وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(78- қисм)

Онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг олди шартларидан бири, “ баённинг даражама-даража мархаласини риоя қилишлик ва шариатдаги иккинчи ўриндаги ислохотларни ижро қилиш”дан иборат.

Энди аллох таоло иймонни таълим олишлик ва иймонни, ақидани  ўрганишлик хам илмга асосланган бўлиши керак,деб амр қилганидан сўнг, бошқа ишлар борасида гапирмаса хам бўлади:

    فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19)

У зот амр қилади:

 وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36)

Мана бу холатда, мана бу мақсадга етиш учун танхо абзор хар бир инсоннинг ибтидоий хуқуқи бўлмиш ақлни ишга солиш, тафаккур, тадаббур хисобланади, мана бу абзорларни воситасида аллох дастур берган  ўша илмни қўлга киритилади.

 Хозирги даврда жохилий жамият бир томондан мана бу тафаккур ва тадаббур, таъаққул қилиш хаққини шахсдан тортиб олган ва уни мусодара қилган, бошқа томондан эса аллох таоло турли- хил оятларда қайта-қайта мархамат қиладики, мана бу оятларни сизларга кўрсатдим ва сизларга бу тавсияларни бердим:

 وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)    

قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾

ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾

буни кетидан хилма-хил жойларда қуйидаги саволларни беради:

أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟

Шахс аллох таолонинг мана бу саволларига қандай қилиб жавоб бера олади? Чунки хозирги даврда жохилий жамият тафаккур,таъаққул, тадаббур қилишни ва шаръий илмларни таълим олиш ва уни қўлга киритиш йўлларини ёпиб ташлаган, хамда аллох таоло ундан талаб қилган нарсаларни жуда кўпини мамнуъ қилиб қўйган ва шахснинг илм томонга ақл,тафаккур, тадаббур билан харакат қилишига ва  талаб қилинган ўзгаришларни ўзида вужудга келтиришга  рухсат бермайди?!

Мусулмон шахсдан ўғирлаб олинган андиша қилиш, тафаккур, тадаббур қудратини унга қайтариб берилиши керак, энди мана бу қудрат унга қайтариб берилгач, у учун  олдинга сари харакат қилиш, ўсиш, ривожланиш шароитини мухайё қилиш лозим, шу нарсани хам қабул қилишимиз керакки, илмни касб қилиш ва иймонни қувватлантириш йўлида харакат қилиш, шубхасиз аста-секинлик билан маълум муддатда ва аксар холларда хатолар билан бирга давом этади. 

Шариат шахс учун  сўрашга рухсат берган жойда, нима учун,деб сўрай олиши керак? Ва агар қалби билан зехнига берилган нарсалар борасида таъаққул қилган бўлса,

 «لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا»

ва қалби билан керакли тафаққухни қўлга киритган бўлса, ва

«لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا»

жумласидан бўлмаса ва зехн билан қалбни ўртасидаги мухлисона хамкорликни йўлга қўйишга қодир бўлган бўлса, дархақиқат очилиши керак бўлган қулфларни хаммасини калидини қўлга киритибди.

Бугунги кунда секуляр жохилият мунофиқларни,секулярзадаларни ,уламойи суъ варрувайбизани, аимматул музиллинни ва дуъату ала абваби жаханнамни қўллаб- қувватлаш билан мана бу калидни мусулмонлардан тортиб олган ва мусулмонлар учун ғалаба ва ўсиш йўлларини тўсиб қўйган ва уларни фақат эшитувчи бўлишга, хамда ўзлари бир нарсани кетидан тушиб изламасликка   одатлантирди, балки мусулмонларни  улар томонидан тайёрланган, янги холатда қадоқланган “жавоб”ни ва тайёр луқмаларни  кутишга ва уларнинг ақидавий ва фикрий вужудга келтирган махсулотини масраф қилувчилари бўлишликка ўргатди. Улар бу равиш билан мусулмонларни  ичкаридан боғлаб ташлашади ва улардан озодликни тортиб олишади ва уларни қулфлаб қўйишади,натижада эса бу қулфни калидини хам ўзларини олдиларида сақлашади ва  мана бу асирни,махбусни  зехни ва дилига бирор кимса  уларни рухсатисиз  киришига рухсат беришмайди. Бу ерда мана бу қул ва асир қалбларнинг кўпчилигини айби билмасликда эмас, балки хато суратда  билишликдадур.

Энди мана бу хато билишликни баробарида учта хос табақа вужудга келади, уларнинг баъзи бирлари мана шу хатоларида давом этишади ва олдинга сари харакат қилишади ва хатто тўғри назарни қаршисида хам манфий муносабатни билдиришади, бошқа  баъзи бирлари эса буларни хато, фосид эканини билишади, аммо жохилона ва бу назарни тўғрисига мурожаъат қилмасдан исломни қаршисида сафланиб олишади ва кўпинча мунофиқларни, секулярзадаларни шубхаларини химояси остида илгари харакат қилишади, учинчи дастада жуда кўп биродарларимиз ва опа-сингилларимиз мавжуд бўлиб, улар ё ислох бўлишган ёки мана шу хато билишликлари билан бирга “онгли ва мақсадли харакатни уч абзоридан” бирига тобеъ бўлишган, улардан ўғирлаб олинган таъаққул, тафаккур ва тадаббур қудратини бу кишиларга  қайтариб берилишига эхтиёжлари бор, аллохнинг шариатининг покланиш хоналарида нохолисликлари бартараф қилиниши керак ва аллох улар учун назарга олган табиий ўсиш йўлига жойлашишлари лозим бўлади.

Бизларнинг тараққий топиб ривожланаётган биродарларимиз ва опа-сингилларимиз худди ўзимизга ўхшаб рақибга эхтиёжлари йўқ, қаршиларида мана шунча ошкор ва пинхон, ички ва ташқи кофирларга қўшимча равишда, хамрохлари хам уларга бир рақибдек муносабатда бўлишига эхтиёжлари йўқ, чунки кофирларнинг асли мақсади дилсўзлик билан  равшанлаштириш ё яхшилик қилиш эмас, балки сўзлашувдан бўлган хадафи хам қаршилик қилиш,уларни қаршисида жибхаланиб олиш, қочиш, бу шохдан у шохга сакраш ва мағлубиятга учратишдан иборат.

Мана бундай муносабатларни баробарида бизларнинг қараб томоша қилиб туришимиз, хақиқатда келишувни, бизнинг мақсадларимизни ва озодлигимизни  ўлимини англатади. Бизларнинг мана бу биродарларимиз ва опа-сингилларимиз қанчалик мухофизатга,дифоъга, тафаккурга, тадаббурга эхтиёжлари бўлса, бизлар хам ана ўша миқдорда дифоъга эхтиёжимиз бор, бошқаларнинг томошабин бўлиб сукут сақлаши, ошкор зулмни бир нави ва мана бу жохилиятни давом этишига розилик билдириш ва “асосий уч абзорни” онгли харакатидаги  хамрохларини сафини булғаш ва бир  “вохид дастурни”  панохидаги “ вохид куч”нинг вахдатини, хамда “энг яқин вохид мақсадни” қўлга киритишни  баробарида тўсиқ  ижод қилиш демакдир.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(78- قیسم)

آنگلِی،مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ آلدِی شَرطلَرِیدَن بِیرِی، “بَیاننِینگ دَرَجَمَه – دَرَجَه مَرحَلَه سِینِی رِعایَه قِیلِیشلِیک وَ شَرِیعَتدَگِی اِیککِینچِی اوُرِیندَگِی اِصلاحاتلَرنِی اِجرا قِیلِیش” دَن عِبارَت.

اِیندِی اَلله تَعالَی اِیماننِی تَعلِیم آلِیشلِیک وَ اِیماننِی،عَقِیدَه نِی اوُرگه نِیشلِیک هَم عِلمگه اَساسلَنگن بوُلِیشِی کِیرَک، دِیب اَمر قِیلگه نِیدَن سُونگ، باشقَه اِیشلَر بارَه سِیدَه گپِیرمَسَه هَم بوُلَه دِی:

  فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19) اوُ ذات امر قیله دی:   وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36) مَنَه بُو حالَتدَه، مَنَه بُو مَقصَدگه یِیتِیش اوُچُون تَنها اَبزار هَر بِیر اِنساننِینگ اِبتِدائِی حُقوُقِی بوُلمِیش عَقلنِی اِیشگه سالِیش، تَفَکُّر،تَدَبُّر حِسابلَه نَه دِی، مَنَه بُو اَبزارلَرنِی واسِیطَه سِیدَه اَلله دَستوُر بِیرگن اوُشَه عِلمنِی قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی.

حاضِرگِی دَوردَه جاهِلِی جَمِیعیَت بِیر تاماندَن مَنَه بُو تَفَکُّر وَ تَدَبُّر، تَعَقُّل قِیلِیش حَققِینِی شَخصدَن تارتِیب آلگن وَ اوُنِی مُصادَرَه قِیلگن، باشقَه تاماندَن اِیسَه اَلله تَعالَی توُرلِی- هِیل آیَتلَردَه قَیتَه – قَیتَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی، مَنَه بوُ آیَتلَرنِی سِیزلَرگه کوُرسَتدِیم وَ سِیزلَرگه بُو تَوصِیَه لَرنِی بِیردِیم:

وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)    

قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾

ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾

بوُنِی کِیتِیدَن هِیلمَه – هِیل جایلَردَه قوُیِیدَگِی سَواللَرنِی بِیرَه دِی:  أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟  شَخص اَلله تَعالَی نِینگ مَنَه بُو سَواللَرِیگه قَندَی قِیلِیب جَواب بِیرَه آلَه دِی؟ چوُنکِی حاضِیرگِی دَوردَه جاهِلِی جَمِیعیَت تَفَکُّر، تَعَقُّل، تَدَبُّر قِیلِیشنِی وَ شَرعِی عِلملَرنِی تَعلِیم آلِیش وَ اوُنِی قوُلگه کِیرِیتِیش یوُللَرِینِی یاپِیب تَشلَه گن، هَمدَه اَلله تَعالَی اوُندَن طَلَب قِیلگن نَرسَه لَرنِی جُودَه کوُپِینِی مَمنوُع قِیلِیب قوُیگن وَ شَخصنِینگ عِلم تامانگه عَقل، تَفَکُّر، تَدَبُّر بِیلَن حَرَکَت قِیلِیشِیگه وَ طَلَب قِیلِینگن اوُزگه رِیشلَرنِی اوُزِیدَه وُجُودگه کِیلتِیرِیشگه رُحصَت بِیرمَیدِی؟!

مُسُلمان شَخصدَن اوُغِیرلَب آلِینگن اَندِیشَه قِیلِیش، تَفَکُّر،تَدَبُّر قُدرَتِینِی اوُنگه قَیتَه رِیب بِیرِیلِیشِی کِیرَک، اِیندِی مَنَه بُو قُدرَت اوُنگه قَیتَه رِیب بِیرِیلگچ، اوُ اوُچُون آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلِیش، اوُسِیش، رِواجلَه نِیش شَرائِطِینِی مُهَیّا قِیلِیش لازِم، شُو نَرسَه نِی هَم قَبوُل قِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، عِلمنِی کَسب قِیلِیش وَ اِیماننِی قُوَّتلَه نتِیرِیش یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلِیش، شُبهَه سِیز اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن مَعلوُم مُددَتدَه وَ اَکثَر حاللَردَه خَطالَر بِیلَن بِیرگه دَوام اِیتَه دِی.

شَرِیعَت شَخص اوُچُون سُورَشگه رُحصَت بِیرگن جایدَه، نِیمَه اوُچُون، دِیب سوُرَی آلِیشِی کِیرَک؟ وَ اَگر قَلبِی بِیلَن ذِهنِیگه بِیرِیلگن نَرسَه لَر بارَه سِیدَه تَعَقُّل قِیلگن بوُلسَه،  «لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا» وَ قَلبِی بِیلَن کِیرَکلِی تَفَقُّه نِی قوُلگه کِیرِیتگن بوُلسَه وَ  «لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا» جُملَه سِیدَن بوُلمَسَه وَ ذِهن بِیلَن قَلبنِی اوُرتَه سِیدَگِی مُخلِصانَه هَمکارلِیکنِی یوُلگه قوُیِیشگه قادِر بوُلگن بوُلسَه، دَرحَقِیقَت آچِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن قوُلفلَرنِی هَمَّه سِینِی کَلِیدِینِی  قوُلگه کِیرِیتِیبدِی.

بوُگوُنگّی کوِندُه سِکوُلار جاهِلِیَت مُنافِقلَرنِی،سِکوُلارزَدَه لَرنِی، اوُلَمایِی سُوء وَالرُّوَیبِیضَه نِی، اَئِمَّةُ المُضِلِّیننِی وَ دُعاةُ عَلَی الاَبوابِ جَهَنَّمنِی قوُللَب – قُوَّتلَش بِیلَن مَنَه بُو کَلِیدنِی مُسُلمانلَردَن تارتِیب آلگن وَ مُسُلمانلَر اوُچُون غَلَبَه وَ اوُسِیش یوُللَرِینِی توُسِیب قوُیگن وَ اوُلَرنِی فَقَط اِیشِیتوُچِی بوُلِیشگه، هَمدَه اوُزلَرِی بِیر نَرسَه نِی کِیتِیدَن توُشِیب اِیزلَه مَسلِیککَه عادَتلَنتِیردِی، بَلکِی مُسُلمانلَرنِی اوُلَر تامانِیدَن تَیّارلَنگن،یَنگِی حالَتدَه قَداقلَنگن “جَواب”نِی وَ تَیّار لوُقمَه لَرنِی کوُتِیشگه وَ اوُلَرنِینگ عَقِیدَه وِی وَ فِکرِی وُجُودگه کِیلتِیرگن مَخصُولاتِینِی مَصرَف قِیلوُچِیلَرِی بوُلِیشلِیککَه اوُرگتدِی. اوُلَر بُو رَوِیش بِیلَن مُسُلمانلَرنِی اِیچکَه رِیدَن باغلَب تَشلَه شَه دِی وَ اوُلَردَن  آزادلِیکنِی تارتِیب آلِیشَه دِی وَ اوُلَرنِی قوُلفلَب قوُیِیشَه دِی، نَتِیجَه دَه اِیسَه بُو قوُلفنِی کَلِیدِینِی هَم اوُزلَرِینِی آلدِیلَرِیدَه سَقلَه شَه دِی وَ مَنَه بُو اَسِیرنِی، مَحبوُسنِی ذِهنِی وَ دِیلِیگه بِیرار کِیمسَه اوُلَرنِی رُحصَتِیسِیز کِیرِیشِیگه رُحصَت بِیرِیشمَیدِی. بُو یِیردَه مَنَه بُو قوُل وَ اَسِیرنِی قَلبلَرنِینگ کوُپچِیلِیگِینِی عَیبِی بِیلمَسلِیکدَه اِیمَس، بَلکِی خَطا صوُرَتدَه بِیلِیشلِیکدَه دوُر.

اِیندِی مَنَه بُو خَطا بِیلِیشلِیکنِی بَرابَرِیدَه اوُچتَه خاص طَبَقَه وُجُودگه کِیلَه دِی، اوُلَرنِینگ بَعضِی بِیرلَرِی مَنَه شوُ خَطالَرِیدَه دَوام اِیتِیشَه دِی وَ آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلِیشَه دِی وَ حَتَّی توُغرِی نَظَرنِی قَرشِیسِیدَه هَم مَنفِی مُناسَبَتنِی بِیلدِیرِیشَه دِی، باشقَه بَعضِی بِیرلَرِی اِیسَه بوُلَرنِی خَطا، فاسِد اِیکَه نِینِی بِیلِیشَه دِی، اَمّا جاهِلانَه وَ بُو نَظَرنِی توُغرِیسِیگه مُراجَعَت قِیلمَسدَن اِسلامنِی قَرشِیسِیدَه صَفلَه نِیب آلِیشَه دِی وَ کوُپِینچَه مُنافِقلَرنِی،سِکوُلارزَدَه لَرنِی شُبهَه لَرِینِی حِمایَه سِی آستِیدَه اِیلگه رِی حَرَکَت قِیلِیشَه دِی، اوُچِینچِی دَستَه دَه جوُدَه کوُپ بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز مَوجُود بوُلِیب، اوُلَر یا اِصلاح بوُلِیشگن یاکِی مَنَه شوُ خَطا بِیلِیشلِیکلَرِی بِیلَن بِیرگه “آنگلِی وَ مَقصَدلِی حَرَکَتنِی اوُچ اَبزارِیدَن” بِیرِیگه تابِع بوُلِیشگن، اوُلَردَن اوُغِیرلَب آلِینگن تَعَقُّل، تَفَکُّر وَ تَدَبُّر قُدرَتِینِی بُو کِیشِیلَرگه قَیتَه رِیب بِیرِیلِیشِیگه اِیختِیاجلَرِی بار، اَلله نِینگ شَرِیعَتِینِینگ پاکلَه نِیش خانَه لَرِیدَه ناخالِصلِیکلَرِی بَرطَرَف قِیلِینِیشِی کِیرَک وَ اَلله اوُلَر اوُچُون نَظَرگه آلگن طَبِیعِی اوُسِیش یوُلِیگه جایلَه شِیشلَرِی لازِم بوُلَه دِی.

 بِیزلَرنِینگ تَرَقِّی تاپِیب رِواجلَه نَه یاتگن بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز حوُددِی اوُزِیمِیزگه اوُحشَب رَقِیبگه اِیختِیاجلَرِی یوُق، قَرشِیلَرِیدَه مَنَه شوُنچَه آشکار وَ پِینهان، اِیچکِی وَ تَشقِی کافِرلَرگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه،هَمراهلَرِی هَم اوُلَرگه بِیر رَقِیبدِیک مُناسَبَتدَه بوُلِیشِیگه اِیختِیاجلَرِی یوُق، چوُنکِی کافِرلَرنِینگ اَصلِی مَقصَدِی دِیلسُوزلِیک بِیلَن رَوشَنلَشتِیرِیش یا یَحشِیلِیک قِیلِیش اِیمَس، بَلکِی سوُزلَه شوُدَن بوُلگن هَدَفِی هَم قَرشِیلِیک قِیلِیش، اوُلَرنِی قَرشِیسِیدَه جِبهَه لَه نِیب آلِیش، قاچِیش، بُو شاهدَن اوُ شاهگه سَکرَش وَ مَغلوُبِیَتگه اوُچرَه تِیشدَن عِبارَت.

 مَنَه بوُندَی مُناسَبَتلَرنِی بَرابَرِیدَه بِیزلَرنِینگ قَرَب تاماشَه قِیلِیب توُرِیشِیمِیز، حَقِیقَتدَه کِیلِیشوُنِی، بِیزنِینگ مَقصَدلَرِیمِیزنِی وَ آزادلِیگِیمِیزنِی اوُلِیمِینِی اَنگلَه تَه دِی. بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز قَنچَه لِیک مُخافِظَتگه، دِفاعگه، تَفَکُّرگه، تَدَبُّرگه اِیختِیاجلَرِی بوُلسَه، بِیزلَر هَم اَنَه اوُشَه مِقداردَه دِفاعگه اِیختِیاجِیمِیز بار، باشقَه لَرنِینگ تاماشَه بِین بوُلِیب سوُکوُت سَقلَه شِی، آشکار ظُلمنِی بِیر نَوِی وَ مَنَه بُو جاهِلِیَتنِی دَوام اِیتِیشِیگه راضِیلِیک بِیلدِیرِیش وَ “اَساسِی اوُچ اَبزارنِی” آنگلِی حَرَکَتِیدَگِی هَمراهلَرِینِی صَفِینِی بوُلغَش وَ بِیر “واحِد دَستوُرنِی” پَناهِیدَگِی “واحِد کوُچ”نِینگ وَحدَتِینِی، هَمدَه “اِینگ یَقِین واحِد مَقصَدنِی” قوُلگه کِیرِیتِیشنِی بَرابَرِیدَه توُسِیق اِیجاد قِیلِیش دِیمَکدِیر.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(78- قسمت)

  یکی دیگر ازپیش شرطهای وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی  «رعایت مراحل تدریجی بیان و اجرای اصلاحات ثانویه ی شریعت» است.

زمانی که الله تعالی امر می کند آموزش ایمان و یادگیری ایمان و عقیده هم باید از روی علم باشد چه رسد به سایر امور: فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19) و امر می کند:وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36) در این صورت تنها ابزار رسیدن به این هدف هم تعقل، تفکر و تدبر به عنوان ابتدائی ترین حقوق هر انسانی است که باید به واسیطه ی این ابزار به چنان علمی رسید که الله دستورش را داده است .

 حالا جامعه ی جاهلی از یکطرف این حق تفکر و تعقل و تدبر را از شخص گرفته و مصادره اش کرده است و از طرف دیگر الله تعالی هم در آیات مختلفی به کرات می فرماید این آیات را نشانت دادم و این سفارشات را به شما کردم تا: وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾ و به دنبال آن است که در جاهای مختلفی می پرسد: أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟

شخص چه پاسخی برای این سوالات الله تعالی دارد در حالی که جامعه ی جاهلی تمام راههای تفکر و تعقل و تدبر و یادگیری و رسیدن به علم شرعی رابرآن بسته است، و بسیاری از چیزهائی را که الله ازاوخواسته رابرایش تابو و ممنوع کرده است، و اجازه نمی دهد شخص  با عقل و تفکر و تدبر به سمت علم حرکت کند و تغییر و تحولات خواسته شده است را در خودش به وجود بیاورد .؟!

قدرت اندیشیدن و تفکر و تدبر، آن چیزی است که از شخص مسلمان دزدیده شده است و باید به او برگردانده بشود، و زمانی که این قدرت را به او برگرداندی باید زمینه ی رشد و حرکت به سمت جلو و ترقی را هم برایش فراهم کنی، و بپذیری که حرکت در مسیر کسب علم و حرکت در مسیر تقویت ایمان بدون شک به صورت تدریجی و زمانبر و اکثرا آمیخته با خطاء و اشتباه است.

باید هر جا شریعت اجازه ی پرسیدن داده است، شخص بتواند بپرسد چرا؟ و اگربا قلبش بر داده های ذهن و حواسش تعقل کرد «لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا» و با قلبش به تفقه مورد نیاز رسید و جزو :«لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا» نبود، و توانست این همکاری مخلصانه ی میان ذهن و قلب را سروسامان بدهد، درواقع کلید باز کردن تمام قفلهایی که باید باز بشوند را به دست آورده است .

امروزه جاهلیت سکولار با پروبال دادن به منافقین و سکولار زده ها و الرویبضه و علمای سوء والائِمَّهَ الْمُضِلِّینَو دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَاین کلید را از مسلمین گرفته است، و راههای پیروزی و رشد را بر مسلمین سد کرده، و آنان را عادت داده که شنونده باشند و خودشان نگردند دنبال چیزی، بلکه به صورت تر و تمیز و بسته بندی شده منتظر«جواب» آماده شده توسط آنها و لقمه های آماده ی آنها باشند و همه مصرف کننده ی تولیدات عقیدتی و فکر آنها باشند. اینطوری از درون آنها را به بند می کشند، و آزادی را ازآنها می گیرند، و بر آن قفل می زنند، و کلید این قفل هم نزد خودشان نگه می دارند و اجازه نمی دهند به این ذهن و دل اسیر و زندانی کسی بدون اجازه ی آنها سر بزند. در اینجا اشکال و عیب عمده ی این قلبهای برده و اسیر در ندانستن نیست، بلکه در اشتباه دانستن است .

  حالا در برابر این اشتباه دانستن سه طبقه ی خاص به وجود می آیند، عده ای که همینطوری با این اشتباهات ادامه می دهند و به پیش می روند و حتی در برابر درستش هم واکنش منفی نشان می دهند، عده ای دیگر می دانند اینها اشتباه و فاسد است،اما جاهلانه و بدون مراجعه به درستش در برابر اسلام صف ارائی می کنند که اغلب با پشتوانه ی شبهات منافقین و سکولار زده ها به پیش می روند،  و دسته ی سوم برادران و خواهران زیادی هستند که یا اصلاح شده اند یا با همین اشتباه دانستن به یکی از «سه ابزار حرکت آگاهانه و هدفمند» ملحق شده اند که نیاز دارند دوباره قدرت تعقل و تفکر و تدبر دزدیده شده است به آنها برگردانده بشود، و به صورت تدریجی و دلسوزانه در شتشوی آلودگیهای عقیدتی و رفتاری آنها با آنان همکاری بشود، و درتصفیه خانه ی شریعت الله ناخالصی هایشان برطرف بشود، و در مسیر رشد طبیعی که الله برایشان در نظر گرفته قرار بگیرند.  

 این برادران و خواهران در حال ترقی و پیشرفت ما همچون خود ما نیاز به رقیب ندارند، نیاز ندارند که با وجود اینهمه کافر پنهان و آشکار داخلی و خارجی هم مسیراش هم مثل یک رقیب با او برخورد کنند که هدفشان از گفتگو تنها مخالفت با او، جبهه گیری در برابر او، طفره رفتن، این شاخ و آن شاخ پریدن  و شکست دادن او است، نه روشن ساختن دلسوزانه و خیر رساندن به او .  

  ایستادن و تماشا کردن و سکوت ما در برابر چنین برخورداتی در واقع سازش و مرگ اهداف و آزادیهای ما است. این برادر و خواهر ما چقدر به محافظت و دفاع از تفکر و تعقل و تدبرش نیاز دارد ما هم به همان میزان به چنین دفاعی نیاز داریم، و نظاره گر بودن و سکوت دیگران نوعی ظلم آشکار و رضایت به دوام این جاهلیت، و آلوده کردن صف هم مسیران حرکت آگاهانه ی «سه ابزار بنیادین» و ایجاد مانع در برابر وحدت «نيرويي واحد» در پناه يك «برنامه واحد»و رسيدن به «نزديكترين هدف واحد» است.

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(4-қисмат)

Омодасозихо бояд мутаносиби бо замони бошадки шахс дар он қарор гирифта аст, ва шахс дар он замон ба чанин омодасозихо ва омузишхо ва қавонини ниёз пейдо мекунад. Холо агар омузишхо ва қавонин моли аллох таоло бошанд шахс дар масири хейр ва салох харакат мекунад, ва агар ин омодасозихо ва омузишхо ва қавонин бар хилофи қонуни шариати аллох бошанд шахс дар масири фосид шудан  ва фосид кардани умури фитриш пеш меравад. Замоники аллох таоло мефармояд:

 فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ ‏(روم/30)

Дар инжо возих астки умури фитрийро аллох таоло халқ карда аст ва хечгуна табдили дар офариниши аллох рох надорад,табдил яъни масалан чизи ба чизи дигари аваз бишавад. Масалан чуб дар асари сухтан табдил мешавад ба зуғол,ва ин бо тағйир фарқ дорад. Масалан хамин чуб агар тика тика бишавад ё ба сандалий ва миз ва тахта хам тағйир кунад боз ба он мегуянд чуб ва мохиятиш аваз нашуда аст ва табдил ба чизи дигари нашуда аст, холо ин умури фитрий хам “табдил “ намешаванд аммо мумкин аст “ тағйир” кунанд, ва хатто ин умур агар дар баробари қонуни шариати аллох қарор бигиранд боз худишонро нишон медиханд, ва мейл ва героиш ба қонуни шариати аллохро дар шахс ба вужуд меоваранд. Муслимин ин мейл ва героишро дар ғейри муслимин ташвиқ ва тахрик мекунанд. Иддайи зиёдий аз афроди жомеъайи куффор мусалмон мешаванд аммо он даста аз куффорки дучори беморийи мухлики такаббур шуданд бо лажбозий ва хисодатики доранд дучори жухуд мешаванд ва қонуни шариати аллохро қабул намекунанд дар холики медонанд ин қонуни шариати аллох сахих аст:

 :وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا ۚ فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ(نمل/14)

Ситамгирона ва мустакбирона мўъзижотро инкор карданд, хар чандки дар дил бидонхо яқин ва итминон доштанд. Нигох кун саранжом ва сарневишти табахкорон ва муфсидин чигуна шуд?

Дар ин сурат умури фитрий хостахойи рухий бартари инсон хастанд, ва мисли умури ғаризийки хостахойи жисмий ва моддийи мовжудот хастанд харгиз аз бейн намераванд. Албатта умури ғаризий ва фитрий бо хам фарқхойи доранд, ва агар каси биёяд ва бидуни дар назар гирифтани умури фитрий танхо умури ғаризийро дар назар бигирад ошкоро инсонро бо дигар хайвонот мусовий қарор дода аст. Барои хамин аст мебинем замоники секуляристхо озмоиши дар заминайи умури рафторий ва равонийро бар руйи хайвонот анжом медиханд натижашро бар инсонхо хам таъмим медиханд ва мегуянд инсон хам хаминтури аст, ин хийла ва саргардонийи ошкори астки дини секуляризм дар ростойи хайвоний кардани инсонхо ва контрол кардани ниёзхойи фитрий тавассути ниёзхойи ғаризий тўлид карда аст.

Аммо хамчунонки умури ғаризий барои инсонхо ва соири мовжудот ек ниёз аст, возих ва ровшан астки тамоми умури фитрий хам барои инсон ек ниёз хастанд. Шодий ва нашот хам ба унвони еки аз мухимтарин ниёзхойи рухийи инсон ба далили таъсироти зиёдийки руйи зиндагийи афрод дорад ба иттифоқи тамоми инсонхо ек зарурат ва ниёзи асосийи башарият аст, шодий мисли дард кашидан, ишқ варзидан, нигароний ва андух ва ……..аз умури бадихий ва жузви падидахойи роиж ва фитрийи зиндагийи башар аст, касиро намешавад дар дунё пейдо кардки иддао кунад ниёзи ба шодий надорад.

Холо замоники бадани инсон мисли соири хайвонот хамчун ек ғариза ниёз ба маводи ғазоий солим дорад, рух ва равони инсон хам ба тағзияйи солим ниёз дорад. Холо агар хурдан ниёз аст, агар ошомидан ниёз аст ва агар масоили жинсий ва нафас кашидан ниёзи жисми инсонанд, шодий хам ба унвони еки аз ниёзхойи фитрий, еки аз ниёзхойи рухи инсон аст. Агар инсонро аз ин ниёзхойи фитрий ва ғаризий махрум куни ба ночор онро аз роххойи дигари ба даст меоварад хатто агар ба қиймати тахдиди амнияти дигарон ва хатто худиш хам тамом бишавад.

Албатта асоси жахони хасти ва падидахойи он хам ба гунайи офарида шудандки боиси ба вужуд омадани шодий дар инсон мешаванд. Бахори зебо, гулхойи рангоранг,обшор ва жангалхойи масарратбахш, дарёйи пахновар, куххо ва чишмахойи дилфариб, дидори наздикон, издивож ва ташкили хонуводагий, баччадор шудан, шуғли муносиб, даромади муносиб, пирузий бар душманони қонуни шариати аллох ва……. куллан шодийовар ва масарратбахш хастанд. Агар хуб диққат кунид боз мебинемки неъматхойи бехишт хам шодийовар ва масарратбахш хастанд.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(3-қисмат)

Ин умури фитрийро аллох таоло мутаносиб бо хадафи хилқати инсонхо дар инсон қарор дода аст, ва шахс метавонад бо парвариши ин асбобхо ва абзорхо ба он хадафики барояш халқ шуда аст даст пейдо кунад.

. فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ ‏(روم/30)

Руйи худро холисона мутаважжихи дини ( ислом) кун. Ин саришти астки худованд мардумонро бар он саришт аст. Набояд саришти худоро тағйир дод. Ин аст дин ва ойини мохкам ва устувор, ва лекин аксари мардум ( чанин чизиро) намедонанд.

Ба забони содатар метавонем бигуемки умури фитрий новъи мейл ва героиши ба хубихойи астки аллох таоло дар вужуди инсон қарор дода аст, ва ин мейл ва героишро бо қонуни шариатиш мудирият, контрол ва хидоят мекунад. Яъни умур билқуввайи хастандки тавоноийи табдил шудан ба билфеълро доранд, ва хамин умури фитрий чанон хастандки мейлро дар инсон ба вужуд меоварандки инсон ба суйи хубийхо ва умури нек иштиёқ ва алоқа пейдо кунад, ва яъни дар воқеъ ба далили ин алоқа ва иштиёқиш ба суйи ин чизхойи пасандида  ва ба даст овардани онхо харакат кунад умури фитрий заминахойи хомий хастандки мегуянд хубий хуб аст ва бадий хам бад аст пас  ба самти хубий биравад ва бадий накунад, аммо чи хуб аст ва чи бад аст инро қонуни шариати аллох таъйин мекунад.

Ин умури билқуввайи фитрий ба мурури замон ва бар асоси омузишхо ва арзишхо ва қавониники ба шахс дода мешаванд, ва шароит ва заминахойики барои рушд ва шукуфойии онхо дар гирифта мешавад, ором ором ва ба тадриж худишонро нишон медиханд, ва таъсири худишонро бар шахс мегузоранд, ва мо зохиран метавонем ин умурро дар рафтори шахс бибинем, ва барои мо хам қобили дидан мешаванд ва мо метавонем масалан бигуем ин шахс муваххид аст,ё хейрхох аст,ё хақиқат талаб аст. Чун медонем аллох таоло инсонроки халқ карда аст ин умури фитрийро дар даруниш қарор дода аст,аммо ин инсон дар хамон ибтидойи амр чизи намедонад ва ин омузишхо ва қавонин хастандки аз тариқи се абзори шанидан ва дидан ва фахмидан ба ин умури фитрий хат медиханд:

 وَاللّهُ أَخْرَجَکُم مِّن بُطُونِ أُمَّهَاتِکُمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَیْئاً وَجَعَلَ لَکُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ ‏ (نحل/78)

Худованд шуморо аз шикамхойи модаронитон берун овард дар холики чизи намедонистид, ва у ба шумо гуш ва чашм ва дил дод то  сипасгузорий кунид.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

:كُلُّ مَوْلُودٍ يُولَدُ عَلَى الْفِطْرَةِ، فَأَبَوَاهُ يُهَوِّدَانِهِ أَوْ يُنَصِّرَانِهِ أَوْ يُمَجِّسَانِهِ[1]

Баччахо бар фитрат мутаваллид мешаванд ва ин волидин хастандки онхоро яхудий ва насроний ва мажус тарбият мекунанд.

Дар инжо волидин хастандки ба баччахо ёд медиханд чи хуб аст ва чи бад аст, баъад мохворахо ва расонахо ва мадорис ва дустон ва хукуматхо ва қавонини хоким бар жомеъ хастандки имруза барои ин баччахо аз махди кудак то замони марг таъйин мекунанд чи хуб аст ва чи бад аст, ба ин шева ин сарнахики аллох таоло ба ин бачча барои пейдо кардани рохи қонуни шариати аллох ва хидоят ба у дода шуда аст, тавассути волидин ва мохворахо ва соири умур метавонанд бо маърифий кунандки дар назари аллох хуб нестанд, ва бадхойиро ба шахс маърифий кунандки дар назари аллох бад нестанд,ва ба ин шикл ба фитрати солими ин шахс садама мезананд,ва дар қоғози ноневишта ва пок бачча чизхоиро менависандки ғалат хастанд. Дар инжостки мегуем волидин баччаро фосид карданд,ва ё волидин заминаро фарохам кардандки мохворахо ва соири умур баччаро фосид кунанд.

Ин умури фитрий мисли донахо ва базрхойи хастандки ниёзи ба замини муносиб ва шароити жаввий ва мухити муносиб ва хидоят ва муроқибати муносиби доранд то ба он шиклики аллох хоста рушд кунанд,ин умур дар ибтидо ниёзи ба расидагий надоранд, аммо дар идомайи рох, ва дар замони худиш, мухтожи таважжух ва парвариш бар асоси арзишхо ва қавонини шариати аллох хастанд.

Героиши ба ростгуйи ва танаффур аз дуруғгуйи дар хамма вужуд дорад, ё героиши ба амонатдори ва танаффур аз хиёнат дар хамма хаст, ё героиши ба издивож ва ташкили хонувода ва танаффур аз тажарруд дар хамма хаст, героиш ба сирват ва танаффур аз фақр дар хамма хаст,ва мавориди зиёдий дигарий хам хастандки ба сурати фитрий дар хамма хаст, аммо хар кудом аз ин маворид бояд дар мархалайи худиш ва дар хамони худиш ба бачча омузиш дода бишавадки масири дуруст расидани ба ин хубийхо кудом аст? Ба ек бачча ширхор омузиши ростгуйи ва пархез аз дуруғгуйи дода намешавад,чун ин мейл ва героиш дар ин син хидоят ва мудирият намешавад аммо дар синни болотар чиро мешавад, ё ба баччайи дабистоний намеоянд дар мовриди издивож ва ташкили хонувода омузиш бидиханд, чун ин мейл ва героиш дар синни болотари худишро нишон медихад ва бояд дар он син хидоят ва омузиш дода шавад, умури фитрий дигар хам ба хамин шева хастанд.

(идома дорад………)

---

[1] متفق علیه

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(77- қисм)

 Шубхасиз мана бу адашишларни,булғанишларни булоғини,манбаъсини икки жойдан излаш керак бўлади:

– Уларни бири мунофиқ ва секулярзадаларни орасида бўлиб, баъзи бир мусулмонлар хам бу билан булғанишган ва мана бу  адашишларни ўзлари билан бирга олиб келишган.      

– Иккинчиси ўзларининг хамрохларини ўртасида  танқид усулини таълим беришни ва ўз-ўзини танқид қилишни маданиятлилаштириш бўйича  жамоатлардаги   шўроларини камчилигидур.

Мана шу кичик шўролар баъзи ўринларда жохил ахзоблар ва гурухларга ўхшаб мужохидлар ва муборизларнинг арзимас эътирозларига  хам зўравонлик, қўрқитувчи, тахдидли равишлар билан жавоб беришган, оқибатда бу ишлар кўпинча мужохидларнинг кўнглини совуб кетишига, бир четга чиқиб олишига ёки тафарруққа, жудо бўлишга, назарни текширилишига, ёлғон чегараларни вужудга келишига, хамда ана ўша кичик шўроларнинг номуносиб намунага айланишига олиб келди ва нотўғри суннатларга пойдевор бўлишди, натижада “шўровий ирода”га ва бу минтақадаги шўрони хамма жараёнига, уни қўл остидаги мажмуъаларга жуда катта зарбалар урилди ва хатто мана бу шўролардан ташқаридаги мусулмонларни хам фожеъаларга дучор қилди ва нихоят ўзининг табиий ўсиши йўлида қадам ташлаб кетаётган ва келажакда қудратманд,кучли инсонга айланиши керак бўлган  гўдакни нобуд қилишди.

Кичик жамоатлардаги шўрони камчилигига тегишли бўлган бошқа бир ўрин шуки, мана бу шўроларга ва “шўровий ирода”га ўзини тобеъ қилган мусулмон, аслида худди янги дунёга келган ва парваришга,эхтиёт қилишга, ўсиш ва ривожланиш  асбобларини мухайё қилишга эхтиёжи бор, “ ўзига эътимод қилишга” ва касалликни, заифликни  сабабларидан узоқлашишга  мухтож бўлган ва натижада  осойиш вазифаларига амал қилишга ниёзи бор  гўдакка ўхшайди. “Ўзига эътимод қилиш” ақидадан кейинги рахбариятни барча шаклларида, танзимотда, амалда ва шўронинг қўл остидаги мажмуъаларда вахдатнинг энг катта омилларидан ва зохирий абзорларидан хисобланади.

Шўро вахдатни ва “шўровий ирода”ни  хифз қилишлик ва уни сақлаб туриш учун уч абзордан бирини панохида керакли материалларни жиддий суратда мухайё қилиши лозим, амалий таълимотлар ва таълим бериш корхоналари орқали тажрибий холатда, вахдатни ва “шўровий ирода”ни хифз қилишнинг зарурлигига  ўзини қўл остидаги мажмуъаларни тарғиб қилиши ва вахдатни, “шўровий ирода”ни хифз қилиш учун химоя қилувчи  чораларга қўл уриши керак.

  Сабиқунлар,рахбарлар ва турли-хил шўролар бугунги кунда бошқа даврларга қараганда шаръий уч абзорни панохидаги  иттиходга,муштарак амалларга ва “шўровий ирода”га янада кўпроқ эхтиёжлари бор, шу нарсани уларга эслатиб ўтиш лозимки,  янада кўпроқ тафарруққа, ахли қиблани ва уларни паймондошларини  ўртасидаги бир неча дасталикка сабаб бўладиган улар томонидан амалга оширилган хар қандай камчиликлар, дархақиқат жохилият жибхасини мустахкамлаш билан бирга  барча мусулмонларни заифлаштириб ташлайди.

Сабиқунлар, рахбарлар ва турли- хил шўролар шу нарсани унутмасликлари керакки, жохилий жамиятдаги ғолиб тафаккур ва маданият жохилиятга,нодонликка суянган, мубораза қилувчилар турли- хил  йўллар орқали мана бу жохилиятни,нодонликни бир қисмини ўзлари билан бирга олиб келган бўлишлари мумкин, уларнинг кўпчилиги мана бу жохилий сифатларга эга бўлишлари хам аслида табиий бир холат, бундан хам кўра табиийроғи шуки, хатолар ва ақидавий,маданий нотўғри фикрлар, ақидавий ва фикрий сахих далилларни, хужжатларни ироя бериш орқали аста-секинлик билан узоқ муддат давомида бартараф қилинади. Мана бу жохилий сифатларни бартараф бўлиш муддати ва кофирларга,мунофиқларга,секулярзадаларга хос бўлган булғанишларнинг покланиш муддати, шахснинг ихлосига,садоқатига, даркига ва  фахмига боғлиқ нарса.

Шунинг учун хам мана бу даста  айтилган сифатлардан,булғанишлардан қутулиши учун замонга, даражама- даража мархалага ва ундан хам мухимроғи эса танқид қилиш ва исломий сахих ўзини танқид қилиш учун  очиқ, озод, табиий  фазога эхтиёжи бор. Чунки мана бу лойихани ва аниқ,мунсажим дастурни ижро қилмасдан, бу йўлни босиб ўтмасдан  туриб, ёлғон жудо бўлишларни ва ғайри шаръий чегараларни йўқотиб бўлмайди ва натижада шаръий уч абзорни панохидаги ахли қибланинг “шўровий иродаси”га зарба урилади, чунки мана бундан бошқа холатда, тафарруқ учун нусха ёзишлик,

  « فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ»،

муваффақиятсизликка,мусибатга,залилликка боис бўлади. Улар бизларнинг бемор, булғанган биродарларимиздурлар, уларни аста-секинлик билан ва тавхид,аллохни шариатидаги қонунлар, дилсўзлик   билан режалаштирилган холда, “шўровий иродани” хифз қилган ва тафарруқдан пархез қилган суратда шаръий уч абзорни панохида дармон қилишимиз керак.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (77- قیسم)

شُبهَه سِیز مَنشه بُو اَدَشِیشلَرنِی،بوُلغَه نِیشلَرنِی بوُلاغِینِی، مَنبَعسِینِی اِیککِی جایدَن کِیرَک بوُلَه دِی:

• اوُلَرنِی بِیرِی مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی آرَه سِیدَه بوُلِیب، بَعضِی بِیر مُسُلمانلَر هَم بُو بِیلَن بوُلغَه نِیشگن وَ مَنَه بوُ اَدَشِیشلَرنِی اوُزلَرِی بِیلَن بِیرگه آلِیب کِیلِیشگن.
• اِیککِینچِیسِی اوُزلَرِینِینگ هَمراهلَرِینِی اوُرتَه سِیدَه تَنقِید اوُصُولِینِی تَعلِیم بِیرِیشنِی وَ اوُز – اوُزِینِی تَنقِید قِیلِیشنِی مَدَنِیَتلِیلَشتِیرِیش بُویِیچَه جَماعَتلَردَگِی شوُرالَرنِی کَمچِیلِیگِیدوُر.

مَنَه شُو کِیچِیک شوُرالَر بَعضِی اوُرِینلَردَه جاهِل اَحزابلَر وَ گوُرُوهلَرگه اوُحشَب مُجاهِدلَر وَ مُبارِزلَرنِینگ اَرزِیمَس اِعتِراضلَرِیگه هَم زوُرَوانلِیک، قوُرقِیتوُچِی، تَحدِیدلِی رَوِیشلَر بِیلَن جَواب بِیرِیشگن، عاقِبَتدَه بُو اِیشلَر کوُپِینچَه مُجاهِدلَرنِینگ کوُنگلِینِی ساوُوب کِیتِیشِیگه، بِیر چِیتگه چِیقِیب آلِیشِیگه یاکِی تَفَرُّققَه، جُودا بوُلِیشگه،نَظَرنِی تِیکشِیرِیلِیشِیگه، یالغان چِیگرَه لَرنِی وُجُودگه کِیلِیشِیگه، هَمدَه اَنَه اوُشَنچَه کِیچِیک شوُرالَرنِینگ نامُوناسِب نَمُونَه لَرگه اَیلَه نِیشِیگه آلِیب کِیلدِی وَ ناتوُغرِی سُنَّتلَرگه پایدِیوار بوُلِیشدِی،نَتِیجَه دَه “شوُراوِی اِرادَه”گه وَ  بُو مِنطَقَدَگِی شوُرانِی هَمَّه جَرَیانِیگه، اوُنِی قوُل آستِیدَگِی مَجمُوعَه لَرگه جُودَه کَتتَه ضَربَه لَر اوُرِیلدِی وَ وَ حَتَّی فاجِیعَه لَرگه دوُچار قِیلدِی وَ نِهایَت اوُزِینِینگ طَبِیعِی اوُسِیشِی یوُلِیدَه قَدَم تَشلَب کِیتَه یاتگن وَ کِلَجَکدَه قُدرَتمَند، کوُچلِی اِنسانگه اَیلَه نِیشِی کِیرَک بوُلگن گوُدَکنِی نابوُد قِیلِیشدِی.

کِیچِیک جَماعَتلَردَگِی شوُرانِی کَمچِیلِیگِیگه تِیگِیشلِی بوُلگن باشقَه بِیر اوُرِین شوُکِی، مَنَه بُو شوُرالَرگه وَ “شوُراوِی اِرادَه” گه اوُزِینِی تابِع قِیلگن مُسُلمان، اَصلِیدَه حوُددِی یَنگِی دُنیاگه کِیلگن وَ پَروَرِیشگه، اِیختِیاط قِیلِیشگه، اوُسِیش وَ رِواجلَه نِیش اَسبابلَرِینِی مُهَیّا قِیلِیشگه اِیختِیاجِی بار، “اوُزِیگه اِعتِماد قِیلِیشگه ” وَ کَسَللِیکنِی،ضَعِیفلِیکنِی سَبَبلَرِیدَن اوُزاقلَه شِیشگه مُختاج بوُلگن وَ نَتِیجَه دَه آسایِیش وَظِیفَه لَرِیگه عَمَل قِیلِیشگه نِیازِی بار گوُدَککَه اوُحشَیدِی. “اوُزِیگه اِعتِماد قِیلِیش” عَقِیدَه دَن کِییِینگِی رَهبَرِیَتنِی بشرچَه شَکللَرِیدَه، تَنظِیماتدَه،عَمَلدَه وَ شُورانِینگ قوُل آستِیدَگِی مَجمُوعَه لَردَه وَحدَتنِینگ اِینگ کَتتَه عامِللَرِیدَن وَ ظاهِرِی اَبزارلَرِیدَن حِسابلَه نَه دِی.

شُورا وَحدَتنِی وَ “شوُراوِی اِرادَه” نِی حِفظ قِیلِیشلِیک وَ اوُنِی سَقلَب توُرِیش اوُچُون اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی پَناهِیدَه کِیرَکلِی مَتِیرِیاللَرنِی جِددِی صُورَتدَه مُهَیّا قِیلِیشِی لازِم، عَمَلِی تَعلِیماتلَر وَ تَعلِیم بِیرِیش کارخانَه لَرِی آرقَه لِی تَجرِیبِی حالَتدَه، وَحدَتنِی وَ “شوُراوِی اِرادَه” نِی حِفظ قِیلِیشنِینگ ضَرُورلِیگِیگه اوُزِینِی قوُل آستِیدَگِی مَجمُوعَه لَرنِی تَرغِیب قِیلِیشِی وَ وَحدَتنِی، “شُوراوِی اِرادَه” نِی حِفظ قِیلِیش اوُچُون حِمایَه قِیلوُچِی چارَه لَرگه قوُل اوُرِیشِی کِیرَک.

سابِقوُنلَر، رَهبَرلَر وَ توُرلِی- هِیل شوُرالَر بوُگوُنگِی کوُندَه باشقَه دَورلَرگه قَرَگندَه شَرعِی اوُچ اَبزارنِی پَناهِیدَگِی اِتِّحادگه، مُشتَرَک عَمَللَرگه وَ “شوُراوِی اِرادَه” گه یَنَدَه کوُپراق اِیختِیاجلَرِی بار، شوُ نَرسَه نِی اوُلَرگه اِیسلَه تِیب اوُتِیش لازِمکِی، یَنَدَه کوُپراق تَفَرُّققَه، اَهلِی قِبلَه نِی وَ اوُلَرنِی پَیمانداشلَرِینِی اوُرتَه سِیدَگِی بِیر نِیچَه دَستَه لِیککَه سَبَب بوُلَه دِیگن اوُلَر تامانِیدَن عَمَلگه آشِیرِیلگن هَر قَندَی کَمچِیلِیکلَر، دَرحَقِیقَت جاهِلِیَت جِبهَه سِینِی مُستَحکَملَش بِیلَن بِیرگه بَرچَه مُسُلمانلَرنِی ضَعِیفلَشتِیرِیب تَشلَیدِی.

سابِقوُنلَر، رَهبَرلَر وَ توُرلِی- هِیل شوُرالَر شوُ نَرسَه نِی اوُنوُتمَسلِیکلَرِی کِیرَککِی، جاهِلِی جَمِیعیَتلَردَگِی غالِب تَفَکُّر وَ مَدَنِیَت جاهِلِیَتگه، نادانلِیککَه سوُیَنگن، مُبارَزَه قِیلوُچِیلَر توُرلِی- هِیل یوُللَر آرقَه لِی مَنَه بُو جاهِلِیَتنِی،نادانلِیکنِی بِیر قِیسمِینِی اوُزلَرِی بِیلَن بِیرگه آلِیب کِیلگن بوُلِیشلَرِی موُمکِین، اوُلَرنِینگ کوُپچِیلِیگِی مَنَه بُو جاهِلِی صِیفَتلَرگه اِیگه بوُلِیشلَرِی هَم اَصلِیدَه طَبِیعِی بِیر حالَت بوُندَن هَم کوُرَه طَبِیعیِراغِی شوُکِی،خَطالَر وَ عَقِیدَه وِی، مَدَنِی ناتوُغرِی فِکرلَر،عَقِیدَه وِی وَ فِکرِی صَحِیح دَلِیللَرنِی، حُجَّتلَرنِی اِرایَه بِیرِیش آرقَه لِی اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن اوُزاق مُددَت دَوامِیدَه بَرطَرَف قِیلِینَه دِی. مَنَه بُو جاهِلِی صِیفَتلَرنِی بَرطَرَف بوُلِیش مُددَتِی وَ کافِرلَرگه، مُنافِقلَرگه، سِکوُلارزَدَه لَرگه خاص بوُلگن بوُلغَه نِیشلَرنِینگ پاکلَه نِیش مُددَتِی، شَخصنِینگ اَخلاصِیگه، صَداقَتِیگه، دَرکِیگه وَ فَهمِیگه باغلِیق نَرسَه.

شوُنِینگ اوُچُون هَم مَنَه بُو دَستَه اَیتِیلگن صِیفَتلَردَن،بوُلغَه نِیشلَردَن قوُتوُلِیشِی اوُچُون زَمانگه، دَرَجَه مَه – دَرَجَه مَرحَلَه گه وَ اوُندَن هَم مُهِمراغِی اِیسَه تَنقِید قِیلِیش وَ اِسلامِی صَحِیح اوُزِینِی تَنقِید قِیلِیش اوُچُون آچِیق، آزاد، طَبِیعِی فَضاگه اِیختِیاجِی بار. چوُنکِی مَنَه بُو لایِیحَه نِی وَ اَنِیق، مُنسَجِم دَستوُرنِی اِجرا قِیلمَسدَن، بُو یوُلنِی باسِیب اوُتمَسدَن توُرِیب، یالغان جوُدا بوُلِیشلَرنِی وَ غَیرِی شَرعِی چِیگرَه لَرنِی یوُقاتِیب بوُلمَیدِی وَ نَتِیجَه دَه شَرعِی اوُچ اَبزارنِی پَناهِیدَگِی اَهلِی قِبلَه نِینگ “شوُراوِی اِرادَه سِی” گه ضَربَه اوُرِیلَه دِی، چوُنکِی مَنَه بوُندَن باشقَه حالَتدَه، تَفَرُّق اوُچُون نوُصحَه یازِیشلِیک،  « فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ»، مُوَفَّقِیَتسِیزلِیککَه، مُصِیبَتلَرگه،زَلِیللِیککَه باعِث بوُلَه دِی. اوُلَر بِیزلَرنِینگ بِیمار، بوُلغَنگن بِرادَرلَرِیمِیزدوُرلَر، اوُلَرنِی اَستَه – سِیکِینلییک بِیلَن وَ تَوحِید، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر،دِیلسوُزلِیک بِیلَن رِیجَه لَشتِیرِیلگن حالدَه، “شوُراوِی اِرادَه نِی” حِفظ  قِیلگن وَ تَفَرُّقدَن پَرهِیز قِیلگن صُورَتدَه شَرعِی اوُچ اَبزارنِی پَناهِیدَه دَرمان قِیلِیشِیمِیز کِیرَک.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(77- قسمت)

شکی نیست که  منبع و سرچشمه ی تمام این آلودگی ها و انحرافات را باید در 2 دو جا جستجو کرد:

• یکی در میان منافقین و سکولار زده ها که عده ای از مسلمین هم به آن آلوده شده اند و با خودشان آورده اند
• دیگری در کوتاهی شوراهای جماعتها در فرهنگی کردن آموزشهای روش انتقاد و خودانتقادی در میان هم مسیران این شورا.

خود شوراهای کوچک  در مواردی مثل احزاب و گروههای جاهلی کوچکترین اعتراضات مجاهدین و مبارزین را با روش های خشونت آمیز و ارعاب گرایانه و تهدید آمیز پاسخ داده اند، که اغلب به دلسردی مجاهد و کناره گیری و یا تفرق و جدا شدن، تفتیش نظر و به وجود آمدن مرز بندی های کاذب، خود همین شوراهای کوچک تبدیل به الگوی نامناسب شده اند، و پایه گذار سنت های غلطی شده اند که صدمات عظیمی را به «اراده ی شورائی» و کل جریان و تمام زیر مجموعه های آن شورا درآن منطقه وارد کرده، و حتی سایر مسلمین خارج از این شورا را هم با فاجعه رو به رو کرده، و در نهایت طفلی که می رفت به رشد طبیعی خودش ادامه بدهد و تبدیل به انسان توانمند و قدرتمندی بشود را سقط می کنند.

مورد دیگر که به کوتاهی شورای جماعتهای کوچک بر می گردد این است که مسلمانی که خودش را تابع این شورا و «اراده ی شورائی» می کند در واقع مثل کودک تازه به دنیا آمده ای است که نیاز به مراقبت و نگهداری و فراهم کردن اسباب رشد و ترقی، و بخصوص نیازمند «اعتماد به نفس»، و جلوگیری کردن از اسباب بیماری و ضعف است، تا بتواند به وظایف اساسیش عمل کند. «اعتماد به نفس» پس از عقیده بزرگترین عامل و ابزار ظاهری وحدت در تمام اشکال رهبریت، تنظیمات، عمل وزیر مجموعه های شوراست.

شورا لازم است که برای حفظ و نگهداری از وحدت و«اراده ی شورائی» به صورت جدی تدارکات لازم را در پناه یکی از 3 ابزار شرعی فراهم کند، و با آموزشهای عملی و کارگاههای آموزشی به صورت پراکتیک زیر مجموعه های خودش را به ضرورت حفظ وحدت و«اراده ی شورائی» ترغیب و تشویق کند، و برا ی حفظ وحدت و«اراده ی شورائی» دست به اقدامات پیشگیرانه بزند.

 سابقین و پیشتازان و شوراهای مختلف امروزه بیشتر از هر زمانی به اتحاد و عمل مشترک و «اراده ی شورائی» تحت پوشش یکی از 3 ابزارشرعی  نیازمندند، و لازم است گوشزد بشود که هر گونه کوتاهی آنها که منجر به هر گونه تفرق و چند دستگی میان اهل قبله و هم پیمانان سنتی آنها بشود در واقع جبهه جاهلیت را تقویت کرده و کل مسلمین راضعیف خواهد کرد.

سابقین و پیشتازان و شوراهای مختلف نباید فراموش کنند که تفکر و فرهنگ غالب در جامعه ی جاهلی متکی بر جاهلیت ونفهمی است، و از طرق مختلف ممکن است مبارزین بخشی از این جاهلی و نفهمی را با خود آورده باشند، این طبیعی خواهد بود که این ها صاحب برخی از صفات جاهلی باشند، و طبیعی تر و عملی تر این است که خطاها و افکار غلط عقیدتی و فرهنگی، با ارائه دلیل و برهان صحیح عقیدتی و فکری، آن هم به تدریج و در دراز مدت بر طرف می شوند. مدت بر طرف شدن این صفت های جاهلی و پاک کردن آلودگی های مخصوص کفار و منافقین و سکولار زده هاهم بستگی به میزان اخلاص، صداقت، ایمان، درک، فهم و گیرایی شخص دارد.

برای همین است که بریدن از این دسته از صفات و آلودگی ها نیازمند زمان، و تدریجی بودن، و مهمتر از آن نیازمند وجود فضایی باز، آزاد و طبیعی برای انتقاد و خود انتقادی صحیح اسلامی است. و هرگز نمی شود قبل از طی کردن و اجرایی کردن این پروسه و برنامه ی دقیق و منسجم، جدایی های کاذب و مرزبندی های غیر شرعی را دامن زد و به «اراده ی شورائی» اهل قبله در پناه 3 ابزار شرعی صدمه زد، چون در غیر این صورت پیچیدن نسخه برای تفرق،« فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ»، شکست و مصیبت و ذلیلی است. اینها برادران مریض و آلوده ی ما هستند که به صورت تدریجی و برنامه ریزی شده با توحید و قانون شریعت الله، و دلسوزانه، باید ضمن حفظ «اراده ی شورائی» و پرهیز از تفرق و در پناه 3 ابزار شرعی درمانشان کنیم .

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(2-қисмат)

Дар инжостки шахс ба шох килиди аслийи бехдошти даруний ( равоний) даст пейдо мекунад ва он хам иззат ба нафс ва эътимод ба нафс астки танхо мухтасси :

وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ (منافقون/ 8)

аст. Иззат яъни мезони арзиш ва эхтиромики хар фард барои худиш қоил аст, ва аллох таоло бо қавониниш ин каромат ва иззатро ба инсон дода аст

«وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ» (اسراء/70).

Қазовати мо нисбат ба худимон хам ба арзишхойики дорем бастагий дорад. Агар қазовати мо ба арзишхойимон мусбат бошад иззати нафси болойи дорем, аммо агар қазовати мо нисбат ба арзишхойимон манфий бошад, аз иззати нафси пойини бархурдорем. Дар хақиқат сарчишмайи эътимоди ба нафси мо арзишхойи мо хастандки аз қонуни шариати аллох сарчишма гирифтанд, ва ин арзишхо барои мо сифот ва фазоил ва истеъдодхойи воқеийро дар мо ба вужуд овардандки омили аслийи эътимоди ба нафс ва иззати нафси мо шуданд.

• Мовриди дигарики ба мо кўмак мекунад ба худшиносий бирасем шинохти ниёз хаст: шинохти ниёзхо хам мусовий аст бо талош барои бартараф кардани онхо аз масири дуруст ва сахихиш. Дар инжо лозим аст шахс илова бар ниёзхойи муштараки миёни инсонхо, ибтидо ба жинсияти худиш таважжух кунад ва онро бипазирад. Илова бар ин бояд ба вижагихойи жисмийи худиш таважжух кунад. Замоники шахс худишро ба унвони ек инсон бо вижагихойи хосси худиш мепазирад, яъни ба нуқоти қувват ва заъфи худиш пей бурда аст, ва худишро хамонтурики хаст ва ба андозайи тавоноийхо ва вусъатишки талош карда аст дуст дорад, ва барои худиш арзиш қоил аст, чун медонадки аллох таоло хамин андоза ба у тавоноий дода аст ва ишон хам ба хамон андоза талош карда аст.
• لايُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها (بقره/286)
• “Худованд хеч касро таклиф намекунад, магар ба андозайи тавоноийи у”
• Мовриди дигарики лозим аст дар масалайи худшиносий ба он таважжух бишавад шинохти нуқоти қуввати худимон астки метавонем бо такия бар нуқоти қувватимон бар нуқоти заъфимон ғалаба мекунем. Шинохти нуқоти қувват боиси тақвияти ирода ва ихсоси ифтихор дар шахс мешавад, ва боис мешавад нуқта заъфимонро бипазирем, ва қабул кунемки нуқта заъафхойи дорем, ва саъй кунем ин нуқта заъафхоро ислох ва дармониш кунем. Вақтики нуқоти қуввати худимонро бишносем бехтар метавонем руйи худимон контрол дошта бошем. Инхо умда мавориди хастандки шахс бояд дар худшиносиш ба он диққат кунад.

Холо, замоники аз худит ё аз хар чизи дигари рози нести нишонайи астки ба ту хушдор медихадки бояд тағйир ба вужуд биёд. Возех астки ин тағйир баъди аз ихсоси норизояти ба вужуд меояд, ва харакат аз ин чизи хамки шуморо норози карда аст ва тағйири ин вазъ ё чизики боиси норизоятийи шумо шуда аст ва расидан ба он чизики ризояти шуморо ба даст меоварад бояд бар асоси илм ва огохий бошад. Хатто харакат аз жохилият ба тўвхид хам бояд бар асоси илм ва шинохт бошад, ва набояд куркурона харакат кард.

. فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ.(محمد/19)

Инжостки бисёри аз бузургони мо мисли имом Бухорий рохимахуллох дар китобхойишон фасл ва боби жудогонайиро тахти унвони “ илм қабли аз қовл ва амал “ қарор доданд.

Бо ин худшиносий хар мусалмоники хохони тағйири муносиби аст бояд дар мовриди “ шевайи харакат” ва “ хадафи” ки мехоханд ба он бирасад шинохт ва илми кофийи шаръий дошта бошад. Дар мовриди “ шевайи харакат” лозим аст шинохти мо ва “ шевайи харакати” мо дар тағйири он чизики моро норози карда ба ду моврид таважжух дошта бошад:

1. Еки умури ғаризий ва фитрий хастанд мисли героиш ба нушидан, хурдан , нафас кашидан, шодий ва бозий ва хушхолий ва кунжковий ва истиқлол талабий ва ғейрих.
2. Дигари умури иктисобий хастандки аз тариқи қонуни шариати аллох ва амал ба вужуд меоянд. Табаъият аз қонуни шариати аллох мушаххас аст, аммо амал, мисли улгубардорий ва муқойисайи худ бо дигарон дар гузашта ва холки дар масири қонуни шариати аллох харакат карданд.

Ба ин шевайи пейравийи илмий ва амалийи мо аз қонуни шариати аллох барои идорайи зиндагийи даруний ва моддийимон мегуем ибодатки хадафи аслийи зиндагийи мо дар дунёст.

. وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ(ذاریات/56)

Холо ин умури фитрий чи хастандки бояд дар тағйири он чизики моро норози карда аст ба он таважжух кунем? Умури фитрий, зотийи инсон хастандки иктисобий нестанд ва бар асари фаолияти худи инсон ба вужуд намеоянд, балки бо шиддат ва заъафхойи дар тамоми инсонхойи мусалмон ва ғейри мусалмон вужуд доранд ва умумий хастанд, мисли героиш ба парастиши аллох ва тўвхид, хейрхохи, хақиқатжуйи, героиш ба тўлид ва ихтироъи чизхойи жадид, зебо пасандий,шодий, масалан мо шодийро дуст дошта бошем ва аз чизхойи ғамовар бадимон биёяд ва …….

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

• Қисмат)

Бисмиллах валхамдулиллах.

“ барости хамд ва сипос танхо лойиқи худо аст уро шукр мегуем ва аз у дархости кўмак ва омурзиш мекунем, ва панох мебарем ба худо аз шурури нафсхойимон ва аз бадихойи аъмолимон , хар касики худо уро хидоят кунад хеч каси наметавонад уро гумрох кунад ва хар касики худованд уро гумрох кунад хеч каси наметавонад уро хидоят дихад ва шаходат медихамки хеч илох бар хаққи бажуз аллох нестки танхо ва бешарик аст, ва шаходат медихамки Мухаммад банда ва фристодайи у аст”.

“эй касоники иймон овардаид ончунонки шойиста аст, аз худо битарсид ва намирид магар онки мусалмон бошид”.

“ эй инсонхо аз ( хашми) парвардигоритон бипархезид, парвардигорики шуморо аз ек инсон халқ кард ва ( сипас) хамсаришро аз новъи у офарид ва аз он ду нафари мардон ва занони фаровони мунташир сохт. Ва аз ( хашми) худойи бипархезидки хамдигарро ба у сўганд медихид, ва бипархезид аз инки пейванди хешовандиро қатъ кунид бегумон худованд муроқиби шумо аст”.

“эй мўъминон аз худо битарсид ва сухани хақ ва дуруст бигуйид. Дар натижа худо ( тўвфиқи хейритон медихад ва ) аъмолитонро шойиста мегардонад ва гунохонитонро мебахшад. Аслан хар каси аз худо ва пайғамбариш фармонбурдори кунад, қатъан ба пирузий ва комёби бузурги даст меёбад”.

“ Аммо баъад: росттарин сухан китоби худо, ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст,ва бадтарин умур нововари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат; ва хар бидъати гумрохий ва хар гумрохий дар оташ аст”.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Алхамдулиллах имруз хам расидем ба дарси хаштуми муқаддамотимонки охарин дарс аз силсила дарсхойи муқаддамотимонро ташкил медихадки ба баррасийи” шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он” ихтисос дорад.

Дарсимонро бо муқаддамайи лозим дар мовриди худшиносий, умури фитрий ва жойгохи қонуни шариати аллох ба унвони еки аз мухтавохо ва мафохими чохоргонаий дини ислом ба пеш мебаремки барои вуруди мо ба бахси аслийи шодий метавонад нақши килидиро дошта бошад. Хар чанд иртиботи мустақими шодийи муслимин бо хар чохор мухтаво ва мафхуми дин яъни : 1- хокимият ва султайи бартар, 2- қавонин ва ахком , 3- итоат кардан аз ин қавонин ва хокимият, 4- подош додан ва мужозот кардан бар асоси ин қавонин ва ахком тавассути хокимият ва султайи бартарро намешавад нодида гирифтки мешавад холис кардани дин барои аллох

«أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ».

Дар ин масир аввалин қадам ва истортики хар инсони мутаодили лозим аст бардорад ин астки бар новъи худшиносий бирасад. Ин шинохтро хам метавонад аз роххойи мушаххаси ба даст биёварад мисли :

-шинохти ахдоф : замоники шахс ба ин даража аз шинохт мерасад боис мешавадки аз ахдофи тахлилий ва ғейри воқеий дури кунад. Чун ахдофи ғейри воқеий хамиша боиси шикаст, нокомий, ноумидий ва хашми нобажо мешаванд. Шахс медонадки хадафи бузургиш танхо мухтас кардани ибодат ва қавонин барои аллох аллох ва бас:

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ (ذاریات/56)

Ва тамоми ахдофи дигариш хам бояд дар хидмат ба ин хадафи аслий бошад.

– Ва рохи дигарики мешавад ба ин худшиносий расид шинохти арзишхойи воқеий аст: шинохти арзишхойи воқеий ва дуруст боиси пархези аз арзишхойи козиб ва дар натижа расидани ба ризоят аз зиндагий мешавад. Мажмуъайи ин ақоид, бовархо ва арзишхо хастандки моро мосозанд ва ба мо хувият медиханд. Инхо чорчуб ва сохтори дарунийи моро шикл медиханд ва мо хам бар асоси хамин ақоид, бовархо ва арзишхойимон иттилоат ва рафторхойи дарёфти аз мухит, атроф ва пиромуни худимонро тасфия ва пардозиш мекунем, ва бар мабнойи хамин ба дунё ва хар ончи аз инсон, хайвон, гиёх,дарё ва ……..хаст нигох мекунем, ва бар хамин асос дар мовриди худ ва дигарон қазоват мекунем. Аввалин суъолики матрах мешавад ин астки худшиносий инсон аз чи рохи ва аз чи коноли бояд анжом бишавад? Аз коноли созанда ва холиқи инсон? Ё аз тариқи зехн ва хостахойи нафсоний худи инсон?

(идома дорад……..)