وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(73- қисм)  

Хўп, мана бу шаръий кўз- қараш билан хозирги мавжуд вазиятда, агарчи бизлар исломий изтирорий бадал хукуматга эга бўлсак хам ё бу неъматдан махрум бўлсак хам, ё мужохидлар шўросига эга бўлсак хам, хар икки  холатда хам, мана бу икки абзорнинг хокимияти остидаги шўрони ичида, қимматли бир тарихий тажриба сифатида, амалий  ахамият берилиши керак бўлган нуқталардан бири, ва бундан ташқари рахбариятни қўллаб-қувватлашни ёнида учталик абзорларни йўли  орқали   онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг муқаддамотлари ва олди эхтиёжларидан бири сифатида “шўровий иродани” таъминлаш лавозимларидан бири  хисобланган нарса, ўзларининг шахсий ишлари бўйича исломий тафсирлар ва мазхабларнинг “гурухни ичидаги истиқлоли” бўлади.

Вохид ижмоъни  ва вохид умматни  ва вохид жамоатни қўлга киритишгунича, мусулмонлар ўзларининг мазхабий,тафсирий йўлларида ўзлари чегараланган фикрий истиқлолга суянишлари, исломий харакатнинг мухим масалаларидан хисобланади. Исломий диндаги барча тафсирий ва фиқхий йўналишларнинг истиқлоли замонат қилинган пайтдагина, хар қандай фирқа ва мазхаб ва гурух ё хизб,иттиход йўлида исломий тўфонли харакатга ёрдам беради ва аллохнинг ваъдалари рўёбга чиқиши ва нусрат,ғалаба нозил бўлишини тезлаштиради.

Шўрони чорчўпидаги  фикрга эга бўлган истиқлол ва баёндаги озодлик ва “шўровий иродани” хифз қилишлик, хар бир исломий йўналишларнинг хурмат қилинадиган ва дахлсиз  хаққи хисобланади, бунга тўсқинлик қилишга хеч кимнинг хаққи йўқ. Хар бир тафсир ўзини улушига кўра бошқа исломий тафсирларнинг истиқлолини хурмат қилиши, унинг вазифасидур. Шўрони чорчўпидаги фикрга эга бўлган  истиқлолни  ва баёндаги озодликни хурмат қилишлик, мусулмонларнинг бирдамлигидаги “шўровий иродани” муқаддам ва асосий шартларидан ва уларни ўртасидаги хамкорлик саналади, биродар тафсирларни орасидаги бирдамлик ва хамкорлик иши, шундай холатда  хақиқатан  ихтиёрий ,доимий ва самимий бўла оладики, унда  барча тафсирлар ва мазхабий йўналишлар ўзаро бир-бирларининг истиқлолини риоят қилиши керак. Агар мана бу асосий аслни оёқ- ости қилинадиган бўлса, биродар тафсирларни ўртасида зиддиятли муаммолар вужудга келади. Натижада эса исломий харакатнинг “шўровий иродаси” ва бирдамлиги нобуд бўлади ва уч абзор ва уч канал хисобланмиш нубувват манхажига асосланган исломий хукуматдан  ёки исломий изтирорий бадал хукуматдан  ёки мужохидлар шўросининг мажлисидан бўлган  олдинга сари харакат қилаётган исломий уйғониш харакатини йўлида жиддий мушкилотлар туғилади.

Хозирги бизлар яшаб турган йилларда ва бундан олдин ўтган  бир неча йил  мобайнида,ёки охирги ўтган асрда десак хам тўғри бўлади, исломий харакатларда исломий тафсирларни ўртасида мана бу аслни оёқ- ости қилинди. Шу сабабли хам исломий  миллатлараро,хатто минтақавий  харакатларда зиддиятли муаммолар зохир бўлди ва биродар фирқалар ва тафсирларнинг ўртасида  бирдамликни рўёбга чиқариш йўлида жиддий тўсиқлар вужудга келди, “шўровий иродани” ва исломий изтирорий хукуматни ёки мужохидлар шўросини мажлисини  каналлари ва абзорларини инкор қилиб бўлмайдиган  ички ва ташқи  хатарларни қаршисида заиф,нотавон ва хатто суст ва убухатсиз қилиб қўйди, хамда душманни  мусулмонларни диёрларига нисбатан тажовузлари ва жиноятларини кенгайишига сабаб бўлди.

Учталик каналга нисбатан улкан  душманларнинг баробаридаги йирик қудрат абзори сифатида эътиқодга эга бўлган исломий йўналишларни ва тафсирларни хаммаси, “шўровий иродани” онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг эхтиёжларидан бири сифатида хурмат қилишлари, хамда бунга қўшимча  бир-бирларини ўзаро  хурмат қилишлари шарт, ва мана бу йўналишда “хамма учун баробар хуқуқлар ўрнини” эгаллашлари керак, яъни улар ўзлари учун раво  кўрган хақларни бошқа ахли қибла учун раво кўришлари лозим,  хамма худди пўлатдан ясалган девор сингари баробар хуқуқ билан исломга ёрдам беришлари керак бўлади.

Бу ерда ана ўшанча фирқалар, тафсирлар, суннатий ва замонавий  мазхаблар мавжуд бўлиши билан бирга, мусулмонларнинг ишлар ва рафторлар бўйича ягона йўлловчиси ислом эканини тушуниб еткан бўлсак керак. Ва мусулмонлар шўросини сиёсати хам ислом ахлоқини ишга солиш асосида, мана бу шўронинг фаолият майдонидаги  хос шароитларини хам  назарга олган холда танзим қилинган. Бизлар учун мана бундан бошқа идеология, кўз- қараш, рахбарий теория мавжуд эмас.

Шўронинг ахамияти ва шаръий уч абзордан бирини панохидаги “шўровий иродани” шаръий жойгохини тушуниб етган мўъминлар, бошқа тафсирлар ва биродар йўналишларга нисбатан хаддан ошган рафторларни қилишларига ва ўзларини тафсирларини ва фикрларини бошқа фирқаларга мажбурлаб юклашга  хақлари йўқ ва бошқа тафсир ва йўналишларнинг тафсирларини,йўналишини босим остига олиш хуқуқига эга эмаслар , бошқачароқ қилиб айтганда  уларнинг ички ишларига  дахолат қила олишмайди, чунки уларнинг иродасига тобеъ эмаслар ва уларнинг хос тафсирларига эргашишмайди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(73- قیسم)

حوُپ، مَنَه بُو شَرعِی کوُز- قَرَش بِیلَن حاضِرگِی مَوجُود وَضِیعیَتدَه،اَگرچِی بِیزلَر اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اِیگه بوُلسَک هَم یا بُو نِعمَتدَن مَحرُوم بُولسَک هَم، هَر اِیککِی حالَتدَه هَم مَنَه بُو اِیککِی اَبزارنِینگ حاکِمِیَتِی آستِیدَگِی شوُرانِی اِیچِیدَه، قِممَتلِی بِیر تَرِیخِی تَجرِیبَه صِیفَتِیدَه،عَمَلِی اَهَمِیَت بِیرِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی، وَ بُوندَن تَشقَرِی رَهبَرِیَتنِی قوُللَب – قُوَّتلَشنِی یانِیدَه اوُچتَه لِیک اَبزارلَرنِی یوُلِی آرقَه لِی آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ مُقَدَّماتلَرِی وَ آلدِی اِیختِیاجلَرِیدَن بِیرِی صِیفَتِیدَه “شوُراوِی اِرادَه نِی” تَعمِینلَش لَوازِملَرِیدَن بِیرِی حِسابلَنگن نَرسَه، اوُزلَرِینِینگ شَخصِی اِیشلَرِی بوُیِیچَه اِسلامِی تَفسِیرلَر وَ مَذهَبلَرنِینگ “گوُرُوهنِی اِیچِیدَگِی اِستِقلالِی” بوُلَه دِی.

 واحِد اِجماعنِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشگوُنِیچَه، مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِینگ مَذهَبِی، تَفسِیرِی یوُللَرِیدَه اوُزلَرِی چِیگرَه لَنگن فِکرِی اِستِقلالگه سُویَه نِیشلَرِی، اِسلامِی حَرَکَتنِینگ مُهِم مَسَلَه لَرِیدَن حِسابلَه نَه دِی. اِسلامِی دِیندَگِی بَرچَه تَفسِیرِی وَ فِقهِی یوُنَه لِیشلَرنِینگ اِستِقلالِی زَمانَت قِیلِینگن پَیتدَه گِینَه، هَر قَندَی فِرقَه وَ مَذهَب وَ گوُرُوه یا حِزب، اِتِّحاد یوُلِیدَه اِسلامِی توُفانلِی حَرَکَتگه یاردَم بِیرَه دِی وَ اَلله نِینگ وَعدَه لَرِی رُویابگه چِیقِیشِی وَ نُصرَت،غَلَبَه نازِیل بوُلِیشِینِی تِیزلَشتِیرَه دِی.

شُورانِی چارچُوپِی بُویِیچَه فِکردَگِی اِستِقلال وَ بَیاندَگِی آزادلِیک وَ “شوُراوِی اِرادَه نِی” حِفظ قِیلِیشلِیک، هَر بِیر اِسلامِی یوُنَه لِیشلَرنِینگ حوُرمَت قِیلِینَه دِیگن وَ دَخلسِیز حَققِی حِسابلَه نَه دِی، بوُنگه توُسقِینلِیک قِیلِیشگه هِیچ کِیمنِینگ حَققِی یوُق. هَر بِیر تَفسِیر اوُزِینِی اوُلوُشِیگه کوُرَه باشقَه اِسلامِی تَفسِیرلَرنِینگ اِستِقلالِینِی حوُرمَت قِیلِیشِی، اوُنِینگ وَظِیفَه سِیدوُر. شوُرانِی چارچوُپِیدَگِی فِکرگه اِیگه بوُلگن اِستِقلالنِی وَ بَیاندَگِی آزادلِیکنِی حوُرمَت قِیلِیشلِیک، مُسُلمانلَرنِینگ بِیردَملِیگِیدَگِی “شوُراوِی اِرادَه نِی” مُقَدَّم وَ اَساسِی شَرطلَرِیدَن وَ اوُلَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی هَمکارلِیک سَنَلَه دِی، بِرادَر تَفسِیرلَرنِی آرَه سِیدَگِی بِیردَملِیک وَ هَمکارلِیک اِیشِی، شوُندَی حالَتدَه حَقِیقَتاً اِیختِیارِی، دائِمِی وَ صَمِیمِی بوُلَه آلَه دِیکِی، اوُندَه بَرچَه تَفسِیرلَر وَ مَذهَبِی یوُنَه لِیشلَر اوُزَرا بِیر- بِیرلَرِینِینگ اِستِقلالِینِی رِعایَت قِیلِیشِی کِیرَک. اَگر مَنَه بُو اَساسِی اَصلنِی آیاق- آستِی قِیلِینَه دِیگن بوُلسَه، بِرادَر تَفسِیرلَرنِی اوُرتَه سِیدَه زِدِّیَتلِی مُعَمّالَر وُجُودگه کِیلَه دِی. نَتِیجَه دَه اِیسَه اِسلامِی حَرَکَتنِینگ “شوُراوِی اِرادَه سِی” وَ بِیردَملِیگِی نابوُد بوُلَه دِی وَ اوُچ اَبزار وَ اوُچ کَنَل حِسابلَنمِیش نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتدَن یاکِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَن یاکِی مُجاهِدلَر شوُراسِینِینگ مَجلِیسِیدَن بوُلگن آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلَیاتگن اِسلامِی اوُیغانِیش حَرَکَتِینِی یوُلِیدَه جِددِی مُشکِلاتلَر توُغِیلَه دِی.

 حاضِرگِی بِیزلَر یَشَب توُرگن یِیللَردَه وَ بوُ بَندَن آلدِین اوُتگن بِیر نِیچَه یِیل مابَینِیدَه یاکِی آخِیرگِی اوُتگن عَصردَه دِیسَک هَم توُغرِی بوُلَه دِی، اِسلامِی حَرَکَتلَردَه اِسلامِی تَفسِیرلَرنِی اوُرتَه سِیدَه مَنَه بُو اَصلنِی آیاق- آستِی قِیلِیندِی. شُو سَبَبلِی هَم اِسلامِی مِللَتلَراَرا، حَتَّی مِنطَقَه وِی حَرَکَتلَردَه زِیدِّیَتلِی مُعَمّالَر ظاهِر بوُلدِی وَ بِرادَر فِرقَه لَر وَ تَفسِیرلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَه بِیردَملِیکنِی رُویابگه چِیقَه رِیش یوُلِیدَه جِددِی توُسِیقلَر وُجُودگه کِیلدِی، “شوُراوِی اِرادَه نِی” وَ اِسلامِی اِضطِرارِی حُکوُمَتنِی وَ یاکِی مُجاهِدلَر شوُراسِینِی مَجلِیسِینِی کَنَللَرِی وَ اَبزارلَرِینِی اِنکار قِیلِیب بُولمَیدِیگن اِیچکِی وَ تَشقِی  خَطَرلَرنِی قَرشِیسِیدَه ضَعِیف،ناتَوان وَ حَتَّی سوُست وَ اُبُوهَتسِیز قِیلِیب قوُیدِی، هَمدَه دُشمَننِی مُسُلمانلَرنِی دِیارلَرِیگه نِسبَتاً تَجاوُزلَرِی وَ جِنایَتلَرِینِی کِینگه یِیشِیگه سَبَب بوُلدِی.

 اوُچتَه لِیک کَنَلگه نِسبَتاً اوُلکَن دُشمَنلَرنِینگ بَرابَرِیدَگِی یِیرِیک قُدرَت اَبزارِی صِیفَتِیدَه اِعتِقادگه اِیگه بوُلگن اِسلامِی یوُنَه لِیشلَرنِی وَ تَفسِیرلَرنِی هَمَّه سِی، “شوُراوِی اِرادَه نِی” آنگلِی،مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ اِیختِیاجلَرِیدَن بِیرِی صِیفَتِیدَه حوُرمَت قِیلِیشلَرِی شَرط وَ مَنَه بُو یوُنَه لِیشدَه ” هَمَّه اوُچُون بَرابَر حُقوُقلَر اوُرنِینِی” اِیگللَشلَرِی کِیرَک، یَعنِی اوُلَر اوُزلَرِی اوُچُون رَوا کوُرگن حَقلَرنِی باشقَه اَهلِی قِبلَه اوُچُون رَوا کوُرِیشلَرِی لازِم، هَمَّه حوُددِی پوُلَتدَن یَسَلگن دِیوار سِینگه رِی بَرابَر حُقوُق بِیلَن اِسلامگه یاردَم بِیرِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی.

بُو یِیردَه اَنَه اوُشَنچَه فِرقَه لَر، تَفسِیرلَر، سُنَّتِی وَ زَمانَه وِی مَذهَبلَر مَوجُود بوُلِیشِی بِیلَن بِیرگه، مُسُلمانلَرنِینگ اِیشلَر وَ رَفتارلَر بُویِیچَه یَگانَه یوُللاوچِیسِی اِسلام اِیکَه نِینِی توُشوُنِیب یِیتکَن بوُلسَک کِیرَک. وَ مُسُلمانلَر شوُراسِینِی سِیاسَتِی هَم اِسلام اَخلاقِینِی اِیشگه سالِیش اَساسِیدَه، مَنَه بُو شوُرانِینگ فَعالِیَت مَیدانِیدَگِی  خاص شَرائِطلَرِینِی هَم نَظَرگه آلگن حالدَه تَنظِیم قِیلِینگن. بِیزلَر اوُچُون مَنَه بوُندَن باشقَه اِدِیآلاگِیَه، کوُز- قَرَش، رَهبَرِی تِیآرِیَه مَوجُود اِیمَس.

شوُرانِی اَهَمِیَتِی وَ شَرعِی اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی پَناهِیدَگِی “شوُراوِی اِرادَه نِی” شَرعِی جایگاهِینِی توُشوُنِیب یِیتکَن مُؤمِنلَر، باشقَه تَفسِیرلَر وَ بِرادَر یوُنَه لِیشلَرگه نِسبَتاً حَددَن آشگن رَفتارلَرنِی قِیلِیشلَرِیگه وَ اوُزلَرِینِی تَفسِیرلَرِینِی وَ فِکرلَرِینِی باشقَه فِرقَه لَرگه مَجبُورلَب یوُکلَشگه حَقلَرِی یوُق وَ باشقَه تَفسِیر وَ یُونَه لِیشلَرنِینگ تَفسِیرلَرِینِی، یوُنَه لِیشلَرِینِی باسِیم آستِیگه آلِیش حُقوُقِیگه اِیگه اِیمَسلَر. باشقَه چَراق قِیلِیب اَیتگندَه اوُلَرنِینگ اِیچکِی اِیشلَرِیگه دَخالَت قِیلَه آلِیشمَیدِی، چوُنکِی اوُلَرنِینگ اِرادَه سِیگه تابِع اِیمَسلَر وَ اوُلَرنِینگ خاص تَفسِیرلَرِیگه اِیرگشِیشمَیدِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(73- قسمت)

خوب، با این نگرش شرعی، حالا در وضع موجود، چه ما از قدرت حکومت بدیل اضطراری اسلامی برخوردار باشیم و چه از این نعمت محروم باشیم و مجلس شورای مجاهدین داشته باشیم، در هر دو حالت نکته ای که لازم است در داخل شورای تحت حاکمیت این دو ابزار به عنوان یک تجربه ی تاریخی ارزشمند به آن اهمیت عملی داده بشود که از لوازم تأمین «اراده ی شورائی» به عنوان یکی دیگر از پیش نیازها و مقدمات وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی در کنار تقویت و پشتیبانی از رهبریت از طریق یکی از ابزارهای سه گانه مطرح می شود، «استقلال درون گروهی» تفاسیر ومذاهب اسلامی در امور شخصی خودشان است .

تا زمان رسیدن به اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد مسلمین تكيه كردن گرايشهاي مذهبي و تفسيري بر استقلال فكري محدود خودشان يكي از مسائل مهم جنبش اسلامی است. تنها زمانی كه استقلال كليه گرايشهاي تفسيري و فقهی از دين اسلام تضمين بشود، آن زمان است که هر فرقه و مذهب و گروه و يا حزبیمی توانددر روند اتحاد با خيزش توفنده اسلامي ياري برساند و به تحقق وعده های الله و نزول نصرت و پيروزي سرعت ببخشد.

استقلال در انديشه و آزادي در بيان در چارچوب شورا و حفظ «اراده ی شورائی»حق قابل احترام و  خدشه ناپذير هر يك از گرايشهاي اسلامي است و هيچ كس حق ندارد به آن تعرض كند. هر تفسيري هم به سهم خودش مؤظفه به استقلال ساير تفاسير اسلامي احترام بگذارد. احترام گذاشتن به استقلال در انديشه و آزادي در بيان در چارچوب شورا شرط مقدم و مبناي «اراده ی شورائی»،يكپارچگي مسلمين و همكاري بين آنهاست، امر يكپارچگي و همكاري بين تفاسير برادر فقط زمانی مي تواند واقعاً اختياري، پايدار و صميمانه باشد كه كلية تفاسير و گرايشهاي مذهبي متقابلاً استقلال يكديگر رارعايت كنند. اگر اين اصل اساسي زير پا گذاشته بشود مسائل بغرنجي بين تفاسير برادر بوجود مي آيد. و «اراده ی شورائی» ويكپارچگي جنبش اسلامي از بين می رود، و مشكلات جدي بر سر راه جنبش پيشرونده بيداري اسلامي از آن سه ابزار و سه کانال شرعی حکومت اسلامی علی منهاج نبوه یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی یا مجلس شورای مجاهدین به وجود می آید .

در همین سالهایی که در آن هستیم و در چند سال گذشته و شايد هم بشود گفت و قطعاً درست است، در قرنهاي اخير در جنبش اسلامي اين اصل در روابط بين تفاسير اسلامي زيرپا گذاشته شده است. برای همین درجنبش بين المللي و حتي منطقه اي اسلامي مسائل بغرنجي ظاهر شده، و موانع جدي بر سر راه تحقق بخشيدن به امر يكپارچگي فرق و تفاسير برادر بوجود آمده است، و مستقیما «اراده ی شورائی» و کانالها و ابزارهای حکومت اضطراری اسلامی یا مجلس شورای مجاهدین را در برابر خطرات داخلی و خارجی غیر قابل انکار، ضعیف، ناتوان و حتی سست و بی ابهت کرده، و محرک دشمنان برای گسترش جنایات و تجاوزاتشان بر سرزمینهای مسلمین شده است .

كليه گرايشات و تفاسير اسلامی که به کانالهای سه گانه به عنوان تنها ابزارهای قدرت عمده در برابر دشمنان عمده اعتقاد و یقین دارندبايد به عنوان یک پیشنیاز وحدت آگاهانه و هدفمند حرکتی به «اراده ی شورائی» و متقابلاً به همدیگراحترام بگذارند، و در اين راستا «موضع  تساوي حقوق» بگيرند، یعنی آنها حقی را که برای خودشان روا می دانند، برای سایر اهل قبله هم روا بدانند، و همه با حقوقي يكسان همچون دیواری پولادین به  اسلام ياري برسانند.

در اینجا و با وجود اینهمه فرقه و تفسیر و مذاهب سنتی و مدرن باید فهمیده باشیم که تنها راهنماي كردار و رفتار مسلمين اسلام است. و خط مشي و سياست شورای مسلمین بر اساس كاربرد خلاق  اسلام با در نظر گرفتن شرايط خاص حوزه ی فعالیت این شورا تنظيم شده است. جز اين، براي ما ايدئولوژي، جهانبيني و تئوري رهبري دیگری نمي تواند وجود داشته باشد.

مومنینی که به اهمیت شورا و جایگاه شرعی «اراده ی شورائی» در پناه یکی از سه ابزار شرعی  پی برده اند، حق ندارند نسبت به دیگر تفاسير و گرايشات برادر رفتارهای اغراق آميز داشته باشند، و تفاسیر و انديشه هاي خودشان را بر ساير فرق تحميل کنند، و یا گرايش و تفسير ساير تفاسير و گرايشات را تحت فشار قراربدهند، يا اينكه در امور داخلي آنها دخالت کنند، چون تابع اراده آنان نيستند و از تفسیر خاص آنها پيروي نمي كنند.

(ادامه دارد…….)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(10- қисмат)

Маворидики машмули таърифи хукми “ бидъат” аз лахози шаръий намешаванд:

Мавориди вужуд дорандки фақат аз лахози луғавий метавон дар мовридишон аз вожайи бидъат истефода кард, ва ё инки дар мавориди бо вужуди мухолифатишон бо манобеъи шаръий, аслан наметавон ба онхо бидъат гуфт ва дар хар ду моврид машмули таърифи хукми бидъат аз лахози шаръий намешаванд.

Маворидики наметавон бо вужуди мухолифатиш бо манобеъи шаръий ба он бидъат гуфт ва пейравони онро ахли бидъат номид, ижтиход аст. Ижтиход яъни талош ва кушиш барои истихрожи ахком ва қавонини шаръий аз манобеъи аслийки ижозайи ижтиход дар онхо дода шуда аст. Касики ин талош ва кушишро анжом медихадки ин ахкомро аз манобеъи аслий истихрож кунад ва бифахмад, ба у мужтахид мегуянд.

Холо, ин ижтиход мумкин аст дар масалайи ризи бошад ва хар каси битавонад онро анжом дихад ё мумкин аст ниёз ба тахассус дошта бошад ва бояд касики дар ин моврид тахассус дорад вориди он шавад. Масалан агар шаб дар ек биёбон монди ва натавонисти ташхис дехики қибла кудом тараф аст метавони ижтиход куни ва намозитро бихони, холо агар шумо дуруст ижтиход карда боши дуто савоб дори ва намозит дуруст аст; аммо, агар ғалат ижтиход карда боши ва масалан дар Курдистон ба жойи жунуб ба самти ғарб намоз хонда боши боз ек савоб дори ва намозит хам дуруст аст. Ин ижтиход дар умури шахсий аст, холо умури дигари хастандки ба кулли жомеъа марбут мешаванд ва шахс бояд дар он тахассус дошта бошад, мисли хукуматдорий, жиход ва жанги мусаллахона, қазоват, тақсими ирс ва амсолихим.

Нуктайики дар инжо лозим аст ба он ишора шавад ин астки, шахси мумкин аст дар тамоми улум огохийи комил дошта бошад ва битавонад дар хаммайи шариат фатво бидихад;мисли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам, аммо дар кинори ин, мумкин аст шахси дигари дар баъзи аз ахком ба мақоми ижтиход расида бошад ва дар ахкоми дигар чанин шойистагиро надошта бошад; масалан Холид ибни Валид дар умури жиходий қудрати ижтиход дошт аммо дар масоили дигар интури набуд. Дар инжо адами тахассус дар одоби шахсий, мубталоти вузуъ ва ғейрих иртиботи ба ин тахассус надоранд; чун дар ин тахассус, шахс ба ин оёт ва аходис мурожаъа намекунад ва дар ин тахассус ниёзи чандони ба онхо надорад ; барои хамин астки адами шинохт ва қусур дар шинохти ин оёт ва ривоёт барои ин тахассус нақс махсуб намешаванд.

Медонемки дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам хар шахси дар ек чизи мутахассис ва мужтахид буд; масалан Али бин Аби Толиб розиаллоху анху дар умури қазоват мутахассис буд, Муоз розиаллоху анху дар умури халол ва харом ва Абдуррахмон бин Авф хам мутахассис ва ахли раъй буд, дигарон хам дар асри хулафои рошида ба хамин шикл буда ва теъдоди ин мутахассисин махдуд буданд. Замоники аллох таоло мефармоянд:

:«أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»؛

Улил амри минкум яъни, хамма мужтахид ва мутахассис набуданд; балки,теъдоди аз онхоки дар шўро ширкат доштанд доройи тахассус ва мутахассисини амр буданд аммо,хаммайи онхо бо хам ек махсули вохидиро ба номи “ижмоъ” ироя медодандки махсули нахоий ва такмил шудайи ижтиходоти хамма буд. Дар инжо возих астки ижтиход мақоми ғейри қобили тажзия нест, балки мумкин аст шахси дар умури мужтахид бошад ва дар умури дигар на ; ба хамин далил роиж шудаки дар чизики илмишро надори ва дар он фиқх надори чизи нагу.

Аммо,нуктайи мухим ин астки дар масоили марбути ба хукуматдорий ва идорайи зиндагийи дунёвийи муслимин, танхо маржаъи мовриди таъйиди дин, шўройи улил амри мутахассисин астки уммати вохидиро ба вужуд меоваранд, ва ин уммати вохид бо ижмоъи вохидиш раъйи вохидиро ба хамма ироя медихад.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз аллох таоло замонат гирифтаки чанин уммати харгиз саргардон ва гумрох нашавад ва аллох таоло замонатишро карда:

«سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا»،[1]

Ё мефармояд:

: «إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ» و…[2]

Аммо, агар шахси дар холати изтирори ва зарурат қарор гирифт, ва ба раъйи умматики вужуд дорад дастраси надошт,ва мажбур ба ижтиходи шахсий ё гурухий шуд ва иштибох кард, боз ба хотири ижтиходи иштибохиш хатто, агар ба марги мусалмон хам хатм шавадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовридиш мефармояд: аз бейн рафтани дунё назди аллох ахвантар ва осонтар аз куштани ба нохақ ек мўъмин аст:

«لَزَوَالُ الدُّنْيَا أهونُ عَلى اللَّهِ مِن قَتْلِ مُؤمنٍ بِغَير حَقٍّ».[3]

Холо,агар бар асари ижтиходи иштибох,чанин журми бузурги (қатли мўъмин) хам иттифоқ биёфтад боз мовриди муъохиза қарор намегирад ва фақат ба онхо тазаккур дода мешавад:

: «أَلَا سَأَلُوا إِذْ لَمْ يَعْلَمُوا؟ فَإِنَّمَا شِفَاءُ الْعِيِّ السُّؤَالُ»[4]

Чиро напурсидид вақтики надонистид?чироки давойи нодони, пурсидан аст.

(идома дорад………)

---

[1]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤  (عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[2]– رواه أحمد في المسند، 9٧/٢؛ وابن حبان، ٤٣٩/١ رقم ٥٧٨ 4 و مسلم3/1478 رقم  1851و بیهقی و…

[3]– سنن الترمذي وفي صحيح الترغيب، سنن النسائي وسنن ابن ماجه وسنن البيهقي، الحديث صححه الألباني في صحيح الجامع 9208

[4]– ابوداود (ش۳۳۶)، بیهقی، السنن الکبری (ش۱۱۱۵و۱۱۱۷)، دارقطنی، ج 1، ص 189

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(9- қисмат)

Шахс ё бояд ба сирохат ва ошкора бо қонуни шариати аллох ва рост бошад, ё бо ахли фисқ ва бидъат ва дуруғ. Мо дар шариат чизи ба номи рост- дуруғ надорем,ё рост аст ва ё дуруғ. Харакати бейни рост ва дуруғ ва хақ ва ботил, айни нифоқ аст. Барои хамин, замоники ба имоми Авзоъий рохимахуллох гуфтанд каси мехохад бейни ахли суннат ва ахли бидъат васотат кунад гуфт: “ аз у хазар кунид”. Медонем хазар хам мутасси душманони дохилий ё хамон мунофиқин ва секулярзадахостки аллох таоло дар мовридишон мефармояд:

«هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى یُؤْفَکُونَ» (منافقون/4)

Онон душман хастанд ва аз ишон бархазар бош. Худо онхоро бикушад! Чигуна ( аз хақ) баргардонда мешаванд ( ва мунхариф мегардонад?!)

Ин дин, такмил шуда ва ниёзи ба изофа кардан надорад ва барои тамоми башарият то рузи қиёмат кофий ва муносиб аст, чун пайғамбар хам хотамул анбиё ва барои хаммайи мардум то рузи қиёмат аст,ва ин қонуниш хам та рузи қиёмат барои хамма муносиб ва такмил аст,ва ниёзи ба қонуни дигар ё барномайи дигар нест,ва хар каси “ огохона ва бидуни узри шаръий” дар рохи бидъат қадам бигузорад дар воқеъ, бидъатро дар он моврид, ба жойи аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам пешвойи худиш қарор дода,ва қонуни шариати аллох ва дастури аллох ва росулишро кинор гузошта,ва қонун ва дастури бидъий ва тозаийро жойи он қарор дода ва ин журми астки аллох таоло харгиз  онро намебахшад ва ба андозайи журмики шахс муртакиб шуда уро мужозот мекунад.

Аммо, дар “вазъи мовжуд” ва мутаносиб бо авлавиятхо ва ниёзхойи рузи муслимин, ғейри аз даъвати бо басират ва хейр расоний ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба муслимин, машғул кардани худ ба андоза ва даражайи иймони муслимини ноқисул иймони фосиқ, ва талош барои пейдо кардани хатохо ва иштибохоти ахли бидъат жихати исбот кардани жаханнамий будан ё мезони фуру рафтани онхо дар оташ ин бародарон ва хохарони ситамдида, бештар шабихи кори инсонхойи бемор ва ё душманони тафрақа андоз ва уламойи суъ вар рувайбиза аст то касики буйи аз

«أَدْعُو إِلَى اللَّهِ ۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ»

Ва дарки вазъи мовжуди муслимин ва увлавиятхойи феълийи муслимин бурда бошад.

Ин ахли бидъат, дар хар сурати жузви жомеъайи муслимин хастанд ва мо вазоифи нисбат ба онхо дорем,чизики бисёри аз бародарон ва хохарони мо онро фаромуш карданд. Бузургтарин вазифайи феълийи мо барои нобуд кардани тамоми бидъатхо ва мафосиди рафторий ва амалий талош жихати ташкили уммати вохид ва жамоати вохид аз тариқи шўройи улил амри астки фақат ва фақат ба василайи он “ се абзор” ба вужуд меояд.

Ин вазифайи асосий мост, ин вазифайи асосий мо ва увлавияти асосий мост, увлавиятики агар анжом шавад хазорон олудагийи дигар аз бейн меравад, хамчунонки бо аз бейн рафтани хилафату ала минхажин нубувват хазорон  олудагий ба муслимин изофа шуд ва бо аз бейн рафтани хукумати бадили изтирорийи исломий дар сарзаминхойи олудагийхо бештар шуда ва бо аз бейн рафтани мажлиси вохиди шўройи исломий олудагийхо боз хам бештар ва бештар шуда аст.

Жихати аз бейн бурдани ин олудагийхо, алъон вазифайи асосий ва увлавияти асосий ташкил додани еки аз ин “ се абзор” аст. Ташкил додани уммати вохид ва шўройи улил амри вохиди астки бо ижмоъи вохиди худ, нақши қозиро ийфо мекунад ва хукми он хукми нахоий аст, ижмоъи он хукми нахоий аст ва бо ин ижмоъи вохиди худ жамоати вохидиро ба вужуд меоварад ва ин хамма умматхойи мутафарриқ ва жамоатхойи мутафарриқ хам аз бейн мераванд.

Акнун,вазифайи асосий хамин аст на машғул кардани худимон ба андозайи иймони мусалмони ноқисул иймон фосиқки бибинем андозайи иймони у чиқадар аст, ё машғул кардан ба инки даражаш чиқадар аст ё инки худимонро машғул кунемки ин шахси жаханнамий аст ва вориди жаханнам шавад ин қадар дар жаханнам фуру меравад. Ин кори ек дуст нест чи расид ба ек бародар.

(идома дорад……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(72- қисм)  

Қора ва жигарранг говмиш шерга дўстларини бурдалаб ейишига рухсат беришади. Шер қатл учун  рухсатни қўлга киритгач, хотиржамлик билан икки говмишни кўз ўнгида оқ говмишни қорнини ёриб масаласини хал қилди, икки говмиш томонидан эса уни хеч қандай хатар тахдид қилмайди.

Орадан бир  неча кун ўтди ва шерни қорни очади ва овлаш фикрига тушиб қолади. Шунда жигарранг говмишни олдига бориб айтадики: мен ва сени рангимиз бир-биримизга яқин, аммо мана бу қора говмиш катта бир доғга ўхшаб узоқдан кўриниб туради ва бизлар яширинган жойни фош қилиб қўяди. Агар рухсат берсанг мен уни ўлдирардим ва бизларнинг пинхон бўлган жойимиз овчилардан махфий холда сақланиб  қоларди. Жигарранг  говмиш рухсат бергач шер хотиржамлик билан қора говмишни қорнини хам ёриб ейди.

Бир  муддат ўтгач, шер жигарранг говмишни олдига келиб хеч қандай муқаддимасиз айтадики: мен сени ейиш учун келдим! Жигарранг говмиш айтдики: меними? Шер: ха сени,-дейди.  Жигарранг говмиш айтадики: бўлмасам ўлимдан олдин фарёд уришимга рухсат берсанг, кўнглимни бўшатиб олардим, бу билан ичимдаги ғазаб сўниб ўчарди. Шер бунга рухсат беради. Говмиш уч марта баланд овоз билан айтадики: мен оқ говмиш ейилган куни ўлдирилган эдим. Мен оқ говмиш ейилган куни ўлдирилгана эдим. Мен оқ говмиш ейилган  куни ўлдирилган эдим.

        ألا إني أكلت يوم أكل الثور الأبيض.

Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху мана бу достонни баён қилгандан сўнг, шундай  хулоса қилдилар: “ мен  Усмон ўлдирилган куни суст, заиф ва  хеч кимсиз бўлиб бўлиб қолган  эдим.”

 الا و انی لما وهنت یوم قتل عثمان .

Ха, барча мусулмонларнинг қудрати ва хайбати уларнинг исломий  хукуматларида ва рахбариятларида хулоса қилинади, мана шу қудрат ва хайбат ошкор ва пинхон кофирларни баробарида, хамда мувозанатсиз ва мезонсиз мусулмонларни баробарида

«تُرهِبونَ بِه‌عَدُوَّ اللهِوَعَدُوَّکُم»

қўрқитиш фарзини пиёда қилиниши учун бир монеъ сифатида амал қилади. Агар бизлар мана бу нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг  ё исломий изтирорий бадал хукуматнинг душманларини қаршисида ё аллохни ва ўзимизни душманларимизни қаршисида сукут қиладиган бўлсак, шуни ўзи яқин  келажакда ўзимиз ва хатто авлодларимиз унинг аччиқ натижасини тотиши учун  кифоя қилади.

Хозирги пайтда бизлар фақат шахсий аслахани қудрати маъно бера оладиган шахсларни қаршисида эмасмиз, ё гурух ва жамоатнинг қудрати маъно берадиган гурух ва дасталарни баробарида хам эмасмиз,балки бизлар аллохнинг ва ўзимизнинг муттахид душманимизни хукумат қудратини қаршисида турибмиз, агар бизлар пўлатдек вахдат билан вохид саф холатида аллохга махбуб ва севимли бўладиган бўлсак: 

  إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ .

мана бу вақтда аллох бизларда  иймон ва сабр билан химоя қилинган мана бундай мунсажим қудрат мавжудлиги сабабли, бизни  улкан миқдордаги душманимизни устидан ғолиб қилади:

 كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ .

Энди мана бу суратда, аллохни шариатидаги қонунларни ва мана бу фарзни  ижро қилишни танхо йўли ва канали, исломий мазхаблардан бирига кўра хукм қиладиган  исломий хукуматни ё исломий изтирорий бадал хукуматни йўли орқали амалга оширилади.

 Агар мана бу изтирорий бадалга эга бўладиган бўлсак, бу изтирорий холатдан чиқиб кетмагунимизгача бу абзордан танхо абзор сифатида фойдаланишимиз ва тафарруққа,якка холда харакат қилишга дучор бўлмаслигимиз, сабр қилишимиз керак. Ха, мана бу ўринда сабр ўзини маъносини беради. Бу ердаги сабр муваххид инсон учун хамма нарсадан кўра аччиқроқдур, аммо душманни аслаха билан қўрқитиш қонунини,фарзини ижро қиладиган танхо канал шу холос ва мана бу исломий изтирорий бадал хукумат ислох бўлгунича ё уни кайфияти яхшироқ исломий хукуматга айлантирилгунча сабр қилиниши лозим ва ўзимизни сабримиз ва тафарруқдан,якка харакат қилишдан пархез қилиш билан аллох ва росулига  итоат қилишимиз керак: 

 وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ .

Олдин хам айтиб ўтганимиздек, Салохиддин Айюбийга ўхшаган кишилар хам мана бу исломий изтирорий бадал хукуматдан салибийларни қаршисида хандақ сифатида фойдаланган ва 19 йил муддат мабойнида мисрдаги шиъа мазхабидаги фотимия хукуматини вазирлигини қабул қилади. Мусулмонларнинг бани умайя ва бани аббос ва усмонийлар билан кофирларга қарши  хамкорлик қилишларига сабаб хам шу бўлган. Совет коммунистларига қарши жангларда ханафий диюбандий бўлган ахли бидъат жамоатлари билан хамкорлик қилинишини иллати хам шу бўлган, америка ва уни иттифоқдошларига қарши толибоннинг махаллий бидъатчи гурухлари билан хамкорлик қилинишини иллати хам шу бўлган эди.  Ибни Таймиянинг ўша даврдаги хукумат билан муғулларга қарши муборазада хамкорлик қилишини иллати хам шу бўлган. Мана буларни хаммаси исломий хукуматни бадали бўлишган, изтирорий холатда аслахани қудрати билан аллохнинг ва ўзимизнинг  ошкор ва пинхон  душманларимизнинг хукуматларини қўрқитишимиз ва келажакни фикрини қилишимиз  керак, чунки хотиржам бўлайликки, агар мавжуд исломий хокимиятни исломийроқ хукумат даражасига кўтармаётган,балки уни секуляр кофир хокимлар ва махаллий муртадлар томонга тортиб кетаётган кишиларни қаршисида бепарво бўлиб сукут қиладиган бўлсак, бу ўзимизга ва келажагимизга қилинган ошкор  хиёнат ва ошкор зулм бўлади, албатта кофир ё муртад хукуматларни қўл остидаги хокимиятда турли-хил фасодлар,зулмлар ва жиноятлар содир қилинади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(72- قیسم)

قارَه وَ جِگررَنگ گاومِیش شِیرگه دوُستلَرِینِی بوُردَه لَب یِیِیشِیگه رُحصَت بِیرِیشَه دِی. شِیر قَتل اوُچُون رُحصَتنِی قوُلگه کِیرِیتگچ، خاطِرجَملِیک بِیلَن اِیککِی گاومِیشنِی کوُز اوُنگِیدَه آق گاومِیشنِی قارنِینِی یارِیب مَسَلَه سِینِی حَل قِیلدِی، اِیککِی گاومِیش تامانِیدَن اِیسَه اوُنِی هِیچ قَندَی خَطَر تَحدِید قِیلمَیدِی.

آرَه دَن بِیر نِیچَه کوُن اوُتدِی وَ شِیرنِی قارنِی آچَه دِی وَ آولَش فِکرِیگه توُشِیب قالَه دِی. شوُندَه جِگررَنگ گاومِیشنِی آلدِیگه بارِیب اَیتَه دِیکِی: مِین وَ سِینِی رَنگِیمِیز بِیر- بِیرِیمِیزگه یَقِین، اَمّا مَنَه بُو قارَه گاومِیش کَتتَه بِیر داغگه اوُحشَب اوُزاقدَن کوُرِینِیب توُرَه دِی وَ بِیزلَر یَشِیرِینگن جاینِی فاش قِیلِیب قوُیَه دِی. اَگر رُحصَت بِیرسَنگ مِین اوُنِی اوُلدِیرَردِیم وَ بِیزلَرنِینگ پِینهان بوُلگن جایِیمِیز آوچِیلَردَن مَخفِی حالدَه سَقلَه نِیب قالَردِی. جِگررَنگ گاومِیش رُحصَت بِیرگچ شِیر خاطِرجَملِیک بِیلَن قارَه گاومِیشنِی قارنِینِی یارِیب یِیدِی.

  بِیر مُددَت اوُتگچ، شِیر جِگررَنگ گاومِیشنِی آلدِیگه کِیلِیب هِیچ قَندَی مُقَدِّیمَه سِیز اَیتَه دِیکِی: مِین سِینِی یِییِیش اوُچُون کِیلدِیم! جِگررَنگ گاومِیش اَیتدِیکِی: مِینِیمِی؟ شِیر: حَه سِینِی،- دِییدِی. جِگررَنگ گاومِیش اَیتَه دِیکِی: بوُلمَسَم اوُلِیمدَن آلدِین فَریاد اوُرِیشِیمگه رُحصَت بِیرسَنگ، گوُنگلِیمنِی بوُشَه تِیب آلَردِیم، بُو بِیلَن اِیچِیمدَگِی غَضَب سوُنِیب اوُچَردِی. شِیر بوُنگه رُحصَت بِیرَه دِی. گاومِیش اوُچ مَرتَه بَلَند آواز بِیلَن اَیتَه دِیکِی: مِین آق گاومِیش یِییِیلگن کوُنِی اوُلدِیرِیلگن اِیدِیم. مِین آق گاومِیش یِییِیلگن کوُنِی اوُلدِیرِیلگن اِیدِیم. مِین آق گاومِیش یِییِیلگن کوُنِی اوُلدِیرِیلگن اِیدِیم.  أَلا إِنّي أَكَلتُ يَومَ أُكِلَ الثَّورُ الأَبيَض

عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ مَنَه بُو داستاننِی بَیان قِیلگندَن سُونگ، شوُندَی خوُلاصَه قِیلدِیلَر: ” مِین عُثمان اوُلدِیرِیلگن کوُنِی سوُست، ضَعِیف وَ هِیچ کِیمسِیز بوُلِیب قالگن اِیدِیم.”  اَلا وَ اِنِّی لَما وَهَنتُ یَومَ قُتِلَ عُثمان ^[1]

حَه، بَرچَه مُسُلمانلَرنِینگ قُدرَتِی وَ هَیبَتِی اوُلَرنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتلَرِیدَه وَ رَهبَرِیَتلَرِیدَه خوُلاصَه قِیلِینَه دِی، مَنَه شُو قُدرَت وَ هَیبَت آشکار وَ پِینهان کافِرلَرنِی بَرابَرِیدَه، هَمدَه مُواظَنَتسِیز وَ مِیزانسِیز مُسُلمانلَرنِی بَرابَرِیدَه  «تُرهِبونَ بِه‌ عَدُوَّ اللهِوَعَدُوَّکُم»  قوُرقِیتِیش فَرضِینِی پِیادَه قِیلِینِیشِی اوُچُون بِیر مانِع صِیفَتِیدَه عَمَل قِیلَه دِی. اَگر بِیزلَر مَنَه بُو نُبُوَّت مَنهَجِیگه  اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ یا اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِینگ دُشمَنلَرِینِی قَرشِیسِیدَه یا اَلله نِی  وَ اوُزِیمِیزنِی  دُشمَنلَرِیمِیزنِی قَرشِیسِیدَه سوُکوُت قِیلَه دِیگن بوُلسَک، شوُنِی اوُزِی یَقِین کِیلَه جَکدَه اوُزِیمِیز وَ حَتَّی اَولادلَرِیمِیز اوُنِینگ اَچچِیق نَتِیجَه سِینِی تاتِیشِی اوُچُون کِفایَه قِیلَه دِی.

حاضِرگِی پَیتدَه بِیزلَر فَقَط شَخصِی اَسلَحَه نِی قُدرَتِی مَعنا بِیرَه آلَه دِیگن شَخصلَرنِی قَرشِیسِیدَه اِیمَسمِیز، یا گوُرُوه وَ جَماعَتنِینگ قُدرَتِی مَعنا بِیرَه دِیگن گوُرُوه وَ دَستَه لَرنِی بَرابَرِیدَه هَم اِیمَسمِیز، بَلکِی بِیزلَر اَلله نِینگ وَ اوُزِیمِیزنِینگ مُتَّحِد دُشمَنِیمِیزنِی حُکوُمَت قُدرَتِینِی قَرشِیسِیدَه توُرِیبمِیز، اَگر بِیزلَر پوُلَتدِیک وَحدَت بِیلَن واحِد صَف حالَتِیدَه اَلله گه مَحبُوب وَ سِیوِیملِی بُولَه دِیگن بوُلسَک:   إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ . مَنَه بُو وَقتدَه اَلله بِیزلَردَه اِیمان وَ صَبر بِیلَن حِمایَه قِیلِینگن مَنَه بوُندَی مُنسَجِم قُدرَت مَوجُودلِیگِی سَبَبلِی، بِیزنِی اوُلکَن مِقداردَگِی دُشمَنِیمِیزنِی اوُستِیدَن غالِب قِیلَه دِی:  كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ . اِیندِی مَنَه بُو صُورَتدَه، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی وَ مَنَه بُو فَرضنِی اِجرا قِیلِیشنِی تَنها یوُلِی وَ کَنَلِی، اِسلامِی مَذهَبلَردَن بِیرِیگه کوُرَه حُکم قِیلَه دِیگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی یا اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی یوُلِی آرقَه لِی عَمَلگه آشِیرِیلَه دِی.

 اَگر مَنَه بُو اِضطِرارِی بَدَلگه اِیگه بوُلَه دِیگن بوُلسَک، بوُ اِضطِرارِی حالَتدَن چِیقِیب کِیتمَه گوُنِیمِیزگه چَه بُو اَبزاردَن تَنها اَبزار صِیفَتِیدَه فایدَه لَه نِیشِیمِیز وَ تَفَرُّققَه،یَککَه حالدَه حَرَکَت قِیلِیشگه دوُچار بوُلمَسلِیگِیمِیز، صَبر قِیلِیشِیمِیز کِیرَک. حَه، مَنَه بُو اوُرِیندَه صَبر اوُزِینِی مَعناسِینِی بِیرَه دِی. بُو یِیردَگِی صَبر مُوَحِّد اِنسان اوُچُون هَمَّه نَرسَه دَن کوُرَه اَچچِیقراقدوُر، اَمّا دُشمَننِی اَسلَحَه بِیلَن قوُرقِیتِیش قانوُنِینِی، فَرضِینِی اِجرا قِیلَه دِیگن تَنها کَنَل شوُ خالاص وَ مَنَه بُو اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت اِصلاح بوُلگوُنِیچَه یا اوُنِی کَیفِیَتِی یَحشِیراق اِسلامِی حُکوُمَتگه اَیلَنتِیرِیلگوُنچَه صَبر قِیلِینِیشِی لازِم وَ اوُزِیمِیزنِی صَبرِیمِیز وَ تَفَرُّقدَن، یَککَه حَرَکَت قِیلِیشدَن پَرهِیز قِیلِیش بِیلَن اَلله وَ رَسُولِیگه اِطاعَت قِیلِیشِیمِیز کِیرَک:   وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ

آلدِین هَم اَیتِیب اوُتگه نِیمِیزدِیک، صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِیگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر هَم مَنَه بُو اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَن صَلِیبِیلَرنِی قَرشِیسِیدَه حَندَق صِیفَتِیدَه فایدَه لَنگن وَ 19 یِیل مُددَت مابَینِیدَه مِصردَگِی شِیعَه مَذهَبِیدَگِی فاطِمِیَه حُکوُمَتِینِی وَزِیرلِیگِینِی قَبوُل قِیلَه دِی. مُسُلمانلَرنِینگ بَنِی اوُمَیَّه وَ بَنِی عَبّاس وَ عُثمانِیلَر بِیلَن کافِرلَرگه قَرشِی هَمکارلِیک قِیلِیشلَرِیگه سَبَب هَم شوُ بوُلگن. ساویت کامُّونِیستلَرِیگه قَرشِی جَنگلَردَه حَنَفِی دِیُوبَندِی بوُلگن اَهلِی بِدعَت جَماعَتلَرِی بِیلَن هَمکارلِیک قِیلِینِیشِینِی عِللَتِی هَم شوُ بوُلگن، اَمِیرِکَه وَ اوُنِی اِتِّفاقداشلَرِیگه قَرشِی طالِباننِینگ مَحَلِّی بِدعَتچِی گوُرُوهلَرِی بِیلَن هَمکارلِیک قِیلِینِیشِینِی عِللَتِی هَم شوُ بوُلگن اِیدِی. اِبنِ تَیمِیَّه نِینگ اوُشَه دَوردَگِی حُکوُمَت بِیلَن مُغوُللَرگه قَرشِی مُبارَزَه دَه هَمکارلِیک قِیلِیشِینِی عِللَتِی هَم شُو بوُلگن. مَنَه بوُلَرنِی هَمَّه سِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی بَدَلِی بوُلِیشگن، اِضطِرارِی حالَتدَه اَسلَحَه نِی قُدرَتِی بِیلَن اَلله نِینگ وَ اوُزِیمِیزنِینگ آشکار وَ پِینهان دُشمَنلَرِیمِیزنِینگ حُکوُمَتلَرِینِی قوُرقِیتِیشِیمِیز وَ کِیلَه جَکنِی فِکرِینِی قِیلِیشِیمِیز کِیرَک،چوُنکِی خاطِرجَم بوُلَیلِیککِی، اَگر مَوجُود اِسلامِی حاکِمِیَتنِی اِسلامِیراق حُکوُمَت دَرَجَه سِیگه کوُتَرمَه یاتگن، بَلکِی اوُنِی سِکوُلار کافِر حاکِملَر وَ مَحَلِّی مُرتَدلَر تامانگه تارتِیب کِیتَه یاتگن کِیشِیلَرنِی قَرشِیسِیدَه بِی پَروا بوُلِیب سُوکوُت قِیلَه دِیگن بوُلسَک، بُو اوُزِیمِیزگه وَ کِیلَه جَگِیمِیزگه قِیلِینگن آشکار خِیانَت وَ آشکار ظُلم بوُلَه دِی، اَلبَتَّه کافِر یا مُرتَد حُکوُمَتلَرنِی قوُل آستِیدَگِی حاکِمِیَتدَه توُرلِی – هِیل فَسادلَر،ظُلملَر وَ جِنایَتلَر صادِر قِیلِینَه دِی. 

(دوامی بار……..)

---

[1] ابن ابی شیبه، المصنف، (متولد 159 قمری- وفات 235 قمری) باب 3، کتاب الجمل، شماره روایت 39088 صفحه  457؛ انتشارات : عربستان سعودی، جدة، شرکه دارالقبلة، / سوریه، دمشق، موسسه علوم القرآن، (1427قمری-2006 نصرانی) / قامت بطباعته و اخراجه: لبنان، بیروت، دارالقرطبه   / أنبأنا عبد الوهاب بن المبارك قال‏:‏ أنبأنا أبو الفتح أحمد بن محمد الحداد قال‏:‏ أخبرنا أبو بكر أحمد بن علي بن إبراهيم بن منجويه أن الحاكم أبا أحمد محمد بن أحمد بن إسحاق الحافظ أخبرهم قال‏:‏ أخبرنا عبد الله بن سليمان بن الأشعث قال‏:‏ حدثنا الحسين بن عرفة قال‏:‏ حدثنا عباد بن عباد بن حبيب بن المهلب بن أبي صفرة عن مجالد بن سعيد عن عمير بن زودي.

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(72- قسمت)

گاو سیاه و حنایی‌رنگ به شیر اجازه دادند تا دوست‌شان را تکه‌پاره کند. شیر بعد از دریافت مجوزِ قتل، با خیال راحت، و جلوی چشم دو گاوِ دیگر، گاو سفید را درید و شکمی از عزا درآورد، بدون این‌که خطری از جانب آن دو گاو دیگر او را تهدید کند.

چند روز گذشت و شیر دوباره گرسنه شد و به فکر شکار افتاد. پیش گاو حنایی رفت و گفت: رنگ من و تو نزدیک به هم است، اما این گاو سیاه، همانند لکه‌ای بزرگ از دور پیداست و محل اختفای ما را لو می‌دهد. اگر اجازه دهی من او را به قتل می‌رسانم تا محل اختفای ما کماکان از دیدِ شکارچی‌ها پنهان بماند.گاو حنایی اجازه داد و شیر، با خیال راحت شکم گاو سیاه را پاره کرد.

مدتی گذشت و شیر پیش گاو حنایی آمد و بدون مقدمه گفت: من آمده‌ام تا تو را بخورم! گاو حنایی گفت: مرا؟ شیر: بله تو را. گاو حنایی: پس اجازه بده تا قبل از کشته شدن فریادی بزنم و دلم را خالی کنم تا بغضم فرو نشیند. شیر: اجازه داری.گاو سه مرتبه با صدای بلند فریاد کشید: من همان‌روزی خورده شدم، که گاو سفید خورده شد. من همان‌روزی خورده شدم، که گاو سفید خورده شد. من همان‌روزی خورده شدم، که گاو سفید خورده شد. ألا إني أكلت يوم أكل الثور الأبيض.

علی بن ابی طالب رضی الله بعد از بیان این داستان، چنین نتیجه‌گیری کرد: “من همان روزی سست، ضعیف و بی‌کَس شدم که عثمان به قتل رسید.”[1] الا و انی لما وهنت یوم قتل عثمان .

بله، تمام مسلمین قدرت و هیبتشان در حکومتشان و رهبریت اسلامیشان خلاصه می شود، و این قدرت و هیبت است که در برابر کفار آشکار و پنهان و در برابر مسلمین نا متعادل و نامیزان باعث پیاده شدن فریضه ی ارهاب «تُرهِبونَ بِه‌ عَدُوَّ اللهِوَعَدُوَّکُم» به عنوان یک عامل بازدارنده می شود. تنها کافیه که ما در برابر دشمنان این قدرت حکومت اسلامی علی منهاج نبوه یا بدیل اضطراری اسلامی در برابر دشمنان الله و خودمان سکوت کنیم تا نتایج تلخ و ناگوارش را در آینده ای نزدیک خودمان و حتی نوادگانمان بچشند.

ما هم اکنون در برابر افراد نیستیم که قدرت اسلحه ی فردی ما معنی بدهد، در برابر یک گروه و دسته هم نیستیم که قدرت گروه و جماعت ما معنی بدهد، ما در برابر قدرت حکومتی و قدرت حکومتهای متحد دشمنان الله و خودمان هستیم و ما تنها در صورتی با وحدت پولادین به صورت صف واحدی در آمدیم و محبوب الله شدیم:  إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ . آنوقت است که الله ما را با وجود چنین قدرت منسجمی که با ایمان و صبر پشتیبانی می شود بر دشمنان کثیرمان پیروز می کند : كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ . در این صورت تنها راه و تنها کانال اجرای این قانون شریعت الله و این فریضه از طریق حکومت اسلامی یا بدیل اضطراری حکومت اسلامی است که بر اساس یکی از مذاهب اسلامی حکم می کند .

اگر این بدیل اضطراری هم وجود داشت تا زمانی که این حالت اضطرار از بین می رود باید از این ابزار به عنوان تنها ابزار استفاده کرد و دچار تفرق و تک روی نشد و صبر کرد. بله اینجا صبر معنی می دهد. اینجا صبر برای یک موحد بسیار تلخ تر از هر چیزی است، اما تنها کانال اجرا کردن قانون و فریضه ی ارهاب دشمنان با اسلحه همین است، و باید تا اصلاح این حکومت بدیل اضطراری اسلامی یا ارتقاء آن به حکومت اسلامی با کیفیت تری صبر کرد، و با صبر خود و پرهیز از تفرق و تک روی از الله و رسولش اطاعت کرد: وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ .

قبلا عرض کردیم که کسی چون صلاح الدین ایوبی هم از این بدیل اضطراری اسلامی در برابر صلیبی ها به عنوان یک سنگر استفاده کرد و مدت 19 سال وزارت حکومت فاطمیان شیعه مذهب مصر را قبول کرد. علت همکاری مسلمین با بنی امیه و بنی عباس و عثمانی ها هم بر علیه کفارهمین بود . علت همکاری با جماعتهای اهل بدعت حنفی دیوبندی در جنگ با کمونیستهای شوروی همین بود،علت همکاری با حکومت پر از بدعت گروههای محلی طالبان بر علیه آمریکا و متحدینش هم همین بود. علت همکاری ابن تیمیه با حکومت وقت در مبارزه با مغولهاهم همین بود. اینان کلا بدیل های حکومت اسلامی هستند که باید در صورت اضطرار با قدرت اسلحه ی چنین حکومتهائی دشمنان آشکار و پنهانِ الله و خودمان را بترسانیم، و آینده را ببینیم و مطمئن باشیم که سکوت و بی تفاوتی ما در برابر کسانی که حاکمیت اسلامی موجود را به حکومت اسلامی تری ارتقاء نمی دهند بلکه اورا به سمت حاکم کافر سکولار و مرتدین محلی سوق میدهند خیانت آشکار و ظلم آشکاری به خودمان و تمام آیندگانی است که تحت حاکمیت این حکومتهای کافر یا مرتد دچار انواع مفاسد و ظلمها و جنایات می شوند.

(ادامه دارد……..)

---

[1] ابن ابی شیبه، المصنف، (متولد 159 قمری- وفات 235 قمری) باب 3، کتاب الجمل، شماره روایت 39088 صفحه  457؛ انتشارات : عربستان سعودی، جدة، شرکه دارالقبلة، / سوریه، دمشق، موسسه علوم القرآن، (1427قمری-2006 نصرانی) / قامت بطباعته و اخراجه: لبنان، بیروت، دارالقرطبه   / أنبأنا عبد الوهاب بن المبارك قال‏:‏ أنبأنا أبو الفتح أحمد بن محمد الحداد قال‏:‏ أخبرنا أبو بكر أحمد بن علي بن إبراهيم بن منجويه أن الحاكم أبا أحمد محمد بن أحمد بن إسحاق الحافظ أخبرهم قال‏:‏ أخبرنا عبد الله بن سليمان بن الأشعث قال‏:‏ حدثنا الحسين بن عرفة قال‏:‏ حدثنا عباد بن عباد بن حبيب بن المهلب بن أبي صفرة عن مجالد بن سعيد عن عمير بن زودي.

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(8- қисмат)

Оддий хам хастки то журмишро тарк накарда тўвбайи у хам қабул намешавад. Шахс хар руз ба хотири танаффур аз фалон мазхаб ё фалон қовми ахли қибла, хаммайи онхоро такфир мекунад ва онхоро муртад медонад дар холики, медонадки уро аз он чохор филтер нагузаронда ва такфир ва муртад донистани у иштибох аст, ва медонад аллох таоло хам фармудаки:

:«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ ۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا ۚ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» (مائده/8)،

Эй мўъминон! Бар адойи вожиботи худо мувозибат дошта бошид ва аз руйи адолат ва додгари гувохи дихид, ( ту шохиди медихики у муртад аст, ин мушрик аст) ва душманийи бо қовми шуморо накашонадки адолат ва додгари накунид, адолат кунидки адолат ба пархезгорий наздиктар аст. Аз худо битарсидки , худо аз хар он чизи астки анжом медихид огох аст.

Хуб,холо ин шахс медонадки дар муртад донистани фалон қовм ва мазхаб, масири шаръийро сахих нарафта, ва аз адолат дур шуда, ва фақат бар асоси кинаш аз он хастки бо онхо мегуяд муртад аммо, ба ин журмиш идома медихад, ё медонадки аллох таоло дар қуръон, мушрикинро чи касони медонад аммо, ин шахс ба мейли худиш ё тақлиди куркурона аз раъйи иштибохи еки аз уламойи нажд ё олими дигарики у ижтиход карда ва ин  шахс медонад ин ижтиход иштибох аст ва ин шахс медонад ва яқин дорадки аллох таоло дар қуръон мушрикинро чи касони медонад аммо, ба мейли худиш фалон гурух ё мазхабики аз он мутанаффир астро жузви мушрикин хисоб мекунад. Дар холики, аллох онхоро жузви мушрикин ва машмули хукми мушрикин қарор надода аст. Ё шахси медонад ва яқин дорадки нушиданихойи маст кунандахо ва зино ва дуздий дар каломи аллох харом хастанд аммо, ба мейли худиш ва бархилофи қонуни шариати аллох дар гунох меофтад ва ба ин журми худ идома медихад,хар чандки хад хам руйи у ижро шавад аммо, боз хам идома медихад.

Ба ингуна ашхос мегуянд ахли ин кор шуданд,ва то замоники ахли ин кор ва ин кора хастанд тўвбайи онхо дар мовриди ин журмишон қабул намешавад. То замоники даст аз такфири нобажойи муслимин бардорад тўвбаш дар замина қабул намешавад, то замоники даст аз машрубхўри барнадорад ва хазорон бор бигуяд аз машрубхўри тўвба кардам тўвбаш дар замина қабул намешавад, аввал бояд кори мужримонашро тарк кунад баъдан тўвбаш дар он замина пазирофта мешавад ва то замоники дар хийни анжоми ин журм аст тўвбаш дар ин замина ва дар ин журм пазирофта намешавад.

Илова бар ин, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди чанин мужримини ва хатто касоники онхоро барои идомайи ин бидъат ва журмишон панох медиханд ва ба онхо кўмак мекунанд, мефармояд:

:«مَن احدَثَ فِیهَا او آوی مُحدثا فَعَلَیه لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِکَةِ و النَّاسِ اجْمَعِینَ»،.[1]

Хар каси дар он бидъати бигузорад ё бидъатгузорониро панох дихад, лаънати худо ва фариштагон ва хаммайи мардум бар у бод.

Дар ин сурат, ба қовли имоми Молик рохимахуллох хар касики иддао кунад дар ислом бидъати хуб вужуд дорад, қатъан иддао кардаки Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам дар рисолати худ хиёнат карда аст, [2] ва ба ин оя истидлол мекунадки мефармояд:

«الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإسْلامَ دِينًا»(مائده/3)،

Имруз дини шуморо бароитон комил кардам ва неъмати худро бар шумо такмил намудам, ва исломро ба унвони дин барои шумо интихоб кардам. Ва имоми Молик идома медихад:” пас, хар ончи дар он замон, дин набуда имруз хам дин нест».[3]

Илова бар ин, ислом таркиби бейни ислом ва ғейри исломро намепазирад:

«أَلَا لِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ» (زمر/3)،

Ба хамин далил, дини ислом намепазирад каси ба истелох бейни қонуни шариати аллох ва ахли бидъат васотат кунад, ё бихохад ба номи миёнару будан, мўътадил будан ва обаки будан ва ғейрих бейни ин ду харакат кунад, ва рохи васатиро ба вужуд биёварад.

(идома дорад………)

---

[1]– بخاری و مسلم و دیگران آن را روایت کرده‌اند و حدیث متواتر و عام است؛ فتح الباری، ج ۱۳، ص ۲۸۱

[2]– نَقَلَ ذَلِكَ الْعَلَّامَةُ الشَّاطِبِيُّ فِي عِدَّةِ مَوَاضِعَ مِنْ كِتَابِ الِاعْتِصَامِ، ص 167، ج 1و 198، ج 2

[3]– الاعتصام ـ للشاطبى، ج 1، ص 49؛الإحكام في أصول الأحكام لابن حزم الأندلسي، ج 6، ص 791

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(7- қисмат)

Барои инки чанин журмхойи дар шариати аллох анжом нашавад ва чанин дуруғхо ва ажнос ва искиносхойи тақаллубий дар баробари асли он ба мардум қолиб нашавад, аллох таоло ирояйи чанин ажноси тақаллубий дар баробари жинси аслийки худиш ба бандахоиш ироя додаро новъи қонунгузорий, ва тўлиди шаръий дар баробари шаръи худиш медонад, ва бо лахни тахдидомиз мефармояд:

«أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُم مِّنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَن بِهِ اللَّهُ»(شوری/۲۱)،

Шояд онон шуракоъ ва маъбудхойи дорандки барои ишон ахкоми динийро падид овардандки худо бидон ижоза надода аст?

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда:

:«إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَكُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.[1]

Ва ростарин сухан китоби худо, ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст, ва бадтарин умур нововари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат ; ва “ тамоми” бидъатхо гумрохий аст ва натижайи “ тамоми” гумрохийхо оташи жаханнам аст.

Яъни анжом додани “тамоми “ бидъатхо боиси саргардоний ва гунох аст

(كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)

ва натижайи тамоми ин гумрохийхо хам оташи жаханнам аст. Яъни анжом додани “ тамоми “ ин бидъатхо, чун “ куллу” омадеки боиси саргардоний ва гунох аст ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам онро ба тури ом баён намуда ва ба чизи онро тахассус накарда, ва фармуда “ тамоми “ бидъатхо гумрохий аст

(كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)،

Онхам саргардоний,гумрохий ва гунохи хатарнокики боиси азоби инсон ба василайи оташи жаханнам мешавад :

: كُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам возих ва ошкоро баён мекунад ва хукм содир менамоядки “ тамоми “ бидъатхо сабаби гумрохий, номуносиб ва ғейри шаръий хастанд, ва ахли бидъат дар охират ахли оташанд ; холо, касоники бидъатул мукаффара ё муғаллазаро анжом доданд хамиша дар оташ мемонанд ва мусалмони фосиқ хам ба андозайи журмишки анжом дода бояд мужозот шавад. Чун, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«مَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا أَمَرَكُمُ اللهُ بِهِ، إِلَّا وَقَدْ أَمَرْتُكُمْ بِهِ، وَلَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا نَهَاكُمُ اللهُ عَنْهُ،إِلَّا وَقَدْ نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ».[2]

Хар чизики аллох шуморо ба он амр карда аст, ман хам шуморо ба он дастур додам, ва аз хар чизики аллох таоло шуморо нахий карда , ман хам шуморо аз он нахий кардам;

؛ وَلَا تَرَكْتُ

Аз чизики аллох шуморо аз он нахий кардаро рахо накардам хаммаро ба шумо гуфтам.

Холо, дар ин маворидики аллох таоло аз тариқи росулиш муслиминро ба он амр ва нахий карда, агар шахси огохона ва ба мейли худиш ва бидуни узр ва изтирорий,чизи жадидийро жойгузини он кунад шахси фосиқи астки кориш дар хар сурати, рад аст:

«مَنْ أَحْدَثَ فِيْ أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»،[3]

Хар каси чизиро дар дини мо ижод кунадки жузви он нест, мардуд аст ва аз у пазирофта намешавад. Чун амалиро анжом додаки мутобиқи қонуни шариати аллох нест ва мардуд мебошад:

:«مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ»،[4]

Хар каси кори кунадки мутобиқи дин ва суннати мо набошад, мардуд аст. Чанин шахси фосиқики дар кори мужримонаш тадовум дорад, ва ба ин кориш идома медихад, ва ахли ин барномахо шуда, то замоники ин кори мужримонашро тарк накарда тўвбайи у дар он мовридики дохили он аст ва ахли он аст, дар он мўврид хам пазирофта намешавад:

:«إِنَّ اللَّهَ حَجَبَ التَّوْبَةَ عَنْ كُلِّ صَاحِبِ بِدْعَةٍحَتَّى يَدَعَبِدْعَتَهُ»[5]

Магар инки бидъати худро рахо кунад худованд тўвбайи хеч бидъатгузориро намепазирад.

(идома дорад……..)

---

[1]– مسلم، أبو داود، النسائي، ابن ماجه، أحمد، الدارمي، صحیح مسلم، ج ۲، ص ۵۹۲، ح ۸۶۷؛ سنن کبری نسائی، ج 1، ص ۵۵۰، ح ۱۷۸۶٫؛ سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۴۹؛ مسند احمد بن حنبل، ج ۳۵، ص ۹؛ السنن الکبری للبیهقی، ج ۱۰، ص ۱۱۴؛ سنن الدارمی، ج ۱۰، ص ۴۶۸؛ المعجم الکبیر للطبرانی، ج ۸، ص ۶۴؛ المستدرک علی الصحیحین، ج ۱، ص ۱۷۴

[2]– قال الألباني في السلسلة الصحيحة،أخرجه الشافعي كما في “بدائع المنن” برقم (7) وابن خزيمة في “حديث علي بن حجر” (ج 3، رقم 100)

[3]– متفق علیه

[4]– مسلم

[5]– طبرانی  و ترمذی، الراوي: أنس بن مالك المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 54 / الألباني – المصدر: تخريج كتاب السنة – الصفحة أو الرقم: 37/ الهيتمي المكي – المصدر: الزواجر – الصفحة أو الرقم: 1/99/  الراوي: أنس بن مالك المحدث: السفاريني الحنبلي – المصدر: لوائح الأنوار السنية – الصفحة أو الرقم: 1/203 / تاريخ أصبهان” (ص 259) و الطبراني في “الأوسط” (رقم 4360) و أبو بكر الملحمي في “مجلسين من الأمالي” (ق 148/1 – 2) والهروي في “ذم الكلام” (6 /101 / 1) و البيهقي في “شعب الإيمان” (2/ 380 /2) و يوسف بن عبد الهادي في “جمع الجيوش و الدساكر على ابن عساكر” (ق 33/1)