وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(71- қисм)  

Хатто агар хулафойи рошидинни хукуматига ўхшаган исломий хукумат мавжуд бўлмаса,лекин барча хулафойи рошидинга  хос исломий фиқх  асосида мусулмонларни устида хукмронлик қилган барча  хукуматларга ўхшаган  исломий изтирорий бадал хукумат бор бўлса, барибир қудрат ва аслаха душманнинг хукуматини қаршисида фақат ва фақат хукумат билангина маъно бера олади, мана бу хукуматлар хам фақатгина вахдат билан вужудга келади, шунинг учун хам аллох таоло мана бу вахдатни хифз қилиш учун чораларни ироя берган. Шаръий душманшуносий ва душманларни даражаларга ажратишга ўхшаш; душманлар хам қўлларидан келганича вахдатни бузиб ташлашга ва уни ўрнига тафарруқни қўйишга  харакат қилишади, бу ишларнинг  мажбурий натижаси хам хукумат қудратини нобуд бўлиши дейилади, уларнинг биринчи қадамлари душманларни даражаларга ажратишни мунофиқлар ва секулярзадалар,уламойи суъ варрувайбиза, мувозанатсиз ва меъзонсиз мусулмонларни йўли орқали хароб қилишдан иборат. Хатто жуда кўп ўринларда мувозанатсиз ва меъзонсиз мусулмонларнинг ўзлари ахли қибланинг душманлари дахолат қилмаган холда, ихтиёрий ва ўзлари хохламаган  холатда шундай ишларни қилишганки, гўё ахли қибланинг  ўзи мана бу душманлар  тузган режа бўйича харакатланаётганга ўхшашади ва натижада эса  мана бу мувозанатсиз,меъзонсиз биродарларимизнинг қилган ишларини самараси бизларнинг ва ўзларининг душманларини чўнтагига тушган.

Ахли қибланинг душманлари мусулмонларнинг хукумат қудратини қўлга киритишларини исташмайди, агар улар бу қудратни қўлга киритишса, уни қўлларидан келганча харакат қилиб нобуд қилишади. Шунинг учун хам аллох таоло тафарруқни мушрикларнинг ва секуляристларнинг сифатларидан деб хисоблайди ва мусулмонларни мана бундай ширкдан эхтиёт  бўлишга чақиради:

       وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ  (روم/31-32)

Ва яна қуйидагича мархамат қилади:

وَأَنَّ هَذَا صِرَاطِی مُسْتَقِیماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاَ تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَن سَبِیلِهِ ذَلِکُمْ وَصَّاکُم بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (انعام/153)‏

Албатта, мана шу менинг тўғри йўлимдир! Бас, шу йўлга эргашинглар! (Бошқа ) йўлларга (тобеъ бўлманг) эргашмангизки, улар сизларни унинг йўлидан узиб қўяр. Шояд тақво қилсангиз, деб сизларни мана шу нарсаларга буюрди.”

Энди агар бир киши аллохнинг мана бу аниқ дастурларига қулоқ солмаса ва тафарруқни балосига,ширкига гирифтор қилса, аллох таоло тафрақа солувчи  кимсаларни хеч нарсада пайғамбар билан бирга қилмайди:

 إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏(انعام/159)

Динларини бўлиб, ўзлари хам гурухларга бўлиниб олган кимсалар тўғрисида бирон нарсада (масъул) эмассиз. Уларнинг ишлари фақат аллохнинг ўзига хавола. Кейин уларга қилиб ўтган ишларининг хабарини берур.

Мана бу холатда, иймондан сўнг вахдат  ички бир қудрат сифатида дунёвий қудратни шох калиди хисобланади, энди агар тафарруқ бўладиган бўлса, вахдатсиз энг шахоматли инсонлар хам энг ривожланган аслахалар билан қуролланган тақдирда хам, барибир муваффақиятсизлик, убухатсизлик, залилликдан бошқа нарсани қўлга кирита олишмайди.

  یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللّهَ کَثِیراً لَّعَلَّکُمْ تُفْلَحُونَ ‏* وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/45-46)

Эй мўъминлар, (кофир) жамоатга рўбарў бўлганингизда саботли бўлингиз ва доимо аллохни ёд этингиз,шояд нажот топурсизлар. Ва аллохга ва унинг пайғамбарига итоат қилингиз ва (ўзаро) талашиб- тортишмангизки, у холда сустлашиб, куч- қувватингиз кетур. Сабр – тоқат қилингиз! Албатта, аллох сабр қилгувчилар билан биргадур.

Рухсат берсангизлар бир мисол ва ривоятни саййидимиз Али ибни Аби Толиб розиаллоху анхудан таърифлаб берардим, бу орқали биз тафарруқнинг қандай қилиб хаммани қамраб олишини ва хўлу- қуруқни хаммаси бирга ёнишини  тушуниб олардик, мувозанатсиз ва меъзонсиз биродарларимиз ё мунофиқлар,секулярзадалар хатто ташқаридаги қўллар томонидан вужудга келтирилган мана бу тафарруқ жараёни, хатто бетараф бўлиб томошабин холда турган кишиларни хам ўз комига тортиб кетади:

Умайр ривоят қиладики: кунлардан бир кун Али розиаллоху анху бизлар учун минбарда маъруза қилаётган эдилар. Маъруза пайтида хавориж бақир- чақир қилишади ва мажлисдаги тартиб – интизомни бузиб ташлашади, Али маърузани тўхтатишга мажбур бўлиб минбардан пастга тушди. Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху манзилига кетди, бизлар хам у кишини кетидан бордик. У киши хафа холда диққат бўлган эдилар, айтдиларки: мен ва сизларнинг Усмонни ўлимидаги  мисолимиз, ўрмонда яшаган учта говмиш билан шерга ўхшашини билармидингиз?

Буни кетидан давом эттирдиларки: мана бу говмишларни бири оқ, бошқаси эса қора ва яна бири жигарранг  эди. Шер говмишларни бирига хамла қилган пайтида, уларни хаммаси бирлашиб ягона бир жисмдек шерга тўсқинлик қилишарди ва шер бир вақтни ўзида хар учта говмишга хамла қилишга қодир бўлмасди.

Шер бирор чора топишни фикрига тушиб қолади ва уларнинг бирдамлигини синдиришга , уларни нобуд қилишга қасд қилади; шунинг учун қора ва жигарранг   говмишни олдига бориб уларга айтадики:  ана бу оқ говмиш оқ, очиқ  ранги сабабли узоқлардан хам кўзга ташланади ва бу масала бизларнинг яширинган жойимизни инсонлар  томонидан кашф қилинишига боис бўлади. Агар бизларнинг яширинган жойимиз фош бўлса, хаммамиз нобуд бўламиз, шундай экан менга рухсат берсангизлар мана бу оқ говмишни шарридан халос қилардим, шундан сўнг хотиржам бўлиб биргаликда яшардик ва бизларни хеч қандай хатар тахдид қилмасди ва бу ўрмонда тинчлик- хотиржамликда тўлиқ  амниятда   яшардик.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (71- قیسم)

حَتَّی اَگر خُلَفایِی راشِیدِیننِی حُکوُمَتِیگه اوُحشَه گن اِسلامِی حُکوُمَت مَوجُود بُولمَسَه ، لِیکِن بَرچَه خُلافایِی راشِیدِینگه خاص اِسلامِی فِقه اَساسِیدَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلگن بَرچَه حُکوُمَتلَرگه اوُحشَه گن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت بار بوُلسَه، بَرِیبِیر قُدرَت وَ اَسلَحَه دُشمَننِینگ حُکوُمَتِینِی قَرشِیسِیدَه فَقَط وَ فَقَط حُکوُمَت بِیلَنگِینَه مَعنا بِیرَه آلَه دِی، مَنَه بُو حُکوُمَتلَر هَم فَقَطگِینَه وَحدَت بِیلَن وُجُودگه کِیلَه دِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم اَلله تَعالَی مَنَه بُو وَحدَتنِی حِفظ قِیلِیش اوُچُون چارَه لَرنِی اِرایَه بِیرگن. شَرعِی دُشمَنشوُناسِی  دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیشگه اوُحشَش؛ دُشمَنلَر هَم قوُللَرِیدَن کِیلگه نِیچَه وَحدَتنِی بوُزِیب تَشلَشگه وَ اوُنِی اوُرنِیگه تَفَرُّقنِی قوُیِیشگه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی، بُو اِیشلَرنِینگ مَجبوُرِی نَتِیجَه سِی هَم  حُکوُمَت قُدرَتِینِی نابوُد بوُلِیشِی دِییِیلَه دِی، اوُلَرنِینگ بِیرِینچِی قَدَملَرِی دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیشنِی مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر، اوُلَمایِی سُوء وَالرُّوَیبِیضَه، مُواظَنَتسِیز وَ مِعزانسِیز مُسُلمانلَرنِی یوُلِی آرقَه لِی خَراب قِیلِیشدَن عِبارَت. حَتَّی جوُدَه کوُپ اوُرِینلَردَه مُواظَنَتسِیز وَ مِعزانسِیز مُسُلمانلَرنِینگ اوُزلَرِی اَهلِی قِبلَه نِینگ دُشمَنلَرِی دَخالَت قِیلمَه گن حالدَه، اِیختِیارِی وَ اوُزلَرِی هاحلَه مَه گن حالَتدَه شوُندَی اِیشلَرنِی قِیلِیشگنکِی، گوُیا اَهلِی  قِبلَه نِینگ اوُزِی مَنَه بُو دُشمَنلَر توُزگن رِیجَه بُویِیچَه حَرَکَتلَه نَه یاتگنگه اوُحشَه شَه دِی وَ نَتِیجَه دَه اِیسَه مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز بِرادَرلَرِیمِیزنِینگ قِیلگن اِیشلَرِینِی ثَمَرَه سِی بِیزلَرنِینگ وَ اوُزلَرِینِینگ دُشمَنلَرِینِی چوُنتَه گِیگه توُشگن.

اَهلِی قِبلَه نِینگ دُشمَنلَرِی مُسُلمانلَرنِینگ حُکوُمَت قُدرَتِینِی قوُلگه کِیرِیتِیشلَرِینِی اِیستَشمَیدِی، اَگر اوُلَر بُو قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشسَه، اوُنِی قوُللَرِیدَن کِیلگنچَه حَرَکَت قِیلِیب نابوُد قِیلِیشَه دِی. شوُنِینگ اوُچُون هَم اَلله تَعالَی تَفَرُّقنِی مُشرِکلَرنِینگ وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ صِیفَتلَرِیدِن دِیب حِسابلَیدِی وَ مُسُلمانلَرنِی مَنَه بوُندَی شِیرکدَن اِیختِیاط بوُلِیشگه چَقِیرَه دِی:

       وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ  (روم/31-32) و قوییدگیچه مرحمت قیله دی:   وَأَنَّ هَذَا صِرَاطِی مُسْتَقِیماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاَ تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَن سَبِیلِهِ ذَلِکُمْ وَصَّاکُم بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (انعام/153)‏  اَلبَتَّه، مَنَه شوُ مِینِینگ توُغرِی یُولِیمدِیر! بَس، شوُ یوُلگه اِیرگه شِینگلَر! ( باشقَه) یوُللَرگه (تابِع بوُلمَنگ) اِیرگشمَنگِیزکِی، اوُلَر سِیزلَرنِی اوُنِینگ یوُلِیدَن اوُزِیب قوُیَر. شایَد تَقوا قِیلسَنگِیز، دِیب سِیزلَرنِی مَنَه شوُ نَرسَه لَرگه بُویُوردِی.”

اِیندِی اَگر بِیر کِیشِی اَلله نِینگ مَنَه بُو اَنِیق دَستوُرلَرِیگه قوُلاق سالمَسَه وَ تَفَرُّقنِی بَلاسِیگه، شِیرکِیگه گِیرِیفتار قِیلسَه، اَلله تَعالَی تَفرَقَه سالوُچِی کِیمسَه لَرنِی هِیچ نَرسَه دَه پَیغَمبَر بِیلَن بِیرگه قِیلمَیدِی:   إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏(انعام/159)  دِینلَرِینِی بوُلِیب، اوُزلَرِی هَم گوُرُوهلَرگه بوُلِینِیب آلگن کِیمسَه لَر توُغرِیسِیدَه بِیران نَرسَه دَه ( مَسئوُل) اِیمَسسِیز. اوُلَرنِینگ اِیشلَرِی فَقَط اَلله نِینگ اوُزِیگه حَوالَه. کِییِین اوُلَرگه قِیلِیب اوُتگن اِیشلَرِینِینگ خَبَرِینِی بِیرُور.

مَنَه بُو حالَتدَه، اِیماندَن سُونگ وَحدَت اِیچکِی بِیر قُدرَت صِیفَتِیدَه دُنیاوِی قُدرَتنِی شاه کَلِیدِی حِسابلَه نَه دِی، اِیندِی اَگر تَفَرُّق بوُلَه دِیگن بوُلسَه، وَحدَتسِیز اِینگ شَهامَتلِی اِنسانلَر هَم اِینگ رِواجلَنگن اَسلَحَه لَر بِیلَن قوُراللَنگن تَقدِیردَه هَم، بَرِیبِیر مُوَفَّقِیَتسِیزلِیک، اُبُوهَتسِیزلِیک، زَلِیللِیکدَن باشقَه نَرسَه نِی قوُلگه کِیرِیتَه آلِیشمَیدِی.    یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللّهَ کَثِیراً لَّعَلَّکُمْ تُفْلَحُونَ ‏* وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/45-46) اِی مُؤمِنلَر،(کافِر) جَماعَتگه رُوبَرُو بوُلگه نِینگِیزدَن ثَباتلِی بوُلِینگِیز وَ دائِما اَلله نِی یاد اَیتِینگِیز، شایَد نَجات تاپوُرسِیزلَر. وَ اَلله گه وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اِطاعَت قِیلِینگِیز وَ (اوُزَرا) تَلَه شِیب – تارتِیشمَنگِیزکِی، اوُ حالدَه سُوستلَه شِیب، کوُچ- قُوَّتِینگِیز کِیتوُر. صَبر- طاقَت قِیلِینگِیز! اَلبَتَّه، اَلله صَبر قِیلگوُچِیلَر بِیلَن بِیرگه دوُر.

رُحصَت بِیرسَنگِیزلَر بِیر مِثال وَ رِوایَتنِی سَیِّیدِیمِیز عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ دَن تَعرِیفلَب بِیرَردِیم، بُو آرقَه لِی بِیز تَفَرُّقنِینگ قَندَی قِیلِیب هَمَّه نِی قَمرَب آلِیشِینِی وَ حوُلوُ- قوُرُوقنِی هَمَّه سِی بِیرگه یانِیشِینِی توُشوُنِیب آلَردِیک، مُواظَنَتسِیز وَ مِعزانسِیز بِرادَرلَرِیمِیز وَ مُنافِقلَر، سِکوُلارزَدَه لَر حَتَّی تَشقَه رِیدَگِی قوُللَر تامانِیدَن وُجوُدگه کِیلتِیرِیلگن مَنَه بُو تَفَرُّق جَرَیانِی، حَتَّی بِیطَرَف بوُلِیب تاماشَه بِین حالدَه توُرگن کِیشِیلَرنِی هَم اوُز کامِیگه تارتِیب کِیتَه دِی:

عُمَیر رِوایَت قِیلَه دِیکِی: کوُنلَردَن بِیر کوُن عَلِی رَضِیَ اَلله عَنهُ بِیزلَر اوُچُون مِنبَردَه مَعرُوضَه قِیلَه یاتگن اِیدِیلَر. مَعرُوضَه پَیتِیدَه خَوارِج بَقِیر- چَقِیر قِیلِیشَه دِی وَ مَجلِسدَگِی تَرتِیب – اِنتِظامنِی بوُزِیب تَشلَه شَه دِی، عَلِی مَعرُوضَه نِی توُحتَه تِیشگه مَجبُور بوُلِیب مِنبَردَن پَستگه توُشدِی. عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ مَنزِلِیگه کِیتدِی، بِیزلَر هَم اوُ کِیشِینِی کِیتِیدَن باردِیک. اوُ کِیشِی حَفَه حالدَه دِققَت بوُلگن اِیدِیلَر. اَیتدِیلِرکِی: مِین وَ سِیزلَرنِینگ عُثماننِی اوُلِیمِیدِگِی مِثالِیمِیز، اوُرماندَه یَشَه گن اوُچتَه کاومِیش بِیلَن شِیرگه اوُحشَه شِینِی بِیلَرمَیدِینگِیز؟

بوُنِی کِیتِیدَن دَوام اِیتتِیردِیلَرکِی: مَنَه بُو گاومِیشلَرنِی بِیرِی آق،باشقَه سِی اِیسَه قارَه وَ یَنَه بِیرِی جِگررَنگ اِیدِی. شِیر گاومِیشلَرنِی بِیرِیگه حَملَه قِیلگن پَیتِیدَه، اوُلَرنِی هَمَّه سِی بِیرلَه شِیب یَگانَه بِیر جِیسمدِیک شِیرگه توُسقِینلِیک قِیلِیشَردِی وَ شِیر بِیر وَقتنِی اوُزِیدَه هَر اوُچتَه گاومِیشگه حَملَه قِیلِیشگه قادِر بوُلمَسدِی. 

شِیر بِیرار چارَه تاپِیشنِی فِکرِیگه توُشِیب قالَه دِی  وَ اوُلَرنِینگ بِیردَملِیگِینِی سِیندِیرِیشگه، اوُلَرنِی نابوُد قِیلِیشگه قَصد قِیلَه دِی؛ شوُنِینگ اوُچُون قارَه وَ جِگررَنگ گاومِیشنِی آلدِیگه بارِیب اوُلَرگه اَیتَه دِیکِی: اَنَه شوُ آق گاومِیش آق،آچِیق رَنگِی سَبَبلِی اوُزاقلَردَن هَم کوُزگه تَشلَه نَه دِی وَ بُو مَسَلَه بِیزلَرنِینگ یَشِیرِینگن جایِیمِیزنِی اِنسانلَر تامانِیدَن کَشف قِیلِینِیشِیگه باعِث بوُلَه دِی. اَگر بِیزلَرنِینگ یَشِیرِینگن جایِیمِیز فاش بوُلسَه، هَمَّه مِیز نابوُد بوُلَه مِیز، شوُندَی اِیکَن مِینگه رُحصَت بِیرسَنگِیزلَر مَنَه بُو آق گاومِیشنِی شَررِیدَن خَلاص قِیلَردِیم، شوُندَن سوُنگ خاطِرجَم بوُلِیب بِیرگه لِیکدَه یَشَردِیک وَ بِیزلَرنِی هِیچ قَندَی خَطَر تَحدِید قِیلمَسدِی وَ بُو اوُرماندَه تِینچلِیک – خاطِرجَملِیکدَه توُلِیق اَمنِیَتدَه یَشَردِیک.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(71- قسمت)

حتی اگر چنین حکومت اسلامی چون حکومت خلفای راشدین وجود نداشت و بدل اضطراری اسلامی آن وجود داشت مثل تمام حکومتهائی که پس از خلفای راشدین بر مسلمین بر اساس فقه خاص اسلامی حکم رانده اند، باز قدرت و اسلحه ، در برابر حکومت دشمنان، تنها و تنها با حکومت معنی می دهد،  و این حکومت هم تنها و تنها با وحدت به وجود می آید، برای همین است که الله تعالی برای حفظ این وحدت راهکارهائی را ارائه داده است . مثل دشمن شناسی شرعی و درجه بندی دشمنان؛ دشمن ها هم تمام تلاششان بر این است که این وحدت را به هم بزنند و تفرق رابه جایش بگذارند که نتیجه ی قهری آن نابودی قدرت حکومتی است و اولین اقدامشان برهم زدن درجه بندی دشمنان از طرق منافقین و سکولارزده ها و علمای سوء و الرویبضه و مسلمین نامتعادل و نامیزان بوده است. حتی در موارد زیادی خود مسلمین نامتعادل و نامیزان بدون دخالت دشمنان اهل قبله خودشان داوطلبانه و ناخواسته کارهائی را انجام داده اند که انگار طبق نقشه ی این دشمنان اهل قبله در حرکت اند و تمام ثمرات این کارهای این برادران نامتعادل و نامیزان ما به دشمنان ما و خودشان رسیده است .

دشمنان اهل قبله نمی خواهند مسلمین به قدرت حکومتی دست پیدا کنند و اگر هم دست پیدا کردند تمام تلاششان این است که آن را با تفرق نابود کنند. برای همین است که الله تعالی تفرق را یکی از صفات مشرکین و سکولاریستها می داند و مسلمین را از چنین شرکی برحذر می دارد : وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ  (روم/31-32) و باز سفارش می کند که :وَأَنَّ هَذَا صِرَاطِی مُسْتَقِیماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاَ تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَن سَبِیلِهِ ذَلِکُمْ وَصَّاکُم بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (انعام/153)‏ این راه (که برایتان بیان کردم) راه مستقیم من است از آن پیروی کنید و از راههای ( باطل) پیروی نکنید که شما را از راه خدا پراکنده و متفرق می‌ کند . اینها چیزهائی است که خداوند شما را بدان توصیه می‌کند تا پرهیزگار شوید.‏

حالا اگر کسی این دستورات صریح الله را گوش ندهد و خودش را به بلا و شرک تفرق گرفتار کرد، در این صورت  الله تعالی تفرقه گرا را در هیچ چیزی با پیامبر نمی داند: إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏(انعام/159) بیگمان کسانی که دین خود را پراکنده می‌دارند و دسته دسته و گروه گروه می‌شوند تو به هیچ وجه از آنان نیستی و (حساب تو از آنان جدا و) سروکارشان با خدا است و خدا ایشان را از آنچه می‌کنند باخبر می‌سازد.

در این صورت پس از ایمان به عنوان یک قدرت درونی، وحدت شاه کلید قدرت دنیویه که در صورت تفرق و بدون آن با وجود پیشرفته ترین اسلحه ها و با شهامت ترین انسانها باز نتیجه ای غیر از فشل و بی ابهتی و ذلیلی در بر نخواهد داشت.  یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللّهَ کَثِیراً لَّعَلَّکُمْ تُفْلَحُونَ ‏* وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/45-46) ‏ای مؤمنان! هنگامی که با گروهی روبرو شدید، پایداری نمائید و بسیار خدا را یاد کنید تا پیروز و رستگار شوید .‏و از خدا و پیغمبرش اطاعت نمائید و کشمکش می کنید،  (که اگر کشمکش کنید ) درمانده و ناتوان می‌شوید و شکوه و هیبت شما از میان می‌رود (و ترس و هراسی از شما نمی‌شود) . صبر کنید که خدا با صبر کنندگان.‏

اجازه بدهید یک تمثیل و روایتی از سیدنا علی بن ابی طالب رابرایتان تعریف کنم تا متوجه بشویم که تفرق چگونه دامنگیر همه می شود، و ترو خشک را با هم می سوزاند، حتی آنهایی را به کام خودش فرو می برد که در این جریان تفرقی که توسط برادران نامتعال و نامیزان ما یا منافقین و سکولار زده ها و حتی دستهای خارجی به وجود آمده  است بی طرف بودن و تنها نظاره گر بودند:

عمیر روایت می‌کند:  روزی از روزها  علی رضی الله عنه داشت برای ما سخنرانی می کرد. در حین سخنرانی خوارج سروصدا کردند و نظم جلسه را بر هم زدند و علی مجبور شد که سخنرانی را قطع کند و از منبر پایین بیاید.علی بن ابی طالب رضی الله به خانه رفت و ما نیز به دنبالش رفتیم. ایشان ناراحت و گرفته بود و گفت: آیا می دانید که مثال من و شما و قتل عثمان مانند سه گاو و شیری است که  در جنگلی زندگی می کردند؟ 

به دنبال این ادامه داد: یکی از این گاوها سفید، یکی سیاه و دیگری حنایی بود. هرگاه شیر می‌خواست بر گاوها حمله‌ور شود آن‌ها دست‌به‌دست هم می‌دادند و همانند یک جسم واحدی جلوی شیر را می‌گرفتند و شیر نمی‌توانست هم‌زمان بر سه گاو حمله کند.

شیر به فکر چاره‌ای افتاد تا اتحاد و هم‌بستگی‌شان را در هم بشکند و از بینش ببرد؛ بنابراین پیش گاو سیاه و حنایی‌رنگ رفت و به آن‌ها گفت: این گاو سفید با آن رنگِ روشن و درخشانش، از فرسنگ‌ها دورتر به چشم می‌آید و این مسئله منجر به کشف محل اختفای ما توسط انسان‌ها می‌شود. و هنگامی که محل پنهان‌شدنِ ما لو برود همه‌ی ما نابود خواهیم شد، پس به من اجازه دهید تا شرّ این گاو سفید را از سرمان کوتاه کند و انگهی با خیال راحت، در کنار هم، و بدون این‌که خطری ما را تهدید کند، در این جنگل، با امنیت تمام زندگی می‌کنیم.

(ادامه دارد……..)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(6- қисмат)

Ё медонад ва яқин дорадки замони аз бейн бурдани фалон мункар ё бидъат пас аз ташкили хукумати исломий ва касби қудрати лозима аст, аммо таъжил мекунад ва қасд дорад қабли аз замони худиш онро аз бейн бибарад ва ингуна бо аслики дар шариат вужуд дорад аз назари замон мухолифат мекунад.

Ё медонад ва яқин дорадки андозайи закот дар ислом чиқадар аст аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий дар андоза бо асли он дар шариат мухолифат мекунад.

Ё мумкин аст огохона ва бидуни узри шаръий дар жинс бо аслийки дар шариат вужуд дорад мухолифат кунад. Масалан бояд ек хайвони чохорпоро қурбоний кунад аммо, ек мурғро қурбоний мекунад.

Ё хатто мумкин аст бидонад ва яқин дошта бошадки набояд аллохро ба махлуқотиш ташбех кунад ва аллохро бо маъшуқ ва ғейрих васф кунад, ё набояд махлуқийро бо сифоти аллохки мухтасси аллох хастанд васф намояд, ё набояд сифот ва вижагихойи хосси рахбар еки аз се абзор мисли самъ ва тоатро ба рахбари  ек хизб ва созмони кучак ё хатто бузург хам бошад бидихад ва ин рахбари кучак, ек созмон ё хизби кучакро бо ин сифоти рахбари еки аз се абзор тўвсиф кунад, медонадки набояд ин корро анжом дихад аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий дар “ васф” бо асли он мухолифат мекунад.

Сифоти самъ ва тоат аз гурухи кучак ба бузургтар дода мешавад. Аз бузургтар ба шўройи гуруххо дода мешавад ва дигар мутаъаллиқ ба ин пойинихо нест. Аз шўройи жамоатхойи мухталиф,мажлиси шўро ба хукумати бадили изтирорий дода мешавад дигар марбут ба шўройи мужохидин нест дар жойики хукумати бадили изтирорий вужуд дорад. Дар замоники халафату ала минхажин нубувват вужуд дорад дигар самъ ва тоат мутаъаллиқ ба хукумати бадили изтирорий нест. Ин сифот марбут ба болотар аз худиш мебошад. Аммо ин шахс ин сифот самъ ва таотро ба пойинтар аз худиш медихад. Ва ба ин шикл дар васф бо асли он мухолифат мекунад.

Дар тамоми ин маворид, ин ахли бидъат, ин ахли фисқ мусалмон хастанд, мусалмон, инхо мусалмон хастанд. Ва бояд хуқуқи исломийшон риоят шавад, ин фисқики ин шахси мусалмон ба он олуда шуда мунофийи камоли иймон аст, ва дар иймониш нуқс ба вужуд меоварад аммо, уро аз дин хориж намекунад. Нихоятиш ин астки агар жузви дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо шуданд бояд аз онхо “ хазар” шавад. Дар ин сурат хам, боз жузви муслимин ба хисоб меоянд, ва мегуем ин шахс дучори бидъатул муфассақа шуда, ва фақат ба ин шахс метавонем бигуем ек мусалмони ноқисул иймон астки фосиқ мебошад.

Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Валид бин Уқбаро барои жамъ кардани садақоти бани Мусталиқ мефристод ва ин шахс нарасида ба онхо бармегардад ва ба дуруғ ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хабар медихадки бани Мусталиқ закот биде нестанд ва хатто эхтимоли риддайи онхоро медихадки омодайи жанг бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хастанд, ин шахс огохона ва ба мейли худиш ва бидуни доштани узри ва изтирорий, ба жойи рост, дуруғ тахвили росулуллох саллаллоху алайхи васаллам медихад ва медонадки дуруғро ба жойи рост истефода карда аст. Аллох таоло дар мовриди чанин мусалмонони мефармояд:

:«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا أَن تُصِیبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ ‏(حجرات/6)،

Эй касоники иймон овардаид! Агар шахси фосиқи хабариро ба шумо расонид дарборайи он тахқиқ кунид,ровшангарий кунид, мабодо ба гурухи – бидуни огохий – осиб бирасонид, ва аз кардайи худ пушаймон шавид.

Дар тамоми ин маворид, возих ва ошкор астки шахс огохона ва ба мейли худиш ва бидуни доштани узри худишро тобеъи бовархо, ақоид ва рафторхойи тоза ва бесобиқайи дар дин кардаки хеч далили шаръий ё таъвили аз қонуни шариати аллох дар қуръон ва суннати сахих,ё изтирор ва узри барои он вужуд надорад ; балки ек чизи тақаллубий ва жаълийро жойгузини асл карда аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: مَا أَحْدَثَ قَوْمٌ بِدْعَةً، إِلاَّ رُفِعَ مِثْلُهَا مِنَ السُّنَّةِ، فَتَمَسُّكٌ بِسُنَّةٍ خَيْرٌ مِنْ إِحْدَاثِ بِدْعَةٍ.[1]

Хеч қовми дар дин бидъатиро ба вужуд намеоварад магар ба андозайи он, суннат бардошта мешавад,тамассук ва пойбанд будан ба суннат бехтар аз ижоди бидъат аст.

Холо ин банда худо, хам рост жилови дастиш гузошта шуда хам дуруғ, хам пули аслий жилови дастиш хаст хам пули тақаллубий ва жаълий, аммо ба мейли худиш тақаллубийро интихоб мекунад, ва хатто мехохад ба далили жахли мардум ин искиноси тақаллубий ба жойи искиноси аслий ба мардум қолиб кунад. Мушаххас аст, ин шахс мужрим аст, ва бояд ба андозайи журмиш мужозот шавад.

(идома дорад……..)

---

[1]– فتح الباري شرح صحيح البخاري، الاعتصام بالكتاب والسنة، مسند الإمام أحمد، مسند الشاميين

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(5- қисмат)

Холо, касики еки аз ин чизхойи жадид ва тозайи ақидатий, ё гуфторий ё амалий ё таркиро муртакиб шуда худишро дар ду гурух жой медихадки севуми надорад: ё хамчунон дар доирайи ислом ба унвони ек мусалмони фосиқи боқий мемонадки амалиш боиси гунох ва маъсияти у мешавад, ва мегуем дучори бидъатул муфассиқа шуда ; ё шахси бо анжом додани ин чизхойи жадид аз доирайи ислом хориж мешавад ва муртад мегардад, ва мегуем дучори бидъатул мукаффара ё муғаллиза шуда.

Дар ин сурат, касики муртакиби еки аз ин чизхойи тоза тўлид шуда, тоза ба вужуд омада ва бесобиқайи дар дини ислом шуда агар аз хамон чохор филтер ( 1- исботи журм,2- таъйиди журм тавассути аллох ва росулиш,3- шурути такфир, 4- мавонеъи такфир) уро гузарондем ва фосид ташхис дода шуд ба у мегуем муртад, аммо агар шахс чизи жадидийро жойгузини еки аз ин суннатхойи росулуллох  саллалоху алайхи васаллам кард ва муртакиби гунох шуд ва лузуми ба гузарондани у аз ин чохор филтер нашуд, ё инки шахси лозим шудки аз ин чохор филтер уро бигузаронем аммо, дар еки аз марохили монд ва ба даражайи иртидод нарасид аммо, огохона ва ба мейли худиш ва бидуни холати изтирорий ба журми худ идома дод ба ин ду тийф, ба ин ду шахс, ба ин ду гурух мегуем ахли бидъат.

Чи касики дучори гунохи шуда ва мумкин аст танбех хам шуда бошад ба хотири гунохиш аммо, хаммаш хамин гунохро такрор мекунад ва чи касики аз ин чохор филтер уро гузарондем ва дар мархалайи монд ва мунжар ба такфир ва муртад шудани у нашуд; дар хар сурат, ба ин ду гурух аз муслимин мегуем ахли бидъат. Ин ахли бидъатро ахли фисқ хам мегуянд, чун огохона ва ба мейли худишон ва бидуни узри шаръий дар мавориди бо асли он ва чизики аллох таоло аз тариқи пайғамбариш фиристода мухолифат мекунанд.

Масалан шахси фосиқи мусалмон медонадки сабаби нахурдани забихайи мушрикин ё секуляристхо, ё издивож накардан бо духтарон ва занони покдамони ин секуляристхо ва мушрикин , ё нагирифтани жизъя аз онхо сирфан ба хотири кофар будани онхо нест, балки илова бар ин ,ба далили мушрик ва секуляр будани онхост; аммо, ин шахси фосиқи мусалмон, хукми мушрикин ва секуляристхоро бар соири куффор хам таъмим медихад дар холики,аслий дар қуръон ва  суннат ва қонуни шариати аллох надорад ё хатто бадтар аз ин таркиботи чун мушрикини мунтасиби ба ислом тўлид мекунадки хеч таносуби бо қонуни шариати аллох надорад.

Сабаби хукми мушрикин ва сабаби гуфтани каламайи мушрикин бар дастайи аз куффор чизи аст, ва сабаби гуфтани куффори ахли китоб, мажус ва собеин бар дастайи дигар аз куффор чизи дигари аст,ва илова бар ин, сабаби гуфтани мусалмон бар ахли қибла хам чизи жудогонаий аст; аммо, ин шахс бидуни дар назар гирифтани ин сабабхо огохона ва ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий хукми мушрикинро бар куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб ва хатто муслимин содир мекунад ва ингуна ин шахси мусалмони ахли бидъат ва фосиқ дар “ сабаб” бо асл мухолифат мекунад.

Ё масалан медонад ва яқин дорадки танхо се абзор барои ташкили уммат ва иззат ва нажоти аз тафарруқ ва азобхойи ноши аз тафарруқ вужуд дорад аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий дар кинори ин се абзор ба абзорхо, ахзоб ва жамоатхойи мухталиф дил бибандад, ва масири тафарруқро тей мекунад, ва дар алъадад бо аслийки шариат мужоз дониста мухолифат мекунад. Ё медонад ва яқин дорадки шахс ё мусалмон аст ё кофар ва дастайи севуми вужуд надорад, аммо бо тўлиди истелохоти чун мушрики мунтасиби ба ислом- ё ба ибороти дигар кофари мунтасиби ба ислом – ек дастайи севуми тўлид мекунадки мухолифи сарихи теъдоди астки аллох таоло таъйин карда аст; чун аллох таоло дар каломиш хар мушрикиро кофар дониста ва замоники мегуянд мушрики мунтасиби ба ислом яъни кофари мунтасиби ба ислом. Ла хавла ва ла қуввата илла биллах, ва ин шахс бо тўлиди ин дастайи жадид дар алъадад бо асл ва теъдодики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва шариати аллох ва қуръон баён карда, бо он теъдод мухолифат карда аст.

Аввалики дар сабаб мухолифат кард дувумики дар адад будки мухолифат кард, ё шахс мудонад ва яқин дорадки макони дарёфти ахбори хушхол кунанда ё норохат кунанда, фақат ва фақат рахбарияти се абзор ва шўройи мутахассисини жомеъайи исломий аст,шўройи улил амри жомеъайи исломий аст ; аммо аз конолхойи куффори жахоний ва муртаддин ё мунофиқин ва шоеоти ахборишро мегирад, мисли инки медонад макони тавоф кардан каъба аст аммо, ба мейли худиш фалон санги ё дарахти ё  қабрро тавоф мекунад ва дар макон бо аслики шариат таъйин карда мухолифат мекунад.

Ё медонад ва яқин дорадки замони рузайи рамазон, мохи рамазон аст аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий ва изтирорий, дар мохи дигари рузашро анжом медихад.

(идома дорад…….)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(70- қисм)  

Баъзилар қилаётган  хато масалалардан бири  шуки,уларга қарши жанг қилаётган кишиларни,албатта кофир ё муртад ё хавориж ё сахавот ё сотқин деб ўйлашади. Аслида эса бундай эмас, улар бағийликка ўхшаган бошқа далиллар сабабли сизларга қарши жанг қилишгандур, ёки хато ижтиход қилган бўлишлари ва иймон,ислом сабабли сиз билан жанг қилмаган бўлишлари  мумкин, хар қандай холатда хам мана бу жанг, сиз улардан иймон ва ислом сифатини тортиб олишингизга боис бўла олмайди:

        وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا (حجرات/9)

(Эй мўъминлар), агар мўъминлардан бўлган икки тоифа (бир-бирлари билан) урушиб қолсалар дархол уларнинг ўртасини ўнглаб қўйинглар!

Хар қандай холатда хам, ахли қиблага нисбатан муомала қилиш ва муносабат билдиришни шаръий равиши, онгли ва мақсадли, харакатланувчи  вахдатни муқаддамотларидан ва олди заминаларидан бир хисобланади, уларни худди бошқа муқаддамотлар ва олди заминалар сингари фирқайи ножияни мужохидлари томонидан риоят қилиниши керак бўлади.

Онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатни олди шартларидан яна бири “шўро  иродаси”дур. “Шўро иродаси”ни маъноси раъйларни,хулосаларни, шўрони ичидаги тафсирларни  хилма-хиллигини қабул қилиш ва шўрони вохид раъйига таслим бўлишлигидур.

Яъни мусулмонларни шўроси шу нарсани қабул қилиши керакки, шўро  аъзоларини орасида  ихтилофли назарга  эга бўлиниши   ва хулосаларнинг хилма-хиллиги, инсонларнинг нисбий илми ва фикрий ривожланишларига муносиб холда  доимий ривожланиш, хамда  тараққиёт учун керакли нарса ,шўро ўзини вохид ижмоъси билан ўзини раъйини содир қилган пайтида шу нарсани қабул қилишлари керакки, агарчи бу раъй уларнинг раъйларига мухолиф бўлган тақдирда хам, рахбарият ва амирнинг канали орқали келган шўрони вохид раъйига тобеъ бўлишлари лозим. Мана бу жиходий ва муборизотий равишни илгари суриш билангина икки касалликдан яъни кўр-кўрона хазф қилишлик ва жохилона чеклашлик ва нихоят тафрақа ва ахли қибланинг мақсадли вахдатини нобуд бўлишини олдини олса бўлади. “Шўро иродаси”га таслим бўлишлик, бу  онгли ва мақсадли, харакатланувчи вахдатни олди шартларидан, эхтиёжларидан бири хисобланади.

Шаръий душманшуносий ва душманларни даражаларга ажратиш борасидаги ўтган дарсимизда арз қилганимиздек, аллох таоло бизлар танийдиган ошкор душманлар ва пинхон бўлган бизлар танимайдиган душманлар хақида амр қиладики:

  وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

(Эй мўъминлар), улар учун имконингиз борича куч ва эгарланган отларни тайёрлаб қўйингизки, бу билан аллохнинг ва ўзларингизни  душманларингизни хамда улардан ташқари сизлар билмайдиган – аллох биладиган бошқа бировларни хам қўрқувга солурсизлар.

Мунофиқ ва секулярзадаларни таниб олиш дарсида арз қилганимиздек, “қудрат”ни омили бизлар танимайдиган ва фақат аллох уларни танийдиган  мана бу ички пинхон кофирларга нисбатан муносабат билдириш бўйича асосий нақшни ўйнайди, энди аллох таоло ошкора ва очиқ-ойдин баён қиладики, ошкор кофирларни назорат қиладиган ва ошкор кофирларни баробарида аслий тўсиқ хукмида бўлган  нарса хам,”қудрат” бўлади. Қўлимиздан келганича ўзимизни мана бу “қудрат”ни  тайёрлаш билан машғул қилишга амр қилади, токи мана бу “қудрат” билан ошкор таниқли душманларни ва фақат аллох танийдиган пинхон душманларни қўрқитишга қодир бўламиз.  

Аммо қайси “қудрат” уларни қўрқитади? Илмий қудратми? Маданий қудратми? Иқтисодий қудратми? Ё…..? Шу ерда бу саволга росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жавоб беришларига рухсат берсангизлар: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам баъзи бир рувайбиза ва уламойи суъ келиб оятда келтирилган  қувватни, кучни маъносини бошқа нарсага тафсир ва таъвил қилмасликлари учун мархамат қилганларки: 

“أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ،أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ

Огох бўлингларки, қувватдан мақсад ўқ отишдур. Огох бўлингизким, қувватдан мақсад ўқ отишдур, огох бўлингизким, қувватдан мақсад ўқ отишдур.

Мана бу холатда аллохнинг ва ўзимизнинг ошкор ва пинхон душманимизни фақатгина аслахани қудрати билан қўрқитса бўлади, хўп, бизларни рўбарўйимиздаги қудрат билан қўрқитилиши  керак бўлган  мана бу душман бир шахсми? Ёки хос бир гурух ва жамоатни қудрати билан қўрқитилиши  лозим бўлган хос бир жамоат ва гурухми? Ёки хукуматми? Агар бир хукумат эмас,балки кўп хукуматлар бўладиган бўлса, буларни   қуролли шахс ё қуролланган гурухни қудрати билан эмас, фақат ва фақат хукумат қудрати билангина  қўрқитса бўлади холос.

Мана бу хукуматий қудратга етишни йўли хам, шахардаги ва қишлоқдаги, махалладаги халфул фузулни ташкил қилиш учун  иттиход ва вахдатдан бошланади, тоинки жамоатга етиб борилади, бундан сўнг мужохидлар шўросини қўлга киритилади, ва нихоят эса исломий хукуматни қудратини қўлга киритилади. Бундан мақсад шуки, фақатгина хукумат қудрати билан аллохнинг ва ўзимизнинг душманларимизни қудратини, хатто мунофиқлар,секулярзадаларни ва меъзонсиз,мувозанатсиз ғалаёнчи мусулмонларни  қудратини қаршисида  туриб беришга қодир бўламиз.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (70- قیسم)

بَعضِیلَر قِیلَه یاتگن خَطا مَسَلَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، اوُلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلَه یاتگن کِیشِیلَرنِی، اَلبَتَّه کافِر یا مُرتَد یا خَوارِج یا صَخَوات یا ساتقِین دِیب اوُیلَه شَه دِی. اَصلِیدَه اِیسَه بوُندَی اِیمَس، اوُلَر بَغِیلِیککَه اوُحشَه گن باشقَه دَلِیللَر سَبَبلِی سِیزلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشگندوُر، یاکِی خَطا اِجتِهاد قِیلگن بوُلِیشلَرِی وَ اِیمان، اِسلام سَبَبلِی سِیز بِیلَن جَنگ قِیلمَه گن بوُلِیشلَرِی مُومکِین، هَر قَندَی حالَتدَه هَم مَنَه بُو جَنگ، سِیز اوُلَردَن اِیمان وَ اِسلام صِیفَتِینِی تارتِیب آلِیشِینگِیزگه باعِث بوُلَه آلمَیدِی:   وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا (حجرات/9)  (اِی مُؤمِنلَر)، اَگر مُؤمِنلَردَن بوُلگن اِیککِی طائِفَه ( بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن) اوُرُوشِیب قالسَه لَر دَرحال اوُلَرنِینگ اوُرتَه سِینِی اوُنگلَب قوُیِینگلَر!

هَر قَندَی حالَتدَه هَم، اَهلِی قِبلَه گه نِسبَتاً مُعامَلَه قِیلِیش وَ مُناسَبَت بِیلدِیرِیشنِی شَرعِی رَوِیشِی، آنگلِی وَ مَقصَدلِی، حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی مُقَدَّماتلَرِیدَن وَ آلدِی                                                                                                                                                                                                                                                            زَمِینَه لَرِیدَن بِیرِی حِسابلَه نَه دِی، اوُلَرنِی حوُددِی باشقَه مُقَدَّماتلَر وَ آلدِی زَمِینَه لَر سِینگه رِی فِرقَه یِی ناجِیَه نِی مُجاهِدلَرِی تامانِیدَن رِعایَت قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی.

آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی آلدِی شَرطلَرِیدَن یَنَه بِیرِی “شوُرا اِرادَه سِی” دُور. “شوُرا اِرادَه سِی” نِی مَعناسِی رَعیلَرنِی، خوُلاصَه لَرنِی، شوُرانِی اِیچِیدَگِی تَفسِیرلَرنِی هِیلمَه – هِیللِیگِینِی قَبوُل قِیلِیش وَ شوُرانِی واحِد رَعیِیگه تَسلِیم بوُلِیشلِیگِیدوُر.

یَعنِی مُسُلمانلَرنِی شوُراسِی شوُ نَرسَه نِی قَبوُل قِیلِیشِی کِیرَککِی، شوُرا اَعضالَرِینِی آرَه سِیدَه اِیختِلافلِی نَظَرگه اِیگه بوُلِینِیشِی وَ خُولاصَه لَرنِینگ هِیلمَه – هِیللِیگِی، اِنسانلَرنِینگ نِسبِی عِلمِی وَ فِکرِی رِواجلَه نِیشلَرِیگه مُناسِب حالدَه دائِمِی رِواجلَه نِیش، هَمدَه تَرَقِّیات اوُچُون کِیرَکلِی نَرسَه، شوُرا اوُزِینِی واحِد اِجماعسِی بِیلَن اوُزِینِی رَعیِینِی صادِر قِیلگن پَیتِیدَه شوُ نَرسَه نِی قَبوُل قِیلِیشلَرِی کِیرَککِی، اَگرچِی بُو رَعی اوُلَرنِینگ رَعیلَرِیگه مُخالِف بوُلگن تَقدِیردَه هَم، رَهبَرِیَت وَ اِمِیرنِینگ کَنَلِی آرقَه لِی کِیلگن شوُرانِی واحِد رَعیِیگه تابِع بوُلِیشلَرِی لازِم. مَنَه بُو جِهادِی وَ مُبارِیزاتِی رَوِیشنِی اِیلگه رِی سوُرِیش بِیلَنگِینَه اِیککِی کَسَللِیکدَن یَعنِی کوُر- کوُرانَه حَذف قِیلِیشلِیک وَ جاهِلانَه چِیکلَشلِیک وَ نِهایَت تَفرَقَه وَ اَهلِی قِبلَه نِینگ مَقصَدلِی وَحدَتِینِی نابوُد بوُلِیشِینِی آلدِینِی آلسَه بوُلَه دِی. ” شوُرا اِرادَه سِی” گه تَسلِیم بوُلِیشلِیک، بوُ آنگلِی وَ مَقصَدلِی، حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی آلدِی شَرطلَرِیدَن، اِیختِیاجلَرِیدَن بِیرِی حِسالَه نَه دِی.

شَرعِی دُشمَنشوُناسِی وَ دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اجره تیش باره سیدگی اوتگن درسیمیزده عرض قیلگه نیمیزدیک، الله تعالی بیزلر تنیدیگن آشکار دشمنلر و پینهان بولگن بیزلر تنیمیدیگ دشمنلر حیقده امر قیله دیکی:  وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)  ( اِی مُؤمِنلَر)، اوُلَر اوُچُون اِمکانِینگِیز بارِیچَه کوُچ وَ اِیگرلَنگن آتلَرنِی تَیّارلَب قوُیِینگِیزکِی، بُو بِیلَن اَلله نِینگ وَ اوُزلَرِینگِیزنِی دُشمَنلَرِینگِیزنِی هَمدَه اوُلَردَن تَشقَه رِی سِیزلَر بِیلمَیدِیگن – اَلله بِیلَه دِیگن باشقَه بِیراولَرنِی هَم قوُرقوُوگه سالوُرسِیزلَر.

مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی تَنِیب آلِیش دَرسِیدَه عَرض قِیلگه نِیمِیزدِیک، “قُدرَت” نِی عامِلِی بِیزلَر تَنِیمَیدِیگن وَ فَقَط اَلله اوُلَرنِی تَنِیدِیگن مَنَه بُو اِیچکِی پِینهان کافِرلَرگه نِسبَتاً مُناسَبَت بِیلدِیرِیش بوُیِیچَه اَساسِی نَقشنِی اوُینَیدِی، اِیندِی اَلله تَعالَی آشکارَه وَ آچِیق – آیدِین بَیان قِیلَه دِیکِی، آشکار کافِرلَرنِی نَظارَت قِیلَه دِیگن وَ آشکار کافِرلَرنِی بَرابَرِیدَه اَصلِی توُسِیق حُکمِیدَه بوُلگن نَرسَه هَم، “قُدرَت” بوُلَه دِی. قوُلِیمِیزدَن کِیلگه نِیچَه اوُزِیمِیزنِی مَنَه بُو “قُدرَت” نِی تَیّارلَش بِیلَن مَشغوُل قِیلِیشگه اَمر قِیلَه دِی، تاکِی مَنَه بوُ “قُدرَت” بِیلَن آشکار تَنِیقلِی دُشمَنلَرنِی وَ فَقَط اَلله تَنِیدِیگن پِینهان دُشمَنلَرنِی قوُرقِیتِیشگه قادِر بوُلَه مِیز.

اَمّا قَیسِی “قُدرَت” اوُلَرنِی قوُرقِیتَه دِی؟ عِلمِی قُدرَتمِی؟ مَدَنِی قُدرَتمِی؟ اِقتِصادِی قُدرَتمِی؟ یا……؟ شُو یِیردَه بُو سَوالگه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم جَواب بِیرِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرسَنگِیزلَر: رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بَعضِی بِیر رُوَیبِیضَه وَ اوُلَمایِی سُوء کِیلِیب آیَتدَه کِیلتِیرِیلگن قُوَّتنِی، کوُچنِی مَعناسِینِی باشقَه نَرسَه گه تَفسِیر وَ تَعوِیل قِیلمَسلِیکلَرِی اوُچُون مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:  “أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ،أَلا إِنَّالْقُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلا إِنَّ الْقُوَّةَالرَّمْيُ^[1] آگاه بُولِینگلَرکِی، قُوَّتدَن مَقصَد اوُق آتِیشدوُر. آگاه بوُلِینگِیزکِیم، قُوَّتدَن مَقصَد اوُق آتِیشدوُر، آگاه بوُلِینگِیزکِیم، قُوَّتدَن مَقصَد اوُق آتِیشدوُر.

مَنَه بُو حالَتدَه اَلله نِینگ وَ اوُزِیمِیزنِینگ آشکار وَ پِینهان دُشمَنِیمِیزنِی فَقَطگِینَه اَسلَحَه نِی قُدرَتِی بِیلَن قوُرقِیتسَه بوُلَه دِی، حوُپ، بِیزلَرنِی رُوبَرُویِیمِیزدَگِی قُدرَت بِیلَن قوُرقِیتِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن مَنَه بُو دُشمَن بِیر شَخصمِی؟ یاکِی خاص بِیر گوُرُوه وَ جَماعَتنِی قُدرَتِی بِیلَن قوُرقِیتِیلِیشِی لازِم بوُلگن خاص بِیر جَماعَت وَ گوُرُوهمِی؟ یاکِی حُکوُمَتمِی؟ اَگر بِیر حُکوُمَت اِیمَس، بَلکِی کوُپ حُکوُمَتلَر بوُلَه دِیگن بُولسَه، بُولَرنِی قوُراللِی شَخص یا قوُراللَنگن گوُرُوهنِی قُدرَتِی بِیلَن اِیمَس، فَقَط وَ فَقَط حُکوُمَت قُدرَتِی بِیلَنگِینَه قوُرقِیتسَه بوُلَه دِی خالاص.

مَنَه بُو حُکوُمَتِی قُدرَتگه یِیتِیشنِی یوُلِی هَم، شَهَردَگِی وَ قِیشلاقدَگِی، مَحَلَّه دَگِی حَلفُ الفُضُولنِی تَشکِیل قِیلِیش اوُچُون اِتِّحاد وَ وَحدَتدَن باشلَه نَه دِی، تائِنکِی جَماعَتگه یِیتِیب بارِیلَه دِی، بوُندَن سُونگ مُجاهِدلَر شوُراسِینِی قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی، وَ  نِهایَت اِیسَه اِسلامِی حُکوُمَتنِی قُدرَتِینِی قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی. بوُندَن مَقصَد شوُکِی، فَقَطگِینَه حُکوُمَت قُدرَتِی بِیلَن اَلله نِینگ وَ اوُزِیمِیزنِینگ دُشمَنلَرِیمِیزنِی قُدرَتِینِی، حَتَّی مُنافِقلَر،سِکوُلارزَدَه لَرنِی وَ مِعزانسِیز، مُواظَنتسِیز غَلَیانچِی مُسُلمانلَرنِی قُدرَتِینِی قَرشِیسِیدَه توُرِیب بِیرِیشگه قادِر بوُلَه مِیز.

(دوامی بار……)

---

[1]رواه مسلم

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(70- قسمت)

مساله ی اشتباه دیگری که عده ای درآن افتاده اند این است که خیال می کنند هر کسی با آنها بجنگد حتما کافر یا مرتد یا خوارج  و صحوات و مزدوراست. در حالی که اینطوری نیست، و ممکن است به دلایل دیگری چون بغی با شما وارد جنگ شده باشد، یا اجتهاد غلطی کرده باشد، و به خاطر ایمان و اسلام با شما نجنگد، در هر صورت این جنگش باعث نمی شود صفت ایمان و اسلام را از او بگیرید: وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا (حجرات/9) هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به جنگ پرداختند، در میان آنان صلح برقرار سازید  .

در هر صورت روش شرعی تعامل و برخورد با اهل قبله هم یکی دیگر از پیش زمینه ها و مقدمات ضروری وحدت اگاهانه، هدفمند و حرکتی است که باید مثل بقیه ی پیش زمینه ها و مقدمات توسط مجاهدین فرقه ی ناجیه رعایت بشود.

یکی دیگر از پیش شرطهای وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی «اراده ی شورائی» است . «اراده ی شورایی» به معنی قبول و پذیرش تنوع آراء، برداشت ها و تفاسیر درون شوراو تسلیم رای واحد شورا شدن است.

یعنی شورای مسلمین باید قبول کند که در درون اعضای شورا اختلاف نظر و تنوع برداشت ها، متناسب با علم نسبی و پیشرفت های فکری انسان ها برای پیشرفت و ترقی مداوم و پیوسته، وجود دارد و زمانی که شورا هم با اجماع واحداش رای خودش را صادر کرد اعضاء باید بپذیرند که باید تابع رای واحد شورا از کانال رهبریت و امیر باشند هر چند که مخالف رای آن ها باشد. تنها در پیش گرفتن این روش جهادی و مبارزاتی است که از دو بیماری حذف گرایی کور و انحصار گرایی جاهلانه، و در نهایت تفرقه و انهدامِ وحدتِ هدفمندِ اهل قبله جلوگیری می کند. تسلیم «اراده ی شورایی» شدن یعنی ضمانت یکی از پیش شرطها و پیش نیازهای وحدت اگاهانه هدفمند و حرکتی .

در درس گذشته مان در مورد دشمن شناسی شرعی و درجه بندی شرعی دشمنان عرض کردیم که الله تعالی در مورد دشمنانی که آشکاراند و می شناسیمشان  و آن هایی که پنهان اند و نمی شناسیمشان امر می کند: وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60) برای (جهاد با) آنان تا آنجا که می‌توانید نیرو، قوت واسبهای ورزیده آماده سازید، تا با آن دشمنِ خدا و دشمن خویش را بترسانید، و کسان دیگری جز آنان را نیز به هراس اندازید که ایشان را نمی‌شناسید و خدا آنان را می‌شناسد .

در درس شناسائی منافقین و سکولار زده ها عرض کردیم که عامل «قدرت» نقش کلیدی و اساسی را در برخورد با این کفار پنهان داخلی که ما نمی شناسیمشان و تنها الله آن ها را می شناسد بازی می کند، حالا الله تعالی آشکارا و واضح بیان می کند که آن چیزی که کفار آشکار را کنترل و مدیریت می کند و در برابر کفار آشکار هم حکم بازدارندگی اصلی را دارد باز«قدرت» است، و امر می کند تا آنجایی که می توانیم خودمان را به آماده کردن و تهیه کردن این «قدرت»  مشغول کنیم  تا با این «قدرت» هم دشمنان آشکار و شناخته شده را بترسانیم و هم دشمنان ناشناخته و پنهان را که تنها الله آن ها را می شناسد .

اما چه «قدرت»  است که اینان را می ترساند؟ قدرت علمی است؟ قدرت فرهنگی است؟ قدرت اقتصادی است؟ یا …؟ اجازه بدهید رسول الله صلی الله علیه وسلم جواب بدهد: رسول الله صلی الله علیه وسلم برای اینکه عده ای الرویبضه و علمای سوء نیایند معنی قوت و نیروی خواسته شده در آیه را به چیزهای دیگری تفسیر و تأویل کنند می فرماید: “أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ،أَلا إِنَّالْقُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ[1]آگاه باشيد كه منظور از قوت تير اندازی است. آگاه باشيد كه منظور از قوت تير اندازی است، آگاه باشيد كه منظور از قوت تير اندازی است .

در این صورت تنها دشمنان آشکار و پنهان الله و خودمان را تنها با قدرت اسلحه می شود ترساند، خوب،این دشمنی که روبروی ماست یک شخص است تا با قدرت شخصی آن را بترسانیم؟ آیا جماعت و گروه خاصی است که با قدرت گروه و جماعتی خاص آن را بترسانیم ؟ یا حکومت است؟ اگر حکومت نیست بلکه حکومتها هستند تنها و تنها با قدرت حکومتی است که می شود آن را ترساند نه با قدرت یک فرد مسلح یا گروه مسلحی .

راه رسیدن به این قدرت حکومتی هم از اتحاد و وحدت برای تشکیل حلف الفضول شهری و روستائی و محله ای شروع می شود تا به جماعت می رسد و تا به شورای مجاهدین می رسد و تا در نهایت به قدرت حکومتی اسلامی می رسد. هدف این است که تنها با این قدرت حکومتی است که می شود در برابر قدرت حکومتی دشمنان الله و خودمان و حتی قدرت منافقین و سکولار زده ها و آشوب طلبان مسلمان نامتعادل و نامیزان داخلی ایستاد.

(ادامه دارد…….)

---

[1]رواه مسلم

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(4- қисмат)

Шумо тасаввур кунидки дар корхонайи ек жорубарқий бо ек морки мушаххас тўлид мешавадки кори мушаххаси дорад, холо чинийхо хамон жинсро бо хамон морк, ва барои хамон кор, жаълийи онро тўлид мекунандки хеч иртиботи ба жинси аслий ва корхонайи аслий надорад, танхо шабихи он жинси аслий аст ва барои хамин кор хам тўлид шуда, ва мехохад дар миёни мардум жойгузини хамон жинси аслий шавад.

Холо, умури хастанд мисли: хилафатун ала минхажин нубувватки дар корхонайи қонуни шариати аллох барои расидан ба хадафи тўлид шуданд, каси меояд мушобихи хамонро мисли шохигарий барои расидан ба хамон хадафи диний ба кор мегирад, дар холики рабти ба қонуни шариати аллох надорад. Ин чизи тоза тўлид шудаки ба ин шикли он хеч собиқайи дар дин надорад ба он “ бидъат” мегуянд. Шохигарий ва истибдоди фардий хеч собиқайи дар қонуни шариати аллох надорад. Холо, агар каси руйи ин чизи тоза ба вужуд омада мондагор шуд, ва пешаш хамин шуд, ба у мегуянд ахли бидъат. Яъни ахли ин кор, читури мегуянд ахли суннат ё ахли байт.

Пейравий кардан аз чанин роххойи тақаллубий ва мондагор шудани бар ин роххойи тақаллубий, қатъан боиси тафарруқ ва садама задан ба жинси аслий ва хатто масраф кунандайи ин ажноси тақаллубий мешавад,хар чандки тўлид кунандагони чанин ажноси тақаллубий  мумкин аст судхойи дунёвий бибаранд ; аммо , дар хар холати масраф кунандаки жинси тақаллубийро ба қиймати жинси аслий ба у қолиб карданд садама мебинад ва зарар мекунад. Барои хамин астки аллох таоло ба сирохат мефармояд:

 «وَ أَنَّ هٰذٰا صِرٰاطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاٰ تَتَّبِعُوا اَلسُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ ذٰلِكُمْ وَصّٰاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» (انعام/153)

Ва бегумон ин рох, рохи мустақими ман аст, аз он  пейравий кунид ва аз роххойи ( ботил) пейравий накунидки шуморо аз рохи аллох мутафарриқ ва пароканда мекунад, инхо чизхойи астки аллох шуморо бидон тўвсия мекунад то пархезкор шавид.

Ровшан ва ошкор аст замоники ингуна чанд дастагий ва тафарруқ ба вужуд меояд ташхиси жинси аслий аз тақаллубий фақат аз ухдайи мутахассисини бармеоядки теъдодишон ба нисбати масраф кунандахойи чанин ажноси бисёр ножиз ва кам аст, ин мутахассисини содиқ ва омил агар мисли Хасан ва Хусайн ва онхамма сахоби дар холати изтирор қарор нагирифта бошандки мажбур ба истефода аз ин жинси бадалий ва тақаллубий шаванд, ба рохати мисли имоми Ханафий, Жаъфари Содиқ, Молик, Шофеъий, Ханбал ва ғейрих аз ин хокимият ва жинси тақаллубий дури мекунанд; аммо ,умуми масраф кунандахо дар чанин холати дучори саргардоний мешаванд ва намедонанд бо инхамма шабохатики ин ду жинс бо хам доранд кудом еки аз онхо аслий ва кудом еки тақаллубий аст.

Инжостки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар хутбаш мефармояд:

«إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ»،

Ростарин сухан китоби худо, ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст, ва бадтарин умур нововари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат; ва хар бидъати гумрохий, ва хар гумрохий дар оташ аст. [1] Ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху  анхо аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки фармуда:

 «مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»

Хар каси дар ин амри мо ( дини ислом) чизики аз он набошадро ба вужуд овард, он чиз мардуд аст” [2] холо, мухим нест ин чизи мардуд ё ин бидъати мардуд:

-Аз назари ақидатий ва назарий аст,мисли алқадария, жабрия, хавориж, мўътазила, муржиъа, ихвониш шаётини феълий ( шохайи инхирофий ва фосид шудайи жараёни ихвонил муслимин) ва ё дастахойи аз уламойи наждийки еки ду се қарни ахир, монанди : бардошти иштибохи наждийхо аз каламайи мушрикин ва ё тўлиди истелохот ва усул ва фуруъи тозайи ғейри шаръий ва ……..

-Ё ин бидъат ва чизи мардуд, қовли ва гуфтори аст, масалан : гуфта шавад хукумат агар демокрасий бошад бехтар аз хукумати исломий аст ё истемоли каламайи мушрикин барои  соири куффор ё хатто барои муслимин.

-Ё ин чизи мардуд ва рад шуда, амалий бошад, масалан жойгузин кардани низоми шохигарий ба жойи хилафату ала минхажин нубувватки манбаъ ва сарчишмайи хазорон олудагийи ризтар шуда, ё мисли изофа кардан ё кам кардан аз намозхо, ё хузур дар ахзоби секуляр ,ё хузур дар ахзоби олудайики секуляризм ва исломро бо хам махлут карданд ва маъжуни жадиди тўлид карданд.

-Ё ин бидъат ва чизи мардуд, таркий ( тарки чизи ё кори) бошад, мисли: тарки халафату ала минхажин нубувват ва дил бастан ба низоми шохигарий, ё доман задан ба ширки тафарруқ бо тарк ва кинорагири аз “ се абзор “ ва умматики аз тариқи ин “ се абзор” ба вужуд омада, ё тарки жиход, намоз , руза ва соири ибодот.

(идома дорад………)

---

[1]– صحیح مسلم

[2]– صحیح مسلم

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

 (3- қисмат)

Танхо гузинайики метавонад ин имтиёзотро ба хаммайи муслимин бирасонад,ва хаммаи муслиминро машмули замонати аллох қарор дихад, дастёби мужаддад ба қудрати хукумати исломий ала минхажин нубавват аст. То замоники кулли муслимин дубора ба ин хаққи аз даст рафташон нарасиданд,тасаллути душманон бар онхо, ривожи фақр ва гурснагий ва густариши саргардоний амри табиий хохад буд.

Дар ин сурат, возих ва ровшан астки бисёри аз азобхо, офатхо ва беморихойи ижтимоий ва фардийки вужуд доранд, билижбор ба далили набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амри он ва уммати вохида ва жамоати вохидайи он ва ижмоъи вохиди он ба вужуд меоянд. Дар инжо жойгузинийи шохигари ба жойи хилафату ала минхажин нубувват сарчишма, манбаъ ва ширфалакайи тўлиди хазорон олудагий ва беморихойи новзухур ва тоза пейдо шуда дар миёни муслимин шудки танхо бо хушик кардани ин сарчишма, манбаъ ва иллат, ва танхо бо бастани ин ширфалакайи аслий метавон аз ин олудагийхо ва маълулхо нажот пейдо кард.

Еки аз хатарноктарин ин беморийхо ва маълулхоки ба далили инхидоми уммати вохид ва ижмоъи вохид ба вужуд омад, тўлиди мазохиб ва тафарруқи хосили аз он аст, ва то жомеъа аз тариқи шўройи улил амр дубора ба уммат вохид ва жамоати вохиди хоста шуда дар шариат ва ижмоъи вохиди он барнагардад вужуди ин беморийхо хатмий ва ижтиноб нопазир аст, ва хеч кудом аз ин мазохиб ва тафосири мухталиф “ махак” ва “хужжат” барои ташхиси хуб ё бад будани соири мазохиб ва тафосири мухолифишон намешаванд, ва хеч кудом наметавонанд ва шойистагийи онро надорандки ба танхойи нақши уммати вохид ва шўройи улил амри вохидро бози кунанд, шўройики бо ижмоъи вохиди худ нақши қозиро бар ухда дорад. Танхо касики метавонад ва салохият ва шойистагий дорад дар жойгохи қози бинишинад шўройи улил амр ва уммат астки аз шўройи улил амр ба вужуд омадеки ин қози ек раъйро ба унвони ижмоъи вохид бар хамма ироя медихад.

Дар ин сурат, ровшан аст еки аз беморийхойики баъди аз инхидоми хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амри вохиди он ба вужуд омад, пейдоиши ижтиходот ва таъвилоти мухталифи фардий, гурухий ва мазхабий ба жойи ижмоъи вохиди шўро, ва тафарруқи ошкори астки мо қарнхост шохиди он хастем.

Холо,еки аз офатхойи ин ижтиходот ва таъвилоти фардий, пейдойиши чизхойи жадиди ба номи дин будаки дар дини ислом вужуд надошта,яъни собиқайи қаблий надоштаки,ба ин чизхойи тоза тўлид шуда дар дин, ба ин чизхойи тоза тўлид шуда “ бидъат” мегуянд.

[1] “бидъат”яъни чизи жадид ва тозаики қаблан вужуд надошта,масалан аллох таоло мефармояд:

: بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ (بقره/117)،

Новофарин ва ба вужуд оварандайи осмонхо ва замин, бидуни модел ва намуна ва собиқайи қабли. Ё аллох таоло ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِنَ الرُّسُلِ (احقاف/۹)،

Бигу:ман аз миёни пайғамбарон новзухур ва бесобиқа нестам. Яъни қабли аз ман хам касони будандки онхо хам китоб, мўъжизот ва шариати хосси худишонро доштанд.

“бидъат” [2] аз лахози шаръий,яъни ба вужуд овардани равиши новин дар масоили динийки равиши аслийи он дар дин хаст, ва ин чизики тоза ба вужуд омада ба ин шикл дар қонуни шариати аллох вужуд надорад, балки ин чизи тоза тўлид шуда шабихи хамон аслийи астки дар қонуни шариати аллох вужуд дорад, дар воқеъ жинси тақаллубий астки шабихи жинси аслий буда ва мехохад хамон кориро анжом дихадки жинси аслий, онро анжом медихад ва жойи жинси аслийро бигирад. [3] ин бидъат аст аз лахози шаръий, мисли низоми шохигарики пас аз Хасан бин Али розиаллоху анхума жойгузини хилафатун ала минхажин нубувват шуд. Аллох таоло хукумати шўроийро ба расмият шинохта, аммо ба жойи он, хукумати фардий ва истибдодийи мурисийро гузоштанд. Чизики дар қонуни шариати аллох вужуд надорад ва бархилофи қонуни шариати аллох хам хаст.

(идома дорад……..)

---

[1]– ابن حجرگفت:«الْبِدْعَةُ أَصْلُهَا مَا أُحْدِثَ عَلَى غَيْرِ مِثَالٍ سَابِقٍ وَ تُطْلَقُ فِي الشَّرْعِ فِي مُقَابِلِ السُّنَّةِ»، اصل بدعت، آن چیزی است که بدون داشتن نمونه ی سابق ایجاد شده باشد و در شرع اسلام «بدعت» در مقابل «سنت» اطلاق می شود. فتح الباری، ج۴، ص ۲۵۳

[2]– ابن حجرگفت:«الْبِدْعَةُ أَصْلُهَا مَا أُحْدِثَ عَلَى غَيْرِ مِثَالٍ سَابِقٍ وَ تُطْلَقُ فِي الشَّرْعِ فِي مُقَابِلِ السُّنَّةِ»، اصل بدعت، آن چیزی است که بدون داشتن نمونه ی سابق ایجاد شده باشد و در شرع اسلام «بدعت» در مقابل «سنت» اطلاق می شود. فتح الباری، ج۴، ص ۲۵۳

[3]– ابن حجرگفت:«الْبِدْعَةُ أَصْلُهَا مَا أُحْدِثَ عَلَى غَيْرِ مِثَالٍ سَابِقٍ وَ تُطْلَقُ فِي الشَّرْعِ فِي مُقَابِلِ السُّنَّةِ»، اصل بدعت، آن چیزی است که بدون داشتن نمونه ی سابق ایجاد شده باشد و در شرع اسلام «بدعت» در مقابل «سنت» اطلاق می شود. فتح الباری، ج۴، ص ۲۵۳