وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(83- қисм)  

     Мана бу холатда очиқ-ойдин кўриниб турганидек, биз айтаётган “йўқ” ана ўша одамлар айтаётган “йўқ”ни худди ўзидир. Бизларнинг “иллаллохимиз” ва аллохнинг барча ахкомларига иймон келтиришимиз ва бизларнинг “лаббайимиз” хам, ана ўша мўъминларнинг “лаббай”лари билан бир хил бўлади, аммо ижтиходий ишларда вохид улил амр шўроси ташкил бўлмагунича – энди бу вохид диёрда бўладими ёки бир неча диёрдан ташкил топган минтақада бўладими ё бутун жахон бўйича бўладими фарқи йўқ – бизлар ўзимизнинг шахсий раъйимизни ёки ўзимизнинг кичик  тўдамизни раъйини умумий шўронинг вохид раъйини ва вохид ижмоъсини ўрнига ироя беришга хаққимиз йўқ, чунки агар бундай қилсак,  зарарли ишқаланиш кучини вужудга келишига, хамда биз рахбарият вазифасини бажараётган  мусулмонларнинг  орасида  тафарруқни, тажзияни вужудга келишига боис бўламиз.

Бу ердаги масала келишув, савобдан пастроққа тушиш ё тавхидни, валоъ ва бароъни, тоғутга куфр келтиришни, аллохга иймон келтиришни  усулига зарар етишида эмас, балки буни аксидур, яъни тоғутлар билан келишувни, бўлинишни  ва уларга мойил бўлишни ёки бизларнинг қудратимизни, шавкатимизни янада кучайтирадиган ва барча мусулмонларнинг хужумчи душманга қарши жиходини ва буюк мақсадга етиш  ёқилғисини таъминлайдиган  кучларнинг бир четга чиқишларини олдини олишдур.

Агар бизлар мана бу вахдатбахш йўлда онгли харакат билан одамларни шаръий ва муштарак мақсадларимиз томон олиб бориш бўйича  рахбарият вазифасини бўйнимизга олган эканмиз ва ўзимиз тоғутлар билан келишувларни ё адашишларни вужудга келтирмасликни бўйнимизга олган эканмиз ва буни муқобилида эса ақл ва хушёрлик билан бутун жахондаги кофир секулярларга ва махаллий муртадларга кўнгил боғлаган кишиларни хаммасини нажот беришга ва уларни мусулмонларни сафига тортишга  бел боғлаган эканмиз, хар қандай ижтиходий ишларда шаръий манбаъларимизни вохид шўрони канали ва вохид ижтиходни йўли орқали олишимиз керак бўлади ва “уч абзорни” каналидаги  вохид шўромиз билан  вахдатимизни мухофизат қилишимиз лозим бўлади. 

  Фақат мана шундан суратдагина, мунофиқлар ва секулярзадалар ва адашган хамда хоким бўлиб олган  секуляризм ва жохилият  билан  келишувчан  ахзоблар, одамларни жиходдан,вахдатдан кўнгилларини совутишга ва уларни фариб беришга имкон топишмайди  ва мусулмонларни “уч абзорни” каналидаги  онгли, мақсадли вахдатдан жудо қилишга қодир бўлишмайди. Бизларнинг хамрохларимизни ақл- идроклари сабабли, мана бу тузоқлар даврида бутун жахон секуляристлари ва махаллий муртад секуляристлар билан бирга бўлган ана ўша мунофиқлар ва секулярзадалар харгиз секулярларга қарши бўлмаганлиги ва улар аллохни шариатидаги қонунларни татбиқ қилишни тарафдори хам бўлмаганликлари, балки улар  куфр қонунларини мажбурлаб юклаш, хамда фақирликни, қўрқувни, нотинчликни,фахш ва қирғинни,вайронгарчиликни ва душманнинг одамларни устида хукмронлигини тарафдори бўлганлиги  хаммага  очиқ-ойдин маълум бўлади.

  Тезкор исломийга ўхшаган шиорлар билан  вахдатгароликка, исломий вохид шўрога мойил бўлишни ўрнига хизбгароликка сиғинаётган ва охир-оқибат махаллий муртад секуляристларга ўхшаш босқинчи кофирларни ва ташқи секулярларни мақсадлари йўлига жойлашган  мана бундай мунофиқларни, секулярзадаларни мавжудлиги, қараб турган мусулмонларни ўртасида маълум  бир кўринишдаги  эътимодсизликни, ишончсизликни вужудга келтирди.

Бу дастадаги мусулмонлар ана ўша музлаб қолган ва вахдатгаро бўлмаган  ахзобларга хам,  ислом ва уни ахкомларига хам  ишонишмайди, шу сабабли улар аллохни шариатидаги қонунларга нисбатан комил эътиқод ва эътимод хосил қилиш учун фақат томошабин бўлиб олишган. Албатта мана бу жараённи орасида мутлақгаро, тажрибаси кам баъзи жамоатлар ва бизларнинг мувозанатсиз, меъзонсиз биродарларимиз хам, мусулмонларнинг мана бу четланишларини, томошабин бўлишларини янада  кенгайтиришга сабаб бўлишди, бундан ташқари ёлғончи ва ёлғон ясовчи ахборот воситалари хам бу касалликни янада бўрттириб кўрсатиш орқали мана бу ишончсизликни, четланишни кенгроқ тарқалишига сабаб бўлишди. 

Бутун жахон секуляр кофирларини ва махаллий муртад секулярларни ва махаллий мунофиқларни тарғиботларини тузоғига тушиб қолган мусулмонлар бизларнинг онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатгаро харакатимизнинг асл хақиқатини  кўришга қодир бўлишмайди, улар бизларнинг мана бу мубораза сайрига рахбарлик қила олмаслигимиздан чўчишади,  улар хужумчи секулярист диктаторлик қулагач ва махаллий муртадларни қувиб чиқарилгач ва мунофиқларнинг харакатлари бостирилгач, бизлар қудрат ва хукуматни исломий йўналишга хидоят қила олмаслигимиздан ва аллохни шариатидаги ахкомларни ижро эта олмаслигимиздан қўрқишади.

 Мана бу дастадаги мусулмонлар хам  садоқатда, ихлосда ва жонини бериб мубораза қилиш даражасида худди бошқа мусулмон биродарларимизга ўхшашади, бу борада хеч қандай шубха йўқ. Аммо улар иккиланиб қолишган,  яъни улар айтишадики, бизлар хақиқатда шўрони ва вохид ижмоъни йўлида харакат қиляпмизми?  Қудратни қўлга киритганимиздан сўнг шўрони бир четга ташлаб уларнинг ижтиходини ва мазхабини ўрнига  ўзимизнинг хос ижтиходимизни юклаб қўймаймизми? Бундан ташқари бу дастадаги мусулмонлар қуйидаги шубхаларга эгадурлар, бизлар секуляр кофирлар ва ташқи босқинчилар билан бирга келишувни имзолаган ва одамларни барча захматларини бекорга йўққа чиқарган  ихвонул муслиминнинг адашган шохасидан бўлмиш ихвонул муфсидинга нисбатланган ахзоблардан ёки оли саъуднинг фосид салафийларидан бўлиб қолмаймизми?  Яна қайтадан секуляризм динини тор диктаторлигини доирасига тушиб қолиб, илохий ахкомларни ижро қилинишига бўлган умид  ва фақирликни, қўрқувни орадан йўқотиш ва фаровонликни, амниятни ижод қилишлик рўёбга чиқмайдиган орзуга айланиб қолмайдими? Ва бундан бошқа яна кўплаб шубхаларга эгадурлар.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(83- قیسم)

مَنَه بُو حالَتدَه آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، بِیز اَیتَه یاتگن “یوُق” اَنَه اوُشَه آدَملَر اَیتَه یاتگن “یوُق”نِی حوُددِی اوُزِیدِیر. بِیزلَرنِینگ اِلّا اللهِ یمِیز وَ اَلله نِینگ بَرچَه اَحکاملَرِیگه اِیمان کِیلتِیرِیشِیمِیز وَ بِیزلَرنِینگ لَبَّیِ یمِیز” هَم، اَنَه اوُشَه مُؤمِنلَرنِینگ لَبَّی”لَرِی بِیلَن بِیر هِیل بوُلَه دِی، اَمّا اِجتِهادِی اِیشلَردَه واحِد اوُلِی الاَمر شُوراسِی تَشکِیل بوُلمَه گوُنِیچَه – اِیندِی بُو واحِد دِیاردَه بوُلَه دِیمِی یاکِی بِیر نِیچَه دِیاردَن تَشکِیل تاپگن  مِنطَقَه دَه بوُلَه دِیمِی یا بوُتُون جَهان بوُیِیچَه بُولَه دِیمِی فَرقِی یوُق – بِیزلَر اوُزِیمِیزنِینگ شَخصِی رَعیِیمِیزنِی یاکِی اوُزِیمِیزنِینگ کِیچِیک توُدَه مِیزنِی رَعیِینِی عُمُومِی شوُرانِینگ واحِد رَعیِینِی وَ واحِد اِجماعسِینِی اوُرنِیگه اِرایَه بِیرِیشگه حَققِیمِیز یوُق، چوُنکِی اَگر بوُندَی قِیلسَک، ضَرَرلِی اِیشقَه لَه نِیش کوُچِینِی وُجُودگه کِیلِیشِیگه، هَمدَه بِیز رَهبَرِیَت وَظِیفَه سِینِی بَجَرَه یاتگن مُسُلمانلَرنِینگ آرَه سِیدَه تَفَرُّقنِی، تَجزِیَه نِی وُجُودگه کِیلِیشِیگه باعِث بوُلَه مِیز.

بُو یِیردَگِی مَسَلَه کِیلِیشُوو، ثَوابدَن پَستراققَه توُشِیش یا تَوحِدنِی، وَلاء وَ بَراءنِی، طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیشنِی، اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیشنِی اُصُولِیگه ضَرَر یِیتِیشِیدَه اِیمَس، بَلکِی بوُنِی عَکسِیدُور، یَعنِی طاغوُتلَر بِیلَن کِیلِیشوُونِی،بوُلِینِیشنِی وَ اوُلَرگه مایِیل بوُلِیشنِی یاکِی بِیزلَرنِینگ قُدرَتِیمِیزنِی، شَوکَتِیمِیزنِی یَنَدَه کوُچَیتِیرَه دِیگن وَ بَرچَه مُسُلمانلَرنِینگ هُجُومچِی دُشمَنگه قَرشِی جِهادِینِی وَ بُویُوک مَقصَدگه یِیتِیش یاقِیلغِیسِینِی تَعمِینلَیدِیگن کوُچلَرنِینگ بِیر چِیتگه چِیقِیشلَرِینِی آلدِینِی آلِیشدوُر.

اَگر بِیزلَر مَنَه بُو وَحدَتبَخش یوُلدَه آنگلِی حَرَکَت بِیلَن آدَملَرنِی شَرعِی وَ مُشتَرَک مَقصَدلَرِیمِیز تامان آلِیب بارِیش بوُیِیچَه رَهبَرِیَت وَظِیفَه سِینِی بوُینِیمِیزگه آلگن اِیکَنمِیز وَ اوُزِیمِیز طاغوُتلَر بِیلَن کِیلِیشوُولَرنِی یا اَدَشِیشلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرمَسلِیکنِی بوُینِیمِیزگه آلگن اِیکَنمِیز وَ بوُنِی مُقابِیلِیدَه اِیسَه عَقل وَ خوُشیارلِیک بِیلَن بوُتُون جَهاندَگِی کافِر سِکوُلارلَرگه وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرگه کوُنگِیل باغلَه گن کِیشِیلَرنِی هَمَّه سِینِی نَجات بِیرِیشگه وَ اوُلَرنِی مُسُلمانلَرنِی صَفِیگه تارتِیشگه بِیل باغلَه گن اِیکَنمِیز، هَر قَندَی اِجتِهادِی اِیشلَردَه شَرعِی مَنبَعلَرِیمِیزنِی واحِد شوُرانِی کَنَلِی وَ واحِد اِجتِهادنِی یوُلِی آرقَه لِی آلِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی وَ “اوُچ اَبزار”نِی کَنَلِیدَگِی واحِد شوُرامِیز بِیلَن وَحدَتِیمِیزنِی مُخافِظَت قِیلِیشِیمِیز لازِم بوُلَه دِی.

فَقَط مَنَه شوُندَی صُورَتدَه گِینَه، مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر وَ اَدَشگن هَمدَه حاکِم بوُلِیب آلگن سِکوُلارِیزم وَ جاهِلِیَت بِیلَن کِیلِیشوُچَن اَحزابلَر، آدَملَرنِی جِهاددَن، وَحدَتدَن کوُنگِیللَرِینِی ساوُوتِیشگه وَ اوُلَرنِی فَرِیب بِیرِیشگه اِمکان تاپِیشمَیدِی وَ مُسُلمانلَرنِی “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِیدَگِی آنگلِی،مَقصَدلِی وَحدَتدَن جُودا قِیلِیشگه قادِر بوُلِیشمَیدِی. بِیزلَرنِینگ هَمراهلَرِیمِیزنِی عَقل- اِدراکلَرِی سَبَبلِی، مَنَه بُو توُزاقلَر دَورِیدَه بوُتوُن جَهان سِکوُلارِیستلَرِی وَ مَحَلِّی مُرتَد سِکوُلارِیستلَر بِیلَن بِیرگه بوُلگن اَنَه اوُشَه مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر هَرگِیز سِکوُلارلَرگه قَرشِی بوُلمَه گنلِیگِی وَ اوُلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی تَطبِیق قِیلِیشنِی طَرَفدارِی هَم بوُلمَه گنلِیکلَرِی، بَلکِی اوُلَر کُفر قانوُنلَرِینِی مَجبُورلَب یوُکلَش، هَمدَه فَقِیرلِیکنِی، قوُرقوُونِی، ناتِینچلِیکنِی، فَحش وَ قِیرغِیننِی،وَیرانگرچِیلِیکنِی وَ دُشمَننِینگ آدَملَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیگِینِی طَرَفدارِی بوُلگنلِیگِی هَمَّه گه آچِیق – آیدِین مَعلوُم بوُلَه دِی.

    تِیزکار اِسلامِیگه اوُحشَه گن شِیعارلَر بِیلَن وَحدَتگرالِیککَه، اِسلامِی واحِد شُوراگه مایِیل بوُلِیشنِی اوُرنِیگه حِزبگرالِیککَه سِیغِینَه یاتگن وَ آخِیر- عاقِبَت مَحَلِّی مُرتَد سِکوُلارِیستلَرگه اوُحشَش باسقِینچِی کافِرلَرنِی وَ تَشقِی سِکوُلارلَرنِی مَقصَدلَرِی یوُلِیگه جایلَشگن مَنَه بُوندَی مُنافِقلَرنِی، سِکوُلارزَدَه لَرنِی مَوجُودلِیگِی، قَرَب توُرگن مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه مَعلوُم بِیر کوُرِینِیشدَگِی اِعتِمادسِیزلِیکنِی، اِیشانچسِیزلِیکنِی وُجُودگه کِیلتِیردِی.

بُو دَستَه دَگِی مُسُلمانلَر اَنَه اوُشَه مُوزلَب قالگن وَ وَحدَتگرا بوُلمَه گن اَحزابلَرگه هَم، اِسلام وَ اوُنِی اَحکاملَرِیگه هَم اِیشانِیشمَیدِی، شوُ سَبَبلِی اوُلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه نِسبَتاً کامِل اِعتِقاد وَ اِعتِماد خاصِل قِیلِیش اوُچُون فَقَط تاماشَه بِین بوُلِیب آلِیشگن. اَلبَتَّه مَنَه بُو جَرَیاننِی آرَه  سِیدَه مُطلَقگرا، تَجرِیبَه سِی کَم بَعضِی جَماعَتلَر وَ بِیزلَرنِینگ مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز بِرادَرلَرِیمِیز هَم، مُسُلمانلَرنِینگ مَنَه بُو چِیتلَه نِیشلَرِینِی، تاماشَه بِین بوُلِیشلَرِینِی یَنَدَه کِینگیتِیرِیشگه سَبَب بوُلِیشدِی، بوُندَن تَشقَرِی یالغانچِی وَ یالغان یَساوچِی اَخبارات واسِیطَه لَرِی هَم بُو کَسَللِیکنِی یَنَدَه بوُرتتِیرِیب کوُرسَه تِیش آرقَه لِی مَنَه بُو اِیشانچسِیزلِیکنِی،چِیتلَه نِیشنِی کِینگراق تَرقَه لِیشِیگه سَبَب بوُلِیشدِی.

بوُتُون جَهان سِکوُلار کافِرلَرِینِی وَ مَحَلِّی مُرتَد سِکوُلارلَرنِی  وَ مَحَلِّی مُنافِقلَرنِی تَرغِیباتلَرِینِی توُزاغِیگه توُشِیب قالگن مُسُلمانلَر بِیزلَرنِینگ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتگرا حَرَکَتِیمِیزنِینگ  اَصلِی حَقِیقَه تِینِی کوُرِیشگه قادِر بوُلِیشمَیدِی، اوُلَر بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو مُبارَزَه سَیرِیگه رَهبَرلِیک قِیلَه آلمَسلِیگِیمِیزدَن چوُچِیشَه دِی، اوُلَر هُجُومچِی سِکوُلارِیست دِیکتَه تارلِیک قوُلَه گچ وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی قوُوِیب چِیقَه رِیلگچ وَ مُنافِقلَرنِینگ حَرَکَتلَرِی باستِیرِیلگچ، بِیزلَر قُدرَت وَ حُکوُمَتنِی اِسلامِی یوُنَه لِیشگه هِدایَت قِیلَه آلمَسلِیگِیمِیزدَن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی اَحکاملَرنِی اِجرا اِیتَه آلمَسلِیگِیمِیزدَن قوُرقِیشَه دِی.

 مَنَه بُو دَستَه دَگِی مُسُلمانلَر هَم صَداقَتدَه، اِخلاصدَه وَ جانِینِی بِیرِیب مُبارَزَه قِیلِیش دَرَجَه سِیدَه حوُددِی باشقَه مُسُلمان بِرادَرلَرِیمِیزگه اوُحشَه شَه دِی، بُو بارَدَه هِیچ قَندَی شُبهَه یوُق. اَمّا اوُلَر اِیککِیلَه نِیب قالِیشگن، یَعنِی اوُلَر اَیتِیشَه دِیکِی، بِیزلَر حَقِیقَتدَه شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلیَپمِیزمِی؟ قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتگه نِیمِیزدَن سُونگ شوُرانِی بِیر چِیتگه تَشلَب اوُلَرنِینگ اِجتِهادِینِی وَ مَذهَبِینِی اوُرنِیگه اوُزِیمِیزنِینگ خاص اِجتِهادِیمِیزنِی یوُکلَب قوُیمَیمِیزمِی؟ بوُندَن تَشقَرِی بُو دَستَه دَگِی مُسُلمانلَر قوُیِیدَگِی شُبهَه لَرگه اِیگه دوُرلَر، بِیزلَر سِکوُلار کافِرلَر وَ تَشقِی باسقِینچِیلَر بِیلَن بِیرگه کِیلِیشوُنِی اِمضالَه گن وَ آدَملَرنِی بَرچَه ذَهمَتلَرِینِی بِیکارگه یوُققَه چِیقَرگن اِخوانُ المُسلِمِیننِینگ اَدَشگن شاهَه سِیدَن بوُلمِیش اِخوانُ المُفسِدِینگه نِسبَتلَنگن اَحزابلَردَن یاکِی آلِ سَعُودنِینگ فاسِد سَلَفِیلَرِیدَن بوُلِیب قالمَیمِیزمِی؟ یَنَه قَیتَه دَن سِکوُلارِیزم دِینِینِی تار دِیکتَه تارلِیگِینِی دائِرَه سِیگه توُشِیب قالِیب، اِلاهِی اَحکاملَرنِی اِجرا قِیلِینِیشِیگه بوُلگن اوُمِید وَ فَقِیرلِیکنِی، قوُرقوُونِی آرَه دَن یوُقاتِیش وَ فَراوانلِیکنِی،اَمنِیَتنِی اِیجاد قِیلِیشلِیک رُویابگه چِیقمَیدِیگن آرزُوگه اَیلَه نِیب قالمَیدِیمِی؟ وَ بوُندَن باشقَه یَنَه کوُپلَب شُبهَه لَرگه اِیگه دوُرلَر.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

(83- قسمت)

در این صورت واضح است که «نه»ای که ما می گوییم همان «نه» مردم است. و «الا الله» و ایمان به تمام احکام الله ما و «بله» گفتن ما هم با «بله» گفتن همه ی مومنین یکی است، اما در امور اجتهادی حق نداریم تا تشکیل شورای اولی الامر واحد- حالا در سرزمین واحدی باشد یا متشکل از چند سرزمین و یا جهانی باشد- بیایم و رای فردی خودمان یا دارودسته ی کوچک خودمان را به جای رای واحد و اجماع واحد شورای عمومی ارائه بدهیم و باعث ایجاد اصطکاک و باعث به وجود آمدن تفرق و تجزیه در میان مسلمینی بشویم كه رهبريتشان را به عهده گرفته ايم.

در اينجا مسئله سازش، تنزل از ثواب يا وارد آمدن خدشه بر اصول توحيد، ولاء و براء، كفر به طاغوت و ایمان به الله نیست، بلكه برعكس، جلوگيري از سازش وتجزيه و گرایش به طاغوتها و یا کناره گیری نيرو هايي است كه، قدرت وشوكت ما را اضافه می کنند وسوخت جهاد همه ی مسلمین را در غلبه بر دشمن مهاجم  و رسيدن به هدف بزرگ تامين می کنند.

اگر ماهایی که تصمیم گرفتیم با حرکت آگاهانه در این مسیر وحدت بخش رهبریت مردم را به سمت و سوی هدف شرعی و مشترکمان به عهده بگیریم، و خودمان تولید کننده ی انحراف وساز شكاري با طاغوتها نشویم، و در عوض تصمیم داریم با بصیرت و هوشیاری خود تمام آنهايي كه به سكولار هاي کافر جهانی و مرتد محلی دل بسته اند را نجات بدهیم  وبه صف مسلمین بکشانیم، لازم است در هر امر اجتهادی منابع شرعی مان را از کانال شورای واحد و از طریق اجتهاد واحد آن بگیریم، و با شورای واحدمان از کانالی یکی از«3 ابزارها» از وحدتمان محافظت کنیم .

 تنها در این صورت است که منافقین و سکولارزده ها و احزاب منحرف سازشکار با دین سکولاریسم و جاهلیت حاکم هم، شانسي برای دلسرد کردن مردم ازجهاد و وحدت، و شانسی برای فريب دادن آنها، وجدا كردنشان از وحدت آگاهانه و هدفمند مسلمین از کانال «3 ابزارها» ندارند. با بصیرت هم مسیران ماست که بر همگان مشخص می شود آن منافقین و سکولارزده هائی كه در اين گيرودار با سكولاريستهاي کافر جهانی و سکولاریستهای مرتد محلی می مانند، هرگز ضد سكولارنبوده و خواهان تطبیق قانون شریعت الله نیستند، بلكه شركاي سکولاریستها در تحميل قوانین کفری و در تحمیل فقر وترس و نا امنی وفحشاء و کشت و کشتار و ویرانی و تسلط  دشمنان بر مردم اند.

وجود همین منافقین و سکولارزده ها که با شعارهای شبه اسلامی زود رس و پرستش حزب گرائی به جای وحدت گرائی و گرایش به شورای واحد اسلامی، در نهایت همچون سکولاریستهای مرتد محلی در مسیر اهداف کفار اشغالگر و سکولار خارجی قرار گرفته اند، نوعی عدم اعتماد و اطمینان را در میان عده از مسلمین ناظر به وجود آورده است .

این دسته از مسلمین به این احزاب منجمند غیر وحدت گرا اطمینان و اعتماد ندارند نه به اسلام واحكام اسلامي، برای همین است ضمن اعتماد و اعتقاد کامل به قوانین شریعت الله اکثرا نظاره گر شده اند. البته در این بین عده ای از جماعتهای مطلق گرا و كم تجربه و برادران نامتعادل و نامیزان ما هم به این فاصله گیری و تماشاگر بودن مسلمین دامن زده اند، و رسانه های دروغگو و دروغساز هم با برجسته کردن و بزرگ نشان دادن این بیماری به این عدم اطمینان و فاصله گیری دامن زده اند .

مسلمینی که در دام تبلیغات این کفار سکولار جهانی و سکولارهای مرتد محلی و منافقین بومی قرار گرفته اند و نمی توانند واقعیتهای جریان وحدت گرای آگاهانه، هدفمند و حرکتی بودن ما را ببینند  از اين امر بيم دارند كه ماهم نتوانیم اين سیر مبارزاتي را رهبري کنیم وپس از انهدام ديكتاتوري سكولاريستی مهاجم و بیرون راندن مرتدین محلی و خنثی شدن فعالیت منافقین، نتوانیم قدرت وحكومت را به سمت اسلامی آن هدایت کنیم و مجری احکام شریعت الله بشویم .

این دسته از مسلمین هم مثل سایر مسلمین در صداقت، اخلاص وتا سرحد جان مبارزه كردن برادران ما شكي ندارند. اما دودل اند كه، آيا ما واقعا در همان مسیر شورا و اجماع واحد درحرکت هستیم؟ یا امكانش نیست بعد از در دست گرفتن قدرت شورا را بندازیم دور و اجتهاد خاص خودمان را بر اجتهاد و مذهب آنها تحمیل کنیم؟ علاوه بر آن این دسته از مسلمین در شک هستند كه آيا ما هم همان احزاب منتسب به اخوان المفسدین شاخه ی انحرافی جریان اخوان المسلمین یا سلفی های فاسد آل سعود نيستيم كه در پايان مثل سكولارهاي مرتد با کفار سکولار و اشغالگر خارجی از در سازش در آمده وتمام زحمات مردم را به باد دهيم، وباز در همان دايره ی  تنگ ديكتاتوري دین سكولاريسم ،اميد اجرائي شدن احكام الهي و ازميان رفتن فقر وترس وايجاد رفاه وامنيت به خيالي دست نيافتني مبدل بشود، و دهها شک و شبهه ی دیگر.

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(14-қисмат)

Шахсики мухлисона дар масири мужохидиники шахид шуданд қарор мегирад табдил мешавад ба еки аз дустони аллох таолоки дар мовридишон мефармояд:

الا إِنَّ أَوْلِیَاءَ اللّهِ لاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ؛

Бидонид ба дурустики бар авлиёйи худо на бими аст ва на онон андухгин мешаванд.

Шахс замоники дар ин масири шухадойи мужохид қарор мегирад аввалин абзорики ба он ниёз пейдо мекунад илм ва яқин ба ин астки ваъдахойи аллох хақ аст.

. فَرَدَدْنَاهُ إِلَى أُمِّهِ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ أَنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ (قصص/13)

Мо Мусоро ба модариш бозгардондем то чишмиш ( аз дидори у) ровшан шавад ва ғамгин нагардад ва бидонидки ваъда худо рост аст, агар чи бештари мардум ( чанин) намедонанд.

Ин яъни коштани умид ва аз бейн бурдани ёс ва нигароний ва ғам дар хийни амал ба қонуни шариати аллох, ин яъни коштани оромиш ва умиди расидани еки аз ду хубихо,ё шодий дар дунё ё шодий дар қиёмат онхам бидуни кучактарин шак ва шубхайи , ва агар дар ин масир сахтихойи дида мешаванд хаммаги муваққатий хастанд чун:

: إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً“

Ва дубора такрор шуда аст

“فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً “

Баъди аз хар сахти, гушойиши хаст, ин яъни умид ва нашоти рухий ва қотиъият дар харакат ба жилов бар асоси қонуни шариати аллох.

Дар ин сурат замоники дар масири мужохидини шахид қарор гирифти хар чи жиловтар мерави ба еки аз пирузийхо ва еки аз шодийхо наздиктар мешавид, бахусус ба шодийи жовдонайи қиёмат. Чун ек руз ё ек соат ё ек лахза аз умритки мегузорад ба хамон андоза ба тамом шудани умри дунёвийтон ва оғози зиндагитон дар қиёмат наздик мешавид.

Мовриди дигарики дар ин масири мужохидини шахид ба он ниёз пейдо мешавад дар назар гирифтани мушкилоти бузургтари астки боиси кучак ва ночиз шудан ва фаромушийи андухи мешавадки ба суроғи хам масирон омаде аст:

إِذْ تُصْعِدُونَ وَلاَ تَلْوُونَ عَلَى أحَدٍ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْرَاكُمْ فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِّكَيْلاَ تَحْزَنُواْ عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلاَ مَا أَصَابَكُمْ وَاللّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ (آل عمران/153)

( эй мўъминон ба ёд оварид) онгохроки дар замин пароканда мешудид ва мегурехтид ва дур мегаштид ва ( аз шиддати бим ва харрос) дар фикри каси ( жуз нажоти худ) набудид, ва пайғамбар аз пушти сари шуморо садо мезад. Пас дар баробари ғам ( ва андухики ба сабаби нофармоний) ғам ба шумо расонд, ин бидон хотир будки дигар барои ончи ( аз ғанимат) аз даст додаид ва бар ончи( аз шикаст) ба шумо расида аст ғамгин нашавид,ва худованд аз ончи анжом медихид огох аст.

غَمًّا بِغَمٍّ

Яъни ғам шикан. Яъни бо ғами бузургтар ғами кучакро хурд кардан ва аз бейн бурдан. Ин яъни ғамхойи кучак ва гузаро ва ночизи вужуд доранд аммо ғам шиканхойи хам хастандки ижоза намедиханд ин ғамхойи кучак ба ихдал хуснаяйн ва еки аз шодийхо садамайи бизананд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(13-қисмат)

مَّثَلُ الَّذِینَ یُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِی کُلِّ سُنبُلَةٍ مِّئَةُ حَبَّةٍ وَاللّهُ یُضَاعِفُ لِمَن یَشَاءُ وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ ‏.(بقره/261)

-Мисли касоники дороийи худро дар рохи худо сарф мекунанд,хамонанди донайи астки хафт хуша бароварад ва дар хар хушайи сад дона бошад, ва худованд барои харки бихохад онро чандин баробар мегардонад, ва худо ( қудрат ва наъматиш) фаррох ( ва аз хамма чиз) огох аст.

– الَّذِینَ یُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ ثُمَّ لاَ یُتْبِعُونَ مَا أَنفَقُواُ مَنّاً وَلاَ أَذًى لَّهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ ‏(بقره/261-262).

Касоники дороийи худро дар рохи худо сарф мекунанд ва ба дунболи он миннати намегузоранд ва озори намерасонанд, подошишон назди парвардигоришон аст( ва андоза ажришонро каси жуз худо намедонад), ва на тарси бар онон хохад буд ва на андухгин хоханд шуд.

Инжостки мешавад гуфт ба теъдоди истеъдодхо ва тавоноийхойи инсонхо дар қонуни шариати аллох рох барои тўлиди шодий вужуд дорад.

Новъи дигар аз шодихойи мовриди пасанди аллох шодийи ноши аз фахми душманшиносий ва даражабандийи шаръийи душманон аст.

Аллох таоло баъди аз омузиши намоз ин манбаъи тўлиди шодий барои мўъмининро қабли аз омузиши даххо хукм ва хазорон суннати мовжуд дар кутуби хадис ва фиқх ба муслимин ёд дода аст. Яъни омузиш ва ёддехийи душманшиносий шаръий ва даражабандийи шаръий душманон дар увлавияти аслий қарор гирифта астки мисли амали ба соири ахком аз манобеъи тўлиди шодий хам хаст аммо ин шодий зарурийтар аст ва дар увлавият қарор дорад.

Аз самароти ин душманшиносийи шаръий ва даражабандийи шаръийи душманон метавон ба шод шудан ба пирузийи хар ончи аз назари мавадда ба муслимин наздиктар аст бар хар ончи аз муслимин дуртар аст ишора кард, хатто агар пирузийи ек жомеъа ва гурухи кофари бади бар гурух ва жомеъайи кофари бадтари бошадки аллох таоло ин бад ва бадтар ва бадтаринро таъйин карда аст. Мисли пируз шудани насронийхоки душманони шумора се муслимин хастанд бар мажуски душманони шумора ду муслимин хастанд ва муслимин ба пирузийи насронийхойи рум хушхол буданд ва аллох таоло ба унвони ек мужда ба онон башорат медихад:

وَهُم مِّن بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَیَغْلِبُونَ ‏* فِي بِضْعِ سِنِينَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِن قَبْلُ وَمِن بَعْدُ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ (روم/3-4)

ва ишон пас аз шикастишон пируз хоханд шуд дар муддати чанд соли. Хамма чиз дар дасти худо ва ба фармони у аст, чи қабл (ки румиён шикаст хурданд) ва чи баъад (ки онон пируз мегарданд). Дар он руз (ки румиён пируз мегарданд) мўъминон шодмон мешаванд.

Мо ба пирузийи насронийхо душманони шумора се худ бар мажус душманони шумора дуйи худ хушхол хастем, чун аввалан ек душмани дуртар бар ек душмани наздиктар пируз шуда ва ин ба нафъи муслимин аст ва ба муслимин хейр ва нафъи мерасад, ва чи каси вужуд дорадки аз хейр ва нафъ хушхол намешавад махсусан замоники ба он ниёз дошта бошад? Ва сониян насронийхо аз назари бовархойишон ба мо наздиктаранд ва мажус аз мо дуртаранд ва мо ба пирузийи оники ба мо наздиктар аст бар оники аз мо дуртар аст хушхол мешавем. Ин яъни табаъият аз душманшиносийи шаръий ва даражабандийи шаръийи душманоники аллох таоло бароимон таъйин карда ва ижоди шодий барои худимонки агар каси аз ин душманшиносийи шаръий ва даражабандийи шаръийи душманони ғофил ва ноогох бошад аз ин шодий хам махрум мешавад.

-дастайи севум аз шодихойи мовриди пасанди аллох таоло он шодий астки бар асари идома додани масири шухадойики дар рохи аллох ва жанги мусаллахона кушта шудан ба даст меояд.

 وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحياءٌعِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ * فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِوَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ (آل عمران/170-169)

Ва касонироки дар худо кушта мешаванд, мурда машмор,балки онон зиндаанд ва бидишон назди парвардигоришон рузи дода мешавад. Онон шодмонанд аз ончи худованд ба фазл ва карами худ бадишон дода аст, ва хушхоланд ба хотири касоники баъди аз онон монданд ( ва хануз дар рохи аллох жанг мекунанд ва шахид нашуданд ва ) бадишон напейвастанд. ( шодий ва сурури онон аз ин бобат астки пирузий ё шаходат дар интизори хамкишони ишон аст ва мақомоти баржаста ононро дар он жахон мебинанд, ва медонанд) инки тарс ва харросий бар ишон нест ва онон андухгин нахоханд шуд.

(идома дорад……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(82- қисм)  

  Жамиятнинг дорилари ўша жамиятнинг мавжуд вазиятига ва кундалик эхтиёжларига муносиб холда ироя берилиши керак ва харакат буюк мақсадга етиш йўлида баъзи мархалаларда шариат ахкомларини баъзисини баён қилмасликка мажбур бўлиши хам мумкин, худди имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллохга ўхшаб урнаяйн хадиси бўйича шундай ташхис берадики, мана бу ўтиш мархаласида уни баён қилишликка хеч қандай эхтиёж йўқ, чунки агар мана бу сохада назарий ва амалий фаолиятларни баён қилинса ва очилса, бу монеъ сифатида амал қилиши  ва мубораза йўлида тўсиқ,тўғон бўлиши мумкин.

Уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ривоят қилган  хадисда очиқ-ойдин суратда кўриниб турганидек, иймонни таълим беришдан олдин шаробхўрликка, зинокорликка ўхшаган ахкомларни татбиқ қилинадиган ва ироя бериладиган  бўлса, бу тўсиқ сифатида амал қилади. Шу сабабли хам кўрганимиздек, мана бу мархалада вафот топган мусулмонлар усул бўйича бундай ахкомлар борлигидан хабардор бўлишган эмас, росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг хеч қайси бир ёронлари хам бундай ахкомларни, қонунларни тасаввур қила олишмасди хам.

 Ишнинг зохири шуни кўрсатадики, аллох таоло хам ахкомлари учун мухайё бўладиган мархала ва замон келмасдан олдин, уларни оғзаки ва назарий жихатдан ифодалашни лозим кўрмаган, шу сабабли хам қуръонни бир жойда тўлиқ китоб шаклида одамларга нозил қилган эмас, балки хатто уларга тегишли бўлган оятларни нозил қилишни хам ўзига хос макон ва замонга қолдирган. иймон таълим берилган пайтда мўъминларга тегишли барча оятлар     

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

билан бошланган ва иймонни таълим бериб уни вужудга келтиргандан сўнг, шахсга ахкомларни баён қилиш учун хитоб қилади.

Агар бир киши фақат мусулмон бўлган бўлса ва мўъмин даражасига етмаган бўлса,аммо у мўъмин бўлганликни иддао қиладиган бўлса, очиқчасига эълон қиладики:

  قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14)

Аъробийлар: “иймон келтирдик”, дедилар. (Эй Мухаммад, уларга) айтинг: “сизлар иймон келтирганларингиз йўқ, лекин сизлар “Бўйсундик”, денглар, ( чунки хали- хануз) иймон дилларингизга кирган эмасдир.

Шу сабабли хам,  эвалюцион харакатнинг мавжуд вазияти бизлардан нимани талаб қилаётганига мувофиқ равишда, агар бирор киши бизлардан

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

«وَأَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ»

ни қандай татбиқ қилиш бўйича келажакдаги режаларингиз нимадан иборат,деб сўраса? Агар бизлар бу ахкомларни майда қисматлари учун кундалик эхтиёжларга ва мавжуд вазиятга ва инсонларнинг келажакдаги ривожланишларини меъзонига муносиб холда, бу ахкомнинг умумий жихатларига  иймон келтирган бўлсак, унга қуйидагича жавоб беришимиз керак бўлади, хозирча бизларни ихтиёримизда бундай дастур йўқ, бу ишлар ўзини вақти келганда мушаххас бўлади, бизлар хар қандай шошилинч қадамлардан ва хиссиётга берилган шиорлардан ва муддатидан олдин, номақбул ахкомлар чиқаришдан ўзимизни тиямиз, балким бизлар бу ишлар орқали жиход ва мубораза йўлидаги  мана бу муборак жараёнга зарба урмаган бўламиз ва мана бу мақсадга етиш учун унинг энг асосий усулларидан бирини риоят қилган бўламиз.

Бунга шуни хам қўшимча қилиш керакки, бу  бизлар ўзимизнинг хос ахкомларимизга эга бўлмаслигимиз керак деган маънода  эмас. Биз бундай ахкомларга эгамиз, бўлиб хам бизларни ихтиёримизда энг яхшилари бор. Қуръон ва сахих суннатда бир қанча асрлар олдин бундай ахкомлар ёзиб қолдирилган  ва булар дўст ва душманнинг кўз-ўнгида, ихтиёрида асосий қонун сифатида мавжуд,аксинча, бу ерда гап шундаки, у хукмнинг долзарб қўлланиши билан мутаносиб равишда диний ва дунёвий кучга эга бўлиш учун энг кичик мос имконият пайдо бўлган хар бир вақт ва жойга мос равишда пухта режалаштириш билан амалга оширилиши керак. Бизлар ана ўша замон ва макон тутган ўринда ва ўша замонни абзорларига муносиб холда бу хукмни татбиқ ва ижро  қиламиз.

Бизларнинг мухолифларимиз шу нарсани яхши тушуниб етишдики, мусулмонлар ўзларига хос қонунларга эга ва уларни татбиқ қилиш учун хам мусулмонлар ўзларига хос қобилиятга эгадурлар, улар шубхасиз хукумат қудратини қўлга киритишга шойиста ва қодирдурлар, демак бу ердаги мушкилот мана бу мунсажим  қонунларнинг борлигида эмас; балки ундан бўлган манзур шуки, мана бу ижтиходий ахкомларнинг татбиқ қилиниши келажакдаги ўзини замонига муносиб вазиятда, ўринда бўлиши керак, ва хилма- хил мазхаблар ва тафсирлар, кўп сонли кичик умматлар, хамда кўп сонли  кичик жамоатлар ва кичик шўролар   вужудга келган  хозирги пайтда, хануз мушаххас бир диёрда бир вохид шўрони йўли бўйича вохид ижмоъ ва вохид жамоат ва вохид уммат вужудга келмаган ва бу шўро ўша замондаги  мавжуд вазиятга муносиб холда ўзини вохид раъйини ва вохид ижтиходини ироя бермаган, то мана бу замон келмагунича вақтидан олдин бериладиган, замон ва фаслга муносиб бўлмаган тушунчаларни ироя бериш ва айтишлик, инқилоб даврини  ва қудратни касб қилишни  ва хукуматни ташкил қилишни дардига емайдиган фойдасиз бир харакат хисобланади. Бизлар хозирги пайтда онгли ва мақсадга эга бўлган холда муштарак асосга суяниб ва вафодорликни сақлаб ва охирги ғалаба томон қилинаётган  сахих йўлдаги мақсад сари  умумий харакатда мустахкам турган холда ишларни режалаштиришимиз керак бўлади.

Шахс иймонни таълим олган даврида “ла илаха”ни тилга олгач ва тоғутга куфр келтиргач, мавжуд вазиятда қуйидагиларни айтган бўлади:  мен аллохни хукмидан бошқа хеч қандай хукмларга бўйинсунмайман, секуляризм динини қонунларини оёғимни остига қўяман, мен секуляризм динидаги на коммунизмни ва на либирализмни қабул қилмайман, мен социал демократларни ахкомларини хам қабул қилмайман, хонадонимни устида  илохий ахкомларни ўрнига секуляристларни ахкомларини ижро бўлишига хам рухсат бермайман, опа-синглим ва аёлим ва қизим секуляристик хукуматнинг қудратини панохида талаф бўлиб кетишига йўл қўймайман, фақирликни ва фахшни қабул қилмайман, хаётимни барча жихатларида қўрқув ва амниятсизликни хохламайман, муртад секуляристларининг нисбий ахлоқларига бўйинсунмайман, мен “куфр озодлигига” ўхшаш  фариб берувчи шиорларни ёки фикрий ва шахсий бузуқликларни остида, аллохни ва росулини  ва аллохни шариатидаги қонунларни, аллохни оятларини хақорат қилинишига, куфрони неъмат қилинишига рухсат бермайман, бундан бошқа яна ўнлаб ўринлар мавжуд бўлиб, мусулмон шахс ла илахани ва тоғутга куфр келтиришни айтиш орқали хар қандай жохилий қонунни хар қандай шаклда ва кўринишда бўлишидан қатъий назар қабул қилмайди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (82- قیسم)

جَمِیعیَتنِینگ دارِیلَرِی اوُشَه جَمِیعیَتنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِیگه وَ کوُندَه لِیک اِیختِیاجِیگه مُناسِب حالدَه اِرایَه بِیرِیلِیشِی کِیرَک وَ حَرَکَت بوُیوُک مَقصَدگه یِیتِیش یوُلِیدَه بَعضِی مَرحَلَه لَردَه شَرِیعَت اَحکاملَرِینِی بَعضِیسِینِی بَیان قِیلمَسلِیککَه مَجبُور بوُلِیشِی هَم موُمکِین، حوُددِی اِمامِی اَحمَد اِبنِ حَنبَل رَحِمَهُ الله گه اوُحشَب عُرنَیَین حَدِیثِی بوُیِیچَه شوُندَی تَشخِیص بِیرَه دِیکِی، مَنَه بوُ اوُتِیش مَرحَلَه سِیدَه اوُنِی بَیان قِیلِیشلِیککَه هِیچ قَندَی اِیختِیاج یوُق، چوُنکِی اَگر مَنَه بُو صاحَه دَه نَظَرِی وَ عَمَلِی فَعالِیَتلَرنِی بَیان قِیلِینسَه وَ آچِیلسَه، بُو مانِع صِیفَتِیدَه عَمَل قِیلِیشِی وَ مُبارَزَه یوُلِیدَه توُسِیق، توُغان بوُلِیشِی موُمکِین. 

اُمُّ المُؤمِنِین عائِشَه رَضِیَ الله عَنها رِوایَت قِیلگن حَدِیثدَه آچِیق – آیدِین صُورَتدَه کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، اِیماننِی تَعلِیم بِیرِیشدَن آلدِین شَرابخوُرلِیککَه، زِناکارلِیککَه اوُحشَه گن اَحکاملَرنِی تَطبِیق قِیلِینَه دِیگن وَ اِرایَه بِیرِیلَه دِیگن بوُلسَه، بُو توُسِیق صِیفَتِیدَه عَمَل قِیلَه دِی. شوُ سَبَبلِی هَم کوُرگه نِیمِیزدِیک، مَنَه بُو مَرحَلَه دَه وَفات تاپگن مُسُلمانلَر اوُصُول بوُیِیچَه بوُندَی اَحکاملَر بارلِیگِیدَن خَبَردار بوُلِیشگن اِیمَس، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ هِیچ قَیسِی بِیر یارانلَرِی هَم بُوندَی اَحکاملَرنِی، قانوُنلَرنِی تَصَوُّر قِیلَه آلِیشمَسدِی هَم.

اِیشنِینگ ظاهِرِی شوُنِی کوُرسَه تَه دِیکِی، اَلله تَعالَی هَم اَحکاملَرِی اوُچُون مُهَیّا بوُلَه دِیگن مَرحَلَه وَ زَمان کِیلمَسدَن آلدِین، اوُلَرنِی آغزَه کِی وَ نَظَرِی جِهَتدَن اِفادَه لَشنِی لازِم کوُرمَه گن، شُو سَبَبلِی هَم قُرآننِی بِیر جایدَه توُلِیق کِتاب شَکلِیدَه آدَملَرگه نازِیل قِیلگن اِیمَس، بَلکِی حَتَّی اوُلَرگه تِیگِیشلِی بوُلگن آیَتلَرنِی نازِیل قِیلِیشنِی هَم اوُزِیگه خاص مَکان وَ زَمانگه قالدِیرگن. اِیمان تَعلِیم بِیرِیلگن پَیتدَه مُؤمِنلَرگه تِیگِیشلِی بَرچَه آیَتلَر «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا» بِیلَن باشلَنگن وَ اِیماننِی تَعلِیم بِیرِیب اوُنِی وُجُودگه کِیلتِیرگندَن سُونگ، شَخصگه اَحکاملَرنِی بَیان قِیلِیش اوُچُون خِطاب قِیلَه دِی.

اَگر بِیر کِیشِی فَقَط مُسُلمان بوُلگن بوُلسَه وَ مُؤمِن دَرَجَه سِیگه یِیتمَه گن بوُلسَه، اَمّا اوُ مُؤمِن بوُلگنلِیکنِی اِدَّعا قِیلَه دِیگن بوُلسَه، آچِیقچَه سِیگه اِعلان قِیلَه دِیکِی:    قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14) اَعرابِیلَر: “اِیمان کِیلتِیردِیک”، دِیدِیلَر. ( اِی مُحَمَّد، اوُلَرگه ) اَیتِینگ: “سِیزلَر اِیمان کِیلتِیرگنلَرِینگِیز یوُق، لِیکِن سِیزلَر “بوُیسُوندِیک”، دِینگلَر، ( چوُنکِی هَلِی – هَنوُز) اِیمان دِیللَرِینگِیزگه کِیرگن اِیمَسدِیر.

شُو سَبَبلِی هَم، اِیوَه لوُسِیآن حَرَکَتنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِی بِیزلَردَن نِیمَه نِی طَلَب قِیلَه یاتگه نِیگه مُوافِق رَوِیشدَه، اَگر بِیرار کِیشِی بِیزلَردَن  «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

«وَأَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَالنَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ» نِی قَندَی تَطبِیق قِیلِیش بوُیِیچَه کِیلَه جَکدَگِی رِیجَه لَرِینگِیز نِیمَه لَردَن عِبارَت، دِیب سوُرَه سَه؟ اَگر بِیزلَر بُو اَحکاملَرنِی مَیدَه قِیسمَتلَرِی اوُچُون کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرگه وَ مَوجُود وَضِییعیَتگه وَ اِنسانلَرنِینگ کِیلَه جَکدَگِی رِواجلَه نِیشلَرِینِی مِعزانِیگه مُناسِب حالدَه، بُو اَحکامنِینگ عُمُومِی جِهَتلَرِیگه اِیمان کِیلتِیرگن بوُلسَک، اوُنگه قوُیِیدَگِیچَه جَواب بِیرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی، حاضِرچَه بِیزلَرنِی اِیختِیارِیمِیزدَه بوُندَی دَستُور یوُق، بُو اِیشلَر اوُزِینِی وَقتِی کِیلگندَه مُشَخَّص بوُلَه دِی، بِیزلَر هَر قَندَی شاشِیلِینچ قَدَملَردَن وَ حِیسِّیاتگه بِیرِیلگن شِیعارلَردَن وَ مَددَتِیدَن آلدِین، نامَقبُول اَحکاملَر چِیقَه رِیشدَن اوُزِیمِیزنِی تِیَه مِیز، بَلکِیم بِیزلَر بُو اِیشلَر آرقَه لِی جِهاد وَ مُبارَزَه  یوُلِیدَگِی مَنَه بُو مُبارَک جَرَیانگه ضَربَه اوُرمَه گن بوُلَه مِیز وَ مَنَه بُو مَقصَدگه یِیتِیش اوُچُون اوُنِینگ اِینگ اَساسِی اوُصُوللَرِیدَن بِیرِینِی رِعایَت قِیلگن بوُلَه مِیز.

بوُنگه شُونِی هَم قوُشِیمچَه قِیلِیش کِیرَککِی، بُو بِیزلَر اوُزِیمِیزنِینگ خاص اَحکاملَرِیمِیزگه اِیگه بوُلمَسلِیگِیمِیز کِیرَک دِیگن مَعنادَه اِیمَس. بِیز بوُندَی اَحکاملَرگه اِیگه مِیز، بوُلِیب هَم بِیزلَرنِی اِیختِیارِیمِیزدَه اِینگ یَحشِیلَرِی بار. قُرآن وَ صَحِیح سُنَّتدَه بِیر قَنچَه عَصرلَر آلدِین بوُندَی اَحکاملَر یازِیب قالدِیرِیلگن وَ بوُلَر دوُست وَ دُشمَننِینگ کوُز- اوُنگِیدَه، اِیختِیارِیدَه اَساسِی قانوُن صِیفَتِیدَه مَوجُود، عَکسِینچَه، بُو یِیردَه گپ شوُندَگِی، اوُ حُکمنِینگ دالزَرب قوُللَنِیشِی بِیلَن مُتناسِب رَوِیشدَه دِینِی وَ دُنیاوِی کوُچگه اِیگه بوُلِیش اوُچُون اِینگ کِیچِیک ماس اِمکانِیَت پَیدا بوُلگن  هَر بِیر وَقت وَ جایگه ماس رَوِیشدَه پوُختَه رِیجَه لَشتِیرِیش بِیلَن عَمَلگه آشِیرِیلِیشِی کِیرَک. بِیزلَر اَنَه اوُشَه زَمان وَ مَکان توُتگن اوُرِیندَه وَ اوُشَه زَماننِی اَبزارلَرِیگه مُناسِب حالدَه بوُ حُکمنِی تَطبِیق وَ اِجرا قِیلَه مِیز.

بِیزلَرنِینگ مُخالِفلَرِیمِیز شوُ نَرسَه نِی یَحشِی توُشوُنِیب یِیتِیشدِیکِی، مُسُلمانلَر اوُزلَرِیگه خاص قانوُنلَرگه اِیگه وَ اوُلَرنِی تَطبِیق قِیلِیش اوُچُون هَم مُسُلمانلَر اوُزلَرِیگه خاص قابِلِیَتگه اِیگه دوُرلَر، اوُلَر شُبهَه سِیز حُکوُمَت قُدرَتِینِی قوُلگه کِیرِیتِیشگه شایِیستَه وَ قادِردوُرلَر، دِیمَک بُو یِیردَگِی مُشکِلات مَنَه بُو مَنسَجِم قانوُنلَرنِینگ بارلِیگِیدَه اِیمَس؛ بَلکِی اوُندَن بوُلگن مَنضُور شوُکِی، مَنَه بُو اِجتِهادِی اَحکاملَرنِینگ تَطبِیق قِیلِینِیشِی کِیلَه جَکدَگِی اوُزِینِی زَمانِیگه مُناسِب وَضِیعیَتدَه، اوُرِیندَه بوُلِیشِی کِیرَک، وَ هِیلمَه – هِیل مَذهَبلَر وَ تَفسِیرلَر، کوُپ سانلِی کِیچِیک اوُمَّتلَر، هَمدَه کوُپ سانلِی کِیچِیک جَماعَتلَر  وَ کِیچِیک شوُرالَر وُجُودگه کِیلگن حاضِرگِی پَیتدَه، هَنُوز مُشَخَّص بِیر دِیاردَه بِیر واحِد شوُرانِی یوُلِی بوُیِیچَه واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَت وَ واحِد اوُمَّت وُجُودگه کِیلمَه گن وَ بُو شوُرا اوُشَه زَماندَگِی مَوجُود وَضِیعیَتگه مُناسِب حالدَه اوُزِینِی واحِد رَعیِینِی وَ  واحِد اِجتِهادِینِی اِرایَه بِیرمَه گن، تا مَنَه بُو زَمان کِیلمَه گوُنِیچَه وَقتِیدَن آلدِین بِیرِیلَه دِیگن، زَمان وَ فَصلگه مُناسِب بوُلمَه گن توُشوُنچَه لَرنِی اِرایَه بِیرِیش وَ اَیتِیشلِیک، اِنقِلاب دَورِینِی وَ قُدرَتنِی کَسب قِیلِیشنِی وَ حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشنِی دَردِیگه یِیمَیدِیگن فایدَه سِیز بِیر حَرَکَت حِسابلَه نَه دِی. بِیزلَر حاضِرگِی پَیتدَه آنگلِی وَ مَقصَدگه اِیگه بوُلگن حالدَه مُشتَرَک اَساسگه سوُیَه نِیب وَ وَفادارلِیکنِی سَقلَب وَ آخِیرگِی غَلَبَه تامان قِیلِینَه یاتگن صَحِیح یوُلدَگِی مَقصَد سَرِی عُمُومِی حَرَکَتدَه مُستَحکَم توُرگن حالدَه اِیشلَرنِی رِیجَه لَشتِیرِیشِیمِیز کِیرَک بُولَه دِی. 

شَخص اِیماننِی تَعلِیم آلگن دَورِیدَه “لا اله” نِی تِیلگه آلگچ وَ طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرگچ، مَوجُود وَضِیعیَتدَه قوُیِیدَگِیلَرنِی اَیتگن بوُلَه دِی: مِین اَلله نِی حُکمِیدَن باشقَه هِیچ قَندَی حُکملَرگه بوُیِینسوُنمَیمَن، سِکوُلارِیزم دِینِینِی قانوُنلَرِینِی آیاغِیمنِی آستِیگه قوُیَه مَن، مِین سِکوُلارِیزم دِینِیدَگِی نَه کامُّونِیزمنِی وَ نَه لِیبِیرَه لِیزمنِی قَبوُل قِیلمَیمَن، مِن ساسِیال دِیماکرَتلَرنِی اَحکاملَرِینِی هَم قَبوُل قِیلمَیمَن، خانَدانِیمنِی اوُستِیدَه اِلاهِی اَحکاملَرنِی اوُرنِیگه سِکوُلارِیستلَرنِی اَحکاملَرِینِی اِجرا بوُلِیشِیگه وَ رُحصَت بِیرمَیمَن، آپَه – سِینگلِیم وَ عَیالِیم وَ قِیزِیم سِکوُلارِیستِیک حُکوُمَتنِینگ قُدرَتِینِی پَناهِیدَه تَلَف بوُلِیب کِیتِیشِیگه یوُل قوُیمَیمَن، فَقِیرلِیکنِی وَ فَحشنِی قَبوُل قِیلمَیمَن، حَیاتِیمنِی بَرچَه جِهَتلَرِیدَه قوُرقوُو وَ اَمنِیَتسِیزلِیکنِی هاحلَه مَیمَن، مُرتَد سِکوُلارِیستلَرِینِینگ نِیسبِی اَخلاقلَرِیگه بُویِینسُونمَسمَن، مِین “کُفر آزادلِیگِیگه” اوُحشَش فَرِیب بِیرُوچِی شِیعارلَرنِی یاکِی فِکرِی وَ شَخصِی بوُزوُقلِیکلَرنِی آستِیدَه، اَلله نِی وَ رَسُولِینِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی، اَلله نِی آیَتلَرِینِی حَقارَت قِیلِینِیشِیگه، کُفرانِی نِعمَت قِیلِینِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیمَن، بوُندَن باشقَه یَنَه اوُنلَب اوُرِینلَر مَوجُود بوُلِیب، مُسُلمان شَخص لا اِلَهَ نِی وَ طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیشنِی اَیتِیش آرقَه لِی هَر قَندَی جاهِلِی قانوُننِی هَر قَندَی شَکلدَه وَ کوُرِینِیشدَه بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر قَبوُل قِیلمَیدِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(82- قسمت)

داروهای جامعه متناسب با وضع موجود آن جامعه و نیازهای روز آن جامعه ارائه می شوند، و ممکن است که در راه رسیدن به هدف بزرگ، جنبش مجبور بشود در مراحلی از بیان بعضی از احکام شریعت الله هم خود داری کند، و مثل امام احمد بن حنبل رحمه الله در حدیث عرنیین چنین تشخیص بدهد که در این مرحله گذار هیچ نیازی به بیان آن نیست، وممکن است حتی در صورت بیان وباز شدن فعالیتهای تئوریک و یا عملی در این زمینه، بعنوان بازدارنده ای هم عمل کند، ودر مسیر مبارزه خلل وارد کند، وسد بشود.

از حدیث ام المومنین عایشه رضی الله عنها به صورت واضح روشن می شود که قبل از آموزش ایمان، ارائه و تطبیق احکامی چون شرابخوري و زنا كاري و غیره می توانست بازدارنده باشد. برای همین است می بینیم مسلمينی كه در اين دوران فوت كردند اصولاً نمي دانستند كه چنين احكامي هم وجود دارند، و برای هیچ کدام از ياران رسول الله صلي اله عليه وسلم هم تصور چنين احكام وقوانينی قابل تصور نبود.

ظاهر قضیه نشان می دهد که الله تعالي لازم هم نمي ديد كه قبل از مرحله و زمان خاص عملي شدن احكامش ، آنها را هم به صورت لفظي و تئوريك بيان کند، برای همین است که قرآن را یکجا و مثل یک کتاب بر مردم نازل نمی کند، بلكه حتي بيان ونازل کردن آيات مربوط به آنها را هم، به زمان ومكان خاص خودش موكول می کند. زمانی که ایمان آموزش داده می شود کل آیات مختص مومنین با«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»شروع می شود و بعد از ایجاد و آموزش ایمان است که شخص را مخاطب احکامش قرار می دهد.

و اگر کسی فقط مسلمان شده باشداما به درجه ی مومنین نرسیده باشد و ادعای مومن بودن بکند الله به صراحت اعلام می کند : قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14)عربها می‌گویند: ایمان آورده‌ایم. بگو: شما ایمان نیاورده‌اید، بلکه بگوئید: تسلیم و مسلمان شده‌ایم. چرا که ایمان هنوز به دلهایتان راه نیافته است.

برای همین است كه، متناسب با آنچه كه وضعيت موجود جنبش تكاملي ازما مي خواهد، اگر كسي از ما بپرسد كه برنامه شما برای چگونگی تطبیق «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» یا برنامه ی شما برای چگونگی تطبیق «وَأَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ» در آینده چیست؟ اگر ما ضمن ایمان به کلیات این احکام برای تطبیق جزئیات این احکام متناسب با نیاز روز، و وضع موجود، و میزان پیشرفت انسانها در آینده، در جواب بگوئيم كه ما فعلا چنين برنامه ای در اختيار نداريم وروز خودش همه چيز مشخص می شود، و از هر گونه اقدامات عجولانه و شعار دهی احساساتی، و ارائه ی احکام نارس و نابجا خود داری کردیم، شايد بتوانیم به خودمان بگوییم که ما در مسير جهاد و مبارزه مولد صدمه به این جریان مبارک نشدیم، و يكي از اصول اساسي آن را برای رسیدن به هدف رعايت کرده ایم.

چنانچه عرض شد این به این معنی نیست که ما نباید احکام خاص خودمان را داشته باشیم. ما اینان را داریم و خوبش هم داریم . درقرآن و سنت صحیح این احکام قرنها پیش ثبت شدند و به عنوان قانون اساسی ما در معرض دید و در اختیار دوست و دشمن قرار دارند، بلكه در اینجا هدف سخن این است که بايد با برنامه ريزي دقيق، متناسب با هر زمان و مکانی كه كوچكترين فرصت مناسبي برای كسب قدرت ایمانی و دنیویِ متناسبِ با تطبیقِ شرعیِ به روز آن حكم  بوجود آمده است، ما در همان موقعیت زمانی و مکانی، و متناسب با ابزارهای آن زمان، این حکم را تطبیق بدهیم و اجراش کنیم.

مخالفین ما هم فهمیده اند که مسلمین قوانین خاص خودشان را دارند و برای تطبیق آن هم توانائی های خاص خودشان را دارند و بدون شک شایستگی و توان در دست گرفتن قدرت حکومتی را دارند، پس مشکل بر سر وجود این قوانین منسجم نیست؛ بلکه منظور این است که تطبیق این احکام اجتهادی باید متناسب با وضع و موقعیت زمانی خودش در آینده باشد، و هم اکنون که مذاهب و تفاسیر مختلف و متعدد و امتهای کوچک متعدد، و جماعتهای کوچک متعدد، و شوراهای کوچک متعددی به وجود آمدند، و هنوز در یک سرزمین مشخص یک امت واحد و یک اجماع واحد و یک جماعت واحدی از طریق یک شورای واحدی به وجود نیامده است تا در مورد تطبیق حکم خاصی رای واحد و اجتهاد واحد خودش را متناسب با وضع موجود آن زمان ارائه بدهد، تا آن زمان گفتن و ارائه ی برداشتهای زود رس در غير زمان وفصل مناسبش، تلاش بي فايده ای است که اصلاً به درد دوره انقلابي تا قبل از كسب قدرت وتشكيل حكومت نمي خورد. ما الان باید آگاهانه و هدفمند تنها با تكيه اساسي بر مشتركات و محافظت از وفادار ماندن و ايستادگي بر حركت عمومی به سوی هدف در مسيرصحيحش به سمت پیروزی نهائی، برنامه ریزی کنیم .

زمانی که شخص در همان دوران آموزش ایمانش «لا اله» را بر زبان می آورد و كفر به طاغوت می کند یعنی در وضع موجود می گوید: من زیر بار هیچ حکمی غیر از حکم الله نمی روم، قوانین دین سکولاریسم را زیر پام می گزارم، من از دین سکولاریسم نه کمونیسمش را می خواهم نه لیبرالیسمش را، من زير بار احكام سوسيال دمكراتها هم نمی روم، من اجازه نمي دهم كه احكام سكولاريستي به جاي احكام الهی بر خانواده ام اجرا بشود، من نمي گذارم كه در پناه قوانین سکولاریستی و در پناه قدرت حکومت سکولاریستی خواهرم، زنم و دخترم تلف بشوند، من زير بار فقر وفحشاء نمي روم، من ترس ونا امني را در تمام پايه هاي زندگيم نمي خواهم، من زير بار نسبيت اخلاقي سكولاريستي مرتدین نمي روم، من تحت شعارهای فریبنده ی «آزادی کفر» یا همان بی بندوباری فکری و شخصی اجازه ی کفر گوئی و توهین به الله و رسول و قوانین شریعت الله و آیات الله را نمی دهم،  و دهها مورد دیگر که شخص مسلمان با گفتن همان لا اله و کفر به طاغوتش هیچ قانون جاهلی را در هيچ شكل وقيافه اي نمي پذيرد.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(12-қисмат)

Вақтики ла илаха – иллаллох ва Мухаммадун росулуллох саллаллоху алайхи васалламро бар забон ронди дар воқеъ кулли зиндагитро ва хатто равиши мурданитро хам сипорди дасти аллох:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ* لاَ شَرِیکَ لَهُ وَبِذَلِکَ أُمِرْتُ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُسْلِمِینَ(انعام/162)[1]

Еки аз он чизхойики дар зистан аз он аллох аст шодист. Аллох фармуда нисбат ба чи чизи шод бошем мо хам хамон кориро мекунем, ва фармуда нисбат ба чи чизи нигарон ва норохат бошем мо хам хамон кориро мекунем. Дар инжо метавонем бигуемки танхо аллох таоло дар дунё ва қиёмат хам механдонад хам мегирёнад, аллох таоло бо муқаддамоти мефармояд:

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى *

Ки хечкас бори гунохони дигариро бар душ намекашад.

.‏  ‏وَأَن لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى*

Ва инки барои инсон подош ва бахрайи нест жуз ончи худ карда аст ва барои он талош намуда аст

. وَأَنَّ سَعْیَهُ سَوْفَ یُرَى *

Ва инки қатъан саъй ва кушиши у дида хохад шуд.

.‏  ‏ثُمَّ یُجْزَاهُ الْجَزَاء الْأَوْفَى*

Сипас( дар баробари кориш) сазо ва жазойи кофий дода мешавад.

‏ وَأَنَّ إِلَى رَبِّکَ الْمُنتَهَى *

Ва инки қатъан поёни рох ба парвардигори ту мунтахий мешавад.

.‏  وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَى *

Ва инки қатъан у астки механдонад ва мегирёнад.

وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْیَا ‏ ‏(نجم/36-44).‏

Ва инки қатъан у астки мемиронад ва зинда мегардонад.

Возих аст мо ба он чизи хушхол мешавемки аллох таоло ба он рози аст ва дар қонуниш баёниш карда аст ва ба он чизхойи норохат ва ғамгин мешавемки аллох таоло бо фитрати солим ва қавониниш бароимон таъйин карда аст. Пас танхо аллох таоло дар дунё ва қиёмат механдонад ва шод мекунад ва танхо у астки мегирёнад ва ғамгин мекунад.

« وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَى»

Ба ин даста аз шодийхойики аллох таоло ба он рози аст ва мовриди писанди аллох ва пойдор аст, мегуем “шодийи мусбат ва бажо”ки мешавад ба сурати куллий ин новъ аз шодийхоро дар се даста жо дод:

1. Еки шодий ба хотири табаъият аз қонуни шариати аллохки мояйи шифойи қалбхост.

Чун хамон рузи аввал аллох таоло ба одам алайхиссалом мефармояд:

:  قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِيعًا فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ (بقره/38)

Гуфтем: хаммаги аз онжо( ба замин) фуруд ойид ва чунончи хидояти аз тарафи ман барои шумо омад ( ки хатман хам хохад омад) касоники аз ман пейравий кунанд, на тарси бар онон хохад буд ва на ғамгин хоханд шуд.

Яъни табаъият аз қонуни шариати аллох мусовий аст бо набудани тарс ва ғам ва андух ва табъан дастёбийи ба шодий ва сурур. Инжостки аллох таоло боз мефармояд:

یَا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْکُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَشِفَاء لِّمَا فِی الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ* قُلْ بِفَضْلِ اللّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُواْ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ   (یونس/58-57)[2]

Бигу: ба фазл ва рахмати худо- ба хамин ( на чизи дигари) – бояд мардумон шодмон шаванд.

Ва боз аллох таоло таъкид мекунад ононики танхо аз қонуни шариатиш пейравий карданд ва интури амалан гуфтан танхо аллох роб ва парвардигори мост дар қиёмат хам шод хастанд ва аз ғам ва андух  ба дуранд:

 إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ *  أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ خَالِدِینَ فِیهَا جَزَاء بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ ‏ (احقاف/13-14)

Касоники мегуянд: парвардигори мо танхо аллох аст, сипас ( бар ин тўвхид ва ектопарастий) мондагор мешаванд ва истиқомат мекунанд, на тарси бар онон аст ва на ғамгин мегарданд. Онон ба подоши корхойики мекунанд, сокинони бехишт буда ва жовдона дар он мемонанд.

Инжостки роххойи мухталифи тўлиди шодий барои бандахо мутаносиб бо тавоноийки доранд боз мешавад, еки тавониш дар тижорат ё пизишки аст ва аз ин тариқ барои худиш тўлиди шодий мекунад, дигари дар руфтагарий ва мухандисий ё кишоварзий ва банноий ва муаллимий ва каффоший ва рузихойи суннат ва ё даххо рохи дигар астки шариати аллох жилови муслимин қарор дода ва муслимин аз еки ё аз чанд рохи аз ин роххо барои худишон шодий тўлид мекунанд: масалан инфоқ ва садақа додан дар рохи аллох бидуни инки риё ё миннати дар он бошад ё азият ва озори ба хамрохи ин бахшидани мол бошадки ин хам боиси аз бейн рафтани тарс ва ғам мешавад. Чиро? Чун шахс медонадки аллох ба жойиш чи чизи медихад ва умидвор астки машмули ин подош бишавад ва аз у қабул шавад. Хамин аз бейн рафтани тарс ва ғам яъни омадани шодий. Ингуна мешавад бо пул шодий харид.

(идома дорад……..)

---

[1] بگو: نماز و عبادت و زیستن و مردن من از آن خدا است که پروردگار جهانیان است. خدا را هیچ شریکی نیست، و به همین دستور داده شده‌ام، و من اوّلین مسلمان هستم .‏

[2] ای مردمان ! از سوی پروردگارتان برای شما اندرزی (جهت رهنمود زندگی ) و درمانی برای چیزهائی که در سینه‌ها است آمده است و هدایت و رحمت برای مؤمنان است.‏ بگو:به فضل و رحمت خدا – به همین ( نه چیز دیگری ) – باید مردمان شادمان شوند . این بهتر از چیزهائی است که جمع می کنند.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(11- қисмат)

Интури омузишхойи сахихи шаръий метавонад чанин мўъминиро тўлид кунадки, хар монеъи ва сахти дунёвий ва моддийро ба фурсати барои хариди шодий аз аллох таоло табдил мекунанд, чун шодий дар қалб ва рух аст ва рух хам мондагор ва ғейри фоний аст. Шахс умури фоний ва зудгузарро дар рохи амри ғейри фоний харж мекунадки кулли суд насибиш мешавад, пас чиро хушхол нашавад?

«فَرِحِینَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَیَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ» (آل عمران/170)

Онон шодмонанд аз ончи худованд ба фазл ва карами худ бадишон дода аст, ва хушхоланд ба хотири касоники баъди аз онон монданд ( ва хануз дар рохи худо межанганд ва ба фўвзи шаходат ноил нашуданд ва ) бадишон напейвастанд. Инки тарс ва харроси бар ишон нест ва онон андухгин нахоханд шуд.

Возих ва ошкор астки рухи инсон астки жовдона мемонад на ин жисм. Ва ин жисм то марохили хамрохи ин рух мемонад ва баъад рахоиш мекунад. Холо рохи мухофизат аз ин рух, ва шод кардани ин рух дар дунё ва қиёмат бояд ёд гирифта шавад. Ин рухи астки аз жисм хамчун ек абзор барои шод шудани худиш дар дунё истефода мекунадки ба шодий дар қиёматиш хам мунжар мешавад. Дар ин сурат оромиш дар рух аст, шодий макониш рух аст, чизики равоншиносий секуляристий қасд дорад ин жойгохи аслийи қалб ва рухро нодида бигирад ва бар зехни холий инсонхо ва “масъулият” такия кунад, ва саъй дорад инхамма беморихойи даруний жомеъаро интури дармон кунад:

Ин танишхойи даруний ва изтироботи ғейри қобили инкори равонийро каси наметавонад нодида бигирад ва ё инкориш кунадки хамчун ек муъзал, оромиш ва даруни инсонхойи жомеъайи имрузи асри техноложийро ошуфта ва олуда карда астки, еки аз осори ин тахрибот кохиши шодий ва масаррат ва оромиш буда ва хаст.

Равоншиносони секуляр дар хузайи равоншиносийи саломат ва дар қолиби равоншиносийи мусбат,таъкиди бештари рухи мафхуми шодий бар асоси “ масъулият” ва “ зехни шахсий” карданд, ва мўътақидандки инсон метавонад сирфан бо қудрати ақли муттакийи бар махсусот ва тавоноийи шахсий ва бидуни такия бар худо ва қонуни шариати аллох ва қалб, зиндагийи худишро идора кунад ва шодий ва оромиши мовриди назар бирасад.

Секуляристхо бо ин равоншиносишон сирфан бо такия бар хис, фикр ва нафъи шахсий ва ғароизи муштараки бейни инсон ва хайвон дунболи шодий мегарданд, ва ба муридонишон ёд медихандки хар каси ба хар қиймати ва ба хар шевайи масъули таъмини чанин шодий барои худиш аз тариқи суди бештар ва лаззати бештар аст.

Возих астки ин масири дини секуляризм бо масири қонуни шариати аллох намехонад ва хар кудом дар масири жудогонайи хастанд; дар ислом, шодий дар дил жой дорад, аммо дар равоншиносийи секуляристхо , шодий ек холати зехнийи мухтасси астки бар фардгероий ва хориж аз қалб бано шуда, ва ба шахс мефахмонандки ин шодий ва оромишро дар хаёхуйи берун аз худишон ва хориж аз қалб ва қонуни шариати аллох жустажу кунанд.

Ислом бо таъйиди “ вазоиф” ва “ таъаққул” махор шуда тавассути қонуни шариати аллох,” дил” ро махалли истиқрори шодий медонад хатто қалбро жойи фахм ва дарк ва таъаққул медонад:

«فَتَکُونَ لَهُم قُلُوبٌ یَعقِلُونَ بِهَا» (حج/ 46)

Барои онхо дилхойи пейдо шавадки бидон бияндишанд

«لَهُم قُلُوبٌ لاَیَفقَهُونَ بِهَا…» (اعراف/179)،

“онхо дилхойи дорандки бидонхо намефахманд”.

Ин хамон дарки дурусти буда астки миллати мо қарнхо ба он расида буд ва мутаносиби бо фарханг ва жуғрофиёйи хосси худиш шодийи мовриди назари қонуни шариати аллохро дар дилиш ба вужуд оварда буд, ва хатто замоники ек “сиёча мона ё сиё жома дона” ва “дарайи” ва ғейрихро мехонанд ек хорижий аз берун хиёл мекард ва алъон хам хиёл мекунадки инон доранд азодорий мекунанд аммо дар воқеъ инхо қарнхост ба ин сабк доранд дилишонро шод мекунанд ва аз дарун шод мешаванд. Ин сабкхо дар миёни аксари милали мусалмон ва кофари дунё вужуд дошта ва дорад.

Ин сабкхо ба шахс новъи шодийи нисбатан пойдориро медихад аммо хаёхухойи воридоти ва ғейри созгори бо фарханги бумийи милали мухталиф ва бахусус носозгор бо фарханги исломий милали мусалмон барои онхоики бо фарханги исломий ва оромиши дарун ва шодийи бажо ошноий доранд новъи хаяжони муваққатий ва шодийи козиб ва зудгузар астки, ба дунболи поёни ин хаёхуйи мухолифи фитрати инсонхо, аксари ширкат кунандагон дар маросимхо ба новъи афсурдагийи муваққатий ва хатто гижийи муваққат дучор мешаванд. Дар инжо возих астки таъкиди ислом илова бар солим будан ва бажо будани шодий,бар кейфияти шодий ва пойдор будани шодий мутамаркиз аст на фақат бар камияти он. Барои расидан ба ин неъмат хам лозим аст дар шодийки аллох таоло хуб дониста самиъна ва атоъна дошта бошем.

(идома дорад…….)