وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(74- қисм)  

Шундай  эканига қарамасдан, мусулмонлар эга бўлган асрлар давомидаги тажрибаларга,бечорагарчиликларга эга бўлсакда, бугунги кунда хам мусулмонлар яшайдиган диёрлардаги  баъзи исломий жамоатларни орасида жуда кўп нуқталарда, хануз шундай ходисалар содир бўладики, унда кўпчилик фирқалар ва тафсирлар ўзларининг ички  тушунчаларини ва сиёсатларини бошқа тафсирлар ва йўналишларга мажбурлаб юклашни қасд қилишади ва уларга босим ўтказишади ва уларнинг шахсий ва якка холдаги ишларига хам дахолат қилишади. Нима учун? Чунки мана бу тафсирлар нихоятда жузъий бўлган ва ахли қибланинг хозирги кундаги муштарак масалаларига алоқаси бўлмаган  уларнинг ички ва якка сиёсатларини қабул қилишни хохлашмайди.

  Албатта бизларнинг мусулмон миллатимиз хам мана бу қоидадан мустасно эмаслар, улар хам аччиқ тажрибаларга эга. Аммо бизларнинг улил амр шўро томонга харакат қилаётган харакатимиз ва бизларнинг нубувват манхажига асосланган исломий хукумат сари харакатланаётган харакатимиз, уч абзор билан бирга “шўровий ирода”га ўхшаш  онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг олди заминаларини риоят қилган холда, бутун жахон улил амр шўросини ташкил қилинишини ва вохид умматни хамда вохид жамоатни яна қайтадан вужудга келишини замонат қилади. Ва у фирқа ясовчи,фирқапараст ва вахдатни зидди бўлган унсурларни ортига яхшилаб тепди ва захарли,мувозанатсиз, меъзонсиз тафаккуротларни,андишаларни ўзидан узоқлаштирди ва бир четга улоқтириб ташлади. Чунки хозирги даврга келиб ўтмишдаги дахшатли ва аччиқ бир неча тажрибаларга эга бўлганимиз сабабли, исломий уйғониш харакати ва мусулмонларни шўроси учун бунга сабр-тоқат қилишлик жуда оғир нарса бўлиб қолган.

 Турли-хил тафсирлар,мазхаблар, жамоатлар ва йўналишлар “уч абзорни” панохида муштарак холда, хаммани эътиборидаги мухим масалалар борасида, вохид шўрода келишувга эришишган муштарак хулосалар асосида қарор қабул қилишлари ва амал қилишлари керак. Фақат мана бу суратдагина ирода вахдатини ва амал вахдатини замонат қилса бўлади.

 Шўрога тобеъ бўлган хар қандай жамоат ва гурух ва тафсирлар биродар йўналишларга нисбатан муносабатларида зехнигарликка мубтало бўлмасликлари ва ўзбошимчалик билан хукм қилмасликлари керак, бирор бир тафсир ўзининг шахсий иши бўйича уларнинг сўзларига қулоқ солмайдиган бўлса, у тафсирларнинг ислом динидаги бошқа таъвиллари, назарлари борасида олдиндан хукм чиқаришмасин,чунки бу ахли қибланинг “шўровий иродасига” зарба уради.

Шўрога тобеъ бўлган хар қандай жамоат ва гурух ва тафсир учун  биродар тафсирларнинг рафтори ва ишлари масалан фақат  уларнинг назари билан мувофиқ бўлмаганлиги сабабли, исломга зид деб талқин қилишлари жоиз эмас. Шунингдек шахсий ва жузъий масалаларни бир қисмида мустақил ўринни тутган биродар тафсирлар ва йўналишларга нисбатан хаво ва хавас юзасидан лақаб қўйишлари хам жоиз бўлмайди. Баъзилар эса вахдат талаб жараёни бўлмиш мусулмонларнинг шўровий харакатига, хамда баъзи тафсирларга хавориж, такфирий, рофизий, муржиъа, сўфийга ўхшаган ёрлиқларни ёпиштиришади, аммо буларни хаммаси бекорчи сўзлар холос. Олдинги душманларни даражаларга ажратиш  дарсимизда уни иллати ва бу ёрлиқларнинг нима учун пайдо бўлганлиги хақида ишора қилиб ўтдик.              

Мана бу холатда, вахдат сари харакат қилаётган ва шўроларни такомуллашиши сари харакат қилаётган бу харакат, исломнинг  бутун жахон улил амр шўроси ва вохид ижмоъ ва вохид уммат ва вохид жамоат қатъий равишда фақатгина исломий изтирорий бадал хукуматнинг шаръий абзорини ё мужохидлар шўросининг мажлисидаги абзорини химояси остидаги “ислом” ва “шўровий ирода”ни дифоъ қилади. Шу йўлда  биз мусулмонлар адашган кўз-қарашларга ва ранго-ранг назарларга қарши оёққа турдик ва уларга қарши жиход қилиб мубораза қиламиз.

Шўрога тобеъ бўлган хар қандай жамоат ва гурух ва тафсир хаддан ошириб юбормаслиги керак, улар  ўзларини бажарадиган амалларни  хаммасинигина тўғри деб санамасликлари, аммо бошқалар бажараётган амалларни эса нотўғри деб хисобламасликлари лозим. Муштарак амр учун жиход ва мубороза қилаётган мужохидларни ўртасида мана бундай  нишона ва белгиларга тоқат қилинмайди. Бутун жахон мусулмонларининг хаммаларини  йўлбошчиси қуръон ва сахих суннат ва бутун жахон вохид улил амр шўроси хисобланади.

Бунга қўшимча ривишда, исломда бутун жахон улил амр шўросини мавжуд эмаслиги сабабли ва мана бу шўродан келиб чиқадиган вохид ижмоъни йўқлиги сабабли, улар кам ё кўп миқдорда жузъий  у ёки бу масалалар борасида турли-хил тафсирларга эга бўлишлари мумкин. Лекин бу борада хам бир-бирларига нисбатан хусни зон билан муносабатда бўлишлари ва масалаларни муштарак холда содиқона ўртага ташлашлари ва бирдамлик учун захмат чекиб харакат қилишлари лозим бўлади. Бундай рафтор аслида диний бир вазифа хисобланиб, барча мусулмонлар бир-бирларига нисбатан шаръий “уч абзорни” қўл остидаги  “шўровий иродани” химоя қилиш учун уни риоят қилишлари зарур бўлади.

Бизлар хеч кимга тарафдорлик қилиш ниятида эмасмиз. Агар бир киши биздан кимни тарафидасиз, деб сўраса? Бунга жавобан айтамизки: биз исломни ўрнини ва исломий жиходни ўрнини ва шаръий уч абзорни каналидаги бутун жахон улил амр шўросини,вохид умматни, вохид жамоатни ташкил бўлиши сари қилинаётган харакатни тарафдоримиз ва бизлар шу нарсага ишонамизки, шўро ва “шўровий ирода”даги бир хил ва баробар бир сиёсат хеч қачон тушунчаларни ва тафсирларни хилма- хиллигини инкор  қилмайди.

(давоми бор……….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (74- قیسم)

شوُندَی اِیکَه نِیگه قَرَمَسدَن، مُسُلمانلَر اِیگه بوُلگن عَصرلَر دَوامِیدَگِی تَجرِیبَه لَرگه، بِیچارَه گرچِیلِیکلَرگه اِیگه  بوُلسَکدَه، بوُگوُنگِی کوُندَه هَم مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن دِیارلَردَگِی بَعضِی اِسلامِی جَماعَتلَرنِی آرَه سِیدَه جوُدَه کوُپ نوُقطَه لَردَه،هَنُوز شوُندَی حادِیثَه لَر صادِر بوُلَه دِیکِی، اوُندَه کوُپچِیلِیک فِرقَه لَر وَ تَفسِیرلَر اوُزلَرِینِینگ اِیچکِی توُشوُنچَه لَرِینِی وَ سِیاسَتلَرِینِی باشقَه تَفسِیرلَر وَ یوُنَه لِیشلَرگه مَجبُورلَب یوُکلَشنِی قَصد قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَرگه باسِیم اوُتکَه زِیشَه دِی وَ اوُلَرنِینگ شَخصِی وَ یَککَه حالَتدَگِی اِیشلَرِیگه هَم دَخالَت قِیلِیشَه دِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی مَنَه بُو تَفسِیرلَر نِهایَتدَه جُزعِی بوُلگن وَ اَهلِی قِبلَه نِینگ حاضِرگِی کوُندَگِی مَسَلَه لَرِیگه عَلاقَه سِی بوُلمَه گن اوُلَرنِینگ اِیچکِی وَ یَککَه سِیاسَتلَرِینِی قَبوُل قِیلِیشنِی هاحلَشمَیدِی.

اَلبَتَّه بِیزلَرنِینگ مُسُلمان مِللَتِیمِیز هَم مَنَه بُو قائِدَه دَن مُستَثنا اِیمَسلَر، اوُلَر هَم اَچچِیق تَجرِیبَه لَرگه اِیگه. اَمّا بِیزلَرنِینگ اوُلِی الاَمر شوُرا تامانگه حَرَکَت قِیلَه یاتگن حَرَکَتِیمِیز وَ بِیزلَرنِینگ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکُومَت سَرِی حَرَکَتلَه نَه یاتگن حَرَکَتِیمِیز، اوُچ اَبزار بِیلَن بِیرگه “شوُراوِی اِرادَه “گه اوُحشَش آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ آلدِی زَمِینَه لَرِینِی رِعایَت قِیلگن حالدَه، بُوتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی تَشکِیل قِیلِینِیشِینِی وَ واحِد اوُمَّتنِی هَمدَه واحِد جَماعَتنِی یَنَه قَیتَه دَن وُجُودگه کِیلِیشِینِی زَمانَت قِیلَه دِی. وَ اوُ فِرقَه یَساوچِی، فِرقَه پَرَست وَ وَحدَتنِی زِیدِّی بوُلگن عُنصُورلَرنِی آرتِیگه یَحشِیلَب تِیپَه دِی وَ زَهَرلِی، مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز تَفَکُّراتلَرنِی، اَندِیشَه لَرنِی اوُزِیدَن اوُزاقلَشتِیردِی وَ بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیب تَشلَه دِی. چوُنکِی حاضِرگِی دَورگه کِیلِیب اوُتمِیشدَگِی دَحشَتلِی وَ اَچچِیق بِیر نِیچَه تَجرِیبَه لَرگه اِیگه بوُلگه نِیمِیز سَبَبلِی، اِسلامِی اوُیغانِیش حَرَکَتِی وَ مُسُلمانلَرنِی شُوراسِی اوُچُون بوُنگه صَبر- طاقَت قِیلِیشلِیک جوُدَه آغِیر نَرسَه بوُلِیب قالگن.

توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَر،مَذهَبلَر،جَماعَتلَر وَ یوُنَه لِیشلَر “اوُچ اَبزارنِی” پَناهِیدَه مُشتَرَک حالدَه، هَمَّه نِی اِعتِبارِیدَگِی مُهِم مَسَلَه لَر بارَه سِیدَه، واحِد شوُرادَه کِیلِیشوُگه اِیرِیشِیشگن مُشتَرَک خوُلاصَه لَر اَساسِیدَه قَرار قَبوُل قِیلِیشلَرِی وَ عَمَل قِیلِیشلَرِی کِیرَک. 

فَقَط مَنَه شوُ صُورَتدَگِی اِرادَه وَحدَتِینِی وَ عَمَل وَحدَتِینِی زَمانَت قِیلسَه بوُلَه دِی.

شوُراگه تابِع بوُلگن هَر قَندَی جَماعَت وَ گوُرُوه وَ تَفسِیرلَر بِرادَر یوُنَه لِیشلَرِیگه نِسبَتاً مُناسَبَتلَرِیدَه ذِهنِیگرلِیککَه مُبتَلا بوُلمَسلِیکلَرِی وَ اوُزباشِیمچَه لِیک بِیلَن حُکم قِیلمَسلِیکلَرِی کِیرَک، بِیرار بِیر تَفسِیر اوُزِینِینگ شَخصِی اِیشِی بُویِیچَه اوُلَرنِینگ سوُزلَرِیگه قوُلاق سالمَیدِیگن بوُلسَه، اوُ تَفسِیرلَرنِینگ اِسلام دِینِیدَگِی باشقَه تَعوِیللَرِی، نَظَرلَرِی بارَه سِیدَه آلدِیندَن حُکم چِیقَه رِیشمَه سِین، چوُنکِی بُو اَهلِی قِبلَه نِینگ “شوُراوِی اِرادَه سِیگه” ضَربَه اوُرَه دِی.

شُوراگه تابِع بوُلگن هَر قَندَی جَماعَت وَ گوُروُه وَ تَفسِیر اوُچُون بِرادَر تَفسِیرلَرنِینگ رَفتارِی وَ اِیشلَرِی مَثَلاً فَقَط اوُلَرنِینگ نَظَرِی بِیلَن مُوافِق بوُلمَه گنلِیگِی سَبَبلِی، اِسلامگه زِید دِیب تَلقِین قِیلِیشلَرِی جائِز اِیمَس. شوُنِینگدِیک شَخصِی وَ جُزئِی مَسَلَه لَرنِی بِیر قِیسمِیدَه مُستَقِیل اوُرِیننِی توُتگن بِرادَر تَفسِیرلَر وَ یُونَه لِیشلَرگه نِسبَتاً هَوا وَ هَوَس یوُزَه سِیدَن لَقَب قوُیِیشلَرِی هَم جائِز بوُلمَیدِی. بَعضِیلَر اِیسَه وَحدَت طَلَب جَرَیانِی بوُلمِیش مُسُلمانلَرنِینگ شوُراوِی حَرَکَتِیگه، هَمدَه بَعضِی تَفسِیرلَرگه خَوارِج، تَکفِیرِی، رافِیضِی، مُورجِیعَه، صُوفِیگه اوُحشَه گن یارلِیقلَرنِی یاپِیشتِیرِیشَه دِی، اَمّا بوُلَرنِی هَمَّه سِی بِیکارچِی سوُزلَر خالاص. آلدِینگِی دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیش دَرسِیمِیزدَه اوُنِی عِللَتِی وَ بُو یارلِیقلَرنِینگ نِیمَه اوُچُون پَیدا بوُلگنلِیگِی حَقِیدَه اِیشارَه قِیلِیب اوُتدِیک.

مَنَه بُو حالَتدَه، وَحدَت سَرِی حَرَکَت قِیلَه یاتگن وَ شوُرالَرنِی تَکاموُللَشِیشِی سَرِی حَرَکَت قِیلَه یاتگن بُو حَرَکَت، اِسلامنِینگ بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شُوراسِی وَ واحِد اِجماع وَ واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت قَطعِی رَوِیشدَه فَقَطگِینَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِینگ شَرعِی اَبزارِینِی یا مُجاهِدلَر شُوراسِینِینگ مَجلِیسِیدَگِی اَبزارِینِی حِمایَه سِی آستِیدَگِی “اِسلام” وَ  “شوُراوِی اِرادَه ” نِی دِفاع قِیلَه دِی. شوُ یوُلدَه بِیز مُسُلمانلَر اَدَشگن کوُز- قَرَشلَرگه وَ رَنگا- رَنگ نَظَرلَرگه قَرشِی آیاققَه توُردِیک وَ اوُلَرگه قَرشِی جِهاد قِیلِیب مُبارَزَه قِیلَه مِیز.

شُوراگه تابِع بوُلگن هَر قَندَی جَماعَت وَ گوُروُه وَ تَفسِیر حَددَن آشِیرِیب یوُبارمَسلِیگِی کِیرَک، اوُلَر اوُزلَرِینِی بَجَرَه دِیگن عَمَللَرنِی هَمَّه سِینِی گِینَه توُغرِی دِیب سَنَمَسلِیکلَرِی،اَمّا باشقَه لَر بَجَرَه یاتگن عَمَللَرنِی اِیسَه ناتوُغرِی دِیب حِسابلَه مَسلِیکلَرِی لازِم. مُشتَرَک اَمر اوُچُون جِهاد وَ مُبارَزَه قِیلَه یاتگن مُجاهِدلَرنِی اوُرتَه سِیدَه مَنَه بوُندَی نِشانَه وَ بِیلگِیلَرگه طاقَت قِیلِینمَیدِی. بوُتوُن جَهان مُسُلمانلَرِینِینگ هَمَّه لَرِینِی یوُلباشچِیسِی قُرآن وَ صَحِیح سُنَّت وَ بوُتوُن جَهان واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِی حِسابلَه نَه دِی.

بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه، اِسلامدَه بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی مَوجُود اِیمَسلِیگِی سَبَبلِی وَ مَنَه بُو شوُرادَن کِیلِیب چِیقَه دِیگن واحِد اِجماعنِی یوُقلِیگِی سَبَبلِی، اوُلَر کَم یا کوُپ مِقداردَه جُزئِی اوُ یا بُو مَسَلَه لَر بارَه سِیدَه توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَرگه اِیگه بوُلِیشلَرِی موُمکِین. لِیکِن بوُ بارَه دَه هَم بِیر- بِیرلَرِیگه نِسبَتاً حُسنِ ظان بِیلَن مُناسَبَتدَه بوُلِیشلَرِی وَ مَسَلَه لَرنِی مُشتَرَک حالدَه صادِیقانَه اوُرتَه گه تَشلَشلَرِی وَ بِیردَملِیک اوُچُون ذَهمَت چِیکِیب حَرَکَت قِیلِیشلَرِی لازِم بوُلَه دِی. بوُندَی رَفتار اَصلِیدَه دِینِی بِیر وَظِیفَه حِسابلَه نِیب، بَرچَه مُسُلمانلَر بِیر- بِیرلَرِیگه نِسبَتاً شَرعِی “اوُچ اَبزارنِی” قوُل آستِیدَگِی “شوُراوِی اِرادَه نِی” حِمایَه قِیلِیش اوُچُون اوُنِی رِعایَت قِیلِیشلَرِی ضَرُور بُولَه دِی.

بِیزلَر هِیچ کِیمگه طَرَفدارلِیک قِیلِیش نِیَتِیدَه اِیمَسمِیز. اَگر بِیر کِیشِی بِیزدَن کِیمنِی طَرَفِیدَه سِیز، دِیب سوُرَه سَه؟ بوُنگه جَواباً اَیتَه مِیزکِی: بِیز اِسلامنِی اوُرنِینِی وَ اِسلامِی جِهادنِی اوُرنِینِی وَ شَرعِی اوُچ اَبزارنِی کَنَلِیدَگِی بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی، واحِد اوُمَّتنِی، واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِی سَرِی قِیلِینَه یاتگن حَرَکَتنِی طَرَفدارِیمِیز وَ بِیزلَر شوُ نَرسَه گه اِیشانَه مِیزکِی، شوُرا وَ “شُوراوِی اِرادَه”دَگِی بِیر هِیل وَ بَرابَر بِیر سِیاسَت هِیچ قَچان توُشوُنچَه لَرنِی وَ تَفسِیرلَرنِی هِیلمَه – هِیللِیگِینِی اِنکار قِیلمَیدِی.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(74- قسمت)

 با اين وجود، با قرنها تجربه و بیچارگی برای كليه مسلمين، امروز هم، در میان بعضی از جماعتهای اسلامی سرزمینهای مسلمان نشین، در بسياري از نقاط، هنوز پديده هائي وجود دارد كه نشان مي دهد برخي از فرق و تفاسير قصد دارند بينشها و خط مشي دروني خودشان روبر تفاسير و گرايشات ديگر تحميل کنند، و بر آنان فشار می آورند، و در امور فردي و شخصي آنان هم دخالت می کنند. چرا؟چون اين تفاسير نمي خواهند بينشها و خط مشي هاي فردي و دروني آنها را كه خيلي جزئي هم هستند یا ارتباطی به مسائل مشترک روز اهل قبله ندارند را بپذيرند.

 البته ملت مسلمان ما هم از اين قاعده مستثني نبوده و تجربيات تلخي داشته است . اما جنبش حرکت به سمت شورای اولی الامر ما و جنبش حرکت به سمت حکومت اسلامی علی منهاج النبوه ی ما که در کنار یکی از سه ابزارها و با رعایت پیش زمینه های وحدت آگاهانه، هدفمند و آگاهانه  چون «اراده ی شورائی»، ضامن تشکیل شورای اولی الامر جهانی و ضامن تولد دوباره ی امت واحد و جماعت واحد است،  لگد جانانه اي بر عناصر فرقه ساز فرقه پرست و ضد وحدت زده است، و تفكر و انديشه های مسموم و نامتعادل و نامیزانشان را از خودش دور کرده و بيرون ریخته است. چون در اين زمان ديگربا وجود تجربيات متعدد تلخ و وحشتناك گذشته و زمان حاضر تحملش برای جنبش بيداري اسلامي و شورای مسلمین دشواراست .

تفاسیر، مذاهب، جماعتها و گرايشات اسلامي مختلف بايد مشتركاً در پناه یکی از «سه ابزار» درمورد مسائل مهم كه مورد توجه همه آنهاست بر اساس ارزيابي و نتيجه گيري هاي مشتركي كه با هم در شورای واحد به توافق رسيده اند، تصميم بگيرند و عمل كنند، فقط اینطوری وحدت اراده و وحدت عمل تضمين می شود.

هيچ جماعت و گروه و تفسیر و برداشت تابع شورا حق ندارد كه در مناسباتش با گرايشات برادر به  ذهني گري  مبتلا بشود و سبكسرانه در مورد گرايشات اسلامي برادر قضاوت كند، و بخاطر اينكه تفسيري در امور فردي خودش به حرف آنها گوش نمي دهد و تفسیر و تأویل و نظرهاي ديگری از دين اسلام  دارد نسبت به او با پيش داوري برخورد کند و به «اراده ی شورائی» اهل قبله صدمه بزند.

هيچ جماعت و گروه و تفسیر و برداشت تابع شورا مجاز نيست رفتار و كردار تفاسير برادر را فقط از اين رو چون مثلاً با  نظر آنها توافق ندارد با  اسلام  متضاد تلقي كند. همچنين هيچكس حق ندارد و مجاز نيست كه بر تفاسير و گرايشات برادري كه در پاره اي از مسائل جزئي فردي موضع مستقلي دارند از روي هوي و هوس برچسب بزند. برخي به جریان وحدت طلب جنبش شورائی مسلمین و به برخي از تفاسير اتيكت هائي مثل خوارج، تکفیری، رافضی، مرجئه، صوفیگری و غیره  مي زنند، كه اينها لاطائلات و اراجيفي بيش نيستند. که در درس قبلیمان در مورد درجه بندی دشمنان به علت و چرائی پیدایش این برچسبها اشاراتی کردیم .

در این صورت جنبش حرکت به سمت وحدت و حرکت به سمت تکامل شوراها تا شورای اولی الامر جهانی و اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد اسلامي قاطعانه  تنها از «اسلام» و«اراده ی شورائی» تحت پوشش ابزارهای شرعی حکومت بدیل اضطراری اسلامی یا ابزار مجلس شورای مجاهدین دفاع مي كند، از اين رو ما مسلمين عليه تمام نگرشها و دیدگاههای منحرف كننده و رنگارنگ به پا خاسته ايم و عليه آنها جهاد و مبارزه مي كنيم.

هيچ جماعت و گروه و تفسیر و برداشت تابع شورا نبايد اغراق كنند و تمام آن چیزی كه خودشان انجام مي دهند را درست بدانند و آنچه ديگران انجام مي دهند را نادرست بدانند.  بين مجاهديني كه برای امر مشتركي جهاد و مبارزه مي كنند نبايد چنين نمودها و نشانه های بسيار ناسالم را تحمل كرد. راهنماي كليه مسلمين جهان  قرآن، سنت صحيح وشورای اولی الامر واحد جهانی است.

 با وجود اين، بدليل عدم وجود شوراي اولي الامر جهاني اسلام و به دلیل نبود اجماع واحد ناشی از این شورا، آنان مي توانند كم و بيش تفاسير مختلفی در مورد اين يا آن مسئله ی جزئي داشته باشند. ولي در اين موارد هم باز لازم است که نسبت به هم با حسن تفاهم روبرو بشوند، و صادقانه مسائل را مشتركاً مطرح کنند  و برای يكپارچگي تلاش کنند. چنين رفتاري يك وظيفه ديني است كه كليه مسلمين بايد نسبت به همدیگرو پاسداری از «اراده ی شورائی» تحت پوشش یکی از «سه ابزار»ها ی شرعی رعایتش کنند.

ما نمي خواهيم در طرف كسي قرار گيريم. اگر كسي از ما بپرسد شما در كدام طرف  قرار گرفتید؟ پاسخ می دهیم: ما در موضع اسلام و در موضع جهاد اسلامی و حرکت به سمت تشکیل شورای اولی الامر جهانی و امت واحد و جماعت واحد از کانال یکی از سه ابزار شرعی قرار داريم، و بر اين باوريم كه يك خط مشي يكسان و همگون  در شورا و «اراده ی شورائی» به هيچ وجه تنوع برداشتها و تفاسير را نفي نمي كند.

(ادامه دارد……..)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(12- қисмат)

Дар ингуна маворид мо фалон гурухро ахли бидъат медонем. Яъни, фалон гурух кориро анжом додаки аз нигох ва ба ижтиходи мо ин гуфта ё амали, куфр аст аммо, аз нигохи худишон таъвил ва ижтиход аст; барои хамин мо наметавонем уро такфир кунем ва аз доирайи ислом уро хориж намоем балки, фақат ба у мегуемки ахли бидъат аст.

Ва ин ахли бидъат , то кей идома дорад? То замоники шўройи улил амри вохид аз тариқи хамон “ се абзор” биёяд ва ба унвони қозий бо ижмоъи вохиди худ хукми нахоийро содир кунад, ва бар хамма иқомайи хужжат намояд, ва бо ташхис ва қазовати худиш ба умри ин ихтилофот ва ин чизхойики мо ё онхо бидъат медонем хотима дихад. Дар инжо,фақат шўро астки дар жойгохи қози ва қазоват ва содир кунандайи раъйи нахоий қарор мегирад; ва фақат ин қози астки метавонад бар хаммайи афрод,гуруххо, ахзоб ва мазохиб иқомайи хужжат кунад ва раъйи нахоийро бо ижмоъи вохидиш содир намояд,ва хеч шахси, гурухи,мазхаб,тафсир ва хизби наметавонад ва салохиятишро надорадки “ меъёр ва махак “ шавад ва хиёл кунад бо раъйи хосси худиш метавонад бар дигар гуруххойи мазхабий, тафосир ва жамоатхойи мухталиф иқомайи хужжат намояд;бояд ин салохиятро ба уммати вогузор кардки аз тариқи шўройи улил амри еки аз “ се абзор” ба вужуд омада бошад.

Дар кинори ин ижтиходоти иштибох, умури дигари хам хастандки фақат аз лахози луғавий метавон дар мовриди онхо аз вожайи бидъат истефода кард ва машмули хукми шаръийи бидъат ва “ кулли бидъатин золалатун” намешаванд.

Возих ва ровшан астки каламайи бидъат мисли каламайи куфр,фисқ, иймон ва ғейрих жойгоххойи мухталифи ба кор рафтанд, ва ба унвони мисол, мисли куфр ва кофар метавонад маъони луғавий ва хатто мафхуми мухталифи дошта бошад ва бояд фахмид манзури шореъ чист?

Мо куфр ба тоғут дорем ва нисбат ба бовархо ва ақоид ва аъмоли зидди исломийи куффор,кофар хастем ва ин хуб аст

«فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى لَا انْفِصَامَ لَهَا»(بقره/256)؛

Ин куфр ба тоғути мо, бахши асосий ва вурудий дини ислом ва римолати тамоми пайғамбаронро ташкил дода

«وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ» (نحل/36)؛

Аммо дар баробар, куффор хам нисбат ба ақоид ва бовархойи исломийи мо кофар хастанд, ва кофар шудани нисбат ба қонуни шариати аллох ва куфр ба қонуни шариати аллох ва барномайи шариати аллох ва куфри кофарон бад аст.

Яъни : куфрики кофарон муртакиби он мешаванд, дар баробари қонуни шариати аллох бад аст:

:«إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ نَارًا كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُم بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ ۗ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَزِيزًا حَكِيمًا (نساء/56)؛«إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ نَارًا»

Бегумон касоники оёт ва далоили моро инкор карда ва анбиёйи моро такзиб намуданд, билахара ишонро ба оташи ажиб ва шигифти ворид мекунем ва бо он азоб онхоро месузонем.

 . كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُم بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ ۗ

Хар замоники пустхойи (бадани) онон бирён ва сухта мешавад, пустхойи дигарий ба жойи онхо қарор медихем, то мазайи азобро бичашанд; аллох таоло бидуни шак, тавоно ба ин кор ва хаким аст ва медонад чи кори анжом медихад.

Холо,мисли хамин куфр ва кофар шудан, бидъат ва нововари хам метавонад хам дар хилқат бошадки аллох таоло онро анжом дода, ва хам метавонад дар ба вужуд овардани чизхойи жадид, моддий ва текноложи бошадки инсонхо онро анжом доданд, ё зинда кардани қавонин, суннатхо ва умури бошадки қаблан вужуд доштанд ва алъон мардум хиёл мекунанд касики онро зинда карда мубтакири он хам худиш аст, ва хам инки метавонад ба вужуд овардани чизи жадиди дар баробари қонуни шариати аллох бошад.

Дар ин сурат, бидъатро ба сурати куллий метавон ба ду сурат- хам аз лохози “ луғавий” ва хам аз лахози “ шаръий”- баррасий кард ва аз лахози луғавий, мафхуми ғейри аз истелохи шаръийи мовриди назар дар: “ кулли бидъатин золалатун” ро аз он истинбот намуд мисли:

-зинда кардани мужаддад ва дуборайи ек суннат ё зинда кардани хукми фаромуш шудайи аз қонуни шариати аллох. Дар фарханги араб бо онки шахс он қонун ва барномаро ба вужуд наёварда аммо, чун дубора онро зинда карда мисли ек муассис аз у ёд мекунанд. Мисли ихёйи намози тарових тавассути ек имом тавассути Умар бин Хаттоб розиаллоху анху. [1] Ин тўлид ек амри жадидий набуд балки, зинда кардани ек суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буд; аммо, боз мебинемки каламайи бидъат бар он итлоқ шуда ва Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху мегуяд:

«نِعْمَ البِدْعَةُ هَذِهِ»

Ин бидъати хуби аст..[2]

(идома дорад……..)

---

[1] امام مالک رحمه الله  در« الموطّاء » فصل «شروع قیام شب های رمضان» و امام بخاری در صحیحش، فصل«صلاه التراویح »ازعبدالرّحمن بن عبدالقاری روایت کرده اند که گفته است:«در یکی از شب های رمضان با عمر بن خطاب به مسجد رفتم، مردم به صورت پراکنده نماز می خواندند، عمر گفت: به نظر من بهتر است همه به یک امام اقتدا کنند(چون در یک مسجد چند جماعت با هم نماز خواندن نوعی بی نظمی و مزاحمت ایجاد می کند اما یک جماعت و یک امام همانی است که رسول الله صلی الله علیه وسلم در آن چند شب انجام داده بود) سپس با برگزیدن ابیّ بن کعب به عنوان امامشان نظرش را عملی کرد. شب دیگر با او به مسجد رفتم این بار مردم با هم نماز می خواندند عمر که این صحنه را دید گفت:چه بدعت نیکویی! البتّه کسانی که الان می خوابند تا آخرهای شب برای تهجّد برخیزند بهترند از کسانی که هم اکنون نماز می خوانند.»

[2]– صحیح بخاری، ج ۳، ص ۴۵، ح ۲۰۱۰

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(11- қисмат)

Ё замоники ек сахобий мисли Қуддома розиаллоху анху дучори журми дар хадди тахлил ё тахрим мешавад, бо ижмоъи вохиди уммати тахти пушиши хукумати исломий ала минхажин нубуват ва бо гузарондани у аз чохор филтери шаръий ( 1- исботи журм, 2- таъйиди журм,3- шурути такфир, 4- мавонеъи такфир) ишон доройи узри ташхис дода мешаванд, ва хукми ба адами такфири ишон содир мегардад. Ин рохаттарин ва танхо кори астки аз тариқи шўро ва умматики аз тариқи он се абзор ташкил шуда бошад метавон онро анжом дод.

Холо,агар ин уммат вужуд надоштки ин мутахассисинро жамъ кунад ва раъйи вохидиро бо ижмоъи вохидиш ироя дихад, онвақт ба жойи ижтиходи вохиди шўро, ижтиходи мутафарриқ ба вужуд меояд; ва эхтимоли иштибох ва саргардоний дар он меравад. Дар ин сурат, замонати барои жиловгири аз саргардоний ва гумрохий вужуд надорад. Ва замонати  вужуд надорадки раъйи фалон мужтахид,мухолифи баъзи аз оёт ва аходис хам набошад. Аммо, шахсики аз манобеъи шаръий ижтиход мекунад хар чандки ижтиходиш мисли фарди намозхон иштибох хам аз об дар биёяд, ё гурухи ва жамоати ижтиход кунанд ва мисли он асхоби росулуллох мунжари ба қатли ек мусалмон хам шавад боз хам ек ижро дорандки онхамма талош ва кушиш карданд ва ба хотири ижтиходи иштибохишон аз манобеъи шаръий, қисос ё жарима намешаванд.

 Анжоми ижтиходоти фардий ва пейдоиши мазохиб, тафосир ва таъвилоти мухталиф ва гохи муттазоди бо қуръон ва суннати сахих дар сурати ғийбат ва адами вужуди шўройи улил амр ва уммати вохид ва ижмоъи вохиди он аст. [1] Дар ин сурат,замоники имоми Абу Ханифа рохимахуллох ба унвони мисол,дар мовриди ботил шудани вузуъ ё ламси занон,хукмиро содир мекунад дар холики имоми Шофеъий рохимахуллох бар хилофи он фатво медихад ;ва хадиси росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чизи дигариро баён мекунадки раъйи имоми Ханафий рохимахуллохро таъйид мекунад, оё метавон ба имоми Шофеъий рохимахуллох ахли бидъаро зад чун, каломиш бархилофи хадиси ёд шуда аст? Ё тасаввур кунид 254 хадис дар мовриди рафъи ядайн вужуд дорад аммо, ахноф аз ин кор шона холи мекунанд. Оё метавон онхоро ахли бидъат ва ахли оташ номид? Агар метавон барои имомони бузургвори чун Ханафий, Молики, Шофеъий ва ғейрихки дар хойрул қурун ва наздики асри сахоба ва тобеъин ба сар бурданд узр овард оё барои муслимини мусибатзадайи мазлуми гирифтор, наметавон узри пейдо кард?

Ин муслимин на ахли бидъатанд на фосиқ. Инхо қурбониёни набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва набуди шўройи улил амри вохиди донишмандони мутахассиси исломий ва уммати вохид ва ижмоъи вохид хастандки , ба далили набуди ин шўро ба анвоъи таъвилоти иштибохи аз қуръон, аходис, сийра ва раъйи имомон ва бузургворони гузаштайи мо гирифтор шуданд.

Инхо фосиқ хам нестанд, чун шахси фосиқ, “ огохона” медонадки масалан тухмат задан ба занон ва мардони покдоман харом аст аммо, бидуни икрох ва бо мейли худиш кароран дучори ин журм мешавад ; [2] ё медонад ва яқин дорадки ба кор бурдани каламайи мушрикин барои муслимин, ва хатто куффори яхудий, насроний,мажус ва собеий хам, ғейри қуръоний ва ғейри шаръий аст аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий боз, хаммаро бо лафзи мушрикин хитоб мекунад, ин фосиқ аст ва метавон ба у гуфт ахли бидъат ; аммо мужтахидики тамоми талошро карда ва ба натижайи иштибохи расида ; хукмиш бо ин фарқ дорад ва наметавон бо вужуди мухолифати ин мухтахид бо манобеъи шаръий ба у фосиқ ё ахли бидъат гуфт.

Агар мо сохиди ек шўройи вохид ва уммати вохид аз коноли ин “ се абзор” ба унвони қозийи мовриди қабули хамма набудем,ва шахси дучори журмхойи дар хадди Қуддома хам шавад аммо, ба далили доштани узри дар шурути такфир ё мавонеъи такфир мо натавонем ба далил адами вужуди шўройи улил амри вохид ва ижмоъи вохид – ба унвони танхо қозийи зи салох – ишонро на табраъа кунем ва на такфир намоем, ин шахс хамчунон ба далили набуди ин шўро – танхо қозийи зи салох –ба журми худ идома дихад,ин шахс аз нигохи мо ва ба ижтиходи мо ек шахси мужрим ва ахли бидъат махсуб мешавад. Холо, мумкин аст аз нигохи худиш ва гурухи ва дорудаста ва мазхаби худиш,худро ахли бидъат надонад, ва хатто мороки ақидайи бархилофи ақидайи у дорем, ё кори бархилофи кори у анжом медихемро ахли бидъат бидонад.

Дар инжо қози зи салохки шўройи вохид ва ижмоъи вохиди ин шўро бошад вужуд надорадки бейни мо қазоват кунад ва бар хаммайи мо иқомайи хужжат намояд, барои хамин астки мо хар кудом худимонро бар хақ ва тарафи мухолифимонро мужрим ва ахли бидъат медонем.

(идома дорад……..)

---

[1] در صورت غیبت یا عدم وجود شورای اولی الامر و امت واحد و اجماع واحد آن است که گفتیم فقط از طریق همان سه ابزار به وجود می آید

[2]– وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلَا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهَادَةً أَبَدًا وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ* إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (نور/4-5)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(73- қисм)  

Хўп, мана бу шаръий кўз- қараш билан хозирги мавжуд вазиятда, агарчи бизлар исломий изтирорий бадал хукуматга эга бўлсак хам ё бу неъматдан махрум бўлсак хам, ё мужохидлар шўросига эга бўлсак хам, хар икки  холатда хам, мана бу икки абзорнинг хокимияти остидаги шўрони ичида, қимматли бир тарихий тажриба сифатида, амалий  ахамият берилиши керак бўлган нуқталардан бири, ва бундан ташқари рахбариятни қўллаб-қувватлашни ёнида учталик абзорларни йўли  орқали   онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг муқаддамотлари ва олди эхтиёжларидан бири сифатида “шўровий иродани” таъминлаш лавозимларидан бири  хисобланган нарса, ўзларининг шахсий ишлари бўйича исломий тафсирлар ва мазхабларнинг “гурухни ичидаги истиқлоли” бўлади.

Вохид ижмоъни  ва вохид умматни  ва вохид жамоатни қўлга киритишгунича, мусулмонлар ўзларининг мазхабий,тафсирий йўлларида ўзлари чегараланган фикрий истиқлолга суянишлари, исломий харакатнинг мухим масалаларидан хисобланади. Исломий диндаги барча тафсирий ва фиқхий йўналишларнинг истиқлоли замонат қилинган пайтдагина, хар қандай фирқа ва мазхаб ва гурух ё хизб,иттиход йўлида исломий тўфонли харакатга ёрдам беради ва аллохнинг ваъдалари рўёбга чиқиши ва нусрат,ғалаба нозил бўлишини тезлаштиради.

Шўрони чорчўпидаги  фикрга эга бўлган истиқлол ва баёндаги озодлик ва “шўровий иродани” хифз қилишлик, хар бир исломий йўналишларнинг хурмат қилинадиган ва дахлсиз  хаққи хисобланади, бунга тўсқинлик қилишга хеч кимнинг хаққи йўқ. Хар бир тафсир ўзини улушига кўра бошқа исломий тафсирларнинг истиқлолини хурмат қилиши, унинг вазифасидур. Шўрони чорчўпидаги фикрга эга бўлган  истиқлолни  ва баёндаги озодликни хурмат қилишлик, мусулмонларнинг бирдамлигидаги “шўровий иродани” муқаддам ва асосий шартларидан ва уларни ўртасидаги хамкорлик саналади, биродар тафсирларни орасидаги бирдамлик ва хамкорлик иши, шундай холатда  хақиқатан  ихтиёрий ,доимий ва самимий бўла оладики, унда  барча тафсирлар ва мазхабий йўналишлар ўзаро бир-бирларининг истиқлолини риоят қилиши керак. Агар мана бу асосий аслни оёқ- ости қилинадиган бўлса, биродар тафсирларни ўртасида зиддиятли муаммолар вужудга келади. Натижада эса исломий харакатнинг “шўровий иродаси” ва бирдамлиги нобуд бўлади ва уч абзор ва уч канал хисобланмиш нубувват манхажига асосланган исломий хукуматдан  ёки исломий изтирорий бадал хукуматдан  ёки мужохидлар шўросининг мажлисидан бўлган  олдинга сари харакат қилаётган исломий уйғониш харакатини йўлида жиддий мушкилотлар туғилади.

Хозирги бизлар яшаб турган йилларда ва бундан олдин ўтган  бир неча йил  мобайнида,ёки охирги ўтган асрда десак хам тўғри бўлади, исломий харакатларда исломий тафсирларни ўртасида мана бу аслни оёқ- ости қилинди. Шу сабабли хам исломий  миллатлараро,хатто минтақавий  харакатларда зиддиятли муаммолар зохир бўлди ва биродар фирқалар ва тафсирларнинг ўртасида  бирдамликни рўёбга чиқариш йўлида жиддий тўсиқлар вужудга келди, “шўровий иродани” ва исломий изтирорий хукуматни ёки мужохидлар шўросини мажлисини  каналлари ва абзорларини инкор қилиб бўлмайдиган  ички ва ташқи  хатарларни қаршисида заиф,нотавон ва хатто суст ва убухатсиз қилиб қўйди, хамда душманни  мусулмонларни диёрларига нисбатан тажовузлари ва жиноятларини кенгайишига сабаб бўлди.

Учталик каналга нисбатан улкан  душманларнинг баробаридаги йирик қудрат абзори сифатида эътиқодга эга бўлган исломий йўналишларни ва тафсирларни хаммаси, “шўровий иродани” онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг эхтиёжларидан бири сифатида хурмат қилишлари, хамда бунга қўшимча  бир-бирларини ўзаро  хурмат қилишлари шарт, ва мана бу йўналишда “хамма учун баробар хуқуқлар ўрнини” эгаллашлари керак, яъни улар ўзлари учун раво  кўрган хақларни бошқа ахли қибла учун раво кўришлари лозим,  хамма худди пўлатдан ясалган девор сингари баробар хуқуқ билан исломга ёрдам беришлари керак бўлади.

Бу ерда ана ўшанча фирқалар, тафсирлар, суннатий ва замонавий  мазхаблар мавжуд бўлиши билан бирга, мусулмонларнинг ишлар ва рафторлар бўйича ягона йўлловчиси ислом эканини тушуниб еткан бўлсак керак. Ва мусулмонлар шўросини сиёсати хам ислом ахлоқини ишга солиш асосида, мана бу шўронинг фаолият майдонидаги  хос шароитларини хам  назарга олган холда танзим қилинган. Бизлар учун мана бундан бошқа идеология, кўз- қараш, рахбарий теория мавжуд эмас.

Шўронинг ахамияти ва шаръий уч абзордан бирини панохидаги “шўровий иродани” шаръий жойгохини тушуниб етган мўъминлар, бошқа тафсирлар ва биродар йўналишларга нисбатан хаддан ошган рафторларни қилишларига ва ўзларини тафсирларини ва фикрларини бошқа фирқаларга мажбурлаб юклашга  хақлари йўқ ва бошқа тафсир ва йўналишларнинг тафсирларини,йўналишини босим остига олиш хуқуқига эга эмаслар , бошқачароқ қилиб айтганда  уларнинг ички ишларига  дахолат қила олишмайди, чунки уларнинг иродасига тобеъ эмаслар ва уларнинг хос тафсирларига эргашишмайди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(73- قیسم)

حوُپ، مَنَه بُو شَرعِی کوُز- قَرَش بِیلَن حاضِرگِی مَوجُود وَضِیعیَتدَه،اَگرچِی بِیزلَر اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اِیگه بوُلسَک هَم یا بُو نِعمَتدَن مَحرُوم بُولسَک هَم، هَر اِیککِی حالَتدَه هَم مَنَه بُو اِیککِی اَبزارنِینگ حاکِمِیَتِی آستِیدَگِی شوُرانِی اِیچِیدَه، قِممَتلِی بِیر تَرِیخِی تَجرِیبَه صِیفَتِیدَه،عَمَلِی اَهَمِیَت بِیرِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی، وَ بُوندَن تَشقَرِی رَهبَرِیَتنِی قوُللَب – قُوَّتلَشنِی یانِیدَه اوُچتَه لِیک اَبزارلَرنِی یوُلِی آرقَه لِی آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ مُقَدَّماتلَرِی وَ آلدِی اِیختِیاجلَرِیدَن بِیرِی صِیفَتِیدَه “شوُراوِی اِرادَه نِی” تَعمِینلَش لَوازِملَرِیدَن بِیرِی حِسابلَنگن نَرسَه، اوُزلَرِینِینگ شَخصِی اِیشلَرِی بوُیِیچَه اِسلامِی تَفسِیرلَر وَ مَذهَبلَرنِینگ “گوُرُوهنِی اِیچِیدَگِی اِستِقلالِی” بوُلَه دِی.

 واحِد اِجماعنِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشگوُنِیچَه، مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِینگ مَذهَبِی، تَفسِیرِی یوُللَرِیدَه اوُزلَرِی چِیگرَه لَنگن فِکرِی اِستِقلالگه سُویَه نِیشلَرِی، اِسلامِی حَرَکَتنِینگ مُهِم مَسَلَه لَرِیدَن حِسابلَه نَه دِی. اِسلامِی دِیندَگِی بَرچَه تَفسِیرِی وَ فِقهِی یوُنَه لِیشلَرنِینگ اِستِقلالِی زَمانَت قِیلِینگن پَیتدَه گِینَه، هَر قَندَی فِرقَه وَ مَذهَب وَ گوُرُوه یا حِزب، اِتِّحاد یوُلِیدَه اِسلامِی توُفانلِی حَرَکَتگه یاردَم بِیرَه دِی وَ اَلله نِینگ وَعدَه لَرِی رُویابگه چِیقِیشِی وَ نُصرَت،غَلَبَه نازِیل بوُلِیشِینِی تِیزلَشتِیرَه دِی.

شُورانِی چارچُوپِی بُویِیچَه فِکردَگِی اِستِقلال وَ بَیاندَگِی آزادلِیک وَ “شوُراوِی اِرادَه نِی” حِفظ قِیلِیشلِیک، هَر بِیر اِسلامِی یوُنَه لِیشلَرنِینگ حوُرمَت قِیلِینَه دِیگن وَ دَخلسِیز حَققِی حِسابلَه نَه دِی، بوُنگه توُسقِینلِیک قِیلِیشگه هِیچ کِیمنِینگ حَققِی یوُق. هَر بِیر تَفسِیر اوُزِینِی اوُلوُشِیگه کوُرَه باشقَه اِسلامِی تَفسِیرلَرنِینگ اِستِقلالِینِی حوُرمَت قِیلِیشِی، اوُنِینگ وَظِیفَه سِیدوُر. شوُرانِی چارچوُپِیدَگِی فِکرگه اِیگه بوُلگن اِستِقلالنِی وَ بَیاندَگِی آزادلِیکنِی حوُرمَت قِیلِیشلِیک، مُسُلمانلَرنِینگ بِیردَملِیگِیدَگِی “شوُراوِی اِرادَه نِی” مُقَدَّم وَ اَساسِی شَرطلَرِیدَن وَ اوُلَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی هَمکارلِیک سَنَلَه دِی، بِرادَر تَفسِیرلَرنِی آرَه سِیدَگِی بِیردَملِیک وَ هَمکارلِیک اِیشِی، شوُندَی حالَتدَه حَقِیقَتاً اِیختِیارِی، دائِمِی وَ صَمِیمِی بوُلَه آلَه دِیکِی، اوُندَه بَرچَه تَفسِیرلَر وَ مَذهَبِی یوُنَه لِیشلَر اوُزَرا بِیر- بِیرلَرِینِینگ اِستِقلالِینِی رِعایَت قِیلِیشِی کِیرَک. اَگر مَنَه بُو اَساسِی اَصلنِی آیاق- آستِی قِیلِینَه دِیگن بوُلسَه، بِرادَر تَفسِیرلَرنِی اوُرتَه سِیدَه زِدِّیَتلِی مُعَمّالَر وُجُودگه کِیلَه دِی. نَتِیجَه دَه اِیسَه اِسلامِی حَرَکَتنِینگ “شوُراوِی اِرادَه سِی” وَ بِیردَملِیگِی نابوُد بوُلَه دِی وَ اوُچ اَبزار وَ اوُچ کَنَل حِسابلَنمِیش نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتدَن یاکِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَن یاکِی مُجاهِدلَر شوُراسِینِینگ مَجلِیسِیدَن بوُلگن آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلَیاتگن اِسلامِی اوُیغانِیش حَرَکَتِینِی یوُلِیدَه جِددِی مُشکِلاتلَر توُغِیلَه دِی.

 حاضِرگِی بِیزلَر یَشَب توُرگن یِیللَردَه وَ بوُ بَندَن آلدِین اوُتگن بِیر نِیچَه یِیل مابَینِیدَه یاکِی آخِیرگِی اوُتگن عَصردَه دِیسَک هَم توُغرِی بوُلَه دِی، اِسلامِی حَرَکَتلَردَه اِسلامِی تَفسِیرلَرنِی اوُرتَه سِیدَه مَنَه بُو اَصلنِی آیاق- آستِی قِیلِیندِی. شُو سَبَبلِی هَم اِسلامِی مِللَتلَراَرا، حَتَّی مِنطَقَه وِی حَرَکَتلَردَه زِیدِّیَتلِی مُعَمّالَر ظاهِر بوُلدِی وَ بِرادَر فِرقَه لَر وَ تَفسِیرلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَه بِیردَملِیکنِی رُویابگه چِیقَه رِیش یوُلِیدَه جِددِی توُسِیقلَر وُجُودگه کِیلدِی، “شوُراوِی اِرادَه نِی” وَ اِسلامِی اِضطِرارِی حُکوُمَتنِی وَ یاکِی مُجاهِدلَر شوُراسِینِی مَجلِیسِینِی کَنَللَرِی وَ اَبزارلَرِینِی اِنکار قِیلِیب بُولمَیدِیگن اِیچکِی وَ تَشقِی  خَطَرلَرنِی قَرشِیسِیدَه ضَعِیف،ناتَوان وَ حَتَّی سوُست وَ اُبُوهَتسِیز قِیلِیب قوُیدِی، هَمدَه دُشمَننِی مُسُلمانلَرنِی دِیارلَرِیگه نِسبَتاً تَجاوُزلَرِی وَ جِنایَتلَرِینِی کِینگه یِیشِیگه سَبَب بوُلدِی.

 اوُچتَه لِیک کَنَلگه نِسبَتاً اوُلکَن دُشمَنلَرنِینگ بَرابَرِیدَگِی یِیرِیک قُدرَت اَبزارِی صِیفَتِیدَه اِعتِقادگه اِیگه بوُلگن اِسلامِی یوُنَه لِیشلَرنِی وَ تَفسِیرلَرنِی هَمَّه سِی، “شوُراوِی اِرادَه نِی” آنگلِی،مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ اِیختِیاجلَرِیدَن بِیرِی صِیفَتِیدَه حوُرمَت قِیلِیشلَرِی شَرط وَ مَنَه بُو یوُنَه لِیشدَه ” هَمَّه اوُچُون بَرابَر حُقوُقلَر اوُرنِینِی” اِیگللَشلَرِی کِیرَک، یَعنِی اوُلَر اوُزلَرِی اوُچُون رَوا کوُرگن حَقلَرنِی باشقَه اَهلِی قِبلَه اوُچُون رَوا کوُرِیشلَرِی لازِم، هَمَّه حوُددِی پوُلَتدَن یَسَلگن دِیوار سِینگه رِی بَرابَر حُقوُق بِیلَن اِسلامگه یاردَم بِیرِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی.

بُو یِیردَه اَنَه اوُشَنچَه فِرقَه لَر، تَفسِیرلَر، سُنَّتِی وَ زَمانَه وِی مَذهَبلَر مَوجُود بوُلِیشِی بِیلَن بِیرگه، مُسُلمانلَرنِینگ اِیشلَر وَ رَفتارلَر بُویِیچَه یَگانَه یوُللاوچِیسِی اِسلام اِیکَه نِینِی توُشوُنِیب یِیتکَن بوُلسَک کِیرَک. وَ مُسُلمانلَر شوُراسِینِی سِیاسَتِی هَم اِسلام اَخلاقِینِی اِیشگه سالِیش اَساسِیدَه، مَنَه بُو شوُرانِینگ فَعالِیَت مَیدانِیدَگِی  خاص شَرائِطلَرِینِی هَم نَظَرگه آلگن حالدَه تَنظِیم قِیلِینگن. بِیزلَر اوُچُون مَنَه بوُندَن باشقَه اِدِیآلاگِیَه، کوُز- قَرَش، رَهبَرِی تِیآرِیَه مَوجُود اِیمَس.

شوُرانِی اَهَمِیَتِی وَ شَرعِی اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی پَناهِیدَگِی “شوُراوِی اِرادَه نِی” شَرعِی جایگاهِینِی توُشوُنِیب یِیتکَن مُؤمِنلَر، باشقَه تَفسِیرلَر وَ بِرادَر یوُنَه لِیشلَرگه نِسبَتاً حَددَن آشگن رَفتارلَرنِی قِیلِیشلَرِیگه وَ اوُزلَرِینِی تَفسِیرلَرِینِی وَ فِکرلَرِینِی باشقَه فِرقَه لَرگه مَجبُورلَب یوُکلَشگه حَقلَرِی یوُق وَ باشقَه تَفسِیر وَ یُونَه لِیشلَرنِینگ تَفسِیرلَرِینِی، یوُنَه لِیشلَرِینِی باسِیم آستِیگه آلِیش حُقوُقِیگه اِیگه اِیمَسلَر. باشقَه چَراق قِیلِیب اَیتگندَه اوُلَرنِینگ اِیچکِی اِیشلَرِیگه دَخالَت قِیلَه آلِیشمَیدِی، چوُنکِی اوُلَرنِینگ اِرادَه سِیگه تابِع اِیمَسلَر وَ اوُلَرنِینگ خاص تَفسِیرلَرِیگه اِیرگشِیشمَیدِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(73- قسمت)

خوب، با این نگرش شرعی، حالا در وضع موجود، چه ما از قدرت حکومت بدیل اضطراری اسلامی برخوردار باشیم و چه از این نعمت محروم باشیم و مجلس شورای مجاهدین داشته باشیم، در هر دو حالت نکته ای که لازم است در داخل شورای تحت حاکمیت این دو ابزار به عنوان یک تجربه ی تاریخی ارزشمند به آن اهمیت عملی داده بشود که از لوازم تأمین «اراده ی شورائی» به عنوان یکی دیگر از پیش نیازها و مقدمات وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی در کنار تقویت و پشتیبانی از رهبریت از طریق یکی از ابزارهای سه گانه مطرح می شود، «استقلال درون گروهی» تفاسیر ومذاهب اسلامی در امور شخصی خودشان است .

تا زمان رسیدن به اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد مسلمین تكيه كردن گرايشهاي مذهبي و تفسيري بر استقلال فكري محدود خودشان يكي از مسائل مهم جنبش اسلامی است. تنها زمانی كه استقلال كليه گرايشهاي تفسيري و فقهی از دين اسلام تضمين بشود، آن زمان است که هر فرقه و مذهب و گروه و يا حزبیمی توانددر روند اتحاد با خيزش توفنده اسلامي ياري برساند و به تحقق وعده های الله و نزول نصرت و پيروزي سرعت ببخشد.

استقلال در انديشه و آزادي در بيان در چارچوب شورا و حفظ «اراده ی شورائی»حق قابل احترام و  خدشه ناپذير هر يك از گرايشهاي اسلامي است و هيچ كس حق ندارد به آن تعرض كند. هر تفسيري هم به سهم خودش مؤظفه به استقلال ساير تفاسير اسلامي احترام بگذارد. احترام گذاشتن به استقلال در انديشه و آزادي در بيان در چارچوب شورا شرط مقدم و مبناي «اراده ی شورائی»،يكپارچگي مسلمين و همكاري بين آنهاست، امر يكپارچگي و همكاري بين تفاسير برادر فقط زمانی مي تواند واقعاً اختياري، پايدار و صميمانه باشد كه كلية تفاسير و گرايشهاي مذهبي متقابلاً استقلال يكديگر رارعايت كنند. اگر اين اصل اساسي زير پا گذاشته بشود مسائل بغرنجي بين تفاسير برادر بوجود مي آيد. و «اراده ی شورائی» ويكپارچگي جنبش اسلامي از بين می رود، و مشكلات جدي بر سر راه جنبش پيشرونده بيداري اسلامي از آن سه ابزار و سه کانال شرعی حکومت اسلامی علی منهاج نبوه یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی یا مجلس شورای مجاهدین به وجود می آید .

در همین سالهایی که در آن هستیم و در چند سال گذشته و شايد هم بشود گفت و قطعاً درست است، در قرنهاي اخير در جنبش اسلامي اين اصل در روابط بين تفاسير اسلامي زيرپا گذاشته شده است. برای همین درجنبش بين المللي و حتي منطقه اي اسلامي مسائل بغرنجي ظاهر شده، و موانع جدي بر سر راه تحقق بخشيدن به امر يكپارچگي فرق و تفاسير برادر بوجود آمده است، و مستقیما «اراده ی شورائی» و کانالها و ابزارهای حکومت اضطراری اسلامی یا مجلس شورای مجاهدین را در برابر خطرات داخلی و خارجی غیر قابل انکار، ضعیف، ناتوان و حتی سست و بی ابهت کرده، و محرک دشمنان برای گسترش جنایات و تجاوزاتشان بر سرزمینهای مسلمین شده است .

كليه گرايشات و تفاسير اسلامی که به کانالهای سه گانه به عنوان تنها ابزارهای قدرت عمده در برابر دشمنان عمده اعتقاد و یقین دارندبايد به عنوان یک پیشنیاز وحدت آگاهانه و هدفمند حرکتی به «اراده ی شورائی» و متقابلاً به همدیگراحترام بگذارند، و در اين راستا «موضع  تساوي حقوق» بگيرند، یعنی آنها حقی را که برای خودشان روا می دانند، برای سایر اهل قبله هم روا بدانند، و همه با حقوقي يكسان همچون دیواری پولادین به  اسلام ياري برسانند.

در اینجا و با وجود اینهمه فرقه و تفسیر و مذاهب سنتی و مدرن باید فهمیده باشیم که تنها راهنماي كردار و رفتار مسلمين اسلام است. و خط مشي و سياست شورای مسلمین بر اساس كاربرد خلاق  اسلام با در نظر گرفتن شرايط خاص حوزه ی فعالیت این شورا تنظيم شده است. جز اين، براي ما ايدئولوژي، جهانبيني و تئوري رهبري دیگری نمي تواند وجود داشته باشد.

مومنینی که به اهمیت شورا و جایگاه شرعی «اراده ی شورائی» در پناه یکی از سه ابزار شرعی  پی برده اند، حق ندارند نسبت به دیگر تفاسير و گرايشات برادر رفتارهای اغراق آميز داشته باشند، و تفاسیر و انديشه هاي خودشان را بر ساير فرق تحميل کنند، و یا گرايش و تفسير ساير تفاسير و گرايشات را تحت فشار قراربدهند، يا اينكه در امور داخلي آنها دخالت کنند، چون تابع اراده آنان نيستند و از تفسیر خاص آنها پيروي نمي كنند.

(ادامه دارد…….)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(10- қисмат)

Маворидики машмули таърифи хукми “ бидъат” аз лахози шаръий намешаванд:

Мавориди вужуд дорандки фақат аз лахози луғавий метавон дар мовридишон аз вожайи бидъат истефода кард, ва ё инки дар мавориди бо вужуди мухолифатишон бо манобеъи шаръий, аслан наметавон ба онхо бидъат гуфт ва дар хар ду моврид машмули таърифи хукми бидъат аз лахози шаръий намешаванд.

Маворидики наметавон бо вужуди мухолифатиш бо манобеъи шаръий ба он бидъат гуфт ва пейравони онро ахли бидъат номид, ижтиход аст. Ижтиход яъни талош ва кушиш барои истихрожи ахком ва қавонини шаръий аз манобеъи аслийки ижозайи ижтиход дар онхо дода шуда аст. Касики ин талош ва кушишро анжом медихадки ин ахкомро аз манобеъи аслий истихрож кунад ва бифахмад, ба у мужтахид мегуянд.

Холо, ин ижтиход мумкин аст дар масалайи ризи бошад ва хар каси битавонад онро анжом дихад ё мумкин аст ниёз ба тахассус дошта бошад ва бояд касики дар ин моврид тахассус дорад вориди он шавад. Масалан агар шаб дар ек биёбон монди ва натавонисти ташхис дехики қибла кудом тараф аст метавони ижтиход куни ва намозитро бихони, холо агар шумо дуруст ижтиход карда боши дуто савоб дори ва намозит дуруст аст; аммо, агар ғалат ижтиход карда боши ва масалан дар Курдистон ба жойи жунуб ба самти ғарб намоз хонда боши боз ек савоб дори ва намозит хам дуруст аст. Ин ижтиход дар умури шахсий аст, холо умури дигари хастандки ба кулли жомеъа марбут мешаванд ва шахс бояд дар он тахассус дошта бошад, мисли хукуматдорий, жиход ва жанги мусаллахона, қазоват, тақсими ирс ва амсолихим.

Нуктайики дар инжо лозим аст ба он ишора шавад ин астки, шахси мумкин аст дар тамоми улум огохийи комил дошта бошад ва битавонад дар хаммайи шариат фатво бидихад;мисли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам, аммо дар кинори ин, мумкин аст шахси дигари дар баъзи аз ахком ба мақоми ижтиход расида бошад ва дар ахкоми дигар чанин шойистагиро надошта бошад; масалан Холид ибни Валид дар умури жиходий қудрати ижтиход дошт аммо дар масоили дигар интури набуд. Дар инжо адами тахассус дар одоби шахсий, мубталоти вузуъ ва ғейрих иртиботи ба ин тахассус надоранд; чун дар ин тахассус, шахс ба ин оёт ва аходис мурожаъа намекунад ва дар ин тахассус ниёзи чандони ба онхо надорад ; барои хамин астки адами шинохт ва қусур дар шинохти ин оёт ва ривоёт барои ин тахассус нақс махсуб намешаванд.

Медонемки дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам хар шахси дар ек чизи мутахассис ва мужтахид буд; масалан Али бин Аби Толиб розиаллоху анху дар умури қазоват мутахассис буд, Муоз розиаллоху анху дар умури халол ва харом ва Абдуррахмон бин Авф хам мутахассис ва ахли раъй буд, дигарон хам дар асри хулафои рошида ба хамин шикл буда ва теъдоди ин мутахассисин махдуд буданд. Замоники аллох таоло мефармоянд:

:«أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»؛

Улил амри минкум яъни, хамма мужтахид ва мутахассис набуданд; балки,теъдоди аз онхоки дар шўро ширкат доштанд доройи тахассус ва мутахассисини амр буданд аммо,хаммайи онхо бо хам ек махсули вохидиро ба номи “ижмоъ” ироя медодандки махсули нахоий ва такмил шудайи ижтиходоти хамма буд. Дар инжо возих астки ижтиход мақоми ғейри қобили тажзия нест, балки мумкин аст шахси дар умури мужтахид бошад ва дар умури дигар на ; ба хамин далил роиж шудаки дар чизики илмишро надори ва дар он фиқх надори чизи нагу.

Аммо,нуктайи мухим ин астки дар масоили марбути ба хукуматдорий ва идорайи зиндагийи дунёвийи муслимин, танхо маржаъи мовриди таъйиди дин, шўройи улил амри мутахассисин астки уммати вохидиро ба вужуд меоваранд, ва ин уммати вохид бо ижмоъи вохидиш раъйи вохидиро ба хамма ироя медихад.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз аллох таоло замонат гирифтаки чанин уммати харгиз саргардон ва гумрох нашавад ва аллох таоло замонатишро карда:

«سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا»،[1]

Ё мефармояд:

: «إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ» و…[2]

Аммо, агар шахси дар холати изтирори ва зарурат қарор гирифт, ва ба раъйи умматики вужуд дорад дастраси надошт,ва мажбур ба ижтиходи шахсий ё гурухий шуд ва иштибох кард, боз ба хотири ижтиходи иштибохиш хатто, агар ба марги мусалмон хам хатм шавадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовридиш мефармояд: аз бейн рафтани дунё назди аллох ахвантар ва осонтар аз куштани ба нохақ ек мўъмин аст:

«لَزَوَالُ الدُّنْيَا أهونُ عَلى اللَّهِ مِن قَتْلِ مُؤمنٍ بِغَير حَقٍّ».[3]

Холо,агар бар асари ижтиходи иштибох,чанин журми бузурги (қатли мўъмин) хам иттифоқ биёфтад боз мовриди муъохиза қарор намегирад ва фақат ба онхо тазаккур дода мешавад:

: «أَلَا سَأَلُوا إِذْ لَمْ يَعْلَمُوا؟ فَإِنَّمَا شِفَاءُ الْعِيِّ السُّؤَالُ»[4]

Чиро напурсидид вақтики надонистид?чироки давойи нодони, пурсидан аст.

(идома дорад………)

---

[1]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤  (عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

[2]– رواه أحمد في المسند، 9٧/٢؛ وابن حبان، ٤٣٩/١ رقم ٥٧٨ 4 و مسلم3/1478 رقم  1851و بیهقی و…

[3]– سنن الترمذي وفي صحيح الترغيب، سنن النسائي وسنن ابن ماجه وسنن البيهقي، الحديث صححه الألباني في صحيح الجامع 9208

[4]– ابوداود (ش۳۳۶)، بیهقی، السنن الکبری (ش۱۱۱۵و۱۱۱۷)، دارقطنی، ج 1، ص 189

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(9- қисмат)

Шахс ё бояд ба сирохат ва ошкора бо қонуни шариати аллох ва рост бошад, ё бо ахли фисқ ва бидъат ва дуруғ. Мо дар шариат чизи ба номи рост- дуруғ надорем,ё рост аст ва ё дуруғ. Харакати бейни рост ва дуруғ ва хақ ва ботил, айни нифоқ аст. Барои хамин, замоники ба имоми Авзоъий рохимахуллох гуфтанд каси мехохад бейни ахли суннат ва ахли бидъат васотат кунад гуфт: “ аз у хазар кунид”. Медонем хазар хам мутасси душманони дохилий ё хамон мунофиқин ва секулярзадахостки аллох таоло дар мовридишон мефармояд:

«هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى یُؤْفَکُونَ» (منافقون/4)

Онон душман хастанд ва аз ишон бархазар бош. Худо онхоро бикушад! Чигуна ( аз хақ) баргардонда мешаванд ( ва мунхариф мегардонад?!)

Ин дин, такмил шуда ва ниёзи ба изофа кардан надорад ва барои тамоми башарият то рузи қиёмат кофий ва муносиб аст, чун пайғамбар хам хотамул анбиё ва барои хаммайи мардум то рузи қиёмат аст,ва ин қонуниш хам та рузи қиёмат барои хамма муносиб ва такмил аст,ва ниёзи ба қонуни дигар ё барномайи дигар нест,ва хар каси “ огохона ва бидуни узри шаръий” дар рохи бидъат қадам бигузорад дар воқеъ, бидъатро дар он моврид, ба жойи аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам пешвойи худиш қарор дода,ва қонуни шариати аллох ва дастури аллох ва росулишро кинор гузошта,ва қонун ва дастури бидъий ва тозаийро жойи он қарор дода ва ин журми астки аллох таоло харгиз  онро намебахшад ва ба андозайи журмики шахс муртакиб шуда уро мужозот мекунад.

Аммо, дар “вазъи мовжуд” ва мутаносиб бо авлавиятхо ва ниёзхойи рузи муслимин, ғейри аз даъвати бо басират ва хейр расоний ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба муслимин, машғул кардани худ ба андоза ва даражайи иймони муслимини ноқисул иймони фосиқ, ва талош барои пейдо кардани хатохо ва иштибохоти ахли бидъат жихати исбот кардани жаханнамий будан ё мезони фуру рафтани онхо дар оташ ин бародарон ва хохарони ситамдида, бештар шабихи кори инсонхойи бемор ва ё душманони тафрақа андоз ва уламойи суъ вар рувайбиза аст то касики буйи аз

«أَدْعُو إِلَى اللَّهِ ۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ»

Ва дарки вазъи мовжуди муслимин ва увлавиятхойи феълийи муслимин бурда бошад.

Ин ахли бидъат, дар хар сурати жузви жомеъайи муслимин хастанд ва мо вазоифи нисбат ба онхо дорем,чизики бисёри аз бародарон ва хохарони мо онро фаромуш карданд. Бузургтарин вазифайи феълийи мо барои нобуд кардани тамоми бидъатхо ва мафосиди рафторий ва амалий талош жихати ташкили уммати вохид ва жамоати вохид аз тариқи шўройи улил амри астки фақат ва фақат ба василайи он “ се абзор” ба вужуд меояд.

Ин вазифайи асосий мост, ин вазифайи асосий мо ва увлавияти асосий мост, увлавиятики агар анжом шавад хазорон олудагийи дигар аз бейн меравад, хамчунонки бо аз бейн рафтани хилафату ала минхажин нубувват хазорон  олудагий ба муслимин изофа шуд ва бо аз бейн рафтани хукумати бадили изтирорийи исломий дар сарзаминхойи олудагийхо бештар шуда ва бо аз бейн рафтани мажлиси вохиди шўройи исломий олудагийхо боз хам бештар ва бештар шуда аст.

Жихати аз бейн бурдани ин олудагийхо, алъон вазифайи асосий ва увлавияти асосий ташкил додани еки аз ин “ се абзор” аст. Ташкил додани уммати вохид ва шўройи улил амри вохиди астки бо ижмоъи вохиди худ, нақши қозиро ийфо мекунад ва хукми он хукми нахоий аст, ижмоъи он хукми нахоий аст ва бо ин ижмоъи вохиди худ жамоати вохидиро ба вужуд меоварад ва ин хамма умматхойи мутафарриқ ва жамоатхойи мутафарриқ хам аз бейн мераванд.

Акнун,вазифайи асосий хамин аст на машғул кардани худимон ба андозайи иймони мусалмони ноқисул иймон фосиқки бибинем андозайи иймони у чиқадар аст, ё машғул кардан ба инки даражаш чиқадар аст ё инки худимонро машғул кунемки ин шахси жаханнамий аст ва вориди жаханнам шавад ин қадар дар жаханнам фуру меравад. Ин кори ек дуст нест чи расид ба ек бародар.

(идома дорад……..)