وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(82- қисм)  

  Жамиятнинг дорилари ўша жамиятнинг мавжуд вазиятига ва кундалик эхтиёжларига муносиб холда ироя берилиши керак ва харакат буюк мақсадга етиш йўлида баъзи мархалаларда шариат ахкомларини баъзисини баён қилмасликка мажбур бўлиши хам мумкин, худди имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллохга ўхшаб урнаяйн хадиси бўйича шундай ташхис берадики, мана бу ўтиш мархаласида уни баён қилишликка хеч қандай эхтиёж йўқ, чунки агар мана бу сохада назарий ва амалий фаолиятларни баён қилинса ва очилса, бу монеъ сифатида амал қилиши  ва мубораза йўлида тўсиқ,тўғон бўлиши мумкин.

Уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ривоят қилган  хадисда очиқ-ойдин суратда кўриниб турганидек, иймонни таълим беришдан олдин шаробхўрликка, зинокорликка ўхшаган ахкомларни татбиқ қилинадиган ва ироя бериладиган  бўлса, бу тўсиқ сифатида амал қилади. Шу сабабли хам кўрганимиздек, мана бу мархалада вафот топган мусулмонлар усул бўйича бундай ахкомлар борлигидан хабардор бўлишган эмас, росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг хеч қайси бир ёронлари хам бундай ахкомларни, қонунларни тасаввур қила олишмасди хам.

 Ишнинг зохири шуни кўрсатадики, аллох таоло хам ахкомлари учун мухайё бўладиган мархала ва замон келмасдан олдин, уларни оғзаки ва назарий жихатдан ифодалашни лозим кўрмаган, шу сабабли хам қуръонни бир жойда тўлиқ китоб шаклида одамларга нозил қилган эмас, балки хатто уларга тегишли бўлган оятларни нозил қилишни хам ўзига хос макон ва замонга қолдирган. иймон таълим берилган пайтда мўъминларга тегишли барча оятлар     

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

билан бошланган ва иймонни таълим бериб уни вужудга келтиргандан сўнг, шахсга ахкомларни баён қилиш учун хитоб қилади.

Агар бир киши фақат мусулмон бўлган бўлса ва мўъмин даражасига етмаган бўлса,аммо у мўъмин бўлганликни иддао қиладиган бўлса, очиқчасига эълон қиладики:

  قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14)

Аъробийлар: “иймон келтирдик”, дедилар. (Эй Мухаммад, уларга) айтинг: “сизлар иймон келтирганларингиз йўқ, лекин сизлар “Бўйсундик”, денглар, ( чунки хали- хануз) иймон дилларингизга кирган эмасдир.

Шу сабабли хам,  эвалюцион харакатнинг мавжуд вазияти бизлардан нимани талаб қилаётганига мувофиқ равишда, агар бирор киши бизлардан

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

«وَأَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ»

ни қандай татбиқ қилиш бўйича келажакдаги режаларингиз нимадан иборат,деб сўраса? Агар бизлар бу ахкомларни майда қисматлари учун кундалик эхтиёжларга ва мавжуд вазиятга ва инсонларнинг келажакдаги ривожланишларини меъзонига муносиб холда, бу ахкомнинг умумий жихатларига  иймон келтирган бўлсак, унга қуйидагича жавоб беришимиз керак бўлади, хозирча бизларни ихтиёримизда бундай дастур йўқ, бу ишлар ўзини вақти келганда мушаххас бўлади, бизлар хар қандай шошилинч қадамлардан ва хиссиётга берилган шиорлардан ва муддатидан олдин, номақбул ахкомлар чиқаришдан ўзимизни тиямиз, балким бизлар бу ишлар орқали жиход ва мубораза йўлидаги  мана бу муборак жараёнга зарба урмаган бўламиз ва мана бу мақсадга етиш учун унинг энг асосий усулларидан бирини риоят қилган бўламиз.

Бунга шуни хам қўшимча қилиш керакки, бу  бизлар ўзимизнинг хос ахкомларимизга эга бўлмаслигимиз керак деган маънода  эмас. Биз бундай ахкомларга эгамиз, бўлиб хам бизларни ихтиёримизда энг яхшилари бор. Қуръон ва сахих суннатда бир қанча асрлар олдин бундай ахкомлар ёзиб қолдирилган  ва булар дўст ва душманнинг кўз-ўнгида, ихтиёрида асосий қонун сифатида мавжуд,аксинча, бу ерда гап шундаки, у хукмнинг долзарб қўлланиши билан мутаносиб равишда диний ва дунёвий кучга эга бўлиш учун энг кичик мос имконият пайдо бўлган хар бир вақт ва жойга мос равишда пухта режалаштириш билан амалга оширилиши керак. Бизлар ана ўша замон ва макон тутган ўринда ва ўша замонни абзорларига муносиб холда бу хукмни татбиқ ва ижро  қиламиз.

Бизларнинг мухолифларимиз шу нарсани яхши тушуниб етишдики, мусулмонлар ўзларига хос қонунларга эга ва уларни татбиқ қилиш учун хам мусулмонлар ўзларига хос қобилиятга эгадурлар, улар шубхасиз хукумат қудратини қўлга киритишга шойиста ва қодирдурлар, демак бу ердаги мушкилот мана бу мунсажим  қонунларнинг борлигида эмас; балки ундан бўлган манзур шуки, мана бу ижтиходий ахкомларнинг татбиқ қилиниши келажакдаги ўзини замонига муносиб вазиятда, ўринда бўлиши керак, ва хилма- хил мазхаблар ва тафсирлар, кўп сонли кичик умматлар, хамда кўп сонли  кичик жамоатлар ва кичик шўролар   вужудга келган  хозирги пайтда, хануз мушаххас бир диёрда бир вохид шўрони йўли бўйича вохид ижмоъ ва вохид жамоат ва вохид уммат вужудга келмаган ва бу шўро ўша замондаги  мавжуд вазиятга муносиб холда ўзини вохид раъйини ва вохид ижтиходини ироя бермаган, то мана бу замон келмагунича вақтидан олдин бериладиган, замон ва фаслга муносиб бўлмаган тушунчаларни ироя бериш ва айтишлик, инқилоб даврини  ва қудратни касб қилишни  ва хукуматни ташкил қилишни дардига емайдиган фойдасиз бир харакат хисобланади. Бизлар хозирги пайтда онгли ва мақсадга эга бўлган холда муштарак асосга суяниб ва вафодорликни сақлаб ва охирги ғалаба томон қилинаётган  сахих йўлдаги мақсад сари  умумий харакатда мустахкам турган холда ишларни режалаштиришимиз керак бўлади.

Шахс иймонни таълим олган даврида “ла илаха”ни тилга олгач ва тоғутга куфр келтиргач, мавжуд вазиятда қуйидагиларни айтган бўлади:  мен аллохни хукмидан бошқа хеч қандай хукмларга бўйинсунмайман, секуляризм динини қонунларини оёғимни остига қўяман, мен секуляризм динидаги на коммунизмни ва на либирализмни қабул қилмайман, мен социал демократларни ахкомларини хам қабул қилмайман, хонадонимни устида  илохий ахкомларни ўрнига секуляристларни ахкомларини ижро бўлишига хам рухсат бермайман, опа-синглим ва аёлим ва қизим секуляристик хукуматнинг қудратини панохида талаф бўлиб кетишига йўл қўймайман, фақирликни ва фахшни қабул қилмайман, хаётимни барча жихатларида қўрқув ва амниятсизликни хохламайман, муртад секуляристларининг нисбий ахлоқларига бўйинсунмайман, мен “куфр озодлигига” ўхшаш  фариб берувчи шиорларни ёки фикрий ва шахсий бузуқликларни остида, аллохни ва росулини  ва аллохни шариатидаги қонунларни, аллохни оятларини хақорат қилинишига, куфрони неъмат қилинишига рухсат бермайман, бундан бошқа яна ўнлаб ўринлар мавжуд бўлиб, мусулмон шахс ла илахани ва тоғутга куфр келтиришни айтиш орқали хар қандай жохилий қонунни хар қандай шаклда ва кўринишда бўлишидан қатъий назар қабул қилмайди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (82- قیسم)

جَمِیعیَتنِینگ دارِیلَرِی اوُشَه جَمِیعیَتنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِیگه وَ کوُندَه لِیک اِیختِیاجِیگه مُناسِب حالدَه اِرایَه بِیرِیلِیشِی کِیرَک وَ حَرَکَت بوُیوُک مَقصَدگه یِیتِیش یوُلِیدَه بَعضِی مَرحَلَه لَردَه شَرِیعَت اَحکاملَرِینِی بَعضِیسِینِی بَیان قِیلمَسلِیککَه مَجبُور بوُلِیشِی هَم موُمکِین، حوُددِی اِمامِی اَحمَد اِبنِ حَنبَل رَحِمَهُ الله گه اوُحشَب عُرنَیَین حَدِیثِی بوُیِیچَه شوُندَی تَشخِیص بِیرَه دِیکِی، مَنَه بوُ اوُتِیش مَرحَلَه سِیدَه اوُنِی بَیان قِیلِیشلِیککَه هِیچ قَندَی اِیختِیاج یوُق، چوُنکِی اَگر مَنَه بُو صاحَه دَه نَظَرِی وَ عَمَلِی فَعالِیَتلَرنِی بَیان قِیلِینسَه وَ آچِیلسَه، بُو مانِع صِیفَتِیدَه عَمَل قِیلِیشِی وَ مُبارَزَه یوُلِیدَه توُسِیق، توُغان بوُلِیشِی موُمکِین. 

اُمُّ المُؤمِنِین عائِشَه رَضِیَ الله عَنها رِوایَت قِیلگن حَدِیثدَه آچِیق – آیدِین صُورَتدَه کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، اِیماننِی تَعلِیم بِیرِیشدَن آلدِین شَرابخوُرلِیککَه، زِناکارلِیککَه اوُحشَه گن اَحکاملَرنِی تَطبِیق قِیلِینَه دِیگن وَ اِرایَه بِیرِیلَه دِیگن بوُلسَه، بُو توُسِیق صِیفَتِیدَه عَمَل قِیلَه دِی. شوُ سَبَبلِی هَم کوُرگه نِیمِیزدِیک، مَنَه بُو مَرحَلَه دَه وَفات تاپگن مُسُلمانلَر اوُصُول بوُیِیچَه بوُندَی اَحکاملَر بارلِیگِیدَن خَبَردار بوُلِیشگن اِیمَس، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ هِیچ قَیسِی بِیر یارانلَرِی هَم بُوندَی اَحکاملَرنِی، قانوُنلَرنِی تَصَوُّر قِیلَه آلِیشمَسدِی هَم.

اِیشنِینگ ظاهِرِی شوُنِی کوُرسَه تَه دِیکِی، اَلله تَعالَی هَم اَحکاملَرِی اوُچُون مُهَیّا بوُلَه دِیگن مَرحَلَه وَ زَمان کِیلمَسدَن آلدِین، اوُلَرنِی آغزَه کِی وَ نَظَرِی جِهَتدَن اِفادَه لَشنِی لازِم کوُرمَه گن، شُو سَبَبلِی هَم قُرآننِی بِیر جایدَه توُلِیق کِتاب شَکلِیدَه آدَملَرگه نازِیل قِیلگن اِیمَس، بَلکِی حَتَّی اوُلَرگه تِیگِیشلِی بوُلگن آیَتلَرنِی نازِیل قِیلِیشنِی هَم اوُزِیگه خاص مَکان وَ زَمانگه قالدِیرگن. اِیمان تَعلِیم بِیرِیلگن پَیتدَه مُؤمِنلَرگه تِیگِیشلِی بَرچَه آیَتلَر «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا» بِیلَن باشلَنگن وَ اِیماننِی تَعلِیم بِیرِیب اوُنِی وُجُودگه کِیلتِیرگندَن سُونگ، شَخصگه اَحکاملَرنِی بَیان قِیلِیش اوُچُون خِطاب قِیلَه دِی.

اَگر بِیر کِیشِی فَقَط مُسُلمان بوُلگن بوُلسَه وَ مُؤمِن دَرَجَه سِیگه یِیتمَه گن بوُلسَه، اَمّا اوُ مُؤمِن بوُلگنلِیکنِی اِدَّعا قِیلَه دِیگن بوُلسَه، آچِیقچَه سِیگه اِعلان قِیلَه دِیکِی:    قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14) اَعرابِیلَر: “اِیمان کِیلتِیردِیک”، دِیدِیلَر. ( اِی مُحَمَّد، اوُلَرگه ) اَیتِینگ: “سِیزلَر اِیمان کِیلتِیرگنلَرِینگِیز یوُق، لِیکِن سِیزلَر “بوُیسُوندِیک”، دِینگلَر، ( چوُنکِی هَلِی – هَنوُز) اِیمان دِیللَرِینگِیزگه کِیرگن اِیمَسدِیر.

شُو سَبَبلِی هَم، اِیوَه لوُسِیآن حَرَکَتنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِی بِیزلَردَن نِیمَه نِی طَلَب قِیلَه یاتگه نِیگه مُوافِق رَوِیشدَه، اَگر بِیرار کِیشِی بِیزلَردَن  «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

«وَأَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَالنَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ» نِی قَندَی تَطبِیق قِیلِیش بوُیِیچَه کِیلَه جَکدَگِی رِیجَه لَرِینگِیز نِیمَه لَردَن عِبارَت، دِیب سوُرَه سَه؟ اَگر بِیزلَر بُو اَحکاملَرنِی مَیدَه قِیسمَتلَرِی اوُچُون کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرگه وَ مَوجُود وَضِییعیَتگه وَ اِنسانلَرنِینگ کِیلَه جَکدَگِی رِواجلَه نِیشلَرِینِی مِعزانِیگه مُناسِب حالدَه، بُو اَحکامنِینگ عُمُومِی جِهَتلَرِیگه اِیمان کِیلتِیرگن بوُلسَک، اوُنگه قوُیِیدَگِیچَه جَواب بِیرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی، حاضِرچَه بِیزلَرنِی اِیختِیارِیمِیزدَه بوُندَی دَستُور یوُق، بُو اِیشلَر اوُزِینِی وَقتِی کِیلگندَه مُشَخَّص بوُلَه دِی، بِیزلَر هَر قَندَی شاشِیلِینچ قَدَملَردَن وَ حِیسِّیاتگه بِیرِیلگن شِیعارلَردَن وَ مَددَتِیدَن آلدِین، نامَقبُول اَحکاملَر چِیقَه رِیشدَن اوُزِیمِیزنِی تِیَه مِیز، بَلکِیم بِیزلَر بُو اِیشلَر آرقَه لِی جِهاد وَ مُبارَزَه  یوُلِیدَگِی مَنَه بُو مُبارَک جَرَیانگه ضَربَه اوُرمَه گن بوُلَه مِیز وَ مَنَه بُو مَقصَدگه یِیتِیش اوُچُون اوُنِینگ اِینگ اَساسِی اوُصُوللَرِیدَن بِیرِینِی رِعایَت قِیلگن بوُلَه مِیز.

بوُنگه شُونِی هَم قوُشِیمچَه قِیلِیش کِیرَککِی، بُو بِیزلَر اوُزِیمِیزنِینگ خاص اَحکاملَرِیمِیزگه اِیگه بوُلمَسلِیگِیمِیز کِیرَک دِیگن مَعنادَه اِیمَس. بِیز بوُندَی اَحکاملَرگه اِیگه مِیز، بوُلِیب هَم بِیزلَرنِی اِیختِیارِیمِیزدَه اِینگ یَحشِیلَرِی بار. قُرآن وَ صَحِیح سُنَّتدَه بِیر قَنچَه عَصرلَر آلدِین بوُندَی اَحکاملَر یازِیب قالدِیرِیلگن وَ بوُلَر دوُست وَ دُشمَننِینگ کوُز- اوُنگِیدَه، اِیختِیارِیدَه اَساسِی قانوُن صِیفَتِیدَه مَوجُود، عَکسِینچَه، بُو یِیردَه گپ شوُندَگِی، اوُ حُکمنِینگ دالزَرب قوُللَنِیشِی بِیلَن مُتناسِب رَوِیشدَه دِینِی وَ دُنیاوِی کوُچگه اِیگه بوُلِیش اوُچُون اِینگ کِیچِیک ماس اِمکانِیَت پَیدا بوُلگن  هَر بِیر وَقت وَ جایگه ماس رَوِیشدَه پوُختَه رِیجَه لَشتِیرِیش بِیلَن عَمَلگه آشِیرِیلِیشِی کِیرَک. بِیزلَر اَنَه اوُشَه زَمان وَ مَکان توُتگن اوُرِیندَه وَ اوُشَه زَماننِی اَبزارلَرِیگه مُناسِب حالدَه بوُ حُکمنِی تَطبِیق وَ اِجرا قِیلَه مِیز.

بِیزلَرنِینگ مُخالِفلَرِیمِیز شوُ نَرسَه نِی یَحشِی توُشوُنِیب یِیتِیشدِیکِی، مُسُلمانلَر اوُزلَرِیگه خاص قانوُنلَرگه اِیگه وَ اوُلَرنِی تَطبِیق قِیلِیش اوُچُون هَم مُسُلمانلَر اوُزلَرِیگه خاص قابِلِیَتگه اِیگه دوُرلَر، اوُلَر شُبهَه سِیز حُکوُمَت قُدرَتِینِی قوُلگه کِیرِیتِیشگه شایِیستَه وَ قادِردوُرلَر، دِیمَک بُو یِیردَگِی مُشکِلات مَنَه بُو مَنسَجِم قانوُنلَرنِینگ بارلِیگِیدَه اِیمَس؛ بَلکِی اوُندَن بوُلگن مَنضُور شوُکِی، مَنَه بُو اِجتِهادِی اَحکاملَرنِینگ تَطبِیق قِیلِینِیشِی کِیلَه جَکدَگِی اوُزِینِی زَمانِیگه مُناسِب وَضِیعیَتدَه، اوُرِیندَه بوُلِیشِی کِیرَک، وَ هِیلمَه – هِیل مَذهَبلَر وَ تَفسِیرلَر، کوُپ سانلِی کِیچِیک اوُمَّتلَر، هَمدَه کوُپ سانلِی کِیچِیک جَماعَتلَر  وَ کِیچِیک شوُرالَر وُجُودگه کِیلگن حاضِرگِی پَیتدَه، هَنُوز مُشَخَّص بِیر دِیاردَه بِیر واحِد شوُرانِی یوُلِی بوُیِیچَه واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَت وَ واحِد اوُمَّت وُجُودگه کِیلمَه گن وَ بُو شوُرا اوُشَه زَماندَگِی مَوجُود وَضِیعیَتگه مُناسِب حالدَه اوُزِینِی واحِد رَعیِینِی وَ  واحِد اِجتِهادِینِی اِرایَه بِیرمَه گن، تا مَنَه بُو زَمان کِیلمَه گوُنِیچَه وَقتِیدَن آلدِین بِیرِیلَه دِیگن، زَمان وَ فَصلگه مُناسِب بوُلمَه گن توُشوُنچَه لَرنِی اِرایَه بِیرِیش وَ اَیتِیشلِیک، اِنقِلاب دَورِینِی وَ قُدرَتنِی کَسب قِیلِیشنِی وَ حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشنِی دَردِیگه یِیمَیدِیگن فایدَه سِیز بِیر حَرَکَت حِسابلَه نَه دِی. بِیزلَر حاضِرگِی پَیتدَه آنگلِی وَ مَقصَدگه اِیگه بوُلگن حالدَه مُشتَرَک اَساسگه سوُیَه نِیب وَ وَفادارلِیکنِی سَقلَب وَ آخِیرگِی غَلَبَه تامان قِیلِینَه یاتگن صَحِیح یوُلدَگِی مَقصَد سَرِی عُمُومِی حَرَکَتدَه مُستَحکَم توُرگن حالدَه اِیشلَرنِی رِیجَه لَشتِیرِیشِیمِیز کِیرَک بُولَه دِی. 

شَخص اِیماننِی تَعلِیم آلگن دَورِیدَه “لا اله” نِی تِیلگه آلگچ وَ طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرگچ، مَوجُود وَضِیعیَتدَه قوُیِیدَگِیلَرنِی اَیتگن بوُلَه دِی: مِین اَلله نِی حُکمِیدَن باشقَه هِیچ قَندَی حُکملَرگه بوُیِینسوُنمَیمَن، سِکوُلارِیزم دِینِینِی قانوُنلَرِینِی آیاغِیمنِی آستِیگه قوُیَه مَن، مِین سِکوُلارِیزم دِینِیدَگِی نَه کامُّونِیزمنِی وَ نَه لِیبِیرَه لِیزمنِی قَبوُل قِیلمَیمَن، مِن ساسِیال دِیماکرَتلَرنِی اَحکاملَرِینِی هَم قَبوُل قِیلمَیمَن، خانَدانِیمنِی اوُستِیدَه اِلاهِی اَحکاملَرنِی اوُرنِیگه سِکوُلارِیستلَرنِی اَحکاملَرِینِی اِجرا بوُلِیشِیگه وَ رُحصَت بِیرمَیمَن، آپَه – سِینگلِیم وَ عَیالِیم وَ قِیزِیم سِکوُلارِیستِیک حُکوُمَتنِینگ قُدرَتِینِی پَناهِیدَه تَلَف بوُلِیب کِیتِیشِیگه یوُل قوُیمَیمَن، فَقِیرلِیکنِی وَ فَحشنِی قَبوُل قِیلمَیمَن، حَیاتِیمنِی بَرچَه جِهَتلَرِیدَه قوُرقوُو وَ اَمنِیَتسِیزلِیکنِی هاحلَه مَیمَن، مُرتَد سِکوُلارِیستلَرِینِینگ نِیسبِی اَخلاقلَرِیگه بُویِینسُونمَسمَن، مِین “کُفر آزادلِیگِیگه” اوُحشَش فَرِیب بِیرُوچِی شِیعارلَرنِی یاکِی فِکرِی وَ شَخصِی بوُزوُقلِیکلَرنِی آستِیدَه، اَلله نِی وَ رَسُولِینِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی، اَلله نِی آیَتلَرِینِی حَقارَت قِیلِینِیشِیگه، کُفرانِی نِعمَت قِیلِینِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیمَن، بوُندَن باشقَه یَنَه اوُنلَب اوُرِینلَر مَوجُود بوُلِیب، مُسُلمان شَخص لا اِلَهَ نِی وَ طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیشنِی اَیتِیش آرقَه لِی هَر قَندَی جاهِلِی قانوُننِی هَر قَندَی شَکلدَه وَ کوُرِینِیشدَه بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر قَبوُل قِیلمَیدِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(82- قسمت)

داروهای جامعه متناسب با وضع موجود آن جامعه و نیازهای روز آن جامعه ارائه می شوند، و ممکن است که در راه رسیدن به هدف بزرگ، جنبش مجبور بشود در مراحلی از بیان بعضی از احکام شریعت الله هم خود داری کند، و مثل امام احمد بن حنبل رحمه الله در حدیث عرنیین چنین تشخیص بدهد که در این مرحله گذار هیچ نیازی به بیان آن نیست، وممکن است حتی در صورت بیان وباز شدن فعالیتهای تئوریک و یا عملی در این زمینه، بعنوان بازدارنده ای هم عمل کند، ودر مسیر مبارزه خلل وارد کند، وسد بشود.

از حدیث ام المومنین عایشه رضی الله عنها به صورت واضح روشن می شود که قبل از آموزش ایمان، ارائه و تطبیق احکامی چون شرابخوري و زنا كاري و غیره می توانست بازدارنده باشد. برای همین است می بینیم مسلمينی كه در اين دوران فوت كردند اصولاً نمي دانستند كه چنين احكامي هم وجود دارند، و برای هیچ کدام از ياران رسول الله صلي اله عليه وسلم هم تصور چنين احكام وقوانينی قابل تصور نبود.

ظاهر قضیه نشان می دهد که الله تعالي لازم هم نمي ديد كه قبل از مرحله و زمان خاص عملي شدن احكامش ، آنها را هم به صورت لفظي و تئوريك بيان کند، برای همین است که قرآن را یکجا و مثل یک کتاب بر مردم نازل نمی کند، بلكه حتي بيان ونازل کردن آيات مربوط به آنها را هم، به زمان ومكان خاص خودش موكول می کند. زمانی که ایمان آموزش داده می شود کل آیات مختص مومنین با«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»شروع می شود و بعد از ایجاد و آموزش ایمان است که شخص را مخاطب احکامش قرار می دهد.

و اگر کسی فقط مسلمان شده باشداما به درجه ی مومنین نرسیده باشد و ادعای مومن بودن بکند الله به صراحت اعلام می کند : قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14)عربها می‌گویند: ایمان آورده‌ایم. بگو: شما ایمان نیاورده‌اید، بلکه بگوئید: تسلیم و مسلمان شده‌ایم. چرا که ایمان هنوز به دلهایتان راه نیافته است.

برای همین است كه، متناسب با آنچه كه وضعيت موجود جنبش تكاملي ازما مي خواهد، اگر كسي از ما بپرسد كه برنامه شما برای چگونگی تطبیق «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» یا برنامه ی شما برای چگونگی تطبیق «وَأَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ» در آینده چیست؟ اگر ما ضمن ایمان به کلیات این احکام برای تطبیق جزئیات این احکام متناسب با نیاز روز، و وضع موجود، و میزان پیشرفت انسانها در آینده، در جواب بگوئيم كه ما فعلا چنين برنامه ای در اختيار نداريم وروز خودش همه چيز مشخص می شود، و از هر گونه اقدامات عجولانه و شعار دهی احساساتی، و ارائه ی احکام نارس و نابجا خود داری کردیم، شايد بتوانیم به خودمان بگوییم که ما در مسير جهاد و مبارزه مولد صدمه به این جریان مبارک نشدیم، و يكي از اصول اساسي آن را برای رسیدن به هدف رعايت کرده ایم.

چنانچه عرض شد این به این معنی نیست که ما نباید احکام خاص خودمان را داشته باشیم. ما اینان را داریم و خوبش هم داریم . درقرآن و سنت صحیح این احکام قرنها پیش ثبت شدند و به عنوان قانون اساسی ما در معرض دید و در اختیار دوست و دشمن قرار دارند، بلكه در اینجا هدف سخن این است که بايد با برنامه ريزي دقيق، متناسب با هر زمان و مکانی كه كوچكترين فرصت مناسبي برای كسب قدرت ایمانی و دنیویِ متناسبِ با تطبیقِ شرعیِ به روز آن حكم  بوجود آمده است، ما در همان موقعیت زمانی و مکانی، و متناسب با ابزارهای آن زمان، این حکم را تطبیق بدهیم و اجراش کنیم.

مخالفین ما هم فهمیده اند که مسلمین قوانین خاص خودشان را دارند و برای تطبیق آن هم توانائی های خاص خودشان را دارند و بدون شک شایستگی و توان در دست گرفتن قدرت حکومتی را دارند، پس مشکل بر سر وجود این قوانین منسجم نیست؛ بلکه منظور این است که تطبیق این احکام اجتهادی باید متناسب با وضع و موقعیت زمانی خودش در آینده باشد، و هم اکنون که مذاهب و تفاسیر مختلف و متعدد و امتهای کوچک متعدد، و جماعتهای کوچک متعدد، و شوراهای کوچک متعددی به وجود آمدند، و هنوز در یک سرزمین مشخص یک امت واحد و یک اجماع واحد و یک جماعت واحدی از طریق یک شورای واحدی به وجود نیامده است تا در مورد تطبیق حکم خاصی رای واحد و اجتهاد واحد خودش را متناسب با وضع موجود آن زمان ارائه بدهد، تا آن زمان گفتن و ارائه ی برداشتهای زود رس در غير زمان وفصل مناسبش، تلاش بي فايده ای است که اصلاً به درد دوره انقلابي تا قبل از كسب قدرت وتشكيل حكومت نمي خورد. ما الان باید آگاهانه و هدفمند تنها با تكيه اساسي بر مشتركات و محافظت از وفادار ماندن و ايستادگي بر حركت عمومی به سوی هدف در مسيرصحيحش به سمت پیروزی نهائی، برنامه ریزی کنیم .

زمانی که شخص در همان دوران آموزش ایمانش «لا اله» را بر زبان می آورد و كفر به طاغوت می کند یعنی در وضع موجود می گوید: من زیر بار هیچ حکمی غیر از حکم الله نمی روم، قوانین دین سکولاریسم را زیر پام می گزارم، من از دین سکولاریسم نه کمونیسمش را می خواهم نه لیبرالیسمش را، من زير بار احكام سوسيال دمكراتها هم نمی روم، من اجازه نمي دهم كه احكام سكولاريستي به جاي احكام الهی بر خانواده ام اجرا بشود، من نمي گذارم كه در پناه قوانین سکولاریستی و در پناه قدرت حکومت سکولاریستی خواهرم، زنم و دخترم تلف بشوند، من زير بار فقر وفحشاء نمي روم، من ترس ونا امني را در تمام پايه هاي زندگيم نمي خواهم، من زير بار نسبيت اخلاقي سكولاريستي مرتدین نمي روم، من تحت شعارهای فریبنده ی «آزادی کفر» یا همان بی بندوباری فکری و شخصی اجازه ی کفر گوئی و توهین به الله و رسول و قوانین شریعت الله و آیات الله را نمی دهم،  و دهها مورد دیگر که شخص مسلمان با گفتن همان لا اله و کفر به طاغوتش هیچ قانون جاهلی را در هيچ شكل وقيافه اي نمي پذيرد.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(12-қисмат)

Вақтики ла илаха – иллаллох ва Мухаммадун росулуллох саллаллоху алайхи васалламро бар забон ронди дар воқеъ кулли зиндагитро ва хатто равиши мурданитро хам сипорди дасти аллох:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ* لاَ شَرِیکَ لَهُ وَبِذَلِکَ أُمِرْتُ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُسْلِمِینَ(انعام/162)[1]

Еки аз он чизхойики дар зистан аз он аллох аст шодист. Аллох фармуда нисбат ба чи чизи шод бошем мо хам хамон кориро мекунем, ва фармуда нисбат ба чи чизи нигарон ва норохат бошем мо хам хамон кориро мекунем. Дар инжо метавонем бигуемки танхо аллох таоло дар дунё ва қиёмат хам механдонад хам мегирёнад, аллох таоло бо муқаддамоти мефармояд:

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى *

Ки хечкас бори гунохони дигариро бар душ намекашад.

.‏  ‏وَأَن لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى*

Ва инки барои инсон подош ва бахрайи нест жуз ончи худ карда аст ва барои он талош намуда аст

. وَأَنَّ سَعْیَهُ سَوْفَ یُرَى *

Ва инки қатъан саъй ва кушиши у дида хохад шуд.

.‏  ‏ثُمَّ یُجْزَاهُ الْجَزَاء الْأَوْفَى*

Сипас( дар баробари кориш) сазо ва жазойи кофий дода мешавад.

‏ وَأَنَّ إِلَى رَبِّکَ الْمُنتَهَى *

Ва инки қатъан поёни рох ба парвардигори ту мунтахий мешавад.

.‏  وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَى *

Ва инки қатъан у астки механдонад ва мегирёнад.

وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْیَا ‏ ‏(نجم/36-44).‏

Ва инки қатъан у астки мемиронад ва зинда мегардонад.

Возих аст мо ба он чизи хушхол мешавемки аллох таоло ба он рози аст ва дар қонуниш баёниш карда аст ва ба он чизхойи норохат ва ғамгин мешавемки аллох таоло бо фитрати солим ва қавониниш бароимон таъйин карда аст. Пас танхо аллох таоло дар дунё ва қиёмат механдонад ва шод мекунад ва танхо у астки мегирёнад ва ғамгин мекунад.

« وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَأَبْکَى»

Ба ин даста аз шодийхойики аллох таоло ба он рози аст ва мовриди писанди аллох ва пойдор аст, мегуем “шодийи мусбат ва бажо”ки мешавад ба сурати куллий ин новъ аз шодийхоро дар се даста жо дод:

1. Еки шодий ба хотири табаъият аз қонуни шариати аллохки мояйи шифойи қалбхост.

Чун хамон рузи аввал аллох таоло ба одам алайхиссалом мефармояд:

:  قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِيعًا فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ (بقره/38)

Гуфтем: хаммаги аз онжо( ба замин) фуруд ойид ва чунончи хидояти аз тарафи ман барои шумо омад ( ки хатман хам хохад омад) касоники аз ман пейравий кунанд, на тарси бар онон хохад буд ва на ғамгин хоханд шуд.

Яъни табаъият аз қонуни шариати аллох мусовий аст бо набудани тарс ва ғам ва андух ва табъан дастёбийи ба шодий ва сурур. Инжостки аллох таоло боз мефармояд:

یَا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْکُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَشِفَاء لِّمَا فِی الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ* قُلْ بِفَضْلِ اللّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُواْ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ   (یونس/58-57)[2]

Бигу: ба фазл ва рахмати худо- ба хамин ( на чизи дигари) – бояд мардумон шодмон шаванд.

Ва боз аллох таоло таъкид мекунад ононики танхо аз қонуни шариатиш пейравий карданд ва интури амалан гуфтан танхо аллох роб ва парвардигори мост дар қиёмат хам шод хастанд ва аз ғам ва андух  ба дуранд:

 إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ *  أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ خَالِدِینَ فِیهَا جَزَاء بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ ‏ (احقاف/13-14)

Касоники мегуянд: парвардигори мо танхо аллох аст, сипас ( бар ин тўвхид ва ектопарастий) мондагор мешаванд ва истиқомат мекунанд, на тарси бар онон аст ва на ғамгин мегарданд. Онон ба подоши корхойики мекунанд, сокинони бехишт буда ва жовдона дар он мемонанд.

Инжостки роххойи мухталифи тўлиди шодий барои бандахо мутаносиб бо тавоноийки доранд боз мешавад, еки тавониш дар тижорат ё пизишки аст ва аз ин тариқ барои худиш тўлиди шодий мекунад, дигари дар руфтагарий ва мухандисий ё кишоварзий ва банноий ва муаллимий ва каффоший ва рузихойи суннат ва ё даххо рохи дигар астки шариати аллох жилови муслимин қарор дода ва муслимин аз еки ё аз чанд рохи аз ин роххо барои худишон шодий тўлид мекунанд: масалан инфоқ ва садақа додан дар рохи аллох бидуни инки риё ё миннати дар он бошад ё азият ва озори ба хамрохи ин бахшидани мол бошадки ин хам боиси аз бейн рафтани тарс ва ғам мешавад. Чиро? Чун шахс медонадки аллох ба жойиш чи чизи медихад ва умидвор астки машмули ин подош бишавад ва аз у қабул шавад. Хамин аз бейн рафтани тарс ва ғам яъни омадани шодий. Ингуна мешавад бо пул шодий харид.

(идома дорад……..)

---

[1] بگو: نماز و عبادت و زیستن و مردن من از آن خدا است که پروردگار جهانیان است. خدا را هیچ شریکی نیست، و به همین دستور داده شده‌ام، و من اوّلین مسلمان هستم .‏

[2] ای مردمان ! از سوی پروردگارتان برای شما اندرزی (جهت رهنمود زندگی ) و درمانی برای چیزهائی که در سینه‌ها است آمده است و هدایت و رحمت برای مؤمنان است.‏ بگو:به فضل و رحمت خدا – به همین ( نه چیز دیگری ) – باید مردمان شادمان شوند . این بهتر از چیزهائی است که جمع می کنند.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(11- қисмат)

Интури омузишхойи сахихи шаръий метавонад чанин мўъминиро тўлид кунадки, хар монеъи ва сахти дунёвий ва моддийро ба фурсати барои хариди шодий аз аллох таоло табдил мекунанд, чун шодий дар қалб ва рух аст ва рух хам мондагор ва ғейри фоний аст. Шахс умури фоний ва зудгузарро дар рохи амри ғейри фоний харж мекунадки кулли суд насибиш мешавад, пас чиро хушхол нашавад?

«فَرِحِینَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَیَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ» (آل عمران/170)

Онон шодмонанд аз ончи худованд ба фазл ва карами худ бадишон дода аст, ва хушхоланд ба хотири касоники баъди аз онон монданд ( ва хануз дар рохи худо межанганд ва ба фўвзи шаходат ноил нашуданд ва ) бадишон напейвастанд. Инки тарс ва харроси бар ишон нест ва онон андухгин нахоханд шуд.

Возих ва ошкор астки рухи инсон астки жовдона мемонад на ин жисм. Ва ин жисм то марохили хамрохи ин рух мемонад ва баъад рахоиш мекунад. Холо рохи мухофизат аз ин рух, ва шод кардани ин рух дар дунё ва қиёмат бояд ёд гирифта шавад. Ин рухи астки аз жисм хамчун ек абзор барои шод шудани худиш дар дунё истефода мекунадки ба шодий дар қиёматиш хам мунжар мешавад. Дар ин сурат оромиш дар рух аст, шодий макониш рух аст, чизики равоншиносий секуляристий қасд дорад ин жойгохи аслийи қалб ва рухро нодида бигирад ва бар зехни холий инсонхо ва “масъулият” такия кунад, ва саъй дорад инхамма беморихойи даруний жомеъаро интури дармон кунад:

Ин танишхойи даруний ва изтироботи ғейри қобили инкори равонийро каси наметавонад нодида бигирад ва ё инкориш кунадки хамчун ек муъзал, оромиш ва даруни инсонхойи жомеъайи имрузи асри техноложийро ошуфта ва олуда карда астки, еки аз осори ин тахрибот кохиши шодий ва масаррат ва оромиш буда ва хаст.

Равоншиносони секуляр дар хузайи равоншиносийи саломат ва дар қолиби равоншиносийи мусбат,таъкиди бештари рухи мафхуми шодий бар асоси “ масъулият” ва “ зехни шахсий” карданд, ва мўътақидандки инсон метавонад сирфан бо қудрати ақли муттакийи бар махсусот ва тавоноийи шахсий ва бидуни такия бар худо ва қонуни шариати аллох ва қалб, зиндагийи худишро идора кунад ва шодий ва оромиши мовриди назар бирасад.

Секуляристхо бо ин равоншиносишон сирфан бо такия бар хис, фикр ва нафъи шахсий ва ғароизи муштараки бейни инсон ва хайвон дунболи шодий мегарданд, ва ба муридонишон ёд медихандки хар каси ба хар қиймати ва ба хар шевайи масъули таъмини чанин шодий барои худиш аз тариқи суди бештар ва лаззати бештар аст.

Возих астки ин масири дини секуляризм бо масири қонуни шариати аллох намехонад ва хар кудом дар масири жудогонайи хастанд; дар ислом, шодий дар дил жой дорад, аммо дар равоншиносийи секуляристхо , шодий ек холати зехнийи мухтасси астки бар фардгероий ва хориж аз қалб бано шуда, ва ба шахс мефахмонандки ин шодий ва оромишро дар хаёхуйи берун аз худишон ва хориж аз қалб ва қонуни шариати аллох жустажу кунанд.

Ислом бо таъйиди “ вазоиф” ва “ таъаққул” махор шуда тавассути қонуни шариати аллох,” дил” ро махалли истиқрори шодий медонад хатто қалбро жойи фахм ва дарк ва таъаққул медонад:

«فَتَکُونَ لَهُم قُلُوبٌ یَعقِلُونَ بِهَا» (حج/ 46)

Барои онхо дилхойи пейдо шавадки бидон бияндишанд

«لَهُم قُلُوبٌ لاَیَفقَهُونَ بِهَا…» (اعراف/179)،

“онхо дилхойи дорандки бидонхо намефахманд”.

Ин хамон дарки дурусти буда астки миллати мо қарнхо ба он расида буд ва мутаносиби бо фарханг ва жуғрофиёйи хосси худиш шодийи мовриди назари қонуни шариати аллохро дар дилиш ба вужуд оварда буд, ва хатто замоники ек “сиёча мона ё сиё жома дона” ва “дарайи” ва ғейрихро мехонанд ек хорижий аз берун хиёл мекард ва алъон хам хиёл мекунадки инон доранд азодорий мекунанд аммо дар воқеъ инхо қарнхост ба ин сабк доранд дилишонро шод мекунанд ва аз дарун шод мешаванд. Ин сабкхо дар миёни аксари милали мусалмон ва кофари дунё вужуд дошта ва дорад.

Ин сабкхо ба шахс новъи шодийи нисбатан пойдориро медихад аммо хаёхухойи воридоти ва ғейри созгори бо фарханги бумийи милали мухталиф ва бахусус носозгор бо фарханги исломий милали мусалмон барои онхоики бо фарханги исломий ва оромиши дарун ва шодийи бажо ошноий доранд новъи хаяжони муваққатий ва шодийи козиб ва зудгузар астки, ба дунболи поёни ин хаёхуйи мухолифи фитрати инсонхо, аксари ширкат кунандагон дар маросимхо ба новъи афсурдагийи муваққатий ва хатто гижийи муваққат дучор мешаванд. Дар инжо возих астки таъкиди ислом илова бар солим будан ва бажо будани шодий,бар кейфияти шодий ва пойдор будани шодий мутамаркиз аст на фақат бар камияти он. Барои расидан ба ин неъмат хам лозим аст дар шодийки аллох таоло хуб дониста самиъна ва атоъна дошта бошем.

(идома дорад…….)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(81- қисм)

Бунга қўшимча равишда қалбимиз хотиржам бўлиши ва мусулмон  биродарларимизга ва опа-сингилларимизга нисбатан қалбимиз  хар қандай кина ва нафратдан холи бўлиши ва уни ўрнига маваддах, биродарликка пойбанд бўлиш келиши учун уларнинг  хаққига яхшилик билан  дуо қиламиз ва аллох билан сўзлашувдан фориғ бўлгач эса  уларга саломатликни, осойишни, амниятни тилаб қоламиз.

Ха, бизлар хар куни 17 марта вожиб холатда

 «اهدنا الصراط المستقيم»

ни айтамиз  ва 9 марта “ассаламу алайна”ни ва “ассаламу ала ибадуллохиссолихин”ни тилга оламиз ва бизлар тавхидга иқрор бўлишни мажбуран  аниқ ва махсус холатда энг камида 17 марта такрорлаймиз ва унга масжидда “жамоат” билан бирга тафарруқдан,парокандаликдан, ёлғизликдан узоқлашган холда амал қиламиз, мана шуни ўзи бутун жахон мусулмонларини ва мўъминларини ўртасини иттиходга даъват қилиш шаклини энг зебо,кўзга кўринган, яққол мисоли бўлиб, у тавхидга ва “аллохни шариатидаги қонунларга” мутлақо  тобеъ бўлишни  таъкидлайди.

Бизларнинг мақсадимиз аллохни шариатидаги қонунларга тобеъ бўлиш йўли орқали исломий хукуматни қайтариш учун  аллохни розилигини қўлга киритишдан иборат, ва мана бу нихоятда олий ва қадр- қимматли мақсаддур, худди шу мақсадга эга бўлишни ўзи, бизларнинг муттахид бўлишимиз учун   энг катта туртки хисобланади, чунки мана бу оғир мақсадни қўлга киритиш тарқоқ шахсларни ёки хатто тарқоқ жамоатларни қўлидан келадиган иш эмас. Бизлар мана бу буюк мақсадни қўлга киритиш учун энг самарали, асосий ва ишончли воситага яъни уч абзорни каналидаги шўрога эгамиз.

Албатта “уч абзорни” каналидаги шўронинг вохид ижмоъси, мана бу абзорнинг қўл остидаги мажмуъаларга тегишлидур. Бундан ташқари мана бу йўлда ва хатто исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил қилиш  пайтида хеч ким вохид ижмоъни ролини ўйнай олмайди ва ўзини тушунчасини ва тафсирини бошқаларга мажбурлаб юклашга хеч кимни хаққи йўқ. Балки

« أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

ни сахих услубини риоят қилган холда ва       

« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ »

га сахих риоя қилган холда энг яхши шева билан ўзини назарини таблиғ қилиши мумкин ва ахли қибла бўлган бошқа мусулмонларнинг ихтиёр, озодлик,  шаръий хуқуқларнинг баробарлигини аслини хурмат қилади ва харгиз шу нарсани унутмаслиги керакки, агар кичик мункарни нобуд қилишлик каттароқ мункарни вужудга келишига боис бўладиган бўлса, мана бу мункарни асбоблари ва шаръий лавозимлари мухайё бўлгунича мубораза пайтида  сабр қилиши керак.

Баъзи бир мункарларни шахс йўқотишга қодир, баъзи бир мункарлар эса хелф ва сендиколар томонидан йўқотилади, баъзи бир мункарлар эса жамоат ва хизбни қўли орқали нобуд бўлади, аммо жуда кўп мункарлар фақат ва фақат исломий хукуматни қўли билан нобуд қилинади, то мана бу мархалага етгунимизгача энг ёмон мункарга яъни тафарруқ ширкига хақиқатда эса бир ёмон  мункарни ўрнига ундан хам баттарроғини олиб келишга, боис бўладиган хар қандай фаолият ёмон иш хисобланади.

Вахдат ва тафарруқдан пархез қилиш йўли орқали яна қайтадан қўлга киритиладиган исломий хукуматни қудрати, катта ғам ва бало бўлиб, бу бошқа кичик балолар ва ғамлар унутилишига сабаб бўлади ёки энг камида уларга кўп ахамият берилмайди:

   Қуръонда “ғамман биғоммин” жумласи қуйидагича келтирилган:

 فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)

Хозирги пайтда бизларнинг энг катта ғамимиз нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни йўқлиги ва хатто мусулмонлар яшайдиган минтақаларни аксарида исломий изтирорий бадал хукуматни йўқлиги эмас, ундан хам баттарроғи мана бу минтақаларда тафарруқ азоби сабабли  мужохидларнинг вохид шўро мажлиси хам йўқлигидур,бунга қўшимча равишда  бу азоб  фақирликни, нотинчликни давом этишига ва махаллий тоғутларнинг мусулмонларни устида хукмронлик қилишига, хамда бошқа ташқи  кофирларнинг хам мусулмонларни устида хукмронлик қилишни таъма қилишларига сабаб бўлган. Тушунчалардаги ихтилоф ва турли-хил тафсирлар сабабли вужудга келган тафарруқни йўқотиш учун ва “уч абзорни” каналидаги  онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатни мухофизат қилиш учун, мана бу ихтилофларни хал қилиш учун замон кераклигига ва хатто мусулмонларнинг ўртасида  ақидавий ва рафторий ислохотларни пиёда қилиш хам замон лозимлигига эътиқод қилишимиз керак.

  Биз шу нарсани яхши биламизки, ўша асрдаги пайғамбарларни канали орқали келган ва  барча пайғамбарларни рисолатини асоси бўлган

«وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍ رَسولًا أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» و لا اله – الا الله

иймонни таълимидан кейин бошқа ахкомлар бир пайғамбардан бошқа бир пайғамбарга етгунича даражама- даража суратда такомуллашиб келган ва андак андак миллатларга ироя берилган, шу тарзда пайғамбари хотамни асрига келиб ўзини комил кўринишига эга бўлади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хаётлик пайтларида ахкомларни сайри такомуллашгунча хам, аста- секин суратда 23 йил мобайнида такомуллашиб борди, яъни ўзини дармони учун аллохни дастур ва амр сохиби сифатида тан олган ва аллохни шариатидаги қонунларни ўзини дармони учун дори, нусха деб қабул қилган, хамда бу йўлга иймон келтирган  бемор бадан ва бемор жамият, мана бу дориларни масалан икки хафта ё бир неча ой ва хатто умрини охиригача мушаххас замон мобайнида истеъмол қилиши керак бўлади, хамма дориларни бирданига истеъмол қилиши мумкин эмас.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(81- قیسم)

بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه قَلبِیمِیز خاطِرجَم بوُلِیشِی وَ مُسُلمان بِرادَرلَرِیمِیزگه وَ آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزگه نِسبَتاً قَلبِیمِیز هَر قَندَی کِینَه وَ نَفرَتدَن حالِی بوُلِیشِی وَ اوُنِی اوُرنِیگه مَوَدَّه، بِرادَرلِیککَه پایبَند بوُلِیش کِیلِیشِی اوُچُون اوُلَرنِینگ حَققِیگه یَحشِیلِیک بِیلَن دُعا قِیلَه مِیز وَ اَلله بِیلَن سوُزلَه شوُدَن فارِیغ بُولگچ اِیسَه اوُلَرگه سَلامَتلِیکنِی، آسایِیشنِی،اَمنِیَتنِی طِیلَب قالَه مِیز.

حَه،بِیزلَر هَر کوُنِی 17مَرتَه واجِب حالَتدَه  «اهدنا الصراط المستقيم» نِی اَیتَه مِیز وَ 9 مَرتَه «اَلسَّلامُ عَلَينا» وَ «اَلسَّلامُ عَلَي عِبادُالله الصَّالِحِين» نِی تِیلگه آلَه مِیز وَ بِیزلَر تَوحِدگه اِقرار بوُلِیشنِی مَجبُوراً اَنِیق وَ مَخصُوص حالَتدَه اِینگ کَمِیدَه 17 مَرتَه تَکرارلَیمِیز وَ اوُنگه مَسجِددَه “جَماعَت” بِیلَن بِیرگه تَفَرُّقدَن،پَراکَندَه لِیکدَن یالغِیزلِیکدَن اوُزاقلَشگن حالدَه عَمَل قِیلَه مِیز، مَنَه شوُنِی اوُزِی بوُتوُن جَهان مُسُلمانلَرِینِی وَ مُؤمِنلَرنِی اوُرتَه سِینِی اِتِّحادگه دَعوَت قِیلِیش شَکلِینِی اِینگ زِیبا، کوُزگه کوُرِینگن، یَققال مِثالِی بوُلِیب، اوُ تَوحِدگه وَ “اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه”مُطلَقا تابِع بوُلِیشنِی  تَأکِیدلَیدِی.

بِیزلَرنِینگ مَقصَدِیمِیز اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تابِع بوُلِیش یوُلِی آرقَه لِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی قَیتَه رِیش اوُچُون اَلله نِی راضِیلِیگِینِی قوُلگه کِیرِیتِیشدَن عِبارَت وَ مَنَه بُو نِهایَتدَه عالِی وَ قَدر- قِیمَتلِی مَقصَددوُر، حوُددِی شُو مَقصَدگه اِیگه بوُلِیشنِی اوُزِی، بِیزلَرنِینگ مُتَّحِد بوُلِیشِیمِیز اوُچُون اِینگ کَتتَه توُرتکِی حِسابلَه نَه دِی، چوُنکِی مَنَه بُو آغِیر مَقصَدنِی قوُلگه کِیرِیتِیش تَرقاق شَخصلَرنِی یاکِی حَتَّی تَرقاق جَماعَتلَرنِی قوُلِیدَن کِیلَه دِیگن اِیش اِیمَس. بِیزلَر مَنَه بُو بوُیُوک مَقصَدنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون اِینگ ثَمَرَه لِی، اَساسِی وَ اِیشانچلِی واسِیطَه گه یَعنِی اوُچ اَبزارنِی کَنَلِیدَگِی شوُراگه اِیگه مِیز.

اَلبَتَّه “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِیدَگِی شوُرانِینگ واحِد اِجماعسِی، مَنَه بُو اَبزارنِینگ قوُل آستِیدَگِی مَجمُوعَه لَرگه تِیگِیشلِیدوُر. بوُندَن تَشقَرِی مَنَه بُو یوُلدَه وَ حَتَّی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش پَیتِیدَه هِیچ کِیم واحِد اِجماعنِی رالِینِی اوُینَی آلمَیدِی وَ اوُزِینِی توُشوُنچَه سِینِی وَ تَفسِیرِینِی باشقَه لَرگه مَجبُورلَب یوُکلَشگه هِیچ کِیمنِی حَققِی یوُق. بَلکِی  « أَذِلَّةٍعَلَىالْمُؤْمِنِينَ» نِی صَحِیح اوُصلوُبِینِی رِعایَت قِیلگن حالدَه وَ « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌفَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ » گه صَحِیح رِعایَه قِیلگن حالدَه اِینگ یَحشِی شِیوَه بِیلَن اوُزِینِی نَظَرِینِی تَبلِیغ قِیلِیشِی موُمکِین وَ اَهلِی قِبلَه بوُلگن باشقَه مُسُلمانلَرنِینگ اِیختِیار،آزادلِیک،شَرعِی حُقوُقلَرنِینگ بَرابَرلِیگِینِی اَصلِینِی حوُرمَت قِیلَه دِی وَ هَرگِیز شُو نَرسَه نِی اوُنوُتمَسلِیگِی کِیرَککِی،اَگر کِیچِیک مُنکَرنِی نابوُد قِیلِیشلِیک کَتتَه راق مُنکَرنِی وُجوُدگه کِیلِیشِیگه باعِث بوُلَه دِیگن بوُلسَه، مَنَه بُو مُنکَرنِی اَسبابلَرِی وَ شَرعِی لَوازِملَرِی مُهَیّا بوُلگوُنِیچَه مُبارَزَه پَیتِیدَه صَبر قِیلِیشِی کِیرَک.

بَعضِی بِیر مُنکَرلَرنِی شَخص یوُقاتِیشگه قادِر، بَعضِی بِیر مُنکَرلَر اِیسَه حِیلف وَ سِیندِیکالَر تامانِیدَن یوُقاتِیلَه دِی، بَعضِی بِیر مُنکَرلَر اِیسَه جَماعَت وَ حِزبنِی قوُلِی آرقَه لِی نابوُد بوُلَه دِی، اَمّا جوُدَه کوُپ مُنکَرلَر فَقَط وَ فَقَط اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلِی بِیلَن نابوُد قِیلِینَه دِی، تا مَنَه بُو مَرحَلَه گه یِیتگوُنِیمِیزگه چَه اِینگ یامان مُنکَرگه یَعنِی تَفَرُّق شِیرکِیگه حَقِیقَتدَه اِیسَه بِیر یامان مُنکَرنِی اوُرنِیگه اوُندَن هَم بَتتَرراغِینِی آلِیب کِیلِیشگه، باعِث بوُلَه دِیگن هَر قَندَی فَعالِیَت یامان اِیش حِسابلَه نَه دِی.

وَحدَت وَ تَفَرُّقدَن پَرهِیز قِیلِیش یوُلِی آرقَه لِی یَنَه قَیتَه دَن قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِیگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی قُدرَتِی، کَتتَه غَم وَ بَلا بوُلِیب، بُو باشقَه کِیچِیک بَلالَرگه وَ غَملَر اوُنوُتِیلِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی یاکِی اِینگ کَمِیدَه اوُلَرگه کوُپ اَهَمِیَت بِیرِیلمَیدِی: قُرآندَه «غَمًّا بِغَمِّ» جُملَه سِی قوُیِیدَگِیچَه کِیلتِیرِیلگن:  فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)

حاضِیرگِی پَیتِیدَه بِیزلَرنِینگ اِینگ کَتتَه غَمِیمِیز نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی یوُقلِیگِی وَ حَتَّی مُسُلمانلَر یَشَیدِیگن مِنطَقَه لَرنِی اَکثَرِیدَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی یوُقلِیگِی اِیمَس، اوُندَن هَم بَتتَرراغِی مَنَه بُو مِنطَقَه لَردَه تَفَرُّق عَذابِی سَبَبلِی مُجاهِدلَرنِینگ واحِد شوُرا مَجلِیسِی هَم یوُقلِیگِیدوُر، بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه بُو عَذاب فَقِیرلِیکنِی، ناتِینچلِیکنِی دَوام اِیتِیشِیگه وَ مَحَلِّی طاغوُتلَرنِینگ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشِیگه، هَمدَه باشقَه تَشقِی کافِرلَرنِینگ هَم مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشنِی طَعمَه قِیلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلگن. توُشوُنچَه لَردَگِی اِیختِلاف وَ توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَر سَبَبلِی وُجُودگه کِیلگن تَفَرُّقنِی یوُقاتِیش اوُچوُن وَ “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِیدَگِی آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی مُخافِظَت قِیلِیش اوُچُون، مَنَه بُو اِیختِلافلَرنِی حَل قِیلِیش اوُچُون زَمان کِیرَکلِیگِیگه وَ حَتَّی مُسُلمانلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَه عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی اِصلاحاطلَرنِی پِیادَه قِیلِیش هَم زَمان لازِملِیگِیگه اِعتِقاد قِیلِیشِیمِیز کِیرَک. 

بِیز شُو نَرسَه نِی یَحشِی بِیلَه مِیزکِی، اوُشَه عَصردَگِی پَیغَمبَرلَرنِی کَنَلِی آرقَه لِی کِیلگن وَ بَرچَه پَیغَمبَرلَرنِی رِسالَه تِینِی اَساسِی بوُلگن  «وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍرَسولًاأَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» وَ لا اِلَهَ – اِلّا الله  اِیماننِی تَعلِیمِیدَن کِییِین باشقَه اَحکاملَر بِیر پَیغَمبَردَن باشقَه بِیر پَیغَمبَرگه یِیتگوُنِیچَه دَرَجَه مَه – دَرَجَه صُورَتدَه تَکاموُللَشِیب کِیلگن وَ اَندَک اَندَک مِللَتلَرگه اِرایَه بِیرِیلگن. شُو طَرزدَه پَیغَمبَرِی خاتَمنِی عَصرِیگه کِیلِیب اوُزِینِی کامِل کوُرِینِیشِیگه اِیگه بوُلَه دِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی حَیاتلِیک پَیتلَرِیدَه اَحکاملَرنِی سَیرِی تَکاموُللَشگوُنچَه هَم،اَستَه – سِیکِین صُورَتدَه 23 یِیل مابَینِیدَه تَکاموُللَشِیب باردِی، یَعنِی اوُزِینِی دَرمانِی اوُچُون اَلله نِی دَستوُر وَ اَمر صاحِیبِی صِیفَتِیدَه تَن آلگن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اوُزِینِی دَرمانِی اوُچُون دارِی،نوُسخَه دِیب قَبوُل قِیلگن، هَمدَه بُو یوُلگه اِیمان کِیلتِیرگن بِیمار بَدَن وَ بِیمار جَمِیعیَت، مَنَه بُو دارِیلَرنِی مَثَلاً اِیککِی هَفتَه یا بِیر نِیچَه آی وَ حَتَّی عُمرِینِی آخِیرِیگه چَه مُشَخَّص زَمان مابَینِیدَه اِستِعمال قِیلِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی، هَمدَه دارِیلَرنِی بِیردَه نِیگه اِستِعمال قِیلِیشِی موُمکِین اِیمَس.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(81- قسمت)

علاوه بر آن برای  اینکه قلبمان آرام بشود و از هر گونه کینه و نفرتی نسبت به خواهران و برادران مسلمانمان خالی بشود و به جایش مَوَدَّةً وپایبند بودن به اخوه و اذله و … جا بگیرد برایشان دعای خیر می کنیم و پس از بازگشت از گفتگوی با الله برایشان سلامتی و آسایش و امنیت را به ارمغان می آوریم.

بله، ما هر روز بطور واجب 17 بار مي گوئیم «اهدنا الصراط المستقيم» و 9 بار «السلام علينا» و «السلام علي عبادالله الصالحين» را بر زبان می آوریم و با تكرار حداقل 17 بار اقرار به توحيد در 5 نوبت مشخص و معين آنهم با اجبار به تكرار و عمل به آن در مسجد به همراه «جمع» و دوري از تفرق و پراكندگي و تكروي، همین خودش بيانگر زيباترين و عيني ترين و گويا ترين شكل دعوت به اتحاد ميان مسلمين و مؤمنين جهان، و تاكيد بر توحيد و پيروي مطلق از «قانون شریعت الله» است.

هدف ما رضایت الله از طریق تبعیت از قوانین شریعت الله برای بازگرداندن حکومت اسلامی است، و این هدف بسیار متعالی و ارزشمند است، همین هدفدار بودن بزرگترین محرک متحد شدن ماست، چون رسیدن به این هدف سنگینتر از آنی است که افراد متفرق یا حتی جماعتهای متفرق ازعهده ی آن برآیند. و ما برای رسیدن به این هدف بزرگ، کارآمدترین و اساسی ترین و مطمئن ترین وسیله یعنی شورا از کانال سه ابزار را در اختیار داریم .

البته اجماع واحد شورا از کانال این «سه ابزار» تنها زیر مجموعه های این ابزارها را شامل می شود. علاوه بر این در این مسیر و حتی در زمان تشکیل بدیل اضطراری حکومت اسلامی کسی نمی تواند نقش اجماع واحد را بازی کند و حق ندارد برداشت و تفسیر خودش را بر دیگران تحمیل کند. بلکه با رعایت اسلوب صحیح « أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ» و رعایت صحیح « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌفَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ » به بهترین شیوه ی ممکن تنها به تبلیغ رای خودش اقدام کند، و به اصل اختیار و آزادی و تساوی حقوق شرعی دیگر مسلمین اهل قبله احترام بگذارد، و هرگز فراموش نکند که اگر نابود کردن منکر کوچکی باعث جایگزینی منکر بزرگتری بشود باید تا زمان فراهم شدن اسباب و لوازم شرعی آن منکر در حین مبارزه صبر کرد. 

بعضی از منکرات را شخص می تواند از بین ببرد، بعضی از منکرات توسط حلف و سندیکا از بین می روند، بعضی از منکرها هم از طریق جماعت و حزب از بین می روند و بسیاری از منکرها هم هستند که تنها و تنها از طریق حکومت اسلامی از بین می روند و تا رسیدن به این مرحله هر فعالیتی که منجر به بدترین منکر یعنی شرک تفرق بشود در واقع جایگزین کردن یک منکر بدتر به جای یک منکر بداست .جایگزینی منکر بزرگتر به جای منکر کوچکتراست.

نبود قدرت حکومت اسلامی که تنها از طریق وحدت و پرهیز از تفرق دوباره به دست می آید غم و بلای بزرگی است که باعث می شوند بلاها وغمهای کوچک فراموش بشوند یا لا اقل زیاد به آنها اهمیت نداد: اين چنين بود «غما بغم» ‌قرآن: فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)

غمِ بزرگِ الانِ ما نبود حکومت اسلامی علی منهاج نبوه و حتی نبود یک حکومت بدیل اضطراری اسلامی در اکثریت قاطع سرزمینهای مسلمان نشین و حتی بدتر از آن نبود یک مجلس شورای واحد مجاهدین دراین سرزمینها به دلیل عذاب تفرقه که علاوه بر دوام فقر و نا امنی و تسلط طاغوتهای محلی بر مسلمین باعث طمع و تسلط سایر کفار خارجی بر مسلمین شدهاست. برای از بین بردن این تفرقی که ناشی از اختلاف در برداشتها و تفاسیر مختلف است، و برای محافظت از وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی از کانال یکی از «سه ابزار»، لازم است به «زمان بر» بودن حل این اختلافات و حتی «زمان بر» بودن پیاده کردن اصلاحات عقیدتی و رفتاری در میان مسلمین معتقد بود.

می دانیم که بعد از آموزش ایمان که جوهره ی رسالت تمام انبیاء بوده است «وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍ رَسولًا أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» و لا اله – الا الله از کانال پیامبر آن عصر، سایر احکام به صورت تدریجی از پیامبری به پیامبر دیگر در حال تکامل بوده است و اندک اندک بر ملتهای گذشته ارائه شده اند تا اینکه به عصر پیامبر خاتم صلی الله علیه وسلم می رسیم که به تکامل خودش می رسد.

زماني كه سیر احکام درحیات رسول الله صلي الله عليه وسلم هم مي خواست به تكامل خودش برسد، باز به صورت تدريجي و در مدت 23 سال دوره خودش راتکمیل كرد، یعنی برای یک بدن مریض و یک جامعه ی مریض که برای درمان خودش الله را به عنوان صاحب دستور و امر، و قانون شریعت الله را به عنوان نسخه و دارو برای درمان خودش پذیرفته است، و به این مسیر ایمان دارد، داروها را بایستی در مدت مثلا دوهفته یا چند ماه و حتی تا آخر عمر در زمانهای مشخصی مصرف کرد، و نمی شود همه ی داروها را یکجا مصرف کرد . 

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(10-қисмат)

Ингор агар инсон дар масири сахихи қонуни шариати аллох харакат кунад – чи дар ин дунёйики сижн ва зиндони мўъмине ва чи дар қиёмат ва бехиштки мақсади нахоий аст – дар тамоми ин марохил мусалмон бо шодий ва масаррат ба истиқболи сахттарин озмойишхо хам меравад то ба он шодий нахоий мерасад. Бо шодий ва масаррат мисли Хаббоб ибни Арат ва Билол ва Сумайя ва Хубайб розиаллоху анхум ажмаъин ва амсоли саййид Қутб ва Умар Мухтор ва ғейрих шиканжа ва эъдомро мепазирад, ва ё бо шодий ва масаррат амалиёти иштишходийро анжом медихад ва ба қовли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хозир аст чандин бор дар ин рох зинда шавад ва шахид шавад ва бо шодий ва масаррат ба истиқболиш меравад:

وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ وَدِدْتُ أَنِّي لأُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَأُقْتَلُ ثُمَّ أُحْيَا ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا، ثُمَّ أُقْتَلُ، ثُمَّ أُحْيَا ‏”‏‏[1]

Қасам ба касики жонам дар дасти уст, дуст доштамки дар рохи худо бижангам ва кушта шавам, сипас зинда гардам, дубора кушта шавам, бори дигар зинда шавам ва мужаддадан кушта шавам. Яъни кароран зинда шавам ва кароран дар рохи аллох дар жанги мусаллахона кушта шавам.

Шогирдони мўъмини ишон хам хаминтури буданд, ижоза бидихид ек достони торихийро бароитон зикр кунамки омузишхойи сахихи исломий арзиши дини ислом, табъият аз қонуни шариати аллох ва бехишт ва шодий бепоён ва мондагорики аллох таоло ваъдашро ба мўъминин нишон медихад, ва мўъминин довталабона ва бо шодий ва сурур хозиранд агар хазорон жон дошта бошанд дар муомалайи бо аллох таоло онро фидо кунанд:

Абдуллох бин Хузофа розиаллоху анху қосиди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба дарбори Хисравшохи Эрон дар ғазва бадр ва ғазавоти дигар хам хузур дошт, ин сахобайи геронмоя инсони шухтабъи буд ва шухихойи у бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  назди ахли фиқх машхур аст, холо ин шахс дар замони Умар бин Хаттоб розиаллоху анху ва дар соли 19 хижрий дар жиход бо румихо ба хамрохи иддайи аз муслимин асир мешавад: шохи рум аз мезони иймони росих ва ростини сахоба ва мезони харфшинавий ва итоат кардан( самъ ва тоах) ва фидокорийи онхо нисбат ба ислом ва рахбарият огохихойи дошт, аммо дуст дошт инро тажруба кунад ва бо чишмони худиш бибинадишон,барои хамин дастур дода будки агар мусалмонониро асир карданд уро накушанд ва наздиш бибаранд.

Холо Абдуллох бин Хузофа розиаллоху анху ба хамрохи иддайи асир шуда аст ва ба шохи насронийхо хабар додандки иддайи аз муслимин асир шудандки еки аз ёрони қадимийи пайғамбар хам дохилишон аст,замони уро назди шохи рум оварданд шохи рум ибтидо муддати тулоний ба Абдуллох бин Хузофа розиаллоху анху нигох кард, баъад бо у вориди гуфтагу шуд ва дар авази тағйири диниш ба у ваъдайи озодий ва мол ва замин ва занхойи зебо ва хатто визорат ва широкат  дар подшохи дод, аммо Абдуллох розиаллоху анху бо қотиъият жавоби рад ба хамма дод ва ба сирохат гуфт: тағйири дин аслан имкон надорад ва марг хазорон бо аз ин бехтар аст, ва бо ханда идома дод ба худо агар хамма ончики дори ва хаммайи ончики арабхо доранд ба ман бидихи то ман ба андозайи ек чашм бахам задан аз дини Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам баргардам, хозир нахохам шуд.

Шохи рум дар ин мархала уро тахдид ба марг кард, ибтидо овизаниш кард ва чанин вонмуд кардки мехохад тирборониш кунад аммо ба сарбозониш дастур дод дўврубаришро бизананд, дар хини тир андози хам боз Абдуллохро ба тарки диниш даъват мекард аммо таъсири надошт, барои тахдиди бештар Абдуллох, жилови чишмиш диги пур аз руғони жушида омада карданд ва ба дуто аз асирони мусалмон сифориш кардандки насроний бишаванд аммо ин ду асир қабул накарданд барои хамин онхоро дар диги руғони жушида андохтанд ва танхо устухонхойишон боқий монд.

Шохи насроний рум дар ни хенгом руба Абдуллох кард ва уро барои чандимин бор ба насроният даъват дод аммо у шадидтар аз қабл инкор кард, вақти қайсар аз у ноумид шуд дастур дод уро дар диг биндозанд. Абдуллохро ба тарафи диг бурданд, чишмхойиш ашк олуд шуд. Ба подшох хабар додандки Абдуллох гиря мекунад, подшох гумон кардки у аз тарси марг гиря мекунад барои хамин дастур дод уро баргардонанд пешиш, вақт жиловиш қарор гирифт ек бори дигар пазириши ақидайи насрониятро ба у пешниход кард ва ле ин бор хам у ба шиддат рад кард. Қайсар асабоний шуд ва шуруъ кард ба фаххоший ва гуфт: фалон шуда ! барои чи хамин алъон гиря мекарди? Абдуллох розиаллоху анху дар жавоб гуфт: гирям барои ин будки хиёл кардам алъон дар диг андохта мешавам ва жон аз баданам меравад, орзу кардам эй кош ба андозайи мухойи баданам жон доштам ва хаммаро дар рохи аллох дар диг меандохтам.

Подшох дар баробари инхамма иймон ва шужоати Абдуллох таслим шуд ва гуфт: хозири дар баробари инки туро озод кунам сарамро бибуси? Абдуллох гуфт: оё дар муқобили озодий хаммайи асирон? Подшох гуфт:бале дар муқобили озодий хаммайи онхо.

Абдуллох мегуяд: бо худ гуфтам  инки душмани аст аз душманони аллох , чи ишколи дорад сари уро бибусам ва ман ва хаммайи усаройи мусалмон озод бишавем…… наздик рафт ва саришро бусид, дар ин хенгом подшох дастур дод хаммайи асирхоро озод кунанд ва ба дасти Абдуллох биспоранд. Абдуллох розиаллоху анху пеши Умар бин Хаттоб розиаллоху анху омад ва мажороро барояш таъриф кард, Умар розиаллоху анху хийли хушхол шуд. Вақти ба асирон нигох кард гуфт: бар хар мусалмони лозим астки сари Абдуллохро бибусад ва ман жиловтар аз хамма шуруъ мекунам. Баъад боланд шуд ва саришро бусид. [2]

(идома дорад……..)

---

[1] رواه بخاری

[2]1- الاصابه فی تمییز الصحابه از ابن حجر 2/287  2- السیره النوبه از ابن هشام.  3-حیاه الصحابه شیخ مولانا محمد یوسف كاندهلوی.4- تهذیب التهذیب 5/185.   5- تاریخ الاسلام للذهبی.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(9-қисмат)

إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ.

Бегумон аллох( колойи) жон ва моли мўъминонро ба ( бахойи) бехишт харидори мекунад ( онон бояд) дар рохи худо бижанганд.

فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ

Ва бикушанд ва кушта шаванд.

. وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ ۚ  

Ин ваъдайи астки худованд онро дар (китобхойи осмоний) таврот ва инжил ва қуръон ваъдайи ростини онро дода аст,

وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ

Ва чиз каси аз худо ба ахди худ вафо кунандатар аст?

فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ ۚ

Пас муомалайики кардаид шод бошид,

وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه/111)

Ва ин пирузий ва ростгорийи бузурги аст.

Дар инжо харидор: аллох таоло ,фурушанда: инсон; жинси мовриди муомала: жон ва моли ноқобил ва фонийи инсонки дар асл моли худ аллох аст, бахо ва қиймати жинс: бехишти жовидон; зомини муомала: аллох таоло. Хаммайи аркон ва шурути муомала возих ва ровшан аст.

Медонемки инсон хам фитратан хохони нафъ аст ва аз зарар ва зиён бадиш меояд, холо инжо мухим ин астки ин омузишхойики дида ва ин қавониники ба у ёд дода шуда аст чи чизиро зарар ва чи чизиро нафъ маърифий карданд? Агар чизироки аллох таоло гуфта суд дар он аст ва ин шахс ёд дода бошандки зарар  дорад, онвақт аст шахс дар ташхиси нафъ ва зарар гумрох мешавад ва чизироки аллох нафъ дониста зарар медонад ва чизироки аллох таоло зарар дониста нафъ медонад, дар инжо шахс фитратишро дар ин замина тағйир дода аст,ва аз чизики қонуни шариати аллох гуфта хуб аст ва нафъ дар он аст безор мешавад, ва аз чизики аллох таоло гуфта баде ва зарар дар он аст шахс хушиш меояд ва ба самтиш меравад.

Дар иддайи мумкин аст ин героиш ба самти зарар ва дури аз нафъ ба далили карохият ва безорий бошадки дар фитрати инсон нисбат ба жанги мусаллахона ва кушт ва куштор вужуд дорад, ва шахс бейни ду амри фитрий гир кунад: еки мейл ба инхидоми зулм ва ситам ва залилий ва героиш ба рифох ва амният ва иззат ва ибодати комил дар дунё ва бехишт дар қиёмат, ва дигарий безори аз кушт ва куштор ва авоқиби мубориза ва жиход. Дар инжостки аллох таоло мефармояд:  

:  وَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَن تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ.

Аллох таоло ба мо мегуяд ман бехтар аз шумо медонам чи ба нафъитон аст,ва мо танхо бо табаъият аз суханони аллох таоло ва қавонини шариатиш метавонем бигуем: бале танхо шумо хастидки медонид ва мо намедонем ва хақ бо шумост,на бо хеч мовжуди дигари:

سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۖ غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ(بقره/285)

Шанидем ва итоат кардем. Парвардигоро! Омурзиши туро хохонем, ва бозгашт ба суйи ту аст.

Мўъминин дар ин маворид хам бо таваккул ва эътимодики ба аллох таоло ва ваъдахоиш доранд, ва баъад, бо натоиж ва самароти дунёвий ва ухровийки дар амал кардани ин дастур насибишон мешавад, довталабона, бо оғуши боз ва рақобатий, ба истиқболи амалий кардани қавонини шариати аллох ва ин омузишхо мераванд. Сахтихо ва машаққоти рохи даъват ва жиход мисли ончи бар сари муслимин дар Макка омад ва тарки ватан ва хижратишон ба Хабаша ва Мадина ва баъад жанги мусаллахона ва тарки хар ончи дар дунё аз хонувода ва амвол ва лаззатхо ва ғейрих доранд ба ин шикл барои шахси мусалмон сахл ва осон ва гуворо ва шодийбахш мешаванд, ва шахс бо илм ва огохий ба истиқболи ин сахтихо ва мушкилоти ноши аз даъват ва амали ба қонуни шариати аллох меравад. Ин сахтихо ва мушкилот дорухойи талхи хастандки шифо ва саломати дунёвий ва ухровийи инсонхо дар гируйи масрафи ин дорухойи талх аст.

(идома дорад…….)