وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(81- қисм)

Бунга қўшимча равишда қалбимиз хотиржам бўлиши ва мусулмон  биродарларимизга ва опа-сингилларимизга нисбатан қалбимиз  хар қандай кина ва нафратдан холи бўлиши ва уни ўрнига маваддах, биродарликка пойбанд бўлиш келиши учун уларнинг  хаққига яхшилик билан  дуо қиламиз ва аллох билан сўзлашувдан фориғ бўлгач эса  уларга саломатликни, осойишни, амниятни тилаб қоламиз.

Ха, бизлар хар куни 17 марта вожиб холатда

 «اهدنا الصراط المستقيم»

ни айтамиз  ва 9 марта “ассаламу алайна”ни ва “ассаламу ала ибадуллохиссолихин”ни тилга оламиз ва бизлар тавхидга иқрор бўлишни мажбуран  аниқ ва махсус холатда энг камида 17 марта такрорлаймиз ва унга масжидда “жамоат” билан бирга тафарруқдан,парокандаликдан, ёлғизликдан узоқлашган холда амал қиламиз, мана шуни ўзи бутун жахон мусулмонларини ва мўъминларини ўртасини иттиходга даъват қилиш шаклини энг зебо,кўзга кўринган, яққол мисоли бўлиб, у тавхидга ва “аллохни шариатидаги қонунларга” мутлақо  тобеъ бўлишни  таъкидлайди.

Бизларнинг мақсадимиз аллохни шариатидаги қонунларга тобеъ бўлиш йўли орқали исломий хукуматни қайтариш учун  аллохни розилигини қўлга киритишдан иборат, ва мана бу нихоятда олий ва қадр- қимматли мақсаддур, худди шу мақсадга эга бўлишни ўзи, бизларнинг муттахид бўлишимиз учун   энг катта туртки хисобланади, чунки мана бу оғир мақсадни қўлга киритиш тарқоқ шахсларни ёки хатто тарқоқ жамоатларни қўлидан келадиган иш эмас. Бизлар мана бу буюк мақсадни қўлга киритиш учун энг самарали, асосий ва ишончли воситага яъни уч абзорни каналидаги шўрога эгамиз.

Албатта “уч абзорни” каналидаги шўронинг вохид ижмоъси, мана бу абзорнинг қўл остидаги мажмуъаларга тегишлидур. Бундан ташқари мана бу йўлда ва хатто исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил қилиш  пайтида хеч ким вохид ижмоъни ролини ўйнай олмайди ва ўзини тушунчасини ва тафсирини бошқаларга мажбурлаб юклашга хеч кимни хаққи йўқ. Балки

« أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

ни сахих услубини риоят қилган холда ва       

« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ »

га сахих риоя қилган холда энг яхши шева билан ўзини назарини таблиғ қилиши мумкин ва ахли қибла бўлган бошқа мусулмонларнинг ихтиёр, озодлик,  шаръий хуқуқларнинг баробарлигини аслини хурмат қилади ва харгиз шу нарсани унутмаслиги керакки, агар кичик мункарни нобуд қилишлик каттароқ мункарни вужудга келишига боис бўладиган бўлса, мана бу мункарни асбоблари ва шаръий лавозимлари мухайё бўлгунича мубораза пайтида  сабр қилиши керак.

Баъзи бир мункарларни шахс йўқотишга қодир, баъзи бир мункарлар эса хелф ва сендиколар томонидан йўқотилади, баъзи бир мункарлар эса жамоат ва хизбни қўли орқали нобуд бўлади, аммо жуда кўп мункарлар фақат ва фақат исломий хукуматни қўли билан нобуд қилинади, то мана бу мархалага етгунимизгача энг ёмон мункарга яъни тафарруқ ширкига хақиқатда эса бир ёмон  мункарни ўрнига ундан хам баттарроғини олиб келишга, боис бўладиган хар қандай фаолият ёмон иш хисобланади.

Вахдат ва тафарруқдан пархез қилиш йўли орқали яна қайтадан қўлга киритиладиган исломий хукуматни қудрати, катта ғам ва бало бўлиб, бу бошқа кичик балолар ва ғамлар унутилишига сабаб бўлади ёки энг камида уларга кўп ахамият берилмайди:

   Қуръонда “ғамман биғоммин” жумласи қуйидагича келтирилган:

 فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)

Хозирги пайтда бизларнинг энг катта ғамимиз нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни йўқлиги ва хатто мусулмонлар яшайдиган минтақаларни аксарида исломий изтирорий бадал хукуматни йўқлиги эмас, ундан хам баттарроғи мана бу минтақаларда тафарруқ азоби сабабли  мужохидларнинг вохид шўро мажлиси хам йўқлигидур,бунга қўшимча равишда  бу азоб  фақирликни, нотинчликни давом этишига ва махаллий тоғутларнинг мусулмонларни устида хукмронлик қилишига, хамда бошқа ташқи  кофирларнинг хам мусулмонларни устида хукмронлик қилишни таъма қилишларига сабаб бўлган. Тушунчалардаги ихтилоф ва турли-хил тафсирлар сабабли вужудга келган тафарруқни йўқотиш учун ва “уч абзорни” каналидаги  онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатни мухофизат қилиш учун, мана бу ихтилофларни хал қилиш учун замон кераклигига ва хатто мусулмонларнинг ўртасида  ақидавий ва рафторий ислохотларни пиёда қилиш хам замон лозимлигига эътиқод қилишимиз керак.

  Биз шу нарсани яхши биламизки, ўша асрдаги пайғамбарларни канали орқали келган ва  барча пайғамбарларни рисолатини асоси бўлган

«وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍ رَسولًا أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» و لا اله – الا الله

иймонни таълимидан кейин бошқа ахкомлар бир пайғамбардан бошқа бир пайғамбарга етгунича даражама- даража суратда такомуллашиб келган ва андак андак миллатларга ироя берилган, шу тарзда пайғамбари хотамни асрига келиб ўзини комил кўринишига эга бўлади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хаётлик пайтларида ахкомларни сайри такомуллашгунча хам, аста- секин суратда 23 йил мобайнида такомуллашиб борди, яъни ўзини дармони учун аллохни дастур ва амр сохиби сифатида тан олган ва аллохни шариатидаги қонунларни ўзини дармони учун дори, нусха деб қабул қилган, хамда бу йўлга иймон келтирган  бемор бадан ва бемор жамият, мана бу дориларни масалан икки хафта ё бир неча ой ва хатто умрини охиригача мушаххас замон мобайнида истеъмол қилиши керак бўлади, хамма дориларни бирданига истеъмол қилиши мумкин эмас.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(81- قیسم)

بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه قَلبِیمِیز خاطِرجَم بوُلِیشِی وَ مُسُلمان بِرادَرلَرِیمِیزگه وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزگه نِسبَتاً قَلبِیمِیز هَر قَندَی کِینَه وَ نَفرَتدَن حالِی بوُلِیشِی وَ اوُنِی اوُرنِیگه مَوَدَّه، بِرادَرلِیککَه پایبَند بوُلِیش کِیلِیشِی اوُچُون اوُلَرنِینگ حَققِیگه یَحشِیلِیک بِیلَن دُعا قِیلَه مِیز وَ اَلله بِیلَن سوُزلَه شوُدَن فارِیغ بُولگچ اِیسَه اوُلَرگه سَلامَتلِیکنِی، آسایِیشنِی،اَمنِیَتنِی طِیلَب قالَه مِیز.

حَه،بِیزلَر هَر کوُنِی 17مَرتَه واجِب حالَتدَه  «اهدنا الصراط المستقيم» نِی اَیتَه مِیز وَ 9 مَرتَه «اَلسَّلامُ عَلَينا» وَ «اَلسَّلامُ عَلَي عِبادُالله الصَّالِحِين» نِی تِیلگه آلَه مِیز وَ بِیزلَر تَوحِدگه اِقرار بوُلِیشنِی مَجبُوراً اَنِیق وَ مَخصُوص حالَتدَه اِینگ کَمِیدَه 17 مَرتَه تَکرارلَیمِیز وَ اوُنگه مَسجِددَه “جَماعَت” بِیلَن بِیرگه تَفَرُّقدَن،پَراکَندَه لِیکدَن یالغِیزلِیکدَن اوُزاقلَشگن حالدَه عَمَل قِیلَه مِیز، مَنَه شوُنِی اوُزِی بوُتوُن جَهان مُسُلمانلَرِینِی وَ مُؤمِنلَرنِی اوُرتَه سِینِی اِتِّحادگه دَعوَت قِیلِیش شَکلِینِی اِینگ زِیبا، کوُزگه کوُرِینگن، یَققال مِثالِی بوُلِیب، اوُ تَوحِدگه وَ “اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه”مُطلَقا تابِع بوُلِیشنِی  تَأکِیدلَیدِی.

بِیزلَرنِینگ مَقصَدِیمِیز اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تابِع بوُلِیش یوُلِی آرقَه لِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی قَیتَه رِیش اوُچُون اَلله نِی راضِیلِیگِینِی قوُلگه کِیرِیتِیشدَن عِبارَت وَ مَنَه بُو نِهایَتدَه عالِی وَ قَدر- قِیمَتلِی مَقصَددوُر، حوُددِی شُو مَقصَدگه اِیگه بوُلِیشنِی اوُزِی، بِیزلَرنِینگ مُتَّحِد بوُلِیشِیمِیز اوُچُون اِینگ کَتتَه توُرتکِی حِسابلَه نَه دِی، چوُنکِی مَنَه بُو آغِیر مَقصَدنِی قوُلگه کِیرِیتِیش تَرقاق شَخصلَرنِی یاکِی حَتَّی تَرقاق جَماعَتلَرنِی قوُلِیدَن کِیلَه دِیگن اِیش اِیمَس. بِیزلَر مَنَه بُو بوُیُوک مَقصَدنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون اِینگ ثَمَرَه لِی، اَساسِی وَ اِیشانچلِی واسِیطَه گه یَعنِی اوُچ اَبزارنِی کَنَلِیدَگِی شوُراگه اِیگه مِیز.

اَلبَتَّه “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِیدَگِی شوُرانِینگ واحِد اِجماعسِی، مَنَه بُو اَبزارنِینگ قوُل آستِیدَگِی مَجمُوعَه لَرگه تِیگِیشلِیدوُر. بوُندَن تَشقَرِی مَنَه بُو یوُلدَه وَ حَتَّی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش پَیتِیدَه هِیچ کِیم واحِد اِجماعنِی رالِینِی اوُینَی آلمَیدِی وَ اوُزِینِی توُشوُنچَه سِینِی وَ تَفسِیرِینِی باشقَه لَرگه مَجبُورلَب یوُکلَشگه هِیچ کِیمنِی حَققِی یوُق. بَلکِی  « أَذِلَّةٍعَلَىالْمُؤْمِنِينَ» نِی صَحِیح اوُصلوُبِینِی رِعایَت قِیلگن حالدَه وَ « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌفَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ » گه صَحِیح رِعایَه قِیلگن حالدَه اِینگ یَحشِی شِیوَه بِیلَن اوُزِینِی نَظَرِینِی تَبلِیغ قِیلِیشِی موُمکِین وَ اَهلِی قِبلَه بوُلگن باشقَه مُسُلمانلَرنِینگ اِیختِیار،آزادلِیک،شَرعِی حُقوُقلَرنِینگ بَرابَرلِیگِینِی اَصلِینِی حوُرمَت قِیلَه دِی وَ هَرگِیز شُو نَرسَه نِی اوُنوُتمَسلِیگِی کِیرَککِی،اَگر کِیچِیک مُنکَرنِی نابوُد قِیلِیشلِیک کَتتَه راق مُنکَرنِی وُجوُدگه کِیلِیشِیگه باعِث بوُلَه دِیگن بوُلسَه، مَنَه بُو مُنکَرنِی اَسبابلَرِی وَ شَرعِی لَوازِملَرِی مُهَیّا بوُلگوُنِیچَه مُبارَزَه پَیتِیدَه صَبر قِیلِیشِی کِیرَک.

بَعضِی بِیر مُنکَرلَرنِی شَخص یوُقاتِیشگه قادِر، بَعضِی بِیر مُنکَرلَر اِیسَه حِیلف وَ سِیندِیکالَر تامانِیدَن یوُقاتِیلَه دِی، بَعضِی بِیر مُنکَرلَر اِیسَه جَماعَت وَ حِزبنِی قوُلِی آرقَه لِی نابوُد بوُلَه دِی، اَمّا جوُدَه کوُپ مُنکَرلَر فَقَط وَ فَقَط اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلِی بِیلَن نابوُد قِیلِینَه دِی، تا مَنَه بُو مَرحَلَه گه یِیتگوُنِیمِیزگه چَه اِینگ یامان مُنکَرگه یَعنِی تَفَرُّق شِیرکِیگه حَقِیقَتدَه اِیسَه بِیر یامان مُنکَرنِی اوُرنِیگه اوُندَن هَم بَتتَرراغِینِی آلِیب کِیلِیشگه، باعِث بوُلَه دِیگن هَر قَندَی فَعالِیَت یامان اِیش حِسابلَه نَه دِی.

وَحدَت وَ تَفَرُّقدَن پَرهِیز قِیلِیش یوُلِی آرقَه لِی یَنَه قَیتَه دَن قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِیگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی قُدرَتِی، کَتتَه غَم وَ بَلا بوُلِیب، بُو باشقَه کِیچِیک بَلالَرگه وَ غَملَر اوُنوُتِیلِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی یاکِی اِینگ کَمِیدَه اوُلَرگه کوُپ اَهَمِیَت بِیرِیلمَیدِی: قُرآندَه «غَمًّا بِغَمِّ» جُملَه سِی قوُیِیدَگِیچَه کِیلتِیرِیلگن:  فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)

حاضِیرگِی پَیتِیدَه بِیزلَرنِینگ اِینگ کَتتَه غَمِیمِیز نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی یوُقلِیگِی وَ حَتَّی مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن مِنطَقَه لَرنِی اَکثَرِیدَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی یوُقلِیگِی اِیمَس، اوُندَن هَم بَتتَرراغِی مَنَه بُو مِنطَقَه لَردَه تَفَرُّق عَذابِی سَبَبلِی مُجاهِدلَرنِینگ واحِد شوُرا مَجلِیسِی هَم یوُقلِیگِیدوُر، بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه بُو عَذاب فَقِیرلِیکنِی، ناتِینچلِیکنِی دَوام اِیتِیشِیگه وَ مَحَلِّی طاغوُتلَرنِینگ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشِیگه، هَمدَه باشقَه تَشقِی کافِرلَرنِینگ هَم مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشنِی طَعمَه قِیلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلگن. توُشوُنچَه لَردَگِی اِیختِلاف وَ توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَر سَبَبلِی وُجُودگه کِیلگن تَفَرُّقنِی یوُقاتِیش اوُچوُن وَ “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِیدَگِی آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی مُخافِظَت قِیلِیش اوُچُون، مَنَه بُو اِیختِلافلَرنِی حَل قِیلِیش اوُچُون زَمان کِیرَکلِیگِیگه وَ حَتَّی مُسُلمانلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَه عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی اِصلاحاطلَرنِی پِیادَه قِیلِیش هَم زَمان لازِملِیگِیگه اِعتِقاد قِیلِیشِیمِیز کِیرَک. 

بِیز شُو نَرسَه نِی یَحشِی بِیلَه مِیزکِی، اوُشَه عَصردَگِی پَیغَمبَرلَرنِی کَنَلِی آرقَه لِی کِیلگن وَ بَرچَه پَیغَمبَرلَرنِی رِسالَه تِینِی اَساسِی بوُلگن  «وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍرَسولًاأَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» وَ لا اِلَهَ – اِلّا الله  اِیماننِی تَعلِیمِیدَن کِییِین باشقَه اَحکاملَر بِیر پَیغَمبَردَن باشقَه بِیر پَیغَمبَرگه یِیتگوُنِیچَه دَرَجَه مَه – دَرَجَه صُورَتدَه تَکاموُللَشِیب کِیلگن وَ اَندَک اَندَک مِللَتلَرگه اِرایَه بِیرِیلگن. شُو طَرزدَه پَیغَمبَرِی خاتَمنِی عَصرِیگه کِیلِیب اوُزِینِی کامِل کوُرِینِیشِیگه اِیگه بوُلَه دِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی حَیاتلِیک پَیتلَرِیدَه اَحکاملَرنِی سَیرِی تَکاموُللَشگوُنچَه هَم،اَستَه – سِیکِین صُورَتدَه 23 یِیل مابَینِیدَه تَکاموُللَشِیب باردِی، یَعنِی اوُزِینِی دَرمانِی اوُچُون اَلله نِی دَستوُر وَ اَمر صاحِیبِی صِیفَتِیدَه تَن آلگن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اوُزِینِی دَرمانِی اوُچُون دارِی،نوُسخَه دِیب قَبوُل قِیلگن، هَمدَه بُو یوُلگه اِیمان کِیلتِیرگن بِیمار بَدَن وَ بِیمار جَمِیعیَت، مَنَه بُو دارِیلَرنِی مَثَلاً اِیککِی هَفتَه یا بِیر نِیچَه آی وَ حَتَّی عُمرِینِی آخِیرِیگه چَه مُشَخَّص زَمان مابَینِیدَه اِستِعمال قِیلِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی، هَمدَه دارِیلَرنِی بِیردَه نِیگه اِستِعمال قِیلِیشِی موُمکِین اِیمَس.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(81- قسمت)

علاوه بر آن برای  اینکه قلبمان آرام بشود و از هر گونه کینه و نفرتی نسبت به خواهران و برادران مسلمانمان خالی بشود و به جایش مَوَدَّةً وپایبند بودن به اخوه و اذله و … جا بگیرد برایشان دعای خیر می کنیم و پس از بازگشت از گفتگوی با الله برایشان سلامتی و آسایش و امنیت را به ارمغان می آوریم.

بله، ما هر روز بطور واجب 17 بار مي گوئیم «اهدنا الصراط المستقيم» و 9 بار «السلام علينا» و «السلام علي عبادالله الصالحين» را بر زبان می آوریم و با تكرار حداقل 17 بار اقرار به توحيد در 5 نوبت مشخص و معين آنهم با اجبار به تكرار و عمل به آن در مسجد به همراه «جمع» و دوري از تفرق و پراكندگي و تكروي، همین خودش بيانگر زيباترين و عيني ترين و گويا ترين شكل دعوت به اتحاد ميان مسلمين و مؤمنين جهان، و تاكيد بر توحيد و پيروي مطلق از «قانون شریعت الله» است.

هدف ما رضایت الله از طریق تبعیت از قوانین شریعت الله برای بازگرداندن حکومت اسلامی است، و این هدف بسیار متعالی و ارزشمند است، همین هدفدار بودن بزرگترین محرک متحد شدن ماست، چون رسیدن به این هدف سنگینتر از آنی است که افراد متفرق یا حتی جماعتهای متفرق ازعهده ی آن برآیند. و ما برای رسیدن به این هدف بزرگ، کارآمدترین و اساسی ترین و مطمئن ترین وسیله یعنی شورا از کانال سه ابزار را در اختیار داریم .

البته اجماع واحد شورا از کانال این «سه ابزار» تنها زیر مجموعه های این ابزارها را شامل می شود. علاوه بر این در این مسیر و حتی در زمان تشکیل بدیل اضطراری حکومت اسلامی کسی نمی تواند نقش اجماع واحد را بازی کند و حق ندارد برداشت و تفسیر خودش را بر دیگران تحمیل کند. بلکه با رعایت اسلوب صحیح « أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ» و رعایت صحیح « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌفَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ » به بهترین شیوه ی ممکن تنها به تبلیغ رای خودش اقدام کند، و به اصل اختیار و آزادی و تساوی حقوق شرعی دیگر مسلمین اهل قبله احترام بگذارد، و هرگز فراموش نکند که اگر نابود کردن منکر کوچکی باعث جایگزینی منکر بزرگتری بشود باید تا زمان فراهم شدن اسباب و لوازم شرعی آن منکر در حین مبارزه صبر کرد. 

بعضی از منکرات را شخص می تواند از بین ببرد، بعضی از منکرات توسط حلف و سندیکا از بین می روند، بعضی از منکرها هم از طریق جماعت و حزب از بین می روند و بسیاری از منکرها هم هستند که تنها و تنها از طریق حکومت اسلامی از بین می روند و تا رسیدن به این مرحله هر فعالیتی که منجر به بدترین منکر یعنی شرک تفرق بشود در واقع جایگزین کردن یک منکر بدتر به جای یک منکر بداست .جایگزینی منکر بزرگتر به جای منکر کوچکتراست.

نبود قدرت حکومت اسلامی که تنها از طریق وحدت و پرهیز از تفرق دوباره به دست می آید غم و بلای بزرگی است که باعث می شوند بلاها وغمهای کوچک فراموش بشوند یا لا اقل زیاد به آنها اهمیت نداد: اين چنين بود «غما بغم» ‌قرآن: فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)

غمِ بزرگِ الانِ ما نبود حکومت اسلامی علی منهاج نبوه و حتی نبود یک حکومت بدیل اضطراری اسلامی در اکثریت قاطع سرزمینهای مسلمان نشین و حتی بدتر از آن نبود یک مجلس شورای واحد مجاهدین دراین سرزمینها به دلیل عذاب تفرقه که علاوه بر دوام فقر و نا امنی و تسلط طاغوتهای محلی بر مسلمین باعث طمع و تسلط سایر کفار خارجی بر مسلمین شدهاست. برای از بین بردن این تفرقی که ناشی از اختلاف در برداشتها و تفاسیر مختلف است، و برای محافظت از وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی از کانال یکی از «سه ابزار»، لازم است به «زمان بر» بودن حل این اختلافات و حتی «زمان بر» بودن پیاده کردن اصلاحات عقیدتی و رفتاری در میان مسلمین معتقد بود.

می دانیم که بعد از آموزش ایمان که جوهره ی رسالت تمام انبیاء بوده است «وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍ رَسولًا أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» و لا اله – الا الله از کانال پیامبر آن عصر، سایر احکام به صورت تدریجی از پیامبری به پیامبر دیگر در حال تکامل بوده است و اندک اندک بر ملتهای گذشته ارائه شده اند تا اینکه به عصر پیامبر خاتم صلی الله علیه وسلم می رسیم که به تکامل خودش می رسد.

زماني كه سیر احکام درحیات رسول الله صلي الله عليه وسلم هم مي خواست به تكامل خودش برسد، باز به صورت تدريجي و در مدت 23 سال دوره خودش راتکمیل كرد، یعنی برای یک بدن مریض و یک جامعه ی مریض که برای درمان خودش الله را به عنوان صاحب دستور و امر، و قانون شریعت الله را به عنوان نسخه و دارو برای درمان خودش پذیرفته است، و به این مسیر ایمان دارد، داروها را بایستی در مدت مثلا دوهفته یا چند ماه و حتی تا آخر عمر در زمانهای مشخصی مصرف کرد، و نمی شود همه ی داروها را یکجا مصرف کرد . 

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(10-қисмат)

Ингор агар инсон дар масири сахихи қонуни шариати аллох харакат кунад – чи дар ин дунёйики сижн ва зиндони мўъмине ва чи дар қиёмат ва бехиштки мақсади нахоий аст – дар тамоми ин марохил мусалмон бо шодий ва масаррат ба истиқболи сахттарин озмойишхо хам меравад то ба он шодий нахоий мерасад. Бо шодий ва масаррат мисли Хаббоб ибни Арат ва Билол ва Сумайя ва Хубайб розиаллоху анхум ажмаъин ва амсоли саййид Қутб ва Умар Мухтор ва ғейрих шиканжа ва эъдомро мепазирад, ва ё бо шодий ва масаррат амалиёти иштишходийро анжом медихад ва ба қовли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хозир аст чандин бор дар ин рох зинда шавад ва шахид шавад ва бо шодий ва масаррат ба истиқболиш меравад:

وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ وَدِدْتُ أَنِّي لأُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَأُقْتَلُ ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ‏”‏‏[1]

Қасам ба касики жонам дар дасти уст, дуст доштамки дар рохи худо бижангам ва кушта шавам, сипас зинда гардам, дубора кушта шавам, бори дигар зинда шавам ва мужаддадан кушта шавам. Яъни кароран зинда шавам ва кароран дар рохи аллох дар жанги мусаллахона кушта шавам.

Шогирдони мўъмини ишон хам хаминтури буданд, ижоза бидихид ек достони торихийро бароитон зикр кунамки омузишхойи сахихи исломий арзиши дини ислом, табъият аз қонуни шариати аллох ва бехишт ва шодий бепоён ва мондагорики аллох таоло ваъдашро ба мўъминин нишон медихад, ва мўъминин довталабона ва бо шодий ва сурур хозиранд агар хазорон жон дошта бошанд дар муомалайи бо аллох таоло онро фидо кунанд:

Абдуллох бин Хузофа розиаллоху анху қосиди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба дарбори Хисравшохи Эрон дар ғазва бадр ва ғазавоти дигар хам хузур дошт, ин сахобайи геронмоя инсони шухтабъи буд ва шухихойи у бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  назди ахли фиқх машхур аст, холо ин шахс дар замони Умар бин Хаттоб розиаллоху анху ва дар соли 19 хижрий дар жиход бо румихо ба хамрохи иддайи аз муслимин асир мешавад: шохи рум аз мезони иймони росих ва ростини сахоба ва мезони харфшинавий ва итоат кардан( самъ ва тоах) ва фидокорийи онхо нисбат ба ислом ва рахбарият огохихойи дошт, аммо дуст дошт инро тажруба кунад ва бо чишмони худиш бибинадишон,барои хамин дастур дода будки агар мусалмонониро асир карданд уро накушанд ва наздиш бибаранд.

Холо Абдуллох бин Хузофа розиаллоху анху ба хамрохи иддайи асир шуда аст ва ба шохи насронийхо хабар додандки иддайи аз муслимин асир шудандки еки аз ёрони қадимийи пайғамбар хам дохилишон аст,замони уро назди шохи рум оварданд шохи рум ибтидо муддати тулоний ба Абдуллох бин Хузофа розиаллоху анху нигох кард, баъад бо у вориди гуфтагу шуд ва дар авази тағйири диниш ба у ваъдайи озодий ва мол ва замин ва занхойи зебо ва хатто визорат ва широкат  дар подшохи дод, аммо Абдуллох розиаллоху анху бо қотиъият жавоби рад ба хамма дод ва ба сирохат гуфт: тағйири дин аслан имкон надорад ва марг хазорон бо аз ин бехтар аст, ва бо ханда идома дод ба худо агар хамма ончики дори ва хаммайи ончики арабхо доранд ба ман бидихи то ман ба андозайи ек чашм бахам задан аз дини Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам баргардам, хозир нахохам шуд.

Шохи рум дар ин мархала уро тахдид ба марг кард, ибтидо овизаниш кард ва чанин вонмуд кардки мехохад тирборониш кунад аммо ба сарбозониш дастур дод дўврубаришро бизананд, дар хини тир андози хам боз Абдуллохро ба тарки диниш даъват мекард аммо таъсири надошт, барои тахдиди бештар Абдуллох, жилови чишмиш диги пур аз руғони жушида омада карданд ва ба дуто аз асирони мусалмон сифориш кардандки насроний бишаванд аммо ин ду асир қабул накарданд барои хамин онхоро дар диги руғони жушида андохтанд ва танхо устухонхойишон боқий монд.

Шохи насроний рум дар ни хенгом руба Абдуллох кард ва уро барои чандимин бор ба насроният даъват дод аммо у шадидтар аз қабл инкор кард, вақти қайсар аз у ноумид шуд дастур дод уро дар диг биндозанд. Абдуллохро ба тарафи диг бурданд, чишмхойиш ашк олуд шуд. Ба подшох хабар додандки Абдуллох гиря мекунад, подшох гумон кардки у аз тарси марг гиря мекунад барои хамин дастур дод уро баргардонанд пешиш, вақт жиловиш қарор гирифт ек бори дигар пазириши ақидайи насрониятро ба у пешниход кард ва ле ин бор хам у ба шиддат рад кард. Қайсар асабоний шуд ва шуруъ кард ба фаххоший ва гуфт: фалон шуда ! барои чи хамин алъон гиря мекарди? Абдуллох розиаллоху анху дар жавоб гуфт: гирям барои ин будки хиёл кардам алъон дар диг андохта мешавам ва жон аз баданам меравад, орзу кардам эй кош ба андозайи мухойи баданам жон доштам ва хаммаро дар рохи аллох дар диг меандохтам.

Подшох дар баробари инхамма иймон ва шужоати Абдуллох таслим шуд ва гуфт: хозири дар баробари инки туро озод кунам сарамро бибуси? Абдуллох гуфт: оё дар муқобили озодий хаммайи асирон? Подшох гуфт:бале дар муқобили озодий хаммайи онхо.

Абдуллох мегуяд: бо худ гуфтам  инки душмани аст аз душманони аллох , чи ишколи дорад сари уро бибусам ва ман ва хаммайи усаройи мусалмон озод бишавем…… наздик рафт ва саришро бусид, дар ин хенгом подшох дастур дод хаммайи асирхоро озод кунанд ва ба дасти Абдуллох биспоранд. Абдуллох розиаллоху анху пеши Умар бин Хаттоб розиаллоху анху омад ва мажороро барояш таъриф кард, Умар розиаллоху анху хийли хушхол шуд. Вақти ба асирон нигох кард гуфт: бар хар мусалмони лозим астки сари Абдуллохро бибусад ва ман жиловтар аз хамма шуруъ мекунам. Баъад боланд шуд ва саришро бусид. [2]

(идома дорад……..)

---

[1] رواه بخاری

[2]1- الاصابه فی تمییز الصحابه از ابن حجر 2/287  2- السیره النوبه از ابن هشام.  3-حیاه الصحابه شیخ مولانا محمد یوسف كاندهلوی.4- تهذیب التهذیب 5/185.   5- تاریخ الاسلام للذهبی.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(9-қисмат)

إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ.

Бегумон аллох( колойи) жон ва моли мўъминонро ба ( бахойи) бехишт харидори мекунад ( онон бояд) дар рохи худо бижанганд.

فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ

Ва бикушанд ва кушта шаванд.

. وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ ۚ  

Ин ваъдайи астки худованд онро дар (китобхойи осмоний) таврот ва инжил ва қуръон ваъдайи ростини онро дода аст,

وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ

Ва чиз каси аз худо ба ахди худ вафо кунандатар аст?

فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ ۚ

Пас муомалайики кардаид шод бошид,

وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه/111)

Ва ин пирузий ва ростгорийи бузурги аст.

Дар инжо харидор: аллох таоло ,фурушанда: инсон; жинси мовриди муомала: жон ва моли ноқобил ва фонийи инсонки дар асл моли худ аллох аст, бахо ва қиймати жинс: бехишти жовидон; зомини муомала: аллох таоло. Хаммайи аркон ва шурути муомала возих ва ровшан аст.

Медонемки инсон хам фитратан хохони нафъ аст ва аз зарар ва зиён бадиш меояд, холо инжо мухим ин астки ин омузишхойики дида ва ин қавониники ба у ёд дода шуда аст чи чизиро зарар ва чи чизиро нафъ маърифий карданд? Агар чизироки аллох таоло гуфта суд дар он аст ва ин шахс ёд дода бошандки зарар  дорад, онвақт аст шахс дар ташхиси нафъ ва зарар гумрох мешавад ва чизироки аллох нафъ дониста зарар медонад ва чизироки аллох таоло зарар дониста нафъ медонад, дар инжо шахс фитратишро дар ин замина тағйир дода аст,ва аз чизики қонуни шариати аллох гуфта хуб аст ва нафъ дар он аст безор мешавад, ва аз чизики аллох таоло гуфта баде ва зарар дар он аст шахс хушиш меояд ва ба самтиш меравад.

Дар иддайи мумкин аст ин героиш ба самти зарар ва дури аз нафъ ба далили карохият ва безорий бошадки дар фитрати инсон нисбат ба жанги мусаллахона ва кушт ва куштор вужуд дорад, ва шахс бейни ду амри фитрий гир кунад: еки мейл ба инхидоми зулм ва ситам ва залилий ва героиш ба рифох ва амният ва иззат ва ибодати комил дар дунё ва бехишт дар қиёмат, ва дигарий безори аз кушт ва куштор ва авоқиби мубориза ва жиход. Дар инжостки аллох таоло мефармояд:  

:  وَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَن تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ.

Аллох таоло ба мо мегуяд ман бехтар аз шумо медонам чи ба нафъитон аст,ва мо танхо бо табаъият аз суханони аллох таоло ва қавонини шариатиш метавонем бигуем: бале танхо шумо хастидки медонид ва мо намедонем ва хақ бо шумост,на бо хеч мовжуди дигари:

سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۖ غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ(بقره/285)

Шанидем ва итоат кардем. Парвардигоро! Омурзиши туро хохонем, ва бозгашт ба суйи ту аст.

Мўъминин дар ин маворид хам бо таваккул ва эътимодики ба аллох таоло ва ваъдахоиш доранд, ва баъад, бо натоиж ва самароти дунёвий ва ухровийки дар амал кардани ин дастур насибишон мешавад, довталабона, бо оғуши боз ва рақобатий, ба истиқболи амалий кардани қавонини шариати аллох ва ин омузишхо мераванд. Сахтихо ва машаққоти рохи даъват ва жиход мисли ончи бар сари муслимин дар Макка омад ва тарки ватан ва хижратишон ба Хабаша ва Мадина ва баъад жанги мусаллахона ва тарки хар ончи дар дунё аз хонувода ва амвол ва лаззатхо ва ғейрих доранд ба ин шикл барои шахси мусалмон сахл ва осон ва гуворо ва шодийбахш мешаванд, ва шахс бо илм ва огохий ба истиқболи ин сахтихо ва мушкилоти ноши аз даъват ва амали ба қонуни шариати аллох меравад. Ин сахтихо ва мушкилот дорухойи талхи хастандки шифо ва саломати дунёвий ва ухровийи инсонхо дар гируйи масрафи ин дорухойи талх аст.

(идома дорад…….)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(80-қисм)  

Бугунги кундаги ақидавий ва жанговар онгни равожлантиришнинг нотекис ва муқобил йўлида, хамда мусулмонларнинг ақидавий ва жанговар онгини ўстиришни йўлида, мусулмонларнинг хар бир тоифаси, аллох уларга берган кўламга муносиб равишда ва ўзлари касб қилган тажрибаларга муносиб холда, ўзи эга бўлган билимига кўра бугунги кунни жиходи ва муборазаси хақида фарқли тушунчага эга бўлиши керак. Аммо ўтган бир неча ўн йиллик мобайнида бизлар мана бу турли-хил жамоатларни ва шўроларни ўртасида мана бу табиий хақиқатни дарк қилмаслик бўйича хомликларга ва бахтсиз ходисаларга гувох бўлиб турибмиз.

Бизларнинг мана бу пишмаган,хом биродарларимиз ўзларининг хамма нарсани хохлайдиган тафаккуротлари билан ўзлари эга бўлган фахмни,даркни бошқаларга мажбурлаб юкламоқчи бўлишади ва бошқаларни икки йўлни ўртасига қўйиб қўйишади ва уларни ўзларини назарларидан воз кечишликка, ёки кичик жамоат ва кичик шўро  ва кичик умматдан чиқиб кетишликка мажбур қилишади.

Озодлиги мусодара қилинган ва мавжуд нарсага кўра гапира олмайдиган ва амал қила олмайдиган, хамда илгари харакат қила олмайдиган ва агар хато қилса исломий равиш билан ислох қилиниши керак бўлган мусулмон шахс, оёғини остида мана шунча чекловларни кўргач, ўзи хохласа ва хохламаса хам  ўз-ўзини давомли равишда  цензура қилиш хатарини ва нихоят ўчириб ташлашлик, бир жойда қотиб қолишлик, ривожланмаслик ёки кўп холларда халокатли  сургун қилиш, ички кўр- кўрона тозалаш ё бўлиниш ва  тафарруқ касалликларига дучор бўлишади.

Мусулмонларнинг табиий холатига тўғри  келмайдиган мана бу мажбурий шартлар цензура қилувчи аъзога ё ўчириб ташланган кишига шундай босим ўтказадики, баъзи ўринларда мана бу ташкилотларнинг, жамоатларнинг аъзолари ўзларининг озод назарларини кўрсатиш учун ташкилот ё жамоатнинг рахбариятини муқобилида ночор холда “қиём” қилишади ва улар тафарруқ сари етаклаб кетилади. Мана бу ишлар шўрога ва вохид ижмоъга тегишли бўлган амниятга ва катта сиёсатларни ишлаб чиқаришга боғлиқ масала эмас,  фақатгина улил амрни ижмоъси хақиқатни аниқлаши мумкин ва бу ерда унга тобеъ бўлиш вожиб бўлади: 

وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83)

Балки бу ишлар комилан шахсий рафторий ва хатто ақидавий бўлиб, шахс бошқаларга тақлид қилмаган холда даражама- даража суратда хатоларни енгиб ўтиш орқали босиб ўтиши керак, мана бу такомуллашиш йўлини озодона ва шаръий чорчўпни чегарасида босиб ўтишлик ва илгари харакат қилишлик  унинг шаръий хаққи хисобланади, мана бу “уч абзор” ўзининг йўлидаги хамрохларига қайтариб бериши лозим бўлган ва жохилият улардан ўғирлаб олган хақни ўзидур.

Мана бу хақ шахсга қайтариб берилган пайтда, бу шахс ўзининг парчаланиб кетишига,хамда “хаммани” убухати, қудрати йўқолишига, сустлашишига боис бўладиган   бир четга чиқишга,тафарруққа аслан  эхтиёж йўқлигини тушуниб етади, балки уни иймонини ривожланиши ва қувватланиши учун дарвозалар, хамда андишалари ва фойдали назарлари жамоатини убухатини ва қудратини сақлаб қолган холда, аста-секинлик билан кундан- кунга ўсиши учун дарвозалар чекланмаган суратда очиб қўйилганини кўради, хеч ким уни ва жамоатини тараққиётига, ривожланишига монеълик қила олмайди, у ва унинг жамоати кундан – кунга униб- ўсаётганини, тараққиётга эришаётганини, янгиланаётганини хис қилади ва вахдатга, бирдамликка, вахдатга эга бўлган жамоатни қудрати янада кўпайиб боради.

Фақатгина “уч абзорни” канали орқали мана бундай очиқ фазо вужудга келади, унда буйруқ маркази ва дастур вахдати мавжуд, шўро ва тартиб-интизом мавжуд, озодлик ва ирода вахдати мавжуд, хамда фикр хотиржамлиги ва шахсий халлоқият мавжуд.

Бу ана ўша ислом мусулмон  шахсларни ва жамоатларни ривожланиши учун пиёда қилиш бўйича  ўзига ахд берган  ошкор вазифа хисобланади, мана бу эса исломий жамиятнинг харгиз сокин бўлиб бир жойда харакатсиз бўлмаслигига, балки у хамиша харакатда, ривожланишда бўлиши борасидаги  унинг тасдиқловчи мухридур, ундан хам мухимроғи харгиз гумрох бўлмайди. Нима учун? Чунки “уч абзорни” канали орқали шаклланган вохид уммат ва жамоат харгиз гумрох бўлмайди, буни аллох таоло замонат қилган ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам очиқ-ойдин баён қилганлар:

   سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَايَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا.

Уч абзордан бирини канали орқали вужудга келган вохид  улил амр шўросини йўлидаги вохид уммат ва вохид жамоат, турли-хил тафсирларни хаммасини хуқуқларини баробар риоят қилган холда ўзидан жой беради.  мана бу шўрода салафиятга, ихвонийларга, мактабул қуръонга ўхшаган  суннатий  ва хатто замонавий мазхаблар хам  йиллар давомида ўзларини хаётларини давом эттиришлари мумкин, уларнинг хаёти шўро томонидан содир қилинган вохид раъйни ва вохид ижмоъни ироя бериш орқали  ёки мусулмонларнинг мана бу вохид раъйга тобеъ бўлишлари сабабли зиддиятга дучор бўлмайди. Шўродаги турли- туман раъйларни мавжудлиги ва турли-хил раъйларни шўрода ироя берилиши харакатнинг омили бўлади ва хаётбахш сувнинг сокин бўлиб туриб қолишига, айнишига монеълик қилади, ва шўронинг вохид раъйига пойбанд бўлиш билан эса шўронинг ичидаги мана бу турли- туман раъйлар шўродан ва вахдатдан қочишга боис бўлмайди,балки шўрони ва вахдатни қувватланишига,мустахкамроқ бўлишига сабаб бўлади.

Бизлар мана бу вахдатни хифз қилишлик учун намозларимизда  кунига мажбурий ахд берамиз, яъни аллохни шариатидаги қонунларга мутлақо  тобеъ бўлишга ахд берамиз,чунки аллохни шариатидаги қонунларнинг энг мухими вахдат ва унга пойбанд бўлишдан иборат.   

إِیَّاکَ نَعْبُدُ

яъни хамма ибодатларим фақат ва фақат аллох учун бўлади,деганидур, бу маънони қуйидаги оят хам беради:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ* لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(انعام/162-163)

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (80- قیسم)

بُوگوُنگِی کوُندَگِی عَقِیدَه وِی وَ جَنگاوَر آنگنِی رِواجلَنتِیرِیشنِینگ ناتِیکِیس وَ مُقابِل یوُلِیدَه، هَمدَه مُسُلمانلَرنِینگ عَقِیدَه وِی وَ جَنگاوَر آنگِینِی اوُستِیرِیشنِی یوُلِیدَه، مُسُلمانلَرنِینگ هَر بِیر طائِفَه سِی، اَلله اوُلَرگه بِیرگن کوُلَمگه مُناسِب رَوِیشدَه وَ اوُزلَرِی کَسب قِیلگن تَجرِیبَه لَرگه مُناسِب حالدَه، اوُزِی اِیگه بوُلگن بِیلِیمِیگه کوُرَه بوُگوُنگِی کوُننِی جِهادِی وَ مُبارَزَه سِی حَقِیدَه فَرقلِی توُشوُنچَه گه اِیگه بوُلِیشِی کِیرَک. اَمّا اوُتگن بِیر نِیچَه اوُن یِیللِیک مابَینِیدَه بِیزلَر مَنَه بُو توُرلِی- هِیل جَماعَتلَرنِی وَ شوُرالَرنِی اوُرتَه سِیدَه مَنَه بُو طَبِیعِی حَقِیقَتنِی دَرک قِیلمَسلِیک بوُیِیچَه خاملِیکلَرگه وَ بَحتسِیز حادِیثَه لَرگه گوُواه بُولِیب توُرِیبمِیز.

بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو پِیشمَه گن، خام بِرادَرلَرِیمِیز اوُزلَرِینِینگ هَمَّه نَرسَه نِی هاحلَیدِیگن تَفَکُّراتلَرِی بِیلَن اوُزلَرِی اِیگه بوُلگن فَهمنِی،دَرکنِی باشقَه لَرگه مَجبُورلَب یوُکلَه ماقچِی بوُلِیشَه دِی وَ باشقَه لَرنِی اِیککِی یوُلنِی اوُرتَه سِیگه قوُیِیب قوُیِیشَه دِی وَ اوُلَرنِی اوُزلَرِینِی نَظَرلَرِیدَن واز کِیچِیشلِیککَه یاکِی کِیچِیک جَماعَت وَ کِیچِیک شوُرا وَ کِیچِیک اوُمَّتدَن چِیقِیب کِیتِیشلِیککَه مَجبُور قِیلِیشَه دِی.

آزادلِیگِی مُصادَرَه قِیلِینگن وَ مَوجُود نَرسَه گه کوُرَه گپِیرَه آلمَیدِیگن وَ عَمَل قِیلَه آلمَیدِیگن، هَمدَه اِیلگه رِی حَرَکَت قِیلَه آلمَیدِیگن وَ اَگر خَطا قِیلسَه اِسلامِی رَوِیش بِیلَن اِصلاح قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن مُسُلمان شَخص، آیاغِینِی آستِیدَه مَنَه شوُنچَه چِیکلاولَرنِی کوُرگچ، اوُزِی هاحلَسَه وَ هاحلَمَسَه هَم اوُز- اوُزِیدَن دَواملِی رَوِیشدَه سِینزُورَه قِیلِیش خَطَرِینِی وَ نِهایَت اوُچِیرِیب تَشلَشلِیک، بِیر جایدَه قاتِیب قالِیشلِیک، رِواجلَنمَسلِیک یاکِی کوُپ حاللَردَه هَلاکَتلِی سوُرگوُن قِیلِیش، اِیچکِی کوُر- کوُرانَه تازَلَش یا بوُلِینِیش وَ تَفَرُّق کَسَللِیکلَرِیگه دُوچار بوُلِیشَه دِی.

مُسُلمانلَرنِینگ طَبِیعِی حالَتِیگه توُغرِی کِیلمَیدِیگن مَنَه بُو مَجبُورِی شَرطلَر سِینزُورَه قِیلوُچِی اَعضاگه  یا اوُچِیرِیب تَشلَنگن کِیشِیگه شوُندَی باسِیم اوُتکَه زَه دِیکِی، بَعضِی اوُرِینلَردَه مَنَه بُو تَشکِیلاتلَرنِینگ، جَماعَتلَرنِینگ اَعضالَرِی اوُزلَرِینِینگ آزاد نَظَرلَرِینِی کوُرسَه تِیش اوُچُون تَشکِیلات یا جَماعَتنِینگ رَهبَرِیَتِینِی مُقابِیلِیدَه ناچار حالدَه “قِیام” قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَر تَفَرُّق سَرِی یِیتَکلَب کِیتِیلَه دِی. مَنَه بُو اِیشلَر شوُراگه وَ واحِد اِجماعگه تِیگِیشلِی بوُلگن اَمنِیَتگه وَ کَتتَه سِیاسَتلَرنِی اِیشلَب چِیقَه رِیشگه باغلِیق اِیمَس، فَقَطگِینَه اوُلِی الاَمرنِی اِجماعسِی حَقِیقَتنِی اَنِیقلَه شِی موُمکِین وَ بُو یِیردَه اوُنگه تابِع بوُلِیش واجِب بوُلَه دِی:   وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83) بَلکِی بُو اِیشلَر کامِلاً شَخصِی رَفتارِی وَ حَتَّی عَقِیدَه وِی بوُلِیب، شَخص باشقَه لَرگه تَقلِید قِیلمَه گن حالدَه دَرَجَمَه – دَرَجَه صوُرَتدَه خَطالَرنِی یِینگِیب اوُتِیش آرقَه لِی باسِیب اوُتِیشِی کِیرَک، مَنَه بُو تَکاموُللَشِیش یوُلِینِی آزادانَه وَ شَرعِی چارچوُپنِی چِیگرَه سِیدَه باسِیب اوُتِیشلِیک وَ اِیلگه رِی حَرَکَت قِیلِیشلِیک اوُنِینگ شَرعِی حَققِی حِسابلَه نَه دِی، مَنَه بُو “اوُچ اَبزار” اوُزِینِینگ یوُلِیدَگِی هَمراهلَرِیگه قَیتَه رِیب بِیرِیشِی لازِم بُولگن وَ جاهِلِیَت اوُلَردَن اوُغِیرلَب آلگن حَقنِی اوُزِیدوُر.

مَنَه بُو حَق شَخصگه قَیتَه رِیب بِیرِیلگن پَیتدَه، بُو شَخص اوُزِینِینگ پَرچَه لَه نِیب کِیتِیشِیگه، هَمدَه “هَمَّه نِی” اوُبُهَتِی،قُدرَتِی یوُقالِیشِیگه، سُوستلَه شِیشِیگه باعِث بوُلَه دِیگن بِیر چِیتگه چِیقِیشگه، تَفَرُّققَه اَصلاً اِیختِیاج یوُقلِیگِینِی توُشوُنِیب یِیتَه دِی،بَلکِی اوُنِی اِیمانِینِی رِواجلَه نِیشِی وَ قُوَّتلَه نِیشِی اوُچُون دَروازَه لَر، هَمدَه اَندِیشَه لَرِی وَ فایدَه لِی نَظَرلَرِی جَماعَتِینِی اوُبُهَتِینِی وَ قُدرَتِینِی سَقلَب قالگن حالدَه، اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن کوُندَن- کوُنگه اوُسِیشِی اوُچُون دَروازَه لَر چِیکلَنمَه گن صوُرَتدَه آچِیب قوُیِیلگه نِینِی کوُرَه دِی، هِیچ کِیم اوُنِی وَ جَماعَتِینِی تَرَقِّیاتِیگه، رِواجلَه نِیشِیگه مانِعلِیک قِیلَه آلمَیدِی، اوُ وَ اوُنِینگ جَماعَتِی کوُندَن – کوُنگه اوُنِیب – اوُسَیاتگه نِینِی،تَرَقِّیاتگه اِیرِیشَه یاتگه نِینِی،یَنگِیلَه نَه یاتگه نِینِی حِیس قِیلَه دِی وَ وَحدَتگه،بِیردَملِیککَه، وَحدَتگه اِیگه بوُلگن جَماعَتنِی قُدرَتِی یَنَدَه کوُپَه یِیب بارَه دِی.

فَقَطگِینَه “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِی آرقَه لِی مَنَه بوُندَی آچِیق فَضا وُجُودگه کِیلَه دِی، اوُندَه بوُیرُوق مَرکَزِی وَ دَستوُر وَحدَتِی مَوجُود، شوُرا وَ تَرتِیب – اِنتِظام مَوجُود، آزادلِیک وَ اِرادَه وَحدَتِی مَوجُود، هَمدَه فِکر خاطِرجَملِیگِی وَ شَخصِی خَلّاقِیَت مَوجُود.

بوُ اَنَه اوُشَه اِسلام مُسُلمان شَخصلَرنِی وَ جَماعَتلَرنِی رِواجلَه نِیشِی اوُچُون پِیادَه قِیلِیش بوُیِیچَه اوُزِیگه عَهد بِیرگن آشکار وَظِیفَه حِسابلَه نَه دِی، مَنَه بُو اِیسَه اِسلامِی جَمِیعیَتنِینگ هَرگِیز ساکِن بوُلِیب بِیر جایدَه حَرَکَتسِیز بوُلمَسلِیگِیگه، بَلکِی اوُ هَمِیشَه حَرَکَتدَه، رِواجلَه نِیشدَه بوُلِیشِی بارَه سِیدَگی اوُنِینگ تَصدِیقلاوچِی مُهرِیدوُر، اوُندَن هَم مُهِمراغِی هَرگِیز گوُمراه بوُلمَیدِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِی آرقَه لِی شَکللَنگن واحِد اوُمَّت وَ جَماعَت هَرگِیز گوُمراه بوُلمَیدِی، بوُنِی اَلله تَعالَی زَمانَت قِیلگن وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم آچِیق – آیدِین بَیان قِیلگنلَر:  سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَايَجْمَعَأُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا

  اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی کَنَلِی آرقَه لِی وُجُودگه کِیلگن واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی یوُلِیدَگِی واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت، توُرلِی – هِیل تَفسِیرلَرنِی هَمَّه سِینِی حُقوُقلَرِینِی بَرابَر رِعایَت قِیلگن حالدَه اوُزِیدَن جای بِیرَه دِی. مَنَه بُو شوُرادَه سَلَفِیَتگه، اِیخوانِیلَرگه، مَکتَبُ القُرآنگه اوُحشَه گن سُنَّتِی وَ حَتَّی زَمانَه وِی مَذهَبلَر هَم یِیللَر دَوامِیدَه اوُزلَرِینِی حَیاتلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیشلَرِی موُمکِین، اوُلَرنِینگ حَیاتِی شوُرا تامانِیدَن صادِر قِیلِینگن واحِد رَعینِی وَ واحِد اِجماعنِی اِرایَه بِیرِیش آرقَه لِی یاکِی مُسُلمانلَرنِینگ مَنَه بُو واحِد رَعیِیگه تابِع بوُلِیشلَرِی سَبَبلِی زِیدِّیَتگه دوُچار بوُلمَیدِی. شوُرادَگِی توُرلِی- توُمَن رَعیلَرنِی مَوجُودلِیگِی وَ توُرلِی- هِیل رَعیلَرنِی شوُرادَه اِرایَه بِیرِیلِیشِی حَرَکَتنِینگ عامِلِی بوُلَه دِی وَ حَیاتبَخش سوُونِینگ ساکِن بوُلِیب توُرِیب قالِیشِیگه، اَینِیشِیگه مانِعلِیک قِیلَه دِی وَ شوُرانِینگ واحِد رَعیِیگه پایبَند بوُلِیش بِیلَن اِیسَه شوُرانِینگ اِیچِیدَگِی مَنَه بُو توُرلِی- توُمَن رَعیلَر شوُرادَن وَ وَحدَتدَن قاچِیشگه باعِث بوُلمَیدِی، بَلکِی شوُرانِی وَ وَحدَتنِی قُوَّتلَه نِیشِیگه، مُستَحکَمراق بوُلِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی.

بِیزلَر مَنَه بُو وَحدَتنِی حِفظ قِیلِیشلِیک اوُچُون نَمازلَرِیمِیزدَه کوُنِیگه مَجبُورِی عَهد بِیرَه مِیز، یَعنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه مُطلَقا تابِع بوُلِیشگه عَهد بِیرَه مِیز، چوُنکِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِینگ اِینگ مُهِمِی وَحدَت وَ اوُنگه پایبَند بوُلِیشدَن عِبارَت. إِیَّاکَ نَعْبُدُ یَعنِی هَمَّه عِبادَتلَرِیم فَقَط وَ فَقَط اَلله اوُچُون بوُلَه دِی، دِیگه نِیدوُر. بُو مَعنانِی قوُیِیدَگِی آیَت هَم بِیرَه دِی:   قُلْإِنَّ صَلاَتِيوَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ* لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(انعام/162-163)

(دوامی بار……)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 (80- قسمت)   

در این مسیر ناهموار و متناوب رشد آگاهیهای عقیدتی و مبارزاتی روز، مسیر رشد آگاهی عقیدتی و مبارزاتی مسلمین، هر طیفی از مسلمین می تواند و باید متناسب با وسعتی که الله به او داده و متناسب با تجربیاتی که کسب کرده و دانشی که دارد  برداشت متفاوتی از جهاد و مبارزات روز داشته باشد، اما در چند دهه ی گذشته ما شاهد یک ناپختگی و اتفاقات ناگواری در میان جماعتها و شوراهای مختلف در عدم درک این واقعیت طبیعی بوده ایم .

این برادران ناپخته ی ما سعی می کنند که با تفکرات تمامیت خواهی که دارند درک و فهم خودشان را بر دیگران تحمیل کنند، و دیگران را بین دو راهی قرار می دادند، و مجبورشان می کردند یا نظرات خودشان را رد کنند یا از شورای کوچک و جماعت کوچک و امت کوچکشان بزنند بیرون . 

شخص مسلمان که آزادیش مصادره می شود و نمی تواند بر اساس آنچه هست حرف بزند و عمل کند و به پیش برود و اگر اشتباهی کرد به سبک اسلامی اصلاح بشود و اینهمه محدودیت را جلوی پایش می بیند، خواسته و یا ناخواسته، در خطر خود سانسوری مداوم و در نهایت در خطر مسخ شدگی و ایستایی و عدم شکوفایی، و در اکثر موارد، در معرض بیماری مهلک حذف گرائی و تصفیه ی کور داخلی یا انشقاق و تفرق قرار می گیرد.

این قید و بندهای تحمیلی نامنطبق بر حالات طبیعی مسلمین، آن چنان فشارهایی را بر عضو خود سانسورگر و یا مسخ شده وارد می کند که عاقبت در مواردی عضو این گونه سازمان ها و جماعت ها، برای ابراز آزادانه ی نظراتش، خودش را ناچار به «قیام» در مقابل رهبریت سازمان و جماعت می بیند و به سمت و سوی تفرق هل داده می شود  .این امور مسائلی مربوط به امنیت و سیاستگذاریهای کلانی نیست که مختص به شورا و اجماع واحد آن باشد، و تنها اجماع اولی الامر بتواند واقعیت را استنباط کند و تبعیت از آن واجب باشد : وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83) بلکه اموری کاملا رفتاری شخصی و حتی عقیدتی هستند که شخص باید بدون تقلید از دیگران آنها را به صورت تدریجی و با گذر از اشتباه و خطاء طی کند، و این حق خودش است که این مسیر تکاملی را آزادانه و در چارچوب شرعیش طی کند و به پیش برود، این حقی است که آن «سه ابزار» باید به هم مسیرانشان برگرداندن که جاهلیت ازآنان دزدیده بود . 

زمانی که این حق به شخص بازمی گردد این شخص متوجه می شود اصلا نیازی به کناره گیری و تفرقی نیست که در نهایت به خورد شدن خودش و سستی و از بین رفتن ابهت و قدرت «همه» ختم می شود، بلکه دروازه ای برای رشد و تقویت ایمانش، و دروازه ای برای رشد روز افزون و تدریجی اندیشه ها و نظریات مفیدش با حفظ ابهت و قدرت جماعتی اش به صورت نامحدود برایش باز گذاشته شده است، و کسی مانع ترقی و پیشرفت او و جماعت واحد مسلمین نیست، و روز به روز در خودش و جماعتش احساس شکوفایی و ترقی و به روز بودن می کند، و بر قدرت جماعت که همان وحدت و انسجام و یکپارچگی آن اضافه می شود.

تنها از کانال این «سه ابزار» است که چنان فضای بازی به وجود می آید که هم در آن تمرکز فرماندهی و وحدت دستور وجود دارد هم شوری، هم انضباط وجود دارد هم آزادی، هم وحدت اراده وجود دارد هم راحتی خیال و خلاقیت فردی.

این همان وظیفه ی آشکاری است که اسلام برای رشد فرد و جماعت مسلمین، خودش را متعهد به پیاده و زمینی کردن آن کرده است، این هم مهر تأئیدی است بر این که این جامعه ی اسلامی هرگز ساکن و بی تحرک نیست بلکه همیشه در حرکت و شکوفایی است، و مهمتر اینکه هرگز گمراه و سرگردان نمی شود. چرا؟ چون امت و جماعت واحدی که از کانال یکی از این «سه ابزار» شکل گرفته هرگز گمراه نمی شود، این را الله ضمانت کرده و رسول الله صلی الله علیه وسلم به صراحت بیانش کرده است :سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَايَجْمَعَأُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا.

امت واحد و جماعت واحدی که از طریق شورای واحد اولی الامری که از کانال یکی از سه ابزارها به وجود آمده است تمام تفاسیر مختلف را با رعایت تساوی حقوق در خودش جای می دهد . در این شورا مذاهب سنتی، و حتی معاصر هم، مثل سلفیت و اخوانی گری و مکتب قرانی بودن و غیره  ممکن است سالهای سال به حیات خودشان ادامه بدهند، حیات اینان تضادی با ارائه ی رای واحد و اجماع واحد توسط شورا و تبعیت مسلمین از این رای واحد ندارد.  وجود آرای مختلف در شورا و ارائه ی آراء مختلف در شورا عامل حرکت و مانع سکون و گندیدگی این آب حیات بخش می شود، و با پایبند بودن به رای واحد شورا این آراء مختلف در داخل شورا باعث و عامل گریز از شورا و وحدت نمی شود بلکه سبب تقویت و استحکام شورا و وحدت می شود .

ما برای حفظ این وحدت بالاجبار روزانه چندین بار در نمازمان تعهد می دهیم که تابع مطلق قانون شریعت الله بشویم که یکی از مهمترین قوانین شریعت الله وحدت و پایبند بودن به او است. إِیَّاکَ نَعْبُدُ یعنیهمه ی عبادتهایم فقط و فقط برای الله باشد که می شود همان معنی :قُلْإِنَّ صَلاَتِيوَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ* لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(انعام/162-163)

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(8-қисмат)

Инжостки мусалмон бояд қалбишро бо қонуни шариати аллох ибтидо шифо бидихад ва баъад аъмолиш хам ба андозайи саломати қалбиш солим ва пок мешаванд,чун аъмол аз қалб табаъият мекунанд. Инсоники аз қалби солимий бархурдор бошад аз хар чи ғейри аз қонуни шариати аллох бошад безор ва мутанаффир аст, ва аз хар чи бар халофи қонуни шариати аллох бошад дурий мекунад: аллох таоло ба чанин мўъмини мефармояд:

………. :… وَلَكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمَانَ وَزَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ أُولَئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ(حجرات/ 7)

Аммо худованд иймонро дар назаритон геромий дошта аст ва онро дар дилхойитон ораста аст, ва куфр ва нофармони ва гунохро дар назаритон зишт ва нопасанд жилва дода аст, фақат онон( ки доройи ин сифот хастанд, яъни иймон дар назаришон махбуб ва музайян, ва куфр ва фисқ ва исён дар назаришон манфур ва матруд аст) рохёбанд ва бас

.‏فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَنِعْمَةً وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ (حجرات/8)

Ин, лутф ва неъмати аз суйи худо аст( ки бидонон арзоний дошта аст) ва худованд доройи огохийи фаровоний ва фарзонагийи бешумор аст.

Барои хамин астки дуойи хаммайи солихин ва муслихини дунё ин буда астки:

رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً ۚ إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ (آل عمران/8)

Парвардигоро! Дилхойи моро ( аз рохи хақ) мунхариф магардон баъди аз онки моро ( ба суйи хақиқат) рохнамо кардаи, ва аз жониби худ рахмати ба мо атоъ кун. Бидуни шак танхо бахшояшгар туйи.

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ»[1]

Ба асхоб ёд медодки ин хам еки аз дуохойишон бошадки:

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ… قَلْبًا سَلِيمًا، وَأَسْأَلُكَ لِسَانًا صَادِقًا» ِ؛[2]

Инжостки аллох таоло барои рузи қиёмат хам ба таъкид баён мекунадки:

: یَوْمَ لَا یَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ (شعراء/88)

Он рузики амвол ва авлод суди намерасонад.

.‏ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ ‏(شعراء/89)

Балки танхо каси( нажот пейдо мекунад ва суд мебарад) ки бо дили солим ба пешгохи аллох омаде бошад.

Шинохти куллийи шодийхойи мусбат ва бажо ва пойдор.

Ибтидо дар идомайи бахсимон дар мовриди умури фитрий ва ахамияти табаъияти аз қонуни шариати аллох дар масалайи шодий лозим аст гуфта шавадки баъзи аз умури фитрий мисли мубориза бо зулм ва ситам ва адолатхохий ва жанги мусаллахона ва жиход ва ғейрих вужуд дорандки бо табъи инсон созгор нестанд ва аллох таоло ба сирохат мефармояд:

 : كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَّكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَن تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ(بقره/216)

Жанги мусаллахона бар шумо вожиб гашта аст,ва холи онки аз он безорид,лекин чи басо чизиро дуст намедорид ва он чиз барои шумо ник бошад, ва чи басо чизиро дуст дошта бошид ва он чиз барои шумо бад бошад,ва худо медонад ва шумо намедонид.

Яъни бо онки мубориза бо зулм ва беадолати ва аз бейн бурдани золимин ва муфсидин дар фитрати инсон вужуд дорад, аммо дар баробари ин умур, фитрати инсон бо авоқиби ин мубориза мисли тахаммули гурснагий ва захмий шудан ва зиндон ва табъид ва дури аз қовм ва хеш ва ватан ва бахусус кушт ва куштор созгор нест, ва инсон ба сурати фитрий аз чанин чизхойи бадиш меояд, дар инжо ин маводди хом фитрийро танхо “ омузишхо ва қавонин ва шинохти дуруст” астки метавонад онхоро шукуфо ва дар масири сахихиш хидоят кунад.

Ин омузишхо хастандки ба шахс ёд медихандки танхо мушкилот ва сахтихойи жиход ва жанги мусаллахонаро дар назар нагиранд, балки илова бар самароти дунёвийи он мисли иззат ва озодий ва рифох ва амният ва ибодати комили аллох ва татбиқи комили шариати аллохки танхо дар гурухи жиходи мусаллахона ва жиход аст, муомалайиро бо аллох таоло дар назар бигирандки дар ин муомала қийматики аллох таоло пардохт мекунад бехишт ва ризояти худиш аст ва бисёр  арзишмандтар он чизхойи астки шахс дар дунё аз дастиш медихад.

(идома дорад………)

---

[1]رواه مسلم في كتاب القدر، باب تصريف الله تعالى القلوب كيف شاء 4/ 2045 [2654].

[2]رواه أحمد 4/ 123، 125، والترمذي في كتاب الدعوات، باب منه [23] 5/ 476 [3407]، والنسائي في كتاب السهو، باب [61] نوع آخر من الدعاء 3/ 54 [1304] بلفظ: كان يقول في صلاته، وصححه ابن حبان 5/ 310 [1974].

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(7-қисмат)

Аллох таоло замоники ба мушрикин ва секуляристхо амон медихад ва онхоро жузви муслимин хисоб мекунадки баъди аз тўвба намозишонро бихонанд:

• فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّکَاةَ فَخَلُّواْ سَبِیلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ (توبه/5)
• فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّکَاةَ فَإِخْوَانُکُمْ فِی الدِّینِ وَنُفَصِّلُ الآیاتِ لِقَوْمٍ یعْلَمُونَ‏ (توبه/11)

Ва замоники ахли бехишт аз мужримин мепурсанд

«فِی جَنَّاتٍ یَتَسَاءلُونَ * ‏عَنِ الْمُجْرِمِینَ ‏‏»

Чи чизи боиси офтодани шумо ба жаханнам ва сақар шуда аст

«مَا سَلَکَکُمْ فِی سَقَرَ ؟»

Еки аз жавобхойишон ин астки жузви намозгузорхо набуданд:

قَالُواْ لَمْ نَکُ مِنَ ٱلْمُصَلِّینَ (مدثر/32-43)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам дар мовриди шахси намознахон мефармояд:

«بَیْنَ الرَّجُلِ وَ بَیْنَ الْکُفْرِ تَرْکُ الصَّلاةِ»[1]

Фарқи бейни мард бо куфр,тарки намоз аст.

«اَلْعَهْدُ الَّذی بَیْنَنا وَ بَیْنَهُمْ الصَّلاةُ فَمَنْ تَرَکَها فَقَدْ کَفَرَ»[2]

Ахди пеймоники моро аз кофарон жудо месозад намоз аст, хар каси намозро тарк кунад,кофар шуда аст.

«عُرى الإسْلامِ وَ قَواعِدُ الدِّینِ ثَلاثَةٌ، عَلَیهِنَّ أسِّسَ الإسْلامُ مَنْ تَرَکَ واحِدَةً مِنْهُنَّ فَهُوَ بِها کافِرٌ، حَلالُ الدَّمِ: شَهادَةُ أنْ لا اله إلاّ الله، وَ الصَّلاةُ الْمَکْتُوبَةُ، وَ صَوْمُ رَمَضانَ»[3]

Халқахойи бахам пейваста ва пояхойи дини ислом се чиз астки ислом бар руйи онхо бано шуда аст, ва хар каси еки аз онхоро тарк кунад ба воситайи тарки онхо кофар мешавад ва хуниш халол мегардад:

Иқрор ва яқин ба инки жуз худованди екто хеч маъбуди дигари нест….адойи намозхойи вожиби рузона…. руза гирифтан дар мохи рамазон “ дар ривояти дигар омада аст

:”من ترك منهنَّ واحدةً فهوكافر باللّه، ولا يقبل منه صَرْفٌ ولا عدلٌ، و قد حل دمه وماله“

Касики еки аз онхоро тарк кунад, кофар аст, ва хеч ибодати фарз ва суннати аз у пазирофта намешавад ва бидуни шак хун ва молиш халол аст.

Тамоми асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам касики амдан намозишро тарк мекунадро кофар ва хориж аз ислом донистанд. Дарин замина ривоятхойи мухталифи аз Али ибни Аби Толиб, ва ибни Масъуд ва Жобир ибни Абдуллох ва Абу Дардоъ ва ибни Аббос ва дигарон нақл шуда астки ба сирохат гуфтанд хар касики намоз нахонад кофар аст.

Холо агар каси намозро қабул дошта бошад ва танхо баъзи вақтхо аз руйи танбалий ё машғул шудан ба дунё онро нахонад ( на инки куллан таркиш карда бошад) аиммаи фирақи чохоргонайи маъруф ба ахли суннат се раъй доранд:

• Имоми Ханафий рохимахулллох мегуяд чанин шахси сахл ингорий фосиқ аст ва бояд онро ба андозайи задки хун аз баданиш жорий бишавад ва зиндоний бишавад то ба намозиш бармегардад.
• Имоми Молик ва Шофеъий хам мегуянд: чанин шахси танбали сахл ингори фосиқ аст, аммо танхо шаллоқ задан ва зиндони карданиш кофий нест балки агар бар тарки намозиш исрор кард бояд ба унвони хадди шаръий кушта бишавад.
• Имоми Ахмад мегуяд: намоз нахон кофар аст ва вожиб аст аз у хоста бишавадки тўвба кунад, агар тўвба накард гарданишро бизананд ва мужозоти ғейри аз куштан надорад.

Хуб ин қонуни шариати аллох ва хукми шахсий астки қалбиш мариз шуда аст ва ин беморийи барпо накардани намозро дар аъмолиш нишон дода астки дар дунё журми болотар аз ин нест, чун дар хадди иртидод аст, холо мужримики дучори чанин журми хатарноки мешавад қалбиш фосидтарин қалбхо нест?

Ингуна аъмоли фосид аз қалби фосиди сарчишма гирифтанд. Амали фосид нишонайи қалби фосид аст, амали олуда нишонайи қалби олуда ва мариз аст. Ба хамин далил астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

:إِنَّ اللهَ لَا يَنْظُرُ إِلَى صُوَرِكُمْ وَأَمْوَالِكُمْ، وَلَكِنْ يَنْظُرُ إِلَى قُلُوبِكُمْ، وَأَعْمَالِكُمْ. [4]

Худованд ба чехра ва моли шумо нигох намекунад, балки нигохи у ба дил ва кордори шумост.

(идома дорад………)

---

[1] مسلم و ابوداود و ترمذی و ابن‌ماجه‌ و احمدبن‌حنبل

[2] احمد و صاحبان سنن

[3]ابویعلی  آن  را  با  ‌»‌اسناد  حسن‌«‌  روایت  کرده  است‌. 

[4]رواه مسلم في كتاب البر والصلة والآداب، باب تحريم ظلم المسلم وخذله واحتقاره وذمه وعرضه وماله 4/ 1987 [2564].