وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(70- қисм)  

Баъзилар қилаётган  хато масалалардан бири  шуки,уларга қарши жанг қилаётган кишиларни,албатта кофир ё муртад ё хавориж ё сахавот ё сотқин деб ўйлашади. Аслида эса бундай эмас, улар бағийликка ўхшаган бошқа далиллар сабабли сизларга қарши жанг қилишгандур, ёки хато ижтиход қилган бўлишлари ва иймон,ислом сабабли сиз билан жанг қилмаган бўлишлари  мумкин, хар қандай холатда хам мана бу жанг, сиз улардан иймон ва ислом сифатини тортиб олишингизга боис бўла олмайди:

        وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا (حجرات/9)

(Эй мўъминлар), агар мўъминлардан бўлган икки тоифа (бир-бирлари билан) урушиб қолсалар дархол уларнинг ўртасини ўнглаб қўйинглар!

Хар қандай холатда хам, ахли қиблага нисбатан муомала қилиш ва муносабат билдиришни шаръий равиши, онгли ва мақсадли, харакатланувчи  вахдатни муқаддамотларидан ва олди заминаларидан бир хисобланади, уларни худди бошқа муқаддамотлар ва олди заминалар сингари фирқайи ножияни мужохидлари томонидан риоят қилиниши керак бўлади.

Онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатни олди шартларидан яна бири “шўро  иродаси”дур. “Шўро иродаси”ни маъноси раъйларни,хулосаларни, шўрони ичидаги тафсирларни  хилма-хиллигини қабул қилиш ва шўрони вохид раъйига таслим бўлишлигидур.

Яъни мусулмонларни шўроси шу нарсани қабул қилиши керакки, шўро  аъзоларини орасида  ихтилофли назарга  эга бўлиниши   ва хулосаларнинг хилма-хиллиги, инсонларнинг нисбий илми ва фикрий ривожланишларига муносиб холда  доимий ривожланиш, хамда  тараққиёт учун керакли нарса ,шўро ўзини вохид ижмоъси билан ўзини раъйини содир қилган пайтида шу нарсани қабул қилишлари керакки, агарчи бу раъй уларнинг раъйларига мухолиф бўлган тақдирда хам, рахбарият ва амирнинг канали орқали келган шўрони вохид раъйига тобеъ бўлишлари лозим. Мана бу жиходий ва муборизотий равишни илгари суриш билангина икки касалликдан яъни кўр-кўрона хазф қилишлик ва жохилона чеклашлик ва нихоят тафрақа ва ахли қибланинг мақсадли вахдатини нобуд бўлишини олдини олса бўлади. “Шўро иродаси”га таслим бўлишлик, бу  онгли ва мақсадли, харакатланувчи вахдатни олди шартларидан, эхтиёжларидан бири хисобланади.

Шаръий душманшуносий ва душманларни даражаларга ажратиш борасидаги ўтган дарсимизда арз қилганимиздек, аллох таоло бизлар танийдиган ошкор душманлар ва пинхон бўлган бизлар танимайдиган душманлар хақида амр қиладики:

  وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

(Эй мўъминлар), улар учун имконингиз борича куч ва эгарланган отларни тайёрлаб қўйингизки, бу билан аллохнинг ва ўзларингизни  душманларингизни хамда улардан ташқари сизлар билмайдиган – аллох биладиган бошқа бировларни хам қўрқувга солурсизлар.

Мунофиқ ва секулярзадаларни таниб олиш дарсида арз қилганимиздек, “қудрат”ни омили бизлар танимайдиган ва фақат аллох уларни танийдиган  мана бу ички пинхон кофирларга нисбатан муносабат билдириш бўйича асосий нақшни ўйнайди, энди аллох таоло ошкора ва очиқ-ойдин баён қиладики, ошкор кофирларни назорат қиладиган ва ошкор кофирларни баробарида аслий тўсиқ хукмида бўлган  нарса хам,”қудрат” бўлади. Қўлимиздан келганича ўзимизни мана бу “қудрат”ни  тайёрлаш билан машғул қилишга амр қилади, токи мана бу “қудрат” билан ошкор таниқли душманларни ва фақат аллох танийдиган пинхон душманларни қўрқитишга қодир бўламиз.  

Аммо қайси “қудрат” уларни қўрқитади? Илмий қудратми? Маданий қудратми? Иқтисодий қудратми? Ё…..? Шу ерда бу саволга росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жавоб беришларига рухсат берсангизлар: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам баъзи бир рувайбиза ва уламойи суъ келиб оятда келтирилган  қувватни, кучни маъносини бошқа нарсага тафсир ва таъвил қилмасликлари учун мархамат қилганларки: 

“أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ،أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ

Огох бўлингларки, қувватдан мақсад ўқ отишдур. Огох бўлингизким, қувватдан мақсад ўқ отишдур, огох бўлингизким, қувватдан мақсад ўқ отишдур.

Мана бу холатда аллохнинг ва ўзимизнинг ошкор ва пинхон душманимизни фақатгина аслахани қудрати билан қўрқитса бўлади, хўп, бизларни рўбарўйимиздаги қудрат билан қўрқитилиши  керак бўлган  мана бу душман бир шахсми? Ёки хос бир гурух ва жамоатни қудрати билан қўрқитилиши  лозим бўлган хос бир жамоат ва гурухми? Ёки хукуматми? Агар бир хукумат эмас,балки кўп хукуматлар бўладиган бўлса, буларни   қуролли шахс ё қуролланган гурухни қудрати билан эмас, фақат ва фақат хукумат қудрати билангина  қўрқитса бўлади холос.

Мана бу хукуматий қудратга етишни йўли хам, шахардаги ва қишлоқдаги, махалладаги халфул фузулни ташкил қилиш учун  иттиход ва вахдатдан бошланади, тоинки жамоатга етиб борилади, бундан сўнг мужохидлар шўросини қўлга киритилади, ва нихоят эса исломий хукуматни қудратини қўлга киритилади. Бундан мақсад шуки, фақатгина хукумат қудрати билан аллохнинг ва ўзимизнинг душманларимизни қудратини, хатто мунофиқлар,секулярзадаларни ва меъзонсиз,мувозанатсиз ғалаёнчи мусулмонларни  қудратини қаршисида  туриб беришга қодир бўламиз.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (70- قیسم)

بَعضِیلَر قِیلَه یاتگن خَطا مَسَلَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، اوُلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلَه یاتگن کِیشِیلَرنِی، اَلبَتَّه کافِر یا مُرتَد یا خَوارِج یا صَخَوات یا ساتقِین دِیب اوُیلَه شَه دِی. اَصلِیدَه اِیسَه بوُندَی اِیمَس، اوُلَر بَغِیلِیککَه اوُحشَه گن باشقَه دَلِیللَر سَبَبلِی سِیزلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشگندوُر، یاکِی خَطا اِجتِهاد قِیلگن بوُلِیشلَرِی وَ اِیمان، اِسلام سَبَبلِی سِیز بِیلَن جَنگ قِیلمَه گن بوُلِیشلَرِی مُومکِین، هَر قَندَی حالَتدَه هَم مَنَه بُو جَنگ، سِیز اوُلَردَن اِیمان وَ اِسلام صِیفَتِینِی تارتِیب آلِیشِینگِیزگه باعِث بوُلَه آلمَیدِی:   وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا (حجرات/9)  (اِی مُؤمِنلَر)، اَگر مُؤمِنلَردَن بوُلگن اِیککِی طائِفَه ( بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن) اوُرُوشِیب قالسَه لَر دَرحال اوُلَرنِینگ اوُرتَه سِینِی اوُنگلَب قوُیِینگلَر!

هَر قَندَی حالَتدَه هَم، اَهلِی قِبلَه گه نِسبَتاً مُعامَلَه قِیلِیش وَ مُناسَبَت بِیلدِیرِیشنِی شَرعِی رَوِیشِی، آنگلِی وَ مَقصَدلِی، حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی مُقَدَّماتلَرِیدَن وَ آلدِی                                                                                                                                                                                                                                                            زَمِینَه لَرِیدَن بِیرِی حِسابلَه نَه دِی، اوُلَرنِی حوُددِی باشقَه مُقَدَّماتلَر وَ آلدِی زَمِینَه لَر سِینگه رِی فِرقَه یِی ناجِیَه نِی مُجاهِدلَرِی تامانِیدَن رِعایَت قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی.

آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی آلدِی شَرطلَرِیدَن یَنَه بِیرِی “شوُرا اِرادَه سِی” دُور. “شوُرا اِرادَه سِی” نِی مَعناسِی رَعیلَرنِی، خوُلاصَه لَرنِی، شوُرانِی اِیچِیدَگِی تَفسِیرلَرنِی هِیلمَه – هِیللِیگِینِی قَبوُل قِیلِیش وَ شوُرانِی واحِد رَعیِیگه تَسلِیم بوُلِیشلِیگِیدوُر.

یَعنِی مُسُلمانلَرنِی شوُراسِی شوُ نَرسَه نِی قَبوُل قِیلِیشِی کِیرَککِی، شوُرا اَعضالَرِینِی آرَه سِیدَه اِیختِلافلِی نَظَرگه اِیگه بوُلِینِیشِی وَ خُولاصَه لَرنِینگ هِیلمَه – هِیللِیگِی، اِنسانلَرنِینگ نِسبِی عِلمِی وَ فِکرِی رِواجلَه نِیشلَرِیگه مُناسِب حالدَه دائِمِی رِواجلَه نِیش، هَمدَه تَرَقِّیات اوُچُون کِیرَکلِی نَرسَه، شوُرا اوُزِینِی واحِد اِجماعسِی بِیلَن اوُزِینِی رَعیِینِی صادِر قِیلگن پَیتِیدَه شوُ نَرسَه نِی قَبوُل قِیلِیشلَرِی کِیرَککِی، اَگرچِی بُو رَعی اوُلَرنِینگ رَعیلَرِیگه مُخالِف بوُلگن تَقدِیردَه هَم، رَهبَرِیَت وَ اِمِیرنِینگ کَنَلِی آرقَه لِی کِیلگن شوُرانِی واحِد رَعیِیگه تابِع بوُلِیشلَرِی لازِم. مَنَه بُو جِهادِی وَ مُبارِیزاتِی رَوِیشنِی اِیلگه رِی سوُرِیش بِیلَنگِینَه اِیککِی کَسَللِیکدَن یَعنِی کوُر- کوُرانَه حَذف قِیلِیشلِیک وَ جاهِلانَه چِیکلَشلِیک وَ نِهایَت تَفرَقَه وَ اَهلِی قِبلَه نِینگ مَقصَدلِی وَحدَتِینِی نابوُد بوُلِیشِینِی آلدِینِی آلسَه بوُلَه دِی. ” شوُرا اِرادَه سِی” گه تَسلِیم بوُلِیشلِیک، بوُ آنگلِی وَ مَقصَدلِی، حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی آلدِی شَرطلَرِیدَن، اِیختِیاجلَرِیدَن بِیرِی حِسالَه نَه دِی.

شَرعِی دُشمَنشوُناسِی وَ دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اجره تیش باره سیدگی اوتگن درسیمیزده عرض قیلگه نیمیزدیک، الله تعالی بیزلر تنیدیگن آشکار دشمنلر و پینهان بولگن بیزلر تنیمیدیگ دشمنلر حیقده امر قیله دیکی:  وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)  ( اِی مُؤمِنلَر)، اوُلَر اوُچُون اِمکانِینگِیز بارِیچَه کوُچ وَ اِیگرلَنگن آتلَرنِی تَیّارلَب قوُیِینگِیزکِی، بُو بِیلَن اَلله نِینگ وَ اوُزلَرِینگِیزنِی دُشمَنلَرِینگِیزنِی هَمدَه اوُلَردَن تَشقَه رِی سِیزلَر بِیلمَیدِیگن – اَلله بِیلَه دِیگن باشقَه بِیراولَرنِی هَم قوُرقوُوگه سالوُرسِیزلَر.

مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی تَنِیب آلِیش دَرسِیدَه عَرض قِیلگه نِیمِیزدِیک، “قُدرَت” نِی عامِلِی بِیزلَر تَنِیمَیدِیگن وَ فَقَط اَلله اوُلَرنِی تَنِیدِیگن مَنَه بُو اِیچکِی پِینهان کافِرلَرگه نِسبَتاً مُناسَبَت بِیلدِیرِیش بوُیِیچَه اَساسِی نَقشنِی اوُینَیدِی، اِیندِی اَلله تَعالَی آشکارَه وَ آچِیق – آیدِین بَیان قِیلَه دِیکِی، آشکار کافِرلَرنِی نَظارَت قِیلَه دِیگن وَ آشکار کافِرلَرنِی بَرابَرِیدَه اَصلِی توُسِیق حُکمِیدَه بوُلگن نَرسَه هَم، “قُدرَت” بوُلَه دِی. قوُلِیمِیزدَن کِیلگه نِیچَه اوُزِیمِیزنِی مَنَه بُو “قُدرَت” نِی تَیّارلَش بِیلَن مَشغوُل قِیلِیشگه اَمر قِیلَه دِی، تاکِی مَنَه بوُ “قُدرَت” بِیلَن آشکار تَنِیقلِی دُشمَنلَرنِی وَ فَقَط اَلله تَنِیدِیگن پِینهان دُشمَنلَرنِی قوُرقِیتِیشگه قادِر بوُلَه مِیز.

اَمّا قَیسِی “قُدرَت” اوُلَرنِی قوُرقِیتَه دِی؟ عِلمِی قُدرَتمِی؟ مَدَنِی قُدرَتمِی؟ اِقتِصادِی قُدرَتمِی؟ یا……؟ شُو یِیردَه بُو سَوالگه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم جَواب بِیرِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرسَنگِیزلَر: رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بَعضِی بِیر رُوَیبِیضَه وَ اوُلَمایِی سُوء کِیلِیب آیَتدَه کِیلتِیرِیلگن قُوَّتنِی، کوُچنِی مَعناسِینِی باشقَه نَرسَه گه تَفسِیر وَ تَعوِیل قِیلمَسلِیکلَرِی اوُچُون مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:  “أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ،أَلا إِنَّالْقُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلا إِنَّ الْقُوَّةَالرَّمْيُ^[1] آگاه بُولِینگلَرکِی، قُوَّتدَن مَقصَد اوُق آتِیشدوُر. آگاه بوُلِینگِیزکِیم، قُوَّتدَن مَقصَد اوُق آتِیشدوُر، آگاه بوُلِینگِیزکِیم، قُوَّتدَن مَقصَد اوُق آتِیشدوُر.

مَنَه بُو حالَتدَه اَلله نِینگ وَ اوُزِیمِیزنِینگ آشکار وَ پِینهان دُشمَنِیمِیزنِی فَقَطگِینَه اَسلَحَه نِی قُدرَتِی بِیلَن قوُرقِیتسَه بوُلَه دِی، حوُپ، بِیزلَرنِی رُوبَرُویِیمِیزدَگِی قُدرَت بِیلَن قوُرقِیتِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن مَنَه بُو دُشمَن بِیر شَخصمِی؟ یاکِی خاص بِیر گوُرُوه وَ جَماعَتنِی قُدرَتِی بِیلَن قوُرقِیتِیلِیشِی لازِم بوُلگن خاص بِیر جَماعَت وَ گوُرُوهمِی؟ یاکِی حُکوُمَتمِی؟ اَگر بِیر حُکوُمَت اِیمَس، بَلکِی کوُپ حُکوُمَتلَر بوُلَه دِیگن بُولسَه، بُولَرنِی قوُراللِی شَخص یا قوُراللَنگن گوُرُوهنِی قُدرَتِی بِیلَن اِیمَس، فَقَط وَ فَقَط حُکوُمَت قُدرَتِی بِیلَنگِینَه قوُرقِیتسَه بوُلَه دِی خالاص.

مَنَه بُو حُکوُمَتِی قُدرَتگه یِیتِیشنِی یوُلِی هَم، شَهَردَگِی وَ قِیشلاقدَگِی، مَحَلَّه دَگِی حَلفُ الفُضُولنِی تَشکِیل قِیلِیش اوُچُون اِتِّحاد وَ وَحدَتدَن باشلَه نَه دِی، تائِنکِی جَماعَتگه یِیتِیب بارِیلَه دِی، بوُندَن سُونگ مُجاهِدلَر شوُراسِینِی قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی، وَ  نِهایَت اِیسَه اِسلامِی حُکوُمَتنِی قُدرَتِینِی قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی. بوُندَن مَقصَد شوُکِی، فَقَطگِینَه حُکوُمَت قُدرَتِی بِیلَن اَلله نِینگ وَ اوُزِیمِیزنِینگ دُشمَنلَرِیمِیزنِی قُدرَتِینِی، حَتَّی مُنافِقلَر،سِکوُلارزَدَه لَرنِی وَ مِعزانسِیز، مُواظَنتسِیز غَلَیانچِی مُسُلمانلَرنِی قُدرَتِینِی قَرشِیسِیدَه توُرِیب بِیرِیشگه قادِر بوُلَه مِیز.

(دوامی بار……)

---

[1]رواه مسلم

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(70- قسمت)

مساله ی اشتباه دیگری که عده ای درآن افتاده اند این است که خیال می کنند هر کسی با آنها بجنگد حتما کافر یا مرتد یا خوارج  و صحوات و مزدوراست. در حالی که اینطوری نیست، و ممکن است به دلایل دیگری چون بغی با شما وارد جنگ شده باشد، یا اجتهاد غلطی کرده باشد، و به خاطر ایمان و اسلام با شما نجنگد، در هر صورت این جنگش باعث نمی شود صفت ایمان و اسلام را از او بگیرید: وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا (حجرات/9) هرگاه دو گروه از مؤمنان با هم به جنگ پرداختند، در میان آنان صلح برقرار سازید  .

در هر صورت روش شرعی تعامل و برخورد با اهل قبله هم یکی دیگر از پیش زمینه ها و مقدمات ضروری وحدت اگاهانه، هدفمند و حرکتی است که باید مثل بقیه ی پیش زمینه ها و مقدمات توسط مجاهدین فرقه ی ناجیه رعایت بشود.

یکی دیگر از پیش شرطهای وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی «اراده ی شورائی» است . «اراده ی شورایی» به معنی قبول و پذیرش تنوع آراء، برداشت ها و تفاسیر درون شوراو تسلیم رای واحد شورا شدن است.

یعنی شورای مسلمین باید قبول کند که در درون اعضای شورا اختلاف نظر و تنوع برداشت ها، متناسب با علم نسبی و پیشرفت های فکری انسان ها برای پیشرفت و ترقی مداوم و پیوسته، وجود دارد و زمانی که شورا هم با اجماع واحداش رای خودش را صادر کرد اعضاء باید بپذیرند که باید تابع رای واحد شورا از کانال رهبریت و امیر باشند هر چند که مخالف رای آن ها باشد. تنها در پیش گرفتن این روش جهادی و مبارزاتی است که از دو بیماری حذف گرایی کور و انحصار گرایی جاهلانه، و در نهایت تفرقه و انهدامِ وحدتِ هدفمندِ اهل قبله جلوگیری می کند. تسلیم «اراده ی شورایی» شدن یعنی ضمانت یکی از پیش شرطها و پیش نیازهای وحدت اگاهانه هدفمند و حرکتی .

در درس گذشته مان در مورد دشمن شناسی شرعی و درجه بندی شرعی دشمنان عرض کردیم که الله تعالی در مورد دشمنانی که آشکاراند و می شناسیمشان  و آن هایی که پنهان اند و نمی شناسیمشان امر می کند: وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60) برای (جهاد با) آنان تا آنجا که می‌توانید نیرو، قوت واسبهای ورزیده آماده سازید، تا با آن دشمنِ خدا و دشمن خویش را بترسانید، و کسان دیگری جز آنان را نیز به هراس اندازید که ایشان را نمی‌شناسید و خدا آنان را می‌شناسد .

در درس شناسائی منافقین و سکولار زده ها عرض کردیم که عامل «قدرت» نقش کلیدی و اساسی را در برخورد با این کفار پنهان داخلی که ما نمی شناسیمشان و تنها الله آن ها را می شناسد بازی می کند، حالا الله تعالی آشکارا و واضح بیان می کند که آن چیزی که کفار آشکار را کنترل و مدیریت می کند و در برابر کفار آشکار هم حکم بازدارندگی اصلی را دارد باز«قدرت» است، و امر می کند تا آنجایی که می توانیم خودمان را به آماده کردن و تهیه کردن این «قدرت»  مشغول کنیم  تا با این «قدرت» هم دشمنان آشکار و شناخته شده را بترسانیم و هم دشمنان ناشناخته و پنهان را که تنها الله آن ها را می شناسد .

اما چه «قدرت»  است که اینان را می ترساند؟ قدرت علمی است؟ قدرت فرهنگی است؟ قدرت اقتصادی است؟ یا …؟ اجازه بدهید رسول الله صلی الله علیه وسلم جواب بدهد: رسول الله صلی الله علیه وسلم برای اینکه عده ای الرویبضه و علمای سوء نیایند معنی قوت و نیروی خواسته شده در آیه را به چیزهای دیگری تفسیر و تأویل کنند می فرماید: “أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ،أَلا إِنَّالْقُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ[1]آگاه باشيد كه منظور از قوت تير اندازی است. آگاه باشيد كه منظور از قوت تير اندازی است، آگاه باشيد كه منظور از قوت تير اندازی است .

در این صورت تنها دشمنان آشکار و پنهان الله و خودمان را تنها با قدرت اسلحه می شود ترساند، خوب،این دشمنی که روبروی ماست یک شخص است تا با قدرت شخصی آن را بترسانیم؟ آیا جماعت و گروه خاصی است که با قدرت گروه و جماعتی خاص آن را بترسانیم ؟ یا حکومت است؟ اگر حکومت نیست بلکه حکومتها هستند تنها و تنها با قدرت حکومتی است که می شود آن را ترساند نه با قدرت یک فرد مسلح یا گروه مسلحی .

راه رسیدن به این قدرت حکومتی هم از اتحاد و وحدت برای تشکیل حلف الفضول شهری و روستائی و محله ای شروع می شود تا به جماعت می رسد و تا به شورای مجاهدین می رسد و تا در نهایت به قدرت حکومتی اسلامی می رسد. هدف این است که تنها با این قدرت حکومتی است که می شود در برابر قدرت حکومتی دشمنان الله و خودمان و حتی قدرت منافقین و سکولار زده ها و آشوب طلبان مسلمان نامتعادل و نامیزان داخلی ایستاد.

(ادامه دارد…….)

---

[1]رواه مسلم

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(4- қисмат)

Шумо тасаввур кунидки дар корхонайи ек жорубарқий бо ек морки мушаххас тўлид мешавадки кори мушаххаси дорад, холо чинийхо хамон жинсро бо хамон морк, ва барои хамон кор, жаълийи онро тўлид мекунандки хеч иртиботи ба жинси аслий ва корхонайи аслий надорад, танхо шабихи он жинси аслий аст ва барои хамин кор хам тўлид шуда, ва мехохад дар миёни мардум жойгузини хамон жинси аслий шавад.

Холо, умури хастанд мисли: хилафатун ала минхажин нубувватки дар корхонайи қонуни шариати аллох барои расидан ба хадафи тўлид шуданд, каси меояд мушобихи хамонро мисли шохигарий барои расидан ба хамон хадафи диний ба кор мегирад, дар холики рабти ба қонуни шариати аллох надорад. Ин чизи тоза тўлид шудаки ба ин шикли он хеч собиқайи дар дин надорад ба он “ бидъат” мегуянд. Шохигарий ва истибдоди фардий хеч собиқайи дар қонуни шариати аллох надорад. Холо, агар каси руйи ин чизи тоза ба вужуд омада мондагор шуд, ва пешаш хамин шуд, ба у мегуянд ахли бидъат. Яъни ахли ин кор, читури мегуянд ахли суннат ё ахли байт.

Пейравий кардан аз чанин роххойи тақаллубий ва мондагор шудани бар ин роххойи тақаллубий, қатъан боиси тафарруқ ва садама задан ба жинси аслий ва хатто масраф кунандайи ин ажноси тақаллубий мешавад,хар чандки тўлид кунандагони чанин ажноси тақаллубий  мумкин аст судхойи дунёвий бибаранд ; аммо , дар хар холати масраф кунандаки жинси тақаллубийро ба қиймати жинси аслий ба у қолиб карданд садама мебинад ва зарар мекунад. Барои хамин астки аллох таоло ба сирохат мефармояд:

 «وَ أَنَّ هٰذٰا صِرٰاطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاٰ تَتَّبِعُوا اَلسُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ ذٰلِكُمْ وَصّٰاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» (انعام/153)

Ва бегумон ин рох, рохи мустақими ман аст, аз он  пейравий кунид ва аз роххойи ( ботил) пейравий накунидки шуморо аз рохи аллох мутафарриқ ва пароканда мекунад, инхо чизхойи астки аллох шуморо бидон тўвсия мекунад то пархезкор шавид.

Ровшан ва ошкор аст замоники ингуна чанд дастагий ва тафарруқ ба вужуд меояд ташхиси жинси аслий аз тақаллубий фақат аз ухдайи мутахассисини бармеоядки теъдодишон ба нисбати масраф кунандахойи чанин ажноси бисёр ножиз ва кам аст, ин мутахассисини содиқ ва омил агар мисли Хасан ва Хусайн ва онхамма сахоби дар холати изтирор қарор нагирифта бошандки мажбур ба истефода аз ин жинси бадалий ва тақаллубий шаванд, ба рохати мисли имоми Ханафий, Жаъфари Содиқ, Молик, Шофеъий, Ханбал ва ғейрих аз ин хокимият ва жинси тақаллубий дури мекунанд; аммо ,умуми масраф кунандахо дар чанин холати дучори саргардоний мешаванд ва намедонанд бо инхамма шабохатики ин ду жинс бо хам доранд кудом еки аз онхо аслий ва кудом еки тақаллубий аст.

Инжостки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар хутбаш мефармояд:

«إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ»،

Ростарин сухан китоби худо, ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст, ва бадтарин умур нововари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат; ва хар бидъати гумрохий, ва хар гумрохий дар оташ аст. [1] Ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху  анхо аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки фармуда:

 «مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»

Хар каси дар ин амри мо ( дини ислом) чизики аз он набошадро ба вужуд овард, он чиз мардуд аст” [2] холо, мухим нест ин чизи мардуд ё ин бидъати мардуд:

-Аз назари ақидатий ва назарий аст,мисли алқадария, жабрия, хавориж, мўътазила, муржиъа, ихвониш шаётини феълий ( шохайи инхирофий ва фосид шудайи жараёни ихвонил муслимин) ва ё дастахойи аз уламойи наждийки еки ду се қарни ахир, монанди : бардошти иштибохи наждийхо аз каламайи мушрикин ва ё тўлиди истелохот ва усул ва фуруъи тозайи ғейри шаръий ва ……..

-Ё ин бидъат ва чизи мардуд, қовли ва гуфтори аст, масалан : гуфта шавад хукумат агар демокрасий бошад бехтар аз хукумати исломий аст ё истемоли каламайи мушрикин барои  соири куффор ё хатто барои муслимин.

-Ё ин чизи мардуд ва рад шуда, амалий бошад, масалан жойгузин кардани низоми шохигарий ба жойи хилафату ала минхажин нубувватки манбаъ ва сарчишмайи хазорон олудагийи ризтар шуда, ё мисли изофа кардан ё кам кардан аз намозхо, ё хузур дар ахзоби секуляр ,ё хузур дар ахзоби олудайики секуляризм ва исломро бо хам махлут карданд ва маъжуни жадиди тўлид карданд.

-Ё ин бидъат ва чизи мардуд, таркий ( тарки чизи ё кори) бошад, мисли: тарки халафату ала минхажин нубувват ва дил бастан ба низоми шохигарий, ё доман задан ба ширки тафарруқ бо тарк ва кинорагири аз “ се абзор “ ва умматики аз тариқи ин “ се абзор” ба вужуд омада, ё тарки жиход, намоз , руза ва соири ибодот.

(идома дорад………)

---

[1]– صحیح مسلم

[2]– صحیح مسلم

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

 (3- қисмат)

Танхо гузинайики метавонад ин имтиёзотро ба хаммайи муслимин бирасонад,ва хаммаи муслиминро машмули замонати аллох қарор дихад, дастёби мужаддад ба қудрати хукумати исломий ала минхажин нубавват аст. То замоники кулли муслимин дубора ба ин хаққи аз даст рафташон нарасиданд,тасаллути душманон бар онхо, ривожи фақр ва гурснагий ва густариши саргардоний амри табиий хохад буд.

Дар ин сурат, возих ва ровшан астки бисёри аз азобхо, офатхо ва беморихойи ижтимоий ва фардийки вужуд доранд, билижбор ба далили набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амри он ва уммати вохида ва жамоати вохидайи он ва ижмоъи вохиди он ба вужуд меоянд. Дар инжо жойгузинийи шохигари ба жойи хилафату ала минхажин нубувват сарчишма, манбаъ ва ширфалакайи тўлиди хазорон олудагий ва беморихойи новзухур ва тоза пейдо шуда дар миёни муслимин шудки танхо бо хушик кардани ин сарчишма, манбаъ ва иллат, ва танхо бо бастани ин ширфалакайи аслий метавон аз ин олудагийхо ва маълулхо нажот пейдо кард.

Еки аз хатарноктарин ин беморийхо ва маълулхоки ба далили инхидоми уммати вохид ва ижмоъи вохид ба вужуд омад, тўлиди мазохиб ва тафарруқи хосили аз он аст, ва то жомеъа аз тариқи шўройи улил амр дубора ба уммат вохид ва жамоати вохиди хоста шуда дар шариат ва ижмоъи вохиди он барнагардад вужуди ин беморийхо хатмий ва ижтиноб нопазир аст, ва хеч кудом аз ин мазохиб ва тафосири мухталиф “ махак” ва “хужжат” барои ташхиси хуб ё бад будани соири мазохиб ва тафосири мухолифишон намешаванд, ва хеч кудом наметавонанд ва шойистагийи онро надорандки ба танхойи нақши уммати вохид ва шўройи улил амри вохидро бози кунанд, шўройики бо ижмоъи вохиди худ нақши қозиро бар ухда дорад. Танхо касики метавонад ва салохият ва шойистагий дорад дар жойгохи қози бинишинад шўройи улил амр ва уммат астки аз шўройи улил амр ба вужуд омадеки ин қози ек раъйро ба унвони ижмоъи вохид бар хамма ироя медихад.

Дар ин сурат, ровшан аст еки аз беморийхойики баъди аз инхидоми хукумати исломий ала минхажин нубувват ва шўройи улил амри вохиди он ба вужуд омад, пейдоиши ижтиходот ва таъвилоти мухталифи фардий, гурухий ва мазхабий ба жойи ижмоъи вохиди шўро, ва тафарруқи ошкори астки мо қарнхост шохиди он хастем.

Холо,еки аз офатхойи ин ижтиходот ва таъвилоти фардий, пейдойиши чизхойи жадиди ба номи дин будаки дар дини ислом вужуд надошта,яъни собиқайи қаблий надоштаки,ба ин чизхойи тоза тўлид шуда дар дин, ба ин чизхойи тоза тўлид шуда “ бидъат” мегуянд.

[1] “бидъат”яъни чизи жадид ва тозаики қаблан вужуд надошта,масалан аллох таоло мефармояд:

: بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ (بقره/117)،

Новофарин ва ба вужуд оварандайи осмонхо ва замин, бидуни модел ва намуна ва собиқайи қабли. Ё аллох таоло ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِنَ الرُّسُلِ (احقاف/۹)،

Бигу:ман аз миёни пайғамбарон новзухур ва бесобиқа нестам. Яъни қабли аз ман хам касони будандки онхо хам китоб, мўъжизот ва шариати хосси худишонро доштанд.

“бидъат” [2] аз лахози шаръий,яъни ба вужуд овардани равиши новин дар масоили динийки равиши аслийи он дар дин хаст, ва ин чизики тоза ба вужуд омада ба ин шикл дар қонуни шариати аллох вужуд надорад, балки ин чизи тоза тўлид шуда шабихи хамон аслийи астки дар қонуни шариати аллох вужуд дорад, дар воқеъ жинси тақаллубий астки шабихи жинси аслий буда ва мехохад хамон кориро анжом дихадки жинси аслий, онро анжом медихад ва жойи жинси аслийро бигирад. [3] ин бидъат аст аз лахози шаръий, мисли низоми шохигарики пас аз Хасан бин Али розиаллоху анхума жойгузини хилафатун ала минхажин нубувват шуд. Аллох таоло хукумати шўроийро ба расмият шинохта, аммо ба жойи он, хукумати фардий ва истибдодийи мурисийро гузоштанд. Чизики дар қонуни шариати аллох вужуд надорад ва бархилофи қонуни шариати аллох хам хаст.

(идома дорад……..)

---

[1]– ابن حجرگفت:«الْبِدْعَةُ أَصْلُهَا مَا أُحْدِثَ عَلَى غَيْرِ مِثَالٍ سَابِقٍ وَ تُطْلَقُ فِي الشَّرْعِ فِي مُقَابِلِ السُّنَّةِ»، اصل بدعت، آن چیزی است که بدون داشتن نمونه ی سابق ایجاد شده باشد و در شرع اسلام «بدعت» در مقابل «سنت» اطلاق می شود. فتح الباری، ج۴، ص ۲۵۳

[2]– ابن حجرگفت:«الْبِدْعَةُ أَصْلُهَا مَا أُحْدِثَ عَلَى غَيْرِ مِثَالٍ سَابِقٍ وَ تُطْلَقُ فِي الشَّرْعِ فِي مُقَابِلِ السُّنَّةِ»، اصل بدعت، آن چیزی است که بدون داشتن نمونه ی سابق ایجاد شده باشد و در شرع اسلام «بدعت» در مقابل «سنت» اطلاق می شود. فتح الباری، ج۴، ص ۲۵۳

[3]– ابن حجرگفت:«الْبِدْعَةُ أَصْلُهَا مَا أُحْدِثَ عَلَى غَيْرِ مِثَالٍ سَابِقٍ وَ تُطْلَقُ فِي الشَّرْعِ فِي مُقَابِلِ السُّنَّةِ»، اصل بدعت، آن چیزی است که بدون داشتن نمونه ی سابق ایجاد شده باشد و در شرع اسلام «بدعت» در مقابل «سنت» اطلاق می شود. فتح الباری، ج۴، ص ۲۵۳

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

 (69- қисм)  

Кимки жохилона хатокор мўъминларни қувиб чиқариш жиноятига қўл урадиган  бўлса, мусулмонларга зарба уриш ва ахли қибланинг ошкор ва пинхон душманларига хизмат қилиш бўйича амал қилибди, шубхасиз у мушрикларнинг ва секуляристларнинг ва бошқа душманларнинг режасига мувофиқ равишда амал қилган золим инсон хисобланади. Эътибор беринглар аллох таоло нима деб мархамат қилган:

   وَلاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ مَا عَلَیْکَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَیْءٍ وَمَا مِنْ حِسَابِکَ عَلَیْهِم مِّن شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمِینَ‏(انعام/52-53)

Эртаю кеч парвардигорларининг юзини истаб унга илтижо қиладиган зотларни (хузурингиздан) хайдаманг! Сизнинг зиммангизда уларнинг хисоб- китобларидан хеч нарса йўқдир ва сизнинг хисоб- китобингиздан уларнинг зиммаларида хеч нарса йўқдир. Бас, уларни хайдаб золимлардан бўлиб қолманг!

Бизлар душманларимиз махсусан мушрик ва секуляр душманларимиз юрган йўлдан юришга хаққимиз йўқ, балки:

  وَإِذَا جَاءکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِنَا فَقُلْ سَلاَمٌ عَلَیْکُمْ کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَن عَمِلَ مِنکُمْ سُوءاً بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِن بَعْدِهِ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(انعام/54)

Қачон сизнинг олдингизга бизнинг оятларимизга иймон келтирадиган зотлар келсалар: “сизларга тинчлик бўлсин, парвардигорингиз ўз зиммасига рахмат қилишни ёзгандир. Сизлардан ким билмасдан бирон ёмонлик (гунох) қилса, сўнгра ўша ёмонлигининг кетидан тавба қилиб, (ўзини) тузатса, бас, (гунохи кечирилади), албатта ( аллох) мағфиратли, мехрибондир.” деб айтинг.

Бу ерда мана бу биродарларимизнинг ёмон ва хуник амаллари нима экани мухим эмас, мухими шуки улар бу ёмон амални жахолатни кетидан қилишган, бизнинг вазифамиз уларни  росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишларига кўра огохлантиришдан иборат, тоинки уларга  мана бу гунохдан тавба қилиш учун шароит мухайё бўлсин, ва натижада улар ақидавий ё рафторий булғанишлардан пок бўлишсин ва мана бу ички ё зохирий касалликдан нажот топишсин.

Бизларнинг вазифамиз фақир ва бемор кишиларни оёқ-ости қилиб  уларни қувиб ташлаш эмас, балки нажот бериш ва дармон қилиш  шароитини уларга мухайё қилишдан иборат. Агар мусулмонларни ғайри шаръий холатда қувиб ташлаш хатосига дучор бўладиган бўлсак, ва мусулмонларни жахолатлари сабабли ўзимиздан узоқлаштириб ташласак ва уларнинг жахолатларини мана бу жохилий жамиятларда уларни узоқлаштириш ва тафарруқ учун сабаб қилган бўлсак, ва улар амалга оширган ёмон амаллар бўйича уларга узр ба жахл келтирмасак,  ўзимиз   вужудга келтирган мана бу вайронгар тафарруқ билан гирифтор бўлиб қолган   пайтимизда  аллох  томонидан ким бизларни қўллаб- қувватлайди? Аллох таоло ўзини нусратидан сўнг мўъминларни нусратнинг   сабабларидан деб кўрсатмаганми?

 هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ .

Мўъминлар аллохни нусратидан сўнг қудратга келишни,насрни нозил бўлишини,ғалабани энг катта сабабларидан хисобланади, бизлар жахолатлари сабабли ёмон амалларга дучор бўлган мана бу жохил мусулмонларни баробарида уламойи суъ варрувайбизани ва аимматул музиллинни, дуату ала абваби жаханнамни канали бўйича амал қилмаймиз ва душманларимизни режаси бўйича уларни узоқлаштириш ва тафарруқни ижод қилиш йўлидан юрмаймиз, балки мана бу бемор ва булғанган биродарларимизни ислох қилишда ва вахдатимизни хифз қилишда  мухим тактика ва қурол бўлмиш сабрдан фойдаланамиз, бўлиб хам сабр жуда  содда нарса эмас. Махсусан хозирги мавжуд вазиятда, аммо қилиниши керак бўлган  қоида шу.

 رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ(اعراف/126)

Бизлар ёмон амаллар ва хатоларга дучор бўлган мусулмон бародарларимиз ва опа-сингилларимизга муомала қилиш бўйича, росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг сахобаларини равишига кўра бирдан бошлаб то 70 тагача узр ва бахоналар  келтирамиз. 70 та дегани бу  жуда хам кўп, яъни қўлимиздан келганича. Энди агар биз келтирган мана бу узрлар хам кифоя қилмайдиган бўлса, балким бизлар хабардор бўлмаган  бошқа узри бордир,деймиз. Мана бу бошқа бир мусулмоннинг хатосини баробарида қилиниши керак бўлган  бошқа бир  мусулмоннинг услуби хисобланади. Бўлиб хам бу ишлар  қайси жамиятда қилинган ? Сахобаларни ва хулафойи рошидинни жамиятида. Энди тоғутий хукуматлар ва мунофиқлар, секулярзадалар, уламойи суъ варрувайбиза ташқи босқинчи кофирларни ва ана ўшанча спутник ахборот воситаларини, ижтимоъий ва таълим-тарбиявий  каналларни химояси билан мана шунча касалликлар, булғанишлар вужудга келтирилган бу  бемор,жохил жамиятда, мусулмонлар учун қанча шаръий узр келтиришимиз керак бўлади?

Баъзи биродарларимиз хатога йўл қўяётган нуқталардан бири шуки, улар шахснинг қилган жиноят амали билан бу шахсни ўзини ўртасига фарқ қўймайдилар. Улар худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  Усома ибни Зайд ва Холид ибни Валидни қилган хатоларига нисбатан қилганларидек, ёмон амалга эга бўлган мусулмонларга бундай  муносабатда бўлиша олишмайди. Бизлар биродаримизни ё опа-синглимизни ўзидан эмас, фақат  қилган амалидан бароат қилишимиз керак. Биз мусулмон биродаримиз ва опа-синглимизнинг  ёмон, гумрох амал қилганини кўрган пайтимизда, уларни мутлақо  гумрох бўлди деб хисобламаслигимиз керак. Балки ўша мавзуда уларни жохил ва гумрох деб биламиз. Бу худди Холид ибни Валидга ё Усома ибни Зайдга ё Миқдодга ё махсулини алмаштириш бўйича Билол бошидан кечирган  ходисаларга ўхшайди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(69- قیسم)

کِیمکِی جاهِلانَه خَطاکار مُؤمِنلَرنِی قوُوِیب چِیقَه رِیش جِنایَتِیگه قوُل اوُرَه دِیگن بوُلسَه، مُسُلمانلَرگه ضَربَه اوُرِیش وَ اَهلِی قِبلَه نِینگ آشکار وَ پِینهان دُشمَنلَرِیگه حِذمَت قِیلِیش بوُیِیچَه عَمَل قِیلِیبدِی، شُبهَه سِیز اوُ مُشرِکلَرنِینگ وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ وَ باشقَه دُشمَنلَرنِینگ رِیجَه سِیگه مُوافِق رَوِیشدَه عَمَل قِیلگن ظالِم اِنسان حِسابلَه نَه دِی. اِعتِبار بِیرِینگلَر اَلله تَعالَی نِیمَه دِیب مَرحَمَت قِیلگن:   وَلاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ مَا عَلَیْکَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَیْءٍ وَمَا مِنْ حِسَابِکَ عَلَیْهِم مِّن شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمِینَ‏(انعام/52-53) اِیرتَه یُو کِیچ پَروَردِیگارلَرِینِینگ یوُزِینِی اِیستَب اوُنگه اِیلتِجا قِیلَه دِیگن ذاتلَرنِی (حوُضوُرِینگِیزدَن) حَیدَه مَنگ! سِیزنِینگ زِیمَّنگِیزدَه اوُلَرنِینگ حِساب – کِتابلَرِیدَن هِیچ نَرسَه یوُقدِیر وَ سِیزنِینگ حِساب – کِتابِینگِیزدَن اوُلَرنِینگ زِیمَّه لَرِیدَه هِیچ نَرسَه یوُقدِیر. بَس، اوُلَرنِی حَیدَب ظالِملَردَن بوُلِیب قالمَنگ!

بِیزلَر دُشمَنلَرِیمِیز مَخصُوصاً مُشرِک وَ سِکوُلار دُشمَنلَرِیمِیز یوُرگن یوُلدَن یوُرِیشگه حَققِیمِیز یوُق، بَلکِی:   وَإِذَا جَاءکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِنَا فَقُلْ سَلاَمٌ عَلَیْکُمْ کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَن عَمِلَ مِنکُمْ سُوءاً بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِن بَعْدِهِ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(انعام/54)  قَچان سِیزنِینگ آلدِینگِیزگه بِیزنِینگ آیَتلَرِیمِیزگه اِیمان کِیلتِیرَه دِیگن ذاتلَر کِیلسَه لَر: “سِیزلَرگه تِینچلِیک بوُلسِین، پَروَردِیگارِینگِیز اوُز زِیمَّه سِیگه رَحمَت قِیلِیشنِی یازگندِیر. سِیزلَردَن کِیم بِیلمَسدَن بِیران یامانلِیک (گوُناه) قِیلسَه، سوُنگرَه اوُشَه یامانلِیگِینِینگ کِیتِیدَن تَوبَه قِیلِیب، ( اوُزِینِی) توُزَتسَه، بَس، (گوُناهِی کِیچِیرِیلَه دِی)،اَلبَتَّه ( اَلله ) مَغفِرَتلِی، مِهرِباندِیر.” دِیب اَیتِینگ.

بُو یِیردَه مَنَه بُو بِرادَرلَرِیمِیزنِینگ یامان وَ حوُنِیک عَمَللَرِی نِیمَه اِیکَه نِی مُهِم اِیمَس، مُهِمِی شوُکِی اوُلَر بُو یامان عَمَلنِی جَهالَتنِی کِیتِیدَن قِیلِیشگن، بِیزنِینگ وَظِیفَه مِیز اوُلَرنِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِیگه کوُرَه آگاهلَنتِیرِیشدَن عِبارَت، تائِنکِی اوُلَرگه مَنَه بُو گوُناهدَن تَوبَه قِیلِیش اوُچُون شَرائِط مُهَیّا بوُلسِین وَ نَتِیجَه دَه اوُلَر عَقِیدَه وِی یا رَفتارِی بوُلغَه نِیشلَردَن پاک بوُلِیشسِین وَ مَنَه بُو اِیچکِی یا ظاهِرِی کَسَللِیکدَن نَجات تاپِیشسِین.

بِیزلَرنِینگ وَظِیفَه مِیز فَقِیر وَ بِیمار کِیشِیلَرنِی آیاق – آستِی قِیلِیب اوُلَرنِی قوُوِیب تَشلَش اِیمَس، بَلکِی نَجات بِیرِیش وَ دَرمان قِیلِیش شَرائِطِینِی اوُلَرگه مُهَیّا قِیلِیشدَن عِبارَت. اَگر مُسُلمانلَرنِی غَیرِی شَرعِی حالَتدَه قوُوِیب تَشلَش خَطاسِیگه دوُچار بوُلَه دِیگن بوُلسَک وَ مُسُلمانلَرنِی جَهالَتلَرِی سَبَبلِی اوُزِیمِیزدَن اوُزاقلَشتِیرِیب تَشلَه سَک وَ اوُلَرنِینگ جَهالَتلَرِینِی  مَنَه بُو جاهِلِی جَمِیعیَتلَردَه اوُلَرنِی اوُزاقلَشتِیرِیش وَ تَفَرُّق اوُچُون سَبَب قِیلگن بوُلسَک وَ اوُلَر عَمَلگه آشِیرگن یامان عَمَللَر بُویِیچَه اوُلَرگه عُذر  بَه جَهل کِیلتِیرمَه سَک، اوُزِیمِیز وُجُودگه کِیلتِیرگن مَنَه بُو وَیرانگر تَفَرُّق بِیلَن گِیرِیفتار بوُلِیب قالگن پَیتِیمِیزدَه اَلله  تامانِیدَن کِیم بِیزلَرنِی قوُللَب – قُوَّتلَیدِی؟ اَلله تَعالَی اوُزِینِی نُصرَتِیدَن سُونگ مُؤمِنلَرنِی نُصرَتنِینگ  سَبَبلَرِیدَن دِیب کوُرسَتمَه گنمِی؟  هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ.مُؤمِنلَر اَلله نِی نُصرَتِیدَن سُونگ قُدرَتگه کِیلِیشنِی،نَصرنِی نازِیل بوُلِیشِینِی، غَلَبَه نِی اِینگ کَتتَه سَبَبلَرِیدَن حِسابلَه نَه دِی، بِیزلَر جَهالَتلَرِی سَبَبلِی یامان عَمَللَرگه دوُچار بُولگن مَنَه بُو جاهِل مُسُلمانلَرنِی بَرابَرِیدَه اوُلَمایِی سُوء  وَالرُّوَیبِیضَه نِی وَ اَئِمَّةُ المُضِلِّیننِی، دُعاةُ عَلَی الاَبوابِ الجَهَنَّمنِی کَنَلِی بوُیِیچَه عَمَل قِیلمَیمِیز وَ دُشمَنلَرِیمِیزنِی رِیجَه سِی بوُیِیچَه اوُلَرنِی اوُزاقلَشتِیرِیش وَ تَفَرُّقنِی اِیجاد قِیلِیش یوُلِیدَن یوُرمَیمِیز، بَلکِی مَنَه بُو بِیمار وَ بُولغَنگن بِرادَرلَرِیمِیزنِی اِصلاح قِیلِیشدَه وَ وَحدَتِیمِیزنِی حِفظ قِیلِیشدَه مُهِم تَکتِیکَه وَ قوُرال بوُلمِیش صَبردَن فایدَه لَه نَه مِیز، بوُلِیب هَم صَبر جوُدَه ساددَه نَرسَه اِیمَس. مَخصُوصاً حاضِرگِی وَضِیعیَتدَه،اَمّا قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن قائِدَه شُو.  رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ(اعراف/126)

بِیزلَر یامان عَمَللَرگه وَ خَطالَرگه دوُچار بوُلگن مُسُلمان بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزگه مُعامَلَه قِیلِیش بوُیِیچَه، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِینگ صَحابَه لَرِینِی رَوِیشِیگه کوُرَه بِیردَن باشلَب تا 70 تَگه چَه عُذر وَ بَهانَه لَر کِیلتِیرَه مِیز. 70 تَه دِیگه نِی بُو جوُدَه هَم کوُپ، یَعنِی قوُلِیمِیزدَن کِیلگه نِیچَه. اِیندِی اَگر بِیز کِیلتِیرگن مَنَه بُو عُذرلَر هَم کِفایَه قِیلمَیدِیگن بوُلسَه، بَلکِیم بِیزلَر خَبَردار بوُلمَه گن باشقَه عُذرِی باردِیر، دِییمِیز. مَنَه بُو باشقَه بِیر مُسُلماننِینگ خَطاسِینِی بَرابَرِیدَه قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن باشقَه بِیر مُسُلماننِینگ اوُصلوُبِی حِسابلَه نَه دِی. بوُلِیب هَم بُو اِیشلَر قَیسِی جَمِیعیَتده قِیلِینگن؟ صَحابَه لَرنِی وَ خُلَفایِی راشِیدِیننِی جَمِیعیَتِیدَه. اِیندِی طاغُوتِی حُکوُمَتلَر وَ مُنافِقلَر،سِکوُلارزَدَه لَر،اوُلَمایِی سُوء وَالرُّوَیبِیضَه تَشقِی باسقِینچِی کافِرلَرنِی وَ اَنَه اوُشَنچَه سپُوتنِیک اَخبارات واسِیطَه لَرِینِی، اِجتِمائِی وَ تَعلِیم – تَربِیَه وِی کَنَللَرنِی حِمایَه سِی بِیلَن مَنَه شوُنچَه کَسَللِیکلَر، بُولغَه نِیشلَر وُجُودگه کِیلتِیرِیلگن بُو بِیمار، جاهِل جَمِییعیَتدَه مُسُلمانلَر اوُچُون قَنچَه شَرعِی عُذر کِیلتِیرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی؟

بَعضِی بِرادَرلَرِمِیز خَطاگه یوُل قوُیَه یاتگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، اوُلَر شَخصنِینگ قِیلگن جِنایَت عَمَلِی بِیلَن بُو شَخصنِی اوُزِینِی اوُرتَه سِیگه فَرق قوُیمَیدِیلَر. اوُلَر حوُددِی رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اُسامَه اِبنِ زَید وَ خالِد اِبنِ وَلِیدنِی قِیلگن خَطالَرِیگه نِسبَتاً قِیلگنلَرِیدِیک، یامان عَمَلگه اِیگه بوُلگن مُسُلمانلَرگه بوُندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیشَه آلِیشمَیدِی. بِیزلَر بِرادَرلَرِیمِیزنِی یا آپَه – سِینگلِیمِیزنِی اوُزِیدَن اِیمَس، فَقَط قِیلگن عَمَلِیدَن بَرائَت قِیلِیشِیمِیز کِیرَک. بِیز مُسُلمان بِرادَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگلِیمِیزنِینگ یامان،گوُمراه عَمَل قِیلگه نِینِی کوُرگن پَیتِیمِیزدَه اوُلَرنِی مُطلَقا گوُمراه بُولدِی دِیب حِسابلَه مَسلِیگِیمِیز کِیرَک. بَلکِی اوُشَه مَوضُوعدَه اوُلَرنِی جاهِل وَ گوُمراه دِیب بِیلَه مِیز. بُو حوُددِی خالِد اِبنِ وَلِیدگه یا اُسامَه اِبنِ زَیدگه یا مِقدادگه یا مَخصُولِینِی اَلمَشتِیرِیش بُویِیچَه بِلال باشِیدَن کِیچِیرگن حادِیثَه لَرگه اوُحشَیدِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(69- قسمت)

کسی که جاهلانه مرتکب جرم طرد چنین مومنین خطاکاری بشود در صدمه زدن به مسلمین و در خدمت به دشمنان آشکار و پنهان اهل قبله کار کرده است، و شکی نیست که انسان ظالمی است که طبق نقشه ی مشرکین و سکولاریستها و سایر دشمنان عمل کرده است. دقت کنید الله تعالی چه می فرماید: وَلاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ مَا عَلَیْکَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَیْءٍ وَمَا مِنْ حِسَابِکَ عَلَیْهِم مِّن شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمِینَ‏(انعام/52-53)کسانی را (از پیش خود) مران که سحرگاهان و شامگاهان خدای را به فریاد می‌خوانند[« بِالْغَدَاةِ وَ الْعَشِیِّ» مراد، در همه اوقات است].منظورشان (تنها رضایت) او است . نه حساب ایشان بر تو است و نه حساب تو بر آنان است (و هرکس در گرو عمل خویش است). اگر (به حرف سکولاریستها درباره این گونه مؤمنان گوش دهی و از خود) آنان را برانی، از زمره ستمگران خواهی بود .‏

‏ ما حق نداریم چنین مسیری را که دشمنان ما و بخصوص دشمنان مشرک و سکولار ما رفته اند را برویم و باید : وَإِذَا جَاءکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِنَا فَقُلْ سَلاَمٌ عَلَیْکُمْ کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَن عَمِلَ مِنکُمْ سُوءاً بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِن بَعْدِهِ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(انعام/54) هرگاه مؤمنان به آیات ما به پیش تو آمدند بدیشان بگو: سلام بر شما باد ! خداوند شما بر خویشتن رحمت واجب نموده است که هرکس از شما از روی نادانی و جهالت دچار عمل و کار سوء و بدی شد، ولی بعد از آن توبه کرد و اصلاح کرد (خداوند عذر تقصیر او را می‌پذیرد) چرا که او بخشنده ایست که رحم می کند.

در اینجا مهم نیست که این عمل سوء و زشت برادرمان در چه است، مهم این است که عمل سوئی را از روی جهالت انجام داده است، و وظیفه ی ما دادن آگاهی به سبک رسول الله صلی الله علیه وسلم به او است تا زمینه های توبه ی اورا از این جرم برایش فراهم بشود و از این آلودگی عقیدتی یا رفتاری پاک بشود، و از این بیماری درونی یا ظاهری نجات پیدا کند .

وظیفه ی ما درمان و فراهم کردن اسباب و زمینه های نجات فقراء و بیماران است نه کشتن آنها و یا طرد کردن آنها . اگر ما دچار اشتباه طرد غیر شرعی مسلمین شدیم، و مسلمین را به دلیل جهالتشان از خودمان طرد کنیم، و جهالتشان در این جوامع جاهلی را اسبابی برای طردشان و تفرق بیشتر کردیم، و برایشان عذر به جهل در اعمال سوئی که انجام می دهند نیاوریم، آنوقت با این تفرق ویرانگری که تولید کردیم چه کسی از جانب الله پشتیبان ما خواهد بود؟ مگر الله تعالی بعد از نصرت خودش مومنین را از اسباب نصر قرار نداده؟ هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ.چرا؟ مومنین بعد از نصرت الله بزرگترین اسباب قدرت گیری و نزول نصر و پیروزی هستند، ما در برابر این مسلمین جاهلی که به خاطر جهالتشان دچار اعمال سوئی شده اند طبق نقشه ی دشمنامان از کانال علمای سوء و الرویبضه و الائِمَّةَ الْمُضِلِّينَ و دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ عمل نمی کنیم، و طبق نقشه ی دشمنامان در طرد اینان و ایجاد تفرق پیش نمی رویم، بلکه از تاکتیک و سلاح مهم صبر در اصلاح این برادران مریض و آلوده مان و حفظ وحدتمان استفاده می کنیم، که صبر کار ساده ای هم نیست.بخصوص در وضع موجود اما قاعده همین است:رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ(اعراف/126)

ما در روش برخورد با برادران و خواهران مسلمانمان که دچار عمل سوء و اشتباهی شده اند به سبک صحابه ی رسول الله صلی الله علیه وسلم  از يك تا هفتاد عذر و بهانه ی شرعی می آوریم . 70 یعنی خیلی زیاد و تا آنجایی که می توانیم. حالا اگر این عذرهای ما کافی نبودند می گوییم  شايد عذر ديگري هم داشته باشد و ما از آن بي خبر باشيم. این اسلوب یک مسلمان در برابر اشتباه یک مسلمان است . آن هم در کدام مجتمع؟ در مجتمع صحابه و عصر خلفای راشدین. حالا در این جامعه ی جاهلی و بیماری که حکومتهای طاغوتی و منافقین و سکولار زده ها و علمای سوء و الرویبضه با حمایت کفار اشغالگر خارجی و آنهمه رسانه ی ماهواره ای و کانالهای اجتماعی و آموزشی و غیره اینهمه آلودگی و بیماری تولید کرده اند باید چند عذر شرعی برای مسلمین بیاوریم .

نکته ی دیگری که عده ای از برادران درآن اشتباه می کنند این است که فرقی بین عمل مجرمانه ی شخص با خود شخص نمی گزارند. نمی توانند مثل برخورد رسول الله صلی الله علیه و سلم با اشتباهات اسامه بن زید و خالد بن ولید با مسلمین دارای عمل سوء برخورد کنند.  ما باید تنها از آن عمل آن خواهر یا برادرمان اعلام برائت کنیم نه از خودشان . ما زماني که برادر یا خواهر مومنمان را می بینیم که مرتکب عمل سوء و گمراهی شده اند نباید آن را بصورت مطلق گمراهش بنامیم . بلكه در همان موضوع ایشان را جاهل و گمراه می دانیم.  مثل اتفاقی که برای خالد بن ولید یا اسامه بن زید یا مقداد یا بلال در معاوضه ی محصولش رخ داد.

(ادامه دارد……..)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(2-қисмат)

Бале,росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

“إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا یَستَبَاحُ ﺑَﯿْﻀَﺔُ اﻟْﻤُﺴْﻠِﻤِﯿﻦَ، یا سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ”،[1]

Аллох таоло замонат ва ваъдайи се чизро дар мовриди умматам ба ман дода еки инки умматам гурсна намемонанд,

«لا يَجُوعُوا»

Дувум инки умматам бар гумрохий хам раъй намешаванд

«لا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ، لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ»

Ва севум инки душман бар умматам чийра намешаванд.

Танхо қудратики монеъ мешавад душманони кофари ошкор даражайи 1ва 2 ва 3, мунофиқин ва секулярзадахо ба унвони душманони даража 4 бар муслимин ва бар находхойи хаётийи муслимин тасаллут пейдо накунанд, фақат ва фақат қудрати хукумати муслимин ва мезони аъдоди низомий онхост.

Агар ин қудрат заиф шавад ё аз бейн биравад ва жамоати вохид вужуд надошта бошад, мейдон барои аъмоли табахкоронайи ин чохор душмани аслий ва хатто муслимини мужрим хам боз мешавад. Абдуллох бин Муборак рохимахуллох мегуяд:

لَوْلاَ الْجَمَاعَةُ مَا كَانَتْ لَنَا سُبُلٌ وَكَانَ أَضْعَفُنَا نَهْبًا لأَقْوَانَا،

Агар жамоат намебуд мо роххойиро пеши худ надоштем ва заифони мо дар дасти қавитархо мовриди таррож қарор мегирифтанд.

Барои хамин бузургони мо фармуданд:

:«كَدَرُ الجَمَاعةِ خَيْرٌ مِن صَفْو الفُرْقَةِ»،[2]

Тирагийи жамоат бехтар аз зулолийи тафарруқ аст; яъни хатто агар ин жамоат доройи олудагихойи хам бошад боз, бехтар аз тафарруқ ва танхоий астки азоби дунёвий ва ухровийро бо худиш меоварад.

Бале,агар ин уммат ва жамоати қавий аз тариқи хукумати исломий ала минхажин нубувват набуд, ё хатто заифтар аз он тавассути хукумати бадили изтирорийи исломий бо олудагихойи хам вужуд надошт, ё заифтар аз ин ду- ба унвони севумин гузинайи ночорий – тавассути мажлиси вохиди шўройи мужохидин бо олудагихойи хам вужуд надошт, онвақт барои муслимин ва ахли дунё танхо азоб мемонад. Хам барои муслимин саргардоний меояд, хам тасаллути душманон бар муслимин, ва хам гурснагий бар муслимин ва соири дунё.

Умматки буд ин се офат ва се азоби саргардоний, тасаллути душманон ва гурснагий вужуд надорад, умматки аз бейн рафт ин се офат ва се азобро мебинем.

Ин хамон азоби астки қарнхо пеш аллох таоло дар мовриди пархези аз гирифтор шудан ба он ба муслимин хашдор дода ва мефармояд:

«وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ» (آل عمران/105)،

Ва монанди касони нашавидки пароканда ва мутафарриқ шуданд ва дучори ихтилоф шуданд ( он хам ) баъди аз онки нишонахойи ровшан ба онон расид, ва барои инхо азоби бузурги вужуд дорад.

وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ.

Дар ин сурат, агар гурснагий, тасаллути душманон ва саргардонийи фарогирро дар миёни муслимин мебини яъни тафарруқ хоким шуда, ва уммати вохид ва жамоати вохиди вужуд надорад, ва инсонхо бо ин тафарруқ ва дурийшон аз уммати вохид ва жамоати вохид, дархости азобро карданд, ва асбоби нузули азобро барои худишон фарохам карданд.

Чун, кулли ин ваъдахойики аллох таоло ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дода мутаъаллиқ ба уммати вохиди астки жамоати вохидиро ба вужуд овард, ва агар каси мехохад азобхойи гурснагий,фақр, тасаллути душманон ва саргардонийро дар миёни муслимин аз бейн бибарад бояд дубора уммати вохидро ба вужуд биёварад, ва дубора хукуматро ба

«ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

Баргардонадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам онро баён карда аст.

Дубора хукуматро ба

«ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

Баргардонадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам онро баён карда аст. Чун, хатто бо ташкили уммат ва жамоат аз тариқи хукумати бадили изтирорийи исломий бо олудагихойики дорад танхо бахши аз сарзаминхойи муслимин метавонад аз гурснагий, адами тасаллути душманон ва саргардоний нажот пейдо кунадки тахти контроли он қарор дорад, ва дар замони набуди ин хукумати бадили изтирорий ва бо ташкили уммат аз тариқи мажлиси шўройи мужохидин танхо бахшхойи ночизтари аз муслимин тахти пушиши мазоёйи ин уммат қарор мегиранд.

(идома дорад……..)

---

[1]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[2]– الجاحظ في البيان والتبيين، ص 142

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(1-қисмат)  

Бисмиллах валхамдулиллах.

Иннал хамда лиллах, нахмадуху ва настаъинуху ва настағфируху, ва наъузу биллахи мин шурури анфусина ва мин саййиъати аъмалина, май яхдихиллаху фала музилла лах, ва май юзлил фала хадия лах,ва ашхаду анла илаха иллаллох вахдаху ла шарика лах, ва ашхаду анна Мухаммадан абдуху ва росулух.

• یأْ أیهَاْ الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ حَقَّ تُقَاْتِهِ وَلاَتَمُوْتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُون (آل عمران/102)
• یأْ أیهَا النَّاْسُ، اتَّقُوْاْ رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُم مِنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّ خَلَقَ مِنْهَاْ زَوْجَهَاْ وَ بَثَّ مِنْهُمَاْ رِجَالاً کَثِیراً وَّ نِسَاءً وَّاتَّقُوْاْ اللهَ الَّذِی تَسَاءَلُوْنَ بِهِ وَالأرْحَاْمَ إِنّ اللهَ کَاْنَ عَلَیکُمْ رَقِیبَاً(نساء/1)
• یأْ أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ وَ قُوْلُوْاْ قَوْلاً سَدِیداً يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَمَن يُطِعْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا (احزاب/70)

Аммо баъад:инна асдақол хадиси китабуллохи ва хойрул худа худа Мухаммадин ва шаррул умури мухдасатуха ва кулла мухдасатин бидъатун ва кулла бидъатин золалатун ва кулла золалатин фин нар.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Дарси хафтум муқаддамотимонро ба шархи шаръийи шинохти бидъат ихтисос медихемки ба далили адами ошноийи бисёри аз муслимин, аз тарафи душманонимон ва дустони жохилимон ба унвони ек абзор барои тафарруқи бештар дар миёни муслимин аз он истефода мешавад.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

: لَتُنْقَضَنَّ عُرَى الإِسْلَامِ عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ تَشَبَّثَالنَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا،وَأَوَّلُهُنَّ نَقْضًا:الحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ:الصَّلَاةُ،[1]

Дастгирахойи ислом ек ба ек шикаста мешаванд, хар замоники дастгирайи нобуд шавад мардум ба ончи наздики он аст чанг мезананд, аввали онхо шикастани хукм аст ва охари онхо намоз аст.

Аввалин дастгирайики дар миёни муслимин шикаста шуд хукм кардан ва хокимияти исломий хилафату ала минхажин нубувват пас аз саййидина Хасан бин Али розиллоху анхума буд. Ба дунболи шикаста шудани ин дастгира, муслимин жихати хифзи уммат ва жамоатишон ба дастгирайи наздиктар яъни хукумати бадили изтирорийи исломий чанг задандки холи аз олудагий хам набуд, ва дар маконхойики ин хукумати бадили изтирорийи исломий хам аз бейн рафт муслимин ба ночор ба мажлиси шўройи мужохидин чанг мезананд. Ин пойинтарин дастгирайи астки муслимин метавонанд барои мухофизат аз уммат ва жамоатишон ба он чанг бизананд ва баъди аз ин ,охарин дастгирахо еки пас аз дигари нобуд мешаванд то инки ба тарки намоз мерасадки- охарин дастгирайи астки намоди зохирийи мусалмон будан аст – ва ин хам бидуни пуштибонийи ин “ се абзор” ба тадриж нобуд мешавад. Инро мо ошкоро дар Андалус ва дар миёни курдхойи шайтонпарасти язидий мовжуд дар Ироқ ва курдхойи шайтонпарасти малик товусий ба истелох алиюллохий ё досний ё ба қовли худишон ёрсоний мовжуд дар ғарби Эрон ва манотиқи дигар ба ановини мухталиф ва бо исмхойи мухталиф мисли кокеий ва исмоилийхо ва амсолихим мебинем ва дидем.

Фақат аз тариқи ин се дастгирайи астки муслимин метавонанд уммати вохид ва жамоати вохидиро аз тариқи шўройи улил амр ба вужуд биёваранд ва аз гумрохий ва  саргардоний нажот пейдо кунандки, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз аллох таоло замонат гирифтаки чанин уммати гумрох нашаванд:

سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ، فَأَعْطَانِيهَا،[2]

Бале, ин уммати вохидики аз тариқи шўройи улил амри вохидишон ба вужуд омаде бо ижмойи вохиди худ ек жамоати вохидиро хам тўлид мекунандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам амр мекунад ба пейвастан ба чанин жамоати:

: فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ.

Ва чанин жамоати астки химояти аллохро ба даст меоварад.

«فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ».

 Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху хам аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунад:

:«عَلَيْكُمْ بِالجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الوَاحِدِ وَهُوَ مِنَ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الجَنَّةِ فَلْيَلْزَمُ الجَمَاعَةَ»،[3]

Бар шумо вожиб ва лозим астки пойбанди жамоат шавид, ва бархазар бошид аз тафарруқ ва жудоийки, шайтон ба хамрохи ек нафар танхо аст ва аз ду нафар дуртар аст, хар касики хостори васати бехишт бошад хатман пойбанди жамоат бошад.

(идома дорад……..)

---

[1]– أخرجه أحمد (٢٢١٦٠) مِنْ حديثِ أبي أمامة الباهليِّ رضي الله عنه، وصحَّحه الألبانيُّ في صحيح الجامع٥٠٧٥

[2]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ (عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،رواه الترمذي

[3]– الترمذي، ابن ماجة (2363)، أحمد