وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(76- қисм)  

Агар улар ислом жибхасини кучли қилишликни “хамма нарсадан” кўра афзал деб билишса ва биринчи хатто иккинчи, учинчи даражали душманларнинг муттахид жибхасини қаршисида туриб шаръий уч абзордан бирининг  каналига кўра  мусулмонларнинг жибхасига  ва мусулмонларни “шўровий ирода”сига хизмат қилишни қасд қилган бўлсалар, қуйидагиларни лозим тутушлари керак бўлади:

– Ихтилоф чиқиши қатъий бўлган ўринларда  ва хануз бу ихтилофларни бирлаштириш учун шўро ташкил қилинмаган замонда, кечиримли бўлишимиз ва шаръий маъруфга буюриш ва мункардан қайтаришга эга бўлишимиз керак ва ўзимизни вужудимизда мана бу ихтилофли масалаларга нисбатан  қаттиққўлликни,қатъиятни чегаралашимиз лозим.

 – Мухолифларимиз билан қандай муносабатда бўлиш учун зарурий таълимотларни ўрганишга ўзимизни тарғиб қилишимиз керак, тоқатли бўлиш ва ғазабни бошқариш ва қайсарликдан қутулишга ўхшаган масалаларни хос шаръий таълим марказларида амалан таълим олишимиз лозим.

– Шу нарсага ишонч хосил қилишимиз керакки, шаръий манбаълардан олинган  бизларнинг тушунчаларимиз хам ва бошқаларнинг тушунчалари, тафсирлари хам бутун жахон ёки минтақавий улил амр шўроси ташкил бўлгунига қадар,мутлақ эмас нисбий хисобланади ва хеч қандай шахсга  ё тафсирга сиғинилмайди. Чунки агар хар қандай шахсни ё тафсирни мутлақ дейдиган бўлсангиз ва уларнинг беасос  ўргамчак деворидан ўзингизни қутқармасангиз, дархақиқат сиз уларни аллохни шариатидаги қонунларни ўрнига қўйиб сиғинган бўласиз.

– Бир мисқол ё бир зарра такаббур бизларнинг қалбимизга,амалларимизга йўл топиб киришига рухсат бермаслигимиз керак. Такаббур бу сулх ва маваддах йўлини ёпиш ва зўравонлик, кураш йўлини очиш демакдир.

– Ёмон гумон қилишдан, олдиндан хукм чиқаришдан ва далилсиз,илмсиз бошқаларга тухмат қилишдан, ғийбат қилишдан, жосуслик қилишдан пархез қилиш лозим.            

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (حجرات/12)

– Бундан ташқари бизларнинг амр ба маъруф ва нахий аз мункарларимизни хаммаси шундай шевада бўлиши керакки, каттароқ мункарга сабаб бўлмасин. Бизларнинг барча мункардан нахий қилишларимиз вахдатга юзланиш ва тафарруқдан пархез қилишни йўлида бўлмоғи лозим.

Саййидимиз Хорун  ва Мусонинг бани исроилдаги  бузоқ воқеасига нисбатан билдирган муносабатларини яна қайтадан кўриб чиқсак, шу нарсани тушуниб етамизки, тафарруқ ширки мусулмон жамияти учун мавжуд бўлган  энг катта мункар хисобланади. Кўриб турганингиздек,тафарруқ ширки мусулмон жамияти учун бузоққа сиғиниш ширкидан тортиб хамма қабул қиладиган рахбарга етишликкача бўлган нарсаларни хаммасидан хатарлироқдур. Хамма қабул қиладиган рахбарга етиб борилгунгача бўлган даврда кичикроқ ширкка қарши жангга каттароқ ширк билан бирга борилмайди ва каттароқ ширкни кичикроқ ширкни ўрнига қўйилмайди.  Шунинг учун  хам мухолиф биродарларимиз ё опа- сингилларимиз билан  нихоятда жузъий,майда мункарлар ё фиқхий,фаръий ихтилофлар  сабабли, уларнинг хиссиётларини, туйғуларини  ярадор қилишимизни натижасида, улар  биз билан бирга вахдат ва қудрат ва вохид улил амр шўросини, хамда исломий хукуматни, вохид умматни, вохид жамоатни, вохид ижмоъни ташкил қилиш сари қилаётган сафаримиздан пушаймон бўлиб кетиб қолишмасин. Ёки иккиланиб шубхаланиб сустлашишмасин ва бизларнинг уч абзорни канали орқали олиб бораётган  “шўровий иродамиз” га зарба етмасин.

  خیرالنَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ-

каби мухим нарсани назарда тутган холда сухбатларимиздан ва маъруфга даъват қилиб мункардан қайтаришдан мақсад, бир манфаат етказиш бўлиши керак, бу ердаги лаззат хам шерикларимизни устидан ғалаба қозонишда ёки йўлни пуч,арзимас қилиб кўрсатишда ё уларни устидан хукм чиқаришда  эмас, балки уларга фойда етказишда бўлиши лозим. Ана бу хатоларга жуда кўпчилик дучор бўлишади.

Энди мана бу чораларни қарама- қаршисида, жохилий жамиятда мунофиқ ва секулярзадаларнинг баъзи сифатларига чалиниб қолган ва ўзларини хануз бу фосид  сифатлардан поклашга улгурмаган ва бу сифатларни ўзлари билан бирга мана бу вирусларни,булғанишларни мусулмонларнинг харакатини ичига олиб кирган   бир даста биродарларимиз ва опа-сингилларимиз бор бўлишлари мумкин, мана булар эса ўз ўрнида мусулмонларнинг “шўровий иродаси”га ва онгли, мақсадли ва харакатланувчи  вахдатга етказиладиган жиддий зарбаларни муқаддимаси бўлиши хам мумкин.

Мисол тариқасида айтиладиган бўлса, мана бу бемор, булғанган, ва иймони заиф мусулмонларни наздида ғийбат қилиш жуда хам арзимас бир нарса хисобланади ва осонлик билан бу гунохни қилишади,аслида  миш-миш бўлган сўзларни хам уни оқибати хақида фикрлаб ўтирмасдан оғизма- оғиз ғийбат қилиш билан тарқатиб юришади, биродарларни ва опа- сингилларнинг кичкина харакатларига нисбатан хам жосуслик қилиш орқали  ёмон гумон қилиш, улар учун модага айланади, агар улар хос бир тафсирга ё ижтиходга тобеъ бўлишса, бир тафсир ва бошқа мазхабдаги  ўзларининг мухолифларини  содиқлик билан кўришга аслан кўзлари хам йўқ, ўртада  кичкина бир назарий  ихтилоф вужудга келиши билан муроса қилиб биродарчиликни ва зиллатни,рахмни, хамда мухолиф назарга нисбатан муносиб муносабатни кўрсатишни ва жохилятга қарши амал иттиходини хифз қилишни  ўрнига, аввалданоқ ёрлиқ ёпиштиришни, тухмат қилишни бошлашади, натижада вақт ўтиши билан

« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ» و جای« رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ» و « أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

 ни ўрнини душманчилик ва кина эгаллайди ва нихоят эса арзимас,кичик ихтилофларни катталаштириб кўрсатиш орқали хазф қилиб ташлаш  ё тафарруқ билан ишни нихоясига етказишади. Мана бундай тескари амал  қилишлар ва бундай булғанишлар мусулмонлар томонидан бер четга улоқтириб ташланиши керак ва бу амалларни  жохилий жамиятларга қўйиб қўйилиши лозим.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(76- قیسم)

اَگر اوُلَر اِسلام جِبهَه سِینِی کوُچلِی قِیلِیشلِیکنِی “هَمَّه نَرسَه دَن” کوُرَه اَفضل دِیب بِیلِیشسَه وَ بِیرِینچِی حَتَّی اِیککِینچِی، اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنلَرنِینگ مُتَّحِد جِبهَه سِینِی قَرشِیسِیدَه توُرِیب شَرعِی اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِینگ کَنَلِیگه کوُرَه مُسُلمانلَرنِینگ جِبهَه سِیگه وَ مُسُلمانلَرنِی “شُوراوِی اِرادَه” سِیگه حِذمَت قِیلِیشنِی قَصد قِیلگن بوُلسَه لَر، قوُیِیدَگِیلَرنِی لازِم توُتِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی: 

• اِیختِلاف چِیقِیشِی قَطعِی بوُلگن اوُرِینلَردَه وَ هَنُوز بُو اِیختِلافلَرنِی بِیرلَشتِیرِیش اوُچُون شوُرا تَشکِیل قِیلِینمَه گن زَماندَه، کِیچِیرِیملِی بوُلِیشِیمِیز وَ شَرعِی مَعروُفگه بوُیوُرِیش وَ مُنکَردَن قَیتَه رِیشگه اِیگه بوُلِیشِیمِیز کِیرَک وَ اوُزِیمِیزنِی وُجُودِیمِیزدَه مَنَه بُو اِیختِلافلِی مَسَلَه لَرگه نِسبَتاً قَتتِیق قوُللِیکنِی، قَطعِیَتنِی چِیگرَه لَه شِیمِیز لازِم.
• مُخالِفلَرِیمِیز بِیلَن قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش اوُچُون ضَرُورِی تَعلِیماتلَرنِی اوُرگه نِیشگه اوُزِیمِیزنِی تَرغِیب قِیلِیشِیمِیز کِیرَک، طاقَتلِی بوُلِیش وَ غَضَبنِی باشقَه رِیش وَ قَیصَرلِیکدَن قوُتوُلِیشگه اوُحشَه گن مَسَلَه لَرنِی خاص شَرعِی تَعلِیم مَرکَزلَرِیدَه عَمَلاً تَعلِیم آلِیشِیمِیز لازِم.
• شُو نَرسَه گه اِیشانچ حاصِل قِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، شَرعِی مَنبَعلَردَن آلِینگن بِیزلَرنِینگ توُشوُنچَه لَرِیمِیز هَم وَ باشقَه لَرنِینگ توُشوُنچَه لَرِی، تَفسِیرلَرِی هَم بوُتوُن جَهان یاکِی مِنطَقَه وِی اوُلِی الاَمر شوُراسِی تَشکِیل بوُلگوُنِیگه قَدَر، مُطلَق اِیمَس نِسبِی حِسابلَه نَه دِی وَهِیچ قَندَی شَخصگه یا تَفسِیرگه سِیغِینِیلمَیدِی. چوُنکِی اَگر هَر قَندَی شَخصنِی یا تَفسِیرنِی مُطلَق دِییدِیگن بوُلسَنگِیز وَ اوُلَرنِینگ بِی اَساس اوُرگمچَک دِیوارِیدَن اوُزِینگِیزنِی قوُتقَرمَه سَنگِیز، دَرحَقِیقَت سِیز اوُلَرنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اوُرنِیگه قوُیِیب سِیغِینگن بوُلَه سِیز.
• بِیر مِسقال یا بِیر ذَررَه تَکَبُّور بِیزلَرنِینگ قَلبِیمِیزگه، عَمَللَرِیمِیزگه یوُل تاپِیب کِیرِیشِیگه رُحصَت بِیرمَسلِیگِیمِیز کِیرَک. تَکَبُّر بُو صُلح وَ مَوَدَّه یوُلِینِی یاپِیش وَ زُورَوانلِیک، کوُرَش یوُلِینِی آچِیش دِیمَکدِیر. 
• یامان گوُمان قِیلِیشدَن، آلدِیندَن حُکم چِیقَه رِیشدَن وَ دَلِیلسِیز، عِلمسِیز باشقَه لَرگه توُحمَت قِیلِیشدَن،غِیبَت قِیلِیشدَن، جاسوُسلِیک قِیلِیشدَن پَرهِیز قِیلِیش لازِم.

  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَالظَّنِّإِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (حجرات/12)

– بوُندَن تَشقَرِی بِیزلَرنِینگ اَمر بَه مَعرُوف وَ نَهِی اَز مُنکَرلَرِیمِیزنِی هَمَّه سِی شوُندَی شِیوَه دَه بُولِیشِی کِیرَککِی، کَتتَه راق مُنکَرگه سَبَب بوُلمَه سِین. بِیزلَرنِینگ بَرچَه مُنکَردَن نَهِی قِیلِیشلَرِیمِیز وَحدَتگه یوُزلَه نِیش وَ تَفَرُّقدَن پَرهِیز قِیلِیشنِی یوُلِیدَه بوُلماغِی لازِم.

سَیِّدِیمِیز هارُون وَ مُوسَی نِینگ بَنِی اِسرائِلدَگِی بوُزاق واقِیعَه سِیگه نِسبَتاً بِیلدِیرگن مُناسَبَتلَرِینِی یَنَه قَیتَه دَن کوُرِیب چِیقسَک، شوُ نَرسَه نِی توُشوُنِیب یِیتَه مِیزکِی، تَفَرُّق شِیرکِی مُسُلمان جَمِیعیَتِی اوُچُون مَوجُود بوُلگن اِینگ کَتتَه مُنکَر حِسابلَه نَه دِی. کوُرِیب توُرگه نِینگِیزدِیک، تَفَرُّق شِیرکِی مُسُلمان جَمِیعیَتِی اوُچُون بوُزاققَه سِیغِینِیش شِیرکِیدَن تارتِیب هَمَّه قَبوُل قِیلَه دِیگن رَهبَرگه یِیتِیشلِیککَه چَه بوُلگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِیدَن خَطَرلِیراقدوُر. هَمَّه قَبوُل قِیلَه دِیگن رَهبَرگه یِیتِیب بارِیلگوُنگه چَه بُولگن دَوردَه کِیچِیکراق شِیرککَه قَرشِی جَنگگه کَتتَه راق شِیرک بِیلَن بِیرگه بارِیلمَیدِی وَ کَتتَه راق شِیرکنِی کِیچِیکراق شِیرکنِی اوُرنِیگه قوُیِیلمَیدِی. شوُنِینگ اوُچُون هَم مُخالِف بِرادَرلَرِیمِیز یا آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز بِیلَن نِهایَتدَه جُزئِی، مَیدَه مُنکَرلَر یا فِقهِی، فَرعِی اِیختِلافلَر سَبَبلِی، اوُلَرنِینگ حِسّیاتلَرِینِی،توُیغوُلَرِینِی یَرَدار قِیلِیشِیمِیزنِی نَتِیجَه سِیدَه، اوُلَر بِیز بِیلَن بِیرگه وَحدَت وَ قُدرَت وَ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی، هَمدَه اِسلامِی حُکوُمَتنِی، واحِد اوُمَّتنِی، واحِد جَماعَتنِی، واحِد اِجماعنِی تَشکِیل قِیلِیش سَرِی قِیلَه یاتگن سَفَرِیمِیزدَن پُوشَیمان بوُلِیب کِیتِیب قالِیشمَه سِین. یاکِی اِیککِیلَه نِیب شُبهَه لَه نِیب سوُستلَه شِیشمَه سِین وَ بِیزلَرنِینگ اوُچ اَبزارنِی کَنَلِی آرقَه لِی آلِیب بارَه یاتگن “شوُراوِی اِرادَه مِیز” گه ضَربَه یِیتمَه سِین.

   خَیرُالنَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاس  کَبِی مُهِم نَرسَه نِی نَظَردَه توُتگن حالدَه صُحبَتلَرِیمِیزدَن وَ مَعرُوفگه دَعوَت قِیلِیب مُنکَردَن قَیتَه رِیشدَن مَقصَد، بِیر مَنفَعَت یِیتکَه زِیش بوُلِیشِی کِیرَک، بوُ یِیردَگِی لَذذَت هَم شِیرِیکلَرِیمِیزنِی اوُستِیدَن غَلَبَه قاذانِیشدَه یاکِی یوُلنِی پوُچ ،اَرزِیمَس قِیلِیب کوُرسَه تِیشدَه یا اوُلَرنِی اوُستِیدَن حُکم چِیقَه رِیشدَه اِیمَس، بَلکِی اوُلَرگه فایدَه یِیتکَه زِیشدَه بوُلِیشِی لازِم. اَنَه بوُ خَطالَرگه جُودَه کوُپچِیلِیک دوُچار بوُلِیشَه دِی.

اِیندِی مَنَه بُو چارَه لَرنِی قَرَمَه – قَرشِیسِیدَه، جاهِلِی جَمِیعیَتدَه مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِینگ بَعضِی صِیفَتلَرِیگه چَه لِینِیب قالگن وَ اوُزلَرِینِی هُنوُز بُو فاسِد صِیفَتلَردَن پاکلَشگه اوُلگوُرمَه گن وَ بُو صِیفَتلَرنِی اوُزلَرِی بِیلَن بِیرگه مَنَه بُو وِیرُوسلَرنِی،بوُلغَه نِیشلَرنِی مُسُلمانلَرنِینگ حَرَکَتِینِی اِیچِیگه آلِیب کِیرگن بِیر دَستَه بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز بار بوُلِیشلَرِی موُمکِین، مَنَه بوُلَر اِیسَه اوُز اوُرنِیدَه مُسُلمانلَرنِینگ “شوُراوِی اِرادَه سِی”گه وَ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتگه یِیتکَه زِیلَه دِیگن جِددِی ضَربَه لَرنِی مُقَدِّیمَه سِی بوُلِیشِی موُمکِین.

مِثال طَرِیقَه سِیدَه اَیتِیلَه دِیگن بوُلسَه، مَنَه بُو بِیمار، بوُلغَنگن وَ اِیمانِی ضَعِیف مُسُلمانلَرنِی نَزدِیدَه غِیبَت قِیلِیش جُودَه هَم اَرزِیمَس بِیر نَرسَه حِسابلَه نَه دِی وَ آسانلِیک بِیلَن بُو گوُناهنِی قِیلِیشَه دِی، اَصلِیدَه مِیش- مِیش بوُلگن سوُزلَرنِی هَم اوُنِی عاقِبَتِی حَقِیدَه فِکرلَب اوُتِیرمَسدَن آغِیزمَه – آغِیز غِیبَت قِیلِیش بِیلَن تَرقَه تِیب یوُرِیشَه دِی، بِرادَرلَرنِی وَ آپَه – سِینگِیللَرنِینگ کِیچکِینَه حَرَکَتلَرِیگه نِسبَتاً هَم جاسُوسلِیک قِیلِیش آرقَه لِی یامان گوُمان قِیلِیش، اوُلَر اوُچُون مادَه گه اَیلَه نَه دِی، اَگر اوُلَر خاص بِیر تَفسِیرگه یا اِجتِهادگه تابِع بوُلِیشسَه، بِیر تَفسِیر وَ باشقَه مَذهَبدَگِی  اوُزلَرِینِینگ مُخالِفلَرِینِی صادِقلِیک بِیلَن کوُرِیشگه اَصلاً کوُزلَرِی یوُق، اوُرتَه دَه کِیچکِینَه بِیر نَظَرِی اِیختِلاف وُجُودگه کِیلِیشِی بِیلَن موُراسَه قِیلِیب بِرادَرچِیلِیکنِی وَ زِللَتنِی، رَحمنِی، هَمدَه مُخالِف نَظَرگه نِسبَتاً مُناسِب مُناسَبَتنِی کوُرسَه تِیشنِی وَ جاهِلِیَتگه قَرشِی عَمَل اِتِّحادِینِی حِفظ قِیلِیشنِی اوُرنِیگه ، اَوَّلدَه ناق یارلِیق یاپِیشتِیرِیشنِی،توُحمَت قِیلِیشنِی باشلَه شَه دِی، نَتِیجَه دَه وَقت اوُتِیشِی بِیلَن « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ» وَ « رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ» و « أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ» نِی اوُرنِینِی دُشمَنچِیلِیک وَ کِینَه اِیگللَیدِی وَ نِهایَت اِیسَه اَرزِیمَس، کِیچِیک اِیختِلافلَرنِی کَتتَه لَشتِیرِیب کوُرسَه تِیش آرقَه لِی حَذف قِیلِیب تَشلَش یا تَفَرُّق بِیلَن اِیشنِی نِهایَه سِیگه یِیتکَه زِیشَه دِی. مَنَه بوُندَی تِیسکَه رِی عَمَل قِیلِیشلَرِی وَ بوُندَی بُولغَه نِیشلَر مُسُلمانلَر تامانِیدَن بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیب تَشلَه نِیشِی کِیرَک وَ بُو عَمَللَرنِی جاهِلِی جَمِیعیَتلَرگه قوُیِیب قوُیِیلِیشِی لازِم.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(76- قسمت)

لازم است اگر یقین دارند که قوی کردن جبهه ی اسلام را بر«هرچيزي» برتري می بخشند و در برابر جبهه ی متحد دشمنان شماره یک و حتی دشمنان شماره 2 و3 قصد خدمت به جبهه ی مسلمین و«اراده ی شورائی» مسلمین از کانال یکی از سه ابزارهای شرعی را دارند:

• باید در مواردی که اختلاف حتمی است و هنوز شورائی برای یکی کردن این اختلافات تشکیل نشده است، گذشت و امر به معروف و نهی از منکر شرعی داشته باشیم، و سخت گيري و قاطعيت رادر این مسائل اختلافی و اجتهادی صرفاً در دايرۀ وجودي خودمان محدود کنیم.
• باید خودمان را در یادگیری آموزشها و روشهای ضروری در چگونگی بر خورد با مخالفینمان تشویق کنیم، و مسائلی چون تاب آوری، مدیریت خشم و دور ریختن لجبازی و غیره را در کارگاههای خاص آموزشی شرعی به صورت پراکتیک و عملی یاد بگیریم .
• باید یقین داشته باشیم که هم برداشتهای ما و هم برداشتها و تفاسیر سایرین از منابع شرعی تا زمان تشكيل شوراي اولي الامر منطقه ای و جهانی حجت نسبي هستند نه مطلق، و هیچ شخص و تفسیری  قابل پرستش نیست. چون اگر هر شخص یا تفسیری را مطلق دانستید، و از دیوارعنکبوتی و بی اساس آنها رها نشدی، در واقع آنها را به جای قانون شریعت الله پرستش کردید.
• باید اجازه ندهیم یک مثقال ذره تکبر به قلب و اعمال ما راه پیدا کند. تکبر یعنی بستن راه صلح وموده و باز کردن راههای خشونت و درگیری.
• لازم است از سوء ظن، پیش داوری و بدون دلیل و علم به دیگران تهمت زدن،غیبت کردن و تجسس پرهیز بشود.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (حجرات/12)
• علاوه بر این موارد، تمام امر به معروف و نهی از منکر ما باید به شیوه ای باشد که منجر به منکر بزرگتری نشود. تمام نهی از منکر های ما باید در مسیر گرایش به وحدت و پرهیز از تفرق باشد .

با بررسی مجدد سناریوی برخورد سیدنا هارون و موسی با قضیه ی گوساله پرستی قوم بنی اسرائیل آشکارا متوجه می شویم که شرک تفرق برای جامعه ی مسلمین بزرگترین منکری است که ممکن است وجود داشته باشد. بله شرک تفرق برای جامعه ی مسلمین از شرک گوساله پرستی تا رسیدن رهبر مورد قبول همه بیشتر و خطرناکتراست. و نمی شود تا زمان رسیدن این رهبریت مورد پذیرش همه با شرک بزرگتری به جنگ با شرک کوچکتری رفت و شرک بزرگتری را جایگزین شرک کوچکتری کرد . برای همین باید به خاطر منکرات بسیار جزئی و ریز و یا اختلافات فقهی و فرعي با برادر و خواهران مخالفمان، از جريحه دار کردن عواطف و احساس آنان که باعث می شود از همسفر شدن با ما به سمت وحدت و قدرت و تشکیل شورای اولی الامر واحد و حکومت اسلامی و امت واحد و اجماع واحد و جماعت واحد منصرف بشوند، و پشیمان بشوند، یا دودل بشوند، یا یک ذره شک کنند و سست بشوند و به «اراده ی شورائی» ما از کانال سه ابزار صدمه ای وارد بشود بشدت پرهيز کنیم .

• توجه به این مهم که:  خیرالنَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ . و باید در صحبت کردن و دعوت به معروف و نهی از منکر هدف نفع رساندن باشدو اگر لذتی هست درنفع رساندن باشد نه درغلبه بر حريف و پوچ نشان دادند راه او و محکوم کردن آن. اشتباهی که خیلی ها به آن دچار می شوند.

حالا در برابر این راهکارها ممکن است دسته ای از برادران و خواهران ما که در جامعه ی جاهلی به بعضی از صفات منافقین و سکولار زده ها آلوده شده اند و هنوز نتوانسته اند خودشان را از این صفات فاسد و آلوده کننده پاک کنند، و با خودشان این آلودگیها و ویروسها را به داخل جنبش مسلمین منتقل کرده اند وجود داشته باشند که ممکن است مقدمه ی صدمات جدی به «اراده ی شورائی» و وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی مسلمین بشود .

به عنوان مثال نزد این مسلمین آلوده و مریض و ضعیف الایمان غیبت بسیار ناچیز و بی ارزش شمرده می شود و به راحتی مرتکبش می شوند، و شایعه را بدون توجه به عواقب آن به همراه غیبت دهن به دهن می چرخانند، سوء ظن با تجسس بی مورد در ریزترین حرکات برادران و خواهران به عنوان مد برایشان در می آید، اگرتابع یک تفسیر یا اجتهاد خاصی باشند اصلا چشم دیدن صادقانه ی مخالفان خودشان در یک تفسیر یا مذهب دیگررا ندارند و به محض وقوع کوچکترین اختلاف نظری به جای مدارا و نشان دادند اخوه و اذله و رحماء و برخورد مناسب با نظریات مخالف و حفظ اتحاد عمل علیه جاهلیت، در ابتدا برچسب زنی و تهمت زنی ها را آغاز می کنند، و به مرور دشمنی و کینه جای « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ» و جای« رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ» و جای « أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ» رامی گیرد، و نهایتاً با بزرگ جلوه دادن اختلافات ناچیز و جزئی با حذف گرایی یا تفرق تمام می شود. انجام این قبیل عکس العمل ها و آلودگی ها باید توسط مسلمین دور ریخته بشوند و به جامعه ی جاهلیت واگذار بشوند.

(ادامه دارد…….)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(16- қисмат)

Хуб,алъон мерасем ба суъолоти дустон:

1. Ассаламу алайкум ахи, бидъати хақиқий ва изофий ба чи маъност?

Қабли аз тўвзихи ин истелохот, барои чандмин бор хидматон арз кунамки, ин истелохоти сохта ва пардохтайи баъзи аз фуқахост ва наметавон мисли қуръон ё суннат ба он нигох кард,ва агар каси чизи дигари гуфт дар баробариш истод ингор масалан шахс бо чизи мутлақи рубару шуда ва дар баробари чизи мутлақи сухбат карда,на. Аммо суъоли шумо:бидъати хақиқий яъни: бидъатики аслий дар шаръ надорад, ва на ба ихтисор ва на дар тафосил бар далили мўътабар ва хатто шибхи далили такия намекунад. Мисли бидъати шохигарий ба жойи халафату ала минхажин нубувват, ё бидъати тафарруқки хеч асли дар қонуни шариати аллох надоранд.

 Аммо, бидъати изофий яъни: асли дар шариат дорад аммо, мумкин аст дар сабаб, жинс, кейфият, адад, миқдор, замон ва ё макон тағйироти ва жобажойихойи анжом шуда бошадки дар ибтидойи хамин дарсимон ба сурати мовридий ба он ишора кардем.

• Салом, оё намоз хондан пушти сари муллойи секуляри ахли бадъатики огохона ва ба мейли худиш аз демократхо ё гурухи ужалон алайхи муслимин химояти таблиғий ё хатто молий мекунад ва мардумро ба кўмак кардан ба онхо ташвиқ мекунад сахих аст?

Чанини шахси секуляр ва мушрики жузви

«دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» و «أَئِمَّةُ المُضِلِّينَ»

Ва олими суъ муртади аст, ва наметавон ба у гуфт ахли бидъат; ин шахс дучори бидъати мукаффара ё муғаллиза шуда ва бо абури у аз чохор филтер ( 1- исботи журм, 2- таъйиди журм тавассути аллох ва росулиш 3- шурути такфир, 4- мавонеъи такфир) фақат метавон ба у гуфт муртад на ахли бидъат,ва намоз хондан пушти сари чанин муртадди жоиз нест.

• Ассаламу алайкум бародар, оё касики ришишро бо тиғ мезанад ахли бидъат аст ва бидъати муфассақа анжом дода?

Агар яқин дошта бошад ва бидонад ва мутмаъин бошадки хукми росулуллох саллалллоху алайхи васаллам дар мовриди риш чист аммо,амдан ва ба мейли худиш ва бидуни холати изтирор ва узри шаръий онро бо тиғ бизанад, бале, дучори фисқ ва муртакиби гунохи мухолифати бо суннати шуда ва агар бо чанин шароити дар ин журм ва гунохиш бимонад ва ахли ин кор шавад метавон ба у гуфт ахли бидъат. Аммо, агар мисли имоми Нававий рохимахуллох ижтиход кунад, чанин шахси хукми мужтахиди хатокорро дорад ва дар хар сурати ек савоб барояш хаст хар чандки ижтиходиш иштибох буда бошад, дар холати изтирор хам агар муртакиби чанин журми мешавад боз то рафъи холати изтирор барояш мубох мешавад.

4-Чиро замоники дар шабакахойи мохвораий дар мовриди бидъат сухбат мешавад мисолхойи дар хадди поча шалвор ва риш ва ….зада мешавад ва аз бидъатхойи бузурги мисли хукуматхойи шохигарий ва тафарруқ ва ……сухбат намешавад?

Чун ,аввалан ин ашхос дар масоили риз тахассус доранд, ва ин масоили ризро пеш аз андоза бузург карданд, ва бо бузург кардани ин масоили риз, масоили мухим, худ ба худ риз ва ночиз нишон дода мешаванд ва ё хатто ба онхо таважжух намешавад ва нодида гирифта мешаванд. Илова бар ин, ин ашхос аз увлавият бандийи шаръий бархурдор нестанд, ба хамин далил астки ба хамин содагий дучори иштибох мешаванд.

Нуктайи дигар дар мовриди ин бахс ба уламойи дарбори, воизус салотин ва уламойи суъ ва манобеъи фикрий муслимин бармегардадки ба сурати расмий тахти контроли ин уламойи дарборий ва расмий хастанд.

Шахс, дар дастгохи хокимайи режими фосид мисли подшохи оли саъуд мансаби муфти ё хайъати куббори уламоро бар ухда дорад, ё еки аз шабакахойи мохвораий вобаста ба ин режимро идора мекунад, ё еки аз манобири масожидро бароишон мегардонад; шумо интизор дорид чанин ашхоси биёянд ва бигуяндки масалан шохигарий бидъат аст? На,ишон ба жойи он мегуянд бо пойи рост дохили дастшуйи рафтан бидъат аст ва инро пеш аз андоза барои шахс бузург мекунанд ва мавориди ризи дигарики мо мушохида мекунем.

5-Ассаламу алайкум, оё дуруст астки ахли бидъатро бояд тарк кард ва аз онхо дури намуд?

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: «لا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثِ لَيَالٍ»،[1]

Холо,агар ин барои шахси мусалмон,халол нестки аз бародариш пеш аз се руз дури кунад шахс гуш надихад ва пеш аз се руз дури кард, худиш дучори бидъати шуда ва агар онро идома хам бидихадки мустахаққи оташи жаханнам мешавад. Чун ахли бидъат мешавад, чун онро идома дода аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чизи гуфта ва у кори дигари анжом дода ва онро идома дода, мустахаққи оташ мешавад.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثٍ، فَمَنْ هَجَرَ فَوْقَ ثَلَاثٍ فَمَاتَ دَخَلَ النَّارَ»،[2]

Агар бештар аз се руз, дури кард ва дар ин холати дури бимирад вориди оташ мешавад. Яъни гунохи дар хадди ахли бидъат ва кулли бидъатин золалатун ва кулли золалатин фин нар. Метавонем ба у ахли бидъат бигуем, бештар аз се руз идома дошта ва ахли ин кор шуда ва дар хамон холат хам мурда аст.

Тард кардани кофари аслий хам дар мархалайи даъват,ғейри шаръий аст;  аммо, замоники шахс жузви дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо шуда бошад бояд аз у “хазар” кард, яъни хушёр буд, муроқиб буд ва эхтиёт кард, ва фақат замони дурий аз шахси мусалмони фосиқ ва ахли бидъат тўвжихи шаръий дорадки доройи маслахати шаръий бошад.

Суъолот зиёданд, дарс хафтум муқаддамотимонро дар инжо хотима медихем ва аз аллох таоло мехохем ба хаммайи мо тўвфиқ дихадки таърифимон аз бидъатро –мисли соири мавориди –исломий кунем, ва бо ислохи дипломосимон бо ахли қибла, хадафимонро фақат ислох ва хейррасоний ба хохарон ва бародарони мусалмони олуда ва ғейри олудамон қарор дихем ва аз хужуми ва хамалоти ношиёна ва баддаханихойи роижи бародарони номутаодил ва номезонимон нисбат ба ахли қибла моро пок ва дур кунад.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الجَنَّة وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ، وَأَعُوذُ بِكَ مَنَ النَّارِ وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ.

رَبَّنَا أَعِزَّنَا بِالإِسْلامِ، وَأَعِزَّ بِنَا الإسْلامَ، اللَّهُمَّ أَعْلِ بِنَا كَلِمَةَ الإسْلاَمِ، وَارْفَعْ بِنَا رَايَةَ القُرْآنِ.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

---

[1]– البخاري (۵۷۲۷) ، ومسلم (۲۵۶۰) از أبي أيوب الأنصاري رضي الله عنه روایت کرده اند.

[2]– أخرجه أَبُو دَاوُد من حَدِيث أبي هُرَيْرَة بِإِسْنَاد صَحِيح. وقال النووي رحمه الله في «رياض الصالحين» (ص ۴۳۳)؛ رواه أَبُو داود بإسناد عَلَى شرط البخاري ومسلم.وكذا صححه الألباني رحمه الله في «صحيح أبي داود»

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

 (15- қисмат)  

Медонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: “ Муоз бин Жабал, огохтарин фарди уммати ман ба халол ва харом аст”. Холо, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ин Муоз бин Жабал розиаллоху анху 28 соларо ба Яман мефристад ва аз у мепурсад:

: كَيْفَ تَقْضِي إِذَا عَرَضَ لَكَ قَضَاءٌ؟

Дар миёни мардум бар асоси чи чизи қазоват хохи кард? Муоз розиаллоху анху дар посух гуфт: бар пояйи китоби худо. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

: فَإِنْ لَمْ تَجِدْ فِي كِتَابِ اللَّهِ؟

Агар хукмиро дар китоби худо наёфти? Муоз гуфт:

فَبِسُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،

Бар асоси суннати росуллулох саллаллоху алайхи васаллам қазоват хохам кард. Росулуллох  саллаллоху алайхи васаллам фармуд:агар дар суннати пайғамбари худо онро наёфти?

فَإِنْ لَمْ تَجِدْ فِي سُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ؟

Муоз гуфт: бидуни дуранг  ба раъйи худ ижтиход мекунам.

. أَجْتَهِدُ رَأْيِي وَلَا آلُو

Сурати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам пас аз шанидани ин посух мисли ғунчайи гул шигуфта шуд ва ба синайи у зад ва фармуд:

 : الْحَمْدُلِلَّهِ الَّذِي وَفَّقَ رَسُولَ رَسُولِ اللَّهِ لِمَا يُرْضِي رَسُولَ اللَّهِ،

Алхамд ва сипос худойироки фристодайи худишро ба ончи пайғамбарро рози мекунад, мувофиқ ва хамоханг карда аст”..[1]

Бале, умури хастандки қуръон ва суннат дар мовридишон сукут карда ва  онхоро ба ижтиходи муслимин вогузор намуда ва муслимин метавонанд мутаносиби бо “ вазъи мовжуд” ва “ниёзхойи рузишон” ижтиходи хосси худишонро ироя диханд ва ба ниёзхо ва суъолоти рузишон посухи “ ба руз” дошта бошанд. Дар инжо, замоники шахс ижтиход мекунад, яъни равиши тоза барои посухгуйи ба ниёзхойи жадиди жомеъа аз манобеъи шаръий ироя медихадки дар хидмати еки аз қавонини шариати аллох аст, ва чизи тозайиро дар кинори амр ва нахийхойи аллох таоло ироя намедихад.

Нуктайи баъдий, холати изтирор ва зарурат астки шахс мутаносиби бо заруратики дар он қарор гирифта то рафъ шудани ин зарурат, ижтиходи мутаносиб бо вазъи мовжуди худиш ва ниёзхойи рузи худ ироя медихад.

Алъон мумкин аст ин ижтиход дар холати изтирор ва заруратро еки аз “ се абзор” ироя намояд ва то рафъи ин холати изтирор, корхойиро анжом дихадки бархалофи қонуни шариати аллох аст. Масалан мисли пеймони Худайбия, муслимини мухожирро ба куффор тахвил дихад. Бале, ба хотири пеймоники доранд мажбур шаванд мусалмони муваххиди мухожирро ба куффор тахвил диханд,ё дар мовқеъиятхойи хассосий ба куффор сарона ва молиёт пардохт кунанд;чизики имруза аксаран муслимин ба куффор онро пардохт мекунанд ва хамин куффор бо хамин молиётхо ва саронахойи мушобех, муслиминро қатли ом менамоянд, ё қаблан хукуматхойи бадили изтирорийи исломий барои бастани сулхи то рафъ шудани холати изтироришон маблағиро пардохт карданд.

Мавориди дар ин заминахо хийли зиёд хастандки хам барои шахс ва гурух холати изтирорий пеш меояд ва хам барои се абзор; яъни хам мумкин аст барои хукумати исломий ала минхажин нубувват пеш биёяд, хамон корики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар сулхи Худайбия ва мавориди мушобех анжом дод, ва хам мумкин аст барои хукумати бадили изтирорийи исломий пеш биёяд хамон корики баъзи аз хуккоми бани Умайя анжом доданд ва пулхойиро барои рафъ шудани холати изтирорий ба куффори румий пардохт карданд, ва ё мумкин аст тавассути мажлиси шўройи вохиди мужохидин пеш биёяд, хамон корики мужохидин дар пеймонхойики анжом доданд дар Сурия, Ироқ, Яман, Афғанистон, мусалмонони Чечен хам онро анжом доданд ва гуфтем мумкин аст барои шахс хам ин холати изтирорий пеш биёяд.

Дар тамоми ин холат, бояд мутаважжихи ин холати изтирор ва зарурат шуд, ва агар шахс муртакиби кори бархалофи қонуни шариати аллох шуд ва ин кориш рузхо ва моххо ва балки, солхо идома дошт ва заруратиш рафъ нашуд, бояд барояш узри қоил шуд ва агар шахс наметавонад дар бардоштани ин холати изтирор ва зарурат кўмаки кунад лоақал муртакиби тухматзаний, барчасбзаний ва зулми ошкор ба муслимини гирифтор хам нашавад.(идома дорад……….)

---

[1]– أخرجه أبو داود في سننه

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(75- қисм)

Фақат маълум миқдорда ўзларини  такаббурга мубтало қилган ва ўзларидаги азамат талаб қилиш рухиясини бошқаришни билган  кишиларгина, шўродаги мана бу хилма-хилликни қабул қила олишмайди холос. Бизлар энди хозирги даврда етарли ақлга эгамиз, ўтган вақт мобайнидаги ислом жахонининг  жиходий ва мубозара қилиш тажрибаларига суянган холда, гурухларнинг ичидаги ўзимизнинг  тафсирларни химоя қилишлик ва уни йўлида  қаттиққўллик билан мубораза қилишлик, мусулмонларнинг асосий хислатларидан бири эканини тушуниб етканмиз, ва шўронинг ва “шўровий ирода”нинг йўлланмаси асосида ўзимизнинг сиёсатимизни мустақил равишда таъйин қилиб ижро қилишимиз керак, чунки бу усул билан жиход амрини ва мужохидлар шўросининг ёки исломий изтирорий бадал хукуматнинг ё “шўровий ирода”нинг  вохид мажлисининг биносини комил қилишни олдинга юргиза оламиз ва бу бино хамма учун амниятли макон бўлгунига қадар  бу бинони комил холатга келтирамиз.

Комил холатга келиб хамма тафсирларни ва йўналишларни, суннатий ва замонавий фиқхий мазхабларни ўз ичига оладиган ва нихоят эса ўзининг вохид ижмоъси билан вохид раъйни ироя берадиган мана бу шўро ва “шўровий ирода”нинг биноси, мазхабий фирқачилик ва миллатчилик тендентциялари рухига эга бўлиши мумкин эмас. Аксинча у маълум бир диний тоифани ёки хос бир ирқни назарда тутмаган холда, мўъминларни ўртасида фақат бирдамлик ва хамкорлик рухини қадрлайди, ва бошқа исломий харакатларнинг тажрибаларини хурмат қилади ва у сахих, муносиб раъйни ироя бериш учун хаммадан таълим олиб ўрганишни зарур деб хисоблайди. Мана бу  яъни “шўровий ирода” ва бир хил хуқуқ асосида  ўзаро муттахид, хамкор бўлишлик, хамда мана бу хуқуқ ва хамкорликни хукмрон қилишлик демакдир. 

Мана бу сиёсат фақатгина бизларнинг жиходимиз,инқилобимиз ва диёримиздаги бинога мувофиқ бўлиб қолмасдан, балки бошқа исломий миллатларнинг махаллий ва минтақавий шўроларини истакларига ва хатто

« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ни атрофида бизлар билан хамрох бўлган  ахли китоб ва шибхи ахли китобдан иборат ғайри мусулмонларнинг истакларига хам комилан  мувофиқ келади. Бунга қўшимча равишда, ўтган бир неча йил мобайнида исломий харакатларда вужудга келган, бутун жахон инқилобий вазиятини такомуллашиш йўли ва хақиқий бир силсиласи хам, кўп марта очиқ-ойдин шу нарсани  кўрсатиб бердики, бизларнинг “шўровий ирода”даги ва вахдат талаб қилиш борасидаги мана бу сиёсатимиз, бугунги кунда мусулмонларнинг исломий харакатларида вужудга келган мушкилотларни хал қилишда ёрдам беради, хамда хақиқий бирдамликни қўлга киритиш ва вохид умматни,вохид ижмоъни, вохид жамоатни қўлга киритиш учун хам ёрдам беради ва тафарруқдан, кўп сонли умматлардан ва кўп сонли жамоатлардан халос бўлиш учун амалий чора хам хисобланади.

Энди муваххид улил амр шўроси ташкил бўлгунича ва вохид ижмоъ ва вохид жамоат қайтиб келгунича, дуч келишимиз аниқ бўлган ихтилофларга нисбатан қандай муносабатда бўлишимиз керак? Ва қандай қилиб мусулмонларнинг “шўровий иродасини” дифоъ  қила оламиз?  Бўлиб хам мана бу ихтилофларни юзага келиши аниқ бўлса, нима учун? Чунки:

  – Инсонлар ўзлари эга бўлган ақлни,илмни ва уни кенг-кўламини андозасига кўра дарк қилиш ва ижтиходларининг  мезони бўйича  табиий қувватга ва заифликка эгадурлар, мана бу заифликларни  фақатгина шўрода бартараф қилиб бўлади холос.

– Бундан ташқари инсонлар эхтиёжларига муносиб равишда инкор қилиб бўлмайдиган тараққиётни қўлга киритишяпган ва бу тараққиётни олдини олиб хам  бўлмайди, шунинг учун хам мавжуд вазиятга муносиб холда шаръий манбаълар борасида  турли-хил тафсирлар ва тушунчалар вужудга келади, буларни хаммаси эса фақат шўродагина бирлашишади.

Энди агар мана бу турли-хил назарларни ва тарқоқ тушунчаларни ва хилма-хил тафсирларни уйғунлаштириш учун абзор ва восита мавжуд бўлмаса, ихтилофни юзага чиқиши четлаб ўтиб бўлмайдиган қатъий бир иш бўлиб қолади ва харгиз уларнинг биридаги раъй ва тафсирни ёки бир мазхаб ва хизбни раъйи ва тафсирига мажбурлаб қабул қилдириб  бўлмайди.     

 Худди шу ишни имоми Молик рохимахуллох Абу Жаъфар Мансур аббосийнинг талабига қарши чиққан холда қилади ва у кишининг мазхаби расмий мазхаб деб эълон қилинишига ва бошқаларга мажбурлаб қабул қилдиришга  рози бўлмайди, у киши бундай ишни фитна ва тафарруққа сабаб бўлади, деб хисоблаганлар. Имоми Шофеъий рохимахуллох ислом ва шўро борасида тўғри даркка эга бўлганликлари сабабли очиқ-ойдин эълон қиладиларки: “ мени раъйим тўғри, аммо хато бўлиши эхтимоли хам бор ва мени назарим бўйича хато деб хисобланган  раъйни тўғри бўлиши эхтимоли хам бор.” Яъни хурматли жаноблар ва хонимлар, биз  мутлақ хужжат бўла олмаймиз, мен хам башарни хусусиятларига эга бўлган бир башарман, мана бу башарни хос белгиларидан бири уни андишаси ва тушунчаси ва тафсирининг нисбий бўлишидур, турли-хил шахсларни эмас, балки фақат шўро ва уни вохид ижмоъсигина ўша аср учун мутлақ хужжат бўла олади.

Мана бундай шароитдаги энг мухим вазифа, ахли қиблани хаммаси билан бирга вохид жибхани ташкил қилиш учун юзланиш ва мужохидлар шўросини мажлисини ёки исломий изтирорий бадал хукуматни шаръий абзорларидан бирини каналига кўра вохид шўро ва “шўровий ирода” сари харакат қилишдан иборат. Мана бу шароитда фақат  вахдат ва шўрони ташкил қилиш йўли билан мусулмонларнинг жибхасини қувватланишига ёрдам берса бўлади, мана бу шаръий абзорлардан бирини канали орқали ислом жибхасини қувватлантиришни “ хамма нарса”дан  афзал кўришимиз керак бўлади.

Бу ерда нафсоний истак-хохишлар, мойилликлар ва такаббур эмас, ислом жибхасини кучли қилишлик мухимдур. Умар ибни Хаттоб Холид ибни Валидни мусулмонларнинг лашкарини устидаги рахбарлик мақомидан туширган пайтида, Холид ибни Валид кичкина бўлса хам қаршилик қилмасдан худди бир итоатгўй аскардек, ўзини ўрнига таъйинланган  энг яхши маслахатчи ва насихатгўй бўлган Абу Убайдага итоат қилади. Энди шу ерда баъзи дўстларимиз ўзларининг иймонларини заифлиги борасида бир озгина шак қилишса, улар ўзларидан бир сўраб кўришсинчи, тафарруқдан нахий қилинишини ва вахдат томонга юзланишни ва иззатни,шаръий абзорларни ва “шўровий иродани” канали орқали  қудратни касб қилишни баробарида, ўзларининг  амаллари билан қанчалик содиқ эканликларини исботлай  олишдими? Ва мана бу аллохнинг  шариатидаги қонунлар дастури йўлида шу заминада харакат қилишяптими? Улар бир оз бўлса хам ўзларига келиб бир лахза қилган амалларига шак қилиб фикрлаб кўришлари  лозим бўлади.

(давоми бор……….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(75- قیسم)

فَقَط مَعلوُم مِقداردَه اوُزلَرِینِی تَکَبُّرگه مُبتَلا قِیلگن اوُزلَرِیدَگِی عَظَمَت طَلَب قِیلِیش رُوحِیَه سِینِی باشقَه رِیشنِی بِیلگن  کِیشِیلَرگِینَه، شوُرادَگِی مَنَه بُو هِیلمَه – هِیللِیکنِی قَبوُل قِیلَه آلِیشمَیدِی خالاص. بِیزلَر اِیندِی حاضِرگِی دَوردَه یِیتَرلِی عَقلگه اِیگه مِیز، اوُتگن وَقت مابَینِیدَه اِسلام جَهانِینِینگ جِهادِی وَ مُبارَزَه قِیلِیش تَجرِیبَه لَرِیگه سوُیَنگن حالدَه، گوُرُوهلَرنِینگ اِیچِیدَگِی اوُزِیمِیزنِینگ تَفسِیرلَرنِی حِمایَه قِیلِیشلِیک وَ اوُنِی یوُلِیدَه قَتتِیق قوُللِیک بِیلَن مُبارَزَه قِیلِیشلِیک، مُسُلمانلَرنِینگ اَساسِی حِصلَتلَرِیدَن بِیرِی اِیکَه نِینِی توُشوُنِیب یِیتکَنمِیز، وَ شوُرانِینگ  وَ “شوُراوِی اِرادَه” نِینگ یوُللَنمَه سِی اَساسِیدَه اوُزِیمِیزنِینگ سِیاسَتِیمِیزنِی مُستَقِیل رَوِیشدَه تَعیِین قِیلِیب اِجرا قِیلِیشِیمِیز کِیرَک، چوُنکِی بوُ اُوصُول بِیلَن جِهاد اَمرِینِی وَ مُجاهِدلَر شوُراسِینِینگ یاکِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِینگ یا “شوُراوِی اِرادَه”نِینگ واحِد مَجلِیسِینِینگ بِیناسِینِی کامِل قِیلِیشنِی آلدِینگه یوُرگِیزَه آلَه مِیز وَ بوُ بِینا هَمَّه اوُچُون اَمنِیَتلِی مَکان بوُلگوُنِیگه قَدَر بوُ بِینانِی کامِل حالَتگه کِیلتِیرَه مِیز.

کامِل حالَتگه کِیلِیب هَمَّه تَفسِیرلَرنِی وَ یوُنَه لِیشلَرنِی، سُنَّتِی وَ زَمانَه وِی فِقهِی مَذهَبلَرنِی اوُز اِیچِیگه آلَه دِیگن وَ نِهایَت اِیسَه اوُزِینِینگ واحِد اِجماعسِی بِیلَن واحِد رَعینِی اِرایَه بِیرَه دِیگن مَنَه بوُ شوُرا وَ “شوُراوِی اِرادَه”نِینگ بِیناسِی، مَذهَبِی فِرقَه چِیلِیک وَ مِللَتچِیلِیک تِیندِینسِیَه لَرِی رُوحِیگه اِیگه بوُلِیشِی موُمکِین اِیمَس. اَکسِینچَه اوُ مَعلوُم بِیر دِینِی طائِفَه نِی یاکِی خاص بِیر اِرقنِی نَظَردَه توُتمَه گن حالدَه، مُؤمِنلَرنِی اوُرتَه سِیدَه فَقَط بِیردَملِیک وَ هَمکارلِیک رُوحِینِی قَدرلَیدِی وَ باشقَه اِسلامِی حَرَکَتلَرنِینگ تَجرِیبَه لَرِینِی حُورمَت قِیلَه دِی وَ اوُ صَحِیح، مُناسِب رَعینِی اِرایَه بِیرِیش اوُچوُن هَمَّه دَن تَعلِیم آلِیب اوُرگه نِیشنِی ضَرُور دِیب حِسابلَیدِی. مَنَه بُو یَعنِی “شوُراوِی اِرادَه” وَ بِیر هِیل حُقوُق اَساسِیدَه اوُزَرا مُتَّحِد،هَمکار بُولِیشلِیک، هَمدَه مَنَه بُو حُقُوق وَ هَمکارلِیکنِی حُکمران قِیلِیشلِیک دِیمَکدِیر.

مَنَه بُو سِیاسَت فَقَطگِینَه بِیزلَرنِینگ جِهادِیمِیز، اِنقِلابِیمِیز وَ  دِیارِیمِیزدَگِی بِیناگه مُوافِق بوُلِیب قالمَسدَن، بَلکِی باشقَه اِسلامِی مِللَتلَرنِینگ مَحَلِّی وَ مِنطَقَه وِی شوُرالَرِینِی اِیستَکلَرِیگه وَ حَتَّی « أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» نِی اَطرافِیدَه بِیزلَر بِیلَن هَمراه بوُلگن اَهلِی کِتاب وَ شِبهِ اَهلِی کِتابدَن عِبارَت غَیرِی مُسُلمانلَرنِینگ اِیستَکلَرِیگه هَم کامِلاً مُوافِق کِیلَه دِی. بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه، اوُتگن بِیر نِیچَه یِیل مابَینِیدَه اِسلامِی حَرَکَتلَردَه وُجُودگه کِیلگن، بوُتوُن جَهان اِنقِلابِی وَضِیعیَتِینِی تَکاموُللَشِیش یوُلِی وَ حَقِیقِی بِیر سِیلسِیلَه سِی  هَم، کوُپ مَرتَه آچِیق- آیدِین شوُ نَرسَه لَرنِی کوُرسَه تِیب بِیردِیکِی، بِیزلَرنِینگ “شوُراوِی اِرادَه “دَگِی وَ وَحدَت طَلَب قِیلِیش بارَه سِیدَگِی مَنَه بُو سِیاسَتِیمِیز، بوُگوُنگِی کوُندَه مُسُلمانلَرنِینگ اِسلامِی حَرَکَتلَرِیدَه وُجُودگه کِیلگن مُشکِلاتلَرنِی حَل قِیلِیشدَه یاردَم بِیرَه دِی، هَمدَه حَقِیقِی بِیردَملِیکنِی قوُلگه کِیرِیتِیش وَ واحِد اوُمَّتنِی،واحِد اِجماعنِی، واحِد جَماعَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون هَم یاردَم بِیرَه دِی وَ تَفَرُّقدَن،کوُپ سانلِی اوُمَّتلَردَن وَ کوُپ سانلِی جَماعَتلَردَن خَلاص بوُلِیش اوُچُون عَمَلِی چارَه هَم حِسابلَه نَه دِی.

اِیندِی مُوَحِّد اوُلِی الاَمر شوُراسِی تَشکِیل بوُلگوُنِیچَه وَ واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَت قَیتِیب کِیلگوُنِیچَه، دوُچ کِیلِیشِیمِیز اَنِیق بوُلگن اِیختِلافلَرگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیشِیمِیز کِیرَک؟ وَ قَندَی قِیلِیب مُسُلمانلَرنِینگ “شوُراوِی اِرادَه سِینِی” دِفاع قِیلَه آلَه مِیز؟ بوُلِیب هَم مَنَه بُو اِیختِلافلَرنِی یوُزَه گه کِیلِیشِی اَنِیق بوُلسَه، نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی:

– اِنسانلَر اوُزلَرِی اِیگه بوُلگن عَقلنِی، عِلمنِی وَ اوُنِی کِینگ – کوُلَه مِینِی اَندازَه سِیگه کوُرَه دَرک قِیلِیش وَ اِجتِهادلَرِینِینگ مِعزانِی بُویِیچَه طَبِیعِی قُوَّتگه وَ ضَعِیفلِیککَه اِیگه دوُرلَر، مَنَه بُو ضَعِیفلِیکلَرنی فَقَطگِینَه شوُرادَه بَرطَرَف قِیلِیب بوُلَه دِی خالاص.

– بوُندَن تَشقَرِی اِنسانلَر اِیختِیاجلَرِیگه مُناسِب رَوِیشدَه اِنکار قِیلِیب بوُلمَیدِیگن تَرَقِّیاتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشیَپگن وَ بوُ تَرَقِّیاتنِی آلدِینِی آلِیب هَم بوُلمَیدِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم مَوجُود وَضِیعیَتگه مُناسِب حالدَه شَرعِی مَنبَع لَر بارَه سِیدَه توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَر وَ توُشوُنچَه لَر وُجُودگه کِیلَه دِی، بوُلَرنِی هَمَّه سِی اِیسَه فَقَط شوُرادَگِینَه بِیرلَه شِیشَه دِی.

اِیندِی اَگر مَنَه بُو توُرلِی- هِیل نَظَرلَرنِی وَ تَرقاق توُشوُنچَه لَرنِی وَ هِیلمَه – هِیل تَفسِیرلَرنِی اوُیغوُنلَشتِیرِیش اوُچُون اَبزار وَ واسِیطَه مَوجُود بوُلمَسَه، اِیختِلافنِی یوُزَه گه چِیقِیشِی چِیتلَب اوُتِیب بوُلمَیدِیگن قَطعِی بِیر اِیش بوُلِیب قالَه دِی وَ هَرگِیز اوُلَرنِینگ بِیرِیدَگِی رَعیِ وَ تَفسِیرنِی یاکِی بِیر مَذهَب وَ حِزبنِی رَعیِی وَ تَفسِیرِیگه مَجبُورلَب قَبوُل قِیلدِیرِیب بوُلمَیدِی.

حوُددِی شُو اِیشنِی اِمامِی مالِک رَحِمَهُ الله اَبُو جَعفَر مَنصُور عَبّاسِینِینگ طَلَبِیگه قَرشِی چِیققَن حالدَه قِیلَه دِی وَ اوُ کِیشِینِینگ مَذهَبِی رَسمِی مَذهَب دِیب اِعلان قِیلِینِیشِیگه وَ باشقَه لَرگه مَجبوُرلَب قَبُول قِیلدِیرِیشگه راضِی بوُلمَیدِی، اوُ کِیشِی بوُندَی اِیشنِی فِتنَه وَ تَفَرُّققَه سَبَب بوُلَه دِی، دِیب حِسابلَه گنلَر. اِمامِی شافِیعِی رَحِمَهُ لله اِسلام وَ شوُرا بارَه سِیدَه توُغرِی دَرککَه اِیگه بوُلگنلِیکلَرِی سَبَبلِی آچِیق – آیدِین اِعلان قِیلَه دِیلَرکِی: “مِینِی رَعیِیم توُغرِی، اَمّا خَطا بوُلِیشِی اِیحتِمالِی هَم بار وَ مِینِی نَظَرِیم بوُیِیچَه خَطا دِیب حِسابلَنگن رَعینِی توُغرِی بوُلِیشِی اِیحتِمالِی هَم بار.” یَعنِی حوُرمَتلِی جَنابلَر وَ خانِملَر، بِیز مُطلَق حُجَّت بوُلَه آلمَیمِیز، مِین هَم بَشَرنِی حُصُوصِیَتلَرِیگه اِیگه بوُلگن بِیر بَشَرمَن، مَنَه بُو بَشَرنِی خاص بِیلگِیلَرِیدَن بِیرِی اوُنِی اَندِیشَه سِی وَ توُشوُنچَه سِی وَ تَفسِیرِینِینگ نِسبِی بوُلِیشِیدوُر، توُرلِی- هِیل شَخصلَرنِی اِیمَس،بَلکِی فَقَط شوُرا وَ اوُنِی واحِد اِجماعسِیگِینَه اوُشَه عَصر اوُچُون مُطلَق حُجَّت بوُلَه آلَه دِی.

مَنَه بوُندَی شَرائِطدَگِی اِینگ مُهِم وَظِیفَه، اَهلِی قِبلَه نِی هَمَّه سِی بِیلَن بِیرگه واحِد جِبهَه نِی تَشکِیل قِیلِیش اوُچُون یوُزلَه نِیش وَ مُجاهِدلَر شوُراسِینِی مَجلِیسِینِی یاکِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی شَرعِی اَبزارلَرِیدَن بِیرِینِی کَنَلِیگه کوُرَه واحِد شوُرا وَ “شوُراوِی اِرادَه ” سَرِی حَرَکَت قِیلِیشدَن عِبارَت. مَنَه بُو شَرائِطدَه فَقَط وَحدَت وَ شُورانِی تَشکِیل قِیلِیش یوُلِی بِیلَن مُسُلمانلَرنِینگ جِبهَه سِینِی قُوَّتلَه نِیشِیگه یاردَم بِیرسَه بوُلَه دِی، مَنَه بُو شَرعِی اَبزارلَردَن بِیرِینِی کَنَلِی آرقَه لِی اِسلام جِبهَه سِینِی قُوَّتلَه نتِیرِیشنِی “هَمَّه نَرسَه ” دَن اَفضَل کوُرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی.

بُو یِیردَه نَفسانِی اِیستَک – هاحِیشلَر، مایِیللِیکلَر وَ تَکَبُّر اِیمَس، اِسلام جِبهَه سِینِی کوُچلِی قِیلِیشلِیک مُهِمدوُر. عُمَر اِبنِ خَطّاب خالِد اِبنِ وَلِیدنِی مُسُلمانلَرنِینگ لَشکَرِینِی اوُستِیدَگِی رَهبَرلِیک مَقامِیدَن توُشِیرگن پَیتِیدَه، خالِد اِبنِ وَلِید کِیچکِینَه بُولسَه هَم قَرشِیلِیک قِیلمَسدَن حوُددِی بِیر اِطاعَتگوُی عَسکَردِیک، اوُزِینِی اوُرنِیگه تَعیِینلَنگن اِینگ یَحشِی مَصلَحَتچِی وَ نَصِیحَتگوُی بوُلگن اَبُو عُبَیدَه گه اِطاعَت قِیلَه دِی. اِیندِی شُو یِیردَه بَعضِی  دُوستلَرِیمِیز اوُزلَرِینِینگ اِیمانلَرِیگه بِیر آزگِینَه شَک قِیلِیشسَه، اوُلَر اوُزلَرِیدَن بِیر سُورَب کوُرِیشسِینچِی، تَفَرُّقدَن نَهِی قِیلِینِیشِینِی وَ وَحدَت تامانگه یوُزلَه نِیشنِی وَ عِززَتنِی، شَرعِی اَبزارلَرنِی وَ “شوُراوِی اِرادَه نِی” کَنَلِی آرقَه لِی قُدرَتنِی کَسب قِیلِیشنِی بَرابَرِیدَه، اوُزلَرِینِینگ عَمَللَرِی بِیلَن قَنچَه لِیک صادِق اِیکَنلِیکلَرِینِی اِثباتلَی آلِیشدِیمِی؟ وَ مَنَه بُو اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر دَستوُرِی یوُلِیدَه شوُ زَمِینَه دَه حَرَکَت قِیلِیشیَپتِیمِی؟ اوُلَر بِیر آز بوُلسَه هَم اوُزلَرِیگه کِیلِیب بِیر لَهظَه قِیلگن عَمَللَرِیگه شَک قِیلِیب فِکرلَب کوُرِیشلَرِی لازِم بوُلَه دِی.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(75- قسمت)

تنها کسانی نمی توانند این تنوع رادر شورا قبول کنند که به نسبتهائی خودشان را به تکبر آلوده کرده باشند و روحیه ی عظمت طلبی را در خودشان مهار نکرده باشند. ما ديگر عاقل تر از آنی هستیم که  در طول اين همه سال تجربه جهادی و مبارزاتي جهان اسلام در گذشته و حال به اين امر واقف نشده باشيم كه دفاع از تفاسیر درون گروهی و جزئی خود، و مبارزه سرسختانه بخاطرآن، يكي از خصائص اصيل مسلمین شده، و بايد براساس رهنمودهای شورا و «اراده ی شورائی»خط مشي و سياست خودمان را  بطور مستقل تعيين کنیم و اجرا كنيم تا اینطوری امر جهاد و تکمیل ساختمان مجلس واحد شورای مجاهدین یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی و «اراده ی شورائی»را به پیش ببریم و این ساختمان را کاملش کنیم به نحوی که این ساختمانم مکانی امن برای همه بشود .  

این ساختمان شورا و «اراده ی شورائی»که قراراست تکمیل بشود و همه ی تفاسیر و گرایشات و مذاهب فقهی سنتی و مدرن رادر خودش جا بدهد، و در نهایت با اجماع واحدش یک رای واحدی را به همه ارائه بدهد، نمی تواند از روحیه ی جناحي طلبي مذهبی و گرايشات ناسيوناليستي برخوردار باشد، بلکه بدون در نظر گرفتن جناح مذهبی یا نژاد خاصی، تنها به روحيه همكاري و همبستگي بين مؤمنين ارزش می گذارد، و به تجربيات ديگر جنبشهاي اسلامي احترام می گذارد، و ضروري می داند که از همه بیاموزد تا رای صحیح و مناسبی را ارائه بدهد. اینهم یعنی «اراده ی شورائی» و متحد شدن با يكديگر و همكاري بر اساس حقوق يكسان و تحكيم این حقوق و همکاری. 

 اين خط مشي نه تنها با جهاد و انقلاب و ساختمان سرزمين ما بلكه با خواسته هاي شوراهای محلی و منطقه ای ساير ملل اسلامي و حتی با خواسته های غير مسلمانان اهل کتاب و شبهه اهل کتاب هم که حول و حوش « أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» با ما هم مسیر شده اند كاملاً منطبق است. علاوه بر آن، جريان و سير تكامل اوضاع انقلابي جهان اسلام و يك سلسله وقايعی كه در این چند سال گذشته در جنبشهاي اسلامي اتفاق افتاده اند برای چندمین بار و به کرات و به وضوح نشان داده اند که اين خط مشي «اراده ی شورائی» و وحدت طلب ما كمكي است به بر طرف کردن مشكلاتي كه امروزه در جنبش اسلامي مسلمین به وجود آمده است، و کمکی است به رسیدن به  يكپارچگي واقعي و رسیدن به اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد، و راهکار عملی است برای خلاص شدن از تفرق و امتهای متعدد و جماعتهای متعدد.

حالا تا زمان تشکیل شورای اولی الامر موحد و بازگشت اجماع واحد و جماعت واحد باید چه طوری با اختلافاتی که حتمی هستند برخورد کرد؟ و از «اراده ی شورائی»مسلمین دفاع کرد؟  این اختلافات حتمی هستند، چرا؟ چون :

• انسانها به اندازه ی عقل و علم و وسعتی که دارند در میزان درک و اجتهاداتشان دارای قوت و ضعفهای طبیعی هستند و تنها در شوراست که این ضعفها برطرف می شوند
• علاوه بر این انسانها متناسب با نیازهایشان در حال پیشرفت غیر قابل انکاری هستند و نمی شود جلو این پیشرفت را گرفت برای همین متناسب با وضع موجود تفاسیر و برداشتهای مختلفی از منابع شرعی به وجود می آیند، که اینهاهم تنها در شوراست که یکی می شوند.
• حالا اگر ابزار و وسیله ای برای هماهنگ کردن این نظریات مختلف و برداشتهای متفرق و تفسیرهای گوناگون وجود نداشته باشد پیدایش اختلاف امری حتمی و غیر قابل اجتنابی می شود، و هرگز نمی شود رای و تفسیر یکی را یا رای و تفسیر مذهب و حزبی را بر رای و تفسیر دیگران تحمیل کرد .

این همان کاری بود که امام مالك رحمه الله در برابر درخواست ابوجعفرمنصورعباسی انجام داد و راضی نشد به اینکه رای و مذهب او مذهب رسمي بشود و بر دیگران تحمیل بشود  و چنین کاری را مايه فتنه و تفرق بيشتر می دانست. امام شافعي رحمه الله هم به صراحت با درك درستي كه از اسلام و شورا داشت اعلام می کند كه «راي من درست است اما احتمال اشتباه نيز دارد و راي غير من به نظرم خطاست اما احتمال صحت را نيز دارد.» يعني آقا و خانم محترم ما حجت مطلق نيستيم، من بشري هستم با خصوصيات بشري كه يكي از ويژگيهاي اين بشر نسبي بودن انديشه و برداشتها و تفاسيرش است و تنها شورا و اجماع واحد آن است که برای آن عصر حجت مطلق می شود نه رای افراد مختلف .

در چنین شرایطی مهمترین وظیفه گرایش به تشکیل جبهه ی واحد با تمام اهل قبله و حرکت به سوی شورای واحد و«اراده ی شورائی» از کانال یکی از ابزارهای شرعی مجلس شورای مجاهدین یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی است، در چنین شرایطی چون تنها از طریق وحدت و تشکیل شورا می شود به تقویت جبهه ی مسلمین کمک کرد باید قوی کردن جبهه ی اسلام از کانال یکی از این ابزارهای شرعی را بر«هر چيزي» برتري ببخشيم.

در اینجا تنها قوی کردن جبهه ی اسلام است که مهم است نه تمایلات و خواهشهای نفسانی و تکبر. زمانی که عمربن خطاب خالد بن وليد را از رهبري ارتش مسلمین عزل کرد بدون کوچکترین مخالفتی برای جانشین خودش ابوعبيده بهترين مشاور و نصيحت گر و مثل یک سرباز مطیع در برابر فرمانده ی جدیدش سمع و طاعه داشت . حالا فقط کافی است که بسیاری از دوستان کمی در ضعف ایمان خودشان شک کنند و از خودشان بپرسند در برابر نهی از تفرق و گرایش به وحدت و کسب عزت و قدرت حکومتی از کانال یکی از ابزارهای شرعی و«اراده ی شورائی» تا چه حد با اعمالشان نشان داده اند که صادق هستند و در راستای دستورات قانون شریعت الله در این زمینه حرکت می کنند؟ لازم است به خودشان بیایند و لحظه اي در اعمالشان شك کنند .

(ادامه دارد……..)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(14- қисмат)

Бин Усаймин хам дар ин замина сухбатхойи карда аст, ин хафта баъадхо чун ба хадафиш расид онро таътил карданд. Хаммайи ин маросимхо,васила ва абзори анжоми хадафи шаръий ва тахаққуқи ибодоти хосси хастандки мумкин аст собиқайи дар қуруни гузашта ва хатто солхойи гузашта надошта бошанд. Хатто мумкин аст хам акнун дар маконхойи дигар хам он чизироки дар ек макони ба вужуд оварданд собиқа надошта бошад.

Ингуна маросим,конгурахо ва жаласот, жойгузин ё бадили барои чизики аллох таоло аз тариқи пайғамбариш саллаллоху алайхи васаллам барои тақарруб ва ибодоти аллох таоло фуру фристода ; мисли намоз, руза, жиход, ийди қурбон ва фитр ва ғейрих матрах нестанд, хатто чизи мавозий ва дар кинори қонуни шариати аллох хам нестанд балки, фақат ба унвони ек абзор барои расидан ба хадафи хастандки қонуни шариати аллох онро таъйин карда, ва замоники муслимин ба ин хадафи шаръий расиданд онро таътил мекунанд, ё хатто мумкин аст мисли девон      ё абзорхойи жангий ва амниятий, онхоро мутаносиб бо пешрафтхойи дунё ва ниёзи рузи муслимин иртиқоъ ва такмил кунанд.

Холо, агар хафта ё мохи барои росулуллох саллаллоху алайхи васаллам, шинохти сийрайи амалий, сиёсий, ижтимоий ва фархангийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё “ жиход, фарзи айн аст” ё куфр ба тоғут ё маърифий жойгохи “ се абзор” ё хар амри шаръий дигари ихтисос дода шавад ва хануз ба хадафи таъйин шуда нарасида бошад ва солхо идома дошта бошад, читур? Дар инжо, бояд мисли хафтайи Мухаммад бин Абдулваххоб то замони расидан ба ин хадафи шаръий аз ин абзор истефода кард. То кей? То замони расидан ба ин хадафи шаръий бояд аз он истефода кард хатто,агар солхо ва солхо хам тул бикашад.

Дар тамоми ин маворид,хадафи изофа кардан ба дин ё жойгузин кардани чизи ба еки аз ахком ва қавонини шариати аллох нест; балки, ибдоъи суннати хасана қабли аз хамма аст жихати расидан ба хадафи шаръий. Дар ин замина хадиси аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нақл шудаки :

Жамоати аз қабилайи Музир пеши росулуллох саллаллоху алайхи васаллам меояндки шадидан дар фақр ва надорий ба сар мебурданд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам муслиминро ташвиқ ба кўмак ба онхо мекунад; дар жавоби ин даъвати у, марди аз ансор кисайи пур аз нуқраки дар дастиш сангини мекардро овард ва онро дар манзили росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қарор дод. Росуллулох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

   :«مَنْ سَنَّ فِي الإِسْلامِ سُنَّةً حَسَنَةً فَلَهُ أَجْرُهَا وَأَجْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا بَعْدَهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ أُجُورِهِمْ شَيْءٌ، وَمَنْ سَنَّ فِي الإِسْلامِ سُنَّةً سَيِّئَةً كَانَ عَلَيْهِ وِزْرُهَا وَوِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا مِنْ بَعْدِهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ أَوْزَارِهِمْ شَيْءٌ»[1]

Хар каси суннати никуйи, суннати хасанаиро дар ислом поярезий кунад ва ба вужуд биёварадки мардум аз тариқи он суннати машруъ, кори машруъро анжом диханд подоши он ва подоши касики баъди аз у бидон амал кунад ба у мерасад бидуни инки чизи аз подоши онон кам шавад, ва хар каси бунёнгузори суннати бадий дар ислом бошад, гунохи он ва гунохи хар касики баъди аз у ба он амал кунад бар души у хохад буд бидуни инки чизи аз гунохи бақияки анжом доданд кам шавад. [2]

Дар ин сурат, гузоштани суннати хуб ё суннати хасана яъни, ба вужуд овардани ек равиш ва ек абзори жадид ва тозайи барои ижройи ек хукми шаръийки шариати аллох барои чигунагийи ижройи он равиширо ироя надода ва мовзуъиро маскут гузошта аст. Масалан қонуни шариати аллох фармудаки чигуна намозро бихонем аммо,нафармудаки чигуна дар омузиши қонуни шариати аллох ба муслимин ё дар жанги равониймон бо душманон дар маконхо ва замонхойи мухталиф аз чи абзорхойи истефода кунем? Ё чигуна ин паёмро ба фалон кишвар бирасонем? Росулуллох саллалоху алайхи васаллам хамин паёмро аз тариқи пейк ва савора фристодки гох пештар аз ек мох хам тул мекашид,аммо имруза бо интернет ва шабакахойи ижтимоий хазорон километр дуртар аз ин масофатики асхоб паёмро ба хисрав  парвиз ва хирақл ва дигарон расонданд шумо камтар аз чанд сония паёмро ба тамоми замин мерасонид ва пейкитон ва коноли иттилоъ расонитон мисли фейсбук,гогил, твитер,ёху, шабакахойи ижтимоий ва интернети ва ғейрих аксаран мутаъаллиқ ба куффор хастанд.

Шариат ,дар истефода аз абзорхойи татбиқи ин ахком дар холатхойи оддий ва изтирорий хам сукут карда аст. Ин сукут ба ин маъни астки аллох таоло амр ва нахий дар ин замина ироя надода ва чигунагийи татбиқи онро мутаносиби бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи муслимин вогузор карда аст.

(идома дорад………)

---

[1]– مسلم، الترمذي، النسائي، ابن ماجة، أحمد، الدارمي و مانند این حدیث را  أبو هريرة رضي الله عنه از النبي صلى الله عليه وسلم روایت کرده است که فرمود:«من دعا إلى هدى كان له من الأجر مثل أجور من تبعه لا ينقص ذلك من أجورهم شيئا ومن دعا إلى ضلالة كان عليه من الإثم مثل آثام من تبعه لا ينقص ذلك من آثامهم شيئا». همچنین أبي مسعود الأنصاري رضي الله عنه، می گوید که النبي صلى الله عليه وسلم فرموده است:«من دل على خير فله مثل أجر فاعل»، خرجهما مسلم في صحيحه

[2]– مسلم، نسائی، احمد و دارمی

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(13- қисмат)

Дар инжо, имоми Шофеъий рохимахуллох дар назар гирифтани ин қовли Умар бин Хаттоб розиаллоху анху ва дарки амиқи бидъат аз лахози луғавий ва шаръий он мегуяд:

 :«الْبِدْعَةُ بِدْعَتَانِ، مَحْمُودَةٌ وَ مَذْمُومَةٌ، فَمَا وَافَقَ السُّنَّةَ فَهُوَ مَحْمُودٌ وَ مَا خَالَفَهَا فَهُوَ مَذْمُومٌ»،

Бидъат ду нов аст:бидъати писандида ва бидъати нопасанд. Хар бидъатики мувофиқи суннат бошад, бидъати писандида аст ва хар бидъатики мухолифи суннат бошад, бидъати нопасанд аст. [1]

Ва дар жойи дигари мефармояд: чизхойи жадидики ижод мешаванд ду даста хастанд: дастайи мухолифи китоб ва суннати пайғамбар ва каломи сахоба ва ижмоъ аст ва ин бидъат, гумрохий аст ва дастайики аз умури хейр ижод мешавадки мухолифи китоб ва суннат ва ижмоъ нест ва ин мавориди жадид ижод шуда, мовриди мазаммат нест.[2]

Ибни Ражаб Ханбалий рохимахуллох хам дар ин бора мегуяд:”манзури имоми Шофеъий рохимахуллох ин астки дар асл, бидъати мазмум, бидъати астки дар шариат хеч аслий надошта бошад. Истелохи шариат ба хамин бидъат гуфта мешавад, аммо бидъати писандида он астки бо суннати мувофиқ бошад; яъни дар суннат, асли вужуд дошта бошадки ба он баргардад; ин ба далили мувофиқ будани он бо суннат аст, ва ин бидъати луғавий аст на бидъати шаръий.” [3].

Ровшан аст манзури имоми Шофеъий рохимахуллох хамон манзури Умар бин Хаттоб розиаллоху анху буд,яъни бидъати луғавий на шаръий. Чун, “ тамоми” бидъатхойи шаръий гумрохианд, кулли бидъатин золалатун; чун, бидъат аз лахози шаръий жойгузин кардани огохонайи чизи жадиди бо еки аз қавонини шариати аллох,манобеъи шариат ва мухолифи шариати аллох астки ба сурати амдий ва бидуни узри шаръий анжом мешавад.

Жойи дигарики метавон аз каламайи бидъат,мафхуми ғейри аз истелохи шаръийи мовриди назар дар “ кулли бидъатин золалатун” ро аз он истинбот кард дар мовриди масоили астки тобеъи урф ва одат ва зиндагийи оддий мардуманд,ва ин масоил илова бар онки мухолифати бо қонуни шариати аллох надоранд аммо,хамиша дар холи тағйир ва тоза шудан хастанд. Қоида дар ингуна маворид ин астки ,

 الاصل في العاداتِ الإِباحةُ،

Яъни асл дар мовриди одот ва одоб ва русуми мардум то замоники мухолифати бо қонуни шариати аллох надошта бошад бар мубох будан ва жоиз будан аст.

Мисли анвоъи равишхойи шодий ва лахв ва умури фархангийи милалки бо шариат дар тазод нестанд ва дар замонхо ва маконхойи мухталифи дар холи тағйир ва тахаввул ва нав шудан буданд ва хастанд, ва мумкин аст хар каси чизи жадидийро ба вужуд оварда бошад, ё дар жомеъайи чизи жадидиро ироя дода бошад; мисли : бози хабашихо дар масжиди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва нигох кардан ба он.

Хар амри фархангий мисли лахв ва лаъаб,тижорат, пушок,хўрок ва ғейрих замони мазмумандки бо қонуни шариати аллох тазоди пейдо кунанд

«وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انفَضُّوا إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَائِمًا» (جمعه/۱۱)،

(бархи аз асхоб, дар еки аз жумъахо) хенгомики тижорат ва ё саргармийро диданд аз пиромун ва атрофи ту пароканда шуданд, ва туро истода ( бар минбар, дар холи хутба) рахо карданд.

• Жойи дигарики метавон аз каламайи бидъат, мафхуми ғейри аз истелохи шаръий мовриди назар дар “ кулли бидъатин золалатун” ро аз он истинбот кард марбут мешавад ба амрики барои тахаққуқи хадафи шаръий ё ба хукми зарурат ва изтирор, ибдоъ мешавад ва ба вужуд меояд.

Мисли жамъ кардани қуръон ва аходис дар китоби мушаххас,ё тўлиди илми нахв, балоға,жарх ва таъдил барои фахми сахихи манобеъи шаръий, ё невиштани кутуби торих ва хатто бозгу кардани хамма новъ хабари дар он, мисли торихи табарий барои дарк ва ибрат аз ончи гузашта

«لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّأُولِي الْأَلْبَابِ»(یوسف/11)،

Ё ворид кардани равиши жадидий мисли девон тавассути Умар бин Хаттоб розиаллоху анху барои хуб ижро кардани

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ»

Ё тўлиди ек силохи жанги ё василайи амнияти барои ижройи сахихи

«آمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»،

Ё рузи барои дарахткори жихати ташвиқи мардум ба коштани дарахт, ё хафтайи ба номи масожид барои ошно кардани насли жавон тахти хужуми равоний бесобиқайи расонахойи мухталиф куффори секуляр жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахо ба жойгохи шаръийи масжид,ё хафтайи ба унвони хонувода ва волидейн барои ошно кардани фарзандон ба жойгохи шаръий хонувода ва волидейн, ё ихтисос додани рузи хосси дар хафта ба номи “ жиход, фарзи айн аст” барои ошноий ба жойгохи жиход дар вазъи мовжуди муслимин, ё қарор додани чанд руз дар мох ё сол барои маърифи ва шиносондани ахамият ва жойгохи “се абзор” ба унвони сипар ва асбоби ташкил ва бозгардондани уммати вохид ва жамоати вохида ва вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин, [4]،ва ё истисоси айёми барои маърифийи сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё еки аз футухоти бузурги исломи,ё еки аз қахрамонони бузурги исломи ва ғейрих то расидан ба хадафи шаръийки ин маросим ба унвони ек абзор ба он манзур дар назар гирифта шуда аст; мисли баргузорийи хафтайи шайх Мухаммад бин Абдулваххоб дар донишгохи мулки саъуд дар Арабистонки бин Боз дар матолиби тахти унвони

«كلمة في أسبوع الشيخ محمد بن عبد الوهاب»

Дар мовриди он тўвзихоти комили додаки метавонид нигох кунид.

(идома дорад…….)

---

[1]– فتح الباری، ج ۱۳، ص ۲۵۳، أخرجه أبو نعيم بمعناه من طريق إبراهيم بن الجنيد عن الشافعي

[2]– همان؛ ما أخرجه البيهقي في مناقبه عن الشافعي

[3]– جمع العلوم والحكم، ص ۲۵۳

[4] معرفی کردن این «سه ابزار» خیلی مهم است، روزهایی در هفته یا سال به آن اختصاص داده شود