وَاعْتَصِمُوا

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (4) (28 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(27- қисм)

Эй мўъминлар: динни дифоъ қилиш вожиб эканига ёки дорул исломни,жон ва номусни, обрў ва молни дифоъ қилишлик вожиб эканига хеч ким шубха қилмайди, бизларни хаммамиз “хозирги вазиятда” дорул исломдаги мўъминлар мана шу исломий изтирорий бадал хукуматни воситасида бундай вожибларни амалга ошира олишларини яхши биламиз, мана бу асосий,зарурий  вожибларни амалга ошириш фақат бу хукуматни йўли орқали амалга оширилади ва агар бу хукумат бўлмаса бошқа вожиблар хам амалга  ошмайди.    

مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ.

Демак яна қайтариб айтаман, мана бу исломий тузумдан фойдаланиш ва уни мухофизат қилиш  мўъминларга вожибдир. Менинг мана бу хитобларим “аллазина анъамта алайхим” бўлган мўъминларга ва муттақинларга қаратилган, “мағзуби алайхим” кофирларга ва “золлин” саргардон кимсаларга эмас.

Мана бу дорул исломда ва мана бу исломий изтирорий бадал хукуматда ўзига хос чегараланган холат мавжуд бўлса хам, аммо ислох қилиш йўли очиқ, ёпиб қўйилмаган; шундай дасталар хам мавжудки, улар дорул исломдаги ислох талаб қилиш харакатини қаршисида ислохгарларга шунчалик босим ўтказишади ва уларга шунчалик тўсиқлар,монеъликлар қилишадики, чунки оқибатда ислохталабчилар ўзлари учун таъйин қилишган мақсадларига етмасликларини хохлашади.  Бу ерда бошқа мўъминлар билан ислохгарлик ишлари бўйича  рақобат ва мусобақа майдони хам, хамда мусулмонларни ўртасидаги фосиқлар ва мунофиқлар тўдаси билан мубораза қилиш, рухий ва юмшоқ жанглар майдони очиқдир, охирида эса икки тарафдан бирининг таслим бўлиши ва четга чиқиши билан тугайди. Мубораза қилиш йўлларини яхши билган ва сабрли,жасоратли бўлган хамда орқага чекинмаган тараф ғолиб бўлади.

Воқеиятлар бизларга қайта ва қайта шуни кўрсатадики, мўъминлар мунофиқлар тўдаси билан муомала қилиш бўйича ўзларини ўринларидан орқага чекинишган ёки камчиликларга йўл қўйишган, натижада эса босим ўтказувчилар ва тўсқинлик қилувчилар олдинга сари харакат қилишган ва жасурроқ бўлишган. Дорул исломни асосий қонунлари шундайки, имтиёз бермасдан туриб мана шу қонунни канали орқали чекловларни,тўсиқларни мохирлик билан йўқотиб ташласа бўлади.

Хар бир минтақадаги мўъминлар шўролар ва халқ уюшмаларини канали орқали ўша минтақадаги биринчи даражали ишларни таъйин қилиш билан ўзлари қарор қабул қилишлари учун  озод бўлишлари керак, хар қандай холатда тўғри бўладими ё нотўғри бўладими ўзларини ишларини,қарорларини самарасини кўришади ва мана шу равиш уларни олдинга сари харакат қилишларига ва ўсишларига боис бўлади.

Хақиқатда эса соддароқ тил билан айтганда, дорул ислом ўзини охирги мақсадига яъни шариатда  улил амр шўросини ва вохид умматни ва  вохид жамоатни  ташкил қилмагунича ва

      « ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة »

га етмагунича албатта бўхронларга дучор бўлади ва эски дардларни янги дард билан унутилади ва мана бундай мубораза  майдонларида соқолли, саллали аёлларга жой йўқ, амирал мўъминин Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху уларни сифатлаб айтадики: улар эркакларга ўхшайди, аммо эркак эмаслар, худди гўдакларга ўхшаб фикр қилишади ва ақллари хужраларда ўтирадиган аёлларни ақлига ўхшайди!” шуларга ўхшаганларни кўрмаганмисизлар? Мен буларга ўхшаганларни кўп кўрганман; улар жуда хам хиссиётли ва тезда хафа бўлиб қолишади ва  жуда хам майда, арзимас масалаларни қаршисида тезда хафа бўлишади ва хамма нарсага жаврайдиган мағлубиятга учраган кимсаларни адосини чиқаришади ва гўдаклардек бахона келтиришади ва бошқа мўъминлардан бекордан- бекорга аразлашади ва қаршилик қилишади ёки хатто ўжарлик қилишади ва осонлик билан синишади,хамиша бирорта дардисар бўлиб қолармикин ,деб  ғам-ташвишда юришади, улар даъват иши бўйича хар қандай ишларни амалга ошириш учун жуда хам кўп хотиржамликка эхтиёжлари бор, агар улар кичик,арзимас зарарга дучор бўлишлари мумкинлигини сезиб қолишса, тезда орқага чекинишади ва дунёдаги ризқларга ва ўткинчи лаззатларга кўнгил боғлашади. Улар хамма нарсани шиддат билан сезишади ва жуда хам фарқулодда равишда қўрқишади…….Ўзингиз бир тасаввур қилиб кўринглар, Хадича ва Сумайя розиаллоху анхоларни ва сабиқунал аввалунлардан бўлган Билол,Ёсир,Мусъаб розиаллоху анхумларни ўрнига мана шундай кишилар бўлишса-чи!! [1]

Даъват ва жиход йўли ўзидаги ана ўшанча мушкилотлар билан бирга соқолли, тезда хафа бўлиб қоладиган аёллар кирадиган йўл эмас, улар агар даъватга кирган тақдирларида хам жуда кўп ибодатларни маросимга ўхшатиб қилишади ва ахли даъват бўлган мўъминлар учун мушкилотлардан,дардисарлардан бошқа самарани  вужудга келтиришмайди.

(давоми бор………)

---

[1] وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللَّهِ وَلَئِن جَاءَ نَصْرٌ مِّن رَّبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ ۚ أَوَلَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِي صُدُورِ الْعَالَمِينَ (عنکبوت/10)

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (4) (28 بوُلِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(27- قیسم)

اِی مُؤمِنلَر: دِیننِی دِفاع قِیلِیش واجِب اِیکَنِیگه یاکِی دارُ الاِسلامنِی، جان وَ نامُوسنِی، آبرُو وَ مالنِی دِفاع قِیلِیشلِیک واجِب اِیکَنِیگه هِیچ کِیم شُبهَه قِیلمَیدِی، بِیزلَرنِی هَمَّه مِیز “حاضِرگِی وَضِیعیَتدَه” دارُ الاِسلامدَگِی مُؤمِنلَر مَنَه شوُ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی واسِیطَه سِیدَه بوُندَی واجِبلَرنِی عَمَلگه آشِیرَه آلِیشلَرِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز، مَنَه بُو اَساسِی، ضَرُورِی واجِبلَرنِی عَمَلگه آشِیرِیش فَقَط بُو حُکوُمَتنِی یوُلِی آرقَلِی عَمَلگه آشِیرِیلَدِی وَ اَگر بُو حُکوُمَت بوُلمَسَه باشقَه واجِبلَر هَم عَمَلگه آشمَیدِی. مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ. دِیمَک یَنَه قَیتَه رِیب اَیتَه مَن، مَنَه بُو اِسلامِی توُزوُمدَن فایدَلَه نِیش وَ اوُنِی مُخافِظَت قِیلِیش مُؤمِنلَرگه واجِبدِیر. مِینِینگ مَنَه بُو خِطابلَرِیم  «الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» بوُلگن مُؤمِنلَرگه مُتَّقِینلَرگه قَرَتِیلگن، «الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ» کافِرلَرگه وَ «الضَّالِّينَ» سَرگردان کِیمسَه لَرگه اِیمَس.

مَنَه بُو دارُ الاِسلامدَه وَ مَنَه بُو اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَه اوُزِیگه خاص چِیگرَه لَنگن حالَت مَوجُود بوُلسَه هَم، اَمّا اِصلاح قِیلِیش یُولِی آچِیق، یاپِیب قوُیِیلمَگن؛ شوُندَی دَستَه لَر هَم مَوجُودکِی، اوُلَر دارُ الاِسلامدَگِی اِصلاح طَلَب قِیلِیش حَرَکَتِینِی قَرشِیسِیدَه اِصلاحگرلَرگه شوُنچَه لِیک باسِیم اوُتکَزِیشَدِی وَ اوُلَرگه شوُنچَه لِیک توُسِیقلَر، مانِعلِیکلَر قِیلِیشَدِیکِی، چوُنکِی عاقِبَتدَه اِصلاحطَلَبچِیلَر اوُزلَرِی اوُچُون تَعیِین قِیلِیشگن مَقصَدلَرِیگه یِیتمَسلِیکلَرِینِی هاحلَشَه دِی. بُو یِیردَه باشقَه مُؤمِنلَر بِیلَن اِصلاحگرلِیک اِیشلَرِی بُویِیچَه رَقابَت وَ مُسابَقَه مَیدانِی هَم، هَمدَه مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی فاسِقلَر وَ مُنافِقلَر توُدَه سِی بِیلَن مُبارَزَه قِیلِیش، رُوحِی وَ یوُمشاق جَنگلَر مَیدانِی آچِیقدِیر، آخِیرِیدَه اِیسَه اِیککِی طَرَفدَن بِیرِینِینگ تَسلِیم بُولِیشِی وَ چِیتگه چِیقِیشِی بِیلَن توُگَیدِی. مُبارَزَه قِیلِیش یوُللَرِینِی یَحشِی بِیلگن وَ صَبرلِی، جَسارَتلِی بُولگن هَمدَه آرقگه چِیکِینمَه گن طَرَف غالِب بوُلَدِی.

واقِیعِیَتلَر بِیزلَرگه قَیتَه وَ قَیتَه شوُنِی کوُرسَتَه دِیکِی، مُؤمِنلَر مُنافِقلَر توُدَه سِی بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش بُویِیچَه اوُزلَرِینِی اوُرِینلَرِیدَن آرقَگه چِیکِینِیشگن یاکِی کَمچِیلِیکلَرگه یُول قوُیِیشگن، نَتِیجَه دَه اِیسَه باسِیم اوُتکَه زُوچِیلَر وَ توُسقِینلِیک قِیلوُچِیلَر آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلِیشگن وَ جَسُورراق بُولِیشگن. دارُ الاِسلامنِی اَساسِی قانوُنلَرِی شُوندَیکِی، اِمتِیاز بِیرمَسدَن توُرِیب مَنَه شوُ قانوُننِی کَنَلِی آرقَلِی چِیکلاولَرنِی،توُسِیقلَرنِی ماهِرلِیک بِیلَن یُوقاتِیب تَشلَسَه بُولَدِی.

هَر بِیر مِنطَقَه دَه مُؤمِنلَر شوُرالَر وَ حَلق اوُیُوشمَه لَرِینِی  کَنَلِی آرقَلِی اوُشَه مِنطَقَه دَگِی بِیرِینچِی دَرَجَه لِی اِیشلَرنِی تَعیِین قِیلِیش بِیلَن اوُزلَرِی قَرار قَبوُل قِیلِیشلَرِی اوُچُون آزاد بُولِیشلَرِی کِیرَک، هَر قَندَی حالَتدَه توُغرِی بُولَدِیمِی یا ناتوُغرِی بُولَه دِیمِی اوُزلَرِینِی اِیشلَرِینِی، قَرارلَرِینِی ثَمَرَه سِینِی کوُرِیشَدِی وَ مَنَه شُو رَوِیش اوُلَرنِی آلدِینگه  سَرِی حَرَکَت قِیلِیشلَرِیگه وَ اوُسِیشلَرِیگه سَبَب بُولَدِی.

حَقِیقَتدَه اِیسَه ساددَه راق تِیل بِیلَن اَیتگندَه، دارُ الاِسلام اوُزِینِی آخِیرگِی مَقصَدِیگه یَعنِی شَرِیعَتدَه اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلمَه گوُنِیچَه وَ        « ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة »  یِیتمَگوُنِیچَه اَلبَتَّه بُوحرانلَرگه دُوچار بُولَدِی وَ اِیسکِی دَردلَرنِی یَنگِی دَرد بِیلَن  اوُنوُتِیلَدِی وَ مَنَه بُوندَی مُبارَزَه مَیدانلَرِیدَه ساقاللِی، سَللَه لِی عَیاللَرگه جای یُوق، اَمِیرَالمُؤمِنِین عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ اَلله عَنهُ اوُلَرنِی صِیفَتلَب اَیتَدِیکِی: اوُلَر اِیرکَکلَرگه اوُحشَیدِی،اَمّا اِیرکَک اِیمَسلَر، حُوددِی گوُدَکلَرگه اوُحشَب فِکر قِیلِیشَدِی وَ عَقللَرِی حُوجرَه لَردَه اوُتِیرَدِیگن عَیاللَرنِی عَقلِیگه اوُحشَیدِی!” شوُلَرگه اوُحشَگنلَرنِی کوُرمَگنمِیسِیزلَر؟ مِین بُولَرگه اوُحشَگنلَرنِی کوُپ کوُرگنمَن؛ اوُلَر جُودَه هَم حِسِّیاتلِی وَ تِیزدَه خَفَه بُولِیب قالِیشَدِی وَ جُودَه هَم مَیدَه، اَرزِیمَس مَسَلَه لَرنِی قَرشِیسِیدَه تِیزدَه خَفَه بُولِیشَدِی وَ هَمَّه نَرسَه گه جَورَیدِیگن مَغلوُبِیَتگه اوُچرَگن کِیمسَه لَرنِی عَداسِینِی چِیقَرِیشَدِی وَ گوُدَکلَردِیک بَهانَه کِیلتِیرِیشَدِی وَ باشقَه مُؤمِنلَردَن بِیکاردَن – بِیکارگه عَرَضلَشَدِی وَ قَرشِیلِیک قِیلِیشَدِی  یاکِی حَتَّی اوُجَرلِیک قِیلِیشَدِی وَ آسانلِیک بِیلَن سِینِیشَدِی، هَمِیشَه بِیرارتَه دَردِیسَر بُولِیب قالَرمِیکِین، دِیب غَم- تَشوِیشدَه یُورِیشَدِی، اوُلَر دَعوَت اِیشِی بُویِیچَه هَر قَندَی عَمَلگه آشِیرِیش اوُچُون جُودَه هَم کوُپ خاطِرجَملِیککَه اِیختِیاجلَرِی بار، اَگر اوُلَر کِیچِیک، اَرزِیمَس ضَرَرگه دُوچار بُولِیشلَرِی مُومکِینلِیگِینِی سِیزِیب قالِیشسَه، تِیزدَه آرقَگه چِیکِینِیشَدِی وَ دَنیادَگِی رِزقلَرگه  اوُتکِینچِی لَذَّتلَرگه کوُنگِیل باغلَشَدِی. اوُلَر هَمَّه نَرسَه نِی شِددَت بِیلَن سِیزِیشَدِی وَ جُودَه هَم فَرقوُلاددَه رَوِیشدَه قوُرقِیشَدِی…….اوُزِینگِیز بِیر تَصَوُّر قِیلِیب کوُرِینگلَر، حَدِیجَه  وَ سُمَیَّه رَضِیَ الله عَنهالَرنِی وَ سابِقوُنَ اَوَّلوُنلَردَن بُولگن بِیلال، یاسِر، مُسعَب رَضِیَ الله عَنهُملَرنِی اوُرنِیگه مَنَه شُوندَی کِیشِیلَر بُولِیشسَه – چِی!! [1]

دَعوَت وَ جِهاد یُولِیدَه اوُزِیدَگِی اَنَه اوُشَنچَه مُشکِلاتلَر بِیلَن بِیرگه ساقاللِی، تِیزدَه خَفَه بُولِیب قالَدِیگن عَیاللَر کِیرَدِیگن یُول اِیمَس، اوُلَر اَگر دَعوَتگه کِیرگن تَقدِیرلَرِیدَه هَم جُودَه کُوپ عِبادَتلَرنِی مَراسِیمگه اوُحشَه تِیب قِیلِیشَدِی وَ اَهلِی دَعوَت بوُلگن مُؤمِنلَر اوُچُون مُشکِلاتلَردَن دَردِیسَرلَردَن باشقَه ثَمَرَه نِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشمَیدِی.

(دوامی بار…….)

---

[1] وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللَّهِ وَلَئِن جَاءَ نَصْرٌ مِّن رَّبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ ۚ أَوَلَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِي صُدُورِ الْعَالَمِينَ (عنکبوت/10)

مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (4) (قسمت 28)

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله[D1] 

---

 (27- قسمت)

ای مومنین : کسی شک ندارد که دفاع از دین واجب است، دفاع از دارالاسلام و جان و ناموس و آبرو و مال واجب است و همه ی ما می دانیم که در «وضع موجود»، مومنینِ دارالاسلام تنها بوسیله ی این حکومت بدیل اضطراری اسلامی می توانند چنین واجبهائی را انجام دهند و انجام این واجبهای اساسی و ضروی تنها از طریق این حکومت انجام می شوند و اگر این حکومت نباشد دیگر واجبات هم انجام نمی شوند.  مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ. پس تکرار می کنم استفاده و محافظت از این نظام اسلامی بر مومنین واجب است. خطاب بنده به «الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ»، مومنین و متقین است نه «الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ» کافر و نه «الضَّالِّينَ» سرگردان.

در این دارالاسلام و در این حکومت بدیل اضطراری اسلامی با آنکه محدودیتهائی وجود دارد اما راه اصلاح باز است و بسته نیست؛ دسته هائی وجود دارند که در برابر حرکت اصلاح طلبی در دارالاسلام می خواهند آنقدر بر اصلاحگران فشار بیاورند و آنقدر برایشان مانع درست کنند که اصلاحگران نتوانند به اهدافی که برای خود تعیین کرده اند برسند. اینجا میدان رقابت و مسابقه ی با سایر مومنین در امر اصلاحگری و باز میدان جنگ نرم و روانی و مبارزه ی با فاسقین میان مسلمین و دارودسته ی منافقین است که در نهایت به تسلیم و کناره گیری یکی از طرفین ختم می شود. هر طرفی که راههای مختلف مبارزه را بلد باشد و اهل صبر و جسارت باشد و عقب نشینی ها و تنازلات بیجا از خود نشان ندهد می تواند پیروز معرکه شود.

واقعیتها بارها و بارها به ما نشان داده است که مومنین در برخورد با مجرمین و دارودسته ی منافقین به هر اندازه از مواضع خودشان عقب نشینی کرده اند و یا کوتاهی هائی انجام داده اند گروه فشار و مانع سازان جلوتر آمده اند و جسورتر شده اند. قانون اساسی دارالاسلام به گونه ای است که بدون دادن امتیازی از کانال همان قانون می توان محدودیتها و موانع را با مهارت از بین برد.

مومنین هرمنطقه ای از کانال شوراها و انجمنهای مردم نهاد با تعیین اولویتهای همان منطقه باید آزاد باشند تا خودشان تصمیم بگیرند، در هر صورت درست یا نادرست ثمره و نتیجه ی تصمیم و کار خود را می بینند و همین رویه باعث رشد و حرکت رو به جلو آنها می شود.

در واقع و به زبان ساده می توان گفت که در دارالاسلام تا زمانی که به هدف نهائی خود یعنی تشکیل شورای اولی الامر خواسته شده در شریعت و امت واحد و جماعت واحد و « ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة » نرسیده ایم با بحران مواجه هستیم و درد قدیمی را با درد جدید فراموش می‌کنیم و در چنین میدان مبارزه ی اصلاحگری جائی برای زنانی با ریش و عمامه نیست که امیر المومنین علی ابن ابی طالب رضی الله عنه در وصفشان می گوید: «شبیه مردان هستند اما مرد نیستند، مانند کودکان فکر می کند و عقولشان مانند زنان حجله نشین است!»[1] از اینها ندیده اید؟ من که زیاد دیده ام؛ بسیار حساس و زودرنج که در برابر هر مسئله ی کوچک و حتی بی ارزشی فوری اظهار ناراحتی می کنند و عکس العمل شکست خورده های غرغرو را نشان میدهند و بهانه های کودکانه می‌گیرند، و الکی با دیگر مومنین  مخالفت و یا قهر می کنند یا حتی لجبازی می کنند و به راحتی درهم می شکنند و همیشه نگران این هستند که نکند به دردسر بیفتند و برای انجام هر امری در دعوت به اطمینان خاطر زیادی نیاز دارند و چنانچه متوجه شوند که ممکن است دچار کوچکترین آسیب و ضرر شوند فوراً عقب نشینی می کنند و به رزق و برق و لذتهای زودگذر دنیا دل می بندند. آن ها همه چیز را به شدت احساس می کنند[2] و فوق العاده می ترسند… تصور کنید که به جای امثال خدیجه و سمیه رضی الله عنهما و بلال و یاسر و مصعب و سایر سابقون الاولون رضی الله عنهم اینها بودند!!

مسیر دعوت و جهاد با اینهمه مشکلات مسیری نیست که این زنان ریشدار و نازک نارنجی بتوانند واردش شوند و اگر وارد دعوت هم شوند غیر از تشریفاتی کردن بسیاری از عبادات و غوغاسالاری و درست کردن دردسر و مشکلات برای مومنین اهل دعوت ثمره ی دیگری در بر ندارند.

(ادامه دارد……..)

---

[1] نایف معروف،  الأدب الإسلامی ص 58

[2] وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللَّهِ وَلَئِن جَاءَ نَصْرٌ مِّن رَّبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ ۚ أَوَلَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِي صُدُورِ الْعَالَمِينَ (عنکبوت/10)[D1]

Асл ва стротежийи тўвхид ва даъват (2) ( бахши 13)

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(11- қисмат)  

Посухи Усмон ибни Мазъун ба Валид ибни Муғийра, бар миқдори итминон ва эътимоди қалбийи амиқ у ба аллох таоло ва пазириши авоқиби амалиш далолат мекунадки гуфт: ” эй Або Шамс! Ман дар панохи каси хастамки аз ту азизтар ва нийрумандтар аст ва чашми солими ман ниёзманди хамон чизи астки чашми мажрухам дучор гашта аст” аллох таоло дар мовриди ин даста аз мўъмининки  ^[1]

« آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ»

ки иймон оварда бошанд ва бар парвардигоришон таваккул ва эътимод карда бошанд дар мовриди еки аз сифоти онхо мефармояд:

« وَالَّذِينَ إِذَا أَصَابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنتَصِرُونَ» (شوری / 39)

Ва касонияндки агар ситами бадишон шуд, хувиштанро ёрий медиханд ( ва зери бори зулм намераванд) ва ба интиқом бармехезанд.

Дар хенгоми касби қудрати хукуматий хам боз исломи ноқис ва кинор находани бахши аз қавонин ва ахкоми шариати аллох таоло аз каси пазирофта намешавад:

саллаллоху алайхи васаллам  мукул карда буданд, ва мегуфтанд: вайро бо қовм ва қабилайи худиш вогузорид! Агар бароишон ғалаба ёфт маълум мешавадки пайғамбари ростин аст!? Баробарин, вақтики фатхи Макка ба вуқуъ пейваст, хар тоифа ва қабила барои ислом  овардан шитоб гирифтанд….. ^[2]

 إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا (فتح/1-2)

Фатхи сарзамин ва пийрузийи зохирий дар тағйири авзоъ ва шароит, ва иззат бахшидан ба ислом ва муслимин, ва мовзеъгирийи мардум дар баробари мусалмонон мужрийи қонуни шариат, ва гардан находани онон ба қонуни шариати ислом, хамиша муъассир буда аст.  Ин буъди  мухим чанон заминайиро фарохам месозандки қуръон танхоий бо калом барандайи худ аз ухдайи он барнамеояд:

 «إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطانِ ما لا یَزَعُ بالقرآنِ»^[3]

Худованд бо хокимият ва қудрати хукуматий, кориро ба анжом мерасонадки , бо қуръон ба анжом намерасонад.

Дар чанин шароити хайатхойи намояндагийи ақвом ва қабоили секуляр ба Мадина омаданд, еки аз ин хайатхо мутаъаллиқ ба сақиф буд,  раиси он хайат дархост кардки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  барои онон пеймони бинависанд, ва бо секуляристхойи сақиф сулх кунанд мабний бар инки ба онон ижоза дихандки зино бикунанд ва шароб бинушанд ва рибо бухуранд, ва ибодатгохи бути бузургишон лотро ба онон вогузоранд, ва ононро аз намоз муоф кунанд, ва аз онон нахохандки ибодатгохи бутхойишонро ба дасти худишон хароб кунанд.

Ин дастхостхо дақиқан бахши аз хамон дархостхойи астки секуляристхойи кунуний бар муслимин тахмил намуданд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қотиъона хозир нашуд хеч ек аз дархостхойи ин секуляристхойи илтиқотийро бипазирад. Ба хамин далил чорайи жуз ин наёфтандки дар баробари кулли қонуни шариат таслим шаванд на бахши аз он:

Инхо назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бозгаштанд ва таслим шуданд ва ислом оварданд, ва шарт кардандки шахси росулуллох саллаллоху алайхи васаллам вайрон кардани ибодатгохи бути бузургишон лотро бар ухда бигиранд. ^[4]

Имруза, секуляристхойи жахоний ва секуляристхойи махаллий аз муслимини шариатгаро, дархости ғейри аз дархости секуляристхойи сақиф надоранд; онхо исломи ноқисро мехохандки дар умури ижтимоий, омузиш ва парвариш, иқтисод, хунар, қавонини жазоий ва маданийи жомеъа ва ……..дахолати надошта бошад ва хукм ва қонуни аллох дар ин заминахо кинор зада шуда ва хукм ва қонуни худишон жойгузин гардад. Онхо исломро мехохандки ба онхо ижоза дихад зино кунанд, шароб бинушанд, рибо бухуранд, намоз нахонанд ва ……….

(идома дорад……)

---

[1]ابن هشام،سیره  النبویه، ج 2، ص 10

[2]صحیح بخارى، ج 2، ص 615- 616.

[3]قد رُویَ عن عمر وعثمان رضی الله عنهما

[4]ابن‌هشام،سیرهٔ النبویه، ج 2، ص 527-542 /  زاد المعاد، ج 3، ص 26-28؛.

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (3) (27 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(26- қисм)

Мўъминлар мана шундай қувватланиб ёрдам берилган ва вохид умматда вохид бошқарувга ва дастур вахдатига эргашган пайтларида, барча умматларни ва миллатларни ўртасида уларни шаъни, жойгохи юқорига кўтарилади: 

وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ (آل عمران/139)

Куфрга қарши курашда сустлашмангиз ва (ухуд жангидаги мағлубият сабабли) ғамгин бўлмангиз! Агар (хақиқий) иймон эгалари бўлсангизлар, сизлар устун бўлгувчидирсизлар.

Мана бу холатда, кофирларнинг мўъминларни устида хукмронлик қилмасликлари ва мана бу ёрдамлар, ғалаба ва хокимият ва бошқа умматларга нисбатан афзал бўлишлик “мусулмонлар” учун эмас, балки “мўъминлар” учундир, аллох таолонинг суннатларидан бири хам шу бўлганки, хамиша мўъминларни нопоклардан,мунофиқлар тўдасидан,мўъмин бўлмаганлардан ажратади:

  مَّا کَانَ اللّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى مَا أَنتُمْ عَلَیْهِ حَتَّىَ یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ (آل عمران/179)

Аллох мўъминларни сизлар бўлган мана шу холатда ( яъни ким мўъмин-у, ким мунофиқлиги маълум бўлмаган холатда) ташлаб қўювчи эмас. Хали у ( ухудда мунофиқларни мўъминлардан ажратиб қўйгани каби) нопокни покдан ажратади.

 Мўъминларни мусулмонлардан ажратиш ,жудо қилиш учун белгиланган меъёр нима? Баъзиларни иддао қилишларича:

قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَکِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمَانُ فِی قُلُوبِکُمْ (حجرات/14)

Аъробийлар: “иймон келтирдик”, дедилар. (Эй Мухаммад, уларга) айтинг: “сизлар иймон келтирганларингиз йўқ,лекин сизлар “бўйинсундик”,денглар,( чунки хали-хануз) иймон дилларингизга кирган эмасдир. Демак мусулмонларни орасидаги мўъминлар кимлар? 

  إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ   ثُمَّ لَمْ یَرْتَابُوا  وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ  أُوْلَئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ (حجرات/15)‏

Хақиқий мўъминлар фақат аллох ва унинг пайғамбарига иймон келтириб, сўнгра ( хеч қандай) шак-шубха қилмаган ва молу-жонлари билан аллох йўлида курашган зотлардир. Ана ўшаларгина ( ўз иймонларида) содиқ бўлган зотлардир.

Мана бу сифатларга эга бўлмаган ва ахли жиход билан бир йўлда бўлмаган кишилар, ўзларини мўъмин деб иддао қиладиган бўлишса, улар ўзларини иддаоларида ростгўй эмаслар, аммо бу улар ўз сафларини мунофиқлар тўдасини,ёлғончиларни сафидан жудо қила олишмайди,дегани эмас, улар нима учун ўзларини мўъминларни доирасига киргиза олишмайди:

إِلاَّ الَّذِینَ  تَابُواْ  وَأَصْلَحُواْ  وَاعْتَصَمُواْ بِاللّهِ  لاَ تَتَّخِذُواْ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاء مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَ  وَأَخْلَصُواْ دِینَهُمْ لِلّهِ   فَأُوْلَئِکَ مَعَ الْمُؤْمِنِینَ وَسَوْفَ یُؤْتِ اللّهُ الْمُؤْمِنِینَ أَجْراً عَظِیماً ‏(نساء/146)

Магар тавба қилиб ўзларини ўнглаган ва аллохга боғланиб,динларини аллох учун холис қилган зотлар – ана ўшаларгина мўъминлар билан бирга бўлурлар. Яқинда аллох  мўъминларга улуғ ажр ато этажак.

Мана бу холатда сизлар кофирларнинг мужохид мўъминларни устида харгиз хукмронлик қилмасликларини кўрасизлар, чунки улар вохид умматни,вохид жамоатни  қолибида бошқарув вахдати ва дастур вахдати билан аллох таоло улар хақида мархамат қилган кишилар жумласидан бўлишган:

 « إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ» (صف/4)

Албатта аллох ўзининг йўлида гўё туташ бинолардек бир сафга тизилган холларида жиход қиладиган зотларни севар.

Аллох таоло харгиз ўзининг мўъмин дўстлари устида кофирларни хукмрон бўлишларига йўл қўймаган.

Демак ўзинг бир диққат қилчи сен  мусулмонларни қайси тоифасидан бўласан? Ўзингни мўъминлар табақасига олиб чиқишга қодир бўлдингми? Агар шундай бўлса, демак кўриб турганингдек мана шу исломий изтирорий бадал хукумат, кофирларни  бизларнинг  устимизда хукмронлик қилишларига рухсат бермаган ва “дорул исломни” ва динни, номусни, обрўни, молни ва  бизларни мавжудиятимизни мўъминлар сифатида  кофирлардан махсусан секуляр,босқинчи кофирлардан, уларнинг махаллий ,ўғри шерикларидан, ички мунофиқлар тўдасидан   мухофизат қилган, магар кўрмаяпсизларми?

 سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ 

  والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (3) ( 27 بُولِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(26- قیسم)

مُؤمِنلَر مَنَه شوُندَی قُوَّتلَه نِیب یاردَم بِیرِیلگن وَ واحِد اوُمَّتدَه واحِد باشقَه رُوگه  دَستوُر وَحدَتِیگه اِیرگشگن پَیتلَرِیدَه، بَرچَه اوُمَّتلَرنِی وَ مِللَتلَرنِی اوُرتَه سِیدَه اوُلَرنِی شَعنِی، جایگاهِی یُوقارِیگه کوُرتَرِیلَدِی:  وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ (آل عمران/139) کُفرگه قَرشِی کوُرَشدَه  سُوستلَشمَنگِیز وَ ( اُحُد جَنگِیدَگِی مَغلوُبِیَت سَبَبلِی) غَمگِین بُولمَنگِیز! اَگر (حَقِیقِی) اِیمان اِیگه لَرِی بُولسَنگِیزلَر، سِیزلَر اوُستوُن بُولگوُچِیدِیرسِیزلَر.

مَنَه بُو حالَتدَه، کافِرلَرنِینگ مُؤمِنلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلمَسلِیکلَرِی وَ مَنَه بُو یاردَملَر،غَلَبَه وَ حاکِمِیَت وَ باشقَه اوُمَّتلَرگه نِسبَتاً اَفضَل بُولِیشلِیک “مُسُلمانلَر” اوُچُون اِیمَس، بَلکِی “مُؤمِنلَر” اوُچُوندِیر، اَلله تَعالَی نِینگ سُنَّتلَرِیدَن بِیرِی شوُ بوُلگنکِی،هَمِیشَه مُؤمِنلَرنِی ناپاکلَردَن، مُنافِقلَر توُدَه سِیدَن، مُؤمِن بوُلمَگنلَردَن اَجرَتَدِی:   مَّا کَانَ اللّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى مَا أَنتُمْ عَلَیْهِ حَتَّىَ یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ (آل عمران/179)  اَلله مُؤمِنلَرنِی سِیزلَر بُولگن مَنَه بُو حالَتدَه ( یَعنِی کِیم مُؤمِن- اوُ، کِیم مُنافِقلِیگِی مَعلوُم بُولمَگن حالَتدَه) تَشلَب قوُیُوچِی اِیمَس. هَلِی اوُ ( اُحُددَه مُنافِقلَرنِی مُؤمِنلَردَن اَجرَتِیب قوُیگنِی کَبِی) ناپاکنِی پاکدَن اَجرَتَدِی.

مُؤمِنلَرنِی مُسُلمانلَردَن اَجرَتِیش، جُودا قِیلِیش اوُچُون بِیلگِیلَنگن مِعیار نِیمَه؟ بَعضِیلَرنِی اِدَّعا قِیلِیشلَرِیچَه:  قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَکِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمَانُ فِی قُلُوبِکُمْ (حجرات/14) اَعرابِیلَر: “اِیمان کِیلتِیردِیک”، دِیدِیلَر. (اِی مُحَمَّد، اوُلَرگه) اَیتِینگ: “سِیزلَر اِیمان کِیلتِیرگنلَرِینگِیز یُوق، لِیکِن سِیزلَر “بوُیِینسُوندِیک، دِینگلَر، ( چُونکِی هَلِی- هَنوُز) اِیمان دِیللَرِینگِیزگه کِیرگن اِیمَسدِیر. دِیمَک مُسُلمانلَرنِی آرَسِیدَگِی مُؤمِنلَر کِیملَر؟  إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ   ثُمَّ لَمْ یَرْتَابُوا  وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ  أُوْلَئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ (حجرات/15)‏  حَقِیقِی مُؤمِنلَر فَقَط اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اِیمان کِیلتِیرِیب، سوُنگرَه ( هِیچ قَندَی) شَک – شُبهَه قِیلمَگن وَ مالوُ- جانلَرِی بِیلَن اَلله یُولِیدَه کوُرَشگن ذاتلَردِیر. اَنَه اوُشَه لَرگِینَه ( اوُز اِیمانلَرِیدَه) صادِق بوُلگن ذاتلَردِیر.

 مَنَه بُو صِیفَتلَرگه اِیگه بُولمَگن وَ اَهلِی جِهاد بِیلَن بِیر یُولدَه بُولمَگن کِیشِیلَر، اوُزلَرِینِی مُؤمِن دِیب اِدَّعا قِیلَدِیگن بُولِیشسَه، اوُلَر اوُزلَرِینِی اِدَّعالَرِیدَه راستگوُی اِیمَسلَر، اَمّا بُو اوُلَر اوُز صَفلَرِینِی مُنافِقلَر توُدَه سِینِی، یالغانچِیلَرنِی صَفِیدَن جُودا قِیلَه آلِیشمَیدِی، دِیگنِی اِیمَس، اوُلَر نِیمَه اوُچُون اوُزلَرِینِی مُؤمِنلَرنِی دائِرَه سِیگه کِیرگِیزَه آلِیشمَیدِی:  إِلاَّ الَّذِینَ  تَابُواْ  وَأَصْلَحُواْ  وَاعْتَصَمُواْ بِاللّهِ  لاَ تَتَّخِذُواْ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاء مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَ  وَأَخْلَصُواْ دِینَهُمْ لِلّهِ   فَأُوْلَئِکَ مَعَ الْمُؤْمِنِینَ وَسَوْفَ یُؤْتِ اللّهُ الْمُؤْمِنِینَ أَجْراً عَظِیماً ‏(نساء/146) مَگر تَوبَه قِیلِیب اوُزلَرِینِی اوُنگلَه گن وَ اَلله گه باغلَه نِیب، دِینلَرِینِی اَلله اوُچوُن خالِص قِیلگن ذاتلَر – اَنَه اوُشَه لَرگِینَه مُؤمِنلَر بِیلَن بِیرگه بُولوُرلَر. یَقِیندَه اَلله مُؤمِنلَرگه اوُلوُغ اَجر عَطا اِیتَه جَک.

مَنَه بُو حالَتدَه سِیزلَر کافِرلَرنِینگ مُجاهِد مُؤمِنلَرنِی اوُستِیدَه هَرگِیز حُکمرانلِیگ قِیلمَسلِیکلَرِینِی کوُرَه سِیزلَر، چُونکِی اوُلَر واحِد اوُمَّتنِی، واحِد  جَماعَتنِی قالِیبِیدَه باشقَرُو وَحدَتِی وَ دَستُور وَحدَتِی بِیلَن اَلله تَعالَی اوُلَر حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلگن کِیشِی جُملَه سِیدَن بُولِیشگن: « إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ» (صف/4) اَلبَتَّه اَلله اوُزِینِینگ یُولِیدَه گوُیا توُتَش بِینالَردِیک بِیر صَفگه تِیزِیلگن حاللَرِیدَه جِهاد قِیلَه دِیگن ذاتلَرنِی سِیوَر.

اَلله تَعالَی هَرگِیز اوُزِینِینگ مُؤمِن دوُستلَرِی اوُستِیدَه کافِرلَرنِی حُکمران بُولِیشلَرِیگه یُول قویُمَگن.

دِیمَک اوُزِینگ بِیر دِققَت قِیلچِی سِین مُسُلمانلَرنِی قَیسِی طائِفَه سِیدَن بُولَه سَن؟ اوُزِینگنِی مُؤمِنلَر طَبَقَه سِیگه آلِیب چِیقِیشگه قادِر بُولدِینگمِی؟ اَگر شوُندَی بوُلسَه، دِیمَک کوُرِیب توُرگنِینگدِیک مَنَه بُو اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت، کافِرلَرنِی بِیزلَرنِینگ اوُستِیمِیزدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَگن وَ “دارُ الاِسلامنِی” وَ دِیننِی، نامُوسنِی، آبرُونِی،مالنِی وَ بِیزلَرنِی مَوجُودِیَتِیمِیزنِی مُؤمِنلَر صِیفَتِیدَه کافِرلَردَن مَخصُوصاً سِکوُلار، باسقِینچِی کافِرلَردَن، اوُلَرنِینگ مَحَلِّی، اوُغرِی شِیرِیکلَرِیدَن، اِیچکِی مُنافِقلَر توُدَه سِیدَن مُخافِظَت قِیلگن، مَگر کوُرمَیَپسِیزلَرمِی؟  

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ 

  والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (3) (قسمت 27)

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله[D1] 

---

 (26- قسمت)

زمانی که مومنین اینگونه یاری و تقویت می شوند و در امتی واحد تابع وحدت فرماندهی و وحدت دستور می شوند در میان تمام امتها و ملل دیگر دارای شان و جایگاه والا و برتری خواهند بود: وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ (آل عمران/139) و ( از جهاد در راه خدا به سبب آنچه بر سرتان می‌آید) سست و زبون نشوید و (برای کشتگانتان) غمگین و افسرده نگردید، و شما برتر هستید اگر مؤمن باشید.‏

 در این صورت این عدم تسلط و غلبه ی کفار بر مومنین و این یاری و پیروزی و حاکمیت و برتری بر سایر امم برای «مومنین» است نه برای «مسلمین» و یکی از سنتهای الله تعالی هم این بوده است که همیشه مومنین را از ناپاکها و دارودسته ی منافقین و غیر مومنین جدا کرده است: مَّا کَانَ اللّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى مَا أَنتُمْ عَلَیْهِ حَتَّىَ یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ (آل عمران/179) (ای مؤمنان ! سنّت) خدا بر این نبوده است که مؤمنان را به همان صورتی که شما هستید ( و مؤمنین با ناپاکان و گروه منافقین مخلوط شده اند و جدا نشده اند) به حال خود واگذارد . بلکه خداوند ناپاک را از پاک جدا می‌ کند.

این محک برای جدا کردن مومنین از مسلمین چیست؟ کسانی هستند که ادعا می کنند: قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَکِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمَانُ فِی قُلُوبِکُمْ (حجرات/14) عربها می‌گویند : ایمان آورده‌ایم . بگو : شما ایمان نیاورده‌اید، بلکه بگوئید: تسلیم و مسلمان شده‌ایم . چرا که ایمان هنوز به دلهایتان راه نیافته است . پس این مومنین میان مسلمین چه کسانی هستند؟ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ «مؤمنان تنها کسانیند که» : آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ «1- به خدا و پیغمبرش ایمان آورده‌اند ،»  ثُمَّ لَمْ یَرْتَابُوا «2- سپس هرگز شکّ و تردیدی به خود راه نداده‌اند،» وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ « 3- و با مال و جان خویش در راه خدا به جهاد برخاسته‌اند». أُوْلَئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ (حجرات/15)‏ آنان راستگو هستند.

کسی که این صفات را نداشته باشد و هم مسیر با اهل جهاد نباشد اما ادعای مومن بودن داشته باشد در ادعای خودش راستگو نیست اما به این معنی نیست که نمی تواند صف خودش را از صف دارودسته ی منافقین و دروغ گویان جدا کند، چرا می تواند خودش را وارد دایره ی مومنین کند با :   إِلاَّ الَّذِینَ ‏«مگر کسانی ( از گروه منافقین) که» : تَابُواْ « 1- توبه کنند و برگردند» وَأَصْلَحُواْ « 2- و به اصلاح بپردازند (یعنی تنها با توبه اینها پاک نمی شوند در حالی که کفارآشکار با توبه پاک می شوند بلکه اینها باید به اصلاح تخریباتی بپردازند که در جنگ روانی علیه مومنین انجام داده اند)» وَاعْتَصَمُواْ بِاللّهِ «  3- و به خدا متوسّل شوند و (لاَ تَتَّخِذُواْ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاء مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَ / 4- کافران را به جای مؤمنان به سرپرستی نگیرید)» وَأَخْلَصُواْ دِینَهُمْ لِلّهِ « 5- و دین خویش را خالصانه از آن خدا کنند (آن «4 معنی و مفهوم» دین را تنها به دین الله بدهند) » فَأُوْلَئِکَ مَعَ الْمُؤْمِنِینَ وَسَوْفَ یُؤْتِ اللّهُ الْمُؤْمِنِینَ أَجْراً عَظِیماً ‏(نساء/146) پس آنان از زمره مؤمنان خواهند بود و خداوند به مؤمنان پاداش بزرگ خواهد داد .‏

 در این صورت شما هرگز نخواهید دید که کفار بر چنین مومنین مجاهدی تسلط پیدا کنند که در قالب امتی واحد و جماعتی واحد با وحدت فرماندهی و وحدت دستور مشمول کسانی شده اند که الله تعالی در موردشان می فرماید: « إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ» (صف/4) به درستی که الله کسانی را دوست می‌دارد که در راه او متحد و یکپارچه در خط و صف واحدی جنگ مسلحانه می کنند، انگار دیوار سربی بزرگی هستند.‏

الله تعالی هرگز راهی برای تسلط کفار بر این دوستان مومنش قرار نداده است.

پس ببین در کدام طیف از مسلمین هستی ؟آیا توانسته ای خودت را به طبقه ی مومنین ارتقاء دهی؟ اگر چنین است پس می بینی که همین حکومت بدیل اضطراری اسلامی است که اجازه نداده است کفار بر ما تسلط پیدا کنند و از «دارالاسلام» و دین و ناموس و آبرو و مال و موجودیت ما به عنوان مومنین  در برابر کفار و بخصوص کفار سکولار و اشغالگر و دزد جهانی و شرکای سکولار محلی آنها و دارودسته ی منافقین داخلی محافظت می کند، مگر نمی بینید؟

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ 

  والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته[D1]

Асл ва стротежийи тўвхид ва даъват (2) ( бахши 13)

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(10- қисмат)

Замоники Абу Бакр сиддиқ қасди хижрат ба хабаша дошт аммо тавассути “ибни Дағина” ки бузург марди қабилайи қорра мовриди химоят ва панохандагий қарор мегирад, қурайшийхо гуфтанд: ба Абу Бакр бигу дар манзили худ маросими мазхабияшро бажой оварад ва намозишро бихонад то мужиби гумрох шудани фарзандонимон нашавад. Аммо Абу Бакр дар пушти хонаш макони сохтки онжо намоз бихонад ва дар онжо бо садойи боланд қуръонро тиловат мекард ва дигарон садойи қуръони уро мешаниданд ба хамин  далил мушрикони Макка аз ин жараён харросон шуданд ва ибни Дағинаро фаро хонданд  ва ба у гуфтанд мо панохандагийи Абу Бакрро ба шарти пазирофтемки дар манзили худ ибодат кунад. Аммо у аз ин хад гузашта ва дар пушти хона масжиди сохта ва намоз ва қуръон хонданро ошкор карда аст ва метарсем занон ва кудаконимонро гумрох кунад.

Абу Бакр ба “ибни Дағина” гуфт: ман харгиз аз кори худ даст барнамедорам ва хаққи панохандагийро ба шумо мустарид менамоям ва ба панохандагийи худованд рози хастам.  ^[1]

Дар он замон сарфи хўндани қуръон дар маконхойи умумий хукми даъватро дошт, чун арабхо ба содагий қуръонро мефахмиданд ба хамин далил ин кори Абу Бакр хукми даъват дошт ба хамин далил секуляристхойи қурайш панохандагийи Абу Бакрро мехостанд танхо ба ибодат дар макони махдуд кунандки ба дигарон нарасад, “ибни Дағина” тавоноийи химоят аз озодийи даъват ва “амал” ро надошт, пас Абу Бакрро дар миёни еки ду рохи ақидатий мухайяр кард ё аз озодийи даъват ва “амал” сарфи назар кунад ва дар сояйи химояти у  дар манзили худ ба ибодати хувиш бипардозад ва бо озодий зиндагий кунад ё масулияти даъват ва “амали” ошкорро мутахаммил шавад ва аз зери химояти у берун ояд. Абу Бакр рохи дувумро интихоб кард ва балойи рох даъват ва “амал” дар рохи худоро бар амният ва озодийи ибодат дар манзил таржих дод.

Ин панохандагий аз панохандагийи Абу Толиб пойинтар буд. Чироки панохандагийи Аби Толиб мабний бар озодийи даъват ва озодийи “амал” буд. Ба хамин далил Абу Бакр панохандагийки тейи он натавонад ба қавонини шариати аллох даъват ва “амал” кунадро пас мезанад ва авоқиби ноши аз пас задани ин панохандагийро бехтар аз кинор находани даъват ва “амал” ба бахши аз қонуни шариати аллох медонад.

Муслимин хатто агар чун Саъад ибни Аби Ваққос розиаллоху анху қудрати доштанд ижоза намедоданд секуляристхо хатто намоз ва ибодати онхоро тамасхара кунанд чи расид ба инки дар анжоми хукми шаръий мумониъати ба амал оваранд, ва касони чун Усмон   ^[2]

ибни Мазъун хамки панохандагийи мушрикинро рад карда буд бо мухолифин даргир мешавад ва ба зад ва хурд пардохт то хаддики суратиш кабуд мешавад. Ва Умар ибни Хаттоб хам дар муқобили ^[3]

ришханди кофарон тавони тахаммул надошт ва бо онон ба зад ва хурд пардохт ва то ғуруби офтоб бо онон даргир буд. .^[4]

Иддайи аз ин мўъминин бар халофи Сумайя ва Аммор ва Ёсир ва Билол ва …… ахли даъват буданд ва дар миёни мардум ба бо қироати қуръон ба ислом даъват медоданд ва бо онки медонистандки танхо хастанд ва мумкин аст садамоти жиддийи жисмий хам ба онхо ворид шавад, жихати шикастани убухат ва шавкати душманон бо онон даргир мешуданд ва авоқиби ин даргирийро нез мепазирофтанд.

(идома дорад…….)

---

[1] مختصر السیره، ص 88-78

[2] عبد السلام هارون ، تهذيب سيرة ابن هشام ، قاهره ، مکتبه السنه ، ۱۴۰۸ ص 57 

[3]ابن هشام، سیره النبویه، ج 2، ص 9-10

[4]مبارکفوری، خورشید نبوت، ص 120، از ابن جوزی

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (3) (27 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(25- қисм)  

Хақиқатда эса учталик кучга тақсимланиш ва истиқлолга эга бўлишни оқибатида уларни орасида “зиддият” ижод бўлади ва назарий ва теорик жихатдан хам уларни уччовини ўртасини бирлаштириб турадиган қудратли кучга эхтиёж бор. Энди баъзилар мана бу “зиддиятни” бартараф қиладиган  сиёсатчи, бирлаштирувчи,нозирни  исмини сенаторлар мажлиси ё сено мажлиси ва бошқа деб қўйган, дорул исломдаги мўъминлар хам уни исмини улил амр шўросини намояндаси  сифатида   “рахбар, халифа, имом” деб  қўйишган.

 Аммо гурухлар кофирларни рози қилиш учун албатта бизлар демократ, жумхурият тарафдоримиз ва……..плуролизмни хизбий системасини,кўпайишни қабул қиламиз,дейишади ва англия маликаси  ва белгия салтанати, бруний, комбуж,донмарк, малайзия, марокаш, галландия, нарвегия, уммон, арабистон, испания, швеция, тайланд, ватиканга ўхшаган моделларини пиёда қилиш билан мана бу “хоким”нинг  дорул исломни рахбарлигидан олиб уни “томошабин” қилишмоқчи бўлишади ва “хокимни” бир четга суриб қўйиш орқали “бошқарув ва дастур бериш” хаққини бошқаларга олиб бермоқчи бўлишади, дорул исломларда мана бу бошқалар “тафарруқ ва бағий ахли” ёки “ички пинхон кофирлар” ва мунофиқлар тўдаси бўлишади,мана бу кимсалар ёки ғайри мустақим равиш билан ошкор “олтиталик кофирларни” мақсадлари бўйича дорул исломни бузиш ва унга зарба уриш билан фаолият олиб боришади, ёки ошкор “олтиталик кофирларнинг” дастурларини мустақим равишда олиб борувчилари бўлишган. Хар қандай холатда хам кўриб турганимиздек, мўъмин киши бўлиб хам дорул исломни энг юқори мақомидаги масъул,исломий услубларни ўрнига  ғайри шаръий услубларни қабул қилишни кетидан ва фақатгина кофирларни розилигини  топиш билан  чегараланиб қолади ёки амалда бир четга суриб қўйилади.

 Бу ерда хушёр бўлиш ва дорул исломни ички ва ташқи алоқаларига хоким бўлган асосий усулларни тахдид қилиш, заифлаштириш хатарига дучор бўлишига рухсат бермаслик мўъминларни вазифаси хисобланади. Яъни умумий маънода айтганда мусулмонларни  эмас мўъминларни вазифасидир.

  Аслда ва нафий сабилни қоидасида жуда хам майда ва мухим нуқта бор бўлиб, агар уни назарга олинмайдиган бўлса, шахсни шубхага,адашишга дучор қилиши мумкин. Аллох таоло мархамат қиладики:

«وَلَن یَجْعَلَ اللّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلاً» (نساء / 141)

Ва алло харгиз кофирлар учун мўъминлар устига йўл бермагай.

( аллох таоло то абад кофирларнинг мўъминлар устида хукмронлик қилишларига рухсат бермади, аллох таоло кофирлар мўъминларнинг устида хукмронлик қилишлари учун йўл қўйиб бермади,аллох харгиз кофирлар учун мўъминларни устида хукмронлик йўлига рухсат бермади.)

Шунингдек арз қилинганидек “лан” нафий одатларидан хисобланади ва музориъ феълини бошида келади ва уни маъносини келажакда нафий қилишга айлантиради, яъни бу иш келажакда харгиз амалга ошмайди. Аммо баъзиларни айтишича: кофирларнинг мусулмонларни устида хукмронлик қилаётганини кўриб турибмиз, буни далили нимада?

Агар оятга яхшилаб диққат қилсак жавобни жуда хам содда эканини тушуниб оламиз, аллох таоло мархамат қилганидек кофирларнинг “мўъминларни” устида хукмронлик қилишлари учун йўл мавжуд эмас, яъни “мусулмонларни” устида дейилмаган; мана бу иккисини ўртасида катта фарқ бор. Агар “мусулмонлар” ўзларини “мўъминлар” даражасига кўтаришса аллох таоло уларга ёрдам беради, мана бу бутун тарих давомидаги аллох таолонинг мўъминлар хақидаги суннати бўлган:

 كَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ (روم/47)

Ва иймон келтирган зотларни ғолиб қилиш бизнинг зиммамизда хақ бўлган.

Мана бу аллохни нусрати ва ёрдами муваффақият абзорларини асосий қисми хисобланади, мана буни кетидан аллох таоло томонидан ёрдам берилган шу “мўъминлар” бир-бирларига ёрдам беришга сабаб бўлишади. Аллох таоло мархамат қиладики:

هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِينَ (انفال/62)

У сизлар ўз ёрдами ва мўъминлар билан қувватлантирган ва уларнинг (мўъминларнинг) дилларини бирлаштирган зотдир. Мана бу ерда умумий маънодаги  қувватланишни,химоя қилинишни омили мусулмонлар эмас, балки  мўъминлардир; шу сабабли хам аллох таоло мархамат қиладики: 

 یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَسْبُکَ اللّهُ وَمَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ ‏(انفال/64)

Эй пайғамбар, сизга ва сизга эргашган мўъминларга аллохнинг ўзи кифоядир.

(давоми бор……..)

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (3) ( 27 بُولِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(25- قیسم)

حَقِیقَتدَه اِیسَه اوُچتَه لِیک کوُچگه تَقسِیملَه نِیش وَ اِستِقلالگه اِیگه بوُلِیشنِی عاقِبَتِیدَه اوُلَرنِی آرَسِیدَه “زِدِّیَت” اِیجاد بُولَدِی وَ نَظَرِی وَ تِیآرِیک جِهَتدَن هَم اوُلَرنِی اوُچچاوِینِی اوُرتَه سِینِی بِیرلَشتِیرِیب تُورَدِیگن قُدرَتلِی کوُچگه اِیختِیاج بار. اِیندِی بَعضِیلَر مَنَه بُو “زِدِّیَتنِی” بَرطَرَف قِیلَدِیگن سِیاسَتچِی، بِیرلَشتِیرُوچِی، ناظِرنِی اِسمِینِی سِینَتارلَر مَجلِیسِی یا سِینا مَجلِیسِی وَ باشقَه دِیب قوُیگن، دارُ الاِسلامدَگِی مُؤمِنلَر هَم اوُنِی اِسمِینِی اوُلِی الاَمر شُوراسِینِی نَمایَندَه سِی صِیفَتِیدَه “رَهبَر، خَلِیفَه، اِمام” دِیب قوُیِیشگن.

اَمّا گوُرُوه لَر کافِرلَرنِی راضِی قِیلِیش اوُچُون اَلبَتَّه بِیزلَر دِیماکرَت، جُمهُورِیَت طَرَفدارِیمِیز وَ ……پلوُرالِیزمنِی حِزبِی سِیستِیمَه سِینِی، کوُپَه یِیشنِی قَبُول قِیلَه مِیز، دِییِیشَدِی وَ اَنگلِیَه مَلِیکَه سِی وَ بِیلگِیَه سَلطَنَتِی، برُونِی، کامبُوج، دانمَرک، مَلَیزِیَه، مَراکَش، گللَندِییَه، ناروِیگِییَه ، عُمّان، عَرَبِستان، اِیسپَه نِییَه، شوِیسِیَه، تایلَند، وَطِیکَنگه اوُحشَگن مادِیللَرِینِی پِیادَه قِیلِیش بِیلَن مَنَه بُو “حاکِم”نِینگ دارُ الاِسلامنِی رَهبَرلِیگِیدَن آلِیب اوُنِی “تاماشَه بِین” قِیلِیشماقچِی بُولِیشَدِی وَ “حاکِمنِی” بِیر چِیتگه سُورِیب قوُیِیش آرقَلِی “باشقَرُو وَ دَستُور بِیرِیش” حَققِینِی باشقَه لَرگه آلِیب بِیرماقچِی بوُلِیشَدِی، دارُ الاِسلاملَردَه مَنَه بوُ باشقَه لَر “تَفَرُّق وَ بَغِی اَهلِی” یاکِی “اِیچکِی پِینهان کافِرلَر” وَ مُنافِقلَر توُدَه سِی بوُلِیشَدِی، مَنَه بُو کِیمسَه لَر یاکِی غَیرِی مُستَقِیم رَوِیش بِیلَن آشکار “آلتِیتَه لِیک کافِرلَرنِی” مَقصَدلَرِی بُویِیچَه دارُ الاِسلامنِی بوُزِیش وَ اوُنگه ضَربَه اوُرِیش بِیلَن فَعالِیَت آلِیب بارِیشَدِی یاکِی آشکار “آلتِیتَه لِیک کافِرلَرنِینگ” دَستوُرلَرِینِی مُستَقِیم رَوِیشدَه آلِیب بارُوچِیلَرِی بوُلِیشگن. هَر قَندَی حالَتدَه هَم کوُرِیب توُرگنِیمِیزدِیک، مُؤمِن کِیشِی بوُلِیب هَم دارُ الاِسلامنِی اِینگ یُوقارِی مَقامِیدَگِی مَسئوُل، اِسلامِی اوُصلوُبلَرنِی اوُرنِیگه غَیرِی شَرعِی اوُصلوُبلَرنِی قَبوُل قِیلِیشنِی کِیتِیدَن وَ فَقَطگِینَه کافِرلَرنِی راضِیلِیگِینِی تاپِیش بِیلَن چِیگرَه لَه نِیب قالَدِی یاکِی عَمَلدَه بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیِیلَدِی.

بُو یِیردَه خوُشیار بُولِیش وَ دارُ الاِسلامنِی اِیچکِی وَ تَشقِی عَلاقَه لَرِیگه حاکِم بُولگن اَساسِی اُوصُوللَرنِی تَحدِید قِیلِیش، ضَعِیفلَشتِیرِیش خَطَرِیگه دوُچار بُولِیشِیگه رُحصَت بِیرمَسلِیک مُؤمِنلَرنِی وَظِیفَه سِی حِسابلَنَدِی . یَعنِی عُمُومِی مَعنادَه اَیتگندَه مُسُلمانلَرنِی اِیمَس مُؤمِنلَرنِی وَظِیفَه سِیدِیر.

اَصلدَه وَ نَفِی سَبِیلنِی قائِدَه سِیدَه جُودَه هَم مَیدَه وَ مُهِم نوُقطَه بار بُولِیب، اَگر اوُنِی نَظَرگه آلِینمَیدِیگن بُولسَه، شُخصنِی شُبهَه گه، اَدَشِیشگه دوُچار قِیلِیشِی موُمکِین. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  «وَلَن یَجْعَلَ اللّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلاً» (نساء / 141) وَ اَلله هَرگِیز کافِرلَر اوُچُون مُؤمِنلَر اوُستِیگه یُول بِیرمَگی.  ( اَلله تَعالَی تا اَبَد کافِرلَرنِینگ مُؤمِنلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَدِی ، اَلله تَعالَی کافِرلَر مُؤمِنلَرنِینگ اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشلَرِی اوُچُون یُول قوُیِیب بِیرمَدِی، اَلله هَرگِیز کافِرلَر اوُچُون مُؤمِنلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک یُولِیگه رُحصَت بِیرمَدِی.)

شوُنِینگدِیک عَرض قِیلِینگنِیدِیک “لَن” نَفِی عادَتلَرِیدَن حِسابلَنَدِی وَ مُضارِع فِعلِینِی باشِیدَه کِیلَدِی وَ اوُنِی مَعناسِینِی کِیلَه جَکدَه نَفِی قِیلِیشگه اَیلَنتِیرَدِی، یَعنِی بُو اِیش کِیلَه جَکدَه هَرگِیز عَمَلگه آشمَیدِی. اَمّا بَعضِیلَرنِی اَیتِیشِیچَه: کافِرلَرنِینگ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلَیاتگنِینِی کوُرِیب توُرِیبمِیز، بُونِی دَلِیلِی نِیمَه دَه؟   

اَگر آیَتگه یَحشِیلَب دِققَت قِیلسَک جَوابنِی جُودَه هَم ساددَه اِیکَنِینِی توُشوُنِیب آلَه مِیز، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلگنِیدِیک کافِرلَرنِینگ “مُؤمِنلَرنِی” اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشلَرِی اوُچُون یُول مَوجُود اِیمَس، یَعنِی “مُسُلمانلَرنِی” اوُستِیدَه دِییِیلمَه گن؛ مَنَه بُو اِیککِیسِینِی اوُرتَه سِیدَه کَتتَه فَرق بار. اَگر “مُسُلمانلَر” اوُزلَرِینِی “مُؤمِنلَر” دَرَجَه سِیگه کوُتَه رِیشسَه اَلله تَعالَی اوُلَرگه یاردَم بِیرَدِی، مَنَه بُو بوُتوُن تَرِیخ دَوامِیدَگِی اَلله تَعالَی نِینگ مُؤمِنلَر حَقِیدَگِی سُنَّتِی بُولگن:  كَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ (روم/47) وَ اِیمان کِیلتِیرگن ذاتلَرنِی غالِب قِیلِیش بِیزنِینگ زِمَّه مِیزدَه حَق بوُلگن.

مَنَه بُو اَلله نِی نُصرَتِی وَ یاردَمِی مَوَفَّقِیَت اَبزارلَرِینِی اَساسِی قِیسمِی حِسابلَنَدِی، مَنَه بُونِی کِیتِیدَن اَلله تَعالَی تامانِیدَن یاردَم بِیرِیلگن شُو “مُؤمِنلَر” بِیر- بِیرلَرِیگه یاردَم بِیرِیشگه سَبَب بُولِیشَدِی. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی: هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِينَ (انفال/62) اوُ سِیزلَر اوُز یاردَمِی وَ مُؤمِنلَر بِیلَن قُوَّتلَنتِیرگن وَ اوُلَرنِینگ (مُؤمِنلَرنِینگ) دِیللَرِینِی بِیرلَشتِیرگن ذاتدِیر. مَنَه بُو یِیردَه عُمُومِی مَعنادَگِی قُوَّتلَه نِیشنِی، حِمایَه قِیلِینِیشنِی عامِلِی مُسُلمانلَر اِیمَس، بَلکِی مُؤمِنلَردِیر؛ شُو سَبَبلِی هَم اَلله تَعالَی مَرَحَمَت قِیلَدِیکِی:  یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَسْبُکَ اللّهُ وَمَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ ‏(انفال/64) اِی پَیغَمبَر، سِیزگه  وَ سِیزگه اِیرگشگن مُؤمِنلَرگه اَلله نِینگ اوُزِی کِفایَه دِیر.

(دوامی بار…….)