وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(79- қисм)

Энди шу нарсани кўриб чиқишимиз керакки, мана бу “уч абзор ва асосий уч канал” қандай қилиб мана бу даражама- даража мархалаларни дарк қилади ва  мусулмон шахснинг даражама- даража  харакат қилиш хаққини қандай қилиб унга қайтариб беради?

Мусулмон киши иймонни ўрганган ва ўзини қуйидаги қуръон оятига шойиста қилган пайтида,

 «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

қуръон ахкомларини хаммасини ўрганиш, шахснинг қуръон оятларини ўрганиш билан амалини ўртасида баробарликни вужудга келтириш бўйича  илгарилашини меъзонига ва  замонига боғлиқ бўлади. Турли-хил ривоятларнинг ишора қилишича, сахобалар 10 тадан ортиқ оятни қабул қилишмас эди, улар 10 та оятни тадаббур қилиб таълим олганларидан ва амал қилганларидан ва татбиқ қилганларидан  сўнг, кейинги 10та оятни таълим олишга харакат қилишган. Мана бу шева билан улар хам илмни ва хам амал қилишни ўрганишган.

– Ибни Масъуддан ривоят қилиниб айтадики:

«كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا إِذَا تَعَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ ، لَمْ يُجَاوِزْهُنَّ حَتَّى يَعْرِفَ مَعَانِيَهُنَّ وَالْعَمَلَ بِهِنَّ»

• حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مَنْ كَانَ يُقْرِئُنَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،:  أَنَّهُمْ كَانُوا ” يَقْتَرِئُونَ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ “، فَلَا يَأْخُذُونَ فِي الْعَشْرِ الْأُخْرَى حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِي هَذِهِ مِنَ الْعِلْمِ وَالْعَمَلِ، قَالُوا: فَعَلِمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ
• إِنَّمَا أَخَذْنَا الْقُرْآنَ عَنْ قَوْمٍ أَخْبَرُونَا أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا تَعَلَّمُوا عَشْرَ آيَاتٍ لَمْ يُجَاوِزُوهُنَّ إِلَى الْعَشْرِالْأُخِرِ حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِيهِنَّ مِنَ الْعَمَلِ، قَالَ: فَتَعَلَّمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ جَمِيعًا (وفي رواية: كنا إذا تعلمنا العشر من القرآن لم نتعلم العشرالتي بعدها حتى نتعلم حلالها وحرامها وأمرها ونهيها) وَإنَّهُ سَيَرِثُ الْقُرْآنَ بَعْدَنَا قَوْمٌ يَشْرَبُونَهُ شُرْبَ الْمَاءِ لَا يُجَاوِزُ هَذَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَنَكِهِ

Таълим олиб ўрганишларни орасида мувозанатни барқарор қилиш ва мана бу илмни амалга айлантириш, шубхасиз маълум муддатга мухтож бўлади ва бу нарса хар бир шахсда ўзгача бўлиши мумкин ва албатта бу заминада барча мусулмонлар бир хил сатхда жойлашган эмас. Бунга қўшимча равишда, хар бир шахс ўсиш ва балоғатга етиш даврини босиб ўтиши лозим, у албатта бу йўлни босиб ўтиши керак, шунинг учун хам бу харакатланиш харгиз тугамайди, агар бугун бир биродаримиз ё опа- сингилимиз мана бу даврни бошидан ўтказиб тугатса, эртага ва уни эртасига бу йўлни уни синглиси ёки кичик биродари ёки уларнинг фарзандлари ё бошқа мусулмонлар босиб ўтиши керак бўлади. Демак бу жараён доимий бўлиб, у сувнинг харакатсиз холда қолиб айнишига рухсат бермайди.

Бундан ташқари қуръонни таълим олиб ўрганиш, унинг лафзлари ва маъноси енгил бўлгани сабабли, жуда осон:

 وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17)

Қасамки, биз қуръонни зикр- эслатма олиш учун осон қилиб қўйдик. Бас, бирон эслатма – ибрат олгувчи борми?

Бу ердаги мушкилот, унга амал қилишдан иборат, яъни шахс ўзини қуйидаги оятдагидек тахдидли  хитобга сазовор қилмаслиги керак бўлади:

 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4)

Эй мўъминлар, сизлар нега ўзларингиз қилмайдиган нарсани (қиламиз деб) айтурсизлар?! ** Сизларнинг ўзларингиз қилмайдиган ишни (қиламиз,деб) айтишларингиз аллох наздида ўта манфур (ишдир). ** Албатта аллох ўзининг йўлида гўё туташ бинолардек бир сафга тизилган холларида жиход қиладиган зотларни севар.

Шу ерда

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ»

Жумлаларини устида бир оз тўхтиб фикрланглар, қуролли жамоатларнинг айтаётган сўзлари хақида бир ақл билан тадаббур қилинглар, чунки уларни ўзлари вахдат хақида гапиришади, лекин қилаётган амаллари айтаётган сўзларини,иддаоларини тескарисини кўрсатади.   

Хар қандай холатда хам, янги кунни  жиходий ва жанговар билимлари деган ном билан машхур бўлган учинчи даражадаги илмлар хам мавжуд, бу илмлар  шаръий манбаъларнинг янги кунни шўросини йўли орқали мақсадли амал қилишга тобеъ бўлишади ва янги кундаги тажрибалар орқали вужудга келади. Бу ерда мусулмонларнинг хаммаси бир сатхда эмаслиги очиқ-ойдин маълум, албатта улар илм ва тажриба бўйича бир-биридан фарқли, хилма- хил даражаларга эгадурлар ва уларда бир мувофиқлаштирувчи  ташкилотнинг ва созламанинг  баданига эхтиёж бор, бу вазифани эса “нубувват манхажига асосланган хилофат” ё исломий изтирорий бадал хукумат ё мужохидларни шўросининг мажлисидан иборат “уч абзор”ни бирортаси зиммасига олади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(79- قیسم)

 اِیندِی شُو نَرسَه نِی کوُرِیب چِیقِیشِیمِیز کِیرَککِی، مَنَه بُو “اوُچ اَبزار وَ اَساسِی اوُچ کَنَل” قَندَی قِیلِیب مَنَه بُو دَرَجَه مَه- دَرَجَه مَرحَلَه لَرنِی دَرک قِیلَه دِی وَ مُسُلمان شَخصنِینگ دَرَجَمَه – دَرَجَه حَرَکَت قِیلِیش حَققِینِی قَندَی قِیلِیب اوُنگه قَیتَه رِیب بِیرَه دِی؟

مُسُلمان کِیشِی اِیماننِی اوُرگنگن وَ اوُزِینِی قوُیِیدَگِی قُرآن آیَتِیگه شایِیستَه قِیلگن پَیتِیدَه،  «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»  قُرآن اَحکاملَرِینِی هَمَّه سِینِی اوُرگه نِیش، شَخصنِینگ قُرآن آیَتلَرِینِی اوُرگه نِیشِی بِیلَن عَمَلِینِی اوُرتَه سِیدَه بَرابَرلِیکنِی وُجُودگه  کِیلتِیرِیش بُویِیچَه اِیلگه رِیلَشِینِی مِعزانِیگه وَ زَمانِیگه باغلِیق بوُلَه دِی. توُرلِی- هِیل رِوایَتلَرنِینگ  اِیشارَه قِیلِیشِیچَه، صَحابَه لَر 10 دَن آرتِیق آیَتنِی قَبوُل قِیلِیشمَس اِیدِی، اوُلَر 10 تَه آیَتنِی تَدَبُّر قِیلِیب تَعلِیم آلگنلَرِیدَن وَ عَمَل قِیلگنلَرِیدَن وَ تَطبِیق قِیلگنلَرِیدَن سُونگ، کِییِینگِی 10 تَه آیَتنِی تَعلِیم آلِیشگه حَرَکَت قِیلِیشگن. مَنَه بوُ شِیوَه بِیلَن اوُلَر هَم عِلمنِی وَ هَم عَمَل قِیلِیشنِی اوُرگه نِیشگن.

– اِبنِ مَسعُوددَن رِوایَت قِیلِینِیب اَیتَه دِیکِی:  «كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا إِذَا تَعَلَّمَعَشْرَ آيَاتٍ ، لَمْ يُجَاوِزْهُنَّحَتَّى يَعْرِفَ مَعَانِيَهُنَّوَالْعَمَلَ بِهِنَّ»^[1]

• حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مَنْ كَانَ يُقْرِئُنَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،:  أَنَّهُمْ كَانُوا ” يَقْتَرِئُونَ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ “، فَلَا يَأْخُذُونَ فِي الْعَشْرِ الْأُخْرَى حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِي هَذِهِ مِنَ الْعِلْمِ وَالْعَمَلِ، قَالُوا: فَعَلِمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ^[2]
• إِنَّمَا أَخَذْنَا الْقُرْآنَ عَنْ قَوْمٍ أَخْبَرُونَا أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا تَعَلَّمُوا عَشْرَ آيَاتٍ لَمْ يُجَاوِزُوهُنَّ إِلَى الْعَشْرِالْأُخِرِ حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِيهِنَّ مِنَ الْعَمَلِ، قَالَ: فَتَعَلَّمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ جَمِيعًا (وفي رواية: كنا إذا تعلمنا العشر من القرآن لم نتعلم العشرالتي بعدها حتى نتعلم حلالها وحرامها وأمرها ونهيها) وَإنَّهُ سَيَرِثُ الْقُرْآنَ بَعْدَنَا قَوْمٌ يَشْرَبُونَهُ شُرْبَ الْمَاءِ لَا يُجَاوِزُ هَذَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَنَكِهِ^[3]

تَعلِیم آلِیب اوُرگه نِیشلَرِینِی آرَه سِیدَه مُواظَنَتنِی بَرقَرار قِیلِیش وَ مَنَه بُو عِلمنِی عَمَلگه اَیلَنتِیرِیش، شُبهَه سِیز مَعلوُم مُددَتگه مُوحتاج بُولَه دِی وَ بُو نَرسَه هَر بِیر شَخصدَه اوُزگه چَه بوُلِیشِی موُمکِین وَ اَلبَتَّه بُو زَمِینَه دَه بَرچَه مُسُلمانلَر بِیر هِیل سَطحدَه جایلَشگن اِیمَس. بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه، هَر بِیر شَخص اوُسِیش وَ بَلاغَتگه یِیتِیش دَورِینِی باسِیب اوُتِیشِی لازِم، اوُ اَلبَتَّه بوُ یوُلنِی باسِیب اوُتِیشِی کِیرَک، شوُنِینگ اوُچُون هَم بُو حَرَکَتلَه نِیش هَرگِیز توُگه مَیدِی، اَگر بوُگوُن بِیر بِرادَرِیمِیز یا آپَه – سِینگلِیمِیز مَنَه بُو دَورنِی باشِیدَن اوُتکَه زِیب توُگتسَه، اِیرتَه گه وَ اوُنِی اِیرتَه سِیگه بُو یوُلنِی اوُنِی سِینگلِیسِی یاکِی کِیچِیک بِرادَرِی یاکِی اوُلَرنِینگ فَرزَندلَرِی یا باشقَه مُسُلمانلَر باسِیب اوُتِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی. دِیمَک بوُ جَرَیان دائِمِی بوُلِیب، اوُ سوُونِینگ حَرَکَتسِیز حالدَه قالِیب اَینِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی.

بوُندَن تَشقَرِی قُرآننِی تَعلِیم آلِیب اوُرگه نِیش، اوُنِینگ لَفظلَرِی وَ مَعناسِی یِینگِیل بوُلگه نِی سَبَبلِی، جوُدهَ آسان:   وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17) قَسَمکِی، بِیز قُرآننِی ذِکر- اِیسلَتمَه آلِیش اوُچُون آسان قِیلِیب قوُیدِیک. بَس، بِیران اِیسلَتمَه – عِبرَت آلگوُچِی بارمِی؟

 بُو یِیردَگِی مُشکِلات، اوُنگه عَمَل قِیلِیشدَن عِبارَت، یَعنِی شَخص اوُزِینِی قوُیِیدَگِی آیَتدَگِیدِیک تَحدِیدلِی خِطابگه سَزاوار قِیلمَسلِیگِی کِیرَک بوُلَه دِی:   يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4) اِی مُؤمِنلَر،سِیزلَر نِیگه اوُزلَرِینگِیز قِیلمَیدِیگن نَرسَه نِی ( قِیلَه مِیز دِیب) اَیتوُرسِیزلَر؟! ** سِیزلَرنِینگ اوُزلَرِینگِیز قِیلمَیدِیگن اِیشنِی ( قِیلَه مِیز، دِیب) اَیتِیشلَرِینگِیز اَلله نَزدِیدَه اوُتَه مَنفُور ( اِیشدِیر). ** اَلبَتَّه اَلله اوُزِینِینگ یوُلِیدَه گوُیا تُوتَش بِینا لَردِیک بِیر صَفگه تِیزِیلگن حاللَرِیدَه جِهاد قِیلَه دِیگن ذاتلَرنِی سِیوَر.

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ»  جُملَه لَرِینِی اوُستِیدَه بِیر آز تَوحتَب فِکرلَنگلَر، قوُراللِی جَماعَتلَرنِینگ اَیتَه یاتگن سوُزلَرِی حَقِیدَه بِیر عَقل بِیلَن تَدَبُّر قِیلِینگلَر، چوُنکِی اوُلَرنِی اوُزلَرِی وَحدَت حَقِیدَه گپِیرِیشَه دِی، لِیکِن قِیلَه یاتگن عَمَللَرِی اَیتَه یاتگن سوُزلَرِینِی، اِدَّعالَرِینِی تِیسکَه رِیسِینِی کوُرسَه تَه دِی..  ^[4]

هَر قَندَی حالَتدَه هَم، یَنگِی کوُننِی جِهادِی وَ جَنگاوَر بِیلِیملَرِی دِیگن نام بِیلَن مَشهُور بوُلگن اوُچِینچِی دَرَجَه دَگِی عِلملَر هَم مَوجُود، بُو عِلملَر شَرعِی مَنبَعلَرنِینگ یَنگِی کوُننِی شوُراسِینِی یوُلِی آرقَه لِی مَقصَدلِی عَمَل قِیلِیشگه تابِع بوُلِیشَه دِی وَ یَنگِی کوُندَگِی تَجرِیبَه لَر آرقَه لِی وُجُودگه کِیلَه دِی. بُو یِیردَه مُسُلمانلَرنِینگ هَمَّه سِی بِیر سَطحدَه اِیمَسلِیگِی آچِیق – آیدِین مَعلوُم، اَلبَتَّه اوُلَر عِلم وَ تَجرِیبَه بوُیِیچَه بِیر- بِیرِیدَن فَرقلِی، هِیلمَه – هِیل دَرَجَه لَرگه اِیگه دَورلَر وَ اوُلَردَه بِیر مُوافِقلَشتِیرُوچِی تَشکِیلاتنِینگ وَ سازلَه مَه نِینگ بَدَنِیگه اِیختِیاج بار، بُو وَظِیفَه نِی اِیسَه “نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت” یا اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت یا مُجاهِدلَرنِینگ شوُراسِینِینگ مَجلِیسِیدَن عِبارَت “اوُچ اَبزار” نِی بِیرارتَه سِی زِیمَّه سِیگه آلَه دِی.

(دوامی بار…….)

---

[1] أثر صحيح: رواه ابن جرير الطبري في تفسيره، وأشار إلى صحته ،

[2] مسند الإمام أحمد بن حنبل ج5/ص410

[3] صحيح مروي عن عطاء بن السائب عن أبي عبد الرحمن السلمي: رواه الفريابي في “فضائل القرآن”، وأبو الفضل الرازي في ” فضائل القرآن وتلاوته”، وابن سعد في “الطبقات”، وابن وضاح في “البدع والنهي عنها”كلهم من طريق حماد بن زيد. ورواه عبد الرزاق في المصنف ومن طريقه المستغفري في “فضائل القرآن”. وراه الطحاوي أيضا من طريقي سفيان الثوري وهمام بن يحيى.
وهؤلاء روواعن عطاء قبل أن يختلط.ورواه أحمد، وابن أبي شيبة في “المصنف” وفي “المسند”، والمستغفري في “فضائل القرآن”، من طريق محمد بن فضيل. ورواه الطحاوي في”شرح مشكل الآثار”، والحاكم في “المستدرك”، والبيهقي في”شعب الإيمان” و”السنن الكبرى”، من طريق شريك بن عبد الله.وراه الطبري في “جامع البيان” من طريق جرير بن عبد الحميد.

[4] چون اینها را در مسیر فرقه ی ناجیه می دانم و مسیر فعالیت گروههای به اصطلاح سیاسی به ظاهر اسلام گرای موجود در نظامهای کفری سکولاریستی سرزمینهای مسلمان شنین ربطی به ما ندارد .

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(79- قسمت)

حالا باید ببینیم که این«سه ابزار و سه کانال اساسی» چه طوری باید این مراحل تدریجی را درک کنند و حق تدریجی حرکت کردن شخص مسلمان رابه او برگردانند؟

زمانی که مسلمین ایمان را یاد می گیرند و خودشان را شایسته ی خطاب قرآنی «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا» قرار می دهند یادگیری تمام احکام قرآنی نیاز به زمان و  میزان پیشرفت شخص در ساختن تعادل میان یادگیری آیات قرآن با عملش دارد، روایتهای مختلفی اشاره دارند به اینکه اصحاب بیشتر از 10 آیه را نمی گرفتند، و زمانی که در معنی این 10 آیه تدبر می کردند و یادش می گرفتند و آن را تبدیل می کردند به عمل، بعد از تطبیق این آیات بود که می رفتند سراغ 10 آیه ی دیگر . به این شیوه هم علم را یاد می گرفتند هم عمل را . 

• عن ابن مسعود، قال: «كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا إِذَا تَعَلَّمَعَشْرَ آيَاتٍ ، لَمْ يُجَاوِزْهُنَّحَتَّى يَعْرِفَ مَعَانِيَهُنَّوَالْعَمَلَ بِهِنَّ»[1]
• حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مَنْ كَانَ يُقْرِئُنَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،:  أَنَّهُمْ كَانُوا ” يَقْتَرِئُونَ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ “، فَلَا يَأْخُذُونَ فِي الْعَشْرِ الْأُخْرَى حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِي هَذِهِ مِنَ الْعِلْمِ وَالْعَمَلِ، قَالُوا: فَعَلِمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ[2]
• إِنَّمَا أَخَذْنَا الْقُرْآنَ عَنْ قَوْمٍ أَخْبَرُونَا أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا تَعَلَّمُوا عَشْرَ آيَاتٍ لَمْ يُجَاوِزُوهُنَّ إِلَى الْعَشْرِالْأُخِرِ حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِيهِنَّ مِنَ الْعَمَلِ، قَالَ: فَتَعَلَّمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ جَمِيعًا (وفي رواية: كنا إذا تعلمنا العشر من القرآن لم نتعلم العشرالتي بعدها حتى نتعلم حلالها وحرامها وأمرها ونهيها) وَإنَّهُ سَيَرِثُ الْقُرْآنَ بَعْدَنَا قَوْمٌ يَشْرَبُونَهُ شُرْبَ الْمَاءِ لَا يُجَاوِزُ هَذَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَنَكِهِ[3]

برقرار کردن تعادل بین یادگیری ها و تبدیل کردن این علم به عمل بدون شک هم زمانبراست و هم ممکن است از شخصی به شخص دیگری در نوسان باشد، و قطعا در این زمینه همه ی مسلمین در یک سطح نیستند. علاوه بر این هر شخصی همچنانکه دوران رشد و بلوغ را باید طی کند و باید این مسیر را برود برای همین هرگز این حرکت تمامی ندارد، اگر امروز یک برادر یا خواهر این دوره را تمام می کند فردا و پس فردا و فراداهای دیگر این مسیر باید توسط خواهر برادرای کوچکترش یا فرزندان اینان و سایر مسلمین طی بشود . پس این جریان همیشگی است و اجازه نمی دهد این آب راکد بماند و بگندد .

علاوه بر این چون یادگیری قرآن به دلیل سهل بودن الفاظش و سهل بودن معنایش خیلی آسان است: وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17) به تحقیق، قرآن را برای یاد کردن آسان نموده ایم، آیا ذکر کننده ای هست؟. آنی که مشکل است عمل کردن به آن است تا اینکه شخص خودش را مخاطب آیاتی قرار ندهد که تهدید آمیزند:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4)ای مؤمنان ! چرا سخنی ( به دیگران ) می‌گوئید که خودتان برابر آن عمل نمی‌کنید؟‏ اگر سخنی را بگوئید و خودتان برابر آن عمل نکنید، موجب خشم عظیم خدا می‌گردد.‏ خداوند کسانی را دوست می‌دارد که در راه او متحد و یکپارچه در خط و صف واحدی می‌رزمند، انگار دیوار سربی بزرگی هستند .‏ بر روی «لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ» کمی مکث کنید و با کمی تدبر و تعقل بر سخنان جماعتهای مسلحی فکر کنید[4] که دم از وحدت می زنند اما اعمالشان کاملا بر خلاف گفته ها و ادعاهایشان است.

در هر صورت، آگاهی های درجه سومی هم وجود دارند که به دانشهای جهادی و مبارزاتی روز شناخته شده اند که کلا تابع عملکرد هدفمند منابع شرعی از طریق شورای روز هستند و از طریق تجارب روز به وجود می آیند . در اینجا واضح است که مسلمین در یک درجه نیستند، و قطعا دارای درجات مختلف و متفاوتی از علم و تجربه هستند، و نیاز به یک بدنه ی تشکیلات و تنظیماتی هماهنگ کننده دارند که یکی از«سه ابزار» خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی یا مجلس شورای مجاهدین این وظیفه را بر عهده می گیرد.

(ادامه دارد…….)

---

[1] أثر صحيح: رواه ابن جرير الطبري في تفسيره، وأشار إلى صحته ،

[2] مسند الإمام أحمد بن حنبل ج5/ص410

[3] صحيح مروي عن عطاء بن السائب عن أبي عبد الرحمن السلمي: رواه الفريابي في “فضائل القرآن”، وأبو الفضل الرازي في ” فضائل القرآن وتلاوته”، وابن سعد في “الطبقات”، وابن وضاح في “البدع والنهي عنها”كلهم من طريق حماد بن زيد. ورواه عبد الرزاق في المصنف ومن طريقه المستغفري في “فضائل القرآن”. وراه الطحاوي أيضا من طريقي سفيان الثوري وهمام بن يحيى.
وهؤلاء روواعن عطاء قبل أن يختلط.ورواه أحمد، وابن أبي شيبة في “المصنف” وفي “المسند”، والمستغفري في “فضائل القرآن”، من طريق محمد بن فضيل. ورواه الطحاوي في”شرح مشكل الآثار”، والحاكم في “المستدرك”، والبيهقي في”شعب الإيمان” و”السنن الكبرى”، من طريق شريك بن عبد الله.وراه الطبري في “جامع البيان” من طريق جرير بن عبد الحميد.

[4] چون اینها را در مسیر فرقه ی ناجیه می دانم و مسیر فعالیت گروههای به اصطلاح سیاسی به ظاهر اسلام گرای موجود در نظامهای کفری سکولاریستی سرزمینهای مسلمان شنین ربطی به ما ندارد .

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(6-қисмат)

Имруза касониро мебинемки шод нестанд, оромиш надоранд, дар осойиш ва имконоти комили моддий зиндагий мекунанд аммо аз зиндагишон лаззати намебаранд, ва шодий ва оромишро дар зиндагий ва атрофи худишон пейдо намекунанд; бо онки ба набуди имконоти моддий дар гузашта рози нестанд, аммо аксаран ба зиндагийи шод ва бидуни имконоти гузаштайики дар он оромиш вужуд дошт хасрат мехуранд, ва ингор дар торикий саргардонанд ва дунболи ин оромиши мегардандки танхо бо пейравий аз қонуни шариати аллох ба вужуд меояд ва жойиш хам дар қалб аст:

أَفَمَن شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلإِسْلامِ فَهُوَ عَلَى نُورٍ مِّن رَّبِّهِ فَوَيْلٌ لِّلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُم مِّن ذِكْرِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ فِي ضَلالٍ مُّبِينٍ (زمر/22)‏

Оё касики худованд синашро барои пазириши ислом гушода ва фаррох сохта аст ва доройи( биниши ровшан аз) нури парвардигориш мебошад ( монанди касистки ба қонуни шариати аллох иймон наёварда ва фоқиди ин нуре?!) вой бар касоники дилхойи сангиний доранд ва зикри аллох бидонхо рох пейдо намекунад. Онон воқеан ба гумрохий ва саргаштагийи ошкори дучоранд.

‏اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِیثِ کِتَاباً مُّتَشَابِهاً مَّثَانِیَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِینُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَى ذِکْرِ اللَّهِ ذَلِکَ هُدَى اللَّهِ یَهْدِی بِهِ مَنْ یَشَاءُ وَمَن یُضْلِلْ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ‏(زمر/23)

Худованд бехтарин суханро ( ба номи қуръон) нозил карда аст. Китобироки хамгун ва мукаррар аст. Аз ( шанидани оёти ) он ларза бар андоми касони меофтадки аз парвардигори худ метарсанд, ва аз он пас пустхойишон ва дилхойишон ( ва хамма вужудишон) нарм ва омода пазириши қуръони худо мегардад ( ва онро тасдиқ ва бидон амал мекунанд). Ин ( китоб муштамил бар) рохнамуди илохий аст ва худо харкиро бихохад дар партуйи он рохёб месозад, ва худо харкиро гумрох созад, аслан рохнамо ва рохбарий нахохад дошт.

Дар чанин шароити муслимин бояд ба худишон биёянд ва аз худишон бипурсанд: дар гузаштайи муслимин чи чизи вужуд доштки манбаъи шодий ва оромиши онхо буд аммо имруза аз он махрум шуданд ва шодий хам хамрохи бо он барои теъдоди зиёдий аз муслимин гум шуда аст?

Имруза муслимин аллохро бо кинор гузоштани қавониниш ва барномахойи дунёвий ва ухровий ва даст кашидан аз мафохими чохоргонайи дин фаромуш карданд ва интури аз “ зикри аллох” ғофил шуданд, ва аксаран ба далили “ зикри қавонини дини секуляризм ва зикри демокрасий ва зикри макотиби мухталифи секуляристий ва зикри рахбарони дини секуляризм ва зикри ахзоби секуляристий ва иртидодий” машғул шуданд, ва ба анвоъи беморихойи моддийгероий ва фардгероий ва изтиробхо ва танишхойи қалбий ва зехний ва соири беморихойи мухтасси мушрикин ва секуляристхо олуда шуданд, ва интури дилхойишон бемор шуда аст. Халқайи гум шуда инжост. Дил хам бемор шуд хамма чизро дар инсон фосид мекунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

أَلا وَإِنَّ فِي الْجَسَدِ مُضْغَةً إِذَا صَلَحَتْ صَلَحَ الْجَسَدُ كُلُّهُ، وَإِذَا فَسَدَتْ فَسَدَ الْجَسَدُ كُلُّهُ، أَلا وَهِيَ الْقَلْبُ [1]

Огох бошидки дар жисм пора гушти астки агар дуруст шавад, хаммайи жасад дуруст ва солих мегардад ва агар фосид гардад тамоми жасад фосид мегардад ва бидонидки он қалб аст.

Дар инжо ислохи қалб яъни ислохи амал, амалки фосид ва ғейри шаръий аст ба мо мегуядки қалб фосид ва олуда аст. Дуруғгухо ва мунофиқин ва секулярзадаро надидаидки хар кори ғейри шаръийро мисли намоз нахондан ва шаробхўри ва ғейрихро анжом медиханд ва медонанд ва огох хастандки ғейри шаръий ва харом аст аммо мегуянд: қалб хисоб аст ва қалби мо пок аст ва руйи гунох ва журми худишон исрор мекунанд ва тамоюли ба ислохи қалб ва ислохи аъмолишон надоранд:

:أُوْلَئِکَ الَّذِینَ لَمْ یُرِدِ اللّهُ أَن یُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ لَهُمْ فِی الدُّنْیَا خِزْیٌ وَلَهُمْ فِی الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِیمٌ (مائدة/ 41)

Онон касониандки худованд намехохад дилхойишонро ( аз нажосат ва палидийхо) пок гардонад. Насиби ишон дар дунё хорий ва расвойи, ва дар охират азоби бузургий аст.

Туки намоз намехони яъни фосиди паст ва беарзиш хастики журми ту аз хар зинокор ва машрубхўр ва қиморбоз ва дузд ва хоини бадтар аст. Гунохи бадтар аз ин вужуд надорадки ба пойи ин журм бирасад, он вақт дар камоли бешармий иддао дорики қалбит пок аст?

(идома дорад………)

---

[1] متفق علیه : رواه البخاري في كتاب الإيمان، باب فضل من استبرأ لدينه 1/ 28 [52]، ومسلم في كتاب البيوع، باب أخذ الحلال وترك الشبهات 3/ 1219 [1599].

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(5-қисмат)

Бо нигохи амиқ ба зиндагий дар дини ислом хам мутаважжих мешавемки хаммайи абъоди ахком ва қавонини он хам доройи харакат ва нашот аст. Намоз, душманшиносий ва даража банди душманон ва мушорикат дар тахаввулоти мантақаий ва жахоний, жиход фи сабилиллах, таъкид бар силайи рахм, ёдгири саворкорий ва тирандозий ва шино ва ғейрих намунахойи аз жилвахойи шодий дар дини ислом хастанд, барои хамин аст зиндагий ва сийрайи бузургон ва пейравони қонуни шариати аллох хам бар харакат ва нашот устувор буда аст, ва дар холати хеч ек аз рахравони ростини садрил ислом ва хатто қарнхо пас аз он, афсурдагий ва ноумидий дида намешавад, балки озодий ва тахарррук ва озодсозийи дигар инсонхост аз банди тоғутхо ва умиди ростин ба ваъдахойи аллох таолоки бар асоси қонуни шариати аллох анжом мешавад:

: یَا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْکُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَشِفَاءٌ لِّمَا فِی الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ ‏*  قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ» (يونس/ 57-58)

Эй мардумон! Аз суйи парвардигоритон барои шумо андарзи( барои идорайи зиндагий) ва дармони барои чизхойики дар синахо аст омаде аст ва хидоят ( бо қонуни шариатиш) ва рахмат ( ба сурати екжониба ва билоаваз аз тарафи аллох) барои мўъминон аст. Бигу: ба фазл ва рахмати худо – ба хамин ( на чизи дигари)- бояд мардумон шодмон шаванд. Ин бехтар аз чизхойи астки ( аз дунё) гирд меоваранд.

Аллох таоло возих ва ошкоро мефармоядки қавонини шариатишки нозил карда танхо дармони беморихойи қалбий ва омили хидояти астки боиси шодийи инсонхо мешавад, ва табаъияти аз ин қавониниш мешавад “ зикри аллох”ки пояйи убудият ва бандагий аст, ва иртиботи банда бо холиқро дар тамоми авқот ва холат нишон медихад ва мешавад:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ ‏(انعام/162)

Бигу: намоз ва ибодат ва зистан ва мурдани ман аз он худо астки парвардигори жахониён аст.

Ин ихтисос додани зиндагийи ва марг бар асоси қонуни шариати аллох ба он мегуянд “ зикри аллох”ки ба мунофиқин ва инсонхойи заифул иймон – ба далили пойбанди камтаришон ба қонуни шариати аллох – мегуянд : зикри аллохро камтар мекунанд, ва шайтон хам бар касони мусаллат мешавадки аз қонуни шариати аллох ё зикри аллох ғофил мешаванд,барои хамин аст танхо рохи оромиши қалбхо ва мавъизатум мир роббикум табаъият аз қонуни шариати аллох ва пойбанд шудани комил ва холис ба мафохими чохоргонайи дини ислом астки бо худиш шодий меоварад фабизалика фаляфроху ва аллох таоло  ба сурати инхисорий дар қолиби “ зикри аллох “ мефармояд:

 الَّذِینَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ‏(رعد/28

Эй касоники иймон меоваранд ва дилхойишон бо ёди худо сукун ва оромиш пейдо мекунад. Огох бошид! Дилхо бо ёди худо ором мегиранд.

وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ ‏ (رعد/29)

Он касоники иймон меоваранд ва корхойи шойиста мекунанд, хушо ба холи ишон ё бехишт барои ишон, ва чи жойгохи зебоий доранд!

Возих аст, мустамир ёд кардан ва зикри аллох яъни табаъият аз қонуни шариати аллох ва шукргузор будан ва нофармоний накардани аз аллох дар тамоми холоти зиндагий, ва ин яъни пейванд ва иртиботи хамишагийи бо аллох дар тамоми зиндагий. Замоники интури бо аллох таоло иртибот барқарор карди аллох таоло хам рахойит намекунад балки хамиша бо ту аст:

فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَاشْکُرُواْ لِی وَلاَ تَکْفُرُونِ ‏(بقره/152)

Пас маро ёд кунид ( бо тоат ва ибодат ва дурий аз маосий, ба дил ва забон ва амал) то ман нез шуморо ёд кунам( бо эътойи савоб ва гушойиши абвоби саодат ва хейрот ва идомайи пийрузий ва қудрат ва неъмат) ва аз ман сипосгузорий кунид ва аз ман носипосий макунид.

Табаъият аз қавонини шариати аллох яъни қадам гузоштан дар саломати қалбий ва касби оромиш ва итминони қалбий, ва хидоят ва харакат дар масири сахихи зиндагий. Ин мавъиза ва рахмати астки аллох таоло ба сурати билоаваз ба инсонхо хадя дода аст( мисли мавадда нестки ду жанба боша) ровшан астки иймон ба аллох ва қонуни шариати аллох мусовийи аст бо хидоят ва шифо ва саломати қалб ва ба дунболи он ислохи аъмол ва рафторхо

«وَمَن یُؤْمِن بِاللَّهِ یَهْدِ قَلْبَهُ وَاللَّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ »‏(تغابن/ 11)

Ва хар касики ба худо иймон дошта бошад, худо дили уро рохнамуд мегардонад, ва худованд аз хар чизи комилан огох аст.

Холо инсонхойи пейдо мешавандки мехоханд ин саломати қалб ва масири дурустро дар жойи ғейри аз қонуни шариати аллох пейдо кунанд, ва ба хамин содагий дар интихоби масир барои расидани ба шодий ва оромиш дучори иштибох ва хато мешаванд, ва ин масири ғалат онхоро ба интихобхойи ғалати мекашонад, ва ба жойи инки ба кейфияти зиндагий ва оромиш руйи биёваранд, хамми ғами худишонро руйи камияти зиндагий ва осойиш қарор медиханд, ва аз асбоби ижоди оромиш ғофил мешаванд ва ек буъдий харакат мекунанд; мебинемки аз назари осойиш ва моддият руз ба руз вусъати молий пейдо мекунанд, анвоъи лавозим ва имконоти жадидий  ба руз  ва ба истилохи васоили осойишро тахия мекунанд, аммо мутаносиб бо он, шодий ва нашоти онхо ва оромишишон таъмин намешавад.

(идома дорад……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(78- қисм)

Онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг олди шартларидан бири, “ баённинг даражама-даража мархаласини риоя қилишлик ва шариатдаги иккинчи ўриндаги ислохотларни ижро қилиш”дан иборат.

Энди аллох таоло иймонни таълим олишлик ва иймонни, ақидани  ўрганишлик хам илмга асосланган бўлиши керак,деб амр қилганидан сўнг, бошқа ишлар борасида гапирмаса хам бўлади:

    فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19)

У зот амр қилади:

 وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36)

Мана бу холатда, мана бу мақсадга етиш учун танхо абзор хар бир инсоннинг ибтидоий хуқуқи бўлмиш ақлни ишга солиш, тафаккур, тадаббур хисобланади, мана бу абзорларни воситасида аллох дастур берган  ўша илмни қўлга киритилади.

 Хозирги даврда жохилий жамият бир томондан мана бу тафаккур ва тадаббур, таъаққул қилиш хаққини шахсдан тортиб олган ва уни мусодара қилган, бошқа томондан эса аллох таоло турли- хил оятларда қайта-қайта мархамат қиладики, мана бу оятларни сизларга кўрсатдим ва сизларга бу тавсияларни бердим:

 وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)    

قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾

ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾

буни кетидан хилма-хил жойларда қуйидаги саволларни беради:

أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟

Шахс аллох таолонинг мана бу саволларига қандай қилиб жавоб бера олади? Чунки хозирги даврда жохилий жамият тафаккур,таъаққул, тадаббур қилишни ва шаръий илмларни таълим олиш ва уни қўлга киритиш йўлларини ёпиб ташлаган, хамда аллох таоло ундан талаб қилган нарсаларни жуда кўпини мамнуъ қилиб қўйган ва шахснинг илм томонга ақл,тафаккур, тадаббур билан харакат қилишига ва  талаб қилинган ўзгаришларни ўзида вужудга келтиришга  рухсат бермайди?!

Мусулмон шахсдан ўғирлаб олинган андиша қилиш, тафаккур, тадаббур қудратини унга қайтариб берилиши керак, энди мана бу қудрат унга қайтариб берилгач, у учун  олдинга сари харакат қилиш, ўсиш, ривожланиш шароитини мухайё қилиш лозим, шу нарсани хам қабул қилишимиз керакки, илмни касб қилиш ва иймонни қувватлантириш йўлида харакат қилиш, шубхасиз аста-секинлик билан маълум муддатда ва аксар холларда хатолар билан бирга давом этади. 

Шариат шахс учун  сўрашга рухсат берган жойда, нима учун,деб сўрай олиши керак? Ва агар қалби билан зехнига берилган нарсалар борасида таъаққул қилган бўлса,

 «لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا»

ва қалби билан керакли тафаққухни қўлга киритган бўлса, ва

«لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا»

жумласидан бўлмаса ва зехн билан қалбни ўртасидаги мухлисона хамкорликни йўлга қўйишга қодир бўлган бўлса, дархақиқат очилиши керак бўлган қулфларни хаммасини калидини қўлга киритибди.

Бугунги кунда секуляр жохилият мунофиқларни,секулярзадаларни ,уламойи суъ варрувайбизани, аимматул музиллинни ва дуъату ала абваби жаханнамни қўллаб- қувватлаш билан мана бу калидни мусулмонлардан тортиб олган ва мусулмонлар учун ғалаба ва ўсиш йўлларини тўсиб қўйган ва уларни фақат эшитувчи бўлишга, хамда ўзлари бир нарсани кетидан тушиб изламасликка   одатлантирди, балки мусулмонларни  улар томонидан тайёрланган, янги холатда қадоқланган “жавоб”ни ва тайёр луқмаларни  кутишга ва уларнинг ақидавий ва фикрий вужудга келтирган махсулотини масраф қилувчилари бўлишликка ўргатди. Улар бу равиш билан мусулмонларни  ичкаридан боғлаб ташлашади ва улардан озодликни тортиб олишади ва уларни қулфлаб қўйишади,натижада эса бу қулфни калидини хам ўзларини олдиларида сақлашади ва  мана бу асирни,махбусни  зехни ва дилига бирор кимса  уларни рухсатисиз  киришига рухсат беришмайди. Бу ерда мана бу қул ва асир қалбларнинг кўпчилигини айби билмасликда эмас, балки хато суратда  билишликдадур.

Энди мана бу хато билишликни баробарида учта хос табақа вужудга келади, уларнинг баъзи бирлари мана шу хатоларида давом этишади ва олдинга сари харакат қилишади ва хатто тўғри назарни қаршисида хам манфий муносабатни билдиришади, бошқа  баъзи бирлари эса буларни хато, фосид эканини билишади, аммо жохилона ва бу назарни тўғрисига мурожаъат қилмасдан исломни қаршисида сафланиб олишади ва кўпинча мунофиқларни, секулярзадаларни шубхаларини химояси остида илгари харакат қилишади, учинчи дастада жуда кўп биродарларимиз ва опа-сингилларимиз мавжуд бўлиб, улар ё ислох бўлишган ёки мана шу хато билишликлари билан бирга “онгли ва мақсадли харакатни уч абзоридан” бирига тобеъ бўлишган, улардан ўғирлаб олинган таъаққул, тафаккур ва тадаббур қудратини бу кишиларга  қайтариб берилишига эхтиёжлари бор, аллохнинг шариатининг покланиш хоналарида нохолисликлари бартараф қилиниши керак ва аллох улар учун назарга олган табиий ўсиш йўлига жойлашишлари лозим бўлади.

Бизларнинг тараққий топиб ривожланаётган биродарларимиз ва опа-сингилларимиз худди ўзимизга ўхшаб рақибга эхтиёжлари йўқ, қаршиларида мана шунча ошкор ва пинхон, ички ва ташқи кофирларга қўшимча равишда, хамрохлари хам уларга бир рақибдек муносабатда бўлишига эхтиёжлари йўқ, чунки кофирларнинг асли мақсади дилсўзлик билан  равшанлаштириш ё яхшилик қилиш эмас, балки сўзлашувдан бўлган хадафи хам қаршилик қилиш,уларни қаршисида жибхаланиб олиш, қочиш, бу шохдан у шохга сакраш ва мағлубиятга учратишдан иборат.

Мана бундай муносабатларни баробарида бизларнинг қараб томоша қилиб туришимиз, хақиқатда келишувни, бизнинг мақсадларимизни ва озодлигимизни  ўлимини англатади. Бизларнинг мана бу биродарларимиз ва опа-сингилларимиз қанчалик мухофизатга,дифоъга, тафаккурга, тадаббурга эхтиёжлари бўлса, бизлар хам ана ўша миқдорда дифоъга эхтиёжимиз бор, бошқаларнинг томошабин бўлиб сукут сақлаши, ошкор зулмни бир нави ва мана бу жохилиятни давом этишига розилик билдириш ва “асосий уч абзорни” онгли харакатидаги  хамрохларини сафини булғаш ва бир  “вохид дастурни”  панохидаги “ вохид куч”нинг вахдатини, хамда “энг яқин вохид мақсадни” қўлга киритишни  баробарида тўсиқ  ижод қилиш демакдир.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(78- قیسم)

آنگلِی،مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ آلدِی شَرطلَرِیدَن بِیرِی، “بَیاننِینگ دَرَجَمَه – دَرَجَه مَرحَلَه سِینِی رِعایَه قِیلِیشلِیک وَ شَرِیعَتدَگِی اِیککِینچِی اوُرِیندَگِی اِصلاحاتلَرنِی اِجرا قِیلِیش” دَن عِبارَت.

اِیندِی اَلله تَعالَی اِیماننِی تَعلِیم آلِیشلِیک وَ اِیماننِی،عَقِیدَه نِی اوُرگه نِیشلِیک هَم عِلمگه اَساسلَنگن بوُلِیشِی کِیرَک، دِیب اَمر قِیلگه نِیدَن سُونگ، باشقَه اِیشلَر بارَه سِیدَه گپِیرمَسَه هَم بوُلَه دِی:

  فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19) اوُ ذات امر قیله دی:   وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36) مَنَه بُو حالَتدَه، مَنَه بُو مَقصَدگه یِیتِیش اوُچُون تَنها اَبزار هَر بِیر اِنساننِینگ اِبتِدائِی حُقوُقِی بوُلمِیش عَقلنِی اِیشگه سالِیش، تَفَکُّر،تَدَبُّر حِسابلَه نَه دِی، مَنَه بُو اَبزارلَرنِی واسِیطَه سِیدَه اَلله دَستوُر بِیرگن اوُشَه عِلمنِی قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی.

حاضِرگِی دَوردَه جاهِلِی جَمِیعیَت بِیر تاماندَن مَنَه بُو تَفَکُّر وَ تَدَبُّر، تَعَقُّل قِیلِیش حَققِینِی شَخصدَن تارتِیب آلگن وَ اوُنِی مُصادَرَه قِیلگن، باشقَه تاماندَن اِیسَه اَلله تَعالَی توُرلِی- هِیل آیَتلَردَه قَیتَه – قَیتَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی، مَنَه بوُ آیَتلَرنِی سِیزلَرگه کوُرسَتدِیم وَ سِیزلَرگه بُو تَوصِیَه لَرنِی بِیردِیم:

وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)    

قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾

ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾

بوُنِی کِیتِیدَن هِیلمَه – هِیل جایلَردَه قوُیِیدَگِی سَواللَرنِی بِیرَه دِی:  أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟  شَخص اَلله تَعالَی نِینگ مَنَه بُو سَواللَرِیگه قَندَی قِیلِیب جَواب بِیرَه آلَه دِی؟ چوُنکِی حاضِیرگِی دَوردَه جاهِلِی جَمِیعیَت تَفَکُّر، تَعَقُّل، تَدَبُّر قِیلِیشنِی وَ شَرعِی عِلملَرنِی تَعلِیم آلِیش وَ اوُنِی قوُلگه کِیرِیتِیش یوُللَرِینِی یاپِیب تَشلَه گن، هَمدَه اَلله تَعالَی اوُندَن طَلَب قِیلگن نَرسَه لَرنِی جُودَه کوُپِینِی مَمنوُع قِیلِیب قوُیگن وَ شَخصنِینگ عِلم تامانگه عَقل، تَفَکُّر، تَدَبُّر بِیلَن حَرَکَت قِیلِیشِیگه وَ طَلَب قِیلِینگن اوُزگه رِیشلَرنِی اوُزِیدَه وُجُودگه کِیلتِیرِیشگه رُحصَت بِیرمَیدِی؟!

مُسُلمان شَخصدَن اوُغِیرلَب آلِینگن اَندِیشَه قِیلِیش، تَفَکُّر،تَدَبُّر قُدرَتِینِی اوُنگه قَیتَه رِیب بِیرِیلِیشِی کِیرَک، اِیندِی مَنَه بُو قُدرَت اوُنگه قَیتَه رِیب بِیرِیلگچ، اوُ اوُچُون آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلِیش، اوُسِیش، رِواجلَه نِیش شَرائِطِینِی مُهَیّا قِیلِیش لازِم، شُو نَرسَه نِی هَم قَبوُل قِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، عِلمنِی کَسب قِیلِیش وَ اِیماننِی قُوَّتلَه نتِیرِیش یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلِیش، شُبهَه سِیز اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن مَعلوُم مُددَتدَه وَ اَکثَر حاللَردَه خَطالَر بِیلَن بِیرگه دَوام اِیتَه دِی.

شَرِیعَت شَخص اوُچُون سُورَشگه رُحصَت بِیرگن جایدَه، نِیمَه اوُچُون، دِیب سوُرَی آلِیشِی کِیرَک؟ وَ اَگر قَلبِی بِیلَن ذِهنِیگه بِیرِیلگن نَرسَه لَر بارَه سِیدَه تَعَقُّل قِیلگن بوُلسَه،  «لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا» وَ قَلبِی بِیلَن کِیرَکلِی تَفَقُّه نِی قوُلگه کِیرِیتگن بوُلسَه وَ  «لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا» جُملَه سِیدَن بوُلمَسَه وَ ذِهن بِیلَن قَلبنِی اوُرتَه سِیدَگِی مُخلِصانَه هَمکارلِیکنِی یوُلگه قوُیِیشگه قادِر بوُلگن بوُلسَه، دَرحَقِیقَت آچِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن قوُلفلَرنِی هَمَّه سِینِی کَلِیدِینِی  قوُلگه کِیرِیتِیبدِی.

بوُگوُنگّی کوِندُه سِکوُلار جاهِلِیَت مُنافِقلَرنِی،سِکوُلارزَدَه لَرنِی، اوُلَمایِی سُوء وَالرُّوَیبِیضَه نِی، اَئِمَّةُ المُضِلِّیننِی وَ دُعاةُ عَلَی الاَبوابِ جَهَنَّمنِی قوُللَب – قُوَّتلَش بِیلَن مَنَه بُو کَلِیدنِی مُسُلمانلَردَن تارتِیب آلگن وَ مُسُلمانلَر اوُچُون غَلَبَه وَ اوُسِیش یوُللَرِینِی توُسِیب قوُیگن وَ اوُلَرنِی فَقَط اِیشِیتوُچِی بوُلِیشگه، هَمدَه اوُزلَرِی بِیر نَرسَه نِی کِیتِیدَن توُشِیب اِیزلَه مَسلِیککَه عادَتلَنتِیردِی، بَلکِی مُسُلمانلَرنِی اوُلَر تامانِیدَن تَیّارلَنگن،یَنگِی حالَتدَه قَداقلَنگن “جَواب”نِی وَ تَیّار لوُقمَه لَرنِی کوُتِیشگه وَ اوُلَرنِینگ عَقِیدَه وِی وَ فِکرِی وُجُودگه کِیلتِیرگن مَخصُولاتِینِی مَصرَف قِیلوُچِیلَرِی بوُلِیشلِیککَه اوُرگتدِی. اوُلَر بُو رَوِیش بِیلَن مُسُلمانلَرنِی اِیچکَه رِیدَن باغلَب تَشلَه شَه دِی وَ اوُلَردَن  آزادلِیکنِی تارتِیب آلِیشَه دِی وَ اوُلَرنِی قوُلفلَب قوُیِیشَه دِی، نَتِیجَه دَه اِیسَه بُو قوُلفنِی کَلِیدِینِی هَم اوُزلَرِینِی آلدِیلَرِیدَه سَقلَه شَه دِی وَ مَنَه بُو اَسِیرنِی، مَحبوُسنِی ذِهنِی وَ دِیلِیگه بِیرار کِیمسَه اوُلَرنِی رُحصَتِیسِیز کِیرِیشِیگه رُحصَت بِیرِیشمَیدِی. بُو یِیردَه مَنَه بُو قوُل وَ اَسِیرنِی قَلبلَرنِینگ کوُپچِیلِیگِینِی عَیبِی بِیلمَسلِیکدَه اِیمَس، بَلکِی خَطا صوُرَتدَه بِیلِیشلِیکدَه دوُر.

اِیندِی مَنَه بُو خَطا بِیلِیشلِیکنِی بَرابَرِیدَه اوُچتَه خاص طَبَقَه وُجُودگه کِیلَه دِی، اوُلَرنِینگ بَعضِی بِیرلَرِی مَنَه شوُ خَطالَرِیدَه دَوام اِیتِیشَه دِی وَ آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلِیشَه دِی وَ حَتَّی توُغرِی نَظَرنِی قَرشِیسِیدَه هَم مَنفِی مُناسَبَتنِی بِیلدِیرِیشَه دِی، باشقَه بَعضِی بِیرلَرِی اِیسَه بوُلَرنِی خَطا، فاسِد اِیکَه نِینِی بِیلِیشَه دِی، اَمّا جاهِلانَه وَ بُو نَظَرنِی توُغرِیسِیگه مُراجَعَت قِیلمَسدَن اِسلامنِی قَرشِیسِیدَه صَفلَه نِیب آلِیشَه دِی وَ کوُپِینچَه مُنافِقلَرنِی،سِکوُلارزَدَه لَرنِی شُبهَه لَرِینِی حِمایَه سِی آستِیدَه اِیلگه رِی حَرَکَت قِیلِیشَه دِی، اوُچِینچِی دَستَه دَه جوُدَه کوُپ بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز مَوجُود بوُلِیب، اوُلَر یا اِصلاح بوُلِیشگن یاکِی مَنَه شوُ خَطا بِیلِیشلِیکلَرِی بِیلَن بِیرگه “آنگلِی وَ مَقصَدلِی حَرَکَتنِی اوُچ اَبزارِیدَن” بِیرِیگه تابِع بوُلِیشگن، اوُلَردَن اوُغِیرلَب آلِینگن تَعَقُّل، تَفَکُّر وَ تَدَبُّر قُدرَتِینِی بُو کِیشِیلَرگه قَیتَه رِیب بِیرِیلِیشِیگه اِیختِیاجلَرِی بار، اَلله نِینگ شَرِیعَتِینِینگ پاکلَه نِیش خانَه لَرِیدَه ناخالِصلِیکلَرِی بَرطَرَف قِیلِینِیشِی کِیرَک وَ اَلله اوُلَر اوُچُون نَظَرگه آلگن طَبِیعِی اوُسِیش یوُلِیگه جایلَه شِیشلَرِی لازِم بوُلَه دِی.

 بِیزلَرنِینگ تَرَقِّی تاپِیب رِواجلَه نَه یاتگن بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز حوُددِی اوُزِیمِیزگه اوُحشَب رَقِیبگه اِیختِیاجلَرِی یوُق، قَرشِیلَرِیدَه مَنَه شوُنچَه آشکار وَ پِینهان، اِیچکِی وَ تَشقِی کافِرلَرگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه،هَمراهلَرِی هَم اوُلَرگه بِیر رَقِیبدِیک مُناسَبَتدَه بوُلِیشِیگه اِیختِیاجلَرِی یوُق، چوُنکِی کافِرلَرنِینگ اَصلِی مَقصَدِی دِیلسُوزلِیک بِیلَن رَوشَنلَشتِیرِیش یا یَحشِیلِیک قِیلِیش اِیمَس، بَلکِی سوُزلَه شوُدَن بوُلگن هَدَفِی هَم قَرشِیلِیک قِیلِیش، اوُلَرنِی قَرشِیسِیدَه جِبهَه لَه نِیب آلِیش، قاچِیش، بُو شاهدَن اوُ شاهگه سَکرَش وَ مَغلوُبِیَتگه اوُچرَه تِیشدَن عِبارَت.

 مَنَه بوُندَی مُناسَبَتلَرنِی بَرابَرِیدَه بِیزلَرنِینگ قَرَب تاماشَه قِیلِیب توُرِیشِیمِیز، حَقِیقَتدَه کِیلِیشوُنِی، بِیزنِینگ مَقصَدلَرِیمِیزنِی وَ آزادلِیگِیمِیزنِی اوُلِیمِینِی اَنگلَه تَه دِی. بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو بِرادَرلَرِیمِیز وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیز قَنچَه لِیک مُخافِظَتگه، دِفاعگه، تَفَکُّرگه، تَدَبُّرگه اِیختِیاجلَرِی بوُلسَه، بِیزلَر هَم اَنَه اوُشَه مِقداردَه دِفاعگه اِیختِیاجِیمِیز بار، باشقَه لَرنِینگ تاماشَه بِین بوُلِیب سوُکوُت سَقلَه شِی، آشکار ظُلمنِی بِیر نَوِی وَ مَنَه بُو جاهِلِیَتنِی دَوام اِیتِیشِیگه راضِیلِیک بِیلدِیرِیش وَ “اَساسِی اوُچ اَبزارنِی” آنگلِی حَرَکَتِیدَگِی هَمراهلَرِینِی صَفِینِی بوُلغَش وَ بِیر “واحِد دَستوُرنِی” پَناهِیدَگِی “واحِد کوُچ”نِینگ وَحدَتِینِی، هَمدَه “اِینگ یَقِین واحِد مَقصَدنِی” قوُلگه کِیرِیتِیشنِی بَرابَرِیدَه توُسِیق اِیجاد قِیلِیش دِیمَکدِیر.

(دوامی بار……..)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(78- قسمت)

  یکی دیگر ازپیش شرطهای وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی  «رعایت مراحل تدریجی بیان و اجرای اصلاحات ثانویه ی شریعت» است.

زمانی که الله تعالی امر می کند آموزش ایمان و یادگیری ایمان و عقیده هم باید از روی علم باشد چه رسد به سایر امور: فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19) و امر می کند:وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36) در این صورت تنها ابزار رسیدن به این هدف هم تعقل، تفکر و تدبر به عنوان ابتدائی ترین حقوق هر انسانی است که باید به واسیطه ی این ابزار به چنان علمی رسید که الله دستورش را داده است .

 حالا جامعه ی جاهلی از یکطرف این حق تفکر و تعقل و تدبر را از شخص گرفته و مصادره اش کرده است و از طرف دیگر الله تعالی هم در آیات مختلفی به کرات می فرماید این آیات را نشانت دادم و این سفارشات را به شما کردم تا: وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾ و به دنبال آن است که در جاهای مختلفی می پرسد: أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟

شخص چه پاسخی برای این سوالات الله تعالی دارد در حالی که جامعه ی جاهلی تمام راههای تفکر و تعقل و تدبر و یادگیری و رسیدن به علم شرعی رابرآن بسته است، و بسیاری از چیزهائی را که الله ازاوخواسته رابرایش تابو و ممنوع کرده است، و اجازه نمی دهد شخص  با عقل و تفکر و تدبر به سمت علم حرکت کند و تغییر و تحولات خواسته شده است را در خودش به وجود بیاورد .؟!

قدرت اندیشیدن و تفکر و تدبر، آن چیزی است که از شخص مسلمان دزدیده شده است و باید به او برگردانده بشود، و زمانی که این قدرت را به او برگرداندی باید زمینه ی رشد و حرکت به سمت جلو و ترقی را هم برایش فراهم کنی، و بپذیری که حرکت در مسیر کسب علم و حرکت در مسیر تقویت ایمان بدون شک به صورت تدریجی و زمانبر و اکثرا آمیخته با خطاء و اشتباه است.

باید هر جا شریعت اجازه ی پرسیدن داده است، شخص بتواند بپرسد چرا؟ و اگربا قلبش بر داده های ذهن و حواسش تعقل کرد «لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا» و با قلبش به تفقه مورد نیاز رسید و جزو :«لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا» نبود، و توانست این همکاری مخلصانه ی میان ذهن و قلب را سروسامان بدهد، درواقع کلید باز کردن تمام قفلهایی که باید باز بشوند را به دست آورده است .

امروزه جاهلیت سکولار با پروبال دادن به منافقین و سکولار زده ها و الرویبضه و علمای سوء والائِمَّهَ الْمُضِلِّینَو دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَاین کلید را از مسلمین گرفته است، و راههای پیروزی و رشد را بر مسلمین سد کرده، و آنان را عادت داده که شنونده باشند و خودشان نگردند دنبال چیزی، بلکه به صورت تر و تمیز و بسته بندی شده منتظر«جواب» آماده شده توسط آنها و لقمه های آماده ی آنها باشند و همه مصرف کننده ی تولیدات عقیدتی و فکر آنها باشند. اینطوری از درون آنها را به بند می کشند، و آزادی را ازآنها می گیرند، و بر آن قفل می زنند، و کلید این قفل هم نزد خودشان نگه می دارند و اجازه نمی دهند به این ذهن و دل اسیر و زندانی کسی بدون اجازه ی آنها سر بزند. در اینجا اشکال و عیب عمده ی این قلبهای برده و اسیر در ندانستن نیست، بلکه در اشتباه دانستن است .

  حالا در برابر این اشتباه دانستن سه طبقه ی خاص به وجود می آیند، عده ای که همینطوری با این اشتباهات ادامه می دهند و به پیش می روند و حتی در برابر درستش هم واکنش منفی نشان می دهند، عده ای دیگر می دانند اینها اشتباه و فاسد است،اما جاهلانه و بدون مراجعه به درستش در برابر اسلام صف ارائی می کنند که اغلب با پشتوانه ی شبهات منافقین و سکولار زده ها به پیش می روند،  و دسته ی سوم برادران و خواهران زیادی هستند که یا اصلاح شده اند یا با همین اشتباه دانستن به یکی از «سه ابزار حرکت آگاهانه و هدفمند» ملحق شده اند که نیاز دارند دوباره قدرت تعقل و تفکر و تدبر دزدیده شده است به آنها برگردانده بشود، و به صورت تدریجی و دلسوزانه در شتشوی آلودگیهای عقیدتی و رفتاری آنها با آنان همکاری بشود، و درتصفیه خانه ی شریعت الله ناخالصی هایشان برطرف بشود، و در مسیر رشد طبیعی که الله برایشان در نظر گرفته قرار بگیرند.  

 این برادران و خواهران در حال ترقی و پیشرفت ما همچون خود ما نیاز به رقیب ندارند، نیاز ندارند که با وجود اینهمه کافر پنهان و آشکار داخلی و خارجی هم مسیراش هم مثل یک رقیب با او برخورد کنند که هدفشان از گفتگو تنها مخالفت با او، جبهه گیری در برابر او، طفره رفتن، این شاخ و آن شاخ پریدن  و شکست دادن او است، نه روشن ساختن دلسوزانه و خیر رساندن به او .  

  ایستادن و تماشا کردن و سکوت ما در برابر چنین برخورداتی در واقع سازش و مرگ اهداف و آزادیهای ما است. این برادر و خواهر ما چقدر به محافظت و دفاع از تفکر و تعقل و تدبرش نیاز دارد ما هم به همان میزان به چنین دفاعی نیاز داریم، و نظاره گر بودن و سکوت دیگران نوعی ظلم آشکار و رضایت به دوام این جاهلیت، و آلوده کردن صف هم مسیران حرکت آگاهانه ی «سه ابزار بنیادین» و ایجاد مانع در برابر وحدت «نيرويي واحد» در پناه يك «برنامه واحد»و رسيدن به «نزديكترين هدف واحد» است.

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(4-қисмат)

Омодасозихо бояд мутаносиби бо замони бошадки шахс дар он қарор гирифта аст, ва шахс дар он замон ба чанин омодасозихо ва омузишхо ва қавонини ниёз пейдо мекунад. Холо агар омузишхо ва қавонин моли аллох таоло бошанд шахс дар масири хейр ва салох харакат мекунад, ва агар ин омодасозихо ва омузишхо ва қавонин бар хилофи қонуни шариати аллох бошанд шахс дар масири фосид шудан  ва фосид кардани умури фитриш пеш меравад. Замоники аллох таоло мефармояд:

 فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ ‏(روم/30)

Дар инжо возих астки умури фитрийро аллох таоло халқ карда аст ва хечгуна табдили дар офариниши аллох рох надорад,табдил яъни масалан чизи ба чизи дигари аваз бишавад. Масалан чуб дар асари сухтан табдил мешавад ба зуғол,ва ин бо тағйир фарқ дорад. Масалан хамин чуб агар тика тика бишавад ё ба сандалий ва миз ва тахта хам тағйир кунад боз ба он мегуянд чуб ва мохиятиш аваз нашуда аст ва табдил ба чизи дигари нашуда аст, холо ин умури фитрий хам “табдил “ намешаванд аммо мумкин аст “ тағйир” кунанд, ва хатто ин умур агар дар баробари қонуни шариати аллох қарор бигиранд боз худишонро нишон медиханд, ва мейл ва героиш ба қонуни шариати аллохро дар шахс ба вужуд меоваранд. Муслимин ин мейл ва героишро дар ғейри муслимин ташвиқ ва тахрик мекунанд. Иддайи зиёдий аз афроди жомеъайи куффор мусалмон мешаванд аммо он даста аз куффорки дучори беморийи мухлики такаббур шуданд бо лажбозий ва хисодатики доранд дучори жухуд мешаванд ва қонуни шариати аллохро қабул намекунанд дар холики медонанд ин қонуни шариати аллох сахих аст:

 :وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا ۚ فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ(نمل/14)

Ситамгирона ва мустакбирона мўъзижотро инкор карданд, хар чандки дар дил бидонхо яқин ва итминон доштанд. Нигох кун саранжом ва сарневишти табахкорон ва муфсидин чигуна шуд?

Дар ин сурат умури фитрий хостахойи рухий бартари инсон хастанд, ва мисли умури ғаризийки хостахойи жисмий ва моддийи мовжудот хастанд харгиз аз бейн намераванд. Албатта умури ғаризий ва фитрий бо хам фарқхойи доранд, ва агар каси биёяд ва бидуни дар назар гирифтани умури фитрий танхо умури ғаризийро дар назар бигирад ошкоро инсонро бо дигар хайвонот мусовий қарор дода аст. Барои хамин аст мебинем замоники секуляристхо озмоиши дар заминайи умури рафторий ва равонийро бар руйи хайвонот анжом медиханд натижашро бар инсонхо хам таъмим медиханд ва мегуянд инсон хам хаминтури аст, ин хийла ва саргардонийи ошкори астки дини секуляризм дар ростойи хайвоний кардани инсонхо ва контрол кардани ниёзхойи фитрий тавассути ниёзхойи ғаризий тўлид карда аст.

Аммо хамчунонки умури ғаризий барои инсонхо ва соири мовжудот ек ниёз аст, возих ва ровшан астки тамоми умури фитрий хам барои инсон ек ниёз хастанд. Шодий ва нашот хам ба унвони еки аз мухимтарин ниёзхойи рухийи инсон ба далили таъсироти зиёдийки руйи зиндагийи афрод дорад ба иттифоқи тамоми инсонхо ек зарурат ва ниёзи асосийи башарият аст, шодий мисли дард кашидан, ишқ варзидан, нигароний ва андух ва ……..аз умури бадихий ва жузви падидахойи роиж ва фитрийи зиндагийи башар аст, касиро намешавад дар дунё пейдо кардки иддао кунад ниёзи ба шодий надорад.

Холо замоники бадани инсон мисли соири хайвонот хамчун ек ғариза ниёз ба маводи ғазоий солим дорад, рух ва равони инсон хам ба тағзияйи солим ниёз дорад. Холо агар хурдан ниёз аст, агар ошомидан ниёз аст ва агар масоили жинсий ва нафас кашидан ниёзи жисми инсонанд, шодий хам ба унвони еки аз ниёзхойи фитрий, еки аз ниёзхойи рухи инсон аст. Агар инсонро аз ин ниёзхойи фитрий ва ғаризий махрум куни ба ночор онро аз роххойи дигари ба даст меоварад хатто агар ба қиймати тахдиди амнияти дигарон ва хатто худиш хам тамом бишавад.

Албатта асоси жахони хасти ва падидахойи он хам ба гунайи офарида шудандки боиси ба вужуд омадани шодий дар инсон мешаванд. Бахори зебо, гулхойи рангоранг,обшор ва жангалхойи масарратбахш, дарёйи пахновар, куххо ва чишмахойи дилфариб, дидори наздикон, издивож ва ташкили хонуводагий, баччадор шудан, шуғли муносиб, даромади муносиб, пирузий бар душманони қонуни шариати аллох ва……. куллан шодийовар ва масарратбахш хастанд. Агар хуб диққат кунид боз мебинемки неъматхойи бехишт хам шодийовар ва масарратбахш хастанд.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(3-қисмат)

Ин умури фитрийро аллох таоло мутаносиб бо хадафи хилқати инсонхо дар инсон қарор дода аст, ва шахс метавонад бо парвариши ин асбобхо ва абзорхо ба он хадафики барояш халқ шуда аст даст пейдо кунад.

. فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ ‏(روم/30)

Руйи худро холисона мутаважжихи дини ( ислом) кун. Ин саришти астки худованд мардумонро бар он саришт аст. Набояд саришти худоро тағйир дод. Ин аст дин ва ойини мохкам ва устувор, ва лекин аксари мардум ( чанин чизиро) намедонанд.

Ба забони содатар метавонем бигуемки умури фитрий новъи мейл ва героиши ба хубихойи астки аллох таоло дар вужуди инсон қарор дода аст, ва ин мейл ва героишро бо қонуни шариатиш мудирият, контрол ва хидоят мекунад. Яъни умур билқуввайи хастандки тавоноийи табдил шудан ба билфеълро доранд, ва хамин умури фитрий чанон хастандки мейлро дар инсон ба вужуд меоварандки инсон ба суйи хубийхо ва умури нек иштиёқ ва алоқа пейдо кунад, ва яъни дар воқеъ ба далили ин алоқа ва иштиёқиш ба суйи ин чизхойи пасандида  ва ба даст овардани онхо харакат кунад умури фитрий заминахойи хомий хастандки мегуянд хубий хуб аст ва бадий хам бад аст пас  ба самти хубий биравад ва бадий накунад, аммо чи хуб аст ва чи бад аст инро қонуни шариати аллох таъйин мекунад.

Ин умури билқуввайи фитрий ба мурури замон ва бар асоси омузишхо ва арзишхо ва қавониники ба шахс дода мешаванд, ва шароит ва заминахойики барои рушд ва шукуфойии онхо дар гирифта мешавад, ором ором ва ба тадриж худишонро нишон медиханд, ва таъсири худишонро бар шахс мегузоранд, ва мо зохиран метавонем ин умурро дар рафтори шахс бибинем, ва барои мо хам қобили дидан мешаванд ва мо метавонем масалан бигуем ин шахс муваххид аст,ё хейрхох аст,ё хақиқат талаб аст. Чун медонем аллох таоло инсонроки халқ карда аст ин умури фитрийро дар даруниш қарор дода аст,аммо ин инсон дар хамон ибтидойи амр чизи намедонад ва ин омузишхо ва қавонин хастандки аз тариқи се абзори шанидан ва дидан ва фахмидан ба ин умури фитрий хат медиханд:

 وَاللّهُ أَخْرَجَکُم مِّن بُطُونِ أُمَّهَاتِکُمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَیْئاً وَجَعَلَ لَکُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ ‏ (نحل/78)

Худованд шуморо аз шикамхойи модаронитон берун овард дар холики чизи намедонистид, ва у ба шумо гуш ва чашм ва дил дод то  сипасгузорий кунид.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

:كُلُّ مَوْلُودٍ يُولَدُ عَلَى الْفِطْرَةِ، فَأَبَوَاهُ يُهَوِّدَانِهِ أَوْ يُنَصِّرَانِهِ أَوْ يُمَجِّسَانِهِ[1]

Баччахо бар фитрат мутаваллид мешаванд ва ин волидин хастандки онхоро яхудий ва насроний ва мажус тарбият мекунанд.

Дар инжо волидин хастандки ба баччахо ёд медиханд чи хуб аст ва чи бад аст, баъад мохворахо ва расонахо ва мадорис ва дустон ва хукуматхо ва қавонини хоким бар жомеъ хастандки имруза барои ин баччахо аз махди кудак то замони марг таъйин мекунанд чи хуб аст ва чи бад аст, ба ин шева ин сарнахики аллох таоло ба ин бачча барои пейдо кардани рохи қонуни шариати аллох ва хидоят ба у дода шуда аст, тавассути волидин ва мохворахо ва соири умур метавонанд бо маърифий кунандки дар назари аллох хуб нестанд, ва бадхойиро ба шахс маърифий кунандки дар назари аллох бад нестанд,ва ба ин шикл ба фитрати солими ин шахс садама мезананд,ва дар қоғози ноневишта ва пок бачча чизхоиро менависандки ғалат хастанд. Дар инжостки мегуем волидин баччаро фосид карданд,ва ё волидин заминаро фарохам кардандки мохворахо ва соири умур баччаро фосид кунанд.

Ин умури фитрий мисли донахо ва базрхойи хастандки ниёзи ба замини муносиб ва шароити жаввий ва мухити муносиб ва хидоят ва муроқибати муносиби доранд то ба он шиклики аллох хоста рушд кунанд,ин умур дар ибтидо ниёзи ба расидагий надоранд, аммо дар идомайи рох, ва дар замони худиш, мухтожи таважжух ва парвариш бар асоси арзишхо ва қавонини шариати аллох хастанд.

Героиши ба ростгуйи ва танаффур аз дуруғгуйи дар хамма вужуд дорад, ё героиши ба амонатдори ва танаффур аз хиёнат дар хамма хаст, ё героиши ба издивож ва ташкили хонувода ва танаффур аз тажарруд дар хамма хаст, героиш ба сирват ва танаффур аз фақр дар хамма хаст,ва мавориди зиёдий дигарий хам хастандки ба сурати фитрий дар хамма хаст, аммо хар кудом аз ин маворид бояд дар мархалайи худиш ва дар хамони худиш ба бачча омузиш дода бишавадки масири дуруст расидани ба ин хубийхо кудом аст? Ба ек бачча ширхор омузиши ростгуйи ва пархез аз дуруғгуйи дода намешавад,чун ин мейл ва героиш дар ин син хидоят ва мудирият намешавад аммо дар синни болотар чиро мешавад, ё ба баччайи дабистоний намеоянд дар мовриди издивож ва ташкили хонувода омузиш бидиханд, чун ин мейл ва героиш дар синни болотари худишро нишон медихад ва бояд дар он син хидоят ва омузиш дода шавад, умури фитрий дигар хам ба хамин шева хастанд.

(идома дорад………)

---

[1] متفق علیه