وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(90- қисм)  

Шу сабабли хам кўриб турганимиздек, уларнинг хар бири  ўзлари учун “манбаъни” вужудга келтиришган ва шу сабаб мажбурий холда “харакатларининг йўли” хам ўзгарган ва тўғридан- тўғри аллохнинг шариатидаги қонунларнинг  душманларини йўлига тушиб қолишган ва секуляр кофирларнинг, ташқи ишғолгарларнинг, махаллий муртадларнинг йўлида харакат қилишяпти, улар вохид шўро орқали турли-хил тафсирларни ва хилма-хил мазхабларни ўртадан кўтаришни ўрнига амалда ахзобларни ва зиддиятли мазхабларни кўпайтириш йўлига қадам қўйишган ва хар бир гурух ва хизб ўзини алохида йўлидан кетган. 

Мана бу хилма-хил, кўп сонли, зиддиятли ахзоблар ё тушунишни хохлашмайди ёки бўлмасам тушунишса хам сахих йўлда харакат қилишни хохлашмайди, хар қандай холатда хам ўзимизга ва мана бу ранго- ранг, бир-бирига зид бўлган  гурухларга, ахзобларга шу нарсани тушунтиришимиз керакки, рошидин хукуматларнинг салтанат хукуматига ўзгаришлари ва исломий хукуматни қўл остидаги улил амр шўроси, вохид уммат ва вохид ижмоъга ўхшаш ташкилотларни  нобуд бўлиши ,тафарруқни пойдеворини ва турли-хил мазхабларни пайдо бўлишини аслий ва асосий омили хисобланади, хақиқатларни , тарих ва жамиятдаги воқеиятларни қабул қилиш орқали шу нарсани қабул қилишимиз керакки, фақатгина исломий хукуматга қайтиш ва  уни қўл остидаги ташкилотларни яна қайтадан ташкил қилиш билан тафарруқни илдизи қуритилади ва хукумат системаси исломий йўналишга қайтмаса ва шўро хоким бўлмаса тафарруқни дармон қилишни имкони йўқ.

Мана бу холатда бизларнинг асосий масъулиятимиз турли-хил мазхаблар ва турли-хил тафсирлар билан муомала қилиш эмас, балки бизларнинг асосий вазифамиз нубувват манхажига асосланган исломий хукумат сари харакат қилиш ва уни назорати остидаги ташкилотларни тирилтиришдан иборат, бугунги кунгача тафарруққа ва мусулмонларни бошига тушган мусибатларни барчасига боис бўлган илдиз,иллат ва фасодни онаси, исломий хукуматни йўқлигидур. Энди бир шохдан бошқасига сакрашлик бефойда, бехуда бир иш бўлиб жуда хам дахшатли тўсиқ  хисобланади.   

Нубувват манхажига асосланган мана бу исломий хукумат ёки исломий изтирорий бадал хукумат хам шундай ўз-ўзидан вужудга келиб қолмайди, балки мусулмонлар вахдат, шўро ва шўронинг ихтиёридаги худудларни ахамиятини тушуниб етмагунча ва шўро хамда улил амр шўроси томон қилинадиган харакат холис холда ўсиб оқим  хосил қилмагунча ва вохид уммат ташкил бўлмагунча тафарруқ ва мусулмонлардаги залиллик йўқолмайди ва хеч қачон  хукумат хам исломий йўналишга қайтмайди. Вахдат ва исломий хукуматга эга бўлмас эканмиз, вохид уммат ва вохид жамоат хам хаёл,тушга ўхшаган рўё бўлиб қолаверади.

Шу сабабли хам бизларни вахдат ва шўро томонга ва хар қандай сатхдаги  шўрога эргашишга даъват қилган хар қандай нидога исломий шева билан жавоб берамиз:

  ‏وَإِذَا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا ‏(نساء/86)

Қачон сизларга бирон ибора билан салом берилса, сизлар ундан хам чиройлироқ қилиб алик олинглар ёки ( хеч бўлмаса) ўша иборани қайтаринглар.

Барча хелфларнинг, жамоатларнинг ва кичик шўроларнинг қилган харакатлари исломий хукуматни ташкил қилиш ва исломий хукуматни касб қилиш томонга бўлиши керак, тоинки улар  охирида пайғамбар манхажига асосланган исломий бирдам хукуматни  қўлга киритишади.  

« ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ. » 

Ва мана бу давлатда қурол орқали  душманни қўрқитишдан иборат бўлган бир  хаётий вазифага амал қилинади, бўлиб хам бу аллохнинг очиқ-ойдин дастури бўлади.

Энди худди бир суннатий мазхабга ўхшаб амал қилишга мойил бўлган ва ўзларини бошқа мусулмонлардан жудо,мустақил деб биладиган ва вохид улил амр шўросини,вохид умматни ва вохид жамоатни  ташкил бўлиши,такоммулашишидаги мусулмонларнинг мақсадли ва шўровий йўлда бўлишни хохламайдиган  жамоатлар ва хизблар, ошкора ва очиқчасига тафарруқни асбобларини вужудга келтиришмоқда ва мусулмонлар харакатининг такомуллашиш йўлида  сахих ўсишига хам тўсқинлик қилишяпти, хатто улар мана бу нихоятда хатарли ва сезгир  вазиятда мусулмонларнинг изтирорий бадал хукуматини ташкил бўлиши ва мустахкамланиши учун хам монеълик қилишмоқда.

Шу нарсага диққатни қаратишимиз керакки, бизлар хелфлар ва синфлар,хайрия ва таблиғот  анжуманлари ёки шунга ўхшаганлар хақида сухбатлашмаяпмиз, балки бу ердаги сухбат фақат хукумат қудратини касб қилиш учун вужудга келган ва туғилган жамоатлар, ахзоблар ва шўролар хақида кетяпти, улар мушаххас такомуллашиш йўлига эга бўлиб, чақалоқликдан,гўдакликдан,ёшликдан, навқиронликдан, ўрта ёшдан, қариликдан ўтиб охири ўлим билан тугайди ва бир кичик шўро минтақавий ёки жахоний  улил амр шўроси даражасига етгунича ўн марталаб чақалоқлик даврини ва ўлимни тажриба қилиши ва нихоят охирида такомуллашиш даврига етиб келиши мумкин.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(90- قیسم)

شُو سَبَبلِی هَم کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، اوُلَرنِینگ هَر بِیرِی اوُزلَرِی اوُچُون “مَنبَعنِی” وُجُودگه کِیلتِیرِیشگه وَ شوُ سَبَب مَجبُورِی حالدَه “حَرَکَتلَرِینِینگ یوُلِی” هَم اوُزگرگن وَ توُغرِیدَن – توُغرِی اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِینگ دُشمَنلَرِینِی یوُلِیگه توُشِیب قالِیشگن وَ سِکوُلار کافِرلَرنِینگ، تَشقِی اِیشغالگرلَرنِینگ، مَحَلِّی مُرتَدلَرنِینگ یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلِیشیَپتِی، اوُلَر واحِد شوُرا آرقَه لِی توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَرنِی وَ هِیلمَه – هِیل مَذهَبلَرنِی اوُرتَه دَن کوُتَه رِیشنِی اوُرنِیگه عَمَلدَه اَحزابلَرنِی وَ زِدِّیَتلِی مَذهَبلَرنِی کوُپَیتِیرِیش یوُلِیگه قَدَم قوُیِیشگن وَ هَر بِیر حِزب وَ گوُرُوه اوُزِینِی اَلاهِیدَه یوُلِیدَن کِیتگن.

 مَنَه بُو هِیلمَه – هِیل، کوُپ سانلِی، زِدِّیَتلِیک اَحزابلَر یا توُشوُنِیشنِی هاحلَشمَیدِی یاکِی بوُلمَسَم توُشُونِیشسَه هَم صَحِیح یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیشنِی هاحلَشمَیدِی،هَر قَندَی حالَتدَه هَم اوُزِیمِیزگه وَ مَنَه بُو رَنگا- رَنگ، بِیر- بِیرِیگه زِد بوُلگن گوُرُوهلَرگه، اَحزابلَرگه شوُ نَرسَه نِی توُشوُنتِیرِیشِیمِیز کِیرَککِی، راشِیدِین حُکوُمَتلَرنِینگ سَلطَنَت حُکوُمَتِیگه اوُزگه رِیشلَرِی وَ  اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُل آستِیدَگِی اوُلِی الاَمر شوُراسِی، واحِد اوُمَّت وَ واحِد اِجماعگه اوُحشَش تَشکِیلاتلَرنِی نابوُد بوُلِیشِی، تَفَرُّقنِی پایدِیوارِینِی وَ توُرلِی- هِیل مَذهَبلَرنِی پَیدا بوُلِیشِینِی اَصلِی وَ اَساسِی عامِلِی حِسابلَه نَه دِی، حَقِیقَتلَرنِی، تَرِیخ وَ جَمِیعیَتدَگِی واقِیعِیَتلَرنِی قَبوُل قِیلِیش آرقَه لِی شُو نَرسَه نِی قَبوُل قِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، فَقَطگِینَه اِسلامِی حُکوُمَتگه قَیتِیش وَ اوُنِی قوُل آستِیدَگِی تَشکِیلاتلَرنِی یَنَه قَیتَه دَن تَشکِیل قِیلِیش بِیلَن تَفَرُّقنِی اِیلدِیزِی قوُرِیتِیلَه دِی وَ حُکوُمَت سِیستِیمَه سِینِی اِسلامِی یوُنَه لِیشگه قَیتمَسَه وَ شوُرا حاکِم بوُلمَسَه تَفَرُّقنِی دَرمان قِیلِیشنِی اِمکانِی یُوق.

مَنَه بُو حالَتدَه بِیزلَرنِینگ اَساسِی مَسئوُلِیَتِیمِیز توُرلِی- هِیل مَذهَبلَر وَ تُورلِی – هِیل تَفسِیرلَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش اِیمَس، بَلکِی بِیزلَرنِینگ اَساسِی وَظِیفَه مِیز نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت سَرِی حَرَکَت قِیلِیش وَ اوُنِی نَظارَتِی آستِیدَگِی تَشکِیلاتلَرنِی تِیرِیلتِیرِیشدَن عِبارَت، بُوگوُنگِی کوُنگه چَه تَفَرُّققَه وَ مُسُلمانلَرنِی باشِیگه توُشگن مُصِیبَتلَرنِی بَرچَه سِیگه باعِث بوُلگن اِیلدِیز، عِللَت وَ فَسادنِی آنَه سِی،اِسلامِی حُکوُمَتنِی یوُقلِیگِیدوُر. اِیندِی بِیر شاهدَن باشقَه سِیگه سَکرَشلِیک بِیفایدَه، بِهوُدَه بِیر اِیش بوُلِیب جُودَه هَم دَخشَتلِی توُسِیق حِسابلَه نَه دِی.

نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن مَنَه بُو اِسلامِی حُکوُمَت یاکِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت هَم شوُندَی اوُز- اوُزِیدَن وُجُودگه کِیلِیب قالمَیدِی، بَلکِی مُسُلمانلَر وَحدَت، شُورا وَ شوُرانِینگ اِیختِیارِیدَگِی حُدُودلَرنِی اَهَمِیَتِینِی توُشوُنِیب یِیتمَه گوُنچَه وَ شوُرا هَمدَه اوُلِی الاَمر شوُراسِی تامان قِیلِینَه دِیگن حَرَکَت خالِص حالدَه اوُسِیب عاقِیم حاصِل قِیلمَه گوُنچَه وَ واحِد اوُمَّت تَشکِیل بوُلمَه گوُنچَه تَفَرُّق وَ مُسُلمانلَردَگِی زَلِیللِیک یوُقالمَیدِی وَ هِیچ قَچان حُکوُمَت هَم اِسلامِی یوُنَه لِیشگه قَیتمَیدِی. وَحدَت وَ اِسلامِی حُکوُمَتگه اِیگه بوُلمَس اِیکَنمِیز، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت هَم خِیال، توُشگه اوُحشَه گن رُویا بوُلِیب قالَه وِیرَه دِی.

شُو سَبَبلِی هَم بِیزلَرنِی وَحدَت وَ شوُرا تامانگه وَ هَر قَندَی سَطحدَگِی شوُراگه اِیرگه شِیشگه دَعوَت قِیلگن هَر قَندَی نِداگه اِسلامِی شِیوَه بِیلَن جَواب بِیرَه مِیز:    ‏وَإِذَا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا ‏(نساء/86)  قَچان سِیزلَرگه بِیران عِبارَه بِیلَن سَلام بِیرِیلسَه، سِیزلَر اوُندَن هَم  چِیرایلِیراق قِیلِیب عَلَیک آلِینگلَر یاکِی ( هِیچ بوُلمَسَه) اوُشَه عِبارَه نِی قَیتَه رِینگلَر. 

بَرچَه حِیلفلَرنِینگ، جَماعَتلَرنِینگ وَ کِیچِیک شوُرالَرنِینگ قِیلگن حَرَکَتلَرِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش وَ اِسلامِی حُکوُمَتنِی کَسب قِیلِیش تامانگه بوُلِیشِی کِیرَک، تائِنکِی اوُلَر آخِیرِیدَه پَیغَمبَر مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی بِیردَم حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشَه دِی.  « ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ. » ^[1] وَ مَنَه بُو دَولَتدَه قوُرال آرقَه لِی دُشمَننِی قوُرقِیتِیشدَن عِبارَت بوُلگن بِیر حَیاتِی وَظِیفَه گه عَمَل قِیلِینَه دِی، بوُلِیب هَم بُو اَلله نِینگ آچِیق – آیدِین دَستوُرِی بوُلَه دِی.

اِیندِی حوُددِی بِیر سُنَّتِی مَذهَبگه اوُحشَب عَمَل قِیلِیشگه مایِیل بوُلگن وَ اوُزلَرِینِی باشقَه مُسُلمانلَردَن جُودا، مُستَقِیل دِیب بِیلَه دِیگن وَ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی، واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِی، تَکاموُللَشِیشِیدَگِی مُسُلمانلَرنِینگ مَقصَدلِی وَ شوُراوِی یوُلدَه بوُلِیشنِی هاحلَه مَیدِیگن جَماعَتلَر وَ حِزبلَر،آشکارَه وَ آچِیقچَه سِیگه تَفَرُّقنِی اَسبابلَرِینِی وُجوُدگه کِیلتِیرِیشماقدَه وَ مُسُلمانلَر حَرَکَتِینِینگ تَکاموُللَشِیش یوُلِیدَه صَحِیح اوُشِیسِیگه هَم توُسقِینلِیک قِیلِیشیَپتِی، حَتَّی اوُلَر مَنَه بوُ نِهایَتدَه خَطَرلِی وَ سِیزگِیر وَضِیعیَتدَه مُسُلمانلَرنِینگ اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِی وَ مُستَحکَملَه نِیشِی اوُچُون هَم مانِعلِیک قِیلِیشماقدَه.

شُو نَرسَه گه دِققَتنِی قَرَتِیشِیمِیز کِیرَککِی، بِیزلَر حِیلفلَر وَ صِینفلَر،خَیرِیَه وَ تَبلِیغات اَنجُومَنلَرِی یاکِی شوُنگه اوُحشَه گنلَر حَقِیدَه صُحبَتلَشمَه یَپمِیز، بَلکِی بُو یِیردَگِی صُحبَت فَقَط حُکوُمَت قُدرَتِینِی کَسب قِیلِیش اوُچُون وُجُودگه کِیلگن وَ توُغِیلگن جَماعَتلَر، اَحزابلَر وَ شوُرالَر حَقِیدَه کِیتپَیتِی، اوُلَر مُشَخَّص تَکاموُللَشِیش یوُلِیگه اِیگه بوُلِیب، چَقَه لاقلِیکدَن،گوُدَکلِیکدَن، یاشلِیکدَن، نَوقِیرانلِیکدَن، اوُرتَه یاشدَن، قَرِیلِیکدَن اوُتِیب آخِیرِی اوُلِیم بِیلَن توُگیدِی وَ بِیر کِیچِیک شوُرا مِنطَقَه وِی یاکِی جَهانِی اوُلِی الاَمر شوُراسِی دَرَجَه سِیگه یِیتگوُنِیچَه اوُن مَرتَه لَب چَقَه لاقلِیک دَورِینِی وَ اوُلِیمنِی تَجرِیبَه قِیلِیشِی وَ نِهایَت آخِیرِیدَه تَکاموُللَشِیش دَورِیگه یِیتِیب کِیلِیشِی موُمکِین.

(دوامی بار……)

---

[1] رواه امام احمد عن حذيفه بن اليمان

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(90- قسمت)

 برای همین است می بینیم که هر کدام برای خودشان «مبدأيی» را به وجود آورده اند و جبرا« مسير حركتشان » هم تغییر کرده و دقیقا در مسیر دشمنان قانون شریعت الله و در مسیر کفار سکولار و اشغالگر خارجی و مرتدین محلی در حرکتند، و به جای رفع تفاسیر مختلف و مذاهب مختلف از طریق شورای واحد، عملا در مسیر تکثیر احزاب و مذاهب متضاد اقدام کرده اند، و هر یک گروه و حزب خودش را به مسیری کشانده است .

این احزاب مختلف و متعدد و متضاد یا نمی خواهند بفهمند یا می فهمند اما تمایلی به حرکت در مسیر صحیح را ندارند، در هر صورت باید به خود و این گروهها و احزاب رنگارنگ متضاد فهماند که تغییر حکومت راشده به سلطنت و انهدام نهادهای تحت امر حکمت اسلامی چون شورای اولی الامر و امت واحده و اجماع واحد عامل اصلی و اساسي پايه گذاري تفرق و پيدايش مذاهب مختلف بوده، و باید با پذیرش حقایق و واقعیتهای تاریخ و جامعه بپذریم که تنها با برگشت به حکومت اسلامی و تشکیل دوباره ی نهادهای تحت امرآن است که تفرق ریشه کن می شود و تا سيستم حكومت، بروال اسلامي آن بر نگردد و شورا حاكم نشود درمان تفرق امكان پذير نيست.

در این صورت مسئولیت اساسی ما برخورد با مذاهب مختلف و تفاسیر مختلف نیست، بلکه وظیفه ی اساسی ما متوجه حرکت به سوی حکومت اسلامی علی منهاج نبوه و زنده کردن نهادهای تحت کنترل آن است، ریشه و علت و ام الفسادی که باعث تفرق و تمام مصیبتهای مسلمین تا کنون شده نبود حکومت اسلامی بوده است و سروکله زدن و ورفتن با شاخه و معلول كار بي حاصل، عبث و بازدارنده و وحشتناکی است .

این حکومت اسلامی علی منهاج نبوه یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی هم همینطوری تولید نمی شود بلکه  تا زماني كه مسلمین به اهمیت وحدت و شورا و حدود اختیارات شورا پی نبرند، و شورا و حركت بسوي شوراي اولي الامر، بطور خالصانه رشد و جريان پیدا نکند و امت واحدی تشکیل نشود، هيچگاه تفرق و ذلیلی مسلمین از بین نمی رود، و هیچ گاه حكومت به روال اسلامي باز نخواهد گشت. و تا زماني كه وحدت و حكومت اسلامي نداشته باشيم امت واحد و جماعت واحد خوابي است رؤيايي، و در همان حد توهم و خواب و خیال می ماند.

برای همین است که هر ندائی که ما را به سمت وحدت و شورا و پیروی از شورا در هر سطحی که باشد دعوت کند، با بصیرت کامل جواب ندای او را به شیوه ای اسلامی می دهیم که : ‏وَإِذَا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا ‏(نساء/86) هرگاه شما را تحیّت و سلامی دادند (اعم از سلام و دعا و احترام گذاردن) به گونه زیباتر و بهتر از آن یا همانند آن، آن را پاسخ گوئید.

تمام تلاشهای حلفها و جماعتها و شوراهای کوچک باید در مسیر حرکت به سمت تشکیل حکومت اسلامی و کسب قدرت حکومتی باشد، تا اینکه در نهایت به تحقق حکومت یکپارچه اسلامی بر منهج پیامبر خاتم دست یابند. « ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ. » [1] و این دولت به وظیفه ی حیاتی ارهاب دشمنان از طریق اسلحه عمل کند  که دستور صریح اللهِ.

حالا جماعتها و احزابی که تمایل دارند مثل یک مذهب سنتی عمل کنند و خودشان را تافته ی جدابافته و مستقل از سایر مسلمین می دانند و در مسیر هدفمند و  شورائی مسلمین به سمت تکامل و تشکیل شورای اولی الامر واحد و امت واحد و جماعت واحد قرار نمی گیرند، آشکارا و موزیانه خودشان اسباب تفرق و مانع رشد صحیح مسیر تکاملی حرکت مسلمین، و مانع  تکامل جهاد و مبارزه مسلمین به سمت تشکیل حکومت اسلامی علی منهاج نبوه، و یا حتی مانعی برای تشکیل و استحکام حکومت بدیل اضطراری مسلمین در این اوضاع بسیار خطرناک و حساس می شوند.

باید دقت کنیم که ما از حلف و سندیکا و صنف و انجمنهای خیریه و تبلیغی و امثالهم صحبت نمی کنیم، بلکه صحبت از جماعتها و احزاب و شوراهائی است که صرفا برای کسب قدرت حکومتی تولید شده اند و به دنیا آمده اند، و مسیر تکاملی مشخصی دارند که از جنینی و کودکی و نوجوانی و جوانی و میانسالی و پیری شروع می شود تا به مرگ منتهی می شود، و ممکن است یک شورای کوچک تا به شورای اولی الامر منطقه ای یا جهانی می رسد دهها بار از جنینی شروع کند و دهها بار مرگ را تجربه کند تا به تکامل می رسد.

(ادامه دارد…….)

---

[1] رواه امام احمد عن حذيفه بن اليمان

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(28- қисмат)

Лахвхо ва саргармихойи шодийсоз (овоз, тарона ё гуроний, рақс ва пойкубий, шўхихойи каломий, бозихойи баданий ва фикрий ва …….)

Қабли аз ворид шудан ба бахсимон хидматитон арз кунамки харом кардан танхо бо нусси сарихи қуръон ва суннати сахих ва сарихи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам анжом мешавад ва ижтиходоти вожибул ижро хам танхо бо ижмоъи қатъийи шўройи улил амр еки аз се абзорики мутаносиби бо “вазъи мовжуд” ва “ ниёзхойи рузи” муслимин содир шуда аст дар радифи ин ду манбаъи вожубул ижро мешавад.

. یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنکُمْ (نساء/59)

Эй касоники иймон овардаид! Аз худо итоат кунид ва аз пайғамбар ва сохибони амри худ итоат кунид.

Дар ин сурат агар барои харом кардан ва мамнуъ кардани чизи насси сахих,яқиний, қатъий ва бахусус сарих ва возихи аз ин се манбаъи вожибул итоат вужуд надошта бошад он чиз бо гуфтайи ашхос барои хаммайи муслимин мамнуъ ва харом намешавад, ва хужжати мутлақи барои хамма махсуб намешавад балки дар доирайи васиъи афв ва бахшиши қонуни шариати аллох боқий мемонад. Аллох таоло мефармояд:

……… وَقَدْ فَصَّلَ لَکُم مَّا حَرَّمَ عَلَیْکُمْ إِلاَّ مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَیْهِ وَإِنَّ کَثِیراً لَّیُضِلُّونَ بِأَهْوَائِهِم بِغَیْرِ عِلْمٍ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُعْتَدِینَ ‏(انعام/119)

Ва холи онки худованд ончироки бар шумо харом аст баён карда ситамгари ночор ва дармонда шавид ( ва дар холати изтирор қарор бигирид). Бисёри аз мардум, бо хавохо ва хавасхойи худ, бидуни огохи ( дигаронро) саргашта ва гумрох месозанд. Бегумон парвардигорит огохтар аз холи тажовузкорон аст.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мефармояд:

«مَا أَحَلَّ اللَّهُ فِى كِتَابِهِ فَهُوَ حَلاَلٌ، وَمَا حَرَّمَ فَهُو حَرَامٌ، وَمَا سَكَتَ عَنْهُ فَهُوَ عَافِيَةٌ، فَاقْبَلُوا مِنَ اللَّهِ عَافِيَتَهُ،فَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يَكُنْ نَسِيًّا »[1]

Ончиро худованди мутаол дар китобиш халол карда халол аст ва ончиро харом карда харом, ва ончироки дарбораш хукми содир накарда ва дар мовридиш сукут карда аст, мовриди афв ва бахшиш аст; пас бахшиш ва хадяйи худоро қабул кунид, чун худованд хеч чизро фаромуш намекунад ва фаромушкор нест. Ё мефармояд:

الْحَلَالُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ فِي كِتَابِهِ، وَالْحَرَامُ مَا حَرَّمَ اللَّهُ فِي كِتَابِهِ، وَمَا سَكَتَ عَنْهُ، فَهُوَ مِمَّا عَفَا عَنْهُ[2]

Дар жойи дигар мефармояд:

:إِنَّ اللهَ فَرَضَ فَرَائِضَ فَلا تُضَيِّعُوهَا، وَحَدَّ حُدُودَاً فَلا تَعْتَدُوهَا وَحَرَّمَ أَشْيَاءَ فَلا تَنْتَهِكُوهَا، وَسَكَتَ عَنْ أَشْيَاءَ رَحْمَةً لَكُمْ غَيْرَ نِسْيَانٍ فَلا تَبْحَثُوا عَنْهَا[3]

Худованд чизхойиро бар шумо вожиб гардонида аст ва онхоро зойеъ магардонид ва хад ва марзиро барои шумо мушаххас намуда аз он тажовуз нанамойид ва чизхойиро харом карда пас онхоро зери по нагузорид, ва чизхойиро маскут боқий гузошта аст; ( ва чизи дар мовриди онхо нагуфта аст) ки рахмат ба шумост ва хиёл накунидки худованд онхоро фаромуш карда бошад,пас аз ( харом будани ) онхо бахс накунид.

Замоники аллох таоло мефармояд хар ончики харом астро ба тафсил барои мо баён карда аст:

وَقَدْ فَصَّلَ لَکُم مَّا حَرَّمَ عَلَیْکُمْ إِلاَّ مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَیْهِ (انعام/119)

Дар ин сурат ташрих ва қонунгузорий, халол кардан ва харом кардан танхо дар  инхисори шориъ астки танхо хукми у хужжат аст на фатво ва раъйи дигарон, ва бояд тамоми ончики харом шуда ба хамон сирохат ва сарихий ва ошкорий ва ровшаний, нусси қатъий ва яқиний дар мовридиш вужуд дошта бошад.

Масалан аллох таоло фармуда гушти хук харом аст ровшан ва возих хаст ё на? Ё дар суннат омада астки гушти хари ахлий харом аст, возих ва ровшан хаст ё на? Ё гуфта гушти мурдор ва хун харом аст. Возих ва ровшан хаст ё на? Ин дигар ниёз ба тўвзих надорад ва ниёзи ба касби илм ва ижтиход ва ғейрих надорад. Хар каси бехиш бирасад мефахмадиш. Шариат хам сахл ва қобили фахм аст ва мисли кутуби зардуштихо ховзивориш ва каламоти рамзий надорадки фақат иддайи бифахмандиш. Чун ин дин барои хаммайи инсонхо омада астки дар онхо вусъатхойи мухталифи вужуд дорад, еки дар фикр ва дарки матолиби камвусъат аст еки вусъатиш бештар аст. Аммо куллиёти дин ва халол ва харомхойи дин тури астки хамма мутаважжихиш мешаванд, фақат кофий аст ба онхо бирасад. Фақат кофий аст ба шахс бирасонадки гушти хари ахлий ё гушти хук харом аст. Ба назари шумо каси пейдо мешавадки бигуяд ман намефахмамки хари ахлий ва хук чи хастанд ва ин ниёз ба гузарондани марохили ёдгирий сарф ва нахв ва балоға ва ………ғейрих дорад? Агар дар умриш хук ва хари ахлий надида буд фақат кофий аст ё хайвонро ба у нишон бидихи ё тасвиришро. Хамин кофий аст ва дар арзи чанд сония тамом мешавад.

(идома дорад……..)

---

[1]دارقطنی، البزار و الطبرانی و….  سلسلة الأحاديث الصحيحة ج5/ش2256 ـ سنن دارقطنی ج2 حدیث شماره: 2047 /  بیهقی در سنن خود به شماره 10/12 / حاکم نیشابوری در مستدرک خود بر صحیحین (بخاری و مسلم) حدیث مذکور را طی شماره‌های: 2069، 3286، 3469و … ثبت نموده و برابر شرط شیخین آن را صحیح دانسته است./ذهبی در تخریج خود بر احادیث مستدرک حاکم درجه حدیث مذکور را صحیح تشخیص داده است / در مستدرک به شماره: 337 وابن کثیر روایت «ما أحلّ اللهُ في کتابهِ فهو حلالٌ وماحرّم اللهُ في…» را زیر آیه 145 انعام آورده و در زیر آیه 31 توبه متنی مشابه همین حدیث در تفسیر آیه بیان داشته است./  ابن ماجه در سنن خود به شماره: 3367 حدیث مذکور را ثابت و صحیح دانسته است.

[2] سنن ابن ماجه/3367 ـ الترمذی(279)-

[3] دارقطنی و غیره

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(27- қисмат)

Дар баробари инон муслиминики фалон чиз мисли шаробхўрий ва нигох ба номахрам ва дузди ва тафарруқ ва амсолихимки аллох харомиш карда астро бар худишон харом мекунанд баъад ба худишон нигох мекунанд мебинанд ихсоси хуби доранд ва дар дилишон шоданд, ингор аз ек мусибат мисли тасодиф ё ғарқ шудан ё оташсузий ё парт шудан аз боландий ва ғейрих нажот пейдо карданд, ё ек бор сангиниро аз руйи душишон бардоштанд.

Замоники аллох таоло мефармояд:

الَّذِینَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ‏(رعد/29)

Он касоники иймон оварданд ва дилхойишон бо “ зикри аллох” сукун ва оромиш пейдо мекунад. Хон! Дилхо бо “ зикри аллох” ором мегиранд.

الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ ‏(رعد/29)

Он касоники иймон меоваранд ва корхойи шойиста мекунанд,хушо ба холи ишон ё бехишт барои инхо, ва чи жойгохи зебоий доранд!

Дар инжо возих ва ровшан астки бо иймон ба аллох ва амал кардан бар асоси қонуни шариати аллох дилхо ором мешавад ва ин иймон ва амали солих бар асоси қонуни шариати аллох мешавад” зикри аллох”, на инки шахс хаммаш аллох аллох кунад ва ба истелох биравад дар халса ва ё каламоти хоссиро сирфан ба забон биёварад хар чанд ин каламот хам бахши бисёр жузий аз “ зикри аллох” бошанд.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«الْكَيِّسُ مَنْ دَانَ نَفْسَهُ وَعَمِلَ لِمَا بَعْدَ الْمَوْتِ، وَالْعَاجِزُ مَنْ أَتْبَعَ نَفْسَهُ هَوَاهَا وَتَمَنَّى عَلَى اللَّهِ».[1]

Хушёр ва доно каси астки нафаси худро контрол кунад ва барои баъди аз марг омадагий намояд. Нодон ва нотавон каси астки тобеъи хавохойи нафсоний худ бошад ва орзухойи бежо нисбат ба худованд дошта бошад.

Дар ин ривоят, илова бар маърифий инсонхойи хушёр дар мовриди дастайи аз инсонхо хашдор медихадки, дар зиндагийи рузмарашон аз қавонини шариати аллох табаъият намекунанд, ва тобеъ хавойи нафси худишон хастанд, аз қавониники аллох таоло барои идорайи зиндагийи маънавий ва моддийи инсонхо нозил карда аст ва дар қолиби ибодат баёниш карда ғофиланд, илова бар ин аз жахони охиратики аллох таоло дар қонуни шариатиш баён карда аст ғофил ва бепарво хастанд ва тобеъи хавохишоти нафсоний хастанд, аммо бо ин вужуд, худишонро умидвори рахмат ва карами аллох медонанд ва замоники ба онхо тазаккур дода мешавад ё насихат мешаванд мегуяндки аллох карим ва ғофур ва рахим ва мехрабон ва бахшанда ва ғейрих аст, инон тури аблахона вонумуд мекунандки ингор аллох шадидул иқоби хам вужуд надорад,ё насихат кунанда ин сифоти аррохман ва аррохим ва алғофур ва алкарим аллох таолоро қабул надорад ва инон қабулишон доранд, ё насихат кунанда ин жанба аз рахмати аллохро намедонанд ва аз ин ғофиланд ва …….ин хадис ба онхо хашдор медихадки оқибат ва саранжоми онон, нокомий, хусрон ва зарармандий хохад буд.

Инсони мусалмон замони метавонад ба рахмати аллох таоло умидвор бошадки ин умидвор буданиш барояш нафъ дошта бошад, ва ин умид ва умидвор будан замони муфид астки хамрохи бо амали солих ба андозайи вусъати шахс бошад, умидики хамрохи амали солих набошад ва шахс тобеъ хавойи нафс ва ғафлат ва бетаважжухий ба охират бошад, ин орзухойи бежо ва умидхойи хиёлий ва амоний на танхо муфид ва муносиб нестанд балки ошкоро мутаважжих мешавемки макр ва фариби нафси аммора ва шайтон аст.

.  لَّيْسَ بِأَمَانِيِّكُمْ وَلَا أَمَانِيِّ أَهْلِ الْكِتَابِ ۗ مَن يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ وَلَا يَجِدْ لَهُ مِن دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا(نساء/123-124)

На ба орзухойи шумо ва на ба орзухойи ахли китоб аст. Хар касики кори бади бикунад дар баробари он кейфар дода мешавад, ва касиро жуз худо ёр ва ёвари худ нахохад ёфт.

Пас аъмол бояд тибқи қонуни шариати аллох ва солих бошан ва баъад умидвор буд ва ……..

Дар инжо хам боз возих ва ровшан аст – мисли тафрақа ва хашми нобажо ва лажбозий ва соири беморихойи такаббур – шодийи манфий ва нобажо хам аз сифот ва вижагихойи мўъминин нест, хар чанд мумкин аст муслимин хам ба он олуда бишавад аммо ин сифат моли куффор астки аллох таоло ба сирохат эълом мекунадки ин новъи шодийро дуст надорад. Холо агар каси ончи аллох дуст надорадро огохона ва ба мейли худиш анжом бидихад ек мужрим аст ва бояд ба андозайи журмиш хисоб пас бидихад.

(идома дорад…….)

---

[1]رواه الترمذی و ابن ماجه

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(89- қисм)   

Энди эронга,афғонистонга, тожикистонга, ўзбекистонга, шарқий туркистонга, ироқга, яманга, сурияга, сумолига, ливияга, мисрга, алжазоирга, молига, туркияга ва бошқаларга ёки бўлмасам курдистонга, балучистонга, туркман сахросига, толишга, хўромонга ўхшаган чегараланган  диёрларда бу таклиф оғирроқ бўлади.

Аллохга қасамки, агар иккита бир-бирига яқин бўлган диёрда географик ва сиёсий монеъликлар мавжуд бўлмаса ва вохид шўрони ва вохид ижмоъни агарчи кичкина бўлган тақдирда хам вохид холатда  ташкил қилишни  имкони бўлса, аммо бу иш амалга оширилмайдиган бўлса, хар қандай шахс ё гурух ё хизбни хар бири алохида ўзини хохшига кўра ва ўзини тушунчаси, назарига асосан мусулмонлар билан сухбатлашса ва илохий хабарларни еткизса ва мусулмонлар хам мана бундай тафарруқни вужудга келтирадиган  фасоддан огох бўлган холларида мана бу ғайри исломий харакатга,равишга рози бўлсалар, роббил аъламинга қасамки уларнинг хаммаси шарманда ва оқибат ба шар бўладилар ва улар  парвардигорларини хузурига хам  бўм-бўш қўл билан қайтиб боришади.

Мусулмонлар шу нарса хақида яхшилаб фикрлашлари керакки, улар душман ўзини мақсадларига етишлари учун бир абзорга айланмасликлари лозим. Хизблардан бут ясаш, қабилапарастлик, нажодпарастлик, шахсиятпарастлик ва шайтоннинг бошқа хутувотлари, тафарруққа ва душманнинг суистефода қилишига ва нихоят эса мусулмонларнинг жиходини ақим бўлишига ва жиходнинг  самарасини душманга тақдим қилинишига ва мусулмонларни орасида жиходга бўлган иймон ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ташкил бўлишига нисбатан умидни нобуд бўлишига ва нихоят тафарруқдан келиб чиқадиган азобга мустахақ бўлишига сабаб бўлади, мана булар  зилзилани, чақмоқни хаддидаги балким ундан хам баттарроқ нарсадур, чунки зилзила ва чақмоқни муддати кам бўлиб, фақат ўша наслни ё гурухни ўзи билан олиб кетади, аммо бошқа наслларга зарари тегмайди, лекин тафарруқ азоби гохида йиллар балким ўн йил ё асрлар давомида чўзилади: 

 قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ » (انعام/65)

Айтинг: “ у сизларга устингиздан ё оёқларингиз остидан азоб юборишга, ёки сизларни гурух- гурух қилиб аралаштириб юбориб ( жангу – жадалларда) айримларингизга айримларингизнинг зарарини тоттириб қўйишга қодир бўлган зотдир”. Қаранг, англаб етармикинлар,деб оятларимизни қандай баён қилмоқдамиз.

Мана бундай тафарруқдан ва уни кетидан келадиган мусибатлардан, азоблардан пархез қилиш учун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто агар қуръон ўқишлик тафарруққа боис бўладиган бўлса, уни ўқишликдан хам манъ қилганлар, энди мазхабий, нажодий, хизбий, забоний ва бошқа ихтилофларни ўртага ташлаш борасида гапирмаса хам бўлади:

«اقْرَءُوا الْقُرْآنَ مَا ائْتَلَفَتْ علیه قُلُوبُكُمْ فَإِذَا اخْتَلَفْتُمْ فَقُومُوا عَنْهُ»

Дилларингиз бир-бирингизга боғлангунгача қуръон ўқинглар, агар ихтилофга тушиб қолсангизлар ўша ерда тўхтанглар.

Хозиргача шу нарса очиқ-ойдин бўлган бўлиши керакки, фақат  “уч абзорни” химояси остидаги шўро ва вохид ижмоъгина тафарруқни йўқотишга қодир бўлади ва вохид жамоатни ташкил қилади, мана бу мақсадга етишни ўзи бир жараён  бўлиб, ўзига хос даврга  эга ва у аста-секинлик билан бўлиши керак. Суннатий мазхабларга тақлид қилиш шубхасиз аста- секинлик билан ўзини ўрнини вохид шўрога ва вохид ижмоъга тобеъ бўлишга бўшатиб беради,  энди мана бу охирги  мақсадни қўлга киритгунимизча уни одамларга мослаб маданиятлаштириш учун амал пайтида сабр-тоқатли бўлишимиз  керак.

 Мана бу жараённи суннатий мазхаблар билан бирга босиб ўтиш, ўзларининг кўз- қарашларини шахсий ижтиходлар қолибида килолаб содир қиладиган кишилар билан бирга босиб ўтишдан кўра анча осонроқ ва зарарда хам  камроқ  хисобланади. Хозирги пайтда мусулмонларнинг вохид шўроси ташкил бўлишидан олдин шубхасиз “суннатий мазхабларнинг гўдакона ижтиходларга тақлид қилишнинг зиёни” мусулмонлар учун жуда камроқдур.   

  از اجتهاد عالمان كم نظر            اقتدا بر رفتگان محفوظ تر

Мана бу гўдакона ижтиходлар хал қилса бўладиган мушкилотлар жумласидан саналади ва вохид шўро ва вохид ижмоъ ва вохид жамоат сари харакат қилиш йўлида мана бу гўдакона ижтиходлар бизлар учун тўсиқ, монеъ бўлишига рухсат бермасликни иложи бор. Аммо агар мана бу мушкилотларни ўзини ўрнида дармон қилинмайдиган бўлса, мана шу гўдакона ижтиходлар хам душманнинг суистефода қилиши учун ва мусулмонлардан фойдаланиш бўйича душманнинг таъма қилишига абзор бўлиб хизмат қилиши мумкин.

Бу ерда диққат қилиниши керак бўлган асосий нуқта шуки, ахзоблар ва жамоатлар ва жамоатларни шўроси фақат хукумат қудратини касб қилиш учун вужудга келади, улар масалан хайрли ё тарбиявий ишларни амалга ошириш учун вужудга келган  хелфларга ёки сендиколарга, синфларга  ўхшашмайди. Жамиятлардаги  мана бу ахзобларни, жамоатларни, жамоатлар  шўросини, мужохидлар шўросининг мажлисини ташкил қилишни ёки изтирорий бадал хукуматни ташкил қилишни ё нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қўлга киритгунча  қилган  харакат ва фаолиятларни натижаси,роиж бўлган мазхаблардан кўра анча  яхшироқ бўлиши лозим, уларнинг ихтилофлари пойдеворда, склетда эмас, балки жуда майда,жузъий масалаларда бўлиши керак.

Чунки агар улар склетда бир-бирлари билан ихтилофга тушиб қолсалар орқага кетишга, чекинишга ва бидъатларни йўлга қўйишга дучор бўлишади,бу холат  роиж мазхаблардан кўра хам баттароқ саналади, бундан ташқари исломий бирдам хукуматни ташкил қилиш сари қилинаётган харакатнинг жараёнига ва мусулмонларга иззатни қайтишига  қатъий  ва инкор қилиб бўлмайдиган зарбалар келтиради, хамиша илохий тарихда юзлари қора бўлиб қолади ва обрўлари кетади. Нима учун? чунки улар мана бу мазхабларни вохид шўрода жамлаш ва мазхабларнинг  нихоятда жузъий, шахсий ихтилофларини шўронинг вохид раъйини асосида йўқотиш ва нихоят эса вохид ижмоъни қўлга киритиш ва яна қайтадан турли-хил, кўп сонли, бир-бирига  зиддиятли  жамоатларни ўрнига вохид жамоатни келтириш  учун келган эдилар,лекин улар буни ўрнига ижтимоъий, маданий, ақидавий, пойдевордаги ишлар бўйича ихтилофларни, тафарруқни вужудга келтиришди, уни натижаси суннатий мазхабларнинг майда,жузъий ихтилофларидан кўра  баттарроқ, вайронгарроқ, афсусланарлироқ бўлади ,улар ўзларини ноқис, адашган, парчаланган мазхаблардек кўрсатдилар ва амал қилдилар, улар ақидага оид ишларда нотўғри ва ижтиходга ўрин бўлмаган  ижтиходларни ва таъвилотларни ишлатдилар.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(89- قیسم)  

اِیندِی اِیرانگه،اَفغانِستانگه، تاجِکِستانگه، اوُزبِیکِستانگه، شَرقِی توُرکِستانگه، عِراقگه، یَمَنگه، سوُرِیَه گه، سُومالِیگه، لِیوِیَه گه، مِصرگه، اَلجَزائِرگه، مالِیگه، توُرکِیَه گه وَ باشقَه لَرگه یاکِی بوُلمَسَم کوُردِستانگه، بَلوُچِستانگه،توُرکمَن صَحراسِیگه، طالِشگه، هوُرامانگه اوُحشَه گن چِیگرَه لَنگن دِیارلَردَه بُو تَکلِیف آغِیرراق بوُلَه دِی.

اَلله گه قَسَمکِی،اَگر اِیککِیتَه بِیر- بِیرِیگه یَقِین بوُلگن دِیاردَه گِییاگرَه فِیک وَ سِیاسِی مانِعلِیکلَر مَوجُود بوُلمَسَه وَ واحِد شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی اَگرچِی کِیچکِینَه بوُلگن تَقدِیردَه هَم واحِد حالَتدَه تَشکِیل قِیلِیشنِی اِمکانِی بوُلسَه، اَمّا بوُ اِیش عَمَلگه آشِیرِیلمَیدِیگن بوُلسَه، هَر قَندَی شَخص یا گوُرُوه یا حِزبنِی هَر بِیرِی اَلاهِیدَه اوُزِینِی هاحشِیگه کوُرَه وَ اوُزِینِی توُشوُنچَه سِی،نَظَرِیگه اَساساً مُسُلمانلَر بِیلَن صُحبَتلَشسَه وَ اِلاهِی خَبَرلَرنِی یِیتکِیزسَه وَ مُسُلمانلَر هَم مَنَه بوُندَی تَفَرُّقنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِیگن فَساددَن آگاه بُولگن حاللَرِیدَه مَنَه بُو غَیرِی اِسلامِی حَرَکَتگه، رَوِیشگه راضِی بوُلسَه لَر، رَبُّ العالَمِینگه قَسَمکِی اوُلَرنِینگ هَمَّه سِی شَرمَندَه وَ عاقِبَت بَه شَر بوُلَه دِیلَر وَ اوُلَر پَروَردِیگارلَرِینِی حُضوُرِیگه هَم بوُم- بوُش قوُل بِیلَن قَیتِیب بارِیشَه دِی.

مُسُلمانلَر شُو نَرسَه حَقِیدَه یَحشِیلَب فِکرلَشلَرِی کِیرَککِی، اوُلَر دُشمَن اوُزِینِی مَقصَدلَرِیگه یِیتِیشلَرِی اوُچُون بِیر اَبزارگه اَیلَنمَسلِیکلَرِی لازِم. حِزبلَردَن بوُت یَسَش، قَبِیلَه پَرَستلِیک، نَجاد پَرَستلِیک، شَخصِیَت پَرَستلِیک وَ شَیطاننِینگ باشقَه خُطوُاتلَرِی، تَفَرُّق وَ دُشمَننِینگ سُوئِستِفادَه قِیلِیشِیگه وَ نِهایَت اِیسَه مُسُلمانلَرنِینگ جِهادِینِی عَقِیم بوُلِیشِیگه وَ جِهادنِینگ ثَمَرَه سِینِی دُشمَنگه تَقدِیم قِیلِینِیشِیگه وَ مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه جِهادگه بوُلگن اِیمان وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِیگه نِسبَتاً اوُمِیدنِی نابوُد بوُلِیشِیگه وَ نِهایَت تَفَرُّقدَن کِیلِیب چِیقَه دِیگن عَذابگه مُستَحَق بوُلِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی، مَنَه بوُلَر زِیلزِیلَه نِی، چِقماقنِی حَددِیدَگِی بَلکِیم اوُندَن هَم بَتتَرراق نَرسَه دوُر،چوُنکِی زِیلزِیلَه وَ چَقماقنِی مُددَتِی کَم بُولِیب، فَقَط اوُشَه نَسلنِی یا گوُرُوهنِی اوُزِی بِیلَن آلِیب کِیتَه دِی، اَمّا باشقَه نَسللَرگه ضَرَرِی تِیگمَیدِی، لِیکِن تَفَرُّق عَذابِی گاهِیدَه یِیللَر بَلکِیم اوُن یِیل یا عَصرلَر دَوامِیدَه چوُزِیلَه دِی:  قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ » (انعام/65)  اَیتِینگ: “اوُ سِیزلَرگه اوُستِینگِیزدَن یا آیاقلَرِینگِیز آستِیدَن عَذاب یُوبارِیشگه یاکِی سِیزلَرنِی گوُرُوه- گوُرُوه قِیلِیب اَرَلَشتِیرِیب یوُبارِیب (جَنگوُ – جَدَللَردَه) اَیرِیملَرِینگِیزگه اَیرِیملَرِینگِیزنِینگ ضَرَرِینِی تاتتِیرِیب قوُیِیشگه قادِر بوُلگن ذاتدِیر”. قَرَنگ،اَنگلَب یِیتَرمِیکِینلَر، دِیب آیَتلَرِیمِیزنِی قَندَی بَیان قِیلماقدَه مِیز.

مَنَه بوُندَی تَفَرُّقدَن وَ اوُنِی کِیتِیدَن کِیلَه دِیگن مُصِیبَتلَردَن، عَذابلَردَن پَرهِیز قِیلِیش اوُچُون رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم حَتَّی اَگر قُرآن اوُقِیشلِیک تَفَرُّققَه باعِث بوُلَه دِیگن بوُلسَه، اوُنِی اوُقِیشلِیکدَن هَم مَنع قِیلگنلَر، اِیندِی مَذهَبِی، نَجادِی، حِزبِی،زَبانِی وَ باشقَه اِیختِلافلَرنِی اوُرتَه گه تَشلَش بارَه سِیدَه گپِیرمَسَه هَم بوُلَه دِی:  «اقْرَءُوا الْقُرْآنَ مَا ائْتَلَفَتْ علیه قُلُوبُكُمْ فَإِذَا اخْتَلَفْتُمْ فَقُومُوا عَنْهُ» دِیللَرِینگِیز بِیر- بِیرِینگِیزگه باغلَنگوُنگه چَه قُرآن اوُقِینگلَر، اَگر اِیختِلافگه توُشِیب قالسَنگِیزلَر اوُشَه یِیردَه توُحتَنگلَر.

حاضِرگه چَه شُو نَرسَه آچِیق – آیدِین بوُلگن بوُلِیشِی کِیرَککِی، فَقَط “اوُچ اَبزارنِی” حِمایَه سِی آستِیدَگِی شوُرا وَ واحِد اِجماعگِینَه تَفَرُّقنِی یوُقاتِیشگه قادِر بوُلَه دِی وَ وَاحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلَه دِی، مَنَه بُو مَقصَدگه یِیتِیشنِی اوُزِی بِیر جَرَیان بوُلِیب، اوُزِیگه خاص دَورگه اِیگه وَ اوُ اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن بوُلِیشِی کِیرَک. سُنَّتِی مَذهَبلَرگه تَقلِید قِیلِیش شُبهَه سِیز اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن اوُزِینِی اوُرنِینِی واحِد شوُراگه وَ واحِد اِجماعگه تابِع بوُلِیشگه بوُشَه تِیب بِیرَه دِی، اِیندِی مَنَه بُو آخِیرگِی مَقصَدنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزچَه اوُنِی آدَملَرگه ماسلَب مَدَنِیَتلَشتِیرِیش اوُچُون عَمَل پَیتِیدَه صَبر- طاقَتلِی بوُلِیشِیمِیز کِیرَک.

مَنَه بُو جَرَیاننِی سُنَّتِی مَذهَبلَر بِیلَن بِیرگه باسِیب اوُتِیش، اوَزلَرِینِینگ کوُز- قَرَشلَرِینِی شَخصِی اِجتِهادلَر قالِیبِیدَه کِیلا لَب صادِر قِیلَه دِیگن کِیشِیلَر بِیلَن بِیرگه باسِیب اوُتِیشدَن کوُرَه اَنچَه آسانراق وَ ضَرَردَه هَم کَمراق حِسابلَه نَه دِی. حاضِرگِی پَیتدَه مُسُلمانلَرنِینگ واحِد شوُراسِی تَشکِیل بوُلِیشِیدَن آلدِین شُبهَه سِیز “سُنَّتِی مَذهَبلَرنِینگ گوُدَکانَه اِجتِهادلَرگه تَقلِید قِیلِیشِینِینگ زِیانِی” مُسُلمانلَر اوُچُون جوُدَه کَمراقدوُر.

  از اجتهاد عالمان كم نظر            اقتدا بر رفتگان محفوظ تر

مَنَه بُو گوُدَکانَه اِجتِهادلَر حَل قِیلسَه بوُلَه دِیگن مُشکِلاتلَر جُملَه سِیدَن سَنَلَه دِی وَ واحِد شوُرا وَ واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَت سَرِی حَرَکَت قِیلِیش یوُلِیدَه مَنَه بُو گوُدَکانَه اِجتِهادلَر بِیزلَر اوُچُون توُسِیق، مانِع بوُلِیشِیگه رُحصَت بِیرمَسلِیکنِی عِلاجِی بار. اَمّا اَگر مَنَه بُو مُشکِلاتلَرنِی اوُزِینِی اوُرنِیدَه دَرمان قِیلِینمَیدِیگن بوُلسَه، مَنَه بُو گوُدَکانَه اِجتِهادلَر هَم دُشمَننِینگ سُوئِستِفادَه قِیلِیشِی اوُچُون وَ مُسُلمانلَردَن فایدَه لَه نِیش بوُیِیچَه دُشمَننِینگ طَعمَه قِیلِیشِیگه اَبزار بوُلِیب حِذمَت قِیلِیشِی موُمکِین.

بُو یِیردَه دِققَت قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن اَساسِی نوُقطَه شوُکِی، اَحزابلَر وَ جَماعَتلَر وَ جَماعَتلَرنِی شوُراسِی فَقَط حُکوُمَت قُدرَتِینِی کَسب قِیلِیش اوُچُون وُجُودگه کِیلَه دِی، اوُلَر مَثَلاً خَیرلِی یا تَربِیَه وِی اِیشلَرنِی عَمَلگه آشِیرِیش اوُچُون وُجُودگه کِیلگن حِیلفلَر یاکِی سِیندِیکالَرگه، صِینفلَرگه اوُحشَشمَیدِی. جَمِیعیَتلَردَگِی مَنَه بُو اَحزابلَرنِی،جَماعَتلَرنِی، جَماعَتلَر شُوراسِینِی، مُجاهِدلَر شوُراسِینِینگ مَجلِیسِینِی تَشکِیل قِیلِیشنِی یاکِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشنِی یا نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنچَه قِیلگن حَرَکَت وَ فَعالِیَتلَرنِی نَتِیجَه سِی رائِج بوُلگن مَذهَبلَردَن کُورَه اَنچَه یَحشِیراق بوُلِیشِی لازِم، اوُلَرنِینگ اِیختِلافلَرِی پایدِیواردَه، سکلِیتدَه اِیمَس، بَلکِی جُودَه مَیدَه،جُزئِی مَسَلَه لَردَه بُولِیشِی کِیرَک.

 چوُنکِی اَگر اوُلَر سکلِیتدَه بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن اِیختِلافگه توُشِیب قالسَه لَر آرقَه گه کِیتِیشگه، چِیکِینِیشگه وَ بِدعَتلَرنِی یوُلگه قوُیِیشگه دوُچار بوُلِیشَه دِی، بُو حالَت رائِج مَذهَبلَردَن کوُرَه هَم بَتتَرراق سَنَلَه دِی، بوُندَن تَشقَرِی اِسلامِی بِیردَم حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش سَرِی قِیلِینَه یاتگن حَرَکَتنِینگ جَرَیانِیگه وَ مُسُلمانلَرگه عِززَتنِی قَیتِیشِیگه قَطعِی وَ اِنکار قِیلِیب بوُلمَیدِیگن ضَربَه لَر کِیلتِیرَه دِی،هَمِیشَه اِلاهِی تَرِیخدَه یوُزلَرِی قارَه بوُلِیب قالَه دِی وَ آبرُولَرِی کِیتَه دِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی اوُلَر مَنَه بوُ مَذهَبلَرنِی واحِد شوُرادَه جَملَش وَ مَذهَبلَرنِینگ نِهایَتدَه جُزئِی، شَخصِی اِیختِلافلَرِینِی شوُرانِینگ واحِد رَعیِینِی اَساسِیدَه یوُقاتِیش وَ نِهایَت اِیسَه واحِد اِجماعنِی قوُلگه کِیرِیتِیش وَ یَنَه قَیتَه دَن توُرلِی – هِیل، کوُپ سانلِی، بِیر- بِیرِیگه زِدِّیَتلِی جَماعَتلَرنِی اوُرنِیگه واحِد جَماعَتنِی کِیلتِیرِیش اوُچُون کِیلگن اِیدِیلَر، لِیکِن اوُلَر بوُنِی اوُرنِیگه اِجتِمائِی، مَدَنِی، عَقِیدَه وِی،پایدِیواردَگِی اِیشلَر بوُیِیچَه اِیختِلافلَرنِی، تَفَرُّقنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدِی، اوُنِی نَتِیجَه سِی سُنَّتِی مَذهَبلَرنِینگ مَیدَه، جُزئِی اِیختِلافلَرِیدَن کوُرَه بَتتَرراق، وَیرانگرراق، اَفسُوسلَه نَرلِیراق بوُلَه دِی، اوُلَر اوُزلَرِینِی ناقِص،اَدَشگن،پَرچَه لَنگن مَذهَبلَردِیک کوُرسَتدِیلَر وَ عَمَل قِیلدِیلَر، اوُلَر عَقِیدَه گه آئِد اِیشلَردَه ناتوُغرِی وَ اِجتِهادگه اوُرِین بوُلمَه گن اِجتِهادلَرنِی وَ تَعوِیلاتلَرنِی اِیشلَتدِیلَر.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(89- قسمت)

حالا در یک سرزمین واحدی مثل ایران، افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان، ترکستان شرقی،عراق، یمن، سوریه، صومالی، لیبی، مصر، الجزائر، مالی و تركيه و غیره يا مثل كُردستان و بلوچستان و تركمن صحراء و طالش وهورامان كه محدودتر هستند، تكليف سنگين تر مي شود.

وللهی اگر دو سرزميني كه نزديك به هم هستند و موانع جغرافيايي و سياسي وجود نداشته باشد، و امکان تشکیل شورای واحد و اجماعی هرچند کوچک اما واحد وجود داشته باشد، اما چنین کاری صورت نگیرد و هر شخص و گروه و حزبی به صورت جداگانه و به میل خودش و بر اساس رای و برداشت خودش با مسلمین صحبت کند و پیام الهی را برساند، و مسلمین هم آگاهانه به چنین مفسده ی تفرقه زا و این حرکات و روشهای غیر اسلامی راضی باشند، به رب العالمین اينها همگی شرمنده و عاقبت به شرند و دست خالي نزد پروردگارشان بر مي گردند.

مسلمین باید فکر کنند  شایسته نیست که خودشان ابزاری برای رسیدن دشمناشان به اهدافشان بشوند. بت سازی حزبی، قبیله گرائی، نژادگرائی، شخصیت پرستی و سایر خطواط الشیطان دستاویزهائی برای تفرق و سوء استفاده ی دشمنان و در نهایت عقیم شدن جهاد مسلمین و تقدیم ثمرات جهاد به دشمنان و نابود کردن ایمان به جهاد و امید به تشکیل حکومتی اسلامی علی منهاج النبوه در میان مسلمین و در نهایت مستحق عذاب ناشی از تفرق شدن است که چیزی است در حد زلزله و صاعقه و بلکه بدتر، چون زلزله و صاعقه مدتش کم است و همان گروه یا نسل را می برد و کاری به نسلهای بعدی ندارد اما عذاب تفرق گاه سالها و بلکه دهه ها و قرنها طول می کشد : قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ » (انعام/65)    برا ی پرهیز از چنین تفرق و مصیبتهای پس از آن و عذابهای پس از آن است که رسول الله صلی الله علیه وسلم حتی خواندن قرآن که منجر به تفرق بشود را هم منع کرده است حالا چه رسد به وجود یا مطرح کردن اختلافات مذهبی و نژادی و حزبی و زبانی و غیره: «اقْرَءُوا الْقُرْآنَ مَا ائْتَلَفَتْ علیه قُلُوبُكُمْ فَإِذَا اخْتَلَفْتُمْ فَقُومُوا عَنْهُ» قرآن بخوانيد تا آنجا كه دلهايتان را به هم ربط مي دهد و هرگاه به اختلاف  افتاديد در همانجا توقف نماييد .

باید واضح و روشن شده باشد که تنها شورا و اجماع واحد آن تحت پوشش «3 ابزار» است که می تواند تفرق را از بین ببرد و جماعت واحد را تشکیل بدهد، رسیدن به این هدف یک پروسه ست و سیکل خاص خودش را دارد و تدریجی است. تقلید از مذاهب سنتی بدون شک به صورت تدریجی جای خودش را به تبعیت از شورای واحد و اجماع واحد می دهد و تا رسیدن به این هدف و نهادینه و مردومی و فرهنگی کردن آن باید در حین عمل صبر کرد. 

طی کردن این پروسه با وجود مذاهب سنتی بسیار آسانتر و کم ضررتر از همراه شدن با کسانی است که همین طوری کیلویی اقدام به صدور دیدگاههای خود در قالب اجتهادات فردی می کنند. در زمان حال و قبل از تشکیل شورای واحد مسلمین بدون شک «زيان تقليد از مذاهب سنتی از اجتهادات كودكانه» برای مسلمین بسیار کمتراست.

  از اجتهاد عالمان كم نظر            اقتدا بر رفتگان محفوظ تر

این اجتهادات کودکانه از جمله مشکلاتی هستند که می شود بر آنها غلبه کرد و می شود در مسیر حرکت به سمت و سوی شورای واحد و اجماع واحد و جماعت واحد اجازه نداد که این اجتهادات کودکانه برایمان سد و مانع بشوند.  اما اگر به موقع به درمان این معضل اقدام نشود، همین اجتهادات کودکانه هم ابزاری می شوند برای سوء استفاده دشمنان و طمع کردن دشمنان در استفاده ی ابزاری کردن از مسلمین .

نکته ی اساسی که لازم است به آن دقت بشود این است که احزاب و جماعتها و شورای جماعتها تنها برای کسب قدرت حکومتی به وجود می آیند، اینان مثل حلفها و سندیکاها و صنفها نیستند که مثلا برای امورخیریه یا امور تربیتی و … به وجود آمده باشند . نتیجه ی تلاش و فعالیتهای این احزاب و جماعتها و شورای جماعتها در جامعه تا رسیدن به تشکیل مجلس شورای مجاهدین یا تشکیل حکومت بدیل اضطراری یا حکومت اسلامی علی منهاج نبوه باید بسیار بهتر از مذاهب رایج باشد و باید نهایت اختلافشان با همدیگر در فروع و مسائل بسیار ریز و جزئی باشد نه  در زیر بناها و اسکلت.

 چون اگردر اسکلتها با هم دچار اختلاف بشوند دچار عقب گرد و پس روی و بدعت گذاری می شوند که بسیار بدتر از مذاهب رایج می شوند، وعلاوه بر صدمات حتمي و انكار ناپذير به جریان حرکت به سوی تشکیل حکومت یکپارچه ی اسلامی و بازگشت عزت به مسلمین، براي هميشه در تاريخ الهي روسياه می شوند و آبرویشان می رود . چرا؟ چون اینان آمدند که این مذاهب را در شورائی واحد دور هم جمع کنند، و اخلافات بسیار جزئی و شخصی مذاهب را بر اساس رای واحد شورا از بین ببرند، و در نهایت به اجماع واحدی برسند و دوباره جماعت واحد را جایگزین جماعتهای مختلف و متعدد و متضاد کنند، اما  در برابر خودشان اختلافات و تفرقی را در امور اجتماعی و فرهنگی و عقیدتی و زیر بنائی به وجود آورده ند که نتیجه اش بسیار بدتر، ویرانگرتر و اسفناکتر از اختلافات جزئی و شخصی مذاهب سنتی بوده است، و خودشان همچون مذاهب بی قواره و ناقص و دست و پاشکسته خودشان را نشان داده اند و عمل کرده اند، و در امور مربوط به عقیده اجتهاد و تأویلات غلط به کار برده اند که جایی برای اجتهاد درآن نبوده است.

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(26- қисмат)

Сахобайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам таъриф мекарданд; бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам сафар буданд. Еки аз афрод хобиш бурд;дигарон рафтанд бандиро оварданд ва хостандки бо он вайро бибанданд; дар ин хенгом он шахс аз тарс парид. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд:

لا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يُرَوِّعَ مُسْلِمًا [1]

Жоиз нест мусалмон бародари мусалмонишро битарсонад. Ё инки мусалмонро бо нишона гирифтани аслаха барои шўхи кардан ва шод кардани худиш ва дигарон тарсондан:

مَنْ حَمَلَ عَلَيْنَا السِّلَاحَ فَلَيْسَ مِنَّا[2]«

“ онки бар ( каси аз ) мо аслаха бикашид, аз мо нест.” Ва дар жойи дигари мефармоядки ишора бо охан ба самти хар мусалмони хатто агар бародари насабиш хам бошад машмули лаънати малоика мешавад то замоники уро биндозад:

مَنْ أَشَارَ إِلَى أَخِيهِ بِحَدِيدَةٍ، فَإِنَّ الْمَلَائِكَةَ تَلْعَنُهُ، حَتَّى يَدَعَهُ وَإِنْ كَانَ أَخَاهُ لِأَبِيهِ وَأُمِّهِ.[3]

Холо чиро набояд бо аслаха барои тўлиди шодий ба самти бародаронимон нишона гирифт чун:

لَا يُشِيرُ أَحَدُكُمْ عَلَى أَخِيهِ بِالسِّلَاحِ فَإِنَّهُ لَا يَدْرِي لَعَلَّ الشَّيْطَانَ يَنْزِعُ فِي يَدِهِ فَيَقَعُ فِي حُفْرَةٍ مِنْ النَّارِ[4]

Мисоли дигар аз шўхи ва шодийки аз назари қолиб манъ шуда ва нопасанд аст дар издивож ва талоқ ва ружуъ аст: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз шўхи кардан ва шодийи нобажо дар ин се моврид нахий карда астки дар ин маворид шўхи  ва жиддий хар ду жиддий башумор меояд:

:« ثَلَاثٌ جَدُّهُنَّ جَدٌّ وَهَزْلُهُنَّ جَدٌّ، النِّكَاحُ وَالطَّلَاقُ وَالرَّجْعَةُ »[5]

Се чиз жиддий ва шўхишон жиддий махсуб мешавад: никох ва талоқ ва ружуъ (яъни мард хамсаришро пас аз талоқ бозгардонад)”

-дастайи дигар аз хад ва марзхойи шодийи манъ шуда ва нопасанд аз назари замон ва макони шодий аст, дар инжо шодий набояд бо рухи тўвхидий ва арзишхойи ахлоқийи ислом дар тазод бошад.

Ба унвони мисол ханда аз назари ислом, замони муассир ва муфидки ба шахсият ва ихсосоти муслимин латма ворид накунад. Масалан замони маросими тадфини маййит ё дар замони намоз, ё замоники дар мовриди марг ва қабр ва жаханнам ва қиёмат ва мавориди инчунини жиддий сухбат мешавад агар каси шўхи ва ханда кунад шодийи нобажо ва нопасандиро анжом дода астки дар макон ва замони номуносиби анжом шуда аст. Дар инжо мумкин аст шодий, хам аз назари мухтаво мушкили надошта бошад ва хам аз назари қолиб, аммо аз назари замон ва макон нобажо ва нопасанд аст.

Заминайи мухтаво, қолиб ва замон ва макон шодийхойи нобажо ва нопасанд мисолхойи зиёданд аммо фикр кунам хамин андоза барои фахми ин маворид дар ин бахс кофий бошад.

 Дар инжо мешавад гуфтки: дар кул, шўхихойи ва шодийхойи нобажоики аз назари мухтаво ва қолиб ва замон ва макон ғейри шаръий хастанд дар ислом баданд. Ва мешавад гуфтки: шодий ба сурати мутлақ, хуб ё бад нест; балки дар мовриди хуб ё бад будани шодий бояд бар асоси малокхойи муъаййани қонуни шариати аллох қазоват кард ва хукм дод.

Бар ин асос, шодий ба ду новъ пасандида ва бажо ва нопасанд ва нобажо тақсим мешавад. Шодийхойи нопасанд ва нобажо хамрохи бо нофармонийи худо,озор ва азияти дигарон ва хатарофарин хастанд; усулан шодийхойи нопасанд ва нобажо, они,зудгузар ва бо натоижи нохушоянди дар дунё ва бахусус дар  қиёмат хамрох хастанд. Дар дунё ек инсони маст ё шахсики дар маросимхоиш тарақа бозихойи жунуномиз анжом медихад, хам барои худишон мушкил дуруст мекунанд ва хам мумкин аст боиси азият ва озори дигарон хам бишавад.

Касоники бо масрафи маст кунандахо ва махофили инхирофий ва дузди моли мардум ва қатли ба нохақи инсонхо ва куфргуйихо ва …….худишонро дар радифи мужримин қарор медиханд, ва бо шодийи нобажо худишонро машмули ижройи худуд ва мужозотхойи дунёвий мекунанд,ошкоро худишонро аз шодийи бажо ва пойдор махрум мекунанд, ва худишонро машмули ғам ва андух ва азоб ва кейфари журмхойишон қарор медиханд, инхо фитрати худишонро олуда карданд ва онро номутаодил бор оварданд ва ниёзи мубрами ба ислох ва контрол шудан доранд.

(идома дорад…….)

---

[1] رواه أحمد ( 23064 ) – واللفظ له – وأبو داود ( 4351 ) ، وصححه الألباني في ” صحيح أبي داود

[2] صحيح البخاري : كتاب الفتن / مسلم  حديث (101) و (98)

[3] صحيح مسلم – البر والصلة والآداب (2616)/ سنن الترمذي – الفتن (2162)

[4]متفق عليه. / مسلم : 4871 – كتاب السنن الكبرى (النفقات) المستدرك على الصحيحين( معرفة الصحابة رضي الله تعالى عنهم ) المعجم الأوسط (باب الألف- العين- باب الميم )صحيح البخاري( الفتن)صحيح مسلم( البر والصلة  والآداب) فتح الباري شرح صحيح البخاري (الفتن) مسند الإمام أحمد- باقي مسند المكثرين

[5]رواه أبو داود، والترمذى

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(25- қисмат)

Албатта масхара кардан хам боз даражоти дорадки баъзи аз онхо инсонро аз дин хориж мекунанд мисли масраха кардани аллох ва оёт ва қавонини шариати аллохки дар қуръон ва суннати сахих баён шуданд ва масхара кардани росулиш саллаллоху алайхи васаллам дар қолиби жук ва филмхойи комедий ва корикотур ва ғейрих:

وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَیَقُولُنَّ إِنَّمَا کُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ قُلْ أَبِاللّهِ وَآیَاتِهِ وَرَسُولِهِ کُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ ‏(توبه/65)

Агар аз онон бозхост куни,мегуянд: бози ва шўхи мекардем. Бигу: оё ба худо ва оёт ва пайғамбариш метавон бози ва шўхи кард?!

؟!‏ ‏لاَ تَعْتَذِرُواْ قَدْ کَفَرْتُم بَعْدَ إِیمَانِکُمْ(توبه/66)

Бигу: ( бо чанин маъзиратхойи бехуда) узрхохи накунид. Шумо пас аз иймон овардан, кофар шудаид.

Ин хамон даста аз шўхихойи астки инсон онхоро барои хандондан ва шод кардани дигарон ба кор мегирад дар холики хамин шўхи онро ба пойинтарин жохойи суқут мерасонад, ва ба андозайи боиси ғазаб ва хашми аллох таоло аз худиш мешавадки аллох таоло аз анжом дихандайи он рози намешавад магар инки уро вориди оташ кунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

:” ألا هل عسى رجلٌ منكم أن يتكلَّمُ بالكلِمةِ يُضحِكُ بها القومَ، فيَسقُطُ بها أَبعدَ مِنَ السماءِ، ألا هل عسى رجلٌ منكم أن يتكلمُ بالكلِمةِ يُضِحكُ بها أصحابَهُ، فيَسخَطُ  الله بها عليهِ، لا يَرضىَ عنه حتى يُدخلِهُ النارَ “[1]

Даражайи пойинтар аз ин масхара карданхо барои тўлиди шодий нопасанд ва нобажо, ба масхара кардани мўъминин ба хамдигар бармегардадки онхоро ба даражайи фосиқин таназзул медихад на кофарин ва аллох таоло мефармояд:

: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا یَسْخَرْ قَومٌ مِّن قَوْمٍ عَسَى أَن یَکُونُوا خَیْراً مِّنْهُمْ وَلَا نِسَاء مِّن نِّسَاء عَسَى أَن یَکُنَّ خَیْراً مِّنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنفُسَکُمْوَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِبِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِیمَانِ وَمَن لَّمْ یَتُبْ فَأُوْلَئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ ‏).حجرات/11)

Эй касоники иймон овардаид! Набояд гурухи аз мардони шумо гурухи дигариро истихзо кунанд, шояд онон бехтар аз инон бошанд, ва набояд занони занони дигариро истихзо кунанд, зеро чи басо онон аз инон хубтар бошанд, ва хамдигарро таъна назанид ва мовриди айбжуйи қарор надихид, ва екдигарро бо алқоби зишт ва нопасанд махонид ва маномид.( барои мусалмон) чи бад ва фусуқ аст, баъди аз иймон овардан! Касоники ( аз чанин аъмоли ва ақволи) даст барнадоранд ва тўвба накунанд, ишон золим ва ситамгаранд.

• Дастайи дигар аз хад ва марзхойи шодийи манъ шуда ва нопасанд аз назари  қолиб аст; мисли ханда ба манзури азият кардан, бо ихонат ва тахқир ва ё тарсондани муслиминки хукми азиятро дорад:
• Ё мисли мужриминики дар дунё ба ахли иймон ба хотири табаъиятишон аз қавонини шариати аллох механданд:

: إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ(مطففین/29)

Мужримин пейваста ( дар дунё) ба мўъминин механданд. Аммо мўъминин дар қиёмат новбатишон мерасад ва онвақт астки мўъминин ба ин мужримин механданд:

فَالْیَوْمَ الَّذِینَ آمَنُواْ مِنَ الْکُفَّارِ یَضْحَکُونَ ‏(مطففین/34)

Лизо имруз ( ки рузи сазо ва жазойи қиёмат аст) мўъминон ба кофарон механданд ва ришхандишон мекунанд.

Барои хамин аст ин ханда ва шодийи онхо дар дунё ба нисбати қиёмат хийли кам ва ночиз аст ва аллох таоло мефармояд:

فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وَلْيَبْكُوا كَثِيرًا جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ (توبه/82)

(бигузор дар ин жахон бар асари масхара кардани мўъминон) андаки биханданд ва ( аммо лозим аст бидонандки бояд дар он жахон) бисёр гиря кунанд, ин жазойи корхойи астки мекунанд.

Дар инжо ин хандидан ва шодий кардан ва шўхийи нобажо ва манфий фарқи надорад боиси азияти рухийи мўъминин бишавад ё жисмий.

(идома дорад……..)

---

[1] صحيح الترغيب والترهيب – الألباني 2877 / رواه أبو الشيخ أيضا بإسناد حسن ورواه عن علي بن زيد عن الحسن مرسلا