دسته: шайх мужохид Абу Хамза хўромийни ўзбек тилидаги асарлари

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(87-қисм)

Бизларнинг мана бу мувонанатсиз, нодон, жохил биродарларимизни дунёқарашлари шунчалик торки, танқид қилишнинг асосий вазифаси фақат  шаръий “уч абзорнинг” шўроси ўзининг жанговар эхтиёжларини биринчи ўринга қўйган доирадаги  ташкилотий ва харакатий хатоларни кўрсатишдан иборат эканини дарк қилмайдилар. Мисол тариқасида айтилса,”уч абзорнинг” шўроси ўзининг рахбар ( ё амир ё халифа ё бошқа нарса) деб айтиладиган  вакилини канали орқали, хозирги вазиятда мавжуд эхтиёжларни ва  имкониятларни эътиборга олган холда, бизларнинг жиход ва мубораза йўлидаги биринчи даражали вазифамиз шуки, майда фиқхий масалаларда ихтилофни ва тафарруқни вужудга келтирмаймиз ва барча мусулмонларни секуляризм динини диктаторлигига, уни махаллий иттифоқдошларига қарши сафарбар қиламиз. Мана бу уч абзорни шўросининг очиқ-ойдин дастури бўлиб, шахс буни дарк қилиб унга амал қилиши лозим.

Мана бу дастур амр ба маъруфни ва нахий аз мункарни таътил қилиш керак деган маънода эмас. Бу мархалада мусулмонларнинг ўртасидаги вахдат ана ўшанча душманни қаршисида сақланиши учун ва мана бу биродарларимизни, опа- сингилларимизни фикрлари бир майда, фиқхий масала сабабли паришон бўлмаслиги учун, улар жуда кўп  шахсий айбловларга учрамасликлари керак. Чунки бошқаларнинг тўғри амаллари ва мужохидларга хоким бўлган фазо вақт ўтиши билан жуда кўп айбларни хар  қандай кичкина муносабат билдирмасдан туриб  ўз- ўзидан ислох қилади. Биз бу нарсаларга нихоятда кўп гувох бўлганмиз, фақатгина фалончи мусулмонни бир назар ташлаши билан шахс бир китобни  миқдорича ибрат олиб рафторини ўзгартирган.

Агар мана бундай танқидларни кўлами кенгайиб кетадиган бўлса, хамрохларимизни эътибори фақат кичкина нуқсонларга марказлашиб қолиши мумкин ва барча шахслар эхтиёткор, қўрқоқ бўлиб қолади ва шўронинг, жиходнинг асосий вазифаларини ва асосий устуворликлари унутилади ва шаръий душманшуносий ва душманларни даражаларга ажратиш хам издан чиқиб  кетади.

Мана бу хақиқатда жуда хам хатарли касаллик, америка ва оли саъуд жомий ва мадхалий салафийларини ишлаб чиқариш  орқали, уларни мусулмонларни ўртасида ташкиллашган шаклда тарқатишга ва бу билан мусулмонларни булғашга  харакат қилишди. Мана бу суратда очиқ ва ошкор кўриниб турганидек “майда масалалар бўйича мутахассислик ва асосий,стротегик масалаларни ташлаб қўйишлик касаллиги” аллохни шариатидаги қонунларнинг аслий душманларини ишлаб чиқарган нарсаси ва мусулмонларга қарши қилинган ошкор фитнадур, бизларнинг баъзи бир биродарларимиз хам мана бу касалликнинг микроби ва вирусига мубтало бўлишган ва ўзлари истамаган холда душман режиссёрлик қилаётган сенарийни ўйинчилари бўлиб қолишяпти , улар ўзлари хохламаган холда душман томонидан чизиб чиқилган ғалат, адашган режа бўйича харакат қилишяпти.  

Бизларнинг мана бу мувозанатсиз,алданган биродарларимиз охирги марта ўзларига шу нарсани сингдиришлари керак, агар улар бундай бузғунчиликларни аллох учун қиладиган бўлсалар, шуни яхши билсинларки, аллох дин душманларининг  ва бандаларининг  фитналарини, сенарийсини эмас, фақат ва фақат шўрони,умматни , мусулмонларни жамоатини раъйини химоя қилади. Демак уларни қилаётган ишларини аллох яхши кўрмайди, балки бу ишлар уларнинг жахолатларини, сабрсизликларини оқибатида вужудга келган ва уларни душманнинг бепул ишчиларига айлантирган ва улар ошкора шариат қонунларига  душман бўлган кимсаларнинг хийласига алданиб қолганлар.

“Уч абзордан ажралиб кетганлар” онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг яна бир тўсиқларидан биридур.

 Шубхасиз , барча жамоатлар ва ахзобларни хаммасидан ташкил бўлувчи  шўрони ташкил бўлишига монеъ бўлган чегарага ўхшаган мажбурий нарса бўлсагина, хилма -хил жамоатларнинг мавжуд бўлишини асослаб бўлади холос, шўроларнинг  сонини  хам фақат географик мажбурлик бўлган суратдагина асослаб бўлади, агар мана бу мажбурлик бўлмайдиган бўлса,жамоатларни жамоатларнинг шўросига айланмаслигини хам  асослаб бўлмайди ва турли- хил шўроларнинг каттароқ шўрога айланмаслигини хам шаръий деб саналмайди.  

Шундай бўлса хам, мана  бундай муттахид шўролар қуйидаги  вақтда шаклланади, масалан шўрога комил итоат қиладиган хелфлар ва сендиколарни мавжуд ва улар ўзига хос ўринларда фаолият қилишни исташади, хақиқатда эса бу қудратни тақсимлашни ва қудратни сарфлашни бир нави бўлиб, шўро ва кейинчалик исломий хукумат томонидан бу  шахсларга ва гурухларга берилади.

Масалан баъзилар рухий жанглар орқали  душманга қарши  фаолият олиб боради ёки аёлларни хуқуқини химоя қилиш ёки етимларни ё ишчиларни, дехқонларни, талабаларни, тиламчиларни, атроф мухитни ва бошқаларни химоя қилиш бўйича фаолият олиб боради. Мана булар росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилган хелфлар бўлиб, у киши айтган эдиларки, агар кимки мени ислом даврида хам  шундай фаолиятларга даъват қилса уни қабул қилардим ва унда иштирок этардим:

 لَقَدْ شَهِدْتُ فِي دَارِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُدْعَانَ حِلْفًا مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهِ حُمْرَ النَّعَمِ وَ لَوْ أُدْعَى بِهِ فِي الْإِسْلَامِ لَأَجَبْتُ.

Мана бу равиш билан –  бир географик худудни ичида турли-хил гурухлар ва ахзобларни мавжуд бўлиши ёки хатто ана ўша хос географик  худудни ичида бир неча  шўроларни мавжуд бўлишини ўртасида кўзга кўринарли фарқ бор, чунки гохида улар мазхабга ўхшаган нарсага айланади ва тафарруқни вужудга келиши учун энг катта омилдек амал қилади, натижада вахдатни йўлида ва қудратни касб қилиш, хамда мусулмонларнинг такомуллашиш  йўлини босиб ўтишида тўсиқ,монеъ бўлиб амал қилади.

(давоми бор……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(86-қисм)

Бизларнинг баъзи мухлис ва содиқ биродарларимиз бунчалик сабр-тоқатга эга эмаслар ва уларнинг зехнида “ шариатнинг иккинчи ўриндаги  мархаласини вақтидан олдин хукмрон қилиш”лик чуқур илдиз отиб кетган ва ўзини вақтида шўро томонидан бериладиган раъйга самъ ва тоах қилишмайди, улар мана бу бесабрлиликнинг энг кам кўринишини қуйидагича ифодалайдилар, яъни мавжуд вазиятдаги шўронинг қарорларини сустлик ва рағбатсизлик билан амалга оширишади ёки бемор, қийшиқ кишилардек амал қилишади ва хатто тартиб-интизомни, эшитиб итоат қилишни баробарида бир нав безорлик билан муносабат билдиришади ва ўзини катта тутиш, такаббурлик  қилишади, такаббур билан бирга хеч қачон сулх ва оромиш барқарор бўлмайди, аксар холатда бизларнинг мана бу мувозанатсиз дўстларимиз бўлиниб кетишади ёки ўзлари учун бошқа тўда тузишади, аммо бу ишлар тарих кўрсатиб турганидек хамиша муваффақиятсизликка , кўнгилни қолишига,пушаймонга сабаб бўлади ёки бир четга чиқиб олиб жавраб айблаб ўтиришади.

Аммо бир четга чиқиб олмаган   ёки янги тўда тузмаган кишилар ошкора узоқ ва яқин стротегияларнинг бузилишига ва хатто шўро томонидан таъйин қилинган тактикаларни бостирилишига ва шўронинг турли-хил ташкилотларини ишида жиддий мушкилотлар ижод бўлишига ва хатто уларнинг комил суратда парчаланиб кетишига боис бўлишади, шўрони орасидаги бирдамлик, жангаварлик рухини сустлаштиради ва хатто уни нобуд хам қилади, балиқлар (мужохид) учун сувни вазифасини бажарадиган ва ақидавий, рафторий адашишларга нисбатан анбиёларни равишига кўра эхтиёт билан систематик равишда муомала қилиниши керак бўлган одамларни шўродан жудо қилишади, шўрони ва унга боғланган ташкилотларни таъйин қилинган жиходий  вазифаларидан адаштиришади ва натижада мужохидлар харакатини мағлубият томонга тортиб кетишади.

“Шариатдаги иккинчи ўриндаги мархаланинг вақтидан олдин хукмрон қилиш”лик касаллигини вужудга келишининг сабабларидан бири шуки, бу азизлар олдинроқ “майда масалалар бўйича мутахассислик касаллигига ва асосий,стротегик масалаларни ташлаб қўйиш беморлигига” қаттиқ  мубтало бўлишган.

Мана бу “майда масалалар бўйича мутахассислик ва асосий,стротегик масалаларни ташлаб қўйиш касаллиги” мавжуд умумий вазиятни тахлил қилиш ва ишларни хидоят қилиш бўйича катта монеъликларни ижод қилади. Чунки мана бундай касалликларга дучор бўлиш бўлиниш ва майдаланишга сабаб бўлади ёки умидсизликка гохида эса ички кўр-кўрона терорларга боис бўлади.  Жамоатдаги аъзоларнинг мана бундай “майда масалалар бўйича мутахассислик ва асосий,стротегик масалаларни ташлаб қўйишлик касаллигига” дучор бўлишлари одатда асоссий кўп гапиришларга ёки бир-бирига нисбатан ёмон гумон қилишга ё кўпинча ғайри усулий ихтилофларга,курашларга ва шўро ташкилотини, жамоатни парчаланиб кетишига  олиб келади.

“Майда масалалар бўйича мутахассислик ва асосий,стротегик масалаларни ташлаб қўйишлик касаллигига” мубтало бўлган кишилар ўзларининг танқидларида жиходга ва жамоатга ва шўрога ва хатто хукуматга, “уч абзорга”  тегишли бўлган   аслий, пойдеворий, биринчи даражали  масалаларни кўрмасликка олишади, ўзларини эътиборларини нечанчи даражадаги фаръий, майда масалаларга чегаралаб қўйишади, агар улар масалаларни тахлил қилишга қўл уришса, уларнинг қилган тахлиллари кўпроқ кўчанинг  беарзиш равишга ўхшайди, нима учун? Чунки мана бу сохада мутахассисликка эга эмаслар ва уларнинг мутахассисликлари мусулмонларнинг янги кунини эхтиёжига тўғри келмайдиган  майда,жузъий нечанчи даражали масалалар бўйича бўлиб, хозирда мусулмонлар учун биринчи  даражали эмас ва хозирги даврда  мусулмонларни дардига емайди ва мусулмонларнинг хозирги кундаги саволларига жавоб бера олмайди хам.

Хозирги даврдаги мусулмонлар : ташқи кофир босқинчиларни ва махаллий муртадларни қувиб чиқариш учун сизда қандай чоралар бор,- деб сўрасалар? Улар буни жавобига айтишадики, ўтган асрдаги Нававийга,ибни Хажарга ва бошқаларга ўхшаган  фалончи олимни хукмини биласанми? Ёки ўтган асрдаги фалончи шахсни нима учун кофир демайсан? Ёки бўлмасам мусулмонлар қуйидагича савол беришса: нима учун шунчалик тафарруқни вужудга келтирдингиз ва нима учун бир-бирингиз билан муттахид бўлмайсизлар? Бўлиб хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мадина яхудийлари, мунофиқлар, хузоъага ўхшаган мушриклар билан қурайш мушрикларига қарши муттахид бўлган эдиларку?  Улар буни жавобига айтишадики, бизлар сафимизни хар қандай булғанишлардан пок бўлишини хохлаймиз , бу биродарларни назарида сиёсатни ё хаммаси бўлиши керак ё умуман бўлмаслиги керак, улар ўзлари хохламаган холда росулуллохнинг қуръоний равишларини айблаяптилар.

Гўё охир замон хақидаги ривоятлар уларни хатога, хаёлларга дучор қилган кўринади, унда иккита жибха мавжуд :

   حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ وَ فُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ.

Иш шу даражага бориб қоладики, иккита дастага бўлинасизлар, биринчиси иймон дастаси бўлиб унда хеч қандай нифоқ мавжуд эмас, кейингиси нифоқ гурухи бўлиб унда хеч қандай иймон мавжуд эмас.

(давоми бор……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(85- қисм)

Масалан бизларни атрофимиздаги аксаран бемор, оч,мувозанатсиз, меъзонсиз эркаклар  мусулмон аёллар билан бирга соғлом жинсий алоқа қила олади, дея олмаймиз. Улар хозирда жинсий томондан оч ва бу очликдан азият чекишяпган, жуда қаттиқ оч бўлган инсон озуқаларга қандай кўз билан қарайди? Бу озуқаларни хидини қандай хис қилади? Озуқаларга  ўхшайдиган нарсаларни шаклини ва хайбатини қандай холатда кўради? Сиз қорнингиз оч бўлган пайтида хамбергерни ўзини аслий  андозасидан кўра анча кичикроқ холда кўрасиз, бир коса шўрвани хам уни аслий миқдоридан кўра камроқ холда кўрасиз, аммо агар сизни қорнингиз тўйган бўлса, мана бу хамбергер ё шўрвани андозаси сизни назарингизда каттароқ ё кўпроқ бўлиб туюлади, хатто бир неча кичкина луқма хам сизни назарингизда  кўп бўлиб кўриниши мумкин.

Ха, хозирда аксар  мусулмон кишилар хам жуда қаттиқ жинсий очлик холатидадурлар, ва то мана бу шиддатли очлик холати бартараф қилинмас экан аёл ва эркакни ўртасидаги исломий алоқа равишини татбиқ қилиб бўлмайди, аёллар мана бундай оч, мувозанатсиз, меъзонсиз кишиларни орасида бўлган холларида, Умар ибни Хаттобни замонидаги мусулмонларни пойтахтидаги бозорда бўлгани каби   бозор раиси бўлишни орзу қилмасликлари керак, ёки  эркак сахобалар сахоба аёлларга қандай муносабатда бўлган бўлсалар, хозирги эркаклар хам уларга шундай муносабатда бўлишларини кутмасликлари керак. Йўқ, баъзи бир мустасно холатларни хисобга олмаганда бундай ишларни орзу қилишликни ўзи бир хаёлпарастликдур. Нима учун? Чунки сахоба ва тобеъинларни хатто ундан кейинги асрлардаги кишилардан фарқли равишда бугунги эркаклар жуда хам қаттиқ оч ва бемордурлар, аввало эркаклар шаръий канал орқали ўзларини қондиришлари керак ва мана бу жинсий мархаладан ўтишлари лозим, мана бундан сўнг худди  соғлом ва мутаодил инсондек муносабатда бўлишларини кутсак хам бўлади.

Бир шахс гиёхванд моддага нихоятда қаттиқ боғланиб қолган ва у мана бу булғанишдан қутулмагунича, сиз мана бу шахсдан худди бир соғлом инсондек бир вазифани бажаришини талаб қила олмайсиз, аввало биринчи ўринда мана бу гиёхвандликни тарк қилиши учун унга шароитни мухайё қилишингиз ва у поклангач ундан соғлом инсондек вазифаларни бажаришини талаб қила оласиз. Хозирда мусулмонлар жамияти турли-хил ақидавий ва рафторий булғанишлар билан гиёхванд бўлиб қолган, бутун жахон секуляр кофирларининг, махаллий муртадларнинг, мунофиқларнинг ва махаллий секулярзадаларнинг турли-хил  қуролли ва таблиғий хужумлари даврида, улар   мана бу гиёхвандликни тарк қилишликлари, гиёхванд моддаларга ўрганиб қолган  кишининг бу моддаларни тарк қилишидан кўра мушкилроқдур, уларни  узоқ муддатли   замонга эхтиёжлари  бор, албатта қадам – бақадам олдинга харакат қилиниши керак.

 Ёки шахс тушкинликка тушган ёки қўрқоқ ё бадгумон қилувчи ё васвасага тушган ёки гўдак бола бўлиб кечалари жойини хўл қилиб қўяди ёки бундан бошқа ўринлар бўлиб, буларни ислох қилишлик учун замонга эхтиёж бор, ва ушбу босқич аста-секинлик  ва  керакли тайёргарлик билан ўтиши керак. Мана бу мушкилотларнинг “замонга” эхтиёжи борлигини ва аста-секинлик билан хал қилиниши кераклигини қабул қилмайдиган кишилар, фақатгина ўзларини азият қилиб қолмасдан, балки атрофларидаги кишиларни хаётларини оғирлаштириб юборишади ва шахс ўзини такомуллашиш мархаласини босиб ўтишига рухсат беришмайди ва сут эмадиган гўдакни тагини хўллаб қўймасликка мажбур қилишади ва сут берилишини эвазига ўзини хўллаб қўймасликни шарт қилишади.

Шўроларни, жамоатларни ва хукуматларни орасидаги мана бу тўхтатувчи,бузғунчи холат “шариатдаги иккинчи даражали  мархалаларни вақтидан олдин хукмрон қилиш” сифатида танилган. Исломий жамиятни ташкил қилиш бўйича асосий ва шошилинч мақсад, 

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ни пиёда қилиш яъни очликни йўқотиш ва бешта асосий эхтиёжни яъни озиқ- овқатни, кийим- кечакни, масканни, тозаликни, таълим- тарбияни  таъминлаш орқали  умумий фаровонликни мухайё қилиш ва қўрқувни йўқотиб амниятни ижод қилиш ва жамиятнинг асосий устунларини ( дин, жон, насл, обрў, ақл, мол ва бошқалар) барча мусулмон инсонлар, хатто мусулмонларнинг жамиятида сокин бўлган кофирлар учун хам  мухайё қилиниши керак. Шариатдаги бошқа ўринларни хукмрон қилишлик инсонларнинг мавжуд вазиятига, даражасига эхтиёж бўлган ўринлар жумласидан хисобланади, улар вақт ўтгани сари исломий хукуматни қўл остидаги ташкилотлар ва улил амр шўроси  томонидан ижро қилиш учун керакли тайёргарликлар мухайё бўлгач ижро қилинади.

Масалан қабрларни зиёрат қилишга ўхшайди, бу ишни амалга оширилиши учун муқаддамотлар, шароит мухайё бўлмаганлиги боис аввалги даврларда бундан нахий қилинган , сўнгра эса рухсат берилди,

     كُنْتُ نَهَيْتُكُمْ عَنْ زِيارَة القُبُورِ فَزُوروها”

мана бу рухсатни берилишини сабабини баён қилиб мархамат қиладики:

«فَإِنَّ فِيهَا عِبْرَةً»    «فَإِنَّهُ يَرِقُّ الْقَلْبَ، وَتَدْمَعُ الْعَيْنَ، وَتُذَكِّرُ الآخِرَةَ، وَلا تَقُولُوا هَجْرًا»

Кўриб турганимиздек,қабрларни зиёрат қилишда шунча фойдалар бўлишига қарамасдан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам унинг муқаддамотлари мухайё бўлгунича сабр қиладилар ва унинг ақидавий,рухий шароитларини мухайё қилгач мана бу хайрли ишда иштирок этишликка рухсат берадилар.

Дархақиқат бу жамиятда ислохгарликнинг даражама- даража олиб бориладиган равишидур. Мана бу ислохотлар агарчи ўзини вақтида хар бир мужохид мусулмоннинг орзуси бўлса хам; аммо уни ўзини вақтидан олдин бу ишларни амалга оширишлик, мужохидларнинг жиходий ва мубораза борасидаги вазифаларига мувофиқ келмайди,балки бу холатда  тўсқинчилик, бузғунчилик хукмига ўтиб қолади.

(давоми бор…….)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(84- қисм)

 Одамлар махаллий муртад секуляристлардан ташқари ироқдаги курдистон исломий жамоатига ёки ироқдаги курдистон исломий иттиходиясига ё ироқ исломий хизбига, афғонистондаги  Раббонийни жамоатига, сайёфни тўдасига, Хикматёрни гурухига ёки тожикистондаги Абдуллох Нурийни тўдасига ва суриядаги, ямандаги, сумалидаги бошқа гурухларга ўхшаган зохирда исломгаро ахзобларни кўришди, мана бу ахзоблар ана ўшанча захматларни, поймол бўлган қонларни самарасини охирида икки қўллаб секуляризм динини диктаторлигига ва махаллий муртадларга тақдим қилишганини, хамда улар  бир ажойиб ўзгариш билан  секуляризм динининг диктаторлиги учун дўстга ва шариатгаро мужохидлар учун эса душманга  айланиб қолганликларини ва босиб олинган миллатларини ва диёрларини  хақиқий шаръий истакларини, орзуларини хаммасини оёқ –ости қилганликларини одамлар яхши билишади.      

Мана бу дастадаги мусулмонларнинг бундай шубхалари ва иккиланишларига анча йиллардан буён вахдатгаро шўро рахбарлигидаги исломий уйғониш харакати амалда турли-хил ўринларда турли-туман муносабатлар  орқали жавоб бериб келяпган, аммо бундан ташқари мана бу дастадаги мусулмонлар бу харакатнинг пойбандлигини меъзони хақида огох бўлишлари учун одамларнинг бархақ истакларини пойдеворининг усулларини, тоғутга куфр келтиришни, валоъ ва бароъни, шўронинг онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдати сари вохид раъйига огохона тобеъ бўлишни амалда ўша кунни луғати билан баён қилишсин, ва бу ишдан бош тортишмасин ва мана бу шаръий равишга ўрганишсин ва шариатга амал қилувчи мусулмонларнинг кенг- қамровли харакатини жохилият ва хужумчи секуляристик диктаторлигини устидаги муқаррар ғалабасига ёрдам берсин ва унинг хар кунги шавкатини кўпайтиришсин. Бизлар кундалик эхтиёжларимизга муносиб холда ва экин учун тайёрлаб қўйилган ерларимизга муносиб равишда – ёки тайёр холдаги – доналаримизни экамиз ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга эргашган холда сўзларимиз ва амалларимизни хукумат қудратини касб қилишимиздан олдин ва кейин тартибга соламиз ва бу борада қарор қабул қилишни вохид шўрони ижтиходига ва уни вохид ижмоъсига топширамиз.

Кимки шошилса ва янги кунга муносиб холда харакат қилмаса ва хар бир даврни ўзига боғлиқ бўлган ишларни аралаштириб вақтидан олдин тақдим қилиш ё кечикишларни хосил қилса, ўзидан бир озгина бўлса хам шубхаланмаса, шуни яхши билсинки, у жиходни ва вохид мақсад сари қилинадиган онгли харакатни сахих йўлидан тойилибди ва бошқа йўлга ўтиб қолибди, бундай киши  ўзини ислох қилишга ва назарини ўзгартиришга эхтиёжи бор.

 Биродарлармиз ва опа- сингилларимиздаги ихтилофларни ва хатто ақидавий, рафторий булғанишларни хал қилишни даражама- даража бўлиши хақида қуйидаги нуқтага ишора қилиниши керак, бу мушкилотларни мархалама- мархала хал қилинади ва ихтилофларни хал қилиш хам мархалаларга кўра амалга оширилади ва бундан ташқари ислохотларни, тарбияни  ижро қилиш хам мархалама – мархала олиб борилади. Агар ихтилоф мавжуд бўлган катта ё кичик бир масалага дучор бўладиган бўлсак, мана бу мушкил ё ихтилофни хал қилишни уни хал қилиниши учун бизлар  мухайё қилган ёки уни хал қилиниши учун мухайё қилинган  замонга топширишимиз керак, бу яъни ихтилофларни хал қилиш ва ислохотларни  амалга ошириш  учун мархалама- мархала харакат қилишлик деганидур.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам саййидимиз Иброхим қурганларига ўхшаб  каъбани қурилиши ва уни қайта таъмирланиш замони хали етиб келмаганлиги сабабли, бу ишни амалга оширишдан пархез қиладилар. Уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо бу борада росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан ривоят қиладиларки:

 «أَلَمْ تَرَيْ أَنَّ قَوْمَكِ حِينَ بَنَوْا الْكَعْبَةَ اقْتَصَرُوا عَنْ قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ» فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، أَفَلَا تَرُدُّهَا عَلَى قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْلَا حِدْثَانُ قَوْمِكِ بِالْكُفْرِ لَفَعَلْتُ»      

Қавминг каъбани бино қилган пайтларида Иброхимни биносини қисқа қилиб қўйганликларини кўрмадингми? Шунда айтдимки: Иброхим бино қилган чорчўп бўйича худони уйини бино қилишни хохламайсизми? Мархамат қилдилар: агар сени қавминг куфрдан янги чиқмаганларида бу ишни қилган бўлардим.  

  یا ام المومنین می فرماید: قَالَ لِي رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْلَا حَدَاثَةُ عَهْدِ قَوْمِكِ بِالْكُفْرِ لَنَقَضْتُ الْكَعْبَةَ، وَلَجَعَلْتُهَا عَلَى أَسَاسِ إِبْرَاهِيمَ، فَإِنَّ قُرَيْشًا حِينَ بَنَتِ الْبَيْتَ اسْتَقْصَرَتْ، وَلَجَعَلْتُ لَهَا خَلْفًا»

Мана бу мазмундаги ривоятлар жуда кўп. Хар қандай холатда хам росулуллох саллаллоху алахйи васаллам мана бу ислохот учун шароит ва муқаддамотлар хали мухайё бўлмаганлиги сабабли ва уни вақти етиб келмаганлиги ва бу ислохотларни амалга оширишлик баттарроқ оқибатларни вужудга келтириши мумкинлиги  ва бу мункарни йўқотишлик унданда каттароқ мункарга сабаб бўлгани учун, унга керакли шароит мухайё бўлмагунича бу ишни амалга оширишдан бош тортганлар ва кўриб турганимиздек бутун умрлари давомида хам бу ислохотларни қилишга муваффақ бўлмаганлар.

Мана бу борада муқаддамотларни тайёрлашга ва муносиб шароитни мухайё қилиниши ва муносиб замонга етиш лозимлигига жуда кўп мисоллар мавжуд, масалан бир аёл кишини намоз ўқиши хам ўзига хос муқаддамотларга эга, улар хам эркак кишиларга ўхшаб табиий холатда тахорат олишлари ва қиблага юзланишлари керак, алохида шароитда эса у шундай холатга тушиб қоладики, уни ўзини муносиб  вақти етиб келмагунча сабр қилишга хам мажбур бўлади. Мана бу мажбурий холат шахсни ўзини қўлида эмас, аммо орада шундай холатлар хам учрайдики, бундай изтирорий холатлар ўртадан кўтарилмагунча сабр қилишга тўғри келади.

(давоми бор……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(83- қисм)  

     Мана бу холатда очиқ-ойдин кўриниб турганидек, биз айтаётган “йўқ” ана ўша одамлар айтаётган “йўқ”ни худди ўзидир. Бизларнинг “иллаллохимиз” ва аллохнинг барча ахкомларига иймон келтиришимиз ва бизларнинг “лаббайимиз” хам, ана ўша мўъминларнинг “лаббай”лари билан бир хил бўлади, аммо ижтиходий ишларда вохид улил амр шўроси ташкил бўлмагунича – энди бу вохид диёрда бўладими ёки бир неча диёрдан ташкил топган минтақада бўладими ё бутун жахон бўйича бўладими фарқи йўқ – бизлар ўзимизнинг шахсий раъйимизни ёки ўзимизнинг кичик  тўдамизни раъйини умумий шўронинг вохид раъйини ва вохид ижмоъсини ўрнига ироя беришга хаққимиз йўқ, чунки агар бундай қилсак,  зарарли ишқаланиш кучини вужудга келишига, хамда биз рахбарият вазифасини бажараётган  мусулмонларнинг  орасида  тафарруқни, тажзияни вужудга келишига боис бўламиз.

Бу ердаги масала келишув, савобдан пастроққа тушиш ё тавхидни, валоъ ва бароъни, тоғутга куфр келтиришни, аллохга иймон келтиришни  усулига зарар етишида эмас, балки буни аксидур, яъни тоғутлар билан келишувни, бўлинишни  ва уларга мойил бўлишни ёки бизларнинг қудратимизни, шавкатимизни янада кучайтирадиган ва барча мусулмонларнинг хужумчи душманга қарши жиходини ва буюк мақсадга етиш  ёқилғисини таъминлайдиган  кучларнинг бир четга чиқишларини олдини олишдур.

Агар бизлар мана бу вахдатбахш йўлда онгли харакат билан одамларни шаръий ва муштарак мақсадларимиз томон олиб бориш бўйича  рахбарият вазифасини бўйнимизга олган эканмиз ва ўзимиз тоғутлар билан келишувларни ё адашишларни вужудга келтирмасликни бўйнимизга олган эканмиз ва буни муқобилида эса ақл ва хушёрлик билан бутун жахондаги кофир секулярларга ва махаллий муртадларга кўнгил боғлаган кишиларни хаммасини нажот беришга ва уларни мусулмонларни сафига тортишга  бел боғлаган эканмиз, хар қандай ижтиходий ишларда шаръий манбаъларимизни вохид шўрони канали ва вохид ижтиходни йўли орқали олишимиз керак бўлади ва “уч абзорни” каналидаги  вохид шўромиз билан  вахдатимизни мухофизат қилишимиз лозим бўлади. 

  Фақат мана шундан суратдагина, мунофиқлар ва секулярзадалар ва адашган хамда хоким бўлиб олган  секуляризм ва жохилият  билан  келишувчан  ахзоблар, одамларни жиходдан,вахдатдан кўнгилларини совутишга ва уларни фариб беришга имкон топишмайди  ва мусулмонларни “уч абзорни” каналидаги  онгли, мақсадли вахдатдан жудо қилишга қодир бўлишмайди. Бизларнинг хамрохларимизни ақл- идроклари сабабли, мана бу тузоқлар даврида бутун жахон секуляристлари ва махаллий муртад секуляристлар билан бирга бўлган ана ўша мунофиқлар ва секулярзадалар харгиз секулярларга қарши бўлмаганлиги ва улар аллохни шариатидаги қонунларни татбиқ қилишни тарафдори хам бўлмаганликлари, балки улар  куфр қонунларини мажбурлаб юклаш, хамда фақирликни, қўрқувни, нотинчликни,фахш ва қирғинни,вайронгарчиликни ва душманнинг одамларни устида хукмронлигини тарафдори бўлганлиги  хаммага  очиқ-ойдин маълум бўлади.

  Тезкор исломийга ўхшаган шиорлар билан  вахдатгароликка, исломий вохид шўрога мойил бўлишни ўрнига хизбгароликка сиғинаётган ва охир-оқибат махаллий муртад секуляристларга ўхшаш босқинчи кофирларни ва ташқи секулярларни мақсадлари йўлига жойлашган  мана бундай мунофиқларни, секулярзадаларни мавжудлиги, қараб турган мусулмонларни ўртасида маълум  бир кўринишдаги  эътимодсизликни, ишончсизликни вужудга келтирди.

Бу дастадаги мусулмонлар ана ўша музлаб қолган ва вахдатгаро бўлмаган  ахзобларга хам,  ислом ва уни ахкомларига хам  ишонишмайди, шу сабабли улар аллохни шариатидаги қонунларга нисбатан комил эътиқод ва эътимод хосил қилиш учун фақат томошабин бўлиб олишган. Албатта мана бу жараённи орасида мутлақгаро, тажрибаси кам баъзи жамоатлар ва бизларнинг мувозанатсиз, меъзонсиз биродарларимиз хам, мусулмонларнинг мана бу четланишларини, томошабин бўлишларини янада  кенгайтиришга сабаб бўлишди, бундан ташқари ёлғончи ва ёлғон ясовчи ахборот воситалари хам бу касалликни янада бўрттириб кўрсатиш орқали мана бу ишончсизликни, четланишни кенгроқ тарқалишига сабаб бўлишди. 

Бутун жахон секуляр кофирларини ва махаллий муртад секулярларни ва махаллий мунофиқларни тарғиботларини тузоғига тушиб қолган мусулмонлар бизларнинг онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатгаро харакатимизнинг асл хақиқатини  кўришга қодир бўлишмайди, улар бизларнинг мана бу мубораза сайрига рахбарлик қила олмаслигимиздан чўчишади,  улар хужумчи секулярист диктаторлик қулагач ва махаллий муртадларни қувиб чиқарилгач ва мунофиқларнинг харакатлари бостирилгач, бизлар қудрат ва хукуматни исломий йўналишга хидоят қила олмаслигимиздан ва аллохни шариатидаги ахкомларни ижро эта олмаслигимиздан қўрқишади.

 Мана бу дастадаги мусулмонлар хам  садоқатда, ихлосда ва жонини бериб мубораза қилиш даражасида худди бошқа мусулмон биродарларимизга ўхшашади, бу борада хеч қандай шубха йўқ. Аммо улар иккиланиб қолишган,  яъни улар айтишадики, бизлар хақиқатда шўрони ва вохид ижмоъни йўлида харакат қиляпмизми?  Қудратни қўлга киритганимиздан сўнг шўрони бир четга ташлаб уларнинг ижтиходини ва мазхабини ўрнига  ўзимизнинг хос ижтиходимизни юклаб қўймаймизми? Бундан ташқари бу дастадаги мусулмонлар қуйидаги шубхаларга эгадурлар, бизлар секуляр кофирлар ва ташқи босқинчилар билан бирга келишувни имзолаган ва одамларни барча захматларини бекорга йўққа чиқарган  ихвонул муслиминнинг адашган шохасидан бўлмиш ихвонул муфсидинга нисбатланган ахзоблардан ёки оли саъуднинг фосид салафийларидан бўлиб қолмаймизми?  Яна қайтадан секуляризм динини тор диктаторлигини доирасига тушиб қолиб, илохий ахкомларни ижро қилинишига бўлган умид  ва фақирликни, қўрқувни орадан йўқотиш ва фаровонликни, амниятни ижод қилишлик рўёбга чиқмайдиган орзуга айланиб қолмайдими? Ва бундан бошқа яна кўплаб шубхаларга эгадурлар.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(82- қисм)  

  Жамиятнинг дорилари ўша жамиятнинг мавжуд вазиятига ва кундалик эхтиёжларига муносиб холда ироя берилиши керак ва харакат буюк мақсадга етиш йўлида баъзи мархалаларда шариат ахкомларини баъзисини баён қилмасликка мажбур бўлиши хам мумкин, худди имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллохга ўхшаб урнаяйн хадиси бўйича шундай ташхис берадики, мана бу ўтиш мархаласида уни баён қилишликка хеч қандай эхтиёж йўқ, чунки агар мана бу сохада назарий ва амалий фаолиятларни баён қилинса ва очилса, бу монеъ сифатида амал қилиши  ва мубораза йўлида тўсиқ,тўғон бўлиши мумкин.

Уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ривоят қилган  хадисда очиқ-ойдин суратда кўриниб турганидек, иймонни таълим беришдан олдин шаробхўрликка, зинокорликка ўхшаган ахкомларни татбиқ қилинадиган ва ироя бериладиган  бўлса, бу тўсиқ сифатида амал қилади. Шу сабабли хам кўрганимиздек, мана бу мархалада вафот топган мусулмонлар усул бўйича бундай ахкомлар борлигидан хабардор бўлишган эмас, росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг хеч қайси бир ёронлари хам бундай ахкомларни, қонунларни тасаввур қила олишмасди хам.

 Ишнинг зохири шуни кўрсатадики, аллох таоло хам ахкомлари учун мухайё бўладиган мархала ва замон келмасдан олдин, уларни оғзаки ва назарий жихатдан ифодалашни лозим кўрмаган, шу сабабли хам қуръонни бир жойда тўлиқ китоб шаклида одамларга нозил қилган эмас, балки хатто уларга тегишли бўлган оятларни нозил қилишни хам ўзига хос макон ва замонга қолдирган. иймон таълим берилган пайтда мўъминларга тегишли барча оятлар     

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

билан бошланган ва иймонни таълим бериб уни вужудга келтиргандан сўнг, шахсга ахкомларни баён қилиш учун хитоб қилади.

Агар бир киши фақат мусулмон бўлган бўлса ва мўъмин даражасига етмаган бўлса,аммо у мўъмин бўлганликни иддао қиладиган бўлса, очиқчасига эълон қиладики:

  قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14)

Аъробийлар: “иймон келтирдик”, дедилар. (Эй Мухаммад, уларга) айтинг: “сизлар иймон келтирганларингиз йўқ, лекин сизлар “Бўйсундик”, денглар, ( чунки хали- хануз) иймон дилларингизга кирган эмасдир.

Шу сабабли хам,  эвалюцион харакатнинг мавжуд вазияти бизлардан нимани талаб қилаётганига мувофиқ равишда, агар бирор киши бизлардан

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

«وَأَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ»

ни қандай татбиқ қилиш бўйича келажакдаги режаларингиз нимадан иборат,деб сўраса? Агар бизлар бу ахкомларни майда қисматлари учун кундалик эхтиёжларга ва мавжуд вазиятга ва инсонларнинг келажакдаги ривожланишларини меъзонига муносиб холда, бу ахкомнинг умумий жихатларига  иймон келтирган бўлсак, унга қуйидагича жавоб беришимиз керак бўлади, хозирча бизларни ихтиёримизда бундай дастур йўқ, бу ишлар ўзини вақти келганда мушаххас бўлади, бизлар хар қандай шошилинч қадамлардан ва хиссиётга берилган шиорлардан ва муддатидан олдин, номақбул ахкомлар чиқаришдан ўзимизни тиямиз, балким бизлар бу ишлар орқали жиход ва мубораза йўлидаги  мана бу муборак жараёнга зарба урмаган бўламиз ва мана бу мақсадга етиш учун унинг энг асосий усулларидан бирини риоят қилган бўламиз.

Бунга шуни хам қўшимча қилиш керакки, бу  бизлар ўзимизнинг хос ахкомларимизга эга бўлмаслигимиз керак деган маънода  эмас. Биз бундай ахкомларга эгамиз, бўлиб хам бизларни ихтиёримизда энг яхшилари бор. Қуръон ва сахих суннатда бир қанча асрлар олдин бундай ахкомлар ёзиб қолдирилган  ва булар дўст ва душманнинг кўз-ўнгида, ихтиёрида асосий қонун сифатида мавжуд,аксинча, бу ерда гап шундаки, у хукмнинг долзарб қўлланиши билан мутаносиб равишда диний ва дунёвий кучга эга бўлиш учун энг кичик мос имконият пайдо бўлган хар бир вақт ва жойга мос равишда пухта режалаштириш билан амалга оширилиши керак. Бизлар ана ўша замон ва макон тутган ўринда ва ўша замонни абзорларига муносиб холда бу хукмни татбиқ ва ижро  қиламиз.

Бизларнинг мухолифларимиз шу нарсани яхши тушуниб етишдики, мусулмонлар ўзларига хос қонунларга эга ва уларни татбиқ қилиш учун хам мусулмонлар ўзларига хос қобилиятга эгадурлар, улар шубхасиз хукумат қудратини қўлга киритишга шойиста ва қодирдурлар, демак бу ердаги мушкилот мана бу мунсажим  қонунларнинг борлигида эмас; балки ундан бўлган манзур шуки, мана бу ижтиходий ахкомларнинг татбиқ қилиниши келажакдаги ўзини замонига муносиб вазиятда, ўринда бўлиши керак, ва хилма- хил мазхаблар ва тафсирлар, кўп сонли кичик умматлар, хамда кўп сонли  кичик жамоатлар ва кичик шўролар   вужудга келган  хозирги пайтда, хануз мушаххас бир диёрда бир вохид шўрони йўли бўйича вохид ижмоъ ва вохид жамоат ва вохид уммат вужудга келмаган ва бу шўро ўша замондаги  мавжуд вазиятга муносиб холда ўзини вохид раъйини ва вохид ижтиходини ироя бермаган, то мана бу замон келмагунича вақтидан олдин бериладиган, замон ва фаслга муносиб бўлмаган тушунчаларни ироя бериш ва айтишлик, инқилоб даврини  ва қудратни касб қилишни  ва хукуматни ташкил қилишни дардига емайдиган фойдасиз бир харакат хисобланади. Бизлар хозирги пайтда онгли ва мақсадга эга бўлган холда муштарак асосга суяниб ва вафодорликни сақлаб ва охирги ғалаба томон қилинаётган  сахих йўлдаги мақсад сари  умумий харакатда мустахкам турган холда ишларни режалаштиришимиз керак бўлади.

Шахс иймонни таълим олган даврида “ла илаха”ни тилга олгач ва тоғутга куфр келтиргач, мавжуд вазиятда қуйидагиларни айтган бўлади:  мен аллохни хукмидан бошқа хеч қандай хукмларга бўйинсунмайман, секуляризм динини қонунларини оёғимни остига қўяман, мен секуляризм динидаги на коммунизмни ва на либирализмни қабул қилмайман, мен социал демократларни ахкомларини хам қабул қилмайман, хонадонимни устида  илохий ахкомларни ўрнига секуляристларни ахкомларини ижро бўлишига хам рухсат бермайман, опа-синглим ва аёлим ва қизим секуляристик хукуматнинг қудратини панохида талаф бўлиб кетишига йўл қўймайман, фақирликни ва фахшни қабул қилмайман, хаётимни барча жихатларида қўрқув ва амниятсизликни хохламайман, муртад секуляристларининг нисбий ахлоқларига бўйинсунмайман, мен “куфр озодлигига” ўхшаш  фариб берувчи шиорларни ёки фикрий ва шахсий бузуқликларни остида, аллохни ва росулини  ва аллохни шариатидаги қонунларни, аллохни оятларини хақорат қилинишига, куфрони неъмат қилинишига рухсат бермайман, бундан бошқа яна ўнлаб ўринлар мавжуд бўлиб, мусулмон шахс ла илахани ва тоғутга куфр келтиришни айтиш орқали хар қандай жохилий қонунни хар қандай шаклда ва кўринишда бўлишидан қатъий назар қабул қилмайди.

(давоми бор……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(81- қисм)

Бунга қўшимча равишда қалбимиз хотиржам бўлиши ва мусулмон  биродарларимизга ва опа-сингилларимизга нисбатан қалбимиз  хар қандай кина ва нафратдан холи бўлиши ва уни ўрнига маваддах, биродарликка пойбанд бўлиш келиши учун уларнинг  хаққига яхшилик билан  дуо қиламиз ва аллох билан сўзлашувдан фориғ бўлгач эса  уларга саломатликни, осойишни, амниятни тилаб қоламиз.

Ха, бизлар хар куни 17 марта вожиб холатда

 «اهدنا الصراط المستقيم»

ни айтамиз  ва 9 марта “ассаламу алайна”ни ва “ассаламу ала ибадуллохиссолихин”ни тилга оламиз ва бизлар тавхидга иқрор бўлишни мажбуран  аниқ ва махсус холатда энг камида 17 марта такрорлаймиз ва унга масжидда “жамоат” билан бирга тафарруқдан,парокандаликдан, ёлғизликдан узоқлашган холда амал қиламиз, мана шуни ўзи бутун жахон мусулмонларини ва мўъминларини ўртасини иттиходга даъват қилиш шаклини энг зебо,кўзга кўринган, яққол мисоли бўлиб, у тавхидга ва “аллохни шариатидаги қонунларга” мутлақо  тобеъ бўлишни  таъкидлайди.

Бизларнинг мақсадимиз аллохни шариатидаги қонунларга тобеъ бўлиш йўли орқали исломий хукуматни қайтариш учун  аллохни розилигини қўлга киритишдан иборат, ва мана бу нихоятда олий ва қадр- қимматли мақсаддур, худди шу мақсадга эга бўлишни ўзи, бизларнинг муттахид бўлишимиз учун   энг катта туртки хисобланади, чунки мана бу оғир мақсадни қўлга киритиш тарқоқ шахсларни ёки хатто тарқоқ жамоатларни қўлидан келадиган иш эмас. Бизлар мана бу буюк мақсадни қўлга киритиш учун энг самарали, асосий ва ишончли воситага яъни уч абзорни каналидаги шўрога эгамиз.

Албатта “уч абзорни” каналидаги шўронинг вохид ижмоъси, мана бу абзорнинг қўл остидаги мажмуъаларга тегишлидур. Бундан ташқари мана бу йўлда ва хатто исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил қилиш  пайтида хеч ким вохид ижмоъни ролини ўйнай олмайди ва ўзини тушунчасини ва тафсирини бошқаларга мажбурлаб юклашга хеч кимни хаққи йўқ. Балки

« أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

ни сахих услубини риоят қилган холда ва       

« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ »

га сахих риоя қилган холда энг яхши шева билан ўзини назарини таблиғ қилиши мумкин ва ахли қибла бўлган бошқа мусулмонларнинг ихтиёр, озодлик,  шаръий хуқуқларнинг баробарлигини аслини хурмат қилади ва харгиз шу нарсани унутмаслиги керакки, агар кичик мункарни нобуд қилишлик каттароқ мункарни вужудга келишига боис бўладиган бўлса, мана бу мункарни асбоблари ва шаръий лавозимлари мухайё бўлгунича мубораза пайтида  сабр қилиши керак.

Баъзи бир мункарларни шахс йўқотишга қодир, баъзи бир мункарлар эса хелф ва сендиколар томонидан йўқотилади, баъзи бир мункарлар эса жамоат ва хизбни қўли орқали нобуд бўлади, аммо жуда кўп мункарлар фақат ва фақат исломий хукуматни қўли билан нобуд қилинади, то мана бу мархалага етгунимизгача энг ёмон мункарга яъни тафарруқ ширкига хақиқатда эса бир ёмон  мункарни ўрнига ундан хам баттарроғини олиб келишга, боис бўладиган хар қандай фаолият ёмон иш хисобланади.

Вахдат ва тафарруқдан пархез қилиш йўли орқали яна қайтадан қўлга киритиладиган исломий хукуматни қудрати, катта ғам ва бало бўлиб, бу бошқа кичик балолар ва ғамлар унутилишига сабаб бўлади ёки энг камида уларга кўп ахамият берилмайди:

   Қуръонда “ғамман биғоммин” жумласи қуйидагича келтирилган:

 فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)

Хозирги пайтда бизларнинг энг катта ғамимиз нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни йўқлиги ва хатто мусулмонлар яшайдиган минтақаларни аксарида исломий изтирорий бадал хукуматни йўқлиги эмас, ундан хам баттарроғи мана бу минтақаларда тафарруқ азоби сабабли  мужохидларнинг вохид шўро мажлиси хам йўқлигидур,бунга қўшимча равишда  бу азоб  фақирликни, нотинчликни давом этишига ва махаллий тоғутларнинг мусулмонларни устида хукмронлик қилишига, хамда бошқа ташқи  кофирларнинг хам мусулмонларни устида хукмронлик қилишни таъма қилишларига сабаб бўлган. Тушунчалардаги ихтилоф ва турли-хил тафсирлар сабабли вужудга келган тафарруқни йўқотиш учун ва “уч абзорни” каналидаги  онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатни мухофизат қилиш учун, мана бу ихтилофларни хал қилиш учун замон кераклигига ва хатто мусулмонларнинг ўртасида  ақидавий ва рафторий ислохотларни пиёда қилиш хам замон лозимлигига эътиқод қилишимиз керак.

  Биз шу нарсани яхши биламизки, ўша асрдаги пайғамбарларни канали орқали келган ва  барча пайғамбарларни рисолатини асоси бўлган

«وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍ رَسولًا أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» و لا اله – الا الله

иймонни таълимидан кейин бошқа ахкомлар бир пайғамбардан бошқа бир пайғамбарга етгунича даражама- даража суратда такомуллашиб келган ва андак андак миллатларга ироя берилган, шу тарзда пайғамбари хотамни асрига келиб ўзини комил кўринишига эга бўлади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хаётлик пайтларида ахкомларни сайри такомуллашгунча хам, аста- секин суратда 23 йил мобайнида такомуллашиб борди, яъни ўзини дармони учун аллохни дастур ва амр сохиби сифатида тан олган ва аллохни шариатидаги қонунларни ўзини дармони учун дори, нусха деб қабул қилган, хамда бу йўлга иймон келтирган  бемор бадан ва бемор жамият, мана бу дориларни масалан икки хафта ё бир неча ой ва хатто умрини охиригача мушаххас замон мобайнида истеъмол қилиши керак бўлади, хамма дориларни бирданига истеъмол қилиши мумкин эмас.

(давоми бор…….)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(80-қисм)  

Бугунги кундаги ақидавий ва жанговар онгни равожлантиришнинг нотекис ва муқобил йўлида, хамда мусулмонларнинг ақидавий ва жанговар онгини ўстиришни йўлида, мусулмонларнинг хар бир тоифаси, аллох уларга берган кўламга муносиб равишда ва ўзлари касб қилган тажрибаларга муносиб холда, ўзи эга бўлган билимига кўра бугунги кунни жиходи ва муборазаси хақида фарқли тушунчага эга бўлиши керак. Аммо ўтган бир неча ўн йиллик мобайнида бизлар мана бу турли-хил жамоатларни ва шўроларни ўртасида мана бу табиий хақиқатни дарк қилмаслик бўйича хомликларга ва бахтсиз ходисаларга гувох бўлиб турибмиз.

Бизларнинг мана бу пишмаган,хом биродарларимиз ўзларининг хамма нарсани хохлайдиган тафаккуротлари билан ўзлари эга бўлган фахмни,даркни бошқаларга мажбурлаб юкламоқчи бўлишади ва бошқаларни икки йўлни ўртасига қўйиб қўйишади ва уларни ўзларини назарларидан воз кечишликка, ёки кичик жамоат ва кичик шўро  ва кичик умматдан чиқиб кетишликка мажбур қилишади.

Озодлиги мусодара қилинган ва мавжуд нарсага кўра гапира олмайдиган ва амал қила олмайдиган, хамда илгари харакат қила олмайдиган ва агар хато қилса исломий равиш билан ислох қилиниши керак бўлган мусулмон шахс, оёғини остида мана шунча чекловларни кўргач, ўзи хохласа ва хохламаса хам  ўз-ўзини давомли равишда  цензура қилиш хатарини ва нихоят ўчириб ташлашлик, бир жойда қотиб қолишлик, ривожланмаслик ёки кўп холларда халокатли  сургун қилиш, ички кўр- кўрона тозалаш ё бўлиниш ва  тафарруқ касалликларига дучор бўлишади.

Мусулмонларнинг табиий холатига тўғри  келмайдиган мана бу мажбурий шартлар цензура қилувчи аъзога ё ўчириб ташланган кишига шундай босим ўтказадики, баъзи ўринларда мана бу ташкилотларнинг, жамоатларнинг аъзолари ўзларининг озод назарларини кўрсатиш учун ташкилот ё жамоатнинг рахбариятини муқобилида ночор холда “қиём” қилишади ва улар тафарруқ сари етаклаб кетилади. Мана бу ишлар шўрога ва вохид ижмоъга тегишли бўлган амниятга ва катта сиёсатларни ишлаб чиқаришга боғлиқ масала эмас,  фақатгина улил амрни ижмоъси хақиқатни аниқлаши мумкин ва бу ерда унга тобеъ бўлиш вожиб бўлади: 

وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83)

Балки бу ишлар комилан шахсий рафторий ва хатто ақидавий бўлиб, шахс бошқаларга тақлид қилмаган холда даражама- даража суратда хатоларни енгиб ўтиш орқали босиб ўтиши керак, мана бу такомуллашиш йўлини озодона ва шаръий чорчўпни чегарасида босиб ўтишлик ва илгари харакат қилишлик  унинг шаръий хаққи хисобланади, мана бу “уч абзор” ўзининг йўлидаги хамрохларига қайтариб бериши лозим бўлган ва жохилият улардан ўғирлаб олган хақни ўзидур.

Мана бу хақ шахсга қайтариб берилган пайтда, бу шахс ўзининг парчаланиб кетишига,хамда “хаммани” убухати, қудрати йўқолишига, сустлашишига боис бўладиган   бир четга чиқишга,тафарруққа аслан  эхтиёж йўқлигини тушуниб етади, балки уни иймонини ривожланиши ва қувватланиши учун дарвозалар, хамда андишалари ва фойдали назарлари жамоатини убухатини ва қудратини сақлаб қолган холда, аста-секинлик билан кундан- кунга ўсиши учун дарвозалар чекланмаган суратда очиб қўйилганини кўради, хеч ким уни ва жамоатини тараққиётига, ривожланишига монеълик қила олмайди, у ва унинг жамоати кундан – кунга униб- ўсаётганини, тараққиётга эришаётганини, янгиланаётганини хис қилади ва вахдатга, бирдамликка, вахдатга эга бўлган жамоатни қудрати янада кўпайиб боради.

Фақатгина “уч абзорни” канали орқали мана бундай очиқ фазо вужудга келади, унда буйруқ маркази ва дастур вахдати мавжуд, шўро ва тартиб-интизом мавжуд, озодлик ва ирода вахдати мавжуд, хамда фикр хотиржамлиги ва шахсий халлоқият мавжуд.

Бу ана ўша ислом мусулмон  шахсларни ва жамоатларни ривожланиши учун пиёда қилиш бўйича  ўзига ахд берган  ошкор вазифа хисобланади, мана бу эса исломий жамиятнинг харгиз сокин бўлиб бир жойда харакатсиз бўлмаслигига, балки у хамиша харакатда, ривожланишда бўлиши борасидаги  унинг тасдиқловчи мухридур, ундан хам мухимроғи харгиз гумрох бўлмайди. Нима учун? Чунки “уч абзорни” канали орқали шаклланган вохид уммат ва жамоат харгиз гумрох бўлмайди, буни аллох таоло замонат қилган ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам очиқ-ойдин баён қилганлар:

   سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَايَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا.

Уч абзордан бирини канали орқали вужудга келган вохид  улил амр шўросини йўлидаги вохид уммат ва вохид жамоат, турли-хил тафсирларни хаммасини хуқуқларини баробар риоят қилган холда ўзидан жой беради.  мана бу шўрода салафиятга, ихвонийларга, мактабул қуръонга ўхшаган  суннатий  ва хатто замонавий мазхаблар хам  йиллар давомида ўзларини хаётларини давом эттиришлари мумкин, уларнинг хаёти шўро томонидан содир қилинган вохид раъйни ва вохид ижмоъни ироя бериш орқали  ёки мусулмонларнинг мана бу вохид раъйга тобеъ бўлишлари сабабли зиддиятга дучор бўлмайди. Шўродаги турли- туман раъйларни мавжудлиги ва турли-хил раъйларни шўрода ироя берилиши харакатнинг омили бўлади ва хаётбахш сувнинг сокин бўлиб туриб қолишига, айнишига монеълик қилади, ва шўронинг вохид раъйига пойбанд бўлиш билан эса шўронинг ичидаги мана бу турли- туман раъйлар шўродан ва вахдатдан қочишга боис бўлмайди,балки шўрони ва вахдатни қувватланишига,мустахкамроқ бўлишига сабаб бўлади.

Бизлар мана бу вахдатни хифз қилишлик учун намозларимизда  кунига мажбурий ахд берамиз, яъни аллохни шариатидаги қонунларга мутлақо  тобеъ бўлишга ахд берамиз,чунки аллохни шариатидаги қонунларнинг энг мухими вахдат ва унга пойбанд бўлишдан иборат.   

إِیَّاکَ نَعْبُدُ

яъни хамма ибодатларим фақат ва фақат аллох учун бўлади,деганидур, бу маънони қуйидаги оят хам беради:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ* لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(انعام/162-163)

(давоми бор……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(79- қисм)

Энди шу нарсани кўриб чиқишимиз керакки, мана бу “уч абзор ва асосий уч канал” қандай қилиб мана бу даражама- даража мархалаларни дарк қилади ва  мусулмон шахснинг даражама- даража  харакат қилиш хаққини қандай қилиб унга қайтариб беради?

Мусулмон киши иймонни ўрганган ва ўзини қуйидаги қуръон оятига шойиста қилган пайтида,

 «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

қуръон ахкомларини хаммасини ўрганиш, шахснинг қуръон оятларини ўрганиш билан амалини ўртасида баробарликни вужудга келтириш бўйича  илгарилашини меъзонига ва  замонига боғлиқ бўлади. Турли-хил ривоятларнинг ишора қилишича, сахобалар 10 тадан ортиқ оятни қабул қилишмас эди, улар 10 та оятни тадаббур қилиб таълим олганларидан ва амал қилганларидан ва татбиқ қилганларидан  сўнг, кейинги 10та оятни таълим олишга харакат қилишган. Мана бу шева билан улар хам илмни ва хам амал қилишни ўрганишган.

– Ибни Масъуддан ривоят қилиниб айтадики:

«كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا إِذَا تَعَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ ، لَمْ يُجَاوِزْهُنَّ حَتَّى يَعْرِفَ مَعَانِيَهُنَّ وَالْعَمَلَ بِهِنَّ»

• حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مَنْ كَانَ يُقْرِئُنَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،:  أَنَّهُمْ كَانُوا ” يَقْتَرِئُونَ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ “، فَلَا يَأْخُذُونَ فِي الْعَشْرِ الْأُخْرَى حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِي هَذِهِ مِنَ الْعِلْمِ وَالْعَمَلِ، قَالُوا: فَعَلِمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ
• إِنَّمَا أَخَذْنَا الْقُرْآنَ عَنْ قَوْمٍ أَخْبَرُونَا أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا تَعَلَّمُوا عَشْرَ آيَاتٍ لَمْ يُجَاوِزُوهُنَّ إِلَى الْعَشْرِالْأُخِرِ حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِيهِنَّ مِنَ الْعَمَلِ، قَالَ: فَتَعَلَّمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ جَمِيعًا (وفي رواية: كنا إذا تعلمنا العشر من القرآن لم نتعلم العشرالتي بعدها حتى نتعلم حلالها وحرامها وأمرها ونهيها) وَإنَّهُ سَيَرِثُ الْقُرْآنَ بَعْدَنَا قَوْمٌ يَشْرَبُونَهُ شُرْبَ الْمَاءِ لَا يُجَاوِزُ هَذَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَنَكِهِ

Таълим олиб ўрганишларни орасида мувозанатни барқарор қилиш ва мана бу илмни амалга айлантириш, шубхасиз маълум муддатга мухтож бўлади ва бу нарса хар бир шахсда ўзгача бўлиши мумкин ва албатта бу заминада барча мусулмонлар бир хил сатхда жойлашган эмас. Бунга қўшимча равишда, хар бир шахс ўсиш ва балоғатга етиш даврини босиб ўтиши лозим, у албатта бу йўлни босиб ўтиши керак, шунинг учун хам бу харакатланиш харгиз тугамайди, агар бугун бир биродаримиз ё опа- сингилимиз мана бу даврни бошидан ўтказиб тугатса, эртага ва уни эртасига бу йўлни уни синглиси ёки кичик биродари ёки уларнинг фарзандлари ё бошқа мусулмонлар босиб ўтиши керак бўлади. Демак бу жараён доимий бўлиб, у сувнинг харакатсиз холда қолиб айнишига рухсат бермайди.

Бундан ташқари қуръонни таълим олиб ўрганиш, унинг лафзлари ва маъноси енгил бўлгани сабабли, жуда осон:

 وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17)

Қасамки, биз қуръонни зикр- эслатма олиш учун осон қилиб қўйдик. Бас, бирон эслатма – ибрат олгувчи борми?

Бу ердаги мушкилот, унга амал қилишдан иборат, яъни шахс ўзини қуйидаги оятдагидек тахдидли  хитобга сазовор қилмаслиги керак бўлади:

 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4)

Эй мўъминлар, сизлар нега ўзларингиз қилмайдиган нарсани (қиламиз деб) айтурсизлар?! ** Сизларнинг ўзларингиз қилмайдиган ишни (қиламиз,деб) айтишларингиз аллох наздида ўта манфур (ишдир). ** Албатта аллох ўзининг йўлида гўё туташ бинолардек бир сафга тизилган холларида жиход қиладиган зотларни севар.

Шу ерда

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ»

Жумлаларини устида бир оз тўхтиб фикрланглар, қуролли жамоатларнинг айтаётган сўзлари хақида бир ақл билан тадаббур қилинглар, чунки уларни ўзлари вахдат хақида гапиришади, лекин қилаётган амаллари айтаётган сўзларини,иддаоларини тескарисини кўрсатади.   

Хар қандай холатда хам, янги кунни  жиходий ва жанговар билимлари деган ном билан машхур бўлган учинчи даражадаги илмлар хам мавжуд, бу илмлар  шаръий манбаъларнинг янги кунни шўросини йўли орқали мақсадли амал қилишга тобеъ бўлишади ва янги кундаги тажрибалар орқали вужудга келади. Бу ерда мусулмонларнинг хаммаси бир сатхда эмаслиги очиқ-ойдин маълум, албатта улар илм ва тажриба бўйича бир-биридан фарқли, хилма- хил даражаларга эгадурлар ва уларда бир мувофиқлаштирувчи  ташкилотнинг ва созламанинг  баданига эхтиёж бор, бу вазифани эса “нубувват манхажига асосланган хилофат” ё исломий изтирорий бадал хукумат ё мужохидларни шўросининг мажлисидан иборат “уч абзор”ни бирортаси зиммасига олади.

(давоми бор……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(78- қисм)

Онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг олди шартларидан бири, “ баённинг даражама-даража мархаласини риоя қилишлик ва шариатдаги иккинчи ўриндаги ислохотларни ижро қилиш”дан иборат.

Энди аллох таоло иймонни таълим олишлик ва иймонни, ақидани  ўрганишлик хам илмга асосланган бўлиши керак,деб амр қилганидан сўнг, бошқа ишлар борасида гапирмаса хам бўлади:

    فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19)

У зот амр қилади:

 وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36)

Мана бу холатда, мана бу мақсадга етиш учун танхо абзор хар бир инсоннинг ибтидоий хуқуқи бўлмиш ақлни ишга солиш, тафаккур, тадаббур хисобланади, мана бу абзорларни воситасида аллох дастур берган  ўша илмни қўлга киритилади.

 Хозирги даврда жохилий жамият бир томондан мана бу тафаккур ва тадаббур, таъаққул қилиш хаққини шахсдан тортиб олган ва уни мусодара қилган, бошқа томондан эса аллох таоло турли- хил оятларда қайта-қайта мархамат қиладики, мана бу оятларни сизларга кўрсатдим ва сизларга бу тавсияларни бердим:

 وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)    

قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾

ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾

буни кетидан хилма-хил жойларда қуйидаги саволларни беради:

أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟

Шахс аллох таолонинг мана бу саволларига қандай қилиб жавоб бера олади? Чунки хозирги даврда жохилий жамият тафаккур,таъаққул, тадаббур қилишни ва шаръий илмларни таълим олиш ва уни қўлга киритиш йўлларини ёпиб ташлаган, хамда аллох таоло ундан талаб қилган нарсаларни жуда кўпини мамнуъ қилиб қўйган ва шахснинг илм томонга ақл,тафаккур, тадаббур билан харакат қилишига ва  талаб қилинган ўзгаришларни ўзида вужудга келтиришга  рухсат бермайди?!

Мусулмон шахсдан ўғирлаб олинган андиша қилиш, тафаккур, тадаббур қудратини унга қайтариб берилиши керак, энди мана бу қудрат унга қайтариб берилгач, у учун  олдинга сари харакат қилиш, ўсиш, ривожланиш шароитини мухайё қилиш лозим, шу нарсани хам қабул қилишимиз керакки, илмни касб қилиш ва иймонни қувватлантириш йўлида харакат қилиш, шубхасиз аста-секинлик билан маълум муддатда ва аксар холларда хатолар билан бирга давом этади. 

Шариат шахс учун  сўрашга рухсат берган жойда, нима учун,деб сўрай олиши керак? Ва агар қалби билан зехнига берилган нарсалар борасида таъаққул қилган бўлса,

 «لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا»

ва қалби билан керакли тафаққухни қўлга киритган бўлса, ва

«لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا»

жумласидан бўлмаса ва зехн билан қалбни ўртасидаги мухлисона хамкорликни йўлга қўйишга қодир бўлган бўлса, дархақиқат очилиши керак бўлган қулфларни хаммасини калидини қўлга киритибди.

Бугунги кунда секуляр жохилият мунофиқларни,секулярзадаларни ,уламойи суъ варрувайбизани, аимматул музиллинни ва дуъату ала абваби жаханнамни қўллаб- қувватлаш билан мана бу калидни мусулмонлардан тортиб олган ва мусулмонлар учун ғалаба ва ўсиш йўлларини тўсиб қўйган ва уларни фақат эшитувчи бўлишга, хамда ўзлари бир нарсани кетидан тушиб изламасликка   одатлантирди, балки мусулмонларни  улар томонидан тайёрланган, янги холатда қадоқланган “жавоб”ни ва тайёр луқмаларни  кутишга ва уларнинг ақидавий ва фикрий вужудга келтирган махсулотини масраф қилувчилари бўлишликка ўргатди. Улар бу равиш билан мусулмонларни  ичкаридан боғлаб ташлашади ва улардан озодликни тортиб олишади ва уларни қулфлаб қўйишади,натижада эса бу қулфни калидини хам ўзларини олдиларида сақлашади ва  мана бу асирни,махбусни  зехни ва дилига бирор кимса  уларни рухсатисиз  киришига рухсат беришмайди. Бу ерда мана бу қул ва асир қалбларнинг кўпчилигини айби билмасликда эмас, балки хато суратда  билишликдадур.

Энди мана бу хато билишликни баробарида учта хос табақа вужудга келади, уларнинг баъзи бирлари мана шу хатоларида давом этишади ва олдинга сари харакат қилишади ва хатто тўғри назарни қаршисида хам манфий муносабатни билдиришади, бошқа  баъзи бирлари эса буларни хато, фосид эканини билишади, аммо жохилона ва бу назарни тўғрисига мурожаъат қилмасдан исломни қаршисида сафланиб олишади ва кўпинча мунофиқларни, секулярзадаларни шубхаларини химояси остида илгари харакат қилишади, учинчи дастада жуда кўп биродарларимиз ва опа-сингилларимиз мавжуд бўлиб, улар ё ислох бўлишган ёки мана шу хато билишликлари билан бирга “онгли ва мақсадли харакатни уч абзоридан” бирига тобеъ бўлишган, улардан ўғирлаб олинган таъаққул, тафаккур ва тадаббур қудратини бу кишиларга  қайтариб берилишига эхтиёжлари бор, аллохнинг шариатининг покланиш хоналарида нохолисликлари бартараф қилиниши керак ва аллох улар учун назарга олган табиий ўсиш йўлига жойлашишлари лозим бўлади.

Бизларнинг тараққий топиб ривожланаётган биродарларимиз ва опа-сингилларимиз худди ўзимизга ўхшаб рақибга эхтиёжлари йўқ, қаршиларида мана шунча ошкор ва пинхон, ички ва ташқи кофирларга қўшимча равишда, хамрохлари хам уларга бир рақибдек муносабатда бўлишига эхтиёжлари йўқ, чунки кофирларнинг асли мақсади дилсўзлик билан  равшанлаштириш ё яхшилик қилиш эмас, балки сўзлашувдан бўлган хадафи хам қаршилик қилиш,уларни қаршисида жибхаланиб олиш, қочиш, бу шохдан у шохга сакраш ва мағлубиятга учратишдан иборат.

Мана бундай муносабатларни баробарида бизларнинг қараб томоша қилиб туришимиз, хақиқатда келишувни, бизнинг мақсадларимизни ва озодлигимизни  ўлимини англатади. Бизларнинг мана бу биродарларимиз ва опа-сингилларимиз қанчалик мухофизатга,дифоъга, тафаккурга, тадаббурга эхтиёжлари бўлса, бизлар хам ана ўша миқдорда дифоъга эхтиёжимиз бор, бошқаларнинг томошабин бўлиб сукут сақлаши, ошкор зулмни бир нави ва мана бу жохилиятни давом этишига розилик билдириш ва “асосий уч абзорни” онгли харакатидаги  хамрохларини сафини булғаш ва бир  “вохид дастурни”  панохидаги “ вохид куч”нинг вахдатини, хамда “энг яқин вохид мақсадни” қўлга киритишни  баробарида тўсиқ  ижод қилиш демакдир.

(давоми бор……..)