وَاعْتَصِمُوا

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (1) (25 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

8- қисм)  

Энди шу ергача “қолиб” ва “абзор”ни жойгохини ва хилма-хил қолибларни ташкил қилган мағзини масаласини ва шахслар,жамоатлар,хукуматлар, турли-хил ақидалар ўзларининг хос мақсадлари йўлида бир қолиб ва абзордан фойдаланиш эхтимоли борлиги очиқ-ойдин бўлди.

Демак очиқ-ойдин кўриниб турганидек,бизлар “турли-хил дорул исломларни” текшириб уларни бир-бири билан солиштираётган мархалаларда,уларни ичига қўйилган ақида ва мазхаблар борасида эмас,балки  “дорул ислом” хукуматини “қолиби” ва “абзори” хақида сухбат қиламиз ва мана бу “турли-хил дорул исломларни” қайси бири “нубувват манхажига асосланган хилофатга” яқинроқ эканига эътибор берамиз.

Бизлар яна қайтадан қўлга киритиш учун харакат қилаётган аввалги “абзор” ва “қолиб” бўлмиш “нубувват манхажига асосланган хилофат” иккита мушаххас ва аслга эга бўлиб, олтинчи муқаддамот дарсларида бу хақида қуйидаги унвонлар остида  муфассал сухбат қилганмиз:

1-Хоким, давлат ва хукуматнинг ва мусулмонларни хукуматидаги турли-хил уюшмаларнинг ички амалларини устида хавфсизлик масалаларидан ташқари  умумий аслий назорат қилишлик.

 2-Улил амр шўросини асли, хукуматни ижроий ишларини хаммаси ва дорул исломнинг умумий хаётига тегишли бўлган ижтиход қилса бўладиган ишларни барчаси вохид шўро ва вохид ижмоъни канали орқали ироя берилади.

Улил амр шўроси барча мутахассисликларда мавжуд бўлиши мумкин, у олий бошқарув мажлиси ёки хал қилиш ва никох ишларигача етиб боради. Бизлар “нубувват манхажига асосланган хилофат” даврида  умавийларнинг ёки аббосийларнинг ва бошқаларнинг шохигарлик давридаги  хозирги замонга ўхшаган мазхабни замонавий шаклига гувох бўлмаганимизни асосий  иллати  хам мана шу улил амр ва мутахассислар шўросини борлиги бўлган.

Мана бунга асосланган холда ва хукуматнинг тузилишини истинод қилган холда ва турли-хил халқ уюшмаларини, шўроларни борлиги ва ички ,ташқи дипломатикани назарга олиб шуни тушуниб етамизки, бизларни бугунги кунги дунёйимизда хам “абзорлар”, “қолиблар” ва хукумат системаси бизларда  мавжуд, “нубувват манхажига асосланган хилофатга” жуда хам яқиндир, шуни айтиб ўтиш лозимки агарчи сиёсатларни шаръий усулларга кўра бино қилинган бўлса хам, аммо ижро қилиш бўйича орқада қолинган, лекин шунга қарамасдан агар бизлар адолат,инсоф,тақво ахли бўладиган бўлсак, бизларни орамиз билан  росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг ваъда қилган

   «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

йўлини рўёбга чиқишига бир неча қадам масофа  қолган холос.

Ахли суннатни манбаъларида хам агар вожиб бўлган  яхши ишларни бажариш шароити мухайё бўлган бўлса ва мана бу ишлар ундан кўра каттароқ, янада асосий вожиброқ бўлган ишлар учун шароит яратишга бир имкон бўладиган бўлса, мана бундай яхши ва вожиб ишларни бажариш жоиз эмас,деган жойи йўқ; балки қуйидаги қоидага кўра

       «مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ»[1]

Мана бундай яхши ишларни бажаришни вожиб деб саналган, зеро вожибларни мукаммал қилишлик хам вожиб хисобланади. Гўёки бундай масалаларда тахорат олиш намозга ўхшаган вожибни муқаддамасидир ва намозга ўхшаган вожиб тахоратсиз амалга оширилмайди,демак тахорат хам  зарурий,лозим ва мана бу вожибни  комил қилувчи нарсалардандир, мана шу суратда исломий изтирорий бадал хукуматни сақлаб қолишлик ва уни “нубувват манхажига асосланган хилофат” даражасига кўтаришлик хам ана ўша вожибларни жумласига  киради. 

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ 

  والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

---

[1] المغنی لا بن قدامه(9/236)

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (1) ( 25 بوُلِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(8- قیسم)

اِیندِی شُو یِیرگچَه “قالِب” وَ “اَبزار”نِی جایگاهِینِی وَ هِیلمَه – هِیل قالِیبلَرنِی تَشکِیل قِیلگن مَغزِینِی مَسَلَه سِینِی وَ شَخصلَر، جَماعَتلَر، حُکوُمَتلَر،توُرلِی- هِیل عَقِیدَه لَر اوُزلَرِینِینگ خاص مَقصَدلَرِی یُولِیدَه بِیر قالِب وَ اَبزاردَن فایدَلَنِیش اِیختِمالِی بارلِیگِی آچِیق- آیدِین بُولَدِی.

دِیمَک آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگنِیدِیک، بِیزلَر “توُرلِی- هِیل دارُ الاِسلاملَرنِی” تِیکشِیرِیب اوُلَرنِی بِیر- بِیرِی بِیلَن سالِیشتِیرَیاتگن مَرحَلَه لَردَه، اوُلَرنِی اِیچِیگه قوُیِیلگن عَقِیدَه وَ مَذهَبلَر بارَسِیدَه اِیمَس، بَلکِی “دارُ الاِسلام” حُکوُمَتِینِی “قالِیبِی” وَ “اَبزارِی” حَقِیدَه صُحبَت قِیلَمِیز وَ مَنَه بُو “توُرلِی- هِیل دارُ الاِسلاملَرنِی” قَیسِی بِیرِی “نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه” یَقِینراق اِیکَنِیگه اِعتِبار بِیرَمِیز.

بِیزلَر یَنَه قَیتَه دَن قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلَیاتگن اَوَّلگِی “اَبزار” وَ “قالِب” بُولمِیش “نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت” اِیککِیتَه مُشَخَّص وَ اَصلگه اِیگه بُولِیب، آلتِینچِی مُقَدَّمات دَرسلَرِیدَه بُو حَقِیدَه قوُیِیدَگِی عُنوانلَر آستِیدَه مُفَصَّل صُحبَت قِیلگنمِیز:

1. حاکِم، دَولَت وَ حُکوُمَتنِینگ وَ مُسُلمانلَرنِی حُکوُمَتِیدَگِی توُرلِی- هِیل اوُیُوشمَه لَرنِینگ اِیچکِی عَمَللَرِینِی اوُستِیدَه حَوفسِیزلِیک مَسَلَه لَرِیدَن تَشقَرِی عُمُومِی نَظارَت قِیلِیشلِیک.
2. اوُلِی الاَمر شُوراسِینِی اَصلِی حُکُومَتنِی اِجرائِی اِیشلَرِینِی هَمَّه سِی وَ دارُ الاِسلامنِینگ عُمُومِی حَیاتِیگه تِیگِیشلِی بُولگن اِیجتِهاد قِیلسَه بُولَدِیگن اِیشلَرنِی بَرچَه سِی واحِد شوُرا وَ واحِد اِجماعنِی کَنَلِی آرقَلِی اِرایَه بِیرِیلَدِی.

اوُلِی الاَمر شُوراسِی بَرچَه مُتَخَصِّصلِیکلَردَه مَوجُود بُولِیشِی مُومکِین، اوُ عالِی باشقَه رُو مَجلِیسِی یاکِی حَل قِیلِیش وَ نِکاه اِیشلَرِیگه چَه یِیتِیب بارَدِی. بِیزلَر “نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت ” دَورِیدَه اُمَوِیلَرنِینگ یاکِی عَبّاسِیلَرنِینگ وَ باشقَه لَرنِینگ شاهِیگرلِیک دَورِیدَگِی حاضِرگِی زَمانگه اوُحشَگن مَذهَبنِی زَمانَه وِی شَکلِیگه گوُواه بوُلمَگنِیمِیزنِی اَساسِی عِللَتِی هَم مَنَه شُو اوُلِی الاَمر وَ مُتَخَصِّصلَر شُوراسِینِی بارلِیگِی بوُلگن.

مَنَه بوُنگه اَساسلَنگن حالدَه وَ حُکوُمَتنِینگ توُزِیلِیشِینِی اِستِناد قِیلگن حالدَه وَ توُرلِی- هِیل حَلق اوُیُوشمَه لَرِینِی، شوُرالَرنِی بارلِیگِی وَ اِیچکِی، تَشقِی دِپلامَه تِیکَه نِی نَظَرگه آلِیب شوُنِی توُشُونِیب یِیتَمِیزکِی، بِیزلَرنِی بوُگوُنگِی کوُنگِی دُنیایِیمِیزدَه هَم “اَبزارلَر”، “قالِیبلَر” وَ حُکُومَت سِیستِیمَه سِی بِیزلَردَه مَوجُود، “نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه” جوُدَه یَقِیندِیر، شوُنِی اَیتِیب اوُتِیش لازِمکِی اَگرچِی سِیاسَتلَرنِی شَرعِی اُوصُوللَرگه کوُرَه بِنا قِیلِینگن بُولسَه هَم، اَمّا اِجرا قِیلِیش بُویِیچَه آرقَدَه قالِینگن، لِیکِن شوُنگه قَرَمَسدَن اَگر بِیزلَر عَدالَت، اِنصاف، تَقوا اَهلِی بُولَدِیگن بُولسَک، بِیزلَرنِی آرَه مِیز بِیلَن رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ وَعدَه قِیلگن     «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» یوُلِینِی رُویابگه چِیقِیشِیگه بِیر نِیچَه قَدَم مَسافَه قالگن حالاص.

اَهلِی سُنَّتنِی مَنبَعلَرِیدَه هَم اَگر واجِب بُولگن یَحشِی اِیشلَرنِی بَجَرِیش شَرائِطِی مُهَیّا بُولگن بُولسَه وَ مَنَه بُو اِیشلَر اوُندَن کوُرَه کَتتَه راق، یَنَدَه اَساسِی واجِبراق بُولگن اِیشلَر اوُچُون شَرائِط یَرَتِیشگه بِیر اِمکان بُولَدِیگن بُولسَه، مَنَه بوُندَی یَحشِی وَ واجِب اِیشلَرنِی بَجَرِیش جائِز اِیمَس، دِیگن جایِی یُوق؛ بَلکِی قوُیِیدَگِی قائِدَه گه کُورَه          «مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ»[1]  مَنَه بوُندَی یَحشِی اِیشلَرنِی بَجَرِیشنِی واجِب دِیب سَنَلگن، زِیرا واجِبلَرنِی مُکَمَّل قِیلِیشلِیک هَم واجِب حِسابلَنَدِی. گوُیاکِی بوُندَی مَسَلَه لَردَه طَهارَت آلِیش نَمازگه اوُحشَگن واجِبنِی مُقَدِّیمَه سِیدِیر وَ نَمازگه اوُحشَگن واجِب طَهارَتسِیز عَمَلگه آشِیرِیلمَیدِی، دِیمَک طَهارَت هَم ضَرُورِی، لازِم وَ مَنَه بُو واجِبنِی کامِل قِیلوُچِی نَرسَه لَردَندِیر، مَنَه شوُ صُورَتدَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی سَقلَب قالِیشلِیک وَ اوُنِی “نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت” دَرَجَه سِیگه کوُتَرِیشلِیک هَم اَنَه اوُشَه واجِبلَرنِی جُوملَه سِیگه  کِیرَدِی.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ 

  والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

---

[1] المغنی لا بن قدامه(9/236)

مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (1) (قسمت 25)

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله[D1] 

---

 (8- قسمت)

تا اینجا باید جایگاه «قالب» و «ابزار» و مساله ی محتوای قالبهای مختلف و  احتمال استفاده ی افراد و جماعتها و حکومتها و عقاید مختلف از یک قالب و ابزار در راستای اهداف عقیدتی خاص خودشان مشخص شده باشد.

پس واضح است که ما در مراحله ای که «دارالاسلامهای مختلف» را مورد بررسی قرار می دهیم و آنها را با هم مقایسه می کنیم در مورد «ابزار» و «قالب» حکومتی «دارالاسلام» صحبت می کنیم نه در مورد عقیده و مذهبی که در داخل آنها ریخته شده است و نگاه می کنیم که هر یک از این «دارالاسلامهای مختلف» کدامیک به «خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » نزدیکتر شده است.

«خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » به عنوان اولین«ابزار» و «قالب» مطلوب ما که جهت رسیدن دوباره ی به آن تلاش می کنیم دارای دو مشخصه و اصل است که در درس ششم مقدماتی^[1] به تفصیل در مورد این دو اصل صحبت کرده ایم تحت عنوان:

1. اصل نظارت همگانی بر عملکرد داخلی حاکم و دولت و حکومت و نهادهای مختلف حکومتی مسلمین، غیر از مسائل امنیتی.
2. اصل شورای اولی الامر. که تمام امور اجرائی حکومتی و تمام امور اجتهاد پذیر متعلق به زندگی عمومی دارالاسلام از کانال شورای واحد و اجماع واحد ارائه می شود.

شورای اولی الامر می تواند در تمام تخصصها وجود داشته باشد تا به شورای نخبگان رهبری یا اهل حل و عقد ختم می شود. علت اساسی که ما در دوران «خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » شاهد چیزی به نام مذهب به این شکل مدون آن در دوران شاهیگیری امویه و عباسیان و غیره نبودیم  وجود همین شورای اولی الامر و متخصصین مربوطه بود.

بر این اساس، و با استناد به ساختارهای حکومتی، و وجود انواع شوراها و نهادهای مختلف مردم نهاد، و با توجه به دیپلماسی داخلی و خارجی، در نهایت متوجه خواهیم شد که در دنیای امروز ما «ابزار» و «قالب» و سیستمی حکومتی وجود دارد و در دسترس ما هم هست که بسیار به سیستم حکومت اسلامی «خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » نزدیک شده است، و در واقع می توانم بگویم با آنکه سیاستگذاری ها بر اساس اصول شرعی بنا شده اند اما در اجراء عقب مانده اند، با این وجود در همان مسیر و چند قدمی تحقق وعده ی رسول الله صلی الله علیه وسلم «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» قرار گرفته ایم «اگر» اهل عدل و انصاف و تقوی باشیم .

در منابع اهل سنت هم موردی وجود ندارد که بگوید اگر شرایط انجام کار خیری که واجب است فراهم شد، و این کار هم زمینه ساز کارهای شرعی بزرگتر و واجب اساسی تری بود انجام چنین کار خیر و واجبی جایز نیست؛ بلکه طبق قاعده ی «مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ»[2] انجام چنین امر خیری را واجب دانسته اند،  زیرا مکمل و متمم واجب، واجب است.  انگار در اینگونه مسائل می گوئی که وضو مقدمه ی واجبی مثل نماز است و واجبی مثل نماز بدون انجام وضو انجام نمی شود پس وضو هم از ضروریات، لوازم و کامل کننده‌ی این واجب است، در این صورت حفظ این حکومت بدیل اضطراری اسلامی و ارتقای آن به «خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » به همان سبک واجب است.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ 

  والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

---

[1] درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

[2] المغنی لا بن قدامه(9/236)[D1]

Анвоъи дорул куфр ва табдили дорул ислом ба дорул куфр.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(6-қисмат)

Моликийхо:

Бо онки манот ва меъёри дар назди худи имоми Молик рохимахуллох ва соири уламойи моликий возих ва ровшан аст ва ин бузургворон ” “қонун ва хукм” ро маноти  ташхиси дорул ислом ва дорул куфр донистанд, аммо баъзи аз уламоъ мисли Дисуқий моликий рохимахуллох мегуянд ба далили тасаллути куффор бар дорул ислом ва ижро шудани қавонини куффор бар жомеъа, дорул ислом табдил ба дорул куфр намешавад модомики муслимин шаъоири ислом мисли намози жамоат ва жумъа ва ийдайн ва амсолихимро анжом медиханд.  .^[1]

дар ин нигариши дорул ислом мисли хамин муслиминики фарз шуда астки хам акнун 4 маъни ва мухтавойи динро ба секуляристхо доданд ва дар дорул куфрхойи амрико ва европо ва австралия ва ғейрих бо хифзи порайи аз шаъоири исломий комилан шахсий мисли намоз ва руза ва жумъа ва ийдайн ва …… хамчунон худро дар доирайи ислом нигах доштанд.

Адами изхори ” маъоний ва мафохими чохоргона” йи дин ( 1. Қудрати хукуматий 2. Қонун ва барнома 3. Итоат ва фармонбурдорий 4. Мужозот ва подош) , ва ажз дар ижройи қавонини шариати аллох, ба далили ғалаба ва хокимияти куффор ва тахкими қавонини куфрий бар муслимин аст; ва заъаф дар баробари қудрат қарор мегирад, чунончи аллох таоло мефармояд:

 إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلآئِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُواْ فِيمَ كُنتُمْ قَالُواْ كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الأَرْضِ قَالْوَاْ أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُواْ فِيهَا فَأُوْلَـئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءتْ مَصِيراً  (سورة نساء/97- 98)

Дар инжо ин ашхоси истизъоф ва зердаст буданро метавонанд бо хижрат аз дорул куфр ба дорул ислом аз бейн бибаранд аммо анжомиш намедиханд. Манот  ва мадори хукм дар қудрат бар аз бейн бурдани истизъофи астки ин истизъоф аз қудрат ва ғалабайи куффор ба вужуд омада.

Дар тамоми сарзаминхойики тахти контроли тоғутхойи секуляри жахоний ё тоғутхойи секуляри махаллий аст муслимин мултазим ба мухтаво ва маъонийи чохоргонайи дин ва касоники мехоханд куфр ба тоғут дошта бошанд ва динро барои аллох таоло холис кунанд ва аз хаққи худ дар татбиқи қавонини шариати аллох сухани ба миён биёваранд ва амали бар халофи қавонин ва қудрати хукуматийи секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) анжом диханд харгиз амният надоранд балки дар тангноххойи мухталифи чун махрумиятхойи ижтимоий ва зиндоний шудан ва табъид ва ихрож ва хатто эъдом қарор хоханд гирифт.

  سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

---

[1] لأن بلاد الإسلام لا تصير دار حرب بأخذ الكفار لها بالقهر ما دامت شعائر الإسلام قائمة فيها

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (1) (25 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(7- қисм)

Масалан мисол тариқасида фақирликка ўхшаш мункар иш,ўртадан  олиб ташланиши керак,бўлиб хам бу шайтонни ваъдасидир,

 « الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ » (بقره/268)

Шахс ўзини шахсий чегараларида мана бу мункарни олиб ташлашга харакат қилади, аммо шубхасиз якка шахсни харакатлари ўзига яраша чегараланган бўлади, лекин агар у анжуман холатида иш олиб борса уни қудрати хам кўпаяди ва мана бу мункарни олиб ташлашда янада муваффақиятли қадамларни ташлайди, анжуманлар амалга оширадиган ишларни якка шахслар амалга ошира олмайди; энди анжуман хам ўзига хос шароитларда чегараланган суратда бўлади, аммо агар у бир давлат, исломий хукумат кўринишида мана  бу мункарни олиб ташлашга харакат қиладиган бўлса, якка шахсдан  ёки анжумандан кўра муваффақроқ,кучлироқ бўлиши аниқ нарса.

Мана буларни уччови хам мутаносиб холатда яхшиликларга даъват қилишлари керак, мана бу фарзни бажаришлик уларни хеч қайси бирини елкасидан олиб ташланмайди ва уларни хаммаси маъруфга буюриб мункардан нахий қилишлари лозим, аммо уларни хар бирини ўзига хос чегараланган қобилияти, шароити бор

 « فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ»

Аммо шу билан бирга мана бу мункарни ва бошқа мункарларни  йўқолишини ва бугунги кундаги изтирорий бадал хукуматни нубувват манхажига асосланган хилофатга айланишини хохлаймиз, фақатгина ўзимизни шахсий қудратимизга қаноат қилиб қолмаслигимиз керак, балки шўролар,хелфлар,сендиколар ва халқ уюшмаларига ўхшаган абзорлардан  ва нихоят хукумат қудратини абзорларидан фойдаланамиз, бўлмасам ислох қилиш лойихасидаги мана бу мункарларни йўқотишга,илдизини қуритишга муваффақ бўлмаймиз, натижада эса мана бундай вожиботларни амалга ошириш учун бу абзорлардан фойдаланишни ўзи хам вожиб бўлиб қолади,чунки бу ердаги очиқ намуна исломни дифоъ қилиш,мухофизат ва дорул исломни янада юқорига кўтариш ва мусулмонларни илгари силжитиш ва дорул исломни янада кенгайтиришдир, мана бу лойиха ва жараёнда хам мусулмонларни дини,жони,номуси, ақли,обрўси, моли химоя қилинади,мухофизат қилинади ва хам мусулмонларни дунёвий ишлари юқори даражага кўтарилади ва хам жуда кўп  мусулмонларни мўъминлар даражасига кўтарилишига сабаб бўлади,хатто    

«يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا» (نصر/2)

Воқеасини юз беришига олиб келади, бу воқеада мусулмонларни жуда кўп гурухлари ислом динига кириб келишади ва дорул ислом хам янада кенгаяди.

Мана бу йўлда харакат қилишлик аслида аллох таолони шариатидаги сахих йўлда харакат қилишдир, танхо бўлганлигинг сабабли хафа бўлмаслигинг керак, хотиржам бўл, аллох таоло мухаббатингни хақ талаб дилларга жойлайди ва сени хақ талаб кишилар орасида машхур қилади,шунингдек мархамат қиладики:

 إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدّاً ‏(مریم/96)

Албатта иймон келтириб яхши амаллар қилган зотлар учун рахмон дўстликни (барқарор) қилур.

Шубхасиз иймон келтирган ва шойиста амаллар қилган кишиларни мехрибон худованд яхши кўради ва уларни одамларни назарида азиз қилади ва уларга нисбатан одамларни дилларида мухаббатни жойлайди.

 Демак мен ва сиз келажак ва натижа учун ғам чекмаслигимиз керак, балки харакатлантирувчи куч сифатида йўллардаги тўсиқларни олиб ташлайдиган ва мақсад сари масофани камайтирадиган аллохни шариатидаги сахих йўлдан адашиб кетмаслигимизга эътибор беришимиз керак, аллохни шариатидаги йўлда харакатланишга ва ўзимизни амалларимизни сифатини яхшилашга ва махсусан амалларимизни аллох таоло томонидан қабул қилинишига диққатни қаратишимиз лозим.

(давоми бор……..)

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (1) ( 25 بوُلِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(7- قیسم)

مَثَلاً مِثال طَرِیقَه سِیدَه فَقِیرلِیککَه اوُحشَش مُنکَرنِی اِیش، اوُرتَه دَن  آلِیب تَشلَنِیشِی کِیرَک، بُولِیب هَم بُو شَیطاننِی وَعدَه سِیدِیر، « الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ » (بقره/268) شَخص اوُزِینِی شَخصِی چِیگرَه لَرِیدَه مَنَه بُو مُنکَرنِی آلِیب تَشلَشگه حَرَکَت قِیلَدِی، اَمّا شُبهَه سِیز یَککَه شَخصنِی حَرَکَتلَرِی اوُزِیگه یَرَشَه چِیگرَه لَنگن بوُلَدِی، لِیکِن اَگر اوُ اَنجُومَن حالَتِیدَه اِیش آلِیب بارسَه اوُنِی قُدرَتِی هَم کوُپَیَه دِی وَ مَنَه بُو مُنکَرنِی آلِیب تَشلَشَه یَنَدَه مَوَفَّقِیَتلِی قَدَملَرنِی تَشلَیدِی، اَنجُومَنلَر عَمَلگه آشِیرَدِیگن اِیشلَرنِی یَککَه شَخصلَر عَمَلگه آشِیرَه آلمَیدِی؛ اِیندِی اَنجُومَن هَم اوُزِیگه خاص شَرائِطلَردَه چِیگرَه لَنگن صُورَتدَه بُولَدِی، اَمّا اَگر اوُ بِیر دَولَت، الاِسلامِی حُکوُمَت کوُرِینِیشِیدَه بُولسَه، یَککَه شَخصدَن یاکِی اَنجُومَندَن کوُرَه مَوَفَّقراق، کوُچلِیراق بوُلِیشِی اَنِیق نَرسَه.

مَنَه بُولَرنِی اوُچچاوِی هَم مُتَناسِب حالَتدَه یَحشِیلِیکلَرگه دَعوَت قِیلِیشلَرِی کِیرَک، مَنَه بُو فَرضنِی بَجَرِیشلِیک اوُلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِینِی یِیلکَه سِیدَن آلِیب تَشلَنمَیدِی وَ اوُلَرنِی هَمَّه سِی مَعرُوفگه بُویُورِیب مُنکَردَن نَهِی قِیلِیشلَرِی لازِم، اَمّا اوُلَرنِی هَر بِیرِینِی اوُزِیگه خاص چِیگرَه لَنگن قابِیلِیَتِی، شَرائِطِی بار « فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ» اَمّا شُو بِیلَن بِیرگه مَنَه بُو مُنکَرنِی وَ باشقَه مُنکَرلَرنِی یُوقالِیشِینِی وَ بُوگوُنگِی کوُندَگِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه اَیلَنِیشِینِی هاحلَیمِیز، فَقَطگِینَه اوُزِیمِیزنِی شَخصِی قُدرَتِیمِیزگه قَناعَت قِیلِیب قالمَسلِیگِیمِیز کِیرَک، بَلکِی شوُرالَر، حِلفلَر، سِیندِیکالَر وَ حَلق اوُیُوشمَه لَرِیگه اوُحشَگن اَبزارلَردَن وَ نِهایَت حُکوُمَت قُدرَتِینِی اَبزارلَرِیدَن فایدَلَنَه مِیز، بُولمَسَم اِصلاح قِیلِیش لایِیحَه سِیدَگِی مَنَه بُو مُنکَرلَرنِی یُوقاتِیشگه، اِیلدِیزِینِی قوُرِیتِیشگه مُوَفَّق بُولمَیمِیز، نَتِیجَه دَه اِیسَه مَنَه بُوندَی واجِباتلَرنِی عَمَلگه آشِیرِیش اوُچُون بُو اَبزارلَردَن فایدَلَه نِیشنِی اوُزِی هَم واجِب بوُلِیب قالَدِی، چُونکِی بُو یِیردَگِی آچِیق نَمُونَه اِسلامنِی دِفاع قِیلِیش، مُخافِظَت وَ دارُ الاِسلامنِی یَنَدَه یُوقارِیگه کوُتَرِیش وَ مُسُلمانلَرنِی اِیلگرِی سِیلجِیتِیش وَ دارُ الاِسلامنِی یَنَدَه کِینگیتِیرِیشدِیر، مَنَه بُو لایِیحَه وَ جَرَیاننِی هَم مُسُلمانلَرنِی دِینِی، جانِی، نامُوسِی،عَقلِی، آبرُوسِی، مالِی حِمایَه قِیلِینَدِی، مُخافِظَت قِیلِینَدِی وَ هَم مُسُلمانلَرنِی دُنیاوِی اِیشلَرِی یُوقارِی دَرَجَه گه کوُتَرِیلَدِی وَ هَم جُودَه کوُپ مُسُلمانلَرنِی مُؤمِنلَر دَرَجَه سِیگه کوُتَرِیلِیشِیگه سَبَب بُولَدِی، حَتَّی  «يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا» (نصر/2)  واقِیعَه سِینِی یُوز بِیرِیشِیگه آلِیب کِیلَدِی، بُو واقِیعَه دَه مُسُلمانلَرنِی جُودَه کوُپ گوُرُوهلَرِی اِسلام دِینِیگه کِیرِیب کِیلِیشَدِی وَ دارُ الاِسلام هَم یَنَدَه کِینگه یَدِی.

مَنَه بُو یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیشلِیک اَصلِیدَه اَلله تَعالَی نِی شَرِیعَتِیدَگِی صَحِیح یُولدَه حَرَکَت قِیلِیشدِیر، تَنها بوُلگنلِیگِینگ سَبَبلِی خَفَه بُولمَسلِیگِینگ کِیرَک، خاطِرجَم بُول، اَلله تَعالَی مُحَبَّتِینگنِی حَق طَلَب دِیللَرگه جایلَیدِی وَ سِینِی حَق طَلَب کِیشِیلَر آرَسِیدَه مَشهُور قِیلَدِی، شوُنِینگدِیک مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدّاً ‏(مریم/96) اَلبَتَّه اِیمان کِیلتِیرِیب یَحشِی عَمَللَر قِیلگن ذاتلَر اوُچُون رَحمان دوُستلِیکنِی (بَرقَرار) قِیلوُر.

شُبهَه سِیز اِیمان کِیلتِیرگن وَ شایِیستَه عَمَللَر قِیلگن کِیشِیلَرنِی مِهرِیبان خُداوَند یَحشِی کوُرَدِی وَ اوُلَرنِی آدَملَرنِی نَظَرِیدَه عَزِیز قِیلَدِی وَ اوُلَرگه نِسبَتاً آدَملَرنِی دِیللَرِیدَه مُحَبَّتنِی جایلَیدِی.

دِیمَک مِین وَ سِیز کِیلَجَک وَ نَتِیجَه اوُچُون غَم چِیکلَسلِیگِیمِیز کِیرَک، بَلکِی حَرَکَتلَنتِیرُوچِی کوُچ صِیفَتِیدَه یوُللَردَگِی توُسِیقلَرنِی آلِیب تَشلَیدِیگن وَ مَقصَد سَرِی مَسافَه نِی کَمَیتِیرَدِیگن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی صَحِیح یُولدَن اَدَشِیب کِیتمَسلِیگِیمِیزگه اِعتِبار بِیرِیشِیمِیز کِیرَک، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی یُولدَه حَرَکَتلَه نِیشگه وَ اوُزِیمِیزنِی عَمَللَرِیمِیزنِی صِیفَتِینِی یَحشِیلَشگه وَ مَخصُوصاً عَمَللَرِیمِیزنِی اَلله تَعالَی تامانِیدَن قَبُول قِیلِینِیشِیگه دِققَتنِی قَرَتِیشِیمِیز لازِم.

(دوامی بار……)

مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (1) (قسمت 25)

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله[D1] 

---

 [(7- قسمت)

به عنوان مثال منکری چون فقر که باید برداشته شود که وعده ی شیطان است« الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ » (بقره/268) شخص به صورت فردی و در محدوده ی خودش اقدام به برداشتن این منکر می کند ولی بدون شک فرد به تنهائی توانائی های محدودی دارد، اما زمانی که به صورت انجمنی درمی آید بر توانائی ها او اضافه می شود و در برداشتن این منکر به موفقیت بیشتری دست پیدا می کند و کاری که انجمن می تواند انجامش دهد از عهده ی افراد به تنهائی بر نمی آید؛ حالا انجمن هم باز دارای محدودیتهائی است اما زمانی که دولت و حکومت اسلامی جهت برداشتن این منکر اقدام می کند موفقیت بسیار بیشتر از موفقیت فردی و انجمن است.

هر سه به صورت هماهنگ می توانند و باید به نیکی ها دعوت کنند و انجام این فریضه از دوش هیچ یک برداشته نمی شود و باید همه امر کنند به امور معروف و نهی کنند از امور ناپسند و منکر اما هر کدام توانائی ها و وسعت و محدودیتهای خاص خود را دارند « فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ» اما چنانچه خواهان از بین رفتن این منکر و سایر منکرات و حرکت رو به جلو تبدیل حکومت بدیل اضطراری کنونی به خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  هستیم نباید تنها به توانائی های شخصی خود و تک محوری قناعت داشته باشیم، بلکه باید  از سایر ابزارها مثل انواع شوراها و حلفها و سندیکاها و سایر سازمانهای مردم نهاد و در نهایت از ابزار قدرت حکومتی استفاده کنیم و گرنه هرگز موفق به ریشه کن کردن این منکرات در پروسه ی اصلاحگری نخواهیم شد، در نتیجه استفاده از این ابزارها جهت انجام چنین واجباتی واجب می شود چون مصداق بارز دفاع از اسلام و محافظت و ارتقاء دارالاسلام و ارتقاء مسلمین و گسترش دارالاسلام است که در این پروسه و فرایند هم از دین و جان و ناموس و عقل و آبرو و مال مسلمین دفاع و محافظت می شود و امور دنیوی مسلمین ارتقاء پیدا می کند و هم تلاشی می شود جهت کمک به ارتقاء بسیاری از مسلمین به درجه ی مومنین و حتی رخ دادن واقعه ی «يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا» (نصر/2) که در این واقعه گروههای زیادی از غیر مسلمین وارد دین اسلام می شوند و دارالاسلام هم گسترش پیدا می کند.

حرکت در این مسیر در واقع حرکت در مسیر صحیح شریعت الله تعالی است و نباید از تنها بودن هم دلتنگ شوی، مطمئن باش الله تعالی محبتت را دلهای حق طلب قرار می دهد و تو را در میان حق طلبان مردمی می کند چنانچه می فرماید: إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدّاً ‏(مریم/96) بی‌گمان کسانی که ایمان می‌آورند و کارهای شایسته و پسندیده انجام می‌دهند، خداوند مهربان آنان را دوست می‌دارد و آنان را در نظر مردم عزیز، و محبّت آنان را به دلها می‌اندازد.

پس من و شما نگران آینده و نتیجه نباشیم بلکه نگران این باشیم که از مسیر صحیح شریعت الله به عنوان نیروی محرکه ای که قرار است تضادهای بر سر راه خود را کنار بزند و فاصله اش را با اهدافش کمتر کند تا به آن اهداف برسد منحرف نشویم، و تمام تلاش ما در حرکت در مسیر شریعت الله و بالا بردن کیفیت اعمال خودمان و بخصوص مراقبت کردن از پذیرفته شدن اعمالمان توسط الله تعالی باشد.

(ادامه دارد…….)D1]

Анвоъи дорул куфр ва табдили дорул ислом ба дорул куфр.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(5- қисмат)

Бар ин асос ибни Обидин ханафий рохимахуллох фатво медихадки Жабал даруз дар Сурия боз дорул ислом аст хар чандки ахкоми к

уфрий даруз ба он жорий мешавад ва хокимият хам дар дасти худишон аст чун еки аз ин шурут яъни шарти дувумки муттасил шудан ба дорул куфр аст тахаққуқ пейдо накарда ва инхо тахти хокимияти рахбарони мо хастанд ва сарзаминхойи ислом аз хар тараф сарзамини онхоро ихота карда ва хар замонки рахбарият бихохад метавон ахкоми шариати аллохро бар онхо пиёда кунад.  .^[1]

Тамартоший ханафий мазхаб хам дар ” танвирул абсор” зимни ишора ба ин се шарт замоники дар мовриди шарти севум  ва масалайи амниятий

« مسلمٌ أو ذميٌّ آمنًا بالأمانِ الأوّلِ »

сухбат мекунад дақиқан дар инжо ба амнияти хосси ишора мекунадки дар сояйи қонуни шариати аллох ижод шуда  ва ин амнияти хос хам еки аз нишонахойи тахкими қонуни шариати аллох ва хокимият ва ғалаба ва қудрати муслимин буда аст. Ба хамин далил мебинемки Сархасий ханафий рохимахуллох дар ” шархи сайри кабир” мегуяд: [2]

“«فَإِنَّ دَارَ الْإِسْلَامِ اسْمٌ لِلْمَوْضِعِ الَّذِي یکونُ تَحْتَ یدِ الْمُسْلِمِینَ، وَ عَلَامَةُ ذَلِك أَنْ یأْمَنَ فِیهِ الْمُسْلِمُونَ».[3]

дорул ислом исми макони астки тахти сайтарайи мусалмонон бошад, ва аломати он ин астки муслимин дар он дар амният бошанд.

Пас агар мебинемки пас аз инъиқоди пеймони сулхи худайбияйи муслимин дар Макка дар умури шахсий доройи амнияти комил мешаванд ё дар хабаша муслимини мухожир дар умури ибодийи шахсий доройи амнияти комил мешаванд ин амният ба танхоий боиси додани  сифати дорул ислом ба Маккайи қабли аз фатх ва хабаша намегардад, балки ин сарзаминхо хамчунон бо вужуди чанин амнияти дорул куфр боқий монданд, ва ин амният ба танхоий ин сарзаминхоро табдил ба дорул ислом накард, чун дар ин сарзаминхо қонун ва қудрати хокимият ва ғалаба бо куффор буд на муслимин.

Имоми Сархасий ханафий рохимахуллох аз Аб Юсуф шогирди Абу Ханифа ва Мухаммад ибни Хасан шайбоний аз бузургони мазхаби ханафий ривоят мекунадки ба мужарради бартарий ёфтани ахкоми куффор бар сарзамини ва ғалаба ва хокимияти куффор бар он чанин  сарзамини табдил ба дорул куфр мегардад .  Косоний дар  [4]

” бадоиъус саноиъ” еки дигар аз бузургони мазхаби ханафий ба хамрохи соирин хам чанин дидгохиро нақл мекунанд. .[5]

Дар ин сурат имом  Мухаммад ибни Хасан шайбоний ва имом Абу Юсуф наздиктарин шогирдони имоми Абу Ханифа рохимахуллох, ва соири бузургони мазхаби ханафий чун ” Косоний” ва …….бидуни дар [6]

назар гирифтани шурути сегона, манот ва меъёр ва маллоки хукмдор ва сарзаминро новъи ” қонун ва хукм” и донистандки бар он сарзамин ижро мешавад ва фатво додандки: “дорул ислом бо зухури ахкоми куфр дар он табдил ба дорул куфр мешавад” . Хукмдори (сарзамин) тобеъи ахкоми астки бар он хоким аст ва тасаллут дорад, пас агар ахкомики бар он мусаллат аст ахкоми куфр бошад он сарзамин дорул куфр аст.  . [7]

(идома дорад……..)

---

[1] وبهذا ظهر أن ما في الشام من جبل تيم الله المسمى بجبل الدروز وبعض البلاد التابعة ، كلها دار إسلام ، لأنها وإن كانت لها حكام دروز أو نصارى ، ولهم قضاة على دينهم ، وبعضهم يعلنون بشتم الإسلام والمسلمين ، لكنهم تحت حكم ولاة أمورنا ، وبلاد الإسلام محيطة ببلادهم من كل جانب ، وإذا أراد ولي الأمر تنفيذ أحكامنا فيهم نفذها

[2]  تنوير الأبصار المطبوع مع الحاشية (4/174)./  “لا تصيرُ دارُ الإسلامِ دارَ حربٍ إلا: بإجراء أحكام أهلِ الشّركِ، وباتّصالها بدارِ الحرب، وبأنْ لا يبقى فيها مسلمٌ أو ذميٌّ آمنًا بالأمانِ الأوّلِ

[3] سرخسی، محمد، شرح سیر الکبیر، ج1، ص1253.

[4] المبسوط) للسرخسي، جـ 10 صـ 114، ط دار المعرفة. فجعل الصاحبان المناط: هو الغلبة والأحكام./”.  وقال أبو يوسف ومحمد بن حسن شیبانی رحمهما الله: إنَّها تصيرُ دارَ الكفر بِظهورِ أحكامِ الكفرِ فيها… فإذا ظهرَ أحكامُ الكفر في دارٍ فقد صارت دارَ كفر”.

[5] بدائع الصنائع (7/130). دار الإسلام تتحول إلى دار كفر إذا استولى عليها الكفّارُ، وأظهروا أحكامَ الكفر فيها. قال الكاساني: “وقال أبو يوسف ومحمد رحمهما الله: إنَّها تصيرُ دارَ الكفر بِظهورِ أحكامِ الكفرِ فيها… فإذا ظهرَ أحكامُ الكفر في دارٍ فقد صارت دارَ كفر/ ( بدائع الصنائع ) للكاساني : 9/4375 ، وانظر : ( أحكام الديار ) ، د عابد محمد السفياني ، ص 15 وما بعدها .

[6]  (بدائع الصنائع) للكاساني، 9/ 4375، ط زكريا علي يوسف / إن كل دار مضافة إما إلى الإسلام وإما إلى الكفر، وإنما تضاف الدار إلى الإسلام إذا طُبقت فيها أحكامه، وتضاف إلى الكفر إذا طبقت فيها أحكامه، كما تقول الجنة دار السلام والنار دار البوار، لوجود السلامة في الجنة والبوار في النار، ولأن ظهور الإسلام أو الكفر بظهور أحكامهما)

[7] بدائع الصنائع الکاساني ج8ص454 هفت جلدی دار الکتب العلمیة.

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (1) (25 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(6- қисм)

Дорул исломга хоким бўлган хилма-хил қолиблар борасида хам мана бу хукумат қолибларини бир-бири билан солиштирган пайтимизда, мана бу қолибларни ичига қуйилган ақидани,мазхабни эмас,балки фақат икки қолибни,абзорни солиштираётганимизни тушуниб етишимиз керак. Яъни “шарқий туркистонни исломий жумхурини”нг қолиби билан умавий ё аббосий ё усмонийларнинг меъросий шохигарлик қолибини ёки Умар учинчи рохимахуллохни толибон исломий иморатининг қолибини ё Сумолидаги шабаб иморатини ё исломий азвадни ё “эрон исломий жумхурини” қолибини солиштирган пайтимизда, аслида мана бу қолибларга,дорул исломларга  хоким бўлган мазхабларни эмас фақатгина бир неча қолибни,абзорни солиштирган бўламиз, агар бу ерда фалончи қолиб нубувват манхажи асосидаги хилофатга яқинроқ бўлган бўлса,демак мана бу қолибни,абзорни бошқасига яқинлиги борасида сухбат қилинган бўлади, ундаги одамлар,мазхаблар борасида гап тилга олинмаган. Баъзи бир дўстларимиз мана бу мухим ишга янада яхшироқ диққат қилишади ва мунофиқлар тўдаси уларни қўғирчоқ қилиб ўйнашларига  йўл қўйишмайди ,деган умиддаман.

“Қолиб” одатда даъват ва шариатдаги  маъруфга буюриш ишларида ва шариат таништирган мункардан қайтаришда, махсусан жиход ишларида хамиша мавжуд, шахс ёки мана бу “қолиб”ни ичида ёинки мана бу “қолиб”ни махсулотларидан даъват ва жиход ишларида  бир абзор,нақша сифатида фойдаланилади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

   مَنْ رَأَى مِنْكُمْ مُنْكَرًا فَلْيُغَيِّرْهُ بِيَدِهِ،

Сизлардан бирортангиз мункар ишни кўрса, уни амалда қўли билан ўзгартирсин,

فَإِنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَبِلِسَانِهِ،

агар қўлидан келмаса, тили билан ўзгартирсин,

 فَإِنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَبِقَلْبِهِ،

Ва агар бу хам қўлидан келмаса қалби билан уни ўзгартиришга харакат қилсин ( яъни манфий мубораза олиб борсин, масалан фалон маконга бормаслик ёки фалон махсулотни сотиб олмаслик ёки фалончи спутник каналларини кўрмаслик ва …….)

وَذَلِكَ أَضْعَفُ الْإِيمَانِ^[1].

ва мана бу (қалб билан манфий мубораза қилишлик) иймонни энг кам даражасидир.

Мана бу холатда мункар ишларни ўзгартириш ва ўзгартиришга харакат қилиш вожиб амр хисобланади,бу шахсни иймонини даражасига хам боғлиқ бўлиб уни шахсий қирраси хам ва гурухий қирраси хам мавжуд; уни гурухий қиррасида “умматни” қолибида бу вазифани амалга ошириш керак. Аллох таоло мархамат қиладики:

وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (آل عمران/104)

Ораларингиздан яхшиликка (исломга) даъват қиладиган, ибодат-итоатга буюрадиган ва исён-гунохдан қайтарадиган бир жамоат бўлсин. Ана ўшалар нажот топгувчилардир.

Энди яхшиликка даъват қилиш хам жуда кўпдир ( шариат тасдиқлаган умумий амалларни ва  хам ахлоқни ва шу билан бирга ақидавий амалларни, ахлоқни хам ўз ичига олади) ва “уммат” холатида амалга оширилиши керак, ва агар маъруфга буюришлар ( яъни аллох таолони шариатида таништирилган,танилган ишлар хам буюрилган суратда бажарилиши лозим) хам  ва мункардан қайтаришлар хам –албатта ёмон ишлар хам аллох таолони шариатида таниқли- “уммат” суратида бажарилиши керак ва уни шўрога,хелфга,сендикога, анжуманга ,халқ уюшмаларига, энжиуларга эхтиёжи бор ва мана бу абзорларсиз, қолибларсиз яхшиликка буюриш,маъруфга амр қилиш ва мункардан нахий қилиш рўёбга чиқмайди, мана бу холатда бу қолибларни,абзорларни ташкил қилиш вожиб бўлиб қолади ва хатто агар қолибларни,абзорларни танлаш бўйича уларни вужудга келтирган ё такомуллаштирган кишиларнинг мусулмон экани ё эмаслигига  ахамият берилмайди,балки башарнинг  илмий тажрибаларидан мана бу йўлда фойдаланилади.

(давоми бор……..)

---

[1] مسلم 49

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (1) ( 25 بوُلِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(6- قیسم)

دارُ الاِسلامگه حاکِم بُولگن هِیلمَه – هِیل قالِیبلَر بارَسِیدَه هَم مَنَه بُو حُکوُمَت قالِیبلَرِینِی بِیر- بِیرِی بِیلَن سالِیشتِیرگن پَیتِیمِیزدَه، مَنَه بُو قالِبلَرنِی اِیچِیگه قوُیِیلگن عَقِیدَه نِی، مَذهَبنِی اِیمَس، بَلکِی فَقَط اِیککِی قالِیبنِی، اَبزارنِی سالِیشتِیرَیاتگنِیمِیزنِی توُشوُنِیب یِیتِیشِیمِیز کِیرَک. یَعنِی “شَرقِی توُرکِستاننِی اِسلامِی جُمهُورِینِی”نگ قالِیبِی بِیلَن اُمَوِی یا عَبّاسِی یا عُثمانِیلَرنِینگ مِعراثِی شاهِیگرلِیک اِمارَتِینِینگ قالِیبِینِی یا سُمالِیدَگِی شَباب اِمارَتِینِی یا اِسلامِی اَزوَدنِی یا “اِیران اِسلامِی جُمهُورِینِی” قالِیبِینِی سالِیشتِیرگن پَیتِیمِیزدَه، اَصلِیدَه مَنَه بُو قالِیبلَرگه،دارُ الاِسلاملَرگه حاکِم بُولگن مَذهَبلَرنِی اِیمَس فَقَطگِینَه بِیر نِیچَه قالِیبنِی، اَبزارنِی سالِیشتِیرگن بُولَه مِیز، اَگر بُو یِیردَه فَلانچِی قالِب نُبُوَّت مَنهَجِی اَساسِیدَگِی خِلافَتگه یَقِینراق بُولگن بوُلسَه، دِیمَک مَنَه بُو قالِبنِی، اَبزارنِی باشقَه سِیگه یَقِینلِیگِی بارَسِیدَه صُحبَت قِیلِینگن بُولَدِی، اوُندَگِی آدَملَر، مَذهَبلَر بارَسِیدَه گپ تِیلگه آلِینمَه گن. بَعضِی بِیر دوُستلَرِیمِیز مَنَه بُو مُهِم اِیشگه یَنَدَه یَحشِیراق دِققَت قِیلِیشَدِی وَ مُنافِقلَر توُدَه سِی اوُلَرنِی قوُغِیرچاق قِیلِیب اوُینَشلَرِیگه یُول قوُیِیشمَیدِی، دِیگن اوُمِیددَه مَن.

“قالِب” عادَتدَه دَعوَت وَ شَرِیعَتدَگِی مَعرُوفگه بُویُورِیش اِیشلَرِیدَه وَ شَرِیعَت تَنِیشتِیرگن مُنکَردَن قَیتَرِیشدَه، مَخصُوصاً جِهاد اِیشلَرِیدَه هَمِیشَه مَوجُود، شَخص یاکِی مَنَه بُو “قالِب”نِی اِیچِیدَه یائِنکِی مَنَه بُو “قالِب”نِی مَخصُولاتلَرِیدَن دَعوَت وَ جِهاد اِیشلَرِیدَه بِیر اَبزار، نَقشَه صِیفَتِیدَه فایدَه لَنِیلَدِی. رَسُول الله صلی الله علیه وسلم  مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:   مَنْ رَأَى مِنْكُمْ مُنْكَرًا فَلْيُغَيِّرْهُ بِيَدِهِ، سِیزلَردَن بِیرارتَنگِیز مُنکَر اِیشنِی کوُرسَه، اوُنِی عَمَلدَه قوُلِی بِیلَن اوُزگرتِیرسِین، فَإِنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَبِلِسَانِهِ، اَگر قوُلِیدَن کِیلمَسَه، تِیلِی بِیلَن اوُزگرتِیرسِین، فَإِنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَبِقَلْبِهِ، وَ اَگر بُو هَم قوُلِیدَن کِیلمَسَه قَلبِی بِیلَن اوُنِی اوُزگرتِیرِیشگه حَرَکَت قِیلسِین ( یَعنِی مَنفِی مُبارَزَه آلِیب بارسِین، مَثَلاً فَلان مَکانگه بارمَسلِیک یاکِی فَلان مَخصُولاتنِی ساتِیب آلمَسلِیک یاکِی فَلانچِی سپُوتنِیک کَنَللَرِینِی کوُرمَسلِیک وَ ……..)  وَذَلِكَ أَضْعَفُ الْإِيمَانِ^[1].  وَ مَنَه بُو ( قَلب بِیلَن مَنفِی مُبارَزَه قِیلِیشلِیک) اِیماننِی اِینگ کَم دَرَجَه سِیدِیر.

مَنَه بُو حالَتدَه مُنکَر اِیشلَرنِی اوُزگرتِیرِیش وَ اوُزگرتِیرِیشگه حَرَکَت قِیلِیش واجِب اَمر حِسابلَنَدِی، بُو شَخصنِینگ اِیمانِینِی دَرَجَه سِیگه هَم باغلِیق بوُلِیب اوُنِی شَخصِی قِیررَه سِی هَم وَ گوُرُوهِی قِیررَه سِی هَم مَوجُود؛ اوُنِی گوُرُوهِی قِیررَه سِیدَه “اوُمَّتنِی” قالِیبِیدَه بُو وَظِیفَه نِی عَمَلگه آشِیرِیش کِیرَک. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (آل عمران/104)  آرَلَرِینگِیزدَن یَحشِیلِیککَه ( اِسلامگه) دَعوَت قِیلَدِیگن، عِبادَت- اِطاعَتگه بُویُورَدِیگن وَ عِصیان- گوُناهدَن قَیتَه رَدِیگن بِیر جَماعَت بوُلسِین. اَنَه اوُشَه لَر نَجات تاپگوُچِیلَردِیر.

اِیندِی یَحشِیلِیککَه دَعوَت قِیلِیش هَم جُودَه کوُپدِیر( شَرِیعَت تَصدِیقلَگن عُمُومِی عَمَللَرنِی وَ هَم اَخلاقنِی وَ شوُ بِیلَن بِیرگه عَقِیدَه وِی عَمَللَرنِی، اَخلاقنِی هَم اوُز اِیچِیگه آلَدِی) وَ “اوُمَّت” حالَتِیدَه عَمَلگه آشِیرِیلِیشِی کِیرَک، وَ اَگر مَعرُوفگه بُویُورِیشلَر( یَعنِی اَلله تَعالَی نِی شَرِیعَتِیدَه تَنِیشتِیرِیلگن، تَنِیلگن اِیشلَر هَم بُویُورِیلگن صُورَتدَه بَجَرِیلِیشِی لازِم) هَم وَ مُنکَردَن قَیتَه رِیشلَر هَم – اَلبَتَّه یامان اِیشلَر هَم اَلله تَعالِینِی شَرِیعَتِیدَگِی تَنِیقلِی- “اوُمَّت” صُورَتِیدَه بَجَرِیلِیشِی کِیرَک وَ اوُنِی شوُراگه،حِلفگه، سِیندِیکا گه، اَنجُومَنگه ، حَلق اوُیُوشمَه لَرِیگه، اِینجِی اوُلَرگه اِیختِیاجِی بار وَ مَنَه بُو اَبزارلَرسِیز، قالِیبلَرسِیز یَحشِیلِیککَه بُویُورِیش، مَعرُوفگه اَمر قِیلِیش وَ مُنکَردَن نَهِی قِیلِیش رُویابگه چِیقمَیدِی، مَنَه بُو حالَتدَه بُو قالِیبلَرنِی، اَبزارلَرنِی تَشکِیل قِیلِیش واجِب بوُلِیب قالَدِی وَ حَتّی اَگر قالِیبلَرنِی، اَبزارلَرنِی تَنلَش بُویِیچَه اوُلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرگن یا تَکاموُللَشتِیرگن کِیشِیلَرنِینگ مُسُلمان اِیکَنِی یا اِیمَسلِیگِیگه اَهَمِیَت بِیرِیلمَیدِی، بَلکِی بَشَرنِینگ عِلمِی تَجرِیبَه لَرِیدَن مَنَه بُو یُولدَه فایدَلَنِیلَدِی.

(دوامی بار……)

---

[1] مسلم 49