وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(75- қисм)

Фақат маълум миқдорда ўзларини  такаббурга мубтало қилган ва ўзларидаги азамат талаб қилиш рухиясини бошқаришни билган  кишиларгина, шўродаги мана бу хилма-хилликни қабул қила олишмайди холос. Бизлар энди хозирги даврда етарли ақлга эгамиз, ўтган вақт мобайнидаги ислом жахонининг  жиходий ва мубозара қилиш тажрибаларига суянган холда, гурухларнинг ичидаги ўзимизнинг  тафсирларни химоя қилишлик ва уни йўлида  қаттиққўллик билан мубораза қилишлик, мусулмонларнинг асосий хислатларидан бири эканини тушуниб етканмиз, ва шўронинг ва “шўровий ирода”нинг йўлланмаси асосида ўзимизнинг сиёсатимизни мустақил равишда таъйин қилиб ижро қилишимиз керак, чунки бу усул билан жиход амрини ва мужохидлар шўросининг ёки исломий изтирорий бадал хукуматнинг ё “шўровий ирода”нинг  вохид мажлисининг биносини комил қилишни олдинга юргиза оламиз ва бу бино хамма учун амниятли макон бўлгунига қадар  бу бинони комил холатга келтирамиз.

Комил холатга келиб хамма тафсирларни ва йўналишларни, суннатий ва замонавий фиқхий мазхабларни ўз ичига оладиган ва нихоят эса ўзининг вохид ижмоъси билан вохид раъйни ироя берадиган мана бу шўро ва “шўровий ирода”нинг биноси, мазхабий фирқачилик ва миллатчилик тендентциялари рухига эга бўлиши мумкин эмас. Аксинча у маълум бир диний тоифани ёки хос бир ирқни назарда тутмаган холда, мўъминларни ўртасида фақат бирдамлик ва хамкорлик рухини қадрлайди, ва бошқа исломий харакатларнинг тажрибаларини хурмат қилади ва у сахих, муносиб раъйни ироя бериш учун хаммадан таълим олиб ўрганишни зарур деб хисоблайди. Мана бу  яъни “шўровий ирода” ва бир хил хуқуқ асосида  ўзаро муттахид, хамкор бўлишлик, хамда мана бу хуқуқ ва хамкорликни хукмрон қилишлик демакдир. 

Мана бу сиёсат фақатгина бизларнинг жиходимиз,инқилобимиз ва диёримиздаги бинога мувофиқ бўлиб қолмасдан, балки бошқа исломий миллатларнинг махаллий ва минтақавий шўроларини истакларига ва хатто

« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ни атрофида бизлар билан хамрох бўлган  ахли китоб ва шибхи ахли китобдан иборат ғайри мусулмонларнинг истакларига хам комилан  мувофиқ келади. Бунга қўшимча равишда, ўтган бир неча йил мобайнида исломий харакатларда вужудга келган, бутун жахон инқилобий вазиятини такомуллашиш йўли ва хақиқий бир силсиласи хам, кўп марта очиқ-ойдин шу нарсани  кўрсатиб бердики, бизларнинг “шўровий ирода”даги ва вахдат талаб қилиш борасидаги мана бу сиёсатимиз, бугунги кунда мусулмонларнинг исломий харакатларида вужудга келган мушкилотларни хал қилишда ёрдам беради, хамда хақиқий бирдамликни қўлга киритиш ва вохид умматни,вохид ижмоъни, вохид жамоатни қўлга киритиш учун хам ёрдам беради ва тафарруқдан, кўп сонли умматлардан ва кўп сонли жамоатлардан халос бўлиш учун амалий чора хам хисобланади.

Энди муваххид улил амр шўроси ташкил бўлгунича ва вохид ижмоъ ва вохид жамоат қайтиб келгунича, дуч келишимиз аниқ бўлган ихтилофларга нисбатан қандай муносабатда бўлишимиз керак? Ва қандай қилиб мусулмонларнинг “шўровий иродасини” дифоъ  қила оламиз?  Бўлиб хам мана бу ихтилофларни юзага келиши аниқ бўлса, нима учун? Чунки:

  – Инсонлар ўзлари эга бўлган ақлни,илмни ва уни кенг-кўламини андозасига кўра дарк қилиш ва ижтиходларининг  мезони бўйича  табиий қувватга ва заифликка эгадурлар, мана бу заифликларни  фақатгина шўрода бартараф қилиб бўлади холос.

– Бундан ташқари инсонлар эхтиёжларига муносиб равишда инкор қилиб бўлмайдиган тараққиётни қўлга киритишяпган ва бу тараққиётни олдини олиб хам  бўлмайди, шунинг учун хам мавжуд вазиятга муносиб холда шаръий манбаълар борасида  турли-хил тафсирлар ва тушунчалар вужудга келади, буларни хаммаси эса фақат шўродагина бирлашишади.

Энди агар мана бу турли-хил назарларни ва тарқоқ тушунчаларни ва хилма-хил тафсирларни уйғунлаштириш учун абзор ва восита мавжуд бўлмаса, ихтилофни юзага чиқиши четлаб ўтиб бўлмайдиган қатъий бир иш бўлиб қолади ва харгиз уларнинг биридаги раъй ва тафсирни ёки бир мазхаб ва хизбни раъйи ва тафсирига мажбурлаб қабул қилдириб  бўлмайди.     

 Худди шу ишни имоми Молик рохимахуллох Абу Жаъфар Мансур аббосийнинг талабига қарши чиққан холда қилади ва у кишининг мазхаби расмий мазхаб деб эълон қилинишига ва бошқаларга мажбурлаб қабул қилдиришга  рози бўлмайди, у киши бундай ишни фитна ва тафарруққа сабаб бўлади, деб хисоблаганлар. Имоми Шофеъий рохимахуллох ислом ва шўро борасида тўғри даркка эга бўлганликлари сабабли очиқ-ойдин эълон қиладиларки: “ мени раъйим тўғри, аммо хато бўлиши эхтимоли хам бор ва мени назарим бўйича хато деб хисобланган  раъйни тўғри бўлиши эхтимоли хам бор.” Яъни хурматли жаноблар ва хонимлар, биз  мутлақ хужжат бўла олмаймиз, мен хам башарни хусусиятларига эга бўлган бир башарман, мана бу башарни хос белгиларидан бири уни андишаси ва тушунчаси ва тафсирининг нисбий бўлишидур, турли-хил шахсларни эмас, балки фақат шўро ва уни вохид ижмоъсигина ўша аср учун мутлақ хужжат бўла олади.

Мана бундай шароитдаги энг мухим вазифа, ахли қиблани хаммаси билан бирга вохид жибхани ташкил қилиш учун юзланиш ва мужохидлар шўросини мажлисини ёки исломий изтирорий бадал хукуматни шаръий абзорларидан бирини каналига кўра вохид шўро ва “шўровий ирода” сари харакат қилишдан иборат. Мана бу шароитда фақат  вахдат ва шўрони ташкил қилиш йўли билан мусулмонларнинг жибхасини қувватланишига ёрдам берса бўлади, мана бу шаръий абзорлардан бирини канали орқали ислом жибхасини қувватлантиришни “ хамма нарса”дан  афзал кўришимиз керак бўлади.

Бу ерда нафсоний истак-хохишлар, мойилликлар ва такаббур эмас, ислом жибхасини кучли қилишлик мухимдур. Умар ибни Хаттоб Холид ибни Валидни мусулмонларнинг лашкарини устидаги рахбарлик мақомидан туширган пайтида, Холид ибни Валид кичкина бўлса хам қаршилик қилмасдан худди бир итоатгўй аскардек, ўзини ўрнига таъйинланган  энг яхши маслахатчи ва насихатгўй бўлган Абу Убайдага итоат қилади. Энди шу ерда баъзи дўстларимиз ўзларининг иймонларини заифлиги борасида бир озгина шак қилишса, улар ўзларидан бир сўраб кўришсинчи, тафарруқдан нахий қилинишини ва вахдат томонга юзланишни ва иззатни,шаръий абзорларни ва “шўровий иродани” канали орқали  қудратни касб қилишни баробарида, ўзларининг  амаллари билан қанчалик содиқ эканликларини исботлай  олишдими? Ва мана бу аллохнинг  шариатидаги қонунлар дастури йўлида шу заминада харакат қилишяптими? Улар бир оз бўлса хам ўзларига келиб бир лахза қилган амалларига шак қилиб фикрлаб кўришлари  лозим бўлади.

(давоми бор……….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(75- قیسم)

فَقَط مَعلوُم مِقداردَه اوُزلَرِینِی تَکَبُّرگه مُبتَلا قِیلگن اوُزلَرِیدَگِی عَظَمَت طَلَب قِیلِیش رُوحِیَه سِینِی باشقَه رِیشنِی بِیلگن  کِیشِیلَرگِینَه، شوُرادَگِی مَنَه بُو هِیلمَه – هِیللِیکنِی قَبوُل قِیلَه آلِیشمَیدِی خالاص. بِیزلَر اِیندِی حاضِرگِی دَوردَه یِیتَرلِی عَقلگه اِیگه مِیز، اوُتگن وَقت مابَینِیدَه اِسلام جَهانِینِینگ جِهادِی وَ مُبارَزَه قِیلِیش تَجرِیبَه لَرِیگه سوُیَنگن حالدَه، گوُرُوهلَرنِینگ اِیچِیدَگِی اوُزِیمِیزنِینگ تَفسِیرلَرنِی حِمایَه قِیلِیشلِیک وَ اوُنِی یوُلِیدَه قَتتِیق قوُللِیک بِیلَن مُبارَزَه قِیلِیشلِیک، مُسُلمانلَرنِینگ اَساسِی حِصلَتلَرِیدَن بِیرِی اِیکَه نِینِی توُشوُنِیب یِیتکَنمِیز، وَ شوُرانِینگ  وَ “شوُراوِی اِرادَه” نِینگ یوُللَنمَه سِی اَساسِیدَه اوُزِیمِیزنِینگ سِیاسَتِیمِیزنِی مُستَقِیل رَوِیشدَه تَعیِین قِیلِیب اِجرا قِیلِیشِیمِیز کِیرَک، چوُنکِی بوُ اُوصُول بِیلَن جِهاد اَمرِینِی وَ مُجاهِدلَر شوُراسِینِینگ یاکِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِینگ یا “شوُراوِی اِرادَه”نِینگ واحِد مَجلِیسِینِینگ بِیناسِینِی کامِل قِیلِیشنِی آلدِینگه یوُرگِیزَه آلَه مِیز وَ بوُ بِینا هَمَّه اوُچُون اَمنِیَتلِی مَکان بوُلگوُنِیگه قَدَر بوُ بِینانِی کامِل حالَتگه کِیلتِیرَه مِیز.

کامِل حالَتگه کِیلِیب هَمَّه تَفسِیرلَرنِی وَ یوُنَه لِیشلَرنِی، سُنَّتِی وَ زَمانَه وِی فِقهِی مَذهَبلَرنِی اوُز اِیچِیگه آلَه دِیگن وَ نِهایَت اِیسَه اوُزِینِینگ واحِد اِجماعسِی بِیلَن واحِد رَعینِی اِرایَه بِیرَه دِیگن مَنَه بوُ شوُرا وَ “شوُراوِی اِرادَه”نِینگ بِیناسِی، مَذهَبِی فِرقَه چِیلِیک وَ مِللَتچِیلِیک تِیندِینسِیَه لَرِی رُوحِیگه اِیگه بوُلِیشِی موُمکِین اِیمَس. اَکسِینچَه اوُ مَعلوُم بِیر دِینِی طائِفَه نِی یاکِی خاص بِیر اِرقنِی نَظَردَه توُتمَه گن حالدَه، مُؤمِنلَرنِی اوُرتَه سِیدَه فَقَط بِیردَملِیک وَ هَمکارلِیک رُوحِینِی قَدرلَیدِی وَ باشقَه اِسلامِی حَرَکَتلَرنِینگ تَجرِیبَه لَرِینِی حُورمَت قِیلَه دِی وَ اوُ صَحِیح، مُناسِب رَعینِی اِرایَه بِیرِیش اوُچوُن هَمَّه دَن تَعلِیم آلِیب اوُرگه نِیشنِی ضَرُور دِیب حِسابلَیدِی. مَنَه بُو یَعنِی “شوُراوِی اِرادَه” وَ بِیر هِیل حُقوُق اَساسِیدَه اوُزَرا مُتَّحِد،هَمکار بُولِیشلِیک، هَمدَه مَنَه بُو حُقُوق وَ هَمکارلِیکنِی حُکمران قِیلِیشلِیک دِیمَکدِیر.

مَنَه بُو سِیاسَت فَقَطگِینَه بِیزلَرنِینگ جِهادِیمِیز، اِنقِلابِیمِیز وَ  دِیارِیمِیزدَگِی بِیناگه مُوافِق بوُلِیب قالمَسدَن، بَلکِی باشقَه اِسلامِی مِللَتلَرنِینگ مَحَلِّی وَ مِنطَقَه وِی شوُرالَرِینِی اِیستَکلَرِیگه وَ حَتَّی « أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» نِی اَطرافِیدَه بِیزلَر بِیلَن هَمراه بوُلگن اَهلِی کِتاب وَ شِبهِ اَهلِی کِتابدَن عِبارَت غَیرِی مُسُلمانلَرنِینگ اِیستَکلَرِیگه هَم کامِلاً مُوافِق کِیلَه دِی. بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه، اوُتگن بِیر نِیچَه یِیل مابَینِیدَه اِسلامِی حَرَکَتلَردَه وُجُودگه کِیلگن، بوُتوُن جَهان اِنقِلابِی وَضِیعیَتِینِی تَکاموُللَشِیش یوُلِی وَ حَقِیقِی بِیر سِیلسِیلَه سِی  هَم، کوُپ مَرتَه آچِیق- آیدِین شوُ نَرسَه لَرنِی کوُرسَه تِیب بِیردِیکِی، بِیزلَرنِینگ “شوُراوِی اِرادَه “دَگِی وَ وَحدَت طَلَب قِیلِیش بارَه سِیدَگِی مَنَه بُو سِیاسَتِیمِیز، بوُگوُنگِی کوُندَه مُسُلمانلَرنِینگ اِسلامِی حَرَکَتلَرِیدَه وُجُودگه کِیلگن مُشکِلاتلَرنِی حَل قِیلِیشدَه یاردَم بِیرَه دِی، هَمدَه حَقِیقِی بِیردَملِیکنِی قوُلگه کِیرِیتِیش وَ واحِد اوُمَّتنِی،واحِد اِجماعنِی، واحِد جَماعَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون هَم یاردَم بِیرَه دِی وَ تَفَرُّقدَن،کوُپ سانلِی اوُمَّتلَردَن وَ کوُپ سانلِی جَماعَتلَردَن خَلاص بوُلِیش اوُچُون عَمَلِی چارَه هَم حِسابلَه نَه دِی.

اِیندِی مُوَحِّد اوُلِی الاَمر شوُراسِی تَشکِیل بوُلگوُنِیچَه وَ واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَت قَیتِیب کِیلگوُنِیچَه، دوُچ کِیلِیشِیمِیز اَنِیق بوُلگن اِیختِلافلَرگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیشِیمِیز کِیرَک؟ وَ قَندَی قِیلِیب مُسُلمانلَرنِینگ “شوُراوِی اِرادَه سِینِی” دِفاع قِیلَه آلَه مِیز؟ بوُلِیب هَم مَنَه بُو اِیختِلافلَرنِی یوُزَه گه کِیلِیشِی اَنِیق بوُلسَه، نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی:

– اِنسانلَر اوُزلَرِی اِیگه بوُلگن عَقلنِی، عِلمنِی وَ اوُنِی کِینگ – کوُلَه مِینِی اَندازَه سِیگه کوُرَه دَرک قِیلِیش وَ اِجتِهادلَرِینِینگ مِعزانِی بُویِیچَه طَبِیعِی قُوَّتگه وَ ضَعِیفلِیککَه اِیگه دوُرلَر، مَنَه بُو ضَعِیفلِیکلَرنی فَقَطگِینَه شوُرادَه بَرطَرَف قِیلِیب بوُلَه دِی خالاص.

– بوُندَن تَشقَرِی اِنسانلَر اِیختِیاجلَرِیگه مُناسِب رَوِیشدَه اِنکار قِیلِیب بوُلمَیدِیگن تَرَقِّیاتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشیَپگن وَ بوُ تَرَقِّیاتنِی آلدِینِی آلِیب هَم بوُلمَیدِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم مَوجُود وَضِیعیَتگه مُناسِب حالدَه شَرعِی مَنبَع لَر بارَه سِیدَه توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَر وَ توُشوُنچَه لَر وُجُودگه کِیلَه دِی، بوُلَرنِی هَمَّه سِی اِیسَه فَقَط شوُرادَگِینَه بِیرلَه شِیشَه دِی.

اِیندِی اَگر مَنَه بُو توُرلِی- هِیل نَظَرلَرنِی وَ تَرقاق توُشوُنچَه لَرنِی وَ هِیلمَه – هِیل تَفسِیرلَرنِی اوُیغوُنلَشتِیرِیش اوُچُون اَبزار وَ واسِیطَه مَوجُود بوُلمَسَه، اِیختِلافنِی یوُزَه گه چِیقِیشِی چِیتلَب اوُتِیب بوُلمَیدِیگن قَطعِی بِیر اِیش بوُلِیب قالَه دِی وَ هَرگِیز اوُلَرنِینگ بِیرِیدَگِی رَعیِ وَ تَفسِیرنِی یاکِی بِیر مَذهَب وَ حِزبنِی رَعیِی وَ تَفسِیرِیگه مَجبُورلَب قَبوُل قِیلدِیرِیب بوُلمَیدِی.

حوُددِی شُو اِیشنِی اِمامِی مالِک رَحِمَهُ الله اَبُو جَعفَر مَنصُور عَبّاسِینِینگ طَلَبِیگه قَرشِی چِیققَن حالدَه قِیلَه دِی وَ اوُ کِیشِینِینگ مَذهَبِی رَسمِی مَذهَب دِیب اِعلان قِیلِینِیشِیگه وَ باشقَه لَرگه مَجبوُرلَب قَبُول قِیلدِیرِیشگه راضِی بوُلمَیدِی، اوُ کِیشِی بوُندَی اِیشنِی فِتنَه وَ تَفَرُّققَه سَبَب بوُلَه دِی، دِیب حِسابلَه گنلَر. اِمامِی شافِیعِی رَحِمَهُ لله اِسلام وَ شوُرا بارَه سِیدَه توُغرِی دَرککَه اِیگه بوُلگنلِیکلَرِی سَبَبلِی آچِیق – آیدِین اِعلان قِیلَه دِیلَرکِی: “مِینِی رَعیِیم توُغرِی، اَمّا خَطا بوُلِیشِی اِیحتِمالِی هَم بار وَ مِینِی نَظَرِیم بوُیِیچَه خَطا دِیب حِسابلَنگن رَعینِی توُغرِی بوُلِیشِی اِیحتِمالِی هَم بار.” یَعنِی حوُرمَتلِی جَنابلَر وَ خانِملَر، بِیز مُطلَق حُجَّت بوُلَه آلمَیمِیز، مِین هَم بَشَرنِی حُصُوصِیَتلَرِیگه اِیگه بوُلگن بِیر بَشَرمَن، مَنَه بُو بَشَرنِی خاص بِیلگِیلَرِیدَن بِیرِی اوُنِی اَندِیشَه سِی وَ توُشوُنچَه سِی وَ تَفسِیرِینِینگ نِسبِی بوُلِیشِیدوُر، توُرلِی- هِیل شَخصلَرنِی اِیمَس،بَلکِی فَقَط شوُرا وَ اوُنِی واحِد اِجماعسِیگِینَه اوُشَه عَصر اوُچُون مُطلَق حُجَّت بوُلَه آلَه دِی.

مَنَه بوُندَی شَرائِطدَگِی اِینگ مُهِم وَظِیفَه، اَهلِی قِبلَه نِی هَمَّه سِی بِیلَن بِیرگه واحِد جِبهَه نِی تَشکِیل قِیلِیش اوُچُون یوُزلَه نِیش وَ مُجاهِدلَر شوُراسِینِی مَجلِیسِینِی یاکِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی شَرعِی اَبزارلَرِیدَن بِیرِینِی کَنَلِیگه کوُرَه واحِد شوُرا وَ “شوُراوِی اِرادَه ” سَرِی حَرَکَت قِیلِیشدَن عِبارَت. مَنَه بُو شَرائِطدَه فَقَط وَحدَت وَ شُورانِی تَشکِیل قِیلِیش یوُلِی بِیلَن مُسُلمانلَرنِینگ جِبهَه سِینِی قُوَّتلَه نِیشِیگه یاردَم بِیرسَه بوُلَه دِی، مَنَه بُو شَرعِی اَبزارلَردَن بِیرِینِی کَنَلِی آرقَه لِی اِسلام جِبهَه سِینِی قُوَّتلَه نتِیرِیشنِی “هَمَّه نَرسَه ” دَن اَفضَل کوُرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی.

بُو یِیردَه نَفسانِی اِیستَک – هاحِیشلَر، مایِیللِیکلَر وَ تَکَبُّر اِیمَس، اِسلام جِبهَه سِینِی کوُچلِی قِیلِیشلِیک مُهِمدوُر. عُمَر اِبنِ خَطّاب خالِد اِبنِ وَلِیدنِی مُسُلمانلَرنِینگ لَشکَرِینِی اوُستِیدَگِی رَهبَرلِیک مَقامِیدَن توُشِیرگن پَیتِیدَه، خالِد اِبنِ وَلِید کِیچکِینَه بُولسَه هَم قَرشِیلِیک قِیلمَسدَن حوُددِی بِیر اِطاعَتگوُی عَسکَردِیک، اوُزِینِی اوُرنِیگه تَعیِینلَنگن اِینگ یَحشِی مَصلَحَتچِی وَ نَصِیحَتگوُی بوُلگن اَبُو عُبَیدَه گه اِطاعَت قِیلَه دِی. اِیندِی شُو یِیردَه بَعضِی  دُوستلَرِیمِیز اوُزلَرِینِینگ اِیمانلَرِیگه بِیر آزگِینَه شَک قِیلِیشسَه، اوُلَر اوُزلَرِیدَن بِیر سُورَب کوُرِیشسِینچِی، تَفَرُّقدَن نَهِی قِیلِینِیشِینِی وَ وَحدَت تامانگه یوُزلَه نِیشنِی وَ عِززَتنِی، شَرعِی اَبزارلَرنِی وَ “شوُراوِی اِرادَه نِی” کَنَلِی آرقَه لِی قُدرَتنِی کَسب قِیلِیشنِی بَرابَرِیدَه، اوُزلَرِینِینگ عَمَللَرِی بِیلَن قَنچَه لِیک صادِق اِیکَنلِیکلَرِینِی اِثباتلَی آلِیشدِیمِی؟ وَ مَنَه بُو اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر دَستوُرِی یوُلِیدَه شوُ زَمِینَه دَه حَرَکَت قِیلِیشیَپتِیمِی؟ اوُلَر بِیر آز بوُلسَه هَم اوُزلَرِیگه کِیلِیب بِیر لَهظَه قِیلگن عَمَللَرِیگه شَک قِیلِیب فِکرلَب کوُرِیشلَرِی لازِم بوُلَه دِی.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(75- قسمت)

تنها کسانی نمی توانند این تنوع رادر شورا قبول کنند که به نسبتهائی خودشان را به تکبر آلوده کرده باشند و روحیه ی عظمت طلبی را در خودشان مهار نکرده باشند. ما ديگر عاقل تر از آنی هستیم که  در طول اين همه سال تجربه جهادی و مبارزاتي جهان اسلام در گذشته و حال به اين امر واقف نشده باشيم كه دفاع از تفاسیر درون گروهی و جزئی خود، و مبارزه سرسختانه بخاطرآن، يكي از خصائص اصيل مسلمین شده، و بايد براساس رهنمودهای شورا و «اراده ی شورائی»خط مشي و سياست خودمان را  بطور مستقل تعيين کنیم و اجرا كنيم تا اینطوری امر جهاد و تکمیل ساختمان مجلس واحد شورای مجاهدین یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی و «اراده ی شورائی»را به پیش ببریم و این ساختمان را کاملش کنیم به نحوی که این ساختمانم مکانی امن برای همه بشود .  

این ساختمان شورا و «اراده ی شورائی»که قراراست تکمیل بشود و همه ی تفاسیر و گرایشات و مذاهب فقهی سنتی و مدرن رادر خودش جا بدهد، و در نهایت با اجماع واحدش یک رای واحدی را به همه ارائه بدهد، نمی تواند از روحیه ی جناحي طلبي مذهبی و گرايشات ناسيوناليستي برخوردار باشد، بلکه بدون در نظر گرفتن جناح مذهبی یا نژاد خاصی، تنها به روحيه همكاري و همبستگي بين مؤمنين ارزش می گذارد، و به تجربيات ديگر جنبشهاي اسلامي احترام می گذارد، و ضروري می داند که از همه بیاموزد تا رای صحیح و مناسبی را ارائه بدهد. اینهم یعنی «اراده ی شورائی» و متحد شدن با يكديگر و همكاري بر اساس حقوق يكسان و تحكيم این حقوق و همکاری. 

 اين خط مشي نه تنها با جهاد و انقلاب و ساختمان سرزمين ما بلكه با خواسته هاي شوراهای محلی و منطقه ای ساير ملل اسلامي و حتی با خواسته های غير مسلمانان اهل کتاب و شبهه اهل کتاب هم که حول و حوش « أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» با ما هم مسیر شده اند كاملاً منطبق است. علاوه بر آن، جريان و سير تكامل اوضاع انقلابي جهان اسلام و يك سلسله وقايعی كه در این چند سال گذشته در جنبشهاي اسلامي اتفاق افتاده اند برای چندمین بار و به کرات و به وضوح نشان داده اند که اين خط مشي «اراده ی شورائی» و وحدت طلب ما كمكي است به بر طرف کردن مشكلاتي كه امروزه در جنبش اسلامي مسلمین به وجود آمده است، و کمکی است به رسیدن به  يكپارچگي واقعي و رسیدن به اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد، و راهکار عملی است برای خلاص شدن از تفرق و امتهای متعدد و جماعتهای متعدد.

حالا تا زمان تشکیل شورای اولی الامر موحد و بازگشت اجماع واحد و جماعت واحد باید چه طوری با اختلافاتی که حتمی هستند برخورد کرد؟ و از «اراده ی شورائی»مسلمین دفاع کرد؟  این اختلافات حتمی هستند، چرا؟ چون :

• انسانها به اندازه ی عقل و علم و وسعتی که دارند در میزان درک و اجتهاداتشان دارای قوت و ضعفهای طبیعی هستند و تنها در شوراست که این ضعفها برطرف می شوند
• علاوه بر این انسانها متناسب با نیازهایشان در حال پیشرفت غیر قابل انکاری هستند و نمی شود جلو این پیشرفت را گرفت برای همین متناسب با وضع موجود تفاسیر و برداشتهای مختلفی از منابع شرعی به وجود می آیند، که اینهاهم تنها در شوراست که یکی می شوند.
• حالا اگر ابزار و وسیله ای برای هماهنگ کردن این نظریات مختلف و برداشتهای متفرق و تفسیرهای گوناگون وجود نداشته باشد پیدایش اختلاف امری حتمی و غیر قابل اجتنابی می شود، و هرگز نمی شود رای و تفسیر یکی را یا رای و تفسیر مذهب و حزبی را بر رای و تفسیر دیگران تحمیل کرد .

این همان کاری بود که امام مالك رحمه الله در برابر درخواست ابوجعفرمنصورعباسی انجام داد و راضی نشد به اینکه رای و مذهب او مذهب رسمي بشود و بر دیگران تحمیل بشود  و چنین کاری را مايه فتنه و تفرق بيشتر می دانست. امام شافعي رحمه الله هم به صراحت با درك درستي كه از اسلام و شورا داشت اعلام می کند كه «راي من درست است اما احتمال اشتباه نيز دارد و راي غير من به نظرم خطاست اما احتمال صحت را نيز دارد.» يعني آقا و خانم محترم ما حجت مطلق نيستيم، من بشري هستم با خصوصيات بشري كه يكي از ويژگيهاي اين بشر نسبي بودن انديشه و برداشتها و تفاسيرش است و تنها شورا و اجماع واحد آن است که برای آن عصر حجت مطلق می شود نه رای افراد مختلف .

در چنین شرایطی مهمترین وظیفه گرایش به تشکیل جبهه ی واحد با تمام اهل قبله و حرکت به سوی شورای واحد و«اراده ی شورائی» از کانال یکی از ابزارهای شرعی مجلس شورای مجاهدین یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی است، در چنین شرایطی چون تنها از طریق وحدت و تشکیل شورا می شود به تقویت جبهه ی مسلمین کمک کرد باید قوی کردن جبهه ی اسلام از کانال یکی از این ابزارهای شرعی را بر«هر چيزي» برتري ببخشيم.

در اینجا تنها قوی کردن جبهه ی اسلام است که مهم است نه تمایلات و خواهشهای نفسانی و تکبر. زمانی که عمربن خطاب خالد بن وليد را از رهبري ارتش مسلمین عزل کرد بدون کوچکترین مخالفتی برای جانشین خودش ابوعبيده بهترين مشاور و نصيحت گر و مثل یک سرباز مطیع در برابر فرمانده ی جدیدش سمع و طاعه داشت . حالا فقط کافی است که بسیاری از دوستان کمی در ضعف ایمان خودشان شک کنند و از خودشان بپرسند در برابر نهی از تفرق و گرایش به وحدت و کسب عزت و قدرت حکومتی از کانال یکی از ابزارهای شرعی و«اراده ی شورائی» تا چه حد با اعمالشان نشان داده اند که صادق هستند و در راستای دستورات قانون شریعت الله در این زمینه حرکت می کنند؟ لازم است به خودشان بیایند و لحظه اي در اعمالشان شك کنند .

(ادامه دارد……..)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(14- қисмат)

Бин Усаймин хам дар ин замина сухбатхойи карда аст, ин хафта баъадхо чун ба хадафиш расид онро таътил карданд. Хаммайи ин маросимхо,васила ва абзори анжоми хадафи шаръий ва тахаққуқи ибодоти хосси хастандки мумкин аст собиқайи дар қуруни гузашта ва хатто солхойи гузашта надошта бошанд. Хатто мумкин аст хам акнун дар маконхойи дигар хам он чизироки дар ек макони ба вужуд оварданд собиқа надошта бошад.

Ингуна маросим,конгурахо ва жаласот, жойгузин ё бадили барои чизики аллох таоло аз тариқи пайғамбариш саллаллоху алайхи васаллам барои тақарруб ва ибодоти аллох таоло фуру фристода ; мисли намоз, руза, жиход, ийди қурбон ва фитр ва ғейрих матрах нестанд, хатто чизи мавозий ва дар кинори қонуни шариати аллох хам нестанд балки, фақат ба унвони ек абзор барои расидан ба хадафи хастандки қонуни шариати аллох онро таъйин карда, ва замоники муслимин ба ин хадафи шаръий расиданд онро таътил мекунанд, ё хатто мумкин аст мисли девон      ё абзорхойи жангий ва амниятий, онхоро мутаносиб бо пешрафтхойи дунё ва ниёзи рузи муслимин иртиқоъ ва такмил кунанд.

Холо, агар хафта ё мохи барои росулуллох саллаллоху алайхи васаллам, шинохти сийрайи амалий, сиёсий, ижтимоий ва фархангийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё “ жиход, фарзи айн аст” ё куфр ба тоғут ё маърифий жойгохи “ се абзор” ё хар амри шаръий дигари ихтисос дода шавад ва хануз ба хадафи таъйин шуда нарасида бошад ва солхо идома дошта бошад, читур? Дар инжо, бояд мисли хафтайи Мухаммад бин Абдулваххоб то замони расидан ба ин хадафи шаръий аз ин абзор истефода кард. То кей? То замони расидан ба ин хадафи шаръий бояд аз он истефода кард хатто,агар солхо ва солхо хам тул бикашад.

Дар тамоми ин маворид,хадафи изофа кардан ба дин ё жойгузин кардани чизи ба еки аз ахком ва қавонини шариати аллох нест; балки, ибдоъи суннати хасана қабли аз хамма аст жихати расидан ба хадафи шаръий. Дар ин замина хадиси аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нақл шудаки :

Жамоати аз қабилайи Музир пеши росулуллох саллаллоху алайхи васаллам меояндки шадидан дар фақр ва надорий ба сар мебурданд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам муслиминро ташвиқ ба кўмак ба онхо мекунад; дар жавоби ин даъвати у, марди аз ансор кисайи пур аз нуқраки дар дастиш сангини мекардро овард ва онро дар манзили росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қарор дод. Росуллулох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

   :«مَنْ سَنَّ فِي الإِسْلامِ سُنَّةً حَسَنَةً فَلَهُ أَجْرُهَا وَأَجْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا بَعْدَهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ أُجُورِهِمْ شَيْءٌ، وَمَنْ سَنَّ فِي الإِسْلامِ سُنَّةً سَيِّئَةً كَانَ عَلَيْهِ وِزْرُهَا وَوِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا مِنْ بَعْدِهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ أَوْزَارِهِمْ شَيْءٌ»[1]

Хар каси суннати никуйи, суннати хасанаиро дар ислом поярезий кунад ва ба вужуд биёварадки мардум аз тариқи он суннати машруъ, кори машруъро анжом диханд подоши он ва подоши касики баъди аз у бидон амал кунад ба у мерасад бидуни инки чизи аз подоши онон кам шавад, ва хар каси бунёнгузори суннати бадий дар ислом бошад, гунохи он ва гунохи хар касики баъди аз у ба он амал кунад бар души у хохад буд бидуни инки чизи аз гунохи бақияки анжом доданд кам шавад. [2]

Дар ин сурат, гузоштани суннати хуб ё суннати хасана яъни, ба вужуд овардани ек равиш ва ек абзори жадид ва тозайи барои ижройи ек хукми шаръийки шариати аллох барои чигунагийи ижройи он равиширо ироя надода ва мовзуъиро маскут гузошта аст. Масалан қонуни шариати аллох фармудаки чигуна намозро бихонем аммо,нафармудаки чигуна дар омузиши қонуни шариати аллох ба муслимин ё дар жанги равониймон бо душманон дар маконхо ва замонхойи мухталиф аз чи абзорхойи истефода кунем? Ё чигуна ин паёмро ба фалон кишвар бирасонем? Росулуллох саллалоху алайхи васаллам хамин паёмро аз тариқи пейк ва савора фристодки гох пештар аз ек мох хам тул мекашид,аммо имруза бо интернет ва шабакахойи ижтимоий хазорон километр дуртар аз ин масофатики асхоб паёмро ба хисрав  парвиз ва хирақл ва дигарон расонданд шумо камтар аз чанд сония паёмро ба тамоми замин мерасонид ва пейкитон ва коноли иттилоъ расонитон мисли фейсбук,гогил, твитер,ёху, шабакахойи ижтимоий ва интернети ва ғейрих аксаран мутаъаллиқ ба куффор хастанд.

Шариат ,дар истефода аз абзорхойи татбиқи ин ахком дар холатхойи оддий ва изтирорий хам сукут карда аст. Ин сукут ба ин маъни астки аллох таоло амр ва нахий дар ин замина ироя надода ва чигунагийи татбиқи онро мутаносиби бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи муслимин вогузор карда аст.

(идома дорад………)

---

[1]– مسلم، الترمذي، النسائي، ابن ماجة، أحمد، الدارمي و مانند این حدیث را  أبو هريرة رضي الله عنه از النبي صلى الله عليه وسلم روایت کرده است که فرمود:«من دعا إلى هدى كان له من الأجر مثل أجور من تبعه لا ينقص ذلك من أجورهم شيئا ومن دعا إلى ضلالة كان عليه من الإثم مثل آثام من تبعه لا ينقص ذلك من آثامهم شيئا». همچنین أبي مسعود الأنصاري رضي الله عنه، می گوید که النبي صلى الله عليه وسلم فرموده است:«من دل على خير فله مثل أجر فاعل»، خرجهما مسلم في صحيحه

[2]– مسلم، نسائی، احمد و دارمی

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(13- қисмат)

Дар инжо, имоми Шофеъий рохимахуллох дар назар гирифтани ин қовли Умар бин Хаттоб розиаллоху анху ва дарки амиқи бидъат аз лахози луғавий ва шаръий он мегуяд:

 :«الْبِدْعَةُ بِدْعَتَانِ، مَحْمُودَةٌ وَ مَذْمُومَةٌ، فَمَا وَافَقَ السُّنَّةَ فَهُوَ مَحْمُودٌ وَ مَا خَالَفَهَا فَهُوَ مَذْمُومٌ»،

Бидъат ду нов аст:бидъати писандида ва бидъати нопасанд. Хар бидъатики мувофиқи суннат бошад, бидъати писандида аст ва хар бидъатики мухолифи суннат бошад, бидъати нопасанд аст. [1]

Ва дар жойи дигари мефармояд: чизхойи жадидики ижод мешаванд ду даста хастанд: дастайи мухолифи китоб ва суннати пайғамбар ва каломи сахоба ва ижмоъ аст ва ин бидъат, гумрохий аст ва дастайики аз умури хейр ижод мешавадки мухолифи китоб ва суннат ва ижмоъ нест ва ин мавориди жадид ижод шуда, мовриди мазаммат нест.[2]

Ибни Ражаб Ханбалий рохимахуллох хам дар ин бора мегуяд:”манзури имоми Шофеъий рохимахуллох ин астки дар асл, бидъати мазмум, бидъати астки дар шариат хеч аслий надошта бошад. Истелохи шариат ба хамин бидъат гуфта мешавад, аммо бидъати писандида он астки бо суннати мувофиқ бошад; яъни дар суннат, асли вужуд дошта бошадки ба он баргардад; ин ба далили мувофиқ будани он бо суннат аст, ва ин бидъати луғавий аст на бидъати шаръий.” [3].

Ровшан аст манзури имоми Шофеъий рохимахуллох хамон манзури Умар бин Хаттоб розиаллоху анху буд,яъни бидъати луғавий на шаръий. Чун, “ тамоми” бидъатхойи шаръий гумрохианд, кулли бидъатин золалатун; чун, бидъат аз лахози шаръий жойгузин кардани огохонайи чизи жадиди бо еки аз қавонини шариати аллох,манобеъи шариат ва мухолифи шариати аллох астки ба сурати амдий ва бидуни узри шаръий анжом мешавад.

Жойи дигарики метавон аз каламайи бидъат,мафхуми ғейри аз истелохи шаръийи мовриди назар дар “ кулли бидъатин золалатун” ро аз он истинбот кард дар мовриди масоили астки тобеъи урф ва одат ва зиндагийи оддий мардуманд,ва ин масоил илова бар онки мухолифати бо қонуни шариати аллох надоранд аммо,хамиша дар холи тағйир ва тоза шудан хастанд. Қоида дар ингуна маворид ин астки ,

 الاصل في العاداتِ الإِباحةُ،

Яъни асл дар мовриди одот ва одоб ва русуми мардум то замоники мухолифати бо қонуни шариати аллох надошта бошад бар мубох будан ва жоиз будан аст.

Мисли анвоъи равишхойи шодий ва лахв ва умури фархангийи милалки бо шариат дар тазод нестанд ва дар замонхо ва маконхойи мухталифи дар холи тағйир ва тахаввул ва нав шудан буданд ва хастанд, ва мумкин аст хар каси чизи жадидийро ба вужуд оварда бошад, ё дар жомеъайи чизи жадидиро ироя дода бошад; мисли : бози хабашихо дар масжиди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва нигох кардан ба он.

Хар амри фархангий мисли лахв ва лаъаб,тижорат, пушок,хўрок ва ғейрих замони мазмумандки бо қонуни шариати аллох тазоди пейдо кунанд

«وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انفَضُّوا إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَائِمًا» (جمعه/۱۱)،

(бархи аз асхоб, дар еки аз жумъахо) хенгомики тижорат ва ё саргармийро диданд аз пиромун ва атрофи ту пароканда шуданд, ва туро истода ( бар минбар, дар холи хутба) рахо карданд.

• Жойи дигарики метавон аз каламайи бидъат, мафхуми ғейри аз истелохи шаръий мовриди назар дар “ кулли бидъатин золалатун” ро аз он истинбот кард марбут мешавад ба амрики барои тахаққуқи хадафи шаръий ё ба хукми зарурат ва изтирор, ибдоъ мешавад ва ба вужуд меояд.

Мисли жамъ кардани қуръон ва аходис дар китоби мушаххас,ё тўлиди илми нахв, балоға,жарх ва таъдил барои фахми сахихи манобеъи шаръий, ё невиштани кутуби торих ва хатто бозгу кардани хамма новъ хабари дар он, мисли торихи табарий барои дарк ва ибрат аз ончи гузашта

«لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّأُولِي الْأَلْبَابِ»(یوسف/11)،

Ё ворид кардани равиши жадидий мисли девон тавассути Умар бин Хаттоб розиаллоху анху барои хуб ижро кардани

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ»

Ё тўлиди ек силохи жанги ё василайи амнияти барои ижройи сахихи

«آمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»،

Ё рузи барои дарахткори жихати ташвиқи мардум ба коштани дарахт, ё хафтайи ба номи масожид барои ошно кардани насли жавон тахти хужуми равоний бесобиқайи расонахойи мухталиф куффори секуляр жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахо ба жойгохи шаръийи масжид,ё хафтайи ба унвони хонувода ва волидейн барои ошно кардани фарзандон ба жойгохи шаръий хонувода ва волидейн, ё ихтисос додани рузи хосси дар хафта ба номи “ жиход, фарзи айн аст” барои ошноий ба жойгохи жиход дар вазъи мовжуди муслимин, ё қарор додани чанд руз дар мох ё сол барои маърифи ва шиносондани ахамият ва жойгохи “се абзор” ба унвони сипар ва асбоби ташкил ва бозгардондани уммати вохид ва жамоати вохида ва вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин, [4]،ва ё истисоси айёми барои маърифийи сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё еки аз футухоти бузурги исломи,ё еки аз қахрамонони бузурги исломи ва ғейрих то расидан ба хадафи шаръийки ин маросим ба унвони ек абзор ба он манзур дар назар гирифта шуда аст; мисли баргузорийи хафтайи шайх Мухаммад бин Абдулваххоб дар донишгохи мулки саъуд дар Арабистонки бин Боз дар матолиби тахти унвони

«كلمة في أسبوع الشيخ محمد بن عبد الوهاب»

Дар мовриди он тўвзихоти комили додаки метавонид нигох кунид.

(идома дорад…….)

---

[1]– فتح الباری، ج ۱۳، ص ۲۵۳، أخرجه أبو نعيم بمعناه من طريق إبراهيم بن الجنيد عن الشافعي

[2]– همان؛ ما أخرجه البيهقي في مناقبه عن الشافعي

[3]– جمع العلوم والحكم، ص ۲۵۳

[4] معرفی کردن این «سه ابزار» خیلی مهم است، روزهایی در هفته یا سال به آن اختصاص داده شود

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(74- қисм)  

Шундай  эканига қарамасдан, мусулмонлар эга бўлган асрлар давомидаги тажрибаларга,бечорагарчиликларга эга бўлсакда, бугунги кунда хам мусулмонлар яшайдиган диёрлардаги  баъзи исломий жамоатларни орасида жуда кўп нуқталарда, хануз шундай ходисалар содир бўладики, унда кўпчилик фирқалар ва тафсирлар ўзларининг ички  тушунчаларини ва сиёсатларини бошқа тафсирлар ва йўналишларга мажбурлаб юклашни қасд қилишади ва уларга босим ўтказишади ва уларнинг шахсий ва якка холдаги ишларига хам дахолат қилишади. Нима учун? Чунки мана бу тафсирлар нихоятда жузъий бўлган ва ахли қибланинг хозирги кундаги муштарак масалаларига алоқаси бўлмаган  уларнинг ички ва якка сиёсатларини қабул қилишни хохлашмайди.

  Албатта бизларнинг мусулмон миллатимиз хам мана бу қоидадан мустасно эмаслар, улар хам аччиқ тажрибаларга эга. Аммо бизларнинг улил амр шўро томонга харакат қилаётган харакатимиз ва бизларнинг нубувват манхажига асосланган исломий хукумат сари харакатланаётган харакатимиз, уч абзор билан бирга “шўровий ирода”га ўхшаш  онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг олди заминаларини риоят қилган холда, бутун жахон улил амр шўросини ташкил қилинишини ва вохид умматни хамда вохид жамоатни яна қайтадан вужудга келишини замонат қилади. Ва у фирқа ясовчи,фирқапараст ва вахдатни зидди бўлган унсурларни ортига яхшилаб тепди ва захарли,мувозанатсиз, меъзонсиз тафаккуротларни,андишаларни ўзидан узоқлаштирди ва бир четга улоқтириб ташлади. Чунки хозирги даврга келиб ўтмишдаги дахшатли ва аччиқ бир неча тажрибаларга эга бўлганимиз сабабли, исломий уйғониш харакати ва мусулмонларни шўроси учун бунга сабр-тоқат қилишлик жуда оғир нарса бўлиб қолган.

 Турли-хил тафсирлар,мазхаблар, жамоатлар ва йўналишлар “уч абзорни” панохида муштарак холда, хаммани эътиборидаги мухим масалалар борасида, вохид шўрода келишувга эришишган муштарак хулосалар асосида қарор қабул қилишлари ва амал қилишлари керак. Фақат мана бу суратдагина ирода вахдатини ва амал вахдатини замонат қилса бўлади.

 Шўрога тобеъ бўлган хар қандай жамоат ва гурух ва тафсирлар биродар йўналишларга нисбатан муносабатларида зехнигарликка мубтало бўлмасликлари ва ўзбошимчалик билан хукм қилмасликлари керак, бирор бир тафсир ўзининг шахсий иши бўйича уларнинг сўзларига қулоқ солмайдиган бўлса, у тафсирларнинг ислом динидаги бошқа таъвиллари, назарлари борасида олдиндан хукм чиқаришмасин,чунки бу ахли қибланинг “шўровий иродасига” зарба уради.

Шўрога тобеъ бўлган хар қандай жамоат ва гурух ва тафсир учун  биродар тафсирларнинг рафтори ва ишлари масалан фақат  уларнинг назари билан мувофиқ бўлмаганлиги сабабли, исломга зид деб талқин қилишлари жоиз эмас. Шунингдек шахсий ва жузъий масалаларни бир қисмида мустақил ўринни тутган биродар тафсирлар ва йўналишларга нисбатан хаво ва хавас юзасидан лақаб қўйишлари хам жоиз бўлмайди. Баъзилар эса вахдат талаб жараёни бўлмиш мусулмонларнинг шўровий харакатига, хамда баъзи тафсирларга хавориж, такфирий, рофизий, муржиъа, сўфийга ўхшаган ёрлиқларни ёпиштиришади, аммо буларни хаммаси бекорчи сўзлар холос. Олдинги душманларни даражаларга ажратиш  дарсимизда уни иллати ва бу ёрлиқларнинг нима учун пайдо бўлганлиги хақида ишора қилиб ўтдик.              

Мана бу холатда, вахдат сари харакат қилаётган ва шўроларни такомуллашиши сари харакат қилаётган бу харакат, исломнинг  бутун жахон улил амр шўроси ва вохид ижмоъ ва вохид уммат ва вохид жамоат қатъий равишда фақатгина исломий изтирорий бадал хукуматнинг шаръий абзорини ё мужохидлар шўросининг мажлисидаги абзорини химояси остидаги “ислом” ва “шўровий ирода”ни дифоъ қилади. Шу йўлда  биз мусулмонлар адашган кўз-қарашларга ва ранго-ранг назарларга қарши оёққа турдик ва уларга қарши жиход қилиб мубораза қиламиз.

Шўрога тобеъ бўлган хар қандай жамоат ва гурух ва тафсир хаддан ошириб юбормаслиги керак, улар  ўзларини бажарадиган амалларни  хаммасинигина тўғри деб санамасликлари, аммо бошқалар бажараётган амалларни эса нотўғри деб хисобламасликлари лозим. Муштарак амр учун жиход ва мубороза қилаётган мужохидларни ўртасида мана бундай  нишона ва белгиларга тоқат қилинмайди. Бутун жахон мусулмонларининг хаммаларини  йўлбошчиси қуръон ва сахих суннат ва бутун жахон вохид улил амр шўроси хисобланади.

Бунга қўшимча ривишда, исломда бутун жахон улил амр шўросини мавжуд эмаслиги сабабли ва мана бу шўродан келиб чиқадиган вохид ижмоъни йўқлиги сабабли, улар кам ё кўп миқдорда жузъий  у ёки бу масалалар борасида турли-хил тафсирларга эга бўлишлари мумкин. Лекин бу борада хам бир-бирларига нисбатан хусни зон билан муносабатда бўлишлари ва масалаларни муштарак холда содиқона ўртага ташлашлари ва бирдамлик учун захмат чекиб харакат қилишлари лозим бўлади. Бундай рафтор аслида диний бир вазифа хисобланиб, барча мусулмонлар бир-бирларига нисбатан шаръий “уч абзорни” қўл остидаги  “шўровий иродани” химоя қилиш учун уни риоят қилишлари зарур бўлади.

Бизлар хеч кимга тарафдорлик қилиш ниятида эмасмиз. Агар бир киши биздан кимни тарафидасиз, деб сўраса? Бунга жавобан айтамизки: биз исломни ўрнини ва исломий жиходни ўрнини ва шаръий уч абзорни каналидаги бутун жахон улил амр шўросини,вохид умматни, вохид жамоатни ташкил бўлиши сари қилинаётган харакатни тарафдоримиз ва бизлар шу нарсага ишонамизки, шўро ва “шўровий ирода”даги бир хил ва баробар бир сиёсат хеч қачон тушунчаларни ва тафсирларни хилма- хиллигини инкор  қилмайди.

(давоми бор……….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (74- قیسم)

شوُندَی اِیکَه نِیگه قَرَمَسدَن، مُسُلمانلَر اِیگه بوُلگن عَصرلَر دَوامِیدَگِی تَجرِیبَه لَرگه، بِیچارَه گرچِیلِیکلَرگه اِیگه  بوُلسَکدَه، بوُگوُنگِی کوُندَه هَم مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَردَگِی بَعضِی اِسلامِی جَماعَتلَرنِی آرَه سِیدَه جوُدَه کوُپ نوُقطَه لَردَه،هَنُوز شوُندَی حادِیثَه لَر صادِر بوُلَه دِیکِی، اوُندَه کوُپچِیلِیک فِرقَه لَر وَ تَفسِیرلَر اوُزلَرِینِینگ اِیچکِی توُشوُنچَه لَرِینِی وَ سِیاسَتلَرِینِی باشقَه تَفسِیرلَر وَ یوُنَه لِیشلَرگه مَجبُورلَب یوُکلَشنِی قَصد قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَرگه باسِیم اوُتکَه زِیشَه دِی وَ اوُلَرنِینگ شَخصِی وَ یَککَه حالَتدَگِی اِیشلَرِیگه هَم دَخالَت قِیلِیشَه دِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی مَنَه بُو تَفسِیرلَر نِهایَتدَه جُزعِی بوُلگن وَ اَهلِی قِبلَه نِینگ حاضِرگِی کوُندَگِی مَسَلَه لَرِیگه عَلاقَه سِی بوُلمَه گن اوُلَرنِینگ اِیچکِی وَ یَککَه سِیاسَتلَرِینِی قَبوُل قِیلِیشنِی هاحلَشمَیدِی.

اَلبَتَّه بِیزلَرنِینگ مُسُلمان مِللَتِیمِیز هَم مَنَه بُو قائِدَه دَن مُستَثنا اِیمَسلَر، اوُلَر هَم اَچچِیق تَجرِیبَه لَرگه اِیگه. اَمّا بِیزلَرنِینگ اوُلِی الاَمر شوُرا تامانگه حَرَکَت قِیلَه یاتگن حَرَکَتِیمِیز وَ بِیزلَرنِینگ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکُومَت سَرِی حَرَکَتلَه نَه یاتگن حَرَکَتِیمِیز، اوُچ اَبزار بِیلَن بِیرگه “شوُراوِی اِرادَه “گه اوُحشَش آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ آلدِی زَمِینَه لَرِینِی رِعایَت قِیلگن حالدَه، بُوتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی تَشکِیل قِیلِینِیشِینِی وَ واحِد اوُمَّتنِی هَمدَه واحِد جَماعَتنِی یَنَه قَیتَه دَن وُجُودگه کِیلِیشِینِی زَمانَت قِیلَه دِی. وَ اوُ فِرقَه یَساوچِی، فِرقَه پَرَست وَ وَحدَتنِی زِیدِّی بوُلگن عُنصُورلَرنِی آرتِیگه یَحشِیلَب تِیپَه دِی وَ زَهَرلِی، مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز تَفَکُّراتلَرنِی، اَندِیشَه لَرنِی اوُزِیدَن اوُزاقلَشتِیردِی وَ بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیب تَشلَه دِی. چوُنکِی حاضِرگِی دَورگه کِیلِیب اوُتمِیشدَگِی دَحشَتلِی وَ اَچچِیق بِیر نِیچَه تَجرِیبَه لَرگه اِیگه بوُلگه نِیمِیز سَبَبلِی، اِسلامِی اوُیغانِیش حَرَکَتِی وَ مُسُلمانلَرنِی شُوراسِی اوُچُون بوُنگه صَبر- طاقَت قِیلِیشلِیک جوُدَه آغِیر نَرسَه بوُلِیب قالگن.

توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَر،مَذهَبلَر،جَماعَتلَر وَ یوُنَه لِیشلَر “اوُچ اَبزارنِی” پَناهِیدَه مُشتَرَک حالدَه، هَمَّه نِی اِعتِبارِیدَگِی مُهِم مَسَلَه لَر بارَه سِیدَه، واحِد شوُرادَه کِیلِیشوُگه اِیرِیشِیشگن مُشتَرَک خوُلاصَه لَر اَساسِیدَه قَرار قَبوُل قِیلِیشلَرِی وَ عَمَل قِیلِیشلَرِی کِیرَک. 

فَقَط مَنَه شوُ صُورَتدَگِی اِرادَه وَحدَتِینِی وَ عَمَل وَحدَتِینِی زَمانَت قِیلسَه بوُلَه دِی.

شوُراگه تابِع بوُلگن هَر قَندَی جَماعَت وَ گوُرُوه وَ تَفسِیرلَر بِرادَر یوُنَه لِیشلَرِیگه نِسبَتاً مُناسَبَتلَرِیدَه ذِهنِیگرلِیککَه مُبتَلا بوُلمَسلِیکلَرِی وَ اوُزباشِیمچَه لِیک بِیلَن حُکم قِیلمَسلِیکلَرِی کِیرَک، بِیرار بِیر تَفسِیر اوُزِینِینگ شَخصِی اِیشِی بُویِیچَه اوُلَرنِینگ سوُزلَرِیگه قوُلاق سالمَیدِیگن بوُلسَه، اوُ تَفسِیرلَرنِینگ اِسلام دِینِیدَگِی باشقَه تَعوِیللَرِی، نَظَرلَرِی بارَه سِیدَه آلدِیندَن حُکم چِیقَه رِیشمَه سِین، چوُنکِی بُو اَهلِی قِبلَه نِینگ “شوُراوِی اِرادَه سِیگه” ضَربَه اوُرَه دِی.

شُوراگه تابِع بوُلگن هَر قَندَی جَماعَت وَ گوُروُه وَ تَفسِیر اوُچُون بِرادَر تَفسِیرلَرنِینگ رَفتارِی وَ اِیشلَرِی مَثَلاً فَقَط اوُلَرنِینگ نَظَرِی بِیلَن مُوافِق بوُلمَه گنلِیگِی سَبَبلِی، اِسلامگه زِید دِیب تَلقِین قِیلِیشلَرِی جائِز اِیمَس. شوُنِینگدِیک شَخصِی وَ جُزئِی مَسَلَه لَرنِی بِیر قِیسمِیدَه مُستَقِیل اوُرِیننِی توُتگن بِرادَر تَفسِیرلَر وَ یُونَه لِیشلَرگه نِسبَتاً هَوا وَ هَوَس یوُزَه سِیدَن لَقَب قوُیِیشلَرِی هَم جائِز بوُلمَیدِی. بَعضِیلَر اِیسَه وَحدَت طَلَب جَرَیانِی بوُلمِیش مُسُلمانلَرنِینگ شوُراوِی حَرَکَتِیگه، هَمدَه بَعضِی تَفسِیرلَرگه خَوارِج، تَکفِیرِی، رافِیضِی، مُورجِیعَه، صُوفِیگه اوُحشَه گن یارلِیقلَرنِی یاپِیشتِیرِیشَه دِی، اَمّا بوُلَرنِی هَمَّه سِی بِیکارچِی سوُزلَر خالاص. آلدِینگِی دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیش دَرسِیمِیزدَه اوُنِی عِللَتِی وَ بُو یارلِیقلَرنِینگ نِیمَه اوُچُون پَیدا بوُلگنلِیگِی حَقِیدَه اِیشارَه قِیلِیب اوُتدِیک.

مَنَه بُو حالَتدَه، وَحدَت سَرِی حَرَکَت قِیلَه یاتگن وَ شوُرالَرنِی تَکاموُللَشِیشِی سَرِی حَرَکَت قِیلَه یاتگن بُو حَرَکَت، اِسلامنِینگ بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شُوراسِی وَ واحِد اِجماع وَ واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت قَطعِی رَوِیشدَه فَقَطگِینَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِینگ شَرعِی اَبزارِینِی یا مُجاهِدلَر شُوراسِینِینگ مَجلِیسِیدَگِی اَبزارِینِی حِمایَه سِی آستِیدَگِی “اِسلام” وَ  “شوُراوِی اِرادَه ” نِی دِفاع قِیلَه دِی. شوُ یوُلدَه بِیز مُسُلمانلَر اَدَشگن کوُز- قَرَشلَرگه وَ رَنگا- رَنگ نَظَرلَرگه قَرشِی آیاققَه توُردِیک وَ اوُلَرگه قَرشِی جِهاد قِیلِیب مُبارَزَه قِیلَه مِیز.

شُوراگه تابِع بوُلگن هَر قَندَی جَماعَت وَ گوُروُه وَ تَفسِیر حَددَن آشِیرِیب یوُبارمَسلِیگِی کِیرَک، اوُلَر اوُزلَرِینِی بَجَرَه دِیگن عَمَللَرنِی هَمَّه سِینِی گِینَه توُغرِی دِیب سَنَمَسلِیکلَرِی،اَمّا باشقَه لَر بَجَرَه یاتگن عَمَللَرنِی اِیسَه ناتوُغرِی دِیب حِسابلَه مَسلِیکلَرِی لازِم. مُشتَرَک اَمر اوُچُون جِهاد وَ مُبارَزَه قِیلَه یاتگن مُجاهِدلَرنِی اوُرتَه سِیدَه مَنَه بوُندَی نِشانَه وَ بِیلگِیلَرگه طاقَت قِیلِینمَیدِی. بوُتوُن جَهان مُسُلمانلَرِینِینگ هَمَّه لَرِینِی یوُلباشچِیسِی قُرآن وَ صَحِیح سُنَّت وَ بوُتوُن جَهان واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِی حِسابلَه نَه دِی.

بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه، اِسلامدَه بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی مَوجُود اِیمَسلِیگِی سَبَبلِی وَ مَنَه بُو شوُرادَن کِیلِیب چِیقَه دِیگن واحِد اِجماعنِی یوُقلِیگِی سَبَبلِی، اوُلَر کَم یا کوُپ مِقداردَه جُزئِی اوُ یا بُو مَسَلَه لَر بارَه سِیدَه توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَرگه اِیگه بوُلِیشلَرِی موُمکِین. لِیکِن بوُ بارَه دَه هَم بِیر- بِیرلَرِیگه نِسبَتاً حُسنِ ظان بِیلَن مُناسَبَتدَه بوُلِیشلَرِی وَ مَسَلَه لَرنِی مُشتَرَک حالدَه صادِیقانَه اوُرتَه گه تَشلَشلَرِی وَ بِیردَملِیک اوُچُون ذَهمَت چِیکِیب حَرَکَت قِیلِیشلَرِی لازِم بوُلَه دِی. بوُندَی رَفتار اَصلِیدَه دِینِی بِیر وَظِیفَه حِسابلَه نِیب، بَرچَه مُسُلمانلَر بِیر- بِیرلَرِیگه نِسبَتاً شَرعِی “اوُچ اَبزارنِی” قوُل آستِیدَگِی “شوُراوِی اِرادَه نِی” حِمایَه قِیلِیش اوُچُون اوُنِی رِعایَت قِیلِیشلَرِی ضَرُور بُولَه دِی.

بِیزلَر هِیچ کِیمگه طَرَفدارلِیک قِیلِیش نِیَتِیدَه اِیمَسمِیز. اَگر بِیر کِیشِی بِیزدَن کِیمنِی طَرَفِیدَه سِیز، دِیب سوُرَه سَه؟ بوُنگه جَواباً اَیتَه مِیزکِی: بِیز اِسلامنِی اوُرنِینِی وَ اِسلامِی جِهادنِی اوُرنِینِی وَ شَرعِی اوُچ اَبزارنِی کَنَلِیدَگِی بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی، واحِد اوُمَّتنِی، واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِی سَرِی قِیلِینَه یاتگن حَرَکَتنِی طَرَفدارِیمِیز وَ بِیزلَر شوُ نَرسَه گه اِیشانَه مِیزکِی، شوُرا وَ “شُوراوِی اِرادَه”دَگِی بِیر هِیل وَ بَرابَر بِیر سِیاسَت هِیچ قَچان توُشوُنچَه لَرنِی وَ تَفسِیرلَرنِی هِیلمَه – هِیللِیگِینِی اِنکار قِیلمَیدِی.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(74- قسمت)

 با اين وجود، با قرنها تجربه و بیچارگی برای كليه مسلمين، امروز هم، در میان بعضی از جماعتهای اسلامی سرزمینهای مسلمان نشین، در بسياري از نقاط، هنوز پديده هائي وجود دارد كه نشان مي دهد برخي از فرق و تفاسير قصد دارند بينشها و خط مشي دروني خودشان روبر تفاسير و گرايشات ديگر تحميل کنند، و بر آنان فشار می آورند، و در امور فردي و شخصي آنان هم دخالت می کنند. چرا؟چون اين تفاسير نمي خواهند بينشها و خط مشي هاي فردي و دروني آنها را كه خيلي جزئي هم هستند یا ارتباطی به مسائل مشترک روز اهل قبله ندارند را بپذيرند.

 البته ملت مسلمان ما هم از اين قاعده مستثني نبوده و تجربيات تلخي داشته است . اما جنبش حرکت به سمت شورای اولی الامر ما و جنبش حرکت به سمت حکومت اسلامی علی منهاج النبوه ی ما که در کنار یکی از سه ابزارها و با رعایت پیش زمینه های وحدت آگاهانه، هدفمند و آگاهانه  چون «اراده ی شورائی»، ضامن تشکیل شورای اولی الامر جهانی و ضامن تولد دوباره ی امت واحد و جماعت واحد است،  لگد جانانه اي بر عناصر فرقه ساز فرقه پرست و ضد وحدت زده است، و تفكر و انديشه های مسموم و نامتعادل و نامیزانشان را از خودش دور کرده و بيرون ریخته است. چون در اين زمان ديگربا وجود تجربيات متعدد تلخ و وحشتناك گذشته و زمان حاضر تحملش برای جنبش بيداري اسلامي و شورای مسلمین دشواراست .

تفاسیر، مذاهب، جماعتها و گرايشات اسلامي مختلف بايد مشتركاً در پناه یکی از «سه ابزار» درمورد مسائل مهم كه مورد توجه همه آنهاست بر اساس ارزيابي و نتيجه گيري هاي مشتركي كه با هم در شورای واحد به توافق رسيده اند، تصميم بگيرند و عمل كنند، فقط اینطوری وحدت اراده و وحدت عمل تضمين می شود.

هيچ جماعت و گروه و تفسیر و برداشت تابع شورا حق ندارد كه در مناسباتش با گرايشات برادر به  ذهني گري  مبتلا بشود و سبكسرانه در مورد گرايشات اسلامي برادر قضاوت كند، و بخاطر اينكه تفسيري در امور فردي خودش به حرف آنها گوش نمي دهد و تفسیر و تأویل و نظرهاي ديگری از دين اسلام  دارد نسبت به او با پيش داوري برخورد کند و به «اراده ی شورائی» اهل قبله صدمه بزند.

هيچ جماعت و گروه و تفسیر و برداشت تابع شورا مجاز نيست رفتار و كردار تفاسير برادر را فقط از اين رو چون مثلاً با  نظر آنها توافق ندارد با  اسلام  متضاد تلقي كند. همچنين هيچكس حق ندارد و مجاز نيست كه بر تفاسير و گرايشات برادري كه در پاره اي از مسائل جزئي فردي موضع مستقلي دارند از روي هوي و هوس برچسب بزند. برخي به جریان وحدت طلب جنبش شورائی مسلمین و به برخي از تفاسير اتيكت هائي مثل خوارج، تکفیری، رافضی، مرجئه، صوفیگری و غیره  مي زنند، كه اينها لاطائلات و اراجيفي بيش نيستند. که در درس قبلیمان در مورد درجه بندی دشمنان به علت و چرائی پیدایش این برچسبها اشاراتی کردیم .

در این صورت جنبش حرکت به سمت وحدت و حرکت به سمت تکامل شوراها تا شورای اولی الامر جهانی و اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد اسلامي قاطعانه  تنها از «اسلام» و«اراده ی شورائی» تحت پوشش ابزارهای شرعی حکومت بدیل اضطراری اسلامی یا ابزار مجلس شورای مجاهدین دفاع مي كند، از اين رو ما مسلمين عليه تمام نگرشها و دیدگاههای منحرف كننده و رنگارنگ به پا خاسته ايم و عليه آنها جهاد و مبارزه مي كنيم.

هيچ جماعت و گروه و تفسیر و برداشت تابع شورا نبايد اغراق كنند و تمام آن چیزی كه خودشان انجام مي دهند را درست بدانند و آنچه ديگران انجام مي دهند را نادرست بدانند.  بين مجاهديني كه برای امر مشتركي جهاد و مبارزه مي كنند نبايد چنين نمودها و نشانه های بسيار ناسالم را تحمل كرد. راهنماي كليه مسلمين جهان  قرآن، سنت صحيح وشورای اولی الامر واحد جهانی است.

 با وجود اين، بدليل عدم وجود شوراي اولي الامر جهاني اسلام و به دلیل نبود اجماع واحد ناشی از این شورا، آنان مي توانند كم و بيش تفاسير مختلفی در مورد اين يا آن مسئله ی جزئي داشته باشند. ولي در اين موارد هم باز لازم است که نسبت به هم با حسن تفاهم روبرو بشوند، و صادقانه مسائل را مشتركاً مطرح کنند  و برای يكپارچگي تلاش کنند. چنين رفتاري يك وظيفه ديني است كه كليه مسلمين بايد نسبت به همدیگرو پاسداری از «اراده ی شورائی» تحت پوشش یکی از «سه ابزار»ها ی شرعی رعایتش کنند.

ما نمي خواهيم در طرف كسي قرار گيريم. اگر كسي از ما بپرسد شما در كدام طرف  قرار گرفتید؟ پاسخ می دهیم: ما در موضع اسلام و در موضع جهاد اسلامی و حرکت به سمت تشکیل شورای اولی الامر جهانی و امت واحد و جماعت واحد از کانال یکی از سه ابزار شرعی قرار داريم، و بر اين باوريم كه يك خط مشي يكسان و همگون  در شورا و «اراده ی شورائی» به هيچ وجه تنوع برداشتها و تفاسير را نفي نمي كند.

(ادامه دارد……..)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(12- қисмат)

Дар ингуна маворид мо фалон гурухро ахли бидъат медонем. Яъни, фалон гурух кориро анжом додаки аз нигох ва ба ижтиходи мо ин гуфта ё амали, куфр аст аммо, аз нигохи худишон таъвил ва ижтиход аст; барои хамин мо наметавонем уро такфир кунем ва аз доирайи ислом уро хориж намоем балки, фақат ба у мегуемки ахли бидъат аст.

Ва ин ахли бидъат , то кей идома дорад? То замоники шўройи улил амри вохид аз тариқи хамон “ се абзор” биёяд ва ба унвони қозий бо ижмоъи вохиди худ хукми нахоийро содир кунад, ва бар хамма иқомайи хужжат намояд, ва бо ташхис ва қазовати худиш ба умри ин ихтилофот ва ин чизхойики мо ё онхо бидъат медонем хотима дихад. Дар инжо,фақат шўро астки дар жойгохи қози ва қазоват ва содир кунандайи раъйи нахоий қарор мегирад; ва фақат ин қози астки метавонад бар хаммайи афрод,гуруххо, ахзоб ва мазохиб иқомайи хужжат кунад ва раъйи нахоийро бо ижмоъи вохидиш содир намояд,ва хеч шахси, гурухи,мазхаб,тафсир ва хизби наметавонад ва салохиятишро надорадки “ меъёр ва махак “ шавад ва хиёл кунад бо раъйи хосси худиш метавонад бар дигар гуруххойи мазхабий, тафосир ва жамоатхойи мухталиф иқомайи хужжат намояд;бояд ин салохиятро ба уммати вогузор кардки аз тариқи шўройи улил амри еки аз “ се абзор” ба вужуд омада бошад.

Дар кинори ин ижтиходоти иштибох, умури дигари хам хастандки фақат аз лахози луғавий метавон дар мовриди онхо аз вожайи бидъат истефода кард ва машмули хукми шаръийи бидъат ва “ кулли бидъатин золалатун” намешаванд.

Возих ва ровшан астки каламайи бидъат мисли каламайи куфр,фисқ, иймон ва ғейрих жойгоххойи мухталифи ба кор рафтанд, ва ба унвони мисол, мисли куфр ва кофар метавонад маъони луғавий ва хатто мафхуми мухталифи дошта бошад ва бояд фахмид манзури шореъ чист?

Мо куфр ба тоғут дорем ва нисбат ба бовархо ва ақоид ва аъмоли зидди исломийи куффор,кофар хастем ва ин хуб аст

«فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى لَا انْفِصَامَ لَهَا»(بقره/256)؛

Ин куфр ба тоғути мо, бахши асосий ва вурудий дини ислом ва римолати тамоми пайғамбаронро ташкил дода

«وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ» (نحل/36)؛

Аммо дар баробар, куффор хам нисбат ба ақоид ва бовархойи исломийи мо кофар хастанд, ва кофар шудани нисбат ба қонуни шариати аллох ва куфр ба қонуни шариати аллох ва барномайи шариати аллох ва куфри кофарон бад аст.

Яъни : куфрики кофарон муртакиби он мешаванд, дар баробари қонуни шариати аллох бад аст:

:«إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ نَارًا كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُم بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ ۗ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَزِيزًا حَكِيمًا (نساء/56)؛«إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ نَارًا»

Бегумон касоники оёт ва далоили моро инкор карда ва анбиёйи моро такзиб намуданд, билахара ишонро ба оташи ажиб ва шигифти ворид мекунем ва бо он азоб онхоро месузонем.

 . كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُم بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ ۗ

Хар замоники пустхойи (бадани) онон бирён ва сухта мешавад, пустхойи дигарий ба жойи онхо қарор медихем, то мазайи азобро бичашанд; аллох таоло бидуни шак, тавоно ба ин кор ва хаким аст ва медонад чи кори анжом медихад.

Холо,мисли хамин куфр ва кофар шудан, бидъат ва нововари хам метавонад хам дар хилқат бошадки аллох таоло онро анжом дода, ва хам метавонад дар ба вужуд овардани чизхойи жадид, моддий ва текноложи бошадки инсонхо онро анжом доданд, ё зинда кардани қавонин, суннатхо ва умури бошадки қаблан вужуд доштанд ва алъон мардум хиёл мекунанд касики онро зинда карда мубтакири он хам худиш аст, ва хам инки метавонад ба вужуд овардани чизи жадиди дар баробари қонуни шариати аллох бошад.

Дар ин сурат, бидъатро ба сурати куллий метавон ба ду сурат- хам аз лохози “ луғавий” ва хам аз лахози “ шаръий”- баррасий кард ва аз лахози луғавий, мафхуми ғейри аз истелохи шаръийи мовриди назар дар: “ кулли бидъатин золалатун” ро аз он истинбот намуд мисли:

-зинда кардани мужаддад ва дуборайи ек суннат ё зинда кардани хукми фаромуш шудайи аз қонуни шариати аллох. Дар фарханги араб бо онки шахс он қонун ва барномаро ба вужуд наёварда аммо, чун дубора онро зинда карда мисли ек муассис аз у ёд мекунанд. Мисли ихёйи намози тарових тавассути ек имом тавассути Умар бин Хаттоб розиаллоху анху. [1] Ин тўлид ек амри жадидий набуд балки, зинда кардани ек суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буд; аммо, боз мебинемки каламайи бидъат бар он итлоқ шуда ва Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху мегуяд:

«نِعْمَ البِدْعَةُ هَذِهِ»

Ин бидъати хуби аст..[2]

(идома дорад……..)

---

[1] امام مالک رحمه الله  در« الموطّاء » فصل «شروع قیام شب های رمضان» و امام بخاری در صحیحش، فصل«صلاه التراویح »ازعبدالرّحمن بن عبدالقاری روایت کرده اند که گفته است:«در یکی از شب های رمضان با عمر بن خطاب به مسجد رفتم، مردم به صورت پراکنده نماز می خواندند، عمر گفت: به نظر من بهتر است همه به یک امام اقتدا کنند(چون در یک مسجد چند جماعت با هم نماز خواندن نوعی بی نظمی و مزاحمت ایجاد می کند اما یک جماعت و یک امام همانی است که رسول الله صلی الله علیه وسلم در آن چند شب انجام داده بود) سپس با برگزیدن ابیّ بن کعب به عنوان امامشان نظرش را عملی کرد. شب دیگر با او به مسجد رفتم این بار مردم با هم نماز می خواندند عمر که این صحنه را دید گفت:چه بدعت نیکویی! البتّه کسانی که الان می خوابند تا آخرهای شب برای تهجّد برخیزند بهترند از کسانی که هم اکنون نماز می خوانند.»

[2]– صحیح بخاری، ج ۳، ص ۴۵، ح ۲۰۱۰

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(11- қисмат)

Ё замоники ек сахобий мисли Қуддома розиаллоху анху дучори журми дар хадди тахлил ё тахрим мешавад, бо ижмоъи вохиди уммати тахти пушиши хукумати исломий ала минхажин нубуват ва бо гузарондани у аз чохор филтери шаръий ( 1- исботи журм, 2- таъйиди журм,3- шурути такфир, 4- мавонеъи такфир) ишон доройи узри ташхис дода мешаванд, ва хукми ба адами такфири ишон содир мегардад. Ин рохаттарин ва танхо кори астки аз тариқи шўро ва умматики аз тариқи он се абзор ташкил шуда бошад метавон онро анжом дод.

Холо,агар ин уммат вужуд надоштки ин мутахассисинро жамъ кунад ва раъйи вохидиро бо ижмоъи вохидиш ироя дихад, онвақт ба жойи ижтиходи вохиди шўро, ижтиходи мутафарриқ ба вужуд меояд; ва эхтимоли иштибох ва саргардоний дар он меравад. Дар ин сурат, замонати барои жиловгири аз саргардоний ва гумрохий вужуд надорад. Ва замонати  вужуд надорадки раъйи фалон мужтахид,мухолифи баъзи аз оёт ва аходис хам набошад. Аммо, шахсики аз манобеъи шаръий ижтиход мекунад хар чандки ижтиходиш мисли фарди намозхон иштибох хам аз об дар биёяд, ё гурухи ва жамоати ижтиход кунанд ва мисли он асхоби росулуллох мунжари ба қатли ек мусалмон хам шавад боз хам ек ижро дорандки онхамма талош ва кушиш карданд ва ба хотири ижтиходи иштибохишон аз манобеъи шаръий, қисос ё жарима намешаванд.

 Анжоми ижтиходоти фардий ва пейдоиши мазохиб, тафосир ва таъвилоти мухталиф ва гохи муттазоди бо қуръон ва суннати сахих дар сурати ғийбат ва адами вужуди шўройи улил амр ва уммати вохид ва ижмоъи вохиди он аст. [1] Дар ин сурат,замоники имоми Абу Ханифа рохимахуллох ба унвони мисол,дар мовриди ботил шудани вузуъ ё ламси занон,хукмиро содир мекунад дар холики имоми Шофеъий рохимахуллох бар хилофи он фатво медихад ;ва хадиси росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чизи дигариро баён мекунадки раъйи имоми Ханафий рохимахуллохро таъйид мекунад, оё метавон ба имоми Шофеъий рохимахуллох ахли бидъаро зад чун, каломиш бархилофи хадиси ёд шуда аст? Ё тасаввур кунид 254 хадис дар мовриди рафъи ядайн вужуд дорад аммо, ахноф аз ин кор шона холи мекунанд. Оё метавон онхоро ахли бидъат ва ахли оташ номид? Агар метавон барои имомони бузургвори чун Ханафий, Молики, Шофеъий ва ғейрихки дар хойрул қурун ва наздики асри сахоба ва тобеъин ба сар бурданд узр овард оё барои муслимини мусибатзадайи мазлуми гирифтор, наметавон узри пейдо кард?

Ин муслимин на ахли бидъатанд на фосиқ. Инхо қурбониёни набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва набуди шўройи улил амри вохиди донишмандони мутахассиси исломий ва уммати вохид ва ижмоъи вохид хастандки , ба далили набуди ин шўро ба анвоъи таъвилоти иштибохи аз қуръон, аходис, сийра ва раъйи имомон ва бузургворони гузаштайи мо гирифтор шуданд.

Инхо фосиқ хам нестанд, чун шахси фосиқ, “ огохона” медонадки масалан тухмат задан ба занон ва мардони покдоман харом аст аммо, бидуни икрох ва бо мейли худиш кароран дучори ин журм мешавад ; [2] ё медонад ва яқин дорадки ба кор бурдани каламайи мушрикин барои муслимин, ва хатто куффори яхудий, насроний,мажус ва собеий хам, ғейри қуръоний ва ғейри шаръий аст аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий боз, хаммаро бо лафзи мушрикин хитоб мекунад, ин фосиқ аст ва метавон ба у гуфт ахли бидъат ; аммо мужтахидики тамоми талошро карда ва ба натижайи иштибохи расида ; хукмиш бо ин фарқ дорад ва наметавон бо вужуди мухолифати ин мухтахид бо манобеъи шаръий ба у фосиқ ё ахли бидъат гуфт.

Агар мо сохиди ек шўройи вохид ва уммати вохид аз коноли ин “ се абзор” ба унвони қозийи мовриди қабули хамма набудем,ва шахси дучори журмхойи дар хадди Қуддома хам шавад аммо, ба далили доштани узри дар шурути такфир ё мавонеъи такфир мо натавонем ба далил адами вужуди шўройи улил амри вохид ва ижмоъи вохид – ба унвони танхо қозийи зи салох – ишонро на табраъа кунем ва на такфир намоем, ин шахс хамчунон ба далили набуди ин шўро – танхо қозийи зи салох –ба журми худ идома дихад,ин шахс аз нигохи мо ва ба ижтиходи мо ек шахси мужрим ва ахли бидъат махсуб мешавад. Холо, мумкин аст аз нигохи худиш ва гурухи ва дорудаста ва мазхаби худиш,худро ахли бидъат надонад, ва хатто мороки ақидайи бархилофи ақидайи у дорем, ё кори бархилофи кори у анжом медихемро ахли бидъат бидонад.

Дар инжо қози зи салохки шўройи вохид ва ижмоъи вохиди ин шўро бошад вужуд надорадки бейни мо қазоват кунад ва бар хаммайи мо иқомайи хужжат намояд, барои хамин астки мо хар кудом худимонро бар хақ ва тарафи мухолифимонро мужрим ва ахли бидъат медонем.

(идома дорад……..)

---

[1] در صورت غیبت یا عدم وجود شورای اولی الامر و امت واحد و اجماع واحد آن است که گفتیم فقط از طریق همان سه ابزار به وجود می آید

[2]– وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلَا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهَادَةً أَبَدًا وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ* إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (نور/4-5)