وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(86-қисм)

Бизларнинг баъзи мухлис ва содиқ биродарларимиз бунчалик сабр-тоқатга эга эмаслар ва уларнинг зехнида “ шариатнинг иккинчи ўриндаги  мархаласини вақтидан олдин хукмрон қилиш”лик чуқур илдиз отиб кетган ва ўзини вақтида шўро томонидан бериладиган раъйга самъ ва тоах қилишмайди, улар мана бу бесабрлиликнинг энг кам кўринишини қуйидагича ифодалайдилар, яъни мавжуд вазиятдаги шўронинг қарорларини сустлик ва рағбатсизлик билан амалга оширишади ёки бемор, қийшиқ кишилардек амал қилишади ва хатто тартиб-интизомни, эшитиб итоат қилишни баробарида бир нав безорлик билан муносабат билдиришади ва ўзини катта тутиш, такаббурлик  қилишади, такаббур билан бирга хеч қачон сулх ва оромиш барқарор бўлмайди, аксар холатда бизларнинг мана бу мувозанатсиз дўстларимиз бўлиниб кетишади ёки ўзлари учун бошқа тўда тузишади, аммо бу ишлар тарих кўрсатиб турганидек хамиша муваффақиятсизликка , кўнгилни қолишига,пушаймонга сабаб бўлади ёки бир четга чиқиб олиб жавраб айблаб ўтиришади.

Аммо бир четга чиқиб олмаган   ёки янги тўда тузмаган кишилар ошкора узоқ ва яқин стротегияларнинг бузилишига ва хатто шўро томонидан таъйин қилинган тактикаларни бостирилишига ва шўронинг турли-хил ташкилотларини ишида жиддий мушкилотлар ижод бўлишига ва хатто уларнинг комил суратда парчаланиб кетишига боис бўлишади, шўрони орасидаги бирдамлик, жангаварлик рухини сустлаштиради ва хатто уни нобуд хам қилади, балиқлар (мужохид) учун сувни вазифасини бажарадиган ва ақидавий, рафторий адашишларга нисбатан анбиёларни равишига кўра эхтиёт билан систематик равишда муомала қилиниши керак бўлган одамларни шўродан жудо қилишади, шўрони ва унга боғланган ташкилотларни таъйин қилинган жиходий  вазифаларидан адаштиришади ва натижада мужохидлар харакатини мағлубият томонга тортиб кетишади.

“Шариатдаги иккинчи ўриндаги мархаланинг вақтидан олдин хукмрон қилиш”лик касаллигини вужудга келишининг сабабларидан бири шуки, бу азизлар олдинроқ “майда масалалар бўйича мутахассислик касаллигига ва асосий,стротегик масалаларни ташлаб қўйиш беморлигига” қаттиқ  мубтало бўлишган.

Мана бу “майда масалалар бўйича мутахассислик ва асосий,стротегик масалаларни ташлаб қўйиш касаллиги” мавжуд умумий вазиятни тахлил қилиш ва ишларни хидоят қилиш бўйича катта монеъликларни ижод қилади. Чунки мана бундай касалликларга дучор бўлиш бўлиниш ва майдаланишга сабаб бўлади ёки умидсизликка гохида эса ички кўр-кўрона терорларга боис бўлади.  Жамоатдаги аъзоларнинг мана бундай “майда масалалар бўйича мутахассислик ва асосий,стротегик масалаларни ташлаб қўйишлик касаллигига” дучор бўлишлари одатда асоссий кўп гапиришларга ёки бир-бирига нисбатан ёмон гумон қилишга ё кўпинча ғайри усулий ихтилофларга,курашларга ва шўро ташкилотини, жамоатни парчаланиб кетишига  олиб келади.

“Майда масалалар бўйича мутахассислик ва асосий,стротегик масалаларни ташлаб қўйишлик касаллигига” мубтало бўлган кишилар ўзларининг танқидларида жиходга ва жамоатга ва шўрога ва хатто хукуматга, “уч абзорга”  тегишли бўлган   аслий, пойдеворий, биринчи даражали  масалаларни кўрмасликка олишади, ўзларини эътиборларини нечанчи даражадаги фаръий, майда масалаларга чегаралаб қўйишади, агар улар масалаларни тахлил қилишга қўл уришса, уларнинг қилган тахлиллари кўпроқ кўчанинг  беарзиш равишга ўхшайди, нима учун? Чунки мана бу сохада мутахассисликка эга эмаслар ва уларнинг мутахассисликлари мусулмонларнинг янги кунини эхтиёжига тўғри келмайдиган  майда,жузъий нечанчи даражали масалалар бўйича бўлиб, хозирда мусулмонлар учун биринчи  даражали эмас ва хозирги даврда  мусулмонларни дардига емайди ва мусулмонларнинг хозирги кундаги саволларига жавоб бера олмайди хам.

Хозирги даврдаги мусулмонлар : ташқи кофир босқинчиларни ва махаллий муртадларни қувиб чиқариш учун сизда қандай чоралар бор,- деб сўрасалар? Улар буни жавобига айтишадики, ўтган асрдаги Нававийга,ибни Хажарга ва бошқаларга ўхшаган  фалончи олимни хукмини биласанми? Ёки ўтган асрдаги фалончи шахсни нима учун кофир демайсан? Ёки бўлмасам мусулмонлар қуйидагича савол беришса: нима учун шунчалик тафарруқни вужудга келтирдингиз ва нима учун бир-бирингиз билан муттахид бўлмайсизлар? Бўлиб хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мадина яхудийлари, мунофиқлар, хузоъага ўхшаган мушриклар билан қурайш мушрикларига қарши муттахид бўлган эдиларку?  Улар буни жавобига айтишадики, бизлар сафимизни хар қандай булғанишлардан пок бўлишини хохлаймиз , бу биродарларни назарида сиёсатни ё хаммаси бўлиши керак ё умуман бўлмаслиги керак, улар ўзлари хохламаган холда росулуллохнинг қуръоний равишларини айблаяптилар.

Гўё охир замон хақидаги ривоятлар уларни хатога, хаёлларга дучор қилган кўринади, унда иккита жибха мавжуд :

   حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ وَ فُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ.

Иш шу даражага бориб қоладики, иккита дастага бўлинасизлар, биринчиси иймон дастаси бўлиб унда хеч қандай нифоқ мавжуд эмас, кейингиси нифоқ гурухи бўлиб унда хеч қандай иймон мавжуд эмас.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(86- قیسم)

بِیزلَرنِینگ صادِیق وَ مُخلِیص بِرادَرلَرِیمِیز بوُنچَه لِیک صَبر – طاقَتگه اِیگه اِیمَسلَر وَ اوُلَرنِینگ ذِهنِیدَه “شَرِیعَتنِینگ اِیککِینچِی اوُرِیندَگِی مَرحَلَه سِینِی وَقتِیدَن آلدِین حُکمران قِیلِیش” لِیک چوُقوُر اِیلدِیز آتِیب کِیتگن وَ اوُزِینِی وَقتِیدَه شوُرا تامانِیدَن بِیرِیلَه دِیگن رَعیگه سَمع وَ طاعَه قِیلِیشمَیدِی، اوُلَر مَنَه بُو بِی صَبرلِیکنِینگ اِینگ کَم کوُرِینِیشِینِی قوُیِیدَگِیچَه اِفادَه لَیدِیلَر، یَعنِی مَوجُود وَضِیعیَتدَگِی شوُرانِینگ قَرارلَرِینِی سوُستلِیک وَ رَغبَتسِیزلِیک بِیلَن عَمَلگه آشِیرِیشَه دِی یاکِی بِیمار، قِییشِیق کِیشِیلَردِیک عَمَل قِیلِیشَه دِی وَ حَتَّی تَرتِیب – اِنتِظامنِی، اِیشِیتِیب اِطاعَت قِیلِیشنِی بَرابَرِیدَه بِیر نَوع بِیزارلِیک بِیلَن مُناسَبَت بِیلدِیرِیشَه دِی وَ اوُزِینِی کَتتَه توُتِیش، تَکَبُّرلِیک قِیلِیشَه دِی، تَکَبُّر بِیلَن بِیرگه هِیچ قَچان صُلح وَ آرامِیش بَرقَرار بوُلمَیدِی، اَکثَر حالَتدَه بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز دُوستلَرِیمِیز بوُلِینِیب کِیتِیشَه دِی یاکِی اوُزلَرِی اوُچُون باشقَه توُدَه توُزِیشَه دِی، اَمّا بوُ اِیشلَر تَرِیخ کوُرسَه تِیب توُرگه نِیدِیک هَمِیشَه مُوَفَّقِیَتسِیزلِیککَه، کوُنگِیلنِی قالِیشِیگه، پوُشَیمانگه سَبَب بوُلَه دِی یاکِی بِیر چِیتگه چِیقِیب آلِیب جَورَب عَیبلَب اوُتِیرِیشَه دِی.

اَمّا بِیر چِیتگه چِیقِیب آلمَه گن یاکِی یَنگِی توُدَه توُزمَه گن کِیشِیلَر آشکارَه اوُزاق وَ یَقِین ستراتِیگِیَه لَرنِینگ بوُزِیلِیشِیگه وَ حَتَّی شوُرا تامانِیدَن تَعیِین قِیلِینگن تَکتِیکَه لَرنِی باستِیرِیلِیشِیگه وَ شوُرانِینگ توُرلِی- هِیل تَشکِیلاتلَرِینِی اِیشِیدَه جِددِی مُشکِلاتلَر اِیجاد بوُلِیشِیگه وَ حَتَّی اوُلَرنِینگ کامِل صُورَتدَه پَرچَه لَه نِیب کِیتِیشِیگه باعِث بوُلِیشَه دِی، شوُرانِی آره سِیدَگِی بِیردَملِیک، جَنگاوَرلِیک رُوحِینِی سُوستلَشتِیرَه دِی وَحَتَّی اوُنِی نابوُد هَم قِیلَه دِی، بَلِیقلَر (مُجاهِد) اوُچُون سوُونِی وَظِیفَه سِینِی بَجَرَه دِیگن وَعَقِیدَه وِی،رَفتارِی اَدَشِیشلَرگه نِسبَتاً اَنبِیالَرنِی رَوِیشِیگه کوُرَه اِیختِیاط بِیلَن سِیستِیمَه تِیک رَوِیشدَه مُعامَلَه قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن آدَملَرنِی شوُرادَن جوُدا قِیلِیشَه دِی، شوُرانِی وَ اوُنگه باغلَنگن تَشکِیلاتلَرنِی تَعیِین قِیلِینگن جِهادِی وَظِیفَه لَرِیدَن اَدَشتِیرِیشَه دِی وَ نَتِیجَه دَه مُجاهِدلَر حَرَکَتِینِی مَغلوُبِیَت تامانگه تارتِیب کِیتِیشَه دِی.

“شَرِیعَتدَگِی اِیککِینچِی اوُرِیندَگِی مَرحَلَه نِینگ وَقتِیدَن آلدِین حُکمران قِیلِیش” لِیک کَسَللِیگِینِی وُجُودگه کِیلِیشِینِینگ سَبَبلَرِیدَن بِیرِی شوُکِی، بُو عَزِیزلَر آلدِینراق ” مَیدَه مَسَلَه لَر بُویِیچَه مُتَخَصِّصلِیک کَسَللِیگِیگه وَ اَساسِی،ستراتِیگِیک مَسَلَه لَرنِی تَشلَب قوُیِیش بِیمارلِیگِیگه” قَتتِیق مُبتَلا بوُلِیشگن.

مَنَه بُو ” مَیدَه مَسَلَه لَر بُویِیچَه مُتَخَصِّصلِیک وَ اَساسِی،ستراتِیگِیک مَسَلَه لَرنِی تَشلَب قوُیِیش کَسَللِیگِی” مَوجُود عُمُومِی وَضِیعیَتنِی تَحلِیل قِیلِیش وَ اِیشلَرنِی هِدایَت قِیلِیش بُویِیچَه کَتتَه مانِعلِیکلَرنِی اِیجاد قِیلَه دِی. چوُنکِی مَنَه بوُندَی کَسَللِیکلَرگه دوُچار بوُلِیش بوُلِینِیش وَ مَیدَه لَه نِیشگه سَبَب بوُلَه دِی یاکِی اوُمِیدسِیزلِیککَه گاهِیدَه اِیسَه  اِیچکِی کوُر- کوُرَا نَه تِیرارلَرگه باعِث بوُلَه دِی. جَماعَتدَگِی اَعضالَرنِینگ مَنَه بوُندَی “مَیدَه مَسَلَه لَر بوُیِیچَه مُتَخَصِّصلِیک وَ اَساسِی، ستراتِیگِیک مَسَلَه لَرنِی تَشلَب قوُیِیشلِیک کَسَللِیگِیگه” دوُچار بُولِیشلَرِی عادَتدَه اَساسسِیز کوُپ گپِیرِیشلَرگه یاکِی بِیر- بِیرِیگه نِسبَتاً یامان گوُمان قِیلِیشگه یا کوُپِینچَه غَیرِی اوُصُولِی اِیختِلافلَرگه،کوُرَشلَرگه وَ شوُرا تَشکِلاتِینِی، جَماعَتنِی پَرچَه لَه نِیب کِیتِیشِیگه آلِیب کِیلَه دِی.

“مَیدَه مَسَلَه لَر بوُیِیچَه مُتَخَصِّصلِیک وَ اَساسِی، ستراتِیگِیک مَسَلَه لَرنِی تَشلَب قوُیِیشلِیک کَسَللِیگِیگه” مُبتَلا بوُلگن کِیشِیلَر اوُزلَرِینِینگ تَنقِیدلَرِیدَه جِهادگه وَ جَماعَتگه وَ شوُراگه وَ حَتَّی حُکوُمَتگه، “اوُچ اَبزارگه” تِیگِیشلِی بوُلگن اَصلِی، پایدِیوارِی، بِیرِینچِی دَرَجَه لِی مَسَلَه لَرنِی کوُرمَسلِیککَه آلِیشَه دِی، اوُزلَرِینِی اِعتِبارلَرِینِی نِیچَنچِی دَرَجَه دَگِی فَرعِی، مَیدَه مَسَلَه لَرگه چِیگرَه لَب قوُیِیشَه دِی،اَگر اوُلَر مَسَلَه لَرنِی تَحلِیل قِیلِیشگه قوُل اوُرِیشسَه، اوُلَرنِی قِیلگن تَحلِیللَرِی کوُپراق کوُچَه نِینگ بِی اَرزِیش رَوِیشِیگه اوُحشَیدِی، نِیمَه اوُچُون؟ چُونکِی مَنَه بُو صاحَه دَه مُتَخَصِّصلِیککَه اِیگه اِیمَسلَر وَ اوُلَرنِینگ مُتَخَصِّصلِیکلَرِی مُسُلمانلَرنِینگ یَنگِی کوُنِینِی اِیختِیاجلَرِیگه توُغرِی کِیلمَیدِیگن مَیدَه، جُزئِی نِیچَنچِی دَرَجَه لِی مَسَلَه لَر بوُیِیچَه بوُلِیب، حاضِردَه مُسُلمانلَر اوُچُون بِیرِینچِی دَرَجَه لِی اِیمَس وَ حاضِرگِی دَوردَه مُسُلمانلَرنِی دَردِیگه یِیمَیدِی وَ مُسُلمانلَرنِینگ حاضِرگِی کوُندَگِی سَواللَرِیگه جَواب بِیرَه آلمَیدِی هَم.

حاضِرگِی دَوردَه مُسُلمانلَر: تَشقِی کافِر باسقِینچِیلَرنِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی قوُوِیب چِیقَه رِیش اوُچُون سِیزدَه قَندَی چارَه لَر بار،- دِیب سوُرَه سَه لَر؟ اوُلَر بُونِی جَوابِیگه اَیتِیشَه دِیکِی، اوُتگن عَصردَگِی نَوَوِیگه، اِبنِ حاجَرگه وَ باشقَه لَرگه اوُحشَه گن فَلانچِی عالِمنِی حُکمِینِی بِیلَه سَنمِی؟ یاکِی اوُتگن عَصردَگِی فَلانچِی شَخصنِی نِیمَه اوُچُون کافِر دِیمَیسَن؟ یاکِی بوُلمَسَم مُسُلمانلَر قوُیِیدَگِیچَه سَوال بِیرِیشسَه: نِیمَه اوُچُون شوُنچَه لِیک تَفَرُّقنِی وُجُودگه کِیلتِیردِینگِیز وَ نِیمَه اوُچُون بِیر- بِیرِینگِیز بِیلَن مُتَّحِد بوُلمَیسِیزلَر؟ بوُلِیب هَم رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَدِینَه یَهوُدِیلَرِی، مُنافِقلَر، حُذاعَه گه اوُحشَه گن مُشرِکلَر بِیلَن قُرَیش مُشرِکلَرِیگه قَرشِی مُتَّحِد بوُلگن اِیدِیلَرکوُ؟ اوُلَر بوُنِی جَوابِیگه اَیتِیشَه دِیکِی، بِیزلَر صَفِیمِیزنِی هَر قَندَی بوُلغَه نِیشلَردَن پاک بوُلِیشِینِی هاحلَیمِیز، بُو بِرادَرلَرنِی نَظَرِیدَه سِیاسَتنِی یا هَمَّه سِی بوُلِیشِی کِیرَک یا عُمُوماً بوُلمَسلِیگِی کِیرَک، اوُلَر اوُزلَرِی هاحلَمَه گن حالدَه رَسُول الله نِینگ قُرآنِی رَوِیشلَرِینِی عَیبلَه یَپتِیلَر.

گوُیا آخِیر زَمان حَقِیدَگِی رِوایَتلَر اوُلَرنِی خَطاگه، خَیاللَرگه دُوچار قِیلگن کوُرِینَه دِی، اوُندَه اِیککِیتَه جِبهَه مَوجُود:    حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ وَ فُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ. اِیش شوُ دَرَجَه گه بارِیب قالَه دِیکِی، اِیککِیتَه دَستَه گه بوُلِینَه سِیزلَر، بِیرِینچِیسِی اِیمان دَستَه سِی بوُلِیب اوُندَه هِیچ قَندَی نِفاق مَوجُود اِیمَس، کِییِینگِیسِی نِفاق گوُرُوهِی بوُلِیب اوُندَه هِیچ قَندَی اِیمان مَوجُود اِیمَس.

(دوامی بار……)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(86- قسمت)

 عده ای از برادران مخلص و صادق ما ظرفیت اینهمه صبر را ندارند و بیماری « تحکیم زودهنگام مراحل ثانوی شریعت» در ذهنشان ریشه ی عمیقی دارد، و نمی توانند تا زمان خودش برای رای شورا سمع و طاعه داشته باشند، و این بی صبری حداقلش این است که در روش برخورد با وضع موجود با سستی و کم رغبتی  تصمیمات شورا را عملی می کنند، و کجدار و مریض عمل می کنند، و حتی منجر به نوعی بیزاری نسبت به انضباط و سمع و طاعه و نوعی خود بزرگ بینی و تکبر می شود، که با تکبر هیچ وقت آرامش و صلح همراه نیست، که اکثر اوقات این دوستان نامتعادل ما انشقاق پیدا می کنند یا برای خودشان دارودسته ی دیگری می سازند که تاریخ نشان داده است همیشه منجر به شکست و دلسردی و پشیمانی آنها شده است، یا گوشه گیری می کنند و همه اش غر می زنند و ایراد می گیرند .

اما آنهائی که می مانند و کناره گیری نمی کنند یا دارودسته ی جدیدی نمی سازند، آشکارا باعث به هم خوردن استراتژیهای دور و نزدیک و حتی خنثی شدن تاکتیکهای تعین شده ی شورا و ایجاد اختلال جدی در کار سازمانهای مختلف شورا و حتی متلاشی شدن کامل آنها می شوند، روحیه ی رزمندگی و یکپارچگی میان شورا  را سست و یا حتی آن را نابود می کنند، مردمی که حکم آب برای ماهی (مجاهد) را دارند و باید طبق روش انبیاء با احتیاط و سیستماتیک با انحرافات عقیدتی و رفتاری آنها برخورد بشود را، از  شورا جدا می کنند، شورا و سازمانهای وابسته به آن را از وظایف تعیین شده ی جهادی خودش منحرف می کنند، و در نتیجه نهضت مجاهدین را به شکست می کشانند.

یکی از اسبابهای تولید بیماری « تحکیم زودهنگام مراحل ثانوی شریعت» این است که این عزیزان قبلا به شدت به «بیماری تخصص در مسائل ریز و رها کردن مسائل اساسی و استراتژیک» دچار شده اند .

این «بیماری تخصص در مسائل ریز و رها کردن مسائل اساسی و استراتژیک» در تحلیل اوضاع کلی موجود و هدایت امور مانع بزرگی ایجاد می کند. چون دچار شدن به اینگونه بیماری، ناگزیر یا به انشقاق و تجزیه منجر میشود یا به  نا امیدی و یأس و گاه به ترورهای کورداخلی. دچار شدن افراد جماعت به این«بیماری تخصص در مسائل ریز و رها کردن مسائل اساسی و استراتژیک» معمولا منتهی به پرگوئیهای بی اساس یا سوءظن نسبت به همدیگر و یا غالبا منجر به درگیرها و اختلافات غیر اصولی و از هم پاشیدگی سازمان شورا و جماعت می شود.

کسانی که به این «بیماری تخصص در مسائل ریز و رها کردن مسائل اساسی و استراتژیک» مبتلا شده اند در انتقادات خودشان مسائل اصلی وزیربنائی و اولویتهای اصلی جهاد و جماعت و شورا و حتی حکومت و «سه ابزار» را نادیده می گیرند، و توجه خودشان را فقط به مسائل فرعی و ریز درجه چندم محدود می کنند، و اگر بخواهند به تحلیل مسائلی بپردازن تحليل و ارزيابي آنها بیشتر شبیه تحلیل كوچه بازاري سبك سرانه ي مبتذل است، چرا؟ چون در این زمینه تخصص ندارند و تخصصشان در مسائل ریز، جزئی و دست چندم است که نیاز روز مسلمین نیست، و اولویت الان مسلمین نیست، و به درد الان مسلمین نمی خورد، و پاسخی برای سوال الان مسلمین نیست.

مسلمین الان می پرسند راهکار شما برای بیرون راندن اشغالگران کافر خارجی و مرتدین محلی چیست؟ این درجواب می گوید حکم فلان عالم در قرون گذشته مثل نووی و ابن حجر و غیره را می دانی؟ یا برای چه فلان شخص در قرون گذشته را کافر نمی دانی؟ مسلمین می پرسن چرا اینهمه تفرق به وجود آورده اید و باهم متحد نمی شوید در حالی که رسول الله صلی الله علیه وسلم با یهود مدینه و منافقین و مشرکینی چون خزاعه بر علیه مشرکین قریش متحد شد؟ این در جواب میگوید ما می خواهیم صفماون پاک و خالی از هر گونه آلودگی باشد و در نظر این برادران سیاست یا همه یا هیچ است و ناخواسته به روش قرآنی رسول الله هم ایراد می گیرند.

 انگار روایتهای آخر زمان آنها را دچار توهم و اشتباه کرده که دو جبهه وجود دارد:حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ وَ فُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ. كار به جايي مي رسد كه تبديل به دو دسته مي شويد، دسته ي ايمان كه هيچ نفاقي در آن وجود ندارد، و گروه نفاق كه هيچ ايماني در ان وجود ندارد.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(20-қисмат)

Дар инжо возих ва ровшан астки бо тафсири шаръий аз дунё ва зиндагий, оқибати муслимини мужохид ғейри аз дуто шодий нест: еки шодийи дар дунё ва дигари шодийи пас марг бо шаходатики шухадо қаблан ба он расиданд.

قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلاَّ إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَن يُصِيبَكُمُ اللّهُ بِعَذَابٍ مِّنْ عِندِهِ أَوْبِأَيْدِينَا فَتَرَبَّصُواْ إِنَّا مَعَكُم مُّتَرَبِّصُونَ(توبه/52)

Бигу:  оё дарборайи мо жуз еки аз ду никий интизор дорид:(ё пирузий ва ғанимат дар дунё,ва ё шаходат ва бехишт дар охират). Ва ле мо дарборайи шумо чашм ба рох хастемки ё худованд ба азоби аз суйи худ гирифторитон созад ва ё( дар ин жахон) бо дасти мо ( азобитон дихад). Пас шумо чашм ба рох бошид ва мо хам бо шумо дар интизорем.

Ин яъни оянда ва оқибати ровшан дар дунё ва қиёматики дар он на тарси хаст на изтироб ва дудили, балки танхо шодий хаст ва оромиш ва оромиш.

Дар инжо лозим аст дар мовриди шодийхойи бажо ва мовриди пасанди аллох таоло дар дунё ба ду нукта ишора кард:

Еки инки: дар қонуни шариати аллох хамин шодий хам василайи аст барои расидани ба бехишт ва касби ризояти аллох таоло, ва худиш ба танхойи хадаф намешавад. Шодий еки аз абзорхойи астки инсони мўъминро дар анжом додани корхойи асосий ва мухиммики онро ба бехишт ва ризояти аллох таоло наздик мекунад кўмак мекунад, ва ба истелохи мо шодий корхойи хадамотийро анжом медихад ва ба шахс энержи медихад ва шоржиш мекунадки ба вазоифиш бехтар амал кунад.

Нуктайи дигари инки барои пойдор кардин шодий бажо ва мовриди пасанди аллох таоло лозим аст ба чанд тафовут ва нукоти риз ва вижа дар мовриди сокинини дорул ислом диққат бишавад:

• Еки эътиқодоти диний аст, яъни мумкин аст ек амри барои ек мусалмон шодийзо бошад ва барои ек кофар мояйи ғами андух ва нигароний ва зарар.

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا (اسراء/82)

Мо оёти аз қуръонро фуру фристодемки мояйи бехбудий ва рахмат барои мўъмино аст, ва ле бар ситамгарон ва золимин жуз зиён изофа намекунад.

Яъни ин қуръон ва ин қавонини шариати аллох дуто корбурди мутафовут барои инсонхо дорад, барои мўъминин мояйи шифо ва рахмат аст, ва дарбаробар, барои золимин ғейри аз зиён ва зарар чизи намеоварад. Дар инжо табиий астки мўъминин бо ин қуръон ва қавониниш шод мешаванд ва золимин ва ситамгарон ғамгин ва нигарон. Мисли пирузийи куффори насроний душманони шумора се мо бар куффори мажус душманони шумора ду моки боиси хушхоли мо

«وَ يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ» (روم/4)

Ва табъан боиси ғам ва андухи секуляристхойи қурайш душманони шумора ек ва мажус душманони шумора ду мо мешавад.

Ижройи қонуни шариати аллох барои мўъминин ва хатто куффори ахли жизъяйи сокин дар дорул ислом рифох ва амният

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ »

Ва ихтисос додани ибодатхо ба сурати комил барои аллохро меоварад

«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَٰذَا الْبَيْتِ»

Ва ба дин бо хар чохор мафхумиш ба сурати комил амал мешавад ва ин яъни хадяйи шодий ба мўъминин, аммо зиён ва зарар барои Абу Жахлхо ва Абу Лахабхо ва динфурушон ва секуляристхо ва дуздхо ва беномусхо ва хизхо ва хамжинсбозхо ва соири золимин.

• Тафовути дигарики бародарон ва хохаронам бояд барои пойдор кардани шодий дар назар бигиранд дар назар гирифтани синни ашхос аст,

Дар хар синни мавориди дида мешавадки шодийхойи афрод бо хам фарқ мекунад ва мумкин аст дар мавориди бо хам ексон набошанд. Барои хамин аст мебинем чизики мумкин аст ек жавонро шод кунад мисли қабулий дар фалон донишгох ва шуғл ва издивож ва ……. наметавонад ек бачча ибтидоийро хушхол кунад ва билакс хам содиқ аст. Боз мумкин аст чизики барои ек новжавон ё жавон мояйи шодий ва хушхоли бошад барои ек бузургсол шодий ба хамрох наёварад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(19-қисмат)

Ин яъни бастани дархойи ғам ва ноумиди ва истерес ва афсурдагий ва тамоми офатхойики ба шодийи инсон мумкин аст садама бизананд, ин яъни мухофизат аз неъмати шодийки аллох таоло ба унвони ек ниёз дар вужуди мо қарор дода аст,бахусус замоники мутаважжих мешавадки қатъан ва бидуни хеч шакки хаммайи инсонхо бо жонишон ва гурснагий ва мол ва фарзандонишон ва ғейрих мовриди озмойиш ва имтихон қарор мегиранд:

وَلَنَبْلُوَنَّكُم بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ ۗ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ (بقره/155)

Ва қатъан шуморо бо бархи аз тарс ва гурснагий ва зиёни молий ва жоний ва камбуди мевахо, озмойиш мекунем, ва мужда биде ба бурдборон.

 لَتُبْلَوُنَّ فِي أَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا أَذًى كَثِيرًا ۚ وَإِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ (آل عمران/186)

Бидуни шак ва ба тури мусаллам аз лахози молий ва жони худ мовриди озмойиш қарор мегирид ва хатман аз касоники пеш аз шумо бадишон китоб дода шуда аст ( яхуд ва насоро), ва аз мушрикин ( секуляристхо) хам, азият ва озори фаровони мебинид ва агар бурдбори кунид ва бипархезид,( корхойи шойиста хамин аст ва) ин умури астки бояд бар анжоми онхо азмро жазм кард ва дар ижройи онхо кушид.

Дар ин сурат инсон метавонад ду новъи бардошт аз дунё дошта бошад:

1. Дунё макони истирохат ва охари хат астки набояд дар он мушкилот ва номулойимоти вужуд дошта бошад. Қатъан дар зиндагийи хаммайи инсонхо мушкилоти вужуд доранд, дар натижа дар ин дидгох мувожих шудан бо ин мушкилот ва сахтихо бисёр ногувор ва шикананда хохад буд, ва самараш мешавад ончи Кудок ва Меркел ва хазорон нафари мисли онхо бар сари худишон оварданд…..
2. Бардошти дигар ин астки дунё гузаро, нопойдор ва махалли озмойиш ва бардошти амали солих барои қиёматиш астки ин қиёмат монданий ва хамишагий аст. Дар ин нигариш инсон ба рохати сахтихоро қабул мекунад ва зиндагий ва тахаммули сахтихойи он барояш осон мешаванд.

Ин шева нигох кардан, мўъминиро тўлид мекунадки шукргузор аст

« لَئِن شَکَرْتُمْ لأَزِیدَنَّکُمْ»

Ва мусбат андиш аст, ва бо вужуди талошики мекунад ва аз тамоми асбобики шаръий хастанд барои расидани ба хадаф истефода мекунад, аммо натижаро ба аллох вогузор мекунад, ва рози аст ба қазо ва қадари илохий, ва интури аз шодийи дарунияш мухофизат мекунад ва ба он истихком мебахшад.

Мо дар баробари ин мўъминин, инсонхойи зиёдийро мебинемки қазо ва қадари илохийро мутаважжих нашуданд, ва нигаришишон ба худишон ва жахони атрофишон ғейри шаръий аст. Инон хамиша нукоти манфий атрофи худишонро мебинанд; доим аз корхойи ғалати атрофиён ва жомеъа гила ва шикоят доранд, аз зиндагийи худишон рози нестанд, аз бепули ва надоштани имконоти моддий ва ғейрих хамиша меноланд. Ин ашхос бо ин манфий нигарихойишон илова бар онки ба жисми худишон латма ворид мекунанд шодийи худ ва дигаронро хам аз бейн мебаранд.

1. Мовриди асосийи севумики метавонад ба пойдор мондани шодийи инсонхо кўмак кунад иймон ба қиёмат ва дунёйи пас аз марг аз тариқи охарин фристодаш аст.

Хадафи нахоий ва ормоники ислом барои муслимин тарсим мекунад ва сари рохишон қарор медихад, танхо бехишт ва ризояти аллох аст. Замоники шахс ба мейли худиш ва бо иймони росихи озодона ба самт ва суйи ин хадафи асосий харакат мекунад, хозир мешавад хаммайи ончики дар дунё дорадро шодмона дар ин масир фидо кунад, ва хар чи дар ин масир харакат мекунад ва ба ин хадафи мухим наздик мешавад дар вужудиш ихсоси ризоят ва шодияш изофа мешавад. Ба Қаъқо авсий гуфтанд; чизи аз бехишт бароимон бугуки моро барояш ташвиқ ва тахриз кунад.гуфт: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам онжост.

(идома дорад……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(85- қисм)

Масалан бизларни атрофимиздаги аксаран бемор, оч,мувозанатсиз, меъзонсиз эркаклар  мусулмон аёллар билан бирга соғлом жинсий алоқа қила олади, дея олмаймиз. Улар хозирда жинсий томондан оч ва бу очликдан азият чекишяпган, жуда қаттиқ оч бўлган инсон озуқаларга қандай кўз билан қарайди? Бу озуқаларни хидини қандай хис қилади? Озуқаларга  ўхшайдиган нарсаларни шаклини ва хайбатини қандай холатда кўради? Сиз қорнингиз оч бўлган пайтида хамбергерни ўзини аслий  андозасидан кўра анча кичикроқ холда кўрасиз, бир коса шўрвани хам уни аслий миқдоридан кўра камроқ холда кўрасиз, аммо агар сизни қорнингиз тўйган бўлса, мана бу хамбергер ё шўрвани андозаси сизни назарингизда каттароқ ё кўпроқ бўлиб туюлади, хатто бир неча кичкина луқма хам сизни назарингизда  кўп бўлиб кўриниши мумкин.

Ха, хозирда аксар  мусулмон кишилар хам жуда қаттиқ жинсий очлик холатидадурлар, ва то мана бу шиддатли очлик холати бартараф қилинмас экан аёл ва эркакни ўртасидаги исломий алоқа равишини татбиқ қилиб бўлмайди, аёллар мана бундай оч, мувозанатсиз, меъзонсиз кишиларни орасида бўлган холларида, Умар ибни Хаттобни замонидаги мусулмонларни пойтахтидаги бозорда бўлгани каби   бозор раиси бўлишни орзу қилмасликлари керак, ёки  эркак сахобалар сахоба аёлларга қандай муносабатда бўлган бўлсалар, хозирги эркаклар хам уларга шундай муносабатда бўлишларини кутмасликлари керак. Йўқ, баъзи бир мустасно холатларни хисобга олмаганда бундай ишларни орзу қилишликни ўзи бир хаёлпарастликдур. Нима учун? Чунки сахоба ва тобеъинларни хатто ундан кейинги асрлардаги кишилардан фарқли равишда бугунги эркаклар жуда хам қаттиқ оч ва бемордурлар, аввало эркаклар шаръий канал орқали ўзларини қондиришлари керак ва мана бу жинсий мархаладан ўтишлари лозим, мана бундан сўнг худди  соғлом ва мутаодил инсондек муносабатда бўлишларини кутсак хам бўлади.

Бир шахс гиёхванд моддага нихоятда қаттиқ боғланиб қолган ва у мана бу булғанишдан қутулмагунича, сиз мана бу шахсдан худди бир соғлом инсондек бир вазифани бажаришини талаб қила олмайсиз, аввало биринчи ўринда мана бу гиёхвандликни тарк қилиши учун унга шароитни мухайё қилишингиз ва у поклангач ундан соғлом инсондек вазифаларни бажаришини талаб қила оласиз. Хозирда мусулмонлар жамияти турли-хил ақидавий ва рафторий булғанишлар билан гиёхванд бўлиб қолган, бутун жахон секуляр кофирларининг, махаллий муртадларнинг, мунофиқларнинг ва махаллий секулярзадаларнинг турли-хил  қуролли ва таблиғий хужумлари даврида, улар   мана бу гиёхвандликни тарк қилишликлари, гиёхванд моддаларга ўрганиб қолган  кишининг бу моддаларни тарк қилишидан кўра мушкилроқдур, уларни  узоқ муддатли   замонга эхтиёжлари  бор, албатта қадам – бақадам олдинга харакат қилиниши керак.

 Ёки шахс тушкинликка тушган ёки қўрқоқ ё бадгумон қилувчи ё васвасага тушган ёки гўдак бола бўлиб кечалари жойини хўл қилиб қўяди ёки бундан бошқа ўринлар бўлиб, буларни ислох қилишлик учун замонга эхтиёж бор, ва ушбу босқич аста-секинлик  ва  керакли тайёргарлик билан ўтиши керак. Мана бу мушкилотларнинг “замонга” эхтиёжи борлигини ва аста-секинлик билан хал қилиниши кераклигини қабул қилмайдиган кишилар, фақатгина ўзларини азият қилиб қолмасдан, балки атрофларидаги кишиларни хаётларини оғирлаштириб юборишади ва шахс ўзини такомуллашиш мархаласини босиб ўтишига рухсат беришмайди ва сут эмадиган гўдакни тагини хўллаб қўймасликка мажбур қилишади ва сут берилишини эвазига ўзини хўллаб қўймасликни шарт қилишади.

Шўроларни, жамоатларни ва хукуматларни орасидаги мана бу тўхтатувчи,бузғунчи холат “шариатдаги иккинчи даражали  мархалаларни вақтидан олдин хукмрон қилиш” сифатида танилган. Исломий жамиятни ташкил қилиш бўйича асосий ва шошилинч мақсад, 

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ни пиёда қилиш яъни очликни йўқотиш ва бешта асосий эхтиёжни яъни озиқ- овқатни, кийим- кечакни, масканни, тозаликни, таълим- тарбияни  таъминлаш орқали  умумий фаровонликни мухайё қилиш ва қўрқувни йўқотиб амниятни ижод қилиш ва жамиятнинг асосий устунларини ( дин, жон, насл, обрў, ақл, мол ва бошқалар) барча мусулмон инсонлар, хатто мусулмонларнинг жамиятида сокин бўлган кофирлар учун хам  мухайё қилиниши керак. Шариатдаги бошқа ўринларни хукмрон қилишлик инсонларнинг мавжуд вазиятига, даражасига эхтиёж бўлган ўринлар жумласидан хисобланади, улар вақт ўтгани сари исломий хукуматни қўл остидаги ташкилотлар ва улил амр шўроси  томонидан ижро қилиш учун керакли тайёргарликлар мухайё бўлгач ижро қилинади.

Масалан қабрларни зиёрат қилишга ўхшайди, бу ишни амалга оширилиши учун муқаддамотлар, шароит мухайё бўлмаганлиги боис аввалги даврларда бундан нахий қилинган , сўнгра эса рухсат берилди,

     كُنْتُ نَهَيْتُكُمْ عَنْ زِيارَة القُبُورِ فَزُوروها”

мана бу рухсатни берилишини сабабини баён қилиб мархамат қиладики:

«فَإِنَّ فِيهَا عِبْرَةً»    «فَإِنَّهُ يَرِقُّ الْقَلْبَ، وَتَدْمَعُ الْعَيْنَ، وَتُذَكِّرُ الآخِرَةَ، وَلا تَقُولُوا هَجْرًا»

Кўриб турганимиздек,қабрларни зиёрат қилишда шунча фойдалар бўлишига қарамасдан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам унинг муқаддамотлари мухайё бўлгунича сабр қиладилар ва унинг ақидавий,рухий шароитларини мухайё қилгач мана бу хайрли ишда иштирок этишликка рухсат берадилар.

Дархақиқат бу жамиятда ислохгарликнинг даражама- даража олиб бориладиган равишидур. Мана бу ислохотлар агарчи ўзини вақтида хар бир мужохид мусулмоннинг орзуси бўлса хам; аммо уни ўзини вақтидан олдин бу ишларни амалга оширишлик, мужохидларнинг жиходий ва мубораза борасидаги вазифаларига мувофиқ келмайди,балки бу холатда  тўсқинчилик, бузғунчилик хукмига ўтиб қолади.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(85- قیسم)

مَثَلاً بِیزلَرنِی اَطرافِیمِیزدَگِی اَکثَراً بِیمار، آچ، مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز اِیرکَکلَر مُسُلمان عَیاللَر بِیلَن بِیرگه ساغلام جِنسِی عَلاقَه قِیلَه آلَه دِی، دِییَه آلمَیمِیز. اوُلَر حاضِردَه جِنسِی تاماندَن آچ وَ بُو آچلِیکدَن اَذِیَت چِیکِیشیَپتِی، جوُدَه قَتتِیق آچ بوُلگن اِنسان آذوُقَه لَرگه قَندَی کوُز بِیلَن قَرَیدِی؟ بُو آذوُقَه لَرنِی حِیدِینِی قَندَی حِیس قِیلَه دِی؟ آذوُقَه لَرگه اوُحشَیدِیگن نَرسَه لَرنِی شَکلِینِی وَ حَیبَتِینِی قَندَی حالَتدَه کوُرَه دِی؟ سِیز قارنِینگِیز آچ بوُلگن پَیتِیدَه هَمبِیرگِیرنِی اوُزِینِی اَصلِی اَندازَه سِیدَن کوُرَه اَنچَه کِیچِیکراق حالدَه کوُرَه سِیز، بِیر کاسَه شوُروَه نِی هَم اوُنِی اَصلِی مِقدارِیدَن کوُرَه کَمراق حالدَه کوُرَه سِیز، اَمّا اَگر سِیزنِی قارنِینگِیز توُیگن بوُلسَه، مَنَه بُو هَمبِیرگِیر یا شوُروَه نِی اَندازَه سِی سِیزنِی نَظَرِینگِیزدَه کَتتَه راق یا کوُپراق بوُلِیب توُیوُلَه دِی، حَتَّی بِیر نِیچَه کِیچکِینَه لوُقمَه هَم سِیزنِی نَظَرِینگِیزدَه کوُپ بوُلِیب کوُرِینِیشِی موُمکِین.

حَه، حاضِردَه اَکثَر مُسُلمان کِیشِیلَر هَم جوُدَه قَتتِیق جِنسِی آچلِیک حالَتِیدَه دوُرلَر، وَ تا مَنَه بُو شِددَتلِی آچلِیک حالَتِی بَرطَرَف قِیلِینمَس اِیکَن عَیال وَ اِیرکَکنِی اوُرتَه سِیدَگِی اِسلامِی عَلاقَه رَوِیشِینِی تَطبِیق قِیلِیب بوُلمَیدِی، عَیاللَر مَنَه بوُندَی آچ، مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز کِیشِیلَرنِی اوُرتَه سِیدَه بوُلگن حاللَرِیدَه، عُمَر اِبنِ خَطَّابنِی زَمانِیدَگِی مُسُلمانلَرنِی پایتَختِیدَگِی بازاردَه بوُلگه نِی کَبِی بازار رَئِیسِی بوُلِیشنِی آرزُو قِیلمَسلِیکلَرِی کِیرَک، یاکِی اِیرکَک صَحابَه لَر صَحابَه عَیاللَرگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلگن بوُلسَه لَر، حاضِرگِی اِیرکَکلَر هَم اوُلَرگه شوُندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیشلَرِینِی کوُتمَسلِیکلَرِی کِیرَک. یوُق، بَعضِی بِیر مُستَثنا حالَتلَرنِی حِسابگه آلمَه گندَه بوُندَی اِیشلَرنِی آرزُو قِیلِیشلِیکنِی اوُزِی بِیر خَیال پَرَستلِیکدوُر. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی صَحابَه وَ تابِیعِنلَرنِی حَتَّی اوُندَن کِییِینگِی عَصرلَردَگِی کِیشِیلَردَن فَرقلِی رَوِیشدَه بوُگوُنگِی اِیرکَکلَر جُودَه قَتتِیق آچ وَ بِیماردوُرلَر، اَوَّلا اِیرکَکلَر شَرعِی کَنَل آرقَه لِی اوُزلَرِینِی قاندِیرِیشلَرِی کِیرَک وَ مَنَه بُو جِنسِی مَرحَلَه دَن اوُتِیشلَرِی لازِم، مَنَه بوُندَن سُونگ حوُددِی ساغلام وَ مُتَعادِل اِنساندِیک مُناسَبَتدَه بوُلِیشلَرِینِی کُوتسَک هَم بوُلَه دِی.

بِیر شَخص گِیاهوَند ماددَه گه نِهایَتدَه قَتتِیق باغلَه نِیب قالگن وَ اوُ مَنَه بُو بُولغَه نِیشدَن قوُتوُلمَه گوُنِیچَه، سِیز مَنَه بُو شَخصدَن حوُددِی بِیر ساغلام اِنساندِیک بِیر وَظِیفَه نِی بَجَه رِیشِینِی طَلَب قِیلَه آلمَیسِیز، اَوَّلا بِیرِینچِی اوُرِیندَه مَنَه بوُ گِیاهوَندلِیکنِی تَرک قِیلِیشِی اوُچُون اوُنگه شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلِیشِینگِیز وَ اوُ پاکلَنگچ اوُندَن ساغلام اِنساندِیک  وَظِیفَه لَرنِی بَجَه رِیشِینِی طَلَب قِیلَه آلَه سِیز. حاضِردَه مُسُلمانلَر جَمِیعیَتِی توُرلِی- هِیل عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی بوُلغَه نِیشلَر بِیلَن گِیاهوَند بوُلِیب قالگن، بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِینِینگ، مَحَلِّی مُرتَدلَرنِینگ، مُنافِقلَرنِینگ وَ مَحَلِّی سِکوُلارزَدَه لَرنِینگ توُرلِی – هِیل قوُراللِی وَ تَبلِیغِی هُجُوملَرِی دَورِیدَه، اوُلَر مَنَه بُو گِیاهوَندلِیکنِی تَرک قِیلِیشلِیکلَرِی، گِیاهوَند ماددَه لَرگه اوُرگه نِیب قالگن کِیشِینِینگ بوُ ماددَه لَرنِی تَرک قِیلِیشِیدَن کُورَه مُشکِلراقدوُر، اوُلَرنِی اوُزاق مُددَتلِی زَمانگه اِیختِیاجلَرِی بار، اَلبَتَّه قَدَم – بَقَدَم آلدِینگه حَرَکَت قِیلِینِیشِی کِیرَک.

یاکِی شَخص توُشکِینلِیککَه توُشگن یاکِی قوُرقاق یا بَدگوُمان قِیلوُچِی یا وَسوَسَه گه توُشگن یاکِی گوُدَک بالَه بوُلِیب کِیچَه لَرِی جایِینِی حوُل قِیلِیب قوُیَه دِی یاکِی بوُندَن باشقَه اوُرِینلَر بوُلِیب، بوُلَرنِی اِصلاح قِیلِیشلِیک اوُچُون زَمانگه اِیختِیاج بار وَ اوُشبُو باسقِیچ اَستَه – سِیکِینلِیک وَ کِیرَکلِی تَیّارگرلِیک بِیلَن اوُتِیشِی کِیرَک. مَنَه بُو مُشکِلاتلَرنِینگ “زَمانگه” اِیختِیاجِی بارلِیگِینِی وَ اَستَه – سِیکِنلِیک بِیلَن حَل قِیلِینِیشِی کِیرَکلِیگِینِی قَبوُل قِیلمَیدِیگن کِیشِیلَر، فَقَطگِینَه اوُزلَرِینِی اَذِیَت قِیلِیب قالمَسدَن، بَلکِی اَطرافلَرِیدَگِی کِیشِیلَرنِی حَیاتلَرِینِی آغِیرلَشتِیرِیب یُوبارِیشَه دِی وَ شَخص اوُزِینِی تَکاموُللَشِیش مَرحَلَه سِینِی باسِیب اوُتِیشِیگه رُحصَت بِیرِیشمَیدِی وَ سوُت اِیمَه دِیگن گوُدَکنِی تَگِینِی حوُللَب قوُیمَسلِیککَه مَجبُور قِیلِیشَه دِی وَ سُوت بِیرِیلِیشِینِی عِوَضِیگه اوُزِینِی حوُللَب قوُیمَسلِیکنِی شَرط قِیلِیشَه دِی.

شُورالُرنِی، جَماعَتلَرنِی وَ حُکوُمَتلَرنِی آرَه سِیدَگِی مَنَه بُو توُحتَه توُچِی، بوُزغوُنچِی حالَت “شَرِیعَتدَگِی اِیککِینچِی دَرَجَه لِی مَرحَلَه لَرنِی وَقتِیدَن آلدِین حُکمران قِیلِیش” صِیفَتِیدَه تَنِیلگن. اِسلامِی جَمِیعیَتنِی تَشکِیل قِیلِیش بوُیِیچَه اَساسِی وَ شاشِیلِینچ مَقصَد،  «أَطْعَمَهُمْ مِنْجُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» نِی پِیادَه قِیلِیش یَعنِی آچلِیکنِی یوُقاتِیش وَ بِیشتَه اَساسِی اِیختِیاجنِی یَعنِی آذِیق – آوقَتنِی، کِییِیم کِیچَکنِی، مَسکَننِی، تازَه لِیکنِی، تَعلِیم – تَربِیَه نِی تَعمِینلَش آرقَه لِی عُمُومِی فَراوانلِیکنِی مُهَیّا قِیلِیش وَ قوُرقوُونِی یوُقاتِیب اَمنِیَتنِی اِیجاد قِیلِیش وَ جَمِیعیَتنِینگ اَساسِی اوُستوُنلَرِینِی ( دِین، جان، نَسل، آبرُو، عَقل، مال وَ باشقَه لَر) بَرچَه مُسُلمان اِنسانلَر، حَتَّی مُسُلمانلَرنِینگ جَمِیعیَتِیدَه ساکِن بوُلگن کافِرلَر اوُچوُن هَم مُهَیّا قِیلِینِیشِی کِیرَک. شَرِیعَتدَگِی باشقَه اوُرِینلَرنِی حُکمران قِیلِیشلِیک اِنسانلَرنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِیگه، دَرَجَه سِیگه اِیختِیاج بوُلگن اوُرِینلَر جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِی،اوُلَر وَقت اوُتگه نِی سَرِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُل آستِیدَگِی تَشکِیلاتلَر وَ اوُلِی الاَمر شُوراسِی تامانِیدَن اِجرا قِیلِیش اوُچُون کِیرَکلِی تَیّارگرلِیکلَر مُهَیّا بوُلگچ اِجرا قِیلِینَه دِی.

مَثَلاً قَبرلَرنِی زِیارَت قِیلِیشگه اوُحشَیدِی، بُو اِیشنِی عَمَلگه آشِیرِیلِیشِی اوُچُون مُقَدَّماتلَر، شَرائِط مُهَیّا بوُلمَه گنلِیگِی باعِث اَوَّلگِی دَورلَردَه بوُندَن نَهِی قِیلِینگن، سوُنگرَه اِیسَه رُحصَت بِیرِیلدِی، كُنْتُ نَهَيْتُكُمْ عَنْ زِيارَة القُبُورِ فَزُوروها  مَنَه بُو رُحصَتنِی بِیرِیلِیشِینِی سَبَبِینِی بَیان قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی: “^[1]

«فَإِنَّ فِيهَا عِبْرَةً»^[2]    «فَإِنَّهُ يَرِقُّ الْقَلْبَ، وَتَدْمَعُ الْعَيْنَ، وَتُذَكِّرُ الآخِرَةَ، وَلا تَقُولُوا هَجْرًا»^[3]

کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، قَبرلَرنِی زِیارَت قِیلِیشدَه شوُنچَه فایدَه لَر بوُلِیشِیگه قَرَمَسدَن رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّم اوُنِینگ مُقَدَّماتلَرِی مُهَیّا بوُلگوُنِیچَه صَبر قِیلَه دِیلَر وَ اوُنِینگ عَقِیدَه وِی، رُوحِی شَرائِطلَرِینِی مُهُیّا قِیلگچ مَنَه بُو خَیرلِی اِیشدَه اِیشتِراک اِیتِیشلِیککَه رُحصَت بِیرَه دِیلَر.

دَرحَقِیقَت بُو جَمِیعیَتدَه اِصلاحگرلِیکنِی دَرَجَمَه – دَرَجَه آلِیب بارِیلَه دِیگن رَوِیشدِیر. مَنَه بُو اِصلاحاتلَر اَگرچِی اوُزِینِی وَقتِیدَه هَر بِیر مُجاهِد مُسُلماننِینگ آرزُوسِی بوُلسَه هَم؛ اَمّا اوُنِی اوُزِینِی وَقتِیدَن آلدِین بُو اِیشلَرنِی عَمَلگه آشِیرِیشلِیک، مُجاهِدلَرنِینگ جِهادِی وَ مُبارَزَه بارَه سِیدَگِی وَظِیفَه لَرِیگه مُوافِق کِیلمَیدِی،بَلکِی بُو حالَتدَه توُسقِینچِیلِیک،بوُزغُونچِیلِیک حُکمِیگه اوُتِیب قالَه دِی.

(دوامی بار…….)

---

[1]أخرجه الترمذي، أبواب الجنائز عن رسول الله -صلى الله عليه وسلم-، باب ما جاء في الرخصة في زيارة القبور، برقم (1054)، والنسائي، كتاب الأشربة، باب الإذن في شيء منها، برقم (5652)، وابن ماجه، أبواب الجنائز، باب ما جاء في زيارة قبور المشركين، برقم (1571)، وصححه الألباني في صحيح الجامع، برقم (2475).

[2]مسند الإمام أحمد (3/ 38) ومستدرك الحاكم (1/ 708) برقم 1426، وقال الحاكم: صحيح على شرط مسلم ووافقه الذهبي، قال الشيخ محمد ناصر الدين الألباني رحمه الله في أحكام الجنائز وبدعها، ص228: وهو كما قالا.

[3](1/ 711)فقد روى الحاكم في المستدرك من حديث أنس بن مالك رضي الله عنه وأصله في صحيح مسلمبرقم 1433، وقال محققوه: هو حديث حسن صحيح

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(85- قسمت)

مثلا نمی شود انتظار داشته باشیم که مردهای اکثرا بیمار و گرسنه و نامتعادل و نامیزان از نظر جنسی اطراف ما، رابطه ای سالم با زنهای مسلمان داشته باشند . اینها هنوز از لحاظ جنسی گرسنه اند و از گرسنگی جنسی رنج می برند، یک انسان به شدت گرسنه چگونه به مواد خوراکی نگاه می کند؟ بوی مواد خوراکی را چه طوری حس می کند؟ شکل و هیبت چیزهائی که شبیه خوراک هستند را چه طوری می بیند؟ زمانی که شما گرسنه هستید یک همبرگر را بسیار کوچکتر از اندازه ی واقعیش می بینید، یک کاسه آبگوشت را بسیار کمتر از اندازه ی واقعیش می بینید، اما زمانی که سیر باشید همان همبرگر یا همان کاسه خیلی بزرگ به نظرتان می رسد، حتی ممکن است چند لقمه ی کوچک هم برای شما بزرگ به نظر برسد.

بله، هم اکنون اکثر مردهای مسلمان در این حالت گرسنگی شدید جنسی هستند، و تا زمانی که این حالت گرسنگی شدید برطرف نشود نمی شود روش ارتباط اسلامی میان زن و مرد را تطبیق داد، زنها نمی توانند در میان چنین گرسنگان و نامتعادلها و نامیزانهائی انتظار داشته باشند که مثل بازار پایتخت مسلمین در زمان عمر بن خطاب رضی الله عنه رئیس بازار بشوند، یا مردان صحابه چه طوری با زنان صحابه برخورد می کردند مردان الان هم همانطوری باآنان برخورد کنند. نه، بدون در نظر گرفتن استثنائات چنین انتظاری از چنین مردانی یک توهم است.چرا؟ چون بر خلاف صحابه و تابعین و حتی قرنهای بعد مردهای امروزی مریض و به شدت گرسنه هستند، ابتدا باید مردها از کانال شرعی آن سیر بشوند، و از این مرحله ی جنسی عبور کنند، بعد انتظار داشته باشیم که مثل یک انسان سالم و متعادل برخورد کنند.

 طرف به شدت به مواد مخدر معتاد است تا زمان برطرف شدن این آلودگی نمی توانید از او انتظار داشته باشید که یک وظیفه را مثل انسانهای سالم انجام بدهد، باید ابتداء زمینه های ترک اعتیادش را فراهم کنید بعد که پاک شد آنوقت است که مثل یک انسان سالم از او انتظار دارید . جامعه ی مسلمین به انواع آلودگی های عقیدتی و رفتاری معتاد شده و ترک اعتیاد اینان در زمانی که مورد انواع تهاجمات مسلحانه و تبلیغاتی کفار متحد سکولار جهانی و مرتدین محلی و منافقین و سکولار زده های بومی قرار گرفته اند بسیار مشکلتر و بسیار زمان برتر از ترک اعتیاد یک شخص به مواد مخدراست و باید به تدریج و قدم به قدم به جلو رفت.

 یا طرف افسرده ست یا ترسواست یا بدگمان است یا وسواس است یا بچه ست و شبها جایش را خیس می کند یا سایر مواردی که اصلاح آنها نیاز به زمان دارد و باید به صورت تدریجی و با فراهم شدن مقدماتی از این مرحله گذشت. کسانی که «زمانبر» بودن و «تدریجی» رد کردن این اختلالات را نمی پذیرند تنها خودشان را رنج نمی دهند بلکه زندگی را برای اطرافیانشان هم سخت و گاه غیرقابل تحمل می کنند و اجازه نمی دهند شخص مراحل تکاملش را طی کند و قصد دارند یک بچه ی شیر خواره را مجبور کنند که خودش را کثیف نکند و شیر دادن به اورا مشروط کنند به اینکه خودش را کثیف نکند .

این حالت بازدارنده و مخرب در میان شوراها و جماعتها و حکومتها به « تحکیم زودهنگام مراحل ثانوی شریعت» مشهوراست.  هدف اولیه و فوری تشکیل جامعه ی اسلامی پیاده کردن «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» یعنی از بین بردن گرسنگی و فراهم کردن رفاه عمومی با تهیه ی 5 نیاز اساسی یعنی خوراک و پوشاک و مسکن و بهداشت و آموزش برای همه و از بین بردن ترس و ایجاد امنیت و حفظ ستونهای اساسی جامعه (دین، جان، نسل،آبرو، عقل و مال و غیره)  برای تمامی انسانهای مسلمان و حتی کافریست که در این جامعه ی مسلمین به سر می برند، و تحکیم بقیه ی موارد شریعت، جزو مواردی هستند که نیاز به تدریج و وضع موجود انسانهائی دارد که به مرور زمان توسط نهادهای تحت پوشش حکومت اسلامی و شورای اولی الامر آن آمادگیهای لازم رابرای اجرائی کردن این احکام پیدا کرده اند .

 مثل زیارت قبور که به دلیل فراهم نبودن زمینه و مقدمات آن ابتدا نهی شد و سپس اجازه داده شد “كُنْتُ نَهَيْتُكُمْ عَنْ زِيارَة القُبُورِ فَزُوروها”[1] دلیل این اجازه را هم بیان می کند مثلا می فرماید: «فَإِنَّ فِيهَا عِبْرَةً»[2] یا می فرماید: «فَإِنَّهُ يَرِقُّ الْقَلْبَ، وَتَدْمَعُ الْعَيْنَ، وَتُذَكِّرُ الآخِرَةَ، وَلا تَقُولُوا هَجْرًا»[3]می بینیم که با این همه فوایدی که در زیارت قبور وجود دارد رسول الله صلی الله علیه وسلم تا زمان فراهم شدن مقدماتش صبر می کند، و زمانی که زمینه های عقیدتی و روانی آن را فراهم می کند اجازه می دهد در این کار خیر شرکت کنند.

این درواقع درپیش گرفتن یک روش تدریجی اصلاحگری درجامعه است. این اصلاحات با آنکه در هنگام خودش آرزوی هر مسلمان مجاهدی هستند؛ اما انجام آنها در غیر زمان خودش، با وظایف جهادی و مبارزاتی مجاهدین به هیچ وجه سازگار نیستند، و حکم تخریب و بازدارنگی را دارند.

(ادامه دارد……)

---

[1]أخرجه الترمذي، أبواب الجنائز عن رسول الله -صلى الله عليه وسلم-، باب ما جاء في الرخصة في زيارة القبور، برقم (1054)، والنسائي، كتاب الأشربة، باب الإذن في شيء منها، برقم (5652)، وابن ماجه، أبواب الجنائز، باب ما جاء في زيارة قبور المشركين، برقم (1571)، وصححه الألباني في صحيح الجامع، برقم (2475).

[2]مسند الإمام أحمد (3/ 38) ومستدرك الحاكم (1/ 708) برقم 1426، وقال الحاكم: صحيح على شرط مسلم ووافقه الذهبي، قال الشيخ محمد ناصر الدين الألباني رحمه الله في أحكام الجنائز وبدعها، ص228: وهو كما قالا.

[3](1/ 711)فقد روى الحاكم في المستدرك من حديث أنس بن مالك رضي الله عنه وأصله في صحيح مسلمبرقم 1433، وقال محققوه: هو حديث حسن صحيح

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(18- қисмат)

Замоники шахс бо куфр ба тоғутхо ва иймон ба аллох ба арзишхойи қонуни шариати аллох ва рахмат ва ваъда ,ваъийдхойи аллох таоло дилбаста ва вобаста мешавад, дигар шодийи худишро ба хеч чиз ва хеч каси дигари ғейри аз аллох таоло вобаста намекунад, барои хамин аст хамиша аз неъмати шодий бархурдор мешавад, чун:

وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَ أَبْکي.

Замоники шахс шодийи худишро танхо бо умури зудгузари моддий вобаста мекунад табиий астки бо тамом шудани онхо, у хам дучори ғам ва нигароний шавад.

Тасаввур кунид каси мисли Жорж Истман Кудокки аккосийро барои хаммайи мардум мумкин кард, бо вужудики 95 миллион доллор сармоя дошт дар соли 1932 ба далили сир шудан аз мол ва лаззатхойи дунё дар синни 82 солагий худишро бо шиллики гулулайи ба синаш мекушад. Кудок дар охарин жумла васиятномаш невишта буд “ ман корамро анжом додам. Пас мондани дигар лузуми надорад”.

Намунайи дигар Адолф Меркелки дар синни 74 солагий дар соли 2009 бо 43 миллиард доллар сармоя ва чандин ширкати бузурги дорусозий ва худрусозий ва ғейрихки сад хазор корманди зери назари у кор мекарданд ва 44 имин марди сирватманди жахон буд ба далили ўфти 50 дар сади сахоми еки аз ширкатхоиш худишро меандозад жилови қатор ва худкуши мекунад, дар холики танхо аз рутбайи 44 сирватмандтарин афроди жахон ба нафари 96 таназзул пейдо мекард.

Намунахо ва мавориди дар ин замина бисёр зиёдандки ашхос шодийи худишонро ба умури зудгузари дунёвий вобаста карданд ва замоники ба ин умур расиданд мисли Кудок худкуши карданд ё агар мисли Меркел ками аз он ноқис шуда худишонро хам аз бейн бурданд.

Аммо замоники шахси мўъмин шодийи худишро ба аллох ва қонуни шариати аллох ва ваъдахойи аллох таоло гира мезанад дигар пархез аз гунох барояш шодий меоварад, жиходи фи сабилиллах ва барқарорийи силайи рахм барояш шодий меоварад, пазироий аз мехмон ва гирагушоий аз кори бандагони аллох ва ижройи тамоми дастуроти аллох таоло барояш шодий меоварад, яъни замоники медонад хойрун наси анфаъахум линнас, аз амри ба маъруф ва нахий аз мункар ва кори таблиғий ва талош барои бозгардондани хукумат ва қонуни шариати аллох бар мардум гирифта то расондани нафъи моддий ба инсонхо ва анжоми умури оммун нафъа рухияшро шод мекунад ва умид ва иззати нафсишро боло мебарад.

Хатто худороий ва расидагий ба сар ва либоси худи шахс хам барои мўъмин шодийи мазид бар шодий меоварад чун медонад аллох таоло фармуда:

 «يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ» (اعراف/31)

Эй одамизодагон! Дар хар масжиди, худро биёройид. Холо ин шахс хам шодийи ноший аз расидагий ба вазъи зохирий ба у мерасад ва хам шодийи ноший аз табаъият аз еки аз қавонини шариати аллохки ба шодийи ула ва умумияш пойдорий ва мондагорий мебахшад.

Дар ин замина намунахо зиёданд аммо нуктайики лозим аст ба он ишора шавад гиря аст ба унвони еки аз мукаммилхойи шодий дар қонуни шариати аллохки ба унвони еки аз муфидтарин, олийтарин ва табиийтарин роххо барои рахоийи аз ғам ва андух ва берун рехтани ғам ва андух сифориш мешавад.

Гиря на танхо афсурдагий намеоварад, балки еки аз неъматхойи ғейри қобили инкор аз суйи худойи хаким, ва еки аз бехтарин василахо барои таскини инсон астки дар вужуди инсон қарор дода шуда аст. Бар ин асос ханда ва гиря дар пойдор шудани шодий мукаммили хам мешаванд. Аллох таоло хам барои расидан ба ин хадаф хам механдонад ва хам мегирёнад:

« وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَ أَبْکي».

Росулуллох хам барои гиря кардан хатто ба гирёндани ижборий худ хам сифоришхойи карда аст.

Ин яъни риояти сахихи бехдошти даруний ва равонийи инсонхо дар зиндагийи дунёвий тавассути қонуни шариати аллох, хатто агар мухофизат аз ин шодий ва дур рехтани ғам ва ғуссаро ба сабки дигарий сифориш карда бошадки барои ғейри мўъминин қобили хазм хам набошад.

1. Мовриди калони дигарики аллох таоло барои мондагор ва пойдор кардани шодий маърифий карда ва ризояти ба қазо ва қадари аллох ва адами эътироз ба муқаддароти илохий дар ботин ва зохир мисли қалб ва забон ва амал аст.

Замоники шахси мўъмин ба ин даража мерасад ба биниши ровшан ва воқеий аз жойгохи зиндагийи дунёвий нисбат ба зиндагийи ухравий даст пейдо мекунад, ва ин боиси ризоят мандий ва хушнудий ба қазо ва қадари илохий мешавад.

«لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‌ مَا فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِمَا آتاكُمْ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ» (حدید/23)

“ то бар ончи аз даст додид, таъассуф нахурид ва ба ончи ба шумо дода шуд, ( сармастона) шодмоний накунид ва худованд хеч мутакаббири фахрфуруширо дуст надорад”.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(17-қисмат)

Ин афрод хар чи амволишон бештар бишавад ба хамон андоза бо пулишон, хам барои худишон шодий мехаранд ва хам дигаронро шод мекунанд. Ек мужохидро тажхиз мекунанд, ек бемористон месозанд, ек пул ва рохро месозанд, чох ё манбаъи тасфияйи оби барои мардум месозанд, маркази барои расидагий ба занони худ сарпараст месозанд ва соири корхойи оммун нафъаки ин ашхос бо пулишон анжомиш медихандки хам сабаби хушхоли худишон мешавад ва хам тамоми онхойики аз ин хадамот истефода мекунанд.

Усмон бин Афвон еки аз ин хеййирини будки ду бор бехиштро аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам харидори кард; бори аввал замоники чохи румаро харид [1] ва бори дувум замоники лашкари усраро мужаххаз кард. [2].ба хамин далил будки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои ёрониш мисли Анас розиаллоху анху дуо мекунад:

اللَّهُمَّ أَكْثِرْ مَالَهُ وَوَلَدَهُ، وَبَارِكْ لَهُ فِيمَا أَعْطَيْتَه[3]

 Ё аллох мол ва фарзандонишро зиёд бигардон ва дар ончи ба у бахшидайи баракат ато кун.

• Мовриди дигарики хаммайи инсонхо иттифоқи назар дорандки бароишон шодий меоварад ва шодийро бодавом мекунад саломатий ва вазиати жисмоний астки ислом аз қавонини тахорат гирифта то вазъи қавонини дар тахрими баъзи аз хурданихо ва нушиданихо ва аъмоли зараррасони дигар, ва сифоришхойи дар чигунагийи тағзия ва хоб ва варзиш ва ғейрих аз ин саломати жисмий инсонхо мухофизат мекунад,ва инсон бо риояти ин қавонини шариати аллох метавонад аз саломати жисмияш мухофизат кунад ва интури хам, ба пойдор мондани шодиш кўмак кунад.
• Мовриди мухимми дигарики инсонхо руйиш иттифоқ дорандки шодийхойишонро собит ва пойдор мекунад амният астки мо дар хамон

«وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Борхо ба он ишора кардемки амният дар мавориди мухталифи зиндагийро дарбар мегирад.

Ин маворид, ва мавориди мушобехи мусбати дигарики инсонхо зикр кардандро қонуни шариати аллох ба унвони абзорхойики ба шодий мунжар мешаванд қабул дорад. Аллох таоло бо таъкид бар мавориди мусбатики ном бурдем ва мавориди ризи дигарики ба унвони намодхойи зохирийи шодий вужуд доранд, дар қонуни асосий ва шариати худиш дар ек жамъ банди куллий се омили асосийро маншаъи тўлиди шодийи пойдор дар инсонхо маърифий мекунад, ва ин шодийхоро созмондехи, мудирият, контрол ва хидоят мекунад то аз табдил шудани онхо ба “ таваххуми хушхолий” жиловгирий шавад:

1. Еки аз ин мавориди килиди пойбанди ва иймони мухлисона ба ла илаха- иллаллох ва Мухаммадур росулуллох ба унвони мухимтарин ва зербаноийтарин омили шодий аст. Надоштани нигароний, изтироб ва афсурдагий ва расидани ба итминони қалбий, асоси хар новъи шодий аст, ва ин танхо бо дурий кардан аз барномахо ва қавонини ғейри шаръий ва табаъияти бе чун ва чиро аз қонуни шариати аллох таъмин мешавад. Аллох таоло мефармояд:

الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللَّهِ ۗ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ (رعد/28)

Он касоники иймон меоваранд ва  дилхойишон бо зикри аллох итминон ва оромиш пейдо мекунад. Огох бошид! Дилхо бо ёди аллох ба даражайи итминон мерасанд.

Дар инжо бояд арз кунамки хамчунонки даражайи мўъминин болотар аз даражайи муслимин аст ба хамин шева даражайи итминон болотар аз даражайи иймон аст:

وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِیمُ رَبِّ أَرِنِی کَیْفَ تُحْیِی الْمَوْتَى قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِن قَالَ بَلَى وَلَکِن لِّیَطْمَئِنَّ قَلْبِی(بقره/260)

Ва хенгомироки Иброхим гуфт: парвардигоро! Ба ман нишон биде чигуна мурдагонро зинда мекуни. Гуфт: магар иймон наёвардайи?! Гуфт: чиро! Ва ле то итминони қалб пейдо кунам.

(идома дорад……..)

---

[1]آثار المدینه المنوره، عبدالقدوس انصاری، ص: 245، چاپ مدینه/ الجواهره فی نسب النبی و اصحابه العشره: 2/173

[2] البدایه و النهایه: 5/4

[3]متفق عليه، أخرجه البخاري -واللفظ له- (ص536 ح 6378)، و (ص533 ح6334) و(ص534 ح6344) و رواه أيضاً (ص155 ح1982) بسنده عن أنس – رضي الله عنه. وأخرجه مسلم (ص1113 ح2480_2481)، و (ص780 ح660)