وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(77- қисм)

 Шубхасиз мана бу адашишларни,булғанишларни булоғини,манбаъсини икки жойдан излаш керак бўлади:

– Уларни бири мунофиқ ва секулярзадаларни орасида бўлиб, баъзи бир мусулмонлар хам бу билан булғанишган ва мана бу  адашишларни ўзлари билан бирга олиб келишган.      

– Иккинчиси ўзларининг хамрохларини ўртасида  танқид усулини таълим беришни ва ўз-ўзини танқид қилишни маданиятлилаштириш бўйича  жамоатлардаги   шўроларини камчилигидур.

Мана шу кичик шўролар баъзи ўринларда жохил ахзоблар ва гурухларга ўхшаб мужохидлар ва муборизларнинг арзимас эътирозларига  хам зўравонлик, қўрқитувчи, тахдидли равишлар билан жавоб беришган, оқибатда бу ишлар кўпинча мужохидларнинг кўнглини совуб кетишига, бир четга чиқиб олишига ёки тафарруққа, жудо бўлишга, назарни текширилишига, ёлғон чегараларни вужудга келишига, хамда ана ўша кичик шўроларнинг номуносиб намунага айланишига олиб келди ва нотўғри суннатларга пойдевор бўлишди, натижада “шўровий ирода”га ва бу минтақадаги шўрони хамма жараёнига, уни қўл остидаги мажмуъаларга жуда катта зарбалар урилди ва хатто мана бу шўролардан ташқаридаги мусулмонларни хам фожеъаларга дучор қилди ва нихоят ўзининг табиий ўсиши йўлида қадам ташлаб кетаётган ва келажакда қудратманд,кучли инсонга айланиши керак бўлган  гўдакни нобуд қилишди.

Кичик жамоатлардаги шўрони камчилигига тегишли бўлган бошқа бир ўрин шуки, мана бу шўроларга ва “шўровий ирода”га ўзини тобеъ қилган мусулмон, аслида худди янги дунёга келган ва парваришга,эхтиёт қилишга, ўсиш ва ривожланиш  асбобларини мухайё қилишга эхтиёжи бор, “ ўзига эътимод қилишга” ва касалликни, заифликни  сабабларидан узоқлашишга  мухтож бўлган ва натижада  осойиш вазифаларига амал қилишга ниёзи бор  гўдакка ўхшайди. “Ўзига эътимод қилиш” ақидадан кейинги рахбариятни барча шаклларида, танзимотда, амалда ва шўронинг қўл остидаги мажмуъаларда вахдатнинг энг катта омилларидан ва зохирий абзорларидан хисобланади.

Шўро вахдатни ва “шўровий ирода”ни  хифз қилишлик ва уни сақлаб туриш учун уч абзордан бирини панохида керакли материалларни жиддий суратда мухайё қилиши лозим, амалий таълимотлар ва таълим бериш корхоналари орқали тажрибий холатда, вахдатни ва “шўровий ирода”ни хифз қилишнинг зарурлигига  ўзини қўл остидаги мажмуъаларни тарғиб қилиши ва вахдатни, “шўровий ирода”ни хифз қилиш учун химоя қилувчи  чораларга қўл уриши керак.

  Сабиқунлар,рахбарлар ва турли-хил шўролар бугунги кунда бошқа даврларга қараганда шаръий уч абзорни панохидаги  иттиходга,муштарак амалларга ва “шўровий ирода”га янада кўпроқ эхтиёжлари бор, шу нарсани уларга эслатиб ўтиш лозимки,  янада кўпроқ тафарруққа, ахли қиблани ва уларни паймондошларини  ўртасидаги бир неча дасталикка сабаб бўладиган улар томонидан амалга оширилган хар қандай камчиликлар, дархақиқат жохилият жибхасини мустахкамлаш билан бирга  барча мусулмонларни заифлаштириб ташлайди.

Сабиқунлар, рахбарлар ва турли- хил шўролар шу нарсани унутмасликлари керакки, жохилий жамиятдаги ғолиб тафаккур ва маданият жохилиятга,нодонликка суянган, мубораза қилувчилар турли- хил  йўллар орқали мана бу жохилиятни,нодонликни бир қисмини ўзлари билан бирга олиб келган бўлишлари мумкин, уларнинг кўпчилиги мана бу жохилий сифатларга эга бўлишлари хам аслида табиий бир холат, бундан хам кўра табиийроғи шуки, хатолар ва ақидавий,маданий нотўғри фикрлар, ақидавий ва фикрий сахих далилларни, хужжатларни ироя бериш орқали аста-секинлик билан узоқ муддат давомида бартараф қилинади. Мана бу жохилий сифатларни бартараф бўлиш муддати ва кофирларга,мунофиқларга,секулярзадаларга хос бўлган булғанишларнинг покланиш муддати, шахснинг ихлосига,садоқатига, даркига ва  фахмига боғлиқ нарса.

Шунинг учун хам мана бу даста  айтилган сифатлардан,булғанишлардан қутулиши учун замонга, даражама- даража мархалага ва ундан хам мухимроғи эса танқид қилиш ва исломий сахих ўзини танқид қилиш учун  очиқ, озод, табиий  фазога эхтиёжи бор. Чунки мана бу лойихани ва аниқ,мунсажим дастурни ижро қилмасдан, бу йўлни босиб ўтмасдан  туриб, ёлғон жудо бўлишларни ва ғайри шаръий чегараларни йўқотиб бўлмайди ва натижада шаръий уч абзорни панохидаги ахли қибланинг “шўровий иродаси”га зарба урилади, чунки мана бундан бошқа холатда, тафарруқ учун нусха ёзишлик,

  « فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ»،

муваффақиятсизликка,мусибатга,залилликка боис бўлади. Улар бизларнинг бемор, булғанган биродарларимиздурлар, уларни аста-секинлик билан ва тавхид,аллохни шариатидаги қонунлар, дилсўзлик   билан режалаштирилган холда, “шўровий иродани” хифз қилган ва тафарруқдан пархез қилган суратда шаръий уч абзорни панохида дармон қилишимиз керак.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (77- قیسم)

شُبهَه سِیز مَنشه بُو اَدَشِیشلَرنِی،بوُلغَه نِیشلَرنِی بوُلاغِینِی، مَنبَعسِینِی اِیککِی جایدَن کِیرَک بوُلَه دِی:

• اوُلَرنِی بِیرِی مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی آرَه سِیدَه بوُلِیب، بَعضِی بِیر مُسُلمانلَر هَم بُو بِیلَن بوُلغَه نِیشگن وَ مَنَه بوُ اَدَشِیشلَرنِی اوُزلَرِی بِیلَن بِیرگه آلِیب کِیلِیشگن.
• اِیککِینچِیسِی اوُزلَرِینِینگ هَمراهلَرِینِی اوُرتَه سِیدَه تَنقِید اوُصُولِینِی تَعلِیم بِیرِیشنِی وَ اوُز – اوُزِینِی تَنقِید قِیلِیشنِی مَدَنِیَتلِیلَشتِیرِیش بُویِیچَه جَماعَتلَردَگِی شوُرالَرنِی کَمچِیلِیگِیدوُر.

مَنَه شُو کِیچِیک شوُرالَر بَعضِی اوُرِینلَردَه جاهِل اَحزابلَر وَ گوُرُوهلَرگه اوُحشَب مُجاهِدلَر وَ مُبارِزلَرنِینگ اَرزِیمَس اِعتِراضلَرِیگه هَم زوُرَوانلِیک، قوُرقِیتوُچِی، تَحدِیدلِی رَوِیشلَر بِیلَن جَواب بِیرِیشگن، عاقِبَتدَه بُو اِیشلَر کوُپِینچَه مُجاهِدلَرنِینگ کوُنگلِینِی ساوُوب کِیتِیشِیگه، بِیر چِیتگه چِیقِیب آلِیشِیگه یاکِی تَفَرُّققَه، جُودا بوُلِیشگه،نَظَرنِی تِیکشِیرِیلِیشِیگه، یالغان چِیگرَه لَرنِی وُجُودگه کِیلِیشِیگه، هَمدَه اَنَه اوُشَنچَه کِیچِیک شوُرالَرنِینگ نامُوناسِب نَمُونَه لَرگه اَیلَه نِیشِیگه آلِیب کِیلدِی وَ ناتوُغرِی سُنَّتلَرگه پایدِیوار بوُلِیشدِی،نَتِیجَه دَه “شوُراوِی اِرادَه”گه وَ  بُو مِنطَقَدَگِی شوُرانِی هَمَّه جَرَیانِیگه، اوُنِی قوُل آستِیدَگِی مَجمُوعَه لَرگه جُودَه کَتتَه ضَربَه لَر اوُرِیلدِی وَ وَ حَتَّی فاجِیعَه لَرگه دوُچار قِیلدِی وَ نِهایَت اوُزِینِینگ طَبِیعِی اوُسِیشِی یوُلِیدَه قَدَم تَشلَب کِیتَه یاتگن وَ کِلَجَکدَه قُدرَتمَند، کوُچلِی اِنسانگه اَیلَه نِیشِی کِیرَک بوُلگن گوُدَکنِی نابوُد قِیلِیشدِی.

کِیچِیک جَماعَتلَردَگِی شوُرانِی کَمچِیلِیگِیگه تِیگِیشلِی بوُلگن باشقَه بِیر اوُرِین شوُکِی، مَنَه بُو شوُرالَرگه وَ “شوُراوِی اِرادَه” گه اوُزِینِی تابِع قِیلگن مُسُلمان، اَصلِیدَه حوُددِی یَنگِی دُنیاگه کِیلگن وَ پَروَرِیشگه، اِیختِیاط قِیلِیشگه، اوُسِیش وَ رِواجلَه نِیش اَسبابلَرِینِی مُهَیّا قِیلِیشگه اِیختِیاجِی بار، “اوُزِیگه اِعتِماد قِیلِیشگه ” وَ کَسَللِیکنِی،ضَعِیفلِیکنِی سَبَبلَرِیدَن اوُزاقلَه شِیشگه مُختاج بوُلگن وَ نَتِیجَه دَه آسایِیش وَظِیفَه لَرِیگه عَمَل قِیلِیشگه نِیازِی بار گوُدَککَه اوُحشَیدِی. “اوُزِیگه اِعتِماد قِیلِیش” عَقِیدَه دَن کِییِینگِی رَهبَرِیَتنِی بشرچَه شَکللَرِیدَه، تَنظِیماتدَه،عَمَلدَه وَ شُورانِینگ قوُل آستِیدَگِی مَجمُوعَه لَردَه وَحدَتنِینگ اِینگ کَتتَه عامِللَرِیدَن وَ ظاهِرِی اَبزارلَرِیدَن حِسابلَه نَه دِی.

شُورا وَحدَتنِی وَ “شوُراوِی اِرادَه” نِی حِفظ قِیلِیشلِیک وَ اوُنِی سَقلَب توُرِیش اوُچُون اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی پَناهِیدَه کِیرَکلِی مَتِیرِیاللَرنِی جِددِی صُورَتدَه مُهَیّا قِیلِیشِی لازِم، عَمَلِی تَعلِیماتلَر وَ تَعلِیم بِیرِیش کارخانَه لَرِی آرقَه لِی تَجرِیبِی حالَتدَه، وَحدَتنِی وَ “شوُراوِی اِرادَه” نِی حِفظ قِیلِیشنِینگ ضَرُورلِیگِیگه اوُزِینِی قوُل آستِیدَگِی مَجمُوعَه لَرنِی تَرغِیب قِیلِیشِی وَ وَحدَتنِی، “شُوراوِی اِرادَه” نِی حِفظ قِیلِیش اوُچُون حِمایَه قِیلوُچِی چارَه لَرگه قوُل اوُرِیشِی کِیرَک.

سابِقوُنلَر، رَهبَرلَر وَ توُرلِی- هِیل شوُرالَر بوُگوُنگِی کوُندَه باشقَه دَورلَرگه قَرَگندَه شَرعِی اوُچ اَبزارنِی پَناهِیدَگِی اِتِّحادگه، مُشتَرَک عَمَللَرگه وَ “شوُراوِی اِرادَه” گه یَنَدَه کوُپراق اِیختِیاجلَرِی بار، شوُ نَرسَه نِی اوُلَرگه اِیسلَه تِیب اوُتِیش لازِمکِی، یَنَدَه کوُپراق تَفَرُّققَه، اَهلِی قِبلَه نِی وَ اوُلَرنِی پَیمانداشلَرِینِی اوُرتَه سِیدَگِی بِیر نِیچَه دَستَه لِیککَه سَبَب بوُلَه دِیگن اوُلَر تامانِیدَن عَمَلگه آشِیرِیلگن هَر قَندَی کَمچِیلِیکلَر، دَرحَقِیقَت جاهِلِیَت جِبهَه سِینِی مُستَحکَملَش بِیلَن بِیرگه بَرچَه مُسُلمانلَرنِی ضَعِیفلَشتِیرِیب تَشلَیدِی.

سابِقوُنلَر، رَهبَرلَر وَ توُرلِی- هِیل شوُرالَر شوُ نَرسَه نِی اوُنوُتمَسلِیکلَرِی کِیرَککِی، جاهِلِی جَمِیعیَتلَردَگِی غالِب تَفَکُّر وَ مَدَنِیَت جاهِلِیَتگه، نادانلِیککَه سوُیَنگن، مُبارَزَه قِیلوُچِیلَر توُرلِی- هِیل یوُللَر آرقَه لِی مَنَه بُو جاهِلِیَتنِی،نادانلِیکنِی بِیر قِیسمِینِی اوُزلَرِی بِیلَن بِیرگه آلِیب کِیلگن بوُلِیشلَرِی موُمکِین، اوُلَرنِینگ کوُپچِیلِیگِی مَنَه بُو جاهِلِی صِیفَتلَرگه اِیگه بوُلِیشلَرِی هَم اَصلِیدَه طَبِیعِی بِیر حالَت بوُندَن هَم کوُرَه طَبِیعیِراغِی شوُکِی،خَطالَر وَ عَقِیدَه وِی، مَدَنِی ناتوُغرِی فِکرلَر،عَقِیدَه وِی وَ فِکرِی صَحِیح دَلِیللَرنِی، حُجَّتلَرنِی اِرایَه بِیرِیش آرقَه لِی اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن اوُزاق مُددَت دَوامِیدَه بَرطَرَف قِیلِینَه دِی. مَنَه بُو جاهِلِی صِیفَتلَرنِی بَرطَرَف بوُلِیش مُددَتِی وَ کافِرلَرگه، مُنافِقلَرگه، سِکوُلارزَدَه لَرگه خاص بوُلگن بوُلغَه نِیشلَرنِینگ پاکلَه نِیش مُددَتِی، شَخصنِینگ اَخلاصِیگه، صَداقَتِیگه، دَرکِیگه وَ فَهمِیگه باغلِیق نَرسَه.

شوُنِینگ اوُچُون هَم مَنَه بُو دَستَه اَیتِیلگن صِیفَتلَردَن،بوُلغَه نِیشلَردَن قوُتوُلِیشِی اوُچُون زَمانگه، دَرَجَه مَه – دَرَجَه مَرحَلَه گه وَ اوُندَن هَم مُهِمراغِی اِیسَه تَنقِید قِیلِیش وَ اِسلامِی صَحِیح اوُزِینِی تَنقِید قِیلِیش اوُچُون آچِیق، آزاد، طَبِیعِی فَضاگه اِیختِیاجِی بار. چوُنکِی مَنَه بُو لایِیحَه نِی وَ اَنِیق، مُنسَجِم دَستوُرنِی اِجرا قِیلمَسدَن، بُو یوُلنِی باسِیب اوُتمَسدَن توُرِیب، یالغان جوُدا بوُلِیشلَرنِی وَ غَیرِی شَرعِی چِیگرَه لَرنِی یوُقاتِیب بوُلمَیدِی وَ نَتِیجَه دَه شَرعِی اوُچ اَبزارنِی پَناهِیدَگِی اَهلِی قِبلَه نِینگ “شوُراوِی اِرادَه سِی” گه ضَربَه اوُرِیلَه دِی، چوُنکِی مَنَه بوُندَن باشقَه حالَتدَه، تَفَرُّق اوُچُون نوُصحَه یازِیشلِیک،  « فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ»، مُوَفَّقِیَتسِیزلِیککَه، مُصِیبَتلَرگه،زَلِیللِیککَه باعِث بوُلَه دِی. اوُلَر بِیزلَرنِینگ بِیمار، بوُلغَنگن بِرادَرلَرِیمِیزدوُرلَر، اوُلَرنِی اَستَه – سِیکِینلییک بِیلَن وَ تَوحِید، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر،دِیلسوُزلِیک بِیلَن رِیجَه لَشتِیرِیلگن حالدَه، “شوُراوِی اِرادَه نِی” حِفظ  قِیلگن وَ تَفَرُّقدَن پَرهِیز قِیلگن صُورَتدَه شَرعِی اوُچ اَبزارنِی پَناهِیدَه دَرمان قِیلِیشِیمِیز کِیرَک.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(77- قسمت)

شکی نیست که  منبع و سرچشمه ی تمام این آلودگی ها و انحرافات را باید در 2 دو جا جستجو کرد:

• یکی در میان منافقین و سکولار زده ها که عده ای از مسلمین هم به آن آلوده شده اند و با خودشان آورده اند
• دیگری در کوتاهی شوراهای جماعتها در فرهنگی کردن آموزشهای روش انتقاد و خودانتقادی در میان هم مسیران این شورا.

خود شوراهای کوچک  در مواردی مثل احزاب و گروههای جاهلی کوچکترین اعتراضات مجاهدین و مبارزین را با روش های خشونت آمیز و ارعاب گرایانه و تهدید آمیز پاسخ داده اند، که اغلب به دلسردی مجاهد و کناره گیری و یا تفرق و جدا شدن، تفتیش نظر و به وجود آمدن مرز بندی های کاذب، خود همین شوراهای کوچک تبدیل به الگوی نامناسب شده اند، و پایه گذار سنت های غلطی شده اند که صدمات عظیمی را به «اراده ی شورائی» و کل جریان و تمام زیر مجموعه های آن شورا درآن منطقه وارد کرده، و حتی سایر مسلمین خارج از این شورا را هم با فاجعه رو به رو کرده، و در نهایت طفلی که می رفت به رشد طبیعی خودش ادامه بدهد و تبدیل به انسان توانمند و قدرتمندی بشود را سقط می کنند.

مورد دیگر که به کوتاهی شورای جماعتهای کوچک بر می گردد این است که مسلمانی که خودش را تابع این شورا و «اراده ی شورائی» می کند در واقع مثل کودک تازه به دنیا آمده ای است که نیاز به مراقبت و نگهداری و فراهم کردن اسباب رشد و ترقی، و بخصوص نیازمند «اعتماد به نفس»، و جلوگیری کردن از اسباب بیماری و ضعف است، تا بتواند به وظایف اساسیش عمل کند. «اعتماد به نفس» پس از عقیده بزرگترین عامل و ابزار ظاهری وحدت در تمام اشکال رهبریت، تنظیمات، عمل وزیر مجموعه های شوراست.

شورا لازم است که برای حفظ و نگهداری از وحدت و«اراده ی شورائی» به صورت جدی تدارکات لازم را در پناه یکی از 3 ابزار شرعی فراهم کند، و با آموزشهای عملی و کارگاههای آموزشی به صورت پراکتیک زیر مجموعه های خودش را به ضرورت حفظ وحدت و«اراده ی شورائی» ترغیب و تشویق کند، و برا ی حفظ وحدت و«اراده ی شورائی» دست به اقدامات پیشگیرانه بزند.

 سابقین و پیشتازان و شوراهای مختلف امروزه بیشتر از هر زمانی به اتحاد و عمل مشترک و «اراده ی شورائی» تحت پوشش یکی از 3 ابزارشرعی  نیازمندند، و لازم است گوشزد بشود که هر گونه کوتاهی آنها که منجر به هر گونه تفرق و چند دستگی میان اهل قبله و هم پیمانان سنتی آنها بشود در واقع جبهه جاهلیت را تقویت کرده و کل مسلمین راضعیف خواهد کرد.

سابقین و پیشتازان و شوراهای مختلف نباید فراموش کنند که تفکر و فرهنگ غالب در جامعه ی جاهلی متکی بر جاهلیت ونفهمی است، و از طرق مختلف ممکن است مبارزین بخشی از این جاهلی و نفهمی را با خود آورده باشند، این طبیعی خواهد بود که این ها صاحب برخی از صفات جاهلی باشند، و طبیعی تر و عملی تر این است که خطاها و افکار غلط عقیدتی و فرهنگی، با ارائه دلیل و برهان صحیح عقیدتی و فکری، آن هم به تدریج و در دراز مدت بر طرف می شوند. مدت بر طرف شدن این صفت های جاهلی و پاک کردن آلودگی های مخصوص کفار و منافقین و سکولار زده هاهم بستگی به میزان اخلاص، صداقت، ایمان، درک، فهم و گیرایی شخص دارد.

برای همین است که بریدن از این دسته از صفات و آلودگی ها نیازمند زمان، و تدریجی بودن، و مهمتر از آن نیازمند وجود فضایی باز، آزاد و طبیعی برای انتقاد و خود انتقادی صحیح اسلامی است. و هرگز نمی شود قبل از طی کردن و اجرایی کردن این پروسه و برنامه ی دقیق و منسجم، جدایی های کاذب و مرزبندی های غیر شرعی را دامن زد و به «اراده ی شورائی» اهل قبله در پناه 3 ابزار شرعی صدمه زد، چون در غیر این صورت پیچیدن نسخه برای تفرق،« فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ»، شکست و مصیبت و ذلیلی است. اینها برادران مریض و آلوده ی ما هستند که به صورت تدریجی و برنامه ریزی شده با توحید و قانون شریعت الله، و دلسوزانه، باید ضمن حفظ «اراده ی شورائی» و پرهیز از تفرق و در پناه 3 ابزار شرعی درمانشان کنیم .

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(2-қисмат)

Дар инжостки шахс ба шох килиди аслийи бехдошти даруний ( равоний) даст пейдо мекунад ва он хам иззат ба нафс ва эътимод ба нафс астки танхо мухтасси :

وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ (منافقون/ 8)

аст. Иззат яъни мезони арзиш ва эхтиромики хар фард барои худиш қоил аст, ва аллох таоло бо қавониниш ин каромат ва иззатро ба инсон дода аст

«وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ» (اسراء/70).

Қазовати мо нисбат ба худимон хам ба арзишхойики дорем бастагий дорад. Агар қазовати мо ба арзишхойимон мусбат бошад иззати нафси болойи дорем, аммо агар қазовати мо нисбат ба арзишхойимон манфий бошад, аз иззати нафси пойини бархурдорем. Дар хақиқат сарчишмайи эътимоди ба нафси мо арзишхойи мо хастандки аз қонуни шариати аллох сарчишма гирифтанд, ва ин арзишхо барои мо сифот ва фазоил ва истеъдодхойи воқеийро дар мо ба вужуд овардандки омили аслийи эътимоди ба нафс ва иззати нафси мо шуданд.

• Мовриди дигарики ба мо кўмак мекунад ба худшиносий бирасем шинохти ниёз хаст: шинохти ниёзхо хам мусовий аст бо талош барои бартараф кардани онхо аз масири дуруст ва сахихиш. Дар инжо лозим аст шахс илова бар ниёзхойи муштараки миёни инсонхо, ибтидо ба жинсияти худиш таважжух кунад ва онро бипазирад. Илова бар ин бояд ба вижагихойи жисмийи худиш таважжух кунад. Замоники шахс худишро ба унвони ек инсон бо вижагихойи хосси худиш мепазирад, яъни ба нуқоти қувват ва заъфи худиш пей бурда аст, ва худишро хамонтурики хаст ва ба андозайи тавоноийхо ва вусъатишки талош карда аст дуст дорад, ва барои худиш арзиш қоил аст, чун медонадки аллох таоло хамин андоза ба у тавоноий дода аст ва ишон хам ба хамон андоза талош карда аст.
• لايُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها (بقره/286)
• “Худованд хеч касро таклиф намекунад, магар ба андозайи тавоноийи у”
• Мовриди дигарики лозим аст дар масалайи худшиносий ба он таважжух бишавад шинохти нуқоти қуввати худимон астки метавонем бо такия бар нуқоти қувватимон бар нуқоти заъфимон ғалаба мекунем. Шинохти нуқоти қувват боиси тақвияти ирода ва ихсоси ифтихор дар шахс мешавад, ва боис мешавад нуқта заъфимонро бипазирем, ва қабул кунемки нуқта заъафхойи дорем, ва саъй кунем ин нуқта заъафхоро ислох ва дармониш кунем. Вақтики нуқоти қуввати худимонро бишносем бехтар метавонем руйи худимон контрол дошта бошем. Инхо умда мавориди хастандки шахс бояд дар худшиносиш ба он диққат кунад.

Холо, замоники аз худит ё аз хар чизи дигари рози нести нишонайи астки ба ту хушдор медихадки бояд тағйир ба вужуд биёд. Возех астки ин тағйир баъди аз ихсоси норизояти ба вужуд меояд, ва харакат аз ин чизи хамки шуморо норози карда аст ва тағйири ин вазъ ё чизики боиси норизоятийи шумо шуда аст ва расидан ба он чизики ризояти шуморо ба даст меоварад бояд бар асоси илм ва огохий бошад. Хатто харакат аз жохилият ба тўвхид хам бояд бар асоси илм ва шинохт бошад, ва набояд куркурона харакат кард.

. فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ.(محمد/19)

Инжостки бисёри аз бузургони мо мисли имом Бухорий рохимахуллох дар китобхойишон фасл ва боби жудогонайиро тахти унвони “ илм қабли аз қовл ва амал “ қарор доданд.

Бо ин худшиносий хар мусалмоники хохони тағйири муносиби аст бояд дар мовриди “ шевайи харакат” ва “ хадафи” ки мехоханд ба он бирасад шинохт ва илми кофийи шаръий дошта бошад. Дар мовриди “ шевайи харакат” лозим аст шинохти мо ва “ шевайи харакати” мо дар тағйири он чизики моро норози карда ба ду моврид таважжух дошта бошад:

1. Еки умури ғаризий ва фитрий хастанд мисли героиш ба нушидан, хурдан , нафас кашидан, шодий ва бозий ва хушхолий ва кунжковий ва истиқлол талабий ва ғейрих.
2. Дигари умури иктисобий хастандки аз тариқи қонуни шариати аллох ва амал ба вужуд меоянд. Табаъият аз қонуни шариати аллох мушаххас аст, аммо амал, мисли улгубардорий ва муқойисайи худ бо дигарон дар гузашта ва холки дар масири қонуни шариати аллох харакат карданд.

Ба ин шевайи пейравийи илмий ва амалийи мо аз қонуни шариати аллох барои идорайи зиндагийи даруний ва моддийимон мегуем ибодатки хадафи аслийи зиндагийи мо дар дунёст.

. وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ(ذاریات/56)

Холо ин умури фитрий чи хастандки бояд дар тағйири он чизики моро норози карда аст ба он таважжух кунем? Умури фитрий, зотийи инсон хастандки иктисобий нестанд ва бар асари фаолияти худи инсон ба вужуд намеоянд, балки бо шиддат ва заъафхойи дар тамоми инсонхойи мусалмон ва ғейри мусалмон вужуд доранд ва умумий хастанд, мисли героиш ба парастиши аллох ва тўвхид, хейрхохи, хақиқатжуйи, героиш ба тўлид ва ихтироъи чизхойи жадид, зебо пасандий,шодий, масалан мо шодийро дуст дошта бошем ва аз чизхойи ғамовар бадимон биёяд ва …….

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

• Қисмат)

Бисмиллах валхамдулиллах.

“ барости хамд ва сипос танхо лойиқи худо аст уро шукр мегуем ва аз у дархости кўмак ва омурзиш мекунем, ва панох мебарем ба худо аз шурури нафсхойимон ва аз бадихойи аъмолимон , хар касики худо уро хидоят кунад хеч каси наметавонад уро гумрох кунад ва хар касики худованд уро гумрох кунад хеч каси наметавонад уро хидоят дихад ва шаходат медихамки хеч илох бар хаққи бажуз аллох нестки танхо ва бешарик аст, ва шаходат медихамки Мухаммад банда ва фристодайи у аст”.

“эй касоники иймон овардаид ончунонки шойиста аст, аз худо битарсид ва намирид магар онки мусалмон бошид”.

“ эй инсонхо аз ( хашми) парвардигоритон бипархезид, парвардигорики шуморо аз ек инсон халқ кард ва ( сипас) хамсаришро аз новъи у офарид ва аз он ду нафари мардон ва занони фаровони мунташир сохт. Ва аз ( хашми) худойи бипархезидки хамдигарро ба у сўганд медихид, ва бипархезид аз инки пейванди хешовандиро қатъ кунид бегумон худованд муроқиби шумо аст”.

“эй мўъминон аз худо битарсид ва сухани хақ ва дуруст бигуйид. Дар натижа худо ( тўвфиқи хейритон медихад ва ) аъмолитонро шойиста мегардонад ва гунохонитонро мебахшад. Аслан хар каси аз худо ва пайғамбариш фармонбурдори кунад, қатъан ба пирузий ва комёби бузурги даст меёбад”.

“ Аммо баъад: росттарин сухан китоби худо, ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст,ва бадтарин умур нововари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат; ва хар бидъати гумрохий ва хар гумрохий дар оташ аст”.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Алхамдулиллах имруз хам расидем ба дарси хаштуми муқаддамотимонки охарин дарс аз силсила дарсхойи муқаддамотимонро ташкил медихадки ба баррасийи” шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он” ихтисос дорад.

Дарсимонро бо муқаддамайи лозим дар мовриди худшиносий, умури фитрий ва жойгохи қонуни шариати аллох ба унвони еки аз мухтавохо ва мафохими чохоргонаий дини ислом ба пеш мебаремки барои вуруди мо ба бахси аслийи шодий метавонад нақши килидиро дошта бошад. Хар чанд иртиботи мустақими шодийи муслимин бо хар чохор мухтаво ва мафхуми дин яъни : 1- хокимият ва султайи бартар, 2- қавонин ва ахком , 3- итоат кардан аз ин қавонин ва хокимият, 4- подош додан ва мужозот кардан бар асоси ин қавонин ва ахком тавассути хокимият ва султайи бартарро намешавад нодида гирифтки мешавад холис кардани дин барои аллох

«أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ».

Дар ин масир аввалин қадам ва истортики хар инсони мутаодили лозим аст бардорад ин астки бар новъи худшиносий бирасад. Ин шинохтро хам метавонад аз роххойи мушаххаси ба даст биёварад мисли :

-шинохти ахдоф : замоники шахс ба ин даража аз шинохт мерасад боис мешавадки аз ахдофи тахлилий ва ғейри воқеий дури кунад. Чун ахдофи ғейри воқеий хамиша боиси шикаст, нокомий, ноумидий ва хашми нобажо мешаванд. Шахс медонадки хадафи бузургиш танхо мухтас кардани ибодат ва қавонин барои аллох аллох ва бас:

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ (ذاریات/56)

Ва тамоми ахдофи дигариш хам бояд дар хидмат ба ин хадафи аслий бошад.

– Ва рохи дигарики мешавад ба ин худшиносий расид шинохти арзишхойи воқеий аст: шинохти арзишхойи воқеий ва дуруст боиси пархези аз арзишхойи козиб ва дар натижа расидани ба ризоят аз зиндагий мешавад. Мажмуъайи ин ақоид, бовархо ва арзишхо хастандки моро мосозанд ва ба мо хувият медиханд. Инхо чорчуб ва сохтори дарунийи моро шикл медиханд ва мо хам бар асоси хамин ақоид, бовархо ва арзишхойимон иттилоат ва рафторхойи дарёфти аз мухит, атроф ва пиромуни худимонро тасфия ва пардозиш мекунем, ва бар мабнойи хамин ба дунё ва хар ончи аз инсон, хайвон, гиёх,дарё ва ……..хаст нигох мекунем, ва бар хамин асос дар мовриди худ ва дигарон қазоват мекунем. Аввалин суъолики матрах мешавад ин астки худшиносий инсон аз чи рохи ва аз чи коноли бояд анжом бишавад? Аз коноли созанда ва холиқи инсон? Ё аз тариқи зехн ва хостахойи нафсоний худи инсон?

(идома дорад……..)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(76- қисм)  

Агар улар ислом жибхасини кучли қилишликни “хамма нарсадан” кўра афзал деб билишса ва биринчи хатто иккинчи, учинчи даражали душманларнинг муттахид жибхасини қаршисида туриб шаръий уч абзордан бирининг  каналига кўра  мусулмонларнинг жибхасига  ва мусулмонларни “шўровий ирода”сига хизмат қилишни қасд қилган бўлсалар, қуйидагиларни лозим тутушлари керак бўлади:

– Ихтилоф чиқиши қатъий бўлган ўринларда  ва хануз бу ихтилофларни бирлаштириш учун шўро ташкил қилинмаган замонда, кечиримли бўлишимиз ва шаръий маъруфга буюриш ва мункардан қайтаришга эга бўлишимиз керак ва ўзимизни вужудимизда мана бу ихтилофли масалаларга нисбатан  қаттиққўлликни,қатъиятни чегаралашимиз лозим.

 – Мухолифларимиз билан қандай муносабатда бўлиш учун зарурий таълимотларни ўрганишга ўзимизни тарғиб қилишимиз керак, тоқатли бўлиш ва ғазабни бошқариш ва қайсарликдан қутулишга ўхшаган масалаларни хос шаръий таълим марказларида амалан таълим олишимиз лозим.

– Шу нарсага ишонч хосил қилишимиз керакки, шаръий манбаълардан олинган  бизларнинг тушунчаларимиз хам ва бошқаларнинг тушунчалари, тафсирлари хам бутун жахон ёки минтақавий улил амр шўроси ташкил бўлгунига қадар,мутлақ эмас нисбий хисобланади ва хеч қандай шахсга  ё тафсирга сиғинилмайди. Чунки агар хар қандай шахсни ё тафсирни мутлақ дейдиган бўлсангиз ва уларнинг беасос  ўргамчак деворидан ўзингизни қутқармасангиз, дархақиқат сиз уларни аллохни шариатидаги қонунларни ўрнига қўйиб сиғинган бўласиз.

– Бир мисқол ё бир зарра такаббур бизларнинг қалбимизга,амалларимизга йўл топиб киришига рухсат бермаслигимиз керак. Такаббур бу сулх ва маваддах йўлини ёпиш ва зўравонлик, кураш йўлини очиш демакдир.

– Ёмон гумон қилишдан, олдиндан хукм чиқаришдан ва далилсиз,илмсиз бошқаларга тухмат қилишдан, ғийбат қилишдан, жосуслик қилишдан пархез қилиш лозим.            

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (حجرات/12)

– Бундан ташқари бизларнинг амр ба маъруф ва нахий аз мункарларимизни хаммаси шундай шевада бўлиши керакки, каттароқ мункарга сабаб бўлмасин. Бизларнинг барча мункардан нахий қилишларимиз вахдатга юзланиш ва тафарруқдан пархез қилишни йўлида бўлмоғи лозим.

Саййидимиз Хорун  ва Мусонинг бани исроилдаги  бузоқ воқеасига нисбатан билдирган муносабатларини яна қайтадан кўриб чиқсак, шу нарсани тушуниб етамизки, тафарруқ ширки мусулмон жамияти учун мавжуд бўлган  энг катта мункар хисобланади. Кўриб турганингиздек,тафарруқ ширки мусулмон жамияти учун бузоққа сиғиниш ширкидан тортиб хамма қабул қиладиган рахбарга етишликкача бўлган нарсаларни хаммасидан хатарлироқдур. Хамма қабул қиладиган рахбарга етиб борилгунгача бўлган даврда кичикроқ ширкка қарши жангга каттароқ ширк билан бирга борилмайди ва каттароқ ширкни кичикроқ ширкни ўрнига қўйилмайди.  Шунинг учун  хам мухолиф биродарларимиз ё опа- сингилларимиз билан  нихоятда жузъий,майда мункарлар ё фиқхий,фаръий ихтилофлар  сабабли, уларнинг хиссиётларини, туйғуларини  ярадор қилишимизни натижасида, улар  биз билан бирга вахдат ва қудрат ва вохид улил амр шўросини, хамда исломий хукуматни, вохид умматни, вохид жамоатни, вохид ижмоъни ташкил қилиш сари қилаётган сафаримиздан пушаймон бўлиб кетиб қолишмасин. Ёки иккиланиб шубхаланиб сустлашишмасин ва бизларнинг уч абзорни канали орқали олиб бораётган  “шўровий иродамиз” га зарба етмасин.

  خیرالنَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ-

каби мухим нарсани назарда тутган холда сухбатларимиздан ва маъруфга даъват қилиб мункардан қайтаришдан мақсад, бир манфаат етказиш бўлиши керак, бу ердаги лаззат хам шерикларимизни устидан ғалаба қозонишда ёки йўлни пуч,арзимас қилиб кўрсатишда ё уларни устидан хукм чиқаришда  эмас, балки уларга фойда етказишда бўлиши лозим. Ана бу хатоларга жуда кўпчилик дучор бўлишади.

Энди мана бу чораларни қарама- қаршисида, жохилий жамиятда мунофиқ ва секулярзадаларнинг баъзи сифатларига чалиниб қолган ва ўзларини хануз бу фосид  сифатлардан поклашга улгурмаган ва бу сифатларни ўзлари билан бирга мана бу вирусларни,булғанишларни мусулмонларнинг харакатини ичига олиб кирган   бир даста биродарларимиз ва опа-сингилларимиз бор бўлишлари мумкин, мана булар эса ўз ўрнида мусулмонларнинг “шўровий иродаси”га ва онгли, мақсадли ва харакатланувчи  вахдатга етказиладиган жиддий зарбаларни муқаддимаси бўлиши хам мумкин.

Мисол тариқасида айтиладиган бўлса, мана бу бемор, булғанган, ва иймони заиф мусулмонларни наздида ғийбат қилиш жуда хам арзимас бир нарса хисобланади ва осонлик билан бу гунохни қилишади,аслида  миш-миш бўлган сўзларни хам уни оқибати хақида фикрлаб ўтирмасдан оғизма- оғиз ғийбат қилиш билан тарқатиб юришади, биродарларни ва опа- сингилларнинг кичкина харакатларига нисбатан хам жосуслик қилиш орқали  ёмон гумон қилиш, улар учун модага айланади, агар улар хос бир тафсирга ё ижтиходга тобеъ бўлишса, бир тафсир ва бошқа мазхабдаги  ўзларининг мухолифларини  содиқлик билан кўришга аслан кўзлари хам йўқ, ўртада  кичкина бир назарий  ихтилоф вужудга келиши билан муроса қилиб биродарчиликни ва зиллатни,рахмни, хамда мухолиф назарга нисбатан муносиб муносабатни кўрсатишни ва жохилятга қарши амал иттиходини хифз қилишни  ўрнига, аввалданоқ ёрлиқ ёпиштиришни, тухмат қилишни бошлашади, натижада вақт ўтиши билан

« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ» و جای« رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ» و « أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

 ни ўрнини душманчилик ва кина эгаллайди ва нихоят эса арзимас,кичик ихтилофларни катталаштириб кўрсатиш орқали хазф қилиб ташлаш  ё тафарруқ билан ишни нихоясига етказишади. Мана бундай тескари амал  қилишлар ва бундай булғанишлар мусулмонлар томонидан бер четга улоқтириб ташланиши керак ва бу амалларни  жохилий жамиятларга қўйиб қўйилиши лозим.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(76- قیسم)

اَگر اوُلَر اِسلام جِبهَه سِینِی کوُچلِی قِیلِیشلِیکنِی “هَمَّه نَرسَه دَن” کوُرَه اَفضل دِیب بِیلِیشسَه وَ بِیرِینچِی حَتَّی اِیککِینچِی، اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنلَرنِینگ مُتَّحِد جِبهَه سِینِی قَرشِیسِیدَه توُرِیب شَرعِی اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِینگ کَنَلِیگه کوُرَه مُسُلمانلَرنِینگ جِبهَه سِیگه وَ مُسُلمانلَرنِی “شُوراوِی اِرادَه” سِیگه حِذمَت قِیلِیشنِی قَصد قِیلگن بوُلسَه لَر، قوُیِیدَگِیلَرنِی لازِم توُتِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی: 

• اِیختِلاف چِیقِیشِی قَطعِی بوُلگن اوُرِینلَردَه وَ هَنُوز بُو اِیختِلافلَرنِی بِیرلَشتِیرِیش اوُچُون شوُرا تَشکِیل قِیلِینمَه گن زَماندَه، کِیچِیرِیملِی بوُلِیشِیمِیز وَ شَرعِی مَعروُفگه بوُیوُرِیش وَ مُنکَردَن قَیتَه رِیشگه اِیگه بوُلِیشِیمِیز کِیرَک وَ اوُزِیمِیزنِی وُجُودِیمِیزدَه مَنَه بُو اِیختِلافلِی مَسَلَه لَرگه نِسبَتاً قَتتِیق قوُللِیکنِی، قَطعِیَتنِی چِیگرَه لَه شِیمِیز لازِم.
• مُخالِفلَرِیمِیز بِیلَن قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش اوُچُون ضَرُورِی تَعلِیماتلَرنِی اوُرگه نِیشگه اوُزِیمِیزنِی تَرغِیب قِیلِیشِیمِیز کِیرَک، طاقَتلِی بوُلِیش وَ غَضَبنِی باشقَه رِیش وَ قَیصَرلِیکدَن قوُتوُلِیشگه اوُحشَه گن مَسَلَه لَرنِی خاص شَرعِی تَعلِیم مَرکَزلَرِیدَه عَمَلاً تَعلِیم آلِیشِیمِیز لازِم.
• شُو نَرسَه گه اِیشانچ حاصِل قِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، شَرعِی مَنبَعلَردَن آلِینگن بِیزلَرنِینگ توُشوُنچَه لَرِیمِیز هَم وَ باشقَه لَرنِینگ توُشوُنچَه لَرِی، تَفسِیرلَرِی هَم بوُتوُن جَهان یاکِی مِنطَقَه وِی اوُلِی الاَمر شوُراسِی تَشکِیل بوُلگوُنِیگه قَدَر، مُطلَق اِیمَس نِسبِی حِسابلَه نَه دِی وَهِیچ قَندَی شَخصگه یا تَفسِیرگه سِیغِینِیلمَیدِی. چوُنکِی اَگر هَر قَندَی شَخصنِی یا تَفسِیرنِی مُطلَق دِییدِیگن بوُلسَنگِیز وَ اوُلَرنِینگ بِی اَساس اوُرگمچَک دِیوارِیدَن اوُزِینگِیزنِی قوُتقَرمَه سَنگِیز، دَرحَقِیقَت سِیز اوُلَرنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اوُرنِیگه قوُیِیب سِیغِینگن بوُلَه سِیز.
• بِیر مِسقال یا بِیر ذَررَه تَکَبُّور بِیزلَرنِینگ قَلبِیمِیزگه، عَمَللَرِیمِیزگه یوُل تاپِیب کِیرِیشِیگه رُحصَت بِیرمَسلِیگِیمِیز کِیرَک. تَکَبُّر بُو صُلح وَ مَوَدَّه یوُلِینِی یاپِیش وَ زُورَوانلِیک، کوُرَش یوُلِینِی آچِیش دِیمَکدِیر. 
• یامان گوُمان قِیلِیشدَن، آلدِیندَن حُکم چِیقَه رِیشدَن وَ دَلِیلسِیز، عِلمسِیز باشقَه لَرگه توُحمَت قِیلِیشدَن،غِیبَت قِیلِیشدَن، جاسوُسلِیک قِیلِیشدَن پَرهِیز قِیلِیش لازِم.

  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَالظَّنِّإِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (حجرات/12)

– بوُندَن تَشقَرِی بِیزلَرنِینگ اَمر بَه مَعرُوف وَ نَهِی اَز مُنکَرلَرِیمِیزنِی هَمَّه سِی شوُندَی شِیوَه دَه بُولِیشِی کِیرَککِی، کَتتَه راق مُنکَرگه سَبَب بوُلمَه سِین. بِیزلَرنِینگ بَرچَه مُنکَردَن نَهِی قِیلِیشلَرِیمِیز وَحدَتگه یوُزلَه نِیش وَ تَفَرُّقدَن پَرهِیز قِیلِیشنِی یوُلِیدَه بوُلماغِی لازِم.

سَیِّدِیمِیز هارُون وَ مُوسَی نِینگ بَنِی اِسرائِلدَگِی بوُزاق واقِیعَه سِیگه نِسبَتاً بِیلدِیرگن مُناسَبَتلَرِینِی یَنَه قَیتَه دَن کوُرِیب چِیقسَک، شوُ نَرسَه نِی توُشوُنِیب یِیتَه مِیزکِی، تَفَرُّق شِیرکِی مُسُلمان جَمِیعیَتِی اوُچُون مَوجُود بوُلگن اِینگ کَتتَه مُنکَر حِسابلَه نَه دِی. کوُرِیب توُرگه نِینگِیزدِیک، تَفَرُّق شِیرکِی مُسُلمان جَمِیعیَتِی اوُچُون بوُزاققَه سِیغِینِیش شِیرکِیدَن تارتِیب هَمَّه قَبوُل قِیلَه دِیگن رَهبَرگه یِیتِیشلِیککَه چَه بوُلگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِیدَن خَطَرلِیراقدوُر. هَمَّه قَبوُل قِیلَه دِیگن رَهبَرگه یِیتِیب بارِیلگوُنگه چَه بُولگن دَوردَه کِیچِیکراق شِیرککَه قَرشِی جَنگگه کَتتَه راق شِیرک بِیلَن بِیرگه بارِیلمَیدِی وَ کَتتَه راق شِیرکنِی کِیچِیکراق شِیرکنِی اوُرنِیگه قوُیِیلمَیدِی. شوُنِینگ اوُچُون هَم مُخالِف بِرادَرلَرِیمِیز یا آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز بِیلَن نِهایَتدَه جُزئِی، مَیدَه مُنکَرلَر یا فِقهِی، فَرعِی اِیختِلافلَر سَبَبلِی، اوُلَرنِینگ حِسّیاتلَرِینِی،توُیغوُلَرِینِی یَرَدار قِیلِیشِیمِیزنِی نَتِیجَه سِیدَه، اوُلَر بِیز بِیلَن بِیرگه وَحدَت وَ قُدرَت وَ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی، هَمدَه اِسلامِی حُکوُمَتنِی، واحِد اوُمَّتنِی، واحِد جَماعَتنِی، واحِد اِجماعنِی تَشکِیل قِیلِیش سَرِی قِیلَه یاتگن سَفَرِیمِیزدَن پُوشَیمان بوُلِیب کِیتِیب قالِیشمَه سِین. یاکِی اِیککِیلَه نِیب شُبهَه لَه نِیب سوُستلَه شِیشمَه سِین وَ بِیزلَرنِینگ اوُچ اَبزارنِی کَنَلِی آرقَه لِی آلِیب بارَه یاتگن “شوُراوِی اِرادَه مِیز” گه ضَربَه یِیتمَه سِین.

   خَیرُالنَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاس  کَبِی مُهِم نَرسَه نِی نَظَردَه توُتگن حالدَه صُحبَتلَرِیمِیزدَن وَ مَعرُوفگه دَعوَت قِیلِیب مُنکَردَن قَیتَه رِیشدَن مَقصَد، بِیر مَنفَعَت یِیتکَه زِیش بوُلِیشِی کِیرَک، بوُ یِیردَگِی لَذذَت هَم شِیرِیکلَرِیمِیزنِی اوُستِیدَن غَلَبَه قاذانِیشدَه یاکِی یوُلنِی پوُچ ،اَرزِیمَس قِیلِیب کوُرسَه تِیشدَه یا اوُلَرنِی اوُستِیدَن حُکم چِیقَه رِیشدَه اِیمَس، بَلکِی اوُلَرگه فایدَه یِیتکَه زِیشدَه بوُلِیشِی لازِم. اَنَه بوُ خَطالَرگه جُودَه کوُپچِیلِیک دوُچار بوُلِیشَه دِی.

اِیندِی مَنَه بُو چارَه لَرنِی قَرَمَه – قَرشِیسِیدَه، جاهِلِی جَمِیعیَتدَه مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِینگ بَعضِی صِیفَتلَرِیگه چَه لِینِیب قالگن وَ اوُزلَرِینِی هُنوُز بُو فاسِد صِیفَتلَردَن پاکلَشگه اوُلگوُرمَه گن وَ بُو صِیفَتلَرنِی اوُزلَرِی بِیلَن بِیرگه مَنَه بُو وِیرُوسلَرنِی،بوُلغَه نِیشلَرنِی مُسُلمانلَرنِینگ حَرَکَتِینِی اِیچِیگه آلِیب کِیرگن بِیر دَستَه بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز بار بوُلِیشلَرِی موُمکِین، مَنَه بوُلَر اِیسَه اوُز اوُرنِیدَه مُسُلمانلَرنِینگ “شوُراوِی اِرادَه سِی”گه وَ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتگه یِیتکَه زِیلَه دِیگن جِددِی ضَربَه لَرنِی مُقَدِّیمَه سِی بوُلِیشِی موُمکِین.

مِثال طَرِیقَه سِیدَه اَیتِیلَه دِیگن بوُلسَه، مَنَه بُو بِیمار، بوُلغَنگن وَ اِیمانِی ضَعِیف مُسُلمانلَرنِی نَزدِیدَه غِیبَت قِیلِیش جُودَه هَم اَرزِیمَس بِیر نَرسَه حِسابلَه نَه دِی وَ آسانلِیک بِیلَن بُو گوُناهنِی قِیلِیشَه دِی، اَصلِیدَه مِیش- مِیش بوُلگن سوُزلَرنِی هَم اوُنِی عاقِبَتِی حَقِیدَه فِکرلَب اوُتِیرمَسدَن آغِیزمَه – آغِیز غِیبَت قِیلِیش بِیلَن تَرقَه تِیب یوُرِیشَه دِی، بِرادَرلَرنِی وَ آپَه – سِینگِیللَرنِینگ کِیچکِینَه حَرَکَتلَرِیگه نِسبَتاً هَم جاسُوسلِیک قِیلِیش آرقَه لِی یامان گوُمان قِیلِیش، اوُلَر اوُچُون مادَه گه اَیلَه نَه دِی، اَگر اوُلَر خاص بِیر تَفسِیرگه یا اِجتِهادگه تابِع بوُلِیشسَه، بِیر تَفسِیر وَ باشقَه مَذهَبدَگِی  اوُزلَرِینِینگ مُخالِفلَرِینِی صادِقلِیک بِیلَن کوُرِیشگه اَصلاً کوُزلَرِی یوُق، اوُرتَه دَه کِیچکِینَه بِیر نَظَرِی اِیختِلاف وُجُودگه کِیلِیشِی بِیلَن موُراسَه قِیلِیب بِرادَرچِیلِیکنِی وَ زِللَتنِی، رَحمنِی، هَمدَه مُخالِف نَظَرگه نِسبَتاً مُناسِب مُناسَبَتنِی کوُرسَه تِیشنِی وَ جاهِلِیَتگه قَرشِی عَمَل اِتِّحادِینِی حِفظ قِیلِیشنِی اوُرنِیگه ، اَوَّلدَه ناق یارلِیق یاپِیشتِیرِیشنِی،توُحمَت قِیلِیشنِی باشلَه شَه دِی، نَتِیجَه دَه وَقت اوُتِیشِی بِیلَن « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ» وَ « رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ» و « أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ» نِی اوُرنِینِی دُشمَنچِیلِیک وَ کِینَه اِیگللَیدِی وَ نِهایَت اِیسَه اَرزِیمَس، کِیچِیک اِیختِلافلَرنِی کَتتَه لَشتِیرِیب کوُرسَه تِیش آرقَه لِی حَذف قِیلِیب تَشلَش یا تَفَرُّق بِیلَن اِیشنِی نِهایَه سِیگه یِیتکَه زِیشَه دِی. مَنَه بوُندَی تِیسکَه رِی عَمَل قِیلِیشلَرِی وَ بوُندَی بُولغَه نِیشلَر مُسُلمانلَر تامانِیدَن بِیر چِیتگه اوُلاقتِیرِیب تَشلَه نِیشِی کِیرَک وَ بُو عَمَللَرنِی جاهِلِی جَمِیعیَتلَرگه قوُیِیب قوُیِیلِیشِی لازِم.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(76- قسمت)

لازم است اگر یقین دارند که قوی کردن جبهه ی اسلام را بر«هرچيزي» برتري می بخشند و در برابر جبهه ی متحد دشمنان شماره یک و حتی دشمنان شماره 2 و3 قصد خدمت به جبهه ی مسلمین و«اراده ی شورائی» مسلمین از کانال یکی از سه ابزارهای شرعی را دارند:

• باید در مواردی که اختلاف حتمی است و هنوز شورائی برای یکی کردن این اختلافات تشکیل نشده است، گذشت و امر به معروف و نهی از منکر شرعی داشته باشیم، و سخت گيري و قاطعيت رادر این مسائل اختلافی و اجتهادی صرفاً در دايرۀ وجودي خودمان محدود کنیم.
• باید خودمان را در یادگیری آموزشها و روشهای ضروری در چگونگی بر خورد با مخالفینمان تشویق کنیم، و مسائلی چون تاب آوری، مدیریت خشم و دور ریختن لجبازی و غیره را در کارگاههای خاص آموزشی شرعی به صورت پراکتیک و عملی یاد بگیریم .
• باید یقین داشته باشیم که هم برداشتهای ما و هم برداشتها و تفاسیر سایرین از منابع شرعی تا زمان تشكيل شوراي اولي الامر منطقه ای و جهانی حجت نسبي هستند نه مطلق، و هیچ شخص و تفسیری  قابل پرستش نیست. چون اگر هر شخص یا تفسیری را مطلق دانستید، و از دیوارعنکبوتی و بی اساس آنها رها نشدی، در واقع آنها را به جای قانون شریعت الله پرستش کردید.
• باید اجازه ندهیم یک مثقال ذره تکبر به قلب و اعمال ما راه پیدا کند. تکبر یعنی بستن راه صلح وموده و باز کردن راههای خشونت و درگیری.
• لازم است از سوء ظن، پیش داوری و بدون دلیل و علم به دیگران تهمت زدن،غیبت کردن و تجسس پرهیز بشود.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (حجرات/12)
• علاوه بر این موارد، تمام امر به معروف و نهی از منکر ما باید به شیوه ای باشد که منجر به منکر بزرگتری نشود. تمام نهی از منکر های ما باید در مسیر گرایش به وحدت و پرهیز از تفرق باشد .

با بررسی مجدد سناریوی برخورد سیدنا هارون و موسی با قضیه ی گوساله پرستی قوم بنی اسرائیل آشکارا متوجه می شویم که شرک تفرق برای جامعه ی مسلمین بزرگترین منکری است که ممکن است وجود داشته باشد. بله شرک تفرق برای جامعه ی مسلمین از شرک گوساله پرستی تا رسیدن رهبر مورد قبول همه بیشتر و خطرناکتراست. و نمی شود تا زمان رسیدن این رهبریت مورد پذیرش همه با شرک بزرگتری به جنگ با شرک کوچکتری رفت و شرک بزرگتری را جایگزین شرک کوچکتری کرد . برای همین باید به خاطر منکرات بسیار جزئی و ریز و یا اختلافات فقهی و فرعي با برادر و خواهران مخالفمان، از جريحه دار کردن عواطف و احساس آنان که باعث می شود از همسفر شدن با ما به سمت وحدت و قدرت و تشکیل شورای اولی الامر واحد و حکومت اسلامی و امت واحد و اجماع واحد و جماعت واحد منصرف بشوند، و پشیمان بشوند، یا دودل بشوند، یا یک ذره شک کنند و سست بشوند و به «اراده ی شورائی» ما از کانال سه ابزار صدمه ای وارد بشود بشدت پرهيز کنیم .

• توجه به این مهم که:  خیرالنَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ . و باید در صحبت کردن و دعوت به معروف و نهی از منکر هدف نفع رساندن باشدو اگر لذتی هست درنفع رساندن باشد نه درغلبه بر حريف و پوچ نشان دادند راه او و محکوم کردن آن. اشتباهی که خیلی ها به آن دچار می شوند.

حالا در برابر این راهکارها ممکن است دسته ای از برادران و خواهران ما که در جامعه ی جاهلی به بعضی از صفات منافقین و سکولار زده ها آلوده شده اند و هنوز نتوانسته اند خودشان را از این صفات فاسد و آلوده کننده پاک کنند، و با خودشان این آلودگیها و ویروسها را به داخل جنبش مسلمین منتقل کرده اند وجود داشته باشند که ممکن است مقدمه ی صدمات جدی به «اراده ی شورائی» و وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی مسلمین بشود .

به عنوان مثال نزد این مسلمین آلوده و مریض و ضعیف الایمان غیبت بسیار ناچیز و بی ارزش شمرده می شود و به راحتی مرتکبش می شوند، و شایعه را بدون توجه به عواقب آن به همراه غیبت دهن به دهن می چرخانند، سوء ظن با تجسس بی مورد در ریزترین حرکات برادران و خواهران به عنوان مد برایشان در می آید، اگرتابع یک تفسیر یا اجتهاد خاصی باشند اصلا چشم دیدن صادقانه ی مخالفان خودشان در یک تفسیر یا مذهب دیگررا ندارند و به محض وقوع کوچکترین اختلاف نظری به جای مدارا و نشان دادند اخوه و اذله و رحماء و برخورد مناسب با نظریات مخالف و حفظ اتحاد عمل علیه جاهلیت، در ابتدا برچسب زنی و تهمت زنی ها را آغاز می کنند، و به مرور دشمنی و کینه جای « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ» و جای« رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ» و جای « أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ» رامی گیرد، و نهایتاً با بزرگ جلوه دادن اختلافات ناچیز و جزئی با حذف گرایی یا تفرق تمام می شود. انجام این قبیل عکس العمل ها و آلودگی ها باید توسط مسلمین دور ریخته بشوند و به جامعه ی جاهلیت واگذار بشوند.

(ادامه دارد…….)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(16- қисмат)

Хуб,алъон мерасем ба суъолоти дустон:

1. Ассаламу алайкум ахи, бидъати хақиқий ва изофий ба чи маъност?

Қабли аз тўвзихи ин истелохот, барои чандмин бор хидматон арз кунамки, ин истелохоти сохта ва пардохтайи баъзи аз фуқахост ва наметавон мисли қуръон ё суннат ба он нигох кард,ва агар каси чизи дигари гуфт дар баробариш истод ингор масалан шахс бо чизи мутлақи рубару шуда ва дар баробари чизи мутлақи сухбат карда,на. Аммо суъоли шумо:бидъати хақиқий яъни: бидъатики аслий дар шаръ надорад, ва на ба ихтисор ва на дар тафосил бар далили мўътабар ва хатто шибхи далили такия намекунад. Мисли бидъати шохигарий ба жойи халафату ала минхажин нубувват, ё бидъати тафарруқки хеч асли дар қонуни шариати аллох надоранд.

 Аммо, бидъати изофий яъни: асли дар шариат дорад аммо, мумкин аст дар сабаб, жинс, кейфият, адад, миқдор, замон ва ё макон тағйироти ва жобажойихойи анжом шуда бошадки дар ибтидойи хамин дарсимон ба сурати мовридий ба он ишора кардем.

• Салом, оё намоз хондан пушти сари муллойи секуляри ахли бадъатики огохона ва ба мейли худиш аз демократхо ё гурухи ужалон алайхи муслимин химояти таблиғий ё хатто молий мекунад ва мардумро ба кўмак кардан ба онхо ташвиқ мекунад сахих аст?

Чанини шахси секуляр ва мушрики жузви

«دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» و «أَئِمَّةُ المُضِلِّينَ»

Ва олими суъ муртади аст, ва наметавон ба у гуфт ахли бидъат; ин шахс дучори бидъати мукаффара ё муғаллиза шуда ва бо абури у аз чохор филтер ( 1- исботи журм, 2- таъйиди журм тавассути аллох ва росулиш 3- шурути такфир, 4- мавонеъи такфир) фақат метавон ба у гуфт муртад на ахли бидъат,ва намоз хондан пушти сари чанин муртадди жоиз нест.

• Ассаламу алайкум бародар, оё касики ришишро бо тиғ мезанад ахли бидъат аст ва бидъати муфассақа анжом дода?

Агар яқин дошта бошад ва бидонад ва мутмаъин бошадки хукми росулуллох саллалллоху алайхи васаллам дар мовриди риш чист аммо,амдан ва ба мейли худиш ва бидуни холати изтирор ва узри шаръий онро бо тиғ бизанад, бале, дучори фисқ ва муртакиби гунохи мухолифати бо суннати шуда ва агар бо чанин шароити дар ин журм ва гунохиш бимонад ва ахли ин кор шавад метавон ба у гуфт ахли бидъат. Аммо, агар мисли имоми Нававий рохимахуллох ижтиход кунад, чанин шахси хукми мужтахиди хатокорро дорад ва дар хар сурати ек савоб барояш хаст хар чандки ижтиходиш иштибох буда бошад, дар холати изтирор хам агар муртакиби чанин журми мешавад боз то рафъи холати изтирор барояш мубох мешавад.

4-Чиро замоники дар шабакахойи мохвораий дар мовриди бидъат сухбат мешавад мисолхойи дар хадди поча шалвор ва риш ва ….зада мешавад ва аз бидъатхойи бузурги мисли хукуматхойи шохигарий ва тафарруқ ва ……сухбат намешавад?

Чун ,аввалан ин ашхос дар масоили риз тахассус доранд, ва ин масоили ризро пеш аз андоза бузург карданд, ва бо бузург кардани ин масоили риз, масоили мухим, худ ба худ риз ва ночиз нишон дода мешаванд ва ё хатто ба онхо таважжух намешавад ва нодида гирифта мешаванд. Илова бар ин, ин ашхос аз увлавият бандийи шаръий бархурдор нестанд, ба хамин далил астки ба хамин содагий дучори иштибох мешаванд.

Нуктайи дигар дар мовриди ин бахс ба уламойи дарбори, воизус салотин ва уламойи суъ ва манобеъи фикрий муслимин бармегардадки ба сурати расмий тахти контроли ин уламойи дарборий ва расмий хастанд.

Шахс, дар дастгохи хокимайи режими фосид мисли подшохи оли саъуд мансаби муфти ё хайъати куббори уламоро бар ухда дорад, ё еки аз шабакахойи мохвораий вобаста ба ин режимро идора мекунад, ё еки аз манобири масожидро бароишон мегардонад; шумо интизор дорид чанин ашхоси биёянд ва бигуяндки масалан шохигарий бидъат аст? На,ишон ба жойи он мегуянд бо пойи рост дохили дастшуйи рафтан бидъат аст ва инро пеш аз андоза барои шахс бузург мекунанд ва мавориди ризи дигарики мо мушохида мекунем.

5-Ассаламу алайкум, оё дуруст астки ахли бидъатро бояд тарк кард ва аз онхо дури намуд?

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: «لا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثِ لَيَالٍ»،[1]

Холо,агар ин барои шахси мусалмон,халол нестки аз бародариш пеш аз се руз дури кунад шахс гуш надихад ва пеш аз се руз дури кард, худиш дучори бидъати шуда ва агар онро идома хам бидихадки мустахаққи оташи жаханнам мешавад. Чун ахли бидъат мешавад, чун онро идома дода аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чизи гуфта ва у кори дигари анжом дода ва онро идома дода, мустахаққи оташ мешавад.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثٍ، فَمَنْ هَجَرَ فَوْقَ ثَلَاثٍ فَمَاتَ دَخَلَ النَّارَ»،[2]

Агар бештар аз се руз, дури кард ва дар ин холати дури бимирад вориди оташ мешавад. Яъни гунохи дар хадди ахли бидъат ва кулли бидъатин золалатун ва кулли золалатин фин нар. Метавонем ба у ахли бидъат бигуем, бештар аз се руз идома дошта ва ахли ин кор шуда ва дар хамон холат хам мурда аст.

Тард кардани кофари аслий хам дар мархалайи даъват,ғейри шаръий аст;  аммо, замоники шахс жузви дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо шуда бошад бояд аз у “хазар” кард, яъни хушёр буд, муроқиб буд ва эхтиёт кард, ва фақат замони дурий аз шахси мусалмони фосиқ ва ахли бидъат тўвжихи шаръий дорадки доройи маслахати шаръий бошад.

Суъолот зиёданд, дарс хафтум муқаддамотимонро дар инжо хотима медихем ва аз аллох таоло мехохем ба хаммайи мо тўвфиқ дихадки таърифимон аз бидъатро –мисли соири мавориди –исломий кунем, ва бо ислохи дипломосимон бо ахли қибла, хадафимонро фақат ислох ва хейррасоний ба хохарон ва бародарони мусалмони олуда ва ғейри олудамон қарор дихем ва аз хужуми ва хамалоти ношиёна ва баддаханихойи роижи бародарони номутаодил ва номезонимон нисбат ба ахли қибла моро пок ва дур кунад.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الجَنَّة وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ، وَأَعُوذُ بِكَ مَنَ النَّارِ وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ.

رَبَّنَا أَعِزَّنَا بِالإِسْلامِ، وَأَعِزَّ بِنَا الإسْلامَ، اللَّهُمَّ أَعْلِ بِنَا كَلِمَةَ الإسْلاَمِ، وَارْفَعْ بِنَا رَايَةَ القُرْآنِ.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

---

[1]– البخاري (۵۷۲۷) ، ومسلم (۲۵۶۰) از أبي أيوب الأنصاري رضي الله عنه روایت کرده اند.

[2]– أخرجه أَبُو دَاوُد من حَدِيث أبي هُرَيْرَة بِإِسْنَاد صَحِيح. وقال النووي رحمه الله في «رياض الصالحين» (ص ۴۳۳)؛ رواه أَبُو داود بإسناد عَلَى شرط البخاري ومسلم.وكذا صححه الألباني رحمه الله في «صحيح أبي داود»