وَاعْتَصِمُوا – پروسه ی اجتناب ناپذیر«اتحاد»، دوران گذار به «وحدت» اسلامی

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс : фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс : фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(45- қисм)

Аёл киши ўзини қорнидаги инсонни қандай қилиб эхтиёт қилиши кераклигини яхши ўрганган бўлиши лозим, агар у бу нарсалардан огох бўлса, билган нарсаларини амалда яхши татбиқ қилиши керак, чунки ўртада ислом фитратида бўлган бир инсонни жони уни ихтиёрига берилган, ана бу инсонни қонини қадри каъбани қадридан хам юқорироқда туради, агар аёл киши хомиладорлик даврида бу дунёдан кўз юмса, у бир нав шахидлар жумласидан хисобланади, бу ерда аёл киши шундай бир неъматни эхтиёт қилиб сақлайдики, хўжайинини хурсанд қила оладиган бундан кўра юқорироқда турадиган бошқа неъматни ўзи йўқ, аммо мана бу қулоқсиз аёл бу нарсаларга эътибор бермайди ва қасддан, ўзини ихтиёри билан огох холида ана бу хомилани олдириб ташлайди ва бу болани ўлдиради, у мана бу шакл билан боласини жонини хатарга солиб уни ўлдиради, натижада эса ўзидан ва хўжайинидан, уни атрофидагилардан шодликни тортиб олади. Бу нарса қасддан ва огох холида йўл қоидаларига хилоф равишда хайдовчилик қилиб одам ўлдирган ва қасддан одам ўлдириш жиноятини қилган кишини мисолига ўхшайди. Бу ерда мана бу аёл жиноятчи саналади, лекин кока Абдуллох айтганидек уни танбех қилиш талоқ қилиш даражасига етиб бормайди.

Шу борада дўстларимизга керакли изохларни бериб ўтмоқчиман: аллох таоло мархамат қилади:

وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ (اسراء/33)

Аллох (ўлдиришни) харом қилган жонни ( яъни, қатл этилишга мустахақ бўлмаган жонни нохақ ўлдирмангиз, магар хақ шаръий қонун) билангина ўлдиришларингиз мумкиндир………….ана бу бола ўлдиришга лойиқ бўлган қандай гунох қилган эди? Аллох таоло қуйидагича мархамат қилмаганмиди?

مَن قَتَلَ نَفْساً بِغَیْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِی الأَرْضِ فَکَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعاً وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعاً (مائده/32)

Кимки бирон жонни ўлдирмаган ва ерда бузғунчилик қилиб юрмаган одамни ўлдирса, демак, гўё барча одамларни ўлдирибди ва кимки унга хаёт ато этса ( яъни ўлдиришдан бош тортса), демак; гўё барча одамларга хаёт берибди.

Хомилани қасд қилмаган холда ё қасдданга ўхшаган холда ўлдирилса, бу жиноятни баробарида дия тўланиши керак бўлади, буни хукми қасд қилмаган холда ёки қасдданга ўхшаган холда одам ўлдиришни хукми билан бир хил бўлади:

أَنَّ امْرَأَتَيْنِ مِنْ هُذَيْلٍ رَمَتْ إِحْدَاهُمَا الْأُخْرَى، فَطَرَحَتْ جَنِينَهَا، فَقَضَى فِيهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ[1]

Хузайл қабиласидаги икки аёл жанжаллашиб қолишади. Уларни бири бошқасини тош билан уради ва бу аёлни қорнидаги хомиласи билан бирга ўлдириб қўяди, бу ходиса борасида росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хузурларига келган пайтларида, у киши мархамат қиладиларки: уни хомиласининг дияси бир қул ё чўридур….. бу ерда ғурротиндан бўлган манзур оқ танли қул.

Умар ибни Хаттоб розиаллоху анхуни назари бўйича хам хомила нутфа холига ўтгандан сўнг бир инсонни нафсини хукмига ўтади, чунки бу нутфани бир инсонга ё нафсга айланиши учун имконият бор. Шунга асосланган холда, имом Мухаммад Ғаззолий Тусий хомилани олдириб ташлашни барча мархалаларини харом деб хисоблайди. 12 имомлик шиъаларни фиқхида хам хомилани олдириб ташлаш (ижхаз) хар қандай мархалада ва хар қандай йўлга кўра бўлса хам харом хисобланиб унга дия вожиб бўлади, чунки уларни эътиқоди бўйича инсонни хилқати нутфа пайтидан бошланади,

«إنَّ اوّلَ ما یُخْلَقُ نُطْفَه» .[2]

Ривоят қилинишича бир хомиладор аёлни Умар ибни Хаттоб розиаллоху анхуни хузурида ёмонлашади ва у киши бу аёлни чақиртирадилар, шунда бу аёл айтадики:

یَا وَیْلَهَا مَا لَهَا وَلِعُمَرَ!

Менга вой бўлсин, Умарни мен билан нима иши бор! Бу аёл йўлда келаётган пайтида тўсатдан оғриғи бошланиб қолади ва бир уйга кириб фарзандини дунёга келтиради; аммо бу бола икки марта фарёд ургач ўлади,

فَصَاحَ الصَّبِیُّ صَیْحَتَیْنِ ثُمَّ مَاتَ..[3]

Шунга асосланган холда, имоми Нававий рохимахуллох шу воқеага истинод қилиб айтади: агар бир аёлни хокимни ё қўмондонни хузурида ёмонланса ва уни муттахам қилинса, сўнгра хоким бир кишини юбориб мана бу аёлни хузурига келтиришни буюрса ва ана бу аёл эса қўрққанидан қорнидаги боласини тушуриб қўйса, хоким мана бу болани диясини тўлайди. Бу фатво Абу Ханифа томонидан берилган. Ханбалийларни пешвоси Ахмад хам айтганки: болани диясидан ташқари ана бу аёл учун хам дия берилиши керак; чунки хоким уни чақиртирган; шундай экан у мана бу аёлни сақлашга хам замонатчидур; бу нарса шунга ўхшайдики, гўёки бу аёлни урилади ва у буни натижасида ўлади. .[4]

(давоми бор……..)

[1] متفق علیه . همچنین: كتاب السنن الكبرى(الديات ) المعجم الكبير) باب الحاء) المعجم الأوسط (باب الميم) التلخيص الحبير )الديات) سنن أبي داود (الديات)سنن ابن ماجه (الديات) سنن الترمذي (الديات –الفرائض) سنن الدارقطني (الحدود والديات وغيره) سنن الدارمي (الديات) سنن النسائي (القسامة) صحيح البخاري (الديات) صحيح مسلم (القسامة والمحاربين والقصاص والديات) فتح الباري شرح صحيح البخاري (الديات) مسند الإمام أحمد- باقي مسند المكثرين / البحر الزخار المعروف بمسند البزار/ حديث أبي المليح عن أبيه/ المصنف/ أقضية رسول الله / مصنف عبد الرزاق/ العقول/ موطأ مالک/ نصب الراية في تخريج أحاديث الهداية/ اقتتلت امرأتان من هذيل فرمت إحداهما الأخرى بحجر قتلها وما في بطنها ، فاختصموا إلى النبي صلى الله عليه وسلم فقضى : ” أن دية جنينها غرة عبد أو وليدة ، وقضى أن دية المرأة على عاقلتها ، وقد رواه مسلم أيضا قال : حدثني أبو الطاهر قال أخبرنا ابن وهب رحمه الله قال وأخبرنا حرملة بن يحيى التجيبي ، قال أنبأنا ابن وهب قال أخبرني يونس بهذا الإسناد .

[2] محمدبن حسن حرّ عاملی، وسائل الشیعه الی تحصیل مسائل الشریعه، ج۱۹، ص۱۵، چاپ عبدالرحیم ربانی شیرازی، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳.

[3] الصنعانی، أبو بكر عبد الرزاق بن همام (متوفای211هـ)، المصنف، ج 9، ص 458، ح18010، باب من أفزعه السلطان، تحقیق حبیب الرحمن الأعظمی، ناشر: المكتب الإسلامی – بیروت، الطبعة: الثانیة، 1403هـ.

[4] النووی، أبی زكریا محیی الدین (متوفای676 هـ)، المجموع، ج 19، ص 12، ناشر: دار الفكر للطباعة والنشر والتوزیع، التكملة الثانیة.

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(45- قیسم)

عَیال کِیشِی اوُزِینِی قارنِیدَگِی اِنساننِی قَندَی قِیلِیب اِیختِیاط قِیلِیشِی کِیرَکلِیگِینِی یَحشِی اوُرگَنگَن بوُلِیشِی لازِم، اَگَر اوُ بُو نَرسَه لَردَن آگاه بوُلسَه، بِیلگَن نَرسَه لَرِینِی عَمَلدَه یَحشِی تَطبِیق قِیلِیشِی کِیرَک، چوُنکِی اوُرتَه دَه اِسلام فِطرَتِیدَه بوُلگَن بِیر اِنساننِی جانِی اوُنِی اِیختِیارِیگَه بِیرِیلگَن، اَنَه بُو اِنساننِی قانِینِی قَدرِی کَعبَه نِی قَدرِیدَن هَم یوُقارِیراقدَه توُرَه دِی، اَگَر عَیال کِیشِی خامِلَه دارلِیک دَورِیدَه بُو دُنیادَن کوُز یوُمسَه، اوُ بِیر نَوع شَهِیدلَر جُملَه سِیدَن حِسابلَه نَه دِی، بُو یِیردَه عَیال کِیشِی شوُندَی بِیر نِعمَتنِی اِیختِیاط قِیلِیب سَقلَیدِیکِی، حوُجَه یِینِینِی حوُرسَند قِیلَه آلَه دِیگَن بوُندَن کوُرَه یوُقارِیراقدَه توُرَه دِیگَن باشقَه نِعمَتنِی اوُزِی یوُق، اَمّا مَنَه بوُ قوُلاقسِیز عَیال بُو نَرسَه لَرگَه اِعتِبار بِیرمَیدِی وَ قَصددَن، اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن آگاه حالِیدَه اَنَه بُو خامِلَه نِی آلدِیرِیب تَشلَیدِی وَ بُو بالَه نِی اوُلدِیرَه دِی، اوُ مَنَه بُو شَکل بِیلَن بالَه سِینِی جانِینِی خَطَرگَه سالِیب اوُنِی اوُلدِیرَه دِی، نَتِیجَه دَه اِیسَه اوُزِیدَن وَ حُوجَه یِینِیدَن، اوُنِی اَطرافِیدَگِیلَردَن شادلِیکنِی تارتِیب آلَه دِی. بُو نَرسَه قَصددَن وَ آگاه حالِیدَه یوُل قائِدَه لَرِیگَه خِلاف رَوِیشدَه حَیداوچِیلِیک قِیلِیب آدَم اوُلدِیرگَن وَ قَصددَن آدَم اوُلدِیرِیش جِنایَتِینِی قِیلگَن کِیشِینِی مِثالِیگَه اوُحشَیدِی. بُو یِیردَه مَنَه بُو عَیال جِنایَتچِی سَنَلَه دِی، لِیکِن کاکَه عَبدُالله اَیتگَه نِیدِیک اوُنِی تَنبِیه قِیلِیش طَلاق قِیلِیش دَرَجَه سِیگَه یِیتِیب بارمَیدِی.

شُو بارَه دَه دوُستلَرِیمِیزگَه کِیرَکلِی اِیضاحلَرنِی بِیرِیب اوُتماقچِیمَن: اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِی: وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ (اسراء/33) اَلله (اوُلدِیرِیشنِی) حَرام قِیلگَن جاننِی ( یَعنِی،قَتل اِیتِیلِیشگَه مُستَحَق بوُلمَه گَن جاننِی ناحَق اوُلدِیرمَنگِیز،مَگَر حَق شَرعِی قانوُن) بِیلَنگِینَه اوُلدِیرِیشلَرِینگِیز موُمکِیندِیر………اَنَه بُو بالَه اوُلدِیرِیشگَه لایِیق بوُلگَن قَندَی گوُناه قِیلگَن اِیدِی؟ اَلله تَعالَی قوُیِیدَگِیچَه مَرحَمَت قِیلمَه گَنمِیدِی؟ مَن قَتَلَ نَفْساً بِغَیْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِی الأَرْضِ فَکَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعاً وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعاً (مائده/32) کِیمکِی بِیران جاننِی اوُلدِیرمَه گَن وَ یِیردَه بوُزغوُنچِیلِیک قِیلِیب یوُرمَه گَن آدَمنِی اوُلدِیرسَه، دِیمَک، گوُیا بَرچَه آدَملَرنِی اوُلدِیرِیبدِی وَ کِیمکِی اوُنگَه حَیات عَطا اِیتسَه ( یَعنِی اوُلدِیرِیشدَن باش تارتسَه)، دِیمَک؛ گوُیا بَرچَه آدَملَرگَه حَیات بِیرِیبدِی.

خامِلَه نِی قَصد قِیلمَه گَن حالدَه یا قَصددَنگَه اوُحشَه گَن حالدَه اوُلدِیرِیلسَه، بُو جِنایَتنِی بَرابَرِیدَه دِییَه توُلَه نِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی، بوُنِی حُکمِی قَصد قِیلمَه گَن حالدَه یاکِی قَصددَنگَه اوُحشَه گَن حالدَه آدَم اوُلدِیرِیشنِی حُکمِی بِیلَن بِیر هِیل بوُلَه دِی: أَنَّ امْرَأَتَيْنِ مِنْ هُذَيْلٍ رَمَتْ إِحْدَاهُمَا الْأُخْرَى، فَطَرَحَتْ جَنِينَهَا، فَقَضَى فِيهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ[1] هُذَیل قَبِیلَه سِیدَگِی اِیککِی عَیال جَنجَللَه شِیب قالِیشَه دِی. اوُلَرنِی بِیرِی باشقَه سِینِی تاش بِیلَن اوُرَه دِی وَ بُو عَیالنِی قارنِیدَگِی خامِلَه سِی بِیلَن بِیرگَه اوُلدِیرِیب قوُیَه دِی، بُو حادِیثَه بارَه سِیدَه رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی حوُضوُرلَرِیگَه کِیلگَن پَیتلَرِیدَه اوُ کِیشِی مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی: اوُنِی خامِلَه سِی نِینگ دِییَه سِی بِیر قوُل یا چوُرِیدوُر……..بُو یِیردَه غُرَّةٍ دَن بوُلگَن مَنضُور آق تَنلِی قوُل.

عُمَر اِبنِ خَطّاب رَضِیَ الله عَنهُ نِی نَظَرِی بوُیِیچَه هَم خامِلَه نُطفَه حالِیگَه اوُتگَندَن سُونگ بِیر اِنساننِی نَفسِینِی حُکمِیگَه اوُتَه دِی، چوُنکِی بُو نُطفَه نِی بِیر اِنسانگَه یا نَفسگَه اَیلَه نِیشِی اوُچُون اِمکانِیَت بار. شوُنگَه اَساسلَنگَن حالدَه، اِمام مُحَمَّد غَزّالِی طوُسِی خامِلَه نِی آلدِیرِیب تَشلَشنِی بَرچَه مَرحَلَه لَرِینِی حَرام دِیب حِسابلَیدِی. 12 اِماملِیک شِیعَه لَرنِی فِقهِیدَه هَم خامِلَه نِی آلدِیرِیب تَشلَش ) إجهاض( هَر قَندَی مَرحَلَه دَه وَ هَر قَندَی یوُلگَه کوُرَه بوُلسَه هَم حَرام حِسابلَه نِیب اوُنگَه دِییَه واجِب بوُلَه دِی، چوُنکِی اوُلَرنِی اِعتِقادِی بوُیِیچَه اِنساننِی خِلقَتِی نُطفَه پَیتِیدَن باشلَه نَه دِی، «إنَّ اوّلَ ما یُخْلَقُ نُطْفَه» .[2]

رِوایَت قِیلِینِیشِیچَه بِیر خامِلَه دار عَیالنِی عُمَر اِبنِ خَطّاب رَضِیَ الله عَنهُ نِی حُوضُورِیدَه یامانلَه شَه دِی وَ اوُ کِیشِی بُو عَیالنِی چَه قِیرتِیرَه دِیلَر، شوُندَه بُو عَیال اَیتَه دِیکِی: یَا وَیْلَهَا مَا لَهَا وَلِعُمَرَ! مِینگَه وای بوُلسِین، عُمَرنِی مِین بِیلَن نِیمَه اِیشِی بار! بُو عَیال یوُلدَه کِیلَه یاتگَن پَیتِیدَه توُسَتدَن آغرِیغِی باشلَه نِیب قالَه دِی بِیر اوُیگَه کِیرِیب فَرزَندِینِی دُنیاگَه کِیلتِیرَه دِی؛ اَمّا بوُ بالَه اِیککِی مَرتَه فَریاد اوُرگَچ اوُلَه دِی، فَصَاحَ الصَّبِیُّ صَیْحَتَیْنِ ثُمَّ مَاتَ..[3]

شوُنگَه اَساسلَنگَن حالدَه، اِمامِی نَوَوِی رَحِمَهُ الله شُو واقِیعَه گَه اِستِناد قِیلِیب اَیتَه دِی: اَگَر بِیر عَیالنِی حاکِمنِی یا قوُمانداننِی حوُضوُرِیدَه یامانلَنسَه وَ اوُنِی مُتَّحَم قِیلِینسَه، سُونگرَه حاکِم بِیر کِیشِینِی یوُبارِیب مَنَه بُو عَیالنِی حوُضوُرِیگَه کِیلتِیرِیشنِی بوُیوُرسَه وَ اَنَه بُو عَیال اِیسَه قوُرققَه نِیدَن قارنِیدَگِی بالَه سِینِی توُشوُرِیب قوُیسَه، حاکِم مَنَه بُو بالَه نِی دِییَه سِینِی توُلَیدِی. بُو فَتوا اَبُو حَنِیفَه تامانِیدَن بِیرِیلگَن. حَنبَلِی لَرنِی پِیشواسِی اَحمَد هَم اَیتگَنکِی: بالَه نِی دِییَه سِیدَن تَشقَه رِی اَنَه بُو عَیال اوُچُون هَم دِییَه بِیرِیلِیشِی کِیرَک؛ چوُنکِی حاکِم اوُنِی چَه قِیرتِیرگَن؛ شوُندَی اِیکَن اوُ مَنَه بُو عَیالنِی سَقلَشگَه هَم زَمانَتچِیدُور؛ بُو نَرسَه شوُنگَه اوُحشَیدِیکِی، گوُیاکِی بُو عَیالنِی اوُرِیلَه دِی وَ اوُ بوُنِی نَتِیجَه سِیدَه اوُلَه دِی. . .[4]

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس هشتم: شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

درسهای مقدماتی/درس هشتم: شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(45- قسمت)

در این صورت زن لازم است و باید هم چگونگی مراقبت از آن انسانی که در شکمش است را بلد باشد و هم اگر بلد است باید پایبند باشد به آن چیزهائی که بلد است، چون جان یک انسانی در اختیارش است که بر فطرت اسلام است و ارزش خونش از کعبه هم بالاتر است و اگر زنی در این راه فوت کند حکم نوعی شهید هم دارد، حالا زن باید از چنین نعمتی نگهداری کند که بالاتر از آن برای شاد کردن شوهرش وجود ندارد، اما این زن خیره سر می آید و گوش نمی دهد و عمدا و به میل خودش و آگاهانه اعمالی را انجام می دهد که احتمال سقط و کشتن آن بچه هست، و اینجوری روی جان بچه اش ریسک می کند، و بچه را می کشد، و شادی را از خودش، شوهرش و اطرافیانش می گیرد. مثل کسی که آگاهانه و عمدا بر خلاف قوانین راهنمائی و رانندگی رانندگی می کند و مرتکب قتل غیر عمد می شود. حالا این زن یک مجرم است اما تنبیه او در آن حدی نیست که کاک عبدالله می گفت. یعنی طلاق.

در این باره لازم می دانم توضیحاتی را خدمت دوستان ارائه بدهم : الله تعالی می فرماید:وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ (اسراء/33) و کسی را نکشید که خداوند کشتن او را – جز به حق‌ – حرام کرده است …… آن بچه چه گناهی کرده که باید کشته بشود؟ مگر الله تعالی نمی فرماید: مَن قَتَلَ نَفْساً بِغَیْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِی الأَرْضِ فَکَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعاً هرکس انسانی را بدون ارتکاب قتل، یا فساد در زمین بکشد، چنان است که گوئی همه انسانها را کشته است، وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعاً (مائده/32) و هرکس انسانی را از مرگ رهائی بخشد، چنان است که گوئی همه مردم را زنده کرده است‌.

این قتل غیر عمد یا شبه عمد جنین یک جرم است که باید در برابرش دیه پرداخت بشود و حکم قتل غیر عمد و شبه عمد را دارد :أَنَّ امْرَأَتَيْنِ مِنْ هُذَيْلٍ رَمَتْ إِحْدَاهُمَا الْأُخْرَى، فَطَرَحَتْ جَنِينَهَا، فَقَضَى فِيهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ[1] دو زن از قبیله ی هذیل با یکدیگر درگیر شدند . یکی بر دیگری سنگ انداخت و او و جنینش را که در شکم داشت کشت در این باره نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمدند و ایشان فرمود: دیه ی جنین او یک عبد یا امه است . . منظور از غُرَّةٍ یعنی یه برده ی سفید پوست .

نظر عمر بن خطاب رضی الله عنه هم این است که بچه به محض بسته شدن نطفه حکم نفس انسان را دارد چون امکان تبدیل شدن به یک انسان و نفس را دارد. بر این اساس کسی چون امام محمد غزالی طوسی اسقاط جنین را در تمام مراحل حرام می داند. در فقه شیعه ی 12 امامی هم اسقاط عمدی جنین) إجهاض( در هر مرحله‌ای و از هر راهی حرام و موجب دیه است، چون بر این باورند که خلقت انسان از همان انعقاد نطفه آغاز می شود«إنَّ اوّلَ ما یُخْلَقُ نُطْفَه» .[2]

روایت است که از زن حامله ای نزد عمر بن خطاب رضی الله عنه بدگوئی کردند و او زن را احضار کرد، آن زن گفت : یَا وَیْلَهَا مَا لَهَا وَلِعُمَرَ! واى بر من مرا با عمر چكار! در بین راه كه مى‌آمد ناگهان درد زایمان آن زن را فرا گرفت، واردخانه‌اى شد، فرزندش را به دنیا آورد؛ اما آن كودك دو بار فریاد زد و مرد، فَصَاحَ الصَّبِیُّ صَیْحَتَیْنِ ثُمَّ مَاتَ..[3]

بر این اساس امام نووی رحمه الله با استناد به این واقعه می گوید: اگر از زنى نزد حاكم و فرماندهى بدگویى كرده و او را متهم كنند، سپس حاكم كسى را نزدش بفرستد تا او را احضار كنند و آن زن از ترس،‌ فرزند در رحمش را سقط نماید، بر حاكم است كه دیه وى را بپردازد. این فتوا از ابوحنیفه است. و احمد پیشواى حنبلی ها گفته است: افزون بر طفل براى زن هم باید دیه بدهند؛ چون حاكم او را احضار كرده است؛ پس ضامن حفظ زن هم هست؛ مانند آن كه زن را بزنند و او بمیرد.[4]

(ادامه دارد……)

Рахбарият дар дорул ислом.

Рахбарият дар дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(10- қисмат)

-Имоми Мовардий рохимахуллох ( 450 х) мегуяд: хокимияти ду ё се имом дар замони вохид ва сарзамини вохид ба ижмоъ мужоз нест. ^[1]

Абул Маъалий Жавиний рохимахуллох (478 х) хам мегуядки дар асри у хам ижмоъи уламо дар мамнуъ будани теъдоди имом ва рахбар вужуд дорад. ^[2]

-Имоми Нававий рохимахуллох ( 676 қамарий) нез мегуяд: уламоъ иттифоқ доранд бар инки дар ек замон барои ду рахбар хукми рахбарий дода немешавад ва ин фарқ надорад дорул ислом вусъат дошта бошад ё хейр. ^[3]

Ханбалия:

-Имоми Рохибоний рохимахуллох ( 1243 қ) муфтийи ханбалийхойи Дамашқ мегуяд:

” لَا يَجُوزُ تَعَدُّدُ الإمامِ”^[4]

теъдоди рахбар жоиз нест.

Зохирий:

-Ибни Хазм Андалусий рохимахуллох ( 456 қ) мегуяд: аллох азза жалла тафарруқ ва кешмикеш ва даргирийи дохилийро харом карда аст, ва агар ду имом вужуд дошта бошад тафарруқики харом аст иттифоқ меофтад ва кешмикеш ва даргирий ба вужуд меояд ва офтодан дар гунох ва саркаший аз аллох таоло иттифоқ меофтад.^[5]

Боз ибни Хазм рохимахуллох :уламоъи муслимин иттифоқ дорандки мужоз нест дар замони вохид дар тамоми дунё ду рахбар ва имом бар муслимин хокимият кунанд, на бо хам ва на жудо аз хам, дар ду макон ва на дар ек макони вохид. ^[6]

Шиъаёни 12 имомия ё жаъфария:

Шиъаён аз иборати ” вилояти тадбирий” , ” вилояти танзимий” , ” вилояти фақих” ва ” имоми вожибут тоах” барои хоким ва рахбари дорул ислом истефода карданд ва вилоят дар ин маъоний аз нигохи шиъаёни жаъфарий яъни: хукумат ва идорайи кишвар ва ижройи қавонини шаръ муқаддас ва бо истинод ба сийрайи амирал мўъминин Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху ва соири аиммайи ахли байт бар ин боваранд ” имоми вожибут тоах” хамиша еки буда ва бояд еки бошад. ^[7]

Дастайи дигари вужуд дорандки боз мўътақид ба манъи вужуди ду рахбар дар ек замони вохид хастанд магар дар холати изтирор ва заруратки иллат ва сабаби монеъ аз иттиход бар ек имом ва рахбари вохиди бошад.

Моликия:

Имоми Абу Абдуллох Мухаммад ибни Али ибни Умар Мозарий рохимахуллох (536 қ) мужтахиди замони худиш мегуяд: ақди ду имом дар асри вохид мужоз нест. Аммо баъзи аз мутааххирин аз ахли усул ишора кардандки агар сарзамини муслимин вусъат пейдо кунад ва фосилахо зиёд шавад ва дастурот ва тадбироти имом ва рахбар ба баъзи аз манотиқ нарасад ба хадди дар холати изтирор барои таъйини имом қарор бигирандки умури онхоро бичархонад дар чанин холати изтирор ва заруратий таъйини имоми жадид мушкили надорад. .^[8]

Қуртубий рохимахуллох ( 671 қ) нез дар мовриди хадиси Урфажа ва Абдуллох ибни Амрки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда:

مَنْ أَتَاكُمْ وَأَمْرُكُمْ جَمِيعٌ عَلَى رَجُلٍ وَاحِدٍ، يُرِيدُ أَنْ يَشُقَّ عَصَاكُمْ، أَوْ يُفَرِّقَ جَمَاعَتَكُمْ، فَاقْتُلُوهُ»^[9]:

” хар каси дар холи назди шумо омадки хавли ек шахс иттиход ва инсижом доштид ва қасди ижоди тафрақа дар бейнитон дошт, уро бикушид” мегуяд: ва ин бехтарин далил бар манъи вужуди ду имом аст, чун теъдоди имом ба ижоди шикоф ва мухолифат ва чанд дастагий ва тўлиди фитнахо ва аз бейн рафтани неъматхо хатм мешавад, аммо агар сарзаминхойи исломий аз хам дур бошанд ва натавон ба сурати вохид онхоро идора кард мисли Андалус ва Хуросон вужуди чанд имом мужоз аст. .^[10]

(идома дорад…….)

[1] الماوردي، علي بن محمد بن محمد بن حبيب،أدب الدنیا و الدین ، بدون ط، دار مكتبة الحياة، 1986م، بيت حنينا، القدس، 1 /136 . / فأما إقامة إمامين أو ثلاثة في عصر واحد، وبلد واحد فلا يجوز إجماعاً

[2] إمام الحرمين الجويني، عبد الملك بن عبد االله بن يوسف، الارشاد الی القواطع الادلة فی اصول الاعتقاد،ت: أحمد عبد الرحيم السايح وتوفيق علي وهبة، ط1 ،مكتبة الثقافة الدينية، القاهرة، 2009م، ص 326، / أن عقد الإمامة لشخصين في صقع واحد متضايق الخطط والمخالف غير جائز، وقد حصل الإجماع عليه

[3] النووي، أبو زكريا يحيى بن شرف، المنهاج شرح صحیح مسلم بن الحجاج ، ط2 ،دار إحياء التراث العربي، بيروت، 1392هـ، 12 /232 / ” اتفق العلماء على أنه لا ُعقد لخليفتين في عصر واحد سواء اتسعت دار الإسلام أم لا”

[4] الرحيباني، مصطفى بن سعد بن عبده، مطالب أولی النهی فی شرح غایة المنتهی ، ط2 ،المكتب الإسلامي، بيروت، 1994م، 6 /263

[5] ابن حزم، أبو محمد علي بن أحمد، ت: محمد إبراهيم وعبد الرحمن عميرة، ط2 ،دار الجيل، بيروت، 1996م، 4/151 . / فحرم الله – عز وجل- التفرق، والتنازع، وإذا كان إمامان فقد حصل التفرق المحرم، فوجد التنازع، ووقعت المعصية لله تعالی

[6] ابن حزم، علي بن أحمد بن سعيد، مراتب الاجماع فی العبادات و المعاملات و الاعتقادات، بدون ط، دار الكتب العلمية، بيروت، بدون ت، 1 /124 . / ابن حزم456″ه”- رحمه الله- إذ قال:” اتفقوا أنه لا يجوز أن يكون على المسلمين في وقت واحد في جميع الدنيا إمامان، لا متفقان ولا متفرقان، ولا في مكانين ولا في مكان واحد

[7] روح الله خمینى, ولایت فقیه (قم: آزادى, بى تا) ص 56.

[8] لمازري المالكي، أبو عبد االله محمد بن علي بن عمر، المعلم بفوائد مسلم، ت: محمد الشاذلي النفير، ط2 ،المؤسسة الوطنية للكتاب، الجزائر، 1991م، 3 /54 ،55 / العقد لإمامين في عصر واحد لا يجوز. وقد أشار بعض المتأخرين من أهل الأصول إلى أن ديار المسلمين إذا اتسعت وتباعدت وكان بعض الأطراف لا يصل إليه خبر الإمام ولا تدبيره حتى يضطروا إلى إقامة إمام يدبرهم فإن ذلك يسوغ لهم

[9] مسلم 4904

[10] القرطبي، محمد بن أحمد بن أبي بكر بن فرج، الجامع لأحكام القرآن ، ت: أحمد البردوني وإبراهيم أطفيش، ط2 ،دار الكتب المصرية، القاهرة، 1964م، 1 /273 / إذ قال في حديث عرفجة وعبد الله بن عمرو السابقين:” وهذا أدل دليل على منع إقامة إمامين؛ ولأن ذلك يؤدي إلى النفاق والمخالفة والشقاق وحدوث الفتن وزوال النعم، لكن إن تباعدت الأقطار وتباينت كالأندلس وخراسان جاز ذلك” / ابن الأزرق، محمد بن علي بن محمد بن علي المالكي، بدائع السلک فی طبائع الملک ، ت: علي سامي النشار، ط1 ،دار السلام، القاهرة، 2008م، 1 /77 / ابن عرفة فيما حكى عنه ابن الأزرق المالكي”896ه”:” فلو بـعُد موضع الإمام حتى لا ينفذ حكمه في بعض الأقطار البعيدة، جاز نصب غيره في ذلك القطر/ الدسوقی ، حاشیه الدسوقی علی الشرح الکبیر ،144 /7 / الدسوقي”1230ه”:” وقيل بالجواز إذا كان لا يمكن النيابة لتباعد الأقطار جداً واقتصر عليه ابن عرفة

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс : фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс : фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(44- қисм)

– Мусулмонларни ўртасида шодликни барбод қилувчи ва уни бузувчи, деб хисобланган омиллардан яна бири, ўринсиз ёмон гумон қилишдур.

Шахс зикр қилиб ўтилган мана бу жиноятларни хаммасини қилган пайтида, биринчи бўлиб уни қалбига хужум қилиб уни фасодлантирадиган нарса шак ва гумонни пайдо бўлиши ва ана бу касалликдан кейин вужудга келадиган бошқа қалбий беморликлардур. Аллох таоло мархамат қиладики:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثِیراً مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا یَغْتَب بَّعْضُکُم بَعْضاً أَیُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَن یَأْکُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِیمٌ ‏(حجرات/12)

Эй мўъминлар, кўп гумон(лар)дан четланинглар! Чунки айрим гумон(лар) гунохдур! ( Ўзгаларнинг айблари ортидан) жосуслик қилиб юрманглар ва айримларингиз айримларни ғийбат қилмасин! Сизлардан бирон киши ўзининг ўлган биродарини гўштини ейишни яхши кўрурми?! Ана ёмон кўрдингизми?! (бас, гунохи бундан-да ортиқ бўлган ғийбатни хам ёмон кўрингиз)! Аллохдан қўрқингиз! Албатта аллох тавбаларни қабул қилгувчи, мехрибондир.

Демак мана бу яна бир содда дастур мўъминларни қалбий саломатлигини ва шодлигини мухофизат қилиш учундир, аммо шахс мана бу очиқ-ойдин дастурни кўрмасликка олади ва ўзини турли- хил касалликларга, махсусан ёмон гумонни оқибатларига дучор қилади, буни натижасида эса даъват ва жиход майдонларида, хонадонларни ва дўстларни, қўшниларни даврасида ва ишхоналарда ва инсонларнинг ижтимоъий хаётидаги бошқа майдонларда шахсни кўнглини совушига,тушкинликка тушишига, бехоллигига,ғам- ғуссасига сабаб бўлади, у муқобил тарафдан кўрган хар қандай арзимаган номуносиб амални жуда хам катталаштириб юборади, аслида эса мана бу амал учун унутиш, хато, жохилликка ўхшаш ўнлаб узрларни келтириш мумкин, бундан ташқари у муқобил тараф учун уни амалига алоқаси бўлмаган сенарио ва достонларни тасаввур қилиб кўради. Бу шахс мана шу шаклда осонлик билан ўзини оромишини ва шодлигини нишонга олади ва буни эвазига хавотир,изтироб,тушкинлик каби касалликларни ва ёмон гумон қилиш сабабли келиб чиқадиган беморликларни сотиб олади. Хақиқатда эса у бошидан охиригача зарарли бўлган савдони амалга оширади.

Мана бундай қалбий касалликлар пайдо бўлгандан ва душманни шаръий даражаларга ажратишни бузиб ташлангандан сўнг ва мусулмонларни жиноятчиларни жойгохига тушуриб юборилган ва хабарларни фосиқ кимсалардан қабул қилиб олингандан сўнг, қўлга киритиладиган самарани аввалгиси тафарруқ ширкини вужудга келишидур. Биринчи бўлиб қалблар бир-биридан узоқлашади, бундан сўнг жисмлар хам узоқлашиб кетади, хатто безор бўлиш даражасига етиб боради.

Хозиргача бу борада даъват ва жиходга алоқадор бўлган жуда кўп намуналарни зикр қилиб ўтканмиз, агар рухсат берсангизлар биринчи жамиятга оид бир намунани сизларга айтиб бермоқчиман, сиз буни мисолида мана бу лойиха қандай қилиб хонадонларда шаклланиши ва қандай қилиб аёл, эркак киши ва фарзандлар шодликни барбод қилишларини кўра оласиз:

Аллох таоло мархамат қиладики:

وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21)‏

Унинг оятларидан (яна бири) – у зот сизлар хамдам бўлишларингиз учун ўзларингиздан жуфтлар яратиши ва ўрталарингизда ошнолик ва мехр- мухаббат пайдо қилишидир. Албатта бунда тафаккур қиладиган қавм учун оят- ибратлар бордир.

Хўп, энди аллох таоло эркакни қалбини мана бу аёл орқали кўчманчи бўлишдан ва хар лахза хали у ерда ва хали бу ерда бўлишдан нажот берган пайтида, ва эркакни қалби ана шу аёлда сокин бўлиб оромиш топган пайтида, шу эркакни қалби яна қайтадан овора бўлиб кўчманчи бўлиб қолмаслиги учун унга маваддах ва рохмах номи остидаги иккита абзорни жойлаштирган, масалан бу ерда аёлни бир манзилга ўхшатсак, эркак киши дунёда мана бу манзилни мехмони хисобланади, хатто баъзилар учун бу нарса қиёматда хам мавжуд, аёл киши дунёда эркак киши сокин бўлиши учун керакли бўлган имкониятни аллохни шариатидаги қонунга мувофиқ равишда мухайё қилиши лозим, шу тарзда у мухаббатдан бўлган “ўзини улушини” маваддах ва рохмахга қўшади ва буни самараси уни ўзига ва хўжайинига ва фарзандларига ва хар икки тарафни оила аъзоларига шодликни улашишдан иборат ; лекин аёл киши мана бу ўринларда аллохни шариатидаги қонунга риоят қилмайдиган бўлса ва ўзини ғайри исломий ахлоқи билан хўжайинининг қалби овора бўлиши учун сабабларни мухайё қиладиган бўлса, хақиқатда у беназокат ва тарбиясиз манзил эгаси каби ўзини мехмонини ранжишига ва қочиб кетишига боис бўлади, энди мана бу ишлар рўй берган вақтида шодлик хам камаяди ва йўқолиб хам кетади, натижада эса мана бу шодликни йўқлигини таъсири фарзандларга ва икки томонни оила аъзоларига хам асар қилади. Шу равиш билан аёл киши ўзини ғайри шаръий амаллари орқали оилани хаётида шодликни барбод қилувчи омилга айланади.

Сизларга шундай бир намунани келтириб ўтмоқчиман,чунки хозирги пайтда бу нарса аёллар томонидан кўрмасликка олинади. Аёл киши хомиладор бўлган вақтида уни биринчи ва асосий вазифаси қорнидаги болани эхтиёт қилиб сақлаши бўлади, ана бу бола туғилгандан сўнг эса аллохни шариатида сут эмизишдан тортиб кейинги бошқа моддий “вазифа ва таклифлар” каби ўринларни барчаси онани зиммасига юкланмайди, буларни хаммаси бутунлай отани зиммасига қўйилган. Гўёки ана бу ишлардаги онани асосий вазифаси хомиладорлик даврига чегараланган, бола туғилиши билан бу вазифа уни зиммасидан соқит бўлади ва отани зиммасига юкланади, албатта аёлни хомиладорлик даврида хам отани ўзига яраша вазифалари мавжуд.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(44- قیسم)

مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه شادلِیکنِی بَرباد قِیلوُچِی وَ اوُنِی بوُزُووچِی، دِیب حِسابلَنگَن عامِللَردَن یَنَه بِیرِی، اوُرِینسِیز یامان گوُمان قِیلِیشدوُر.

شَخص ذِکر قِیلِیب اوُتِیلگَن مَنَه بُو جِنایَتلَرنِی هَمَّه سِینِی قِیلگَن پَیتِیدَه، بِیرِینچِی بوُلِیب اوُنِی قَلبِیگَه هُجوُم قِیلِیب اوُنِی فَسادلَنتِیرَه دِیگَن نَرسَه شَک وَ گوُماننِی پَیدا بوُلِیشِی وَ اَنَه بُو کَسَللِیکدَن کِییِین وُجُودگَه کِیلَه دِیگَن باشقَه قَلبِی بِیمارلِیکلَردوُر. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثِیراً مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا یَغْتَب بَّعْضُکُم بَعْضاً أَیُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَن یَأْکُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِیمٌ ‏(حجرات/12) اِی مُؤمِنلَر، کوُپ گوُمان(لَر)دَن چِیتلَه نِینگلَر! چوُنکِی اَیرِیم گوُمان(لَر) گوُناهدوُر! (اوُزگَه لَرنِینگ عَیبلَرِی آرتِیدَن) جاسوُسلِیک قِیلِیب یوُرمَنگلَر وَ اَیرِیملَرِینگِیز اَیرِیملَرِینگِیزنِی غِیبَت قِیلمَه سِین! سِیزلَردَن بِیران کِیشِی اوُزِینِینگ اوُلگَن بِرادَرِینِی گوُشتِینِی یِییِیشنِی یَحشِی کوُرُورمِی؟! اَنَه یامان کوُردِینگِیزمِی؟! (بَس، گوُناهِی بوُندَن- دَه آرتِیق بوُلگَن غِیبَتنِی هَم یامان کوُرِینگِیز)! اَلله دَن قوُرقِینگِیز! اَلبَتَّه اَلله تَوبَه لَرنِی قَبوُل قِیلگوُچِی،مِهرِباندِیر.

دِیمَک مَنَه بُو یَنَه بِیر ساددَه دَستوُر مُؤمِنلَرنِی قَلبِی سَلامَتلِیگِینِی وَ شادلِیگِینِی مُخافِظَت قِیلِیش اوُچُوندِیر، اَمّا شَخص مَنَه بُو آچِیق- آیدِین دَستوُرنِی کوُرمَسلِیککَه آلَه دِی وَ اوُزِینِی توُرلِی- هِیل کَسَللِیکلَرگَه، مَخصُوصاً یامان گوُماننِی عاقِبَتلَرِیگَه دوُچار قِیلَه دِی، بوُنِی نَتِیجَه سِیدَه اِیسَه دَعوَت وَ جِهاد مَیدانلَرِیدَه،خانَدانلَرنِی وَ دوُستلَرنِی،قوُشنِیلَرنِی دَورَه سِیدَه وَ اِیشخانَه لَردَه وَ اِنسانلَرنِینگ اِجتِمائِی حَیاتِیدَگِی باشقَه مَیدانلَردَه شَخصنِی کوُنگلِینِی ساوُوشِیگَه، توُشکِینلِیککَه توُشِیشِیگَه، بِیحاللِیگِیگَه،غَم- غُصَّه سِیگَه سَبَب بوُلَه دِی، اوُ مُقابِل تَرَفدَن کوُرگَن هَر قَندَی اَرزِیمَه گَن ناموُناسِب عَمَلنِی جوُدَه هَم کَتتَه لَشتِیرِیب یوُبارَه دِی، اَصلِیدَه اِیسَه مَنَه بُو عَمَل اوُچُون اوُنُوتِیش،خَطا، جاهِللِیککَه اوُحشَش اوُنلَب عُذرلَرنِی کِیلتِیرِیش موُمکِین، بوُندَن تَشقَه رِی اوُ مُقابِل تَرَف اوُچُون اوُنِی عَمَلِیگَه عَلاقَه سِی بوُلمَه گَن سِینَه رِی وَ داستانلَرنِی تَصَوُّر قِیلِیب کوُرَه دِی. بُو شَخص مَنَه شُو شَکلدَه آسانلِیک بِیلَن اوُزِینِی آرامِیشِینِی وَ شادلِیگِینِی نِشانگَه آلَه دِی وَ بُونِی عِوَضِیگَه خَواطِر،اِضطِراب، توُشکِینلِیک کَبِی کَسَللِیکلَرنِی وَ یامان گوُمان قِیلِیش سَبَبلِی کِیلِیب چِیقَه دِیگَن بِیمارلِیکلَرنِی ساتِیب آلَه دِی. حَقِیقَتدَه اِیسَه اوُ باشِیدَن آخِیرِیگَه چَه ضَرَرلِی بُولگَن سَودانِی عَمَلگَه آشِیرَه دِی.

مَنَه بوُندَی قَلبِی کَسَللِیکلَر پَیدا بوُلگَندَن وَ دُشمَننِی شَرعِی دَرَجَه لَرگَه اَجرَه تِیشنِی بوُزِیب تَشلَنگَندَن سُونگ وَ مُسُلمانلَرنِی جِنایَتچِیلَرنِی جایگاهِیگَه توُشوُرِیب یوُبارِیلگَن وَ خَبَرلَرنِی فاسِق کِیمسَه لَردَن قَبُول قِیلِیب آلِینگَندَن سُونگ، قوُلگَه کِیرِیتِیلَه دِیگَن ثَمَرَه نِی اَوَّلگِیسِی تَفَرُّق شِیرکِینِی وُجُودگَه کِیلِیشِیدوُر. بِیرِینچِی بوُلِیب قَلبلَر بِیر- بِیرِیدَن اوُزاقلَه شَه دِی، بوُندَن سُونگ جِسملَر هَم اوُزاقلَه شِیب کِیتَه دِی، حَتَّی بِیزار بُولِیش دَرَجَه سِیگَه یِیتِیب بارَه دِی.

حاضِرگَه چَه بُو بارَه دَه دَعوَت وَ جِهادگَه عَلاقَه دار بوُلگَن جُودَه کوُپ نَمُونَه لَرنِی ذِکر قِیلِیب اوُتگَنمِیز، اَگَر رُحصَت بِیرسَنگِیزلَر بِیرِینچِی جَمِیعیَتگَه آئِد بِیر نَمُونَه نِی سِیزلَرگَه اَیتِیب بِیرماقچِیمَن، سِیز بوُنِی مِثالِیدَه مَنَه بُو لایِیحَه قَندَی قِیلِیب خانَدانلَردَه شَکللَه نِیشِی وَ قَندَی قِیلِیب عَیال، اِیرکَک کِیشِی وَ فَرزَندلَر شادلِیکنِی بَرباد قِیلِیشلَرِینِی کوُرَه آلَه سِیزلَر: اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی: وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21)‏ اوُنِینگ آیَتلَرِیدَن (یَنَه بِیرِی) – اوُ ذات سِیزلَر هَمدَم بوُلِیشلَرِینگِیز اوُچُون اوُزلَرِینگِیزدَن جُفتلَر یَرَه تِیشِی وَ اوُرتَه لَرِینگِیزدَه آشنالِیک وَ مِهر- مُحَبَّت پَیدا قِیلِیشِیدوُر. اَلبَتَّه بوُندَن تَفَکُّر قِیلَه دِیگَن قَوم اوُچُون آیَت- عِبرَتلَر باردِیر.

حوُپ، اِیندِی اَلله تَعالَی اِیرکَکنِی قَلبِینِی مَنَه بُو عَیال آرقَه لِی کوُچمَنچِی بوُلِیشدَن وَ هَر لَهظَه هَلِی اوُ یِیردَه وَ هَلِی بُو یِیردَه بوُلِیشدَن نَجات بِیرگَن پَیتِیدَه، وَ اِیرکَکنِی قَلبِی اَنَه شُو عَیالدَه ساکِن بوُلِیب آرامِیش تاپگَن پَیتِیدَه، شوُ اِیرکَکنِی قَلبِی یَنَه قَیتَه دَن آوارَه بوُلِیب کوُچمَنچِی بوُلِیب قالمَسلِیگِی اوُچُون اوُنگَه مَوَدَّه وَ رَحمَه نامِی آستِیدَگِی اِیککِیتَه اَبزارنِی جایلَشتِیرگَن، مَثَلاً بوُ یِیردَه عَیالنِی بِیر مَنزِیلگَه اوُحشَتسَک، اِیرکَک کِیشِی دُنیادَه مَنَه بُو مَنزِیلنِی مِهمانِی حِسابلَه نَه دِی، حَتَّی بَعضِیلَر اوُچُون بوُ نَرسَه قِیامَتدَه هَم مَوجُود، عَیال کِیشِی دُنیادَه اِیرکَک کِیشِی ساکِن بوُلِیشِی اوُچُون کِیرَکلِی بوُلگَن اِمکانِیَتنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنگَه مُوافِق رَوِیشدَه مُهَیّا قِیلِیشِی لازِم، شوُ طَرزدَه اوُ مُحَبَّتدَن بوُلگَن “اوُزِینِی اوُلوُشِینِی” مَوَدَّه وَ رَحمَهگَه قوُشَه دِی وَ بوُنِی ثَمَرَه سِی اوُنِی اوُزِیگَه وَ حُوجَه یِینِیگَه وَ فَرزَندلَرِیگَه وَ هَر اِیککِی تَرَفنِی عائِلَه اَعضالَرِیگَه شادلِیکنِی اوُلَه شِیشدَن عِبارَت؛ لِیکِن عَیال کِیشِی مَنَه بُو اوُرِینلَردَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنگَه رِعایَت قِیلمَیدِیگَن بوُلسَه وَ اوُزِینِی غَیرِی اِسلامِی اَخلاقِی بِیلَن حُوجَه یِینِی نِینگ قَلبِی آوارَه بوُلِیشِی اوُچُون سَبَبلَرنِی مُهَیّا قِیلَه دِیگَن بوُلسَه، حَقِیقَتدَه اوُ بِی نَزاکَت وَ تَربِیَه سِیز مَنزِیل اِیگَه سِی کَبِی اوُزِینِی مِهمانِینِی رَنجِیشِیگَه وَ قاچِیب کِیتِیشِیگَه باعِث بوُلَه دِی، اِیندِی مَنَه بُو اِیشلَر رُوی بِیرگَن وَقتِیدَه شادلِیک هَم کَمَه یَه دِی وَ یوُقالِیب هَم کِیتَه دِی، نَتِیجَه دَه اِیسَه مَنَه بُو شادلِیکنِی یوُقلِیگِینِی تَأثِیرِی فَرزَندلَرگَه وَ اِیککِی تاماننِی عائِلَه اَعضالَرِیگَه هَم اَثَر قِیلَه دِی. شُو رَوِیش بِیلَن عَیال کِیشِی اوُزِینِی غَیرِی شَرعِی عَمَللَرِی آرقَه لِی عائِلَه نِی حَیاتِیدَه شادلِیکنِی بَرباد قِیلوُچِی عامِلگَه اَیلَه نَه دِی.

سِیزلَرگَه شوُندَی بِیر نَمُونَه نِی کِیلتِیرِیب اوُتماقچِیمَن، چوُنکِی حاضِرگِی پَیتدَه بُو نَرسَه عَیاللَر تامانِیدَن کوُرمَسلِیککَه آلِینَه دِی. عَیال کِیشِی خامِلَه دار بوُلگَن وَقتِیدَه اوُنِی بِیرِینچِی وَ اَساسِی وَظِیفَه سِی قارنِیدَگِی بالَه نِی اِیختِیاط قِیلِیب سَقلَه شِی بوُلَه دِی، اَنَه بوُ بالَه توُغِیلگَندَن سُونگ اِیسَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی سوُت اِیمِیزِیشدَن تارتِیب کِییِینگِی باشقَه ماددِی “وَظِیفَه تَکلِیفلَر” کَبِی اوُرِینلَرنِی بَرچَه سِی آنَه نِی زِیمَّه سِیگَه یوُکلَنمَیدِی، بوُلَرنِی هَمَّه سِی بوُتوُنلَی آتَه نِی زِیمَّه سِیگَه قوُیِیلگَن. گوُیاکِی اَنَه بُو اِیشلَردَگِی آنَه نِی اَساسِی وَظِیفَه سِی خامِلَه دارلِیک دَورِیگَه چِیگَرَه لَنگَن، بالَه توُغِیلِیشِی بِیلَن بُو وَظِیفَه اوُنِی زِیمَّه سِیدَن ثاقِت بوُلَه دِی وَ آتَه نِی زِیمَّه سِیگَه یوُکلَه نَه دِی، اَلبَتَّه عَیالنِی خامِلَه دارلِیک دَورِیدَه هَم آتَه نِی اوُزِیگَه یَرَشَه وَظِیفَه لَرِی مَوجُود.

(دوامی بار……)

درسهای مقدماتی/درس هشتم: شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

درسهای مقدماتی/درس هشتم: شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(44- قسمت)

مورد دیگری که می تواند در میان مسلمین عامل شادی سوزی و مخرب شادی محسوب بشودظن و گمانِ نابجاست.

زمانی که شخص تمام این جرمهایی که ذکر کردیم را مرتکب می شود اولین چیزی که قلبش را مورد هجوم و فاسد شدن قرار می دهد پیدایش شک و گمان و بیماری های قلبی دیگری است که به دنبال این بیماری به وجود می آیند . الله تعالی می فرماید:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا کَثِیراً مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از بسیاری از گمانها بپرهیزید، که برخی از گمانها گناه است، وَلَا تَجَسَّسُوا ‏ و جاسوسی و پرده‌دری نکنید، وَلَا یَغْتَب بَّعْضُکُم بَعْضاًو یکی از دیگری غیبت ننماید؛ أَیُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَن یَأْکُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُآیا هیچ یک از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده خود را بخورد؟ به یقین همه شما از مرده‌خواری بدتان می‌آید وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِیمٌ ‏(حجرات/12)از خدا پروا کنید، بی‌گمان خداوند بس توبه‌پذیر و مهربان است .‏

حالا این دستور ساده ی دیگری است برا ی سلامت قلب و محافظت از شادی مومنین، اما شخص این دستور صریح را نادیده می گیرد و خوش را دچار انواع بیماریها و بخصوص عواقب سوء الظن و بدگمانی می کند که در میدانهای دعوت و جهاد و در میان خانواده ها و دوستان و همسایه و محیط کار و سایر عرصه های زندگی اجتماعی انسانها عاملی برای دلسردی، افسردگی، کسالت و غم و غصه در شخص می شود، و هر چیز توهمی و یا هرعمل جزئی نامناسبی که از طرف مقابل می بینید و ممکن است دهها عذر برای این عمل مثل فراموشی و خطاء و جهل و غیره وجود داشته باشد را بسیار بزرگ می کند و سناریوها و داستانها برایش تصور می کند که هیچ ربطی به عمل این بنده خدا ندارد . این شخص این طوری و به همین سادگی آرامش و شادی خودش را هدف قرار می دهد و به جایش دلهره و اضطراب و افسردگی و سایر بیماری های ناشی از سوء ظن را می خرد . واقعا معامله ی سراسر ضررمندی را انجام می دهد .

اولین ثمره ای که بعد از پیدایش این بیماری های قلبی، و بعد از برهم زدن این درجه بندی شرعی دشمنان و قرار دادن مسلمین در جایگاه مجرمین و گرفتن اخبار از فاسقین به دست می آید پیدایش شرک تفرق است. ابتدا دلها ازهم فاصله می گیرند، و بعد، جسمها هم از هم دور و حتی بیزار می شوند .

تا به حال در مورد جریانات مربوط به دعوت و جهاد نمونه های زیادی را در این زمینه ذکر کرده ایم اجازه بدهید یک نمونه ی مربوط به اولین مجتمع را خدمتتان عرض کنم که نشان می دهد چه جوری این فرایند و پروسه می تواند در خانواده هاهم شکل بگیرد و چه جوری زن و شوهر و فرزندان می توانند شادی سوز بشوند :

الله تعالی می فرماید: وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21)‏ و یکی از نشانه‌های خدا این است که از جنس خودتان همسرانی را برای شما آفرید تا در کنار آنان ساکن و آرام بشوید (یعنی قبلا مثل عشایر بودید حالا یکجا نشین شدید)، و در میان شما و ایشان مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً قرار داد مسلّماً در این نشانه‌ها و دلائلی است برای افرادی که می‌اندیشند .‏

خوب، حالا زمانی که الله تعالی قلب مرد را با این زن از عشایری بودن و هر لحظه یک جا بودن نجات داده است، و قلب مرد را در این زن ساکن و یکجا نشین کرده است، و برای اینکه این قلب مردی که در این زن سکونت کرده است دوباره آواره و عشایری نشود دو تا ابزار تحت عنوان عنوان مَّوَدَّة ورَحْمَة قرار داده، به عنوان مثال در اینجا زن مثل خانه ست و مرد مهمان این خانه ی زن در دنیا و حتی برای بعضی ها در قیامت هم هست، زن باید در دنیا امکانات لازم را برای سکونت این مرد طبق قانون شریعت الله فراهم کند و اینطوری «به سهم خودش» حب را به مَّوَدَّة و رَحْمَة تکامل ببخشد که ثمره اش می شود اعطای شادی به خودش و شوهرش و فرزنداش و سایر اعضای خانواده ی طرفین؛ اما زمانی که زن قانون شریعت الله را در این موارد رعایت نمی کند، و با اعمال غیر اسلامیش اسباب آوارگی قلب شوهرش را فراهم می کند، در واقع مثل یک صاحبخانه ی بی نزاکت و بی تربیت باعث رنجش و فراری شدن مهمانش می شود، و زمانی که این اتفاق افتاد شادی هم کم رنگ و حتی گم می شود، و اثرات نبود این شادی به فرزندان و خانواده ی طرفین هم سرایت می کند . اینجاست که زن با اعمال غیر شرعیش خودش را تبدیل می کند به عامل مخرب شادی در زندگیش .

یک نمونه را خدمتتان عرض کنم که الان از طرف خانمها بسیار نادیده گرفته می شود. زن زمانی که حامله می شود وظیفه ی اصلی و اولویت اصلیش حفظ آن بچه ای که در شکمش است، بعد از تولد این بچه ما در شریعت الله از شیر دادن تا سایر موارد نمی بینیم که «وظیفه و تکلیف» مادیی در مورد بچه بر عهده ی مادر گذاشته شده باشد و تماما بر عهده ی پدر است . انگار وظیفه ی اصلی مادر در این امور به دوران حاملگی محدود می شود، و به محض به دنیا آمدن بچه وظایف کلا از دوشش برداشته شده و بر دوش پدر گذاشته می شود، هر چند در دوران حاملگی هم پدر وظایفی را داشته است .

(ادامه دارد……)

Рахбарият дар дорул ислом.

Рахбарият дар дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(9- қисмат)

Ахли суннат ва жамоат дар ин заминайи мамнуъияти вужуди ду рахбар дар ек замон, ду даста шуданд:

1-Аксарияти мутлақи ахли суннат ва жамоат ва баъзи аз мўътазила мегуяндки ба сурати мутлақ вужуди ду рахбари мамнуъ аст ва фарқи надорад сарзамини исломий ва дорул ислом то чи андоза густарда ва васиъ бошад. Ба андозайи тарафдорони ин дидгох зиёд ва мухолифи надоштки имоми Нававий чанин мепандошт тамоми уламо тарафдори чанин дидгохи хастанд ва бар чанин дидгохи иттифоқ дорандки жихати мустанад кардани суханони ин имомони бузургвор ба чанд дидгохи мазохиби мухталифи исломий ишора мекунем:^[1]

Ханифия:

-Абу Юср Баздавий рохимахуллох (493 х) мегуяд: тамоми ахли қибла мегуянд: мужоз нест барои ду нафар имомат ва рахбарият баста шавад ( ё мужоз нест имомат барои ду нафар ақд шавад), ва агар ин имомат ва рахбарий ба ақди еки дар омад дигар мужоз нест ба ақди дигар дар ояд, хатто агар ба ақди еки дигар дар биёяд боз имом ва рахбар хамон аввали аст…… аммо Каромия мегуянд имомат ва рахбарият ба ақди ду нафар ё бештар дар меояд, аммо ахли суннат ва жамоат мегуянд: ин халофи ижмоъи сахоба, ва халофи ижмоъи уммат аст, ва ахли суннат бар интихоби ек рахбар ижмоъ доранд, чун ақди имомат ва рахбарий барои ек нафар жихати аз бейн бурдани даргирийхо ва хомуш кардани инқилобот ва шўришхо вожиб аст, ақди имомат барои ду нафар боиси ижоди даргирийхо ва тўлиди инқилобот ва шўришхо мешавад пас мужоз нест. ^[2]

Ибни Нажим рохимахуллох ( 970 хижрий) мегуяд: теъдоди имом дар аср ва замони вохид жоиз нест. .^[3]

Моликия:

-Ибни Қаттон рохимахуллох ( 628 х) шайхул шуйухи моликийхойи ғарби исломий мегуяд: уламойи муслимин иттифоқ кардандки дар замони вохид дар тамоми замин набояд ду имом ва рахбар бо хам ё жудо аз хам дар ек макон ё дар маконхойи мухталифи бар муслимин хокимият дошта бошанд, ва мегуяд: муслимин ижмоъ карданд бар инки имом еки , халифа еки , амир еки ва қози еки бошад. .^[4]

Шофеъия:

Имоми Шофеъий рохимахуллох ( 204 х) мегуяд: –

” وما أجمع المسلمون عليه: من أن يكونَ الخليفةً واحداً والقاضي ٌ واحد، والأمير ٌ واحد، والإمامُ”^[5]

Ончи муслимин бар он ижмоъ доранд инки : бояд халифа еки ва қози еки, ва амир еки ва рахбар хам еки бошад. Шумо тасаввур кунидки дар ек шахр чанд қози бо чанд новъ хукм вужуд дошта бошад! Ек қози яхудий ва еки қози секуляри либирал демократ ва ек қози секуляр коммунист ва ……. ё хатто дар миёни ек дин ва мазхаб хам чанд новъ додгох ва чанд новъ вужуд дошта бошад шумо назди ек қози биравид ва тарафи шумо назди ек қозийи дигар ва хар кудом хукмхойи жудогонайи бидиханд ва ……. хеч каси дар хеч даъвойи ба хеч натижа шаръий намерасад ба хамин далил хатто дар пеймони Мадинаки дар он яхудийхо ва мушрикин хам хузур доштанд росулуллох саллаллоху алайхи васаллам маржаъ ва қози расидагий ба ихтилофот мешавад.

–-Имоми Мовардий рохимахуллох ( 450 х) мегуяд:

” وَإِذَا عُقِدَتِ الْإِمَامَةُ لِإِمَامَيْنِ فِي بَلَدَيْنِ لَمْ تَنْعَقِدْ إمَامَتُهُمَا؛ لِأَنَّهُ لَا يَجُوزُ أَنْ يَكُونَ لِلْأُمَّةِ إمَامَانِ فِي وَقْتٍ وَاحِدٍ “^[6]

Агар рахбарият дар ду сарзамин барои ду рахбар баста шавад имомати ин ду мунъақид баста намешавад; чун мужоз нестки дар ек замон барои ” уммат” ду рахбар вужуд дошта бошад.

Ишон тўвзих медихадки ончи фуқахо ва мухаққиқин бар он хастанд ин астки рахбарият ” байъатан ва ақдан” аст мисли валий дар амри никохи зан, агар ин занро ба ақди да нафар дар биёварад никох барои он екики зудтар ба ақдиш дар омад мунъақид ва баста мешавад, ва агар дар ек замон зани барои ду нафар ақд шавад ақди хар ду нафар фосид аст, ва чанин ақди дуруст нест. Масалайи рахбарият хам ба хамин шикл аст дар ек замони вохид барои ду рахбар, рахбарияти дорул ислом дода намешавад.

(идома дорад……)

[1] شرح صحيح مسلم . للنووي (12/233).

[2] 31 البزدوي، أبو اليسر محمد، أصول الدین، ت: هانز بيتر لنس، ط1 ،المكتبة الأزهرية للتراث، القاهرة،2003م، ص 195 / :” قال عامة أهل القبلة: لا يجوز أن تعقدلاثنين الإمامة لو عقد لواحد لا يجوز أن يعقد لآخر، ولو عقد لآخر يكون الأول هو الإمام دون الثاني إلا أن يغلب الثاني فيصير إماماً بالغلبة عند عامة أهل السنة والجماعة على ما نبين. والكرامية قالوا: لا بأس أن تعقد الإمامة لاثنين ولأكثر، فهم يعتبرون بالقضاء أنه يجوزعقد القضاء لأناس، ولكن عامة أهل السنة والجماعة قالوا: إن هذا خلاف إجماع الصحابة،وخلاف إجماع الأمة، فإنهم أجمعوا على خليفة واحد، ولأن عقد الخلافة كان واجباً لقطع المنازعات وإطفاء الثوائر، وعقد الإمامة لإمامين سبب لإحداث المنازعات وإيراد الثوائر فلا یجوز ذلک .

[3] ابن نجيم، زين الدين بن إبراهيم بن محمد : ،الأشباه النظائر علی مذهب ابی حنیفه النعمان ، زكريا عميرات، ط1 ،دار الكتب العلمية، بيروت، 1999م، 1 /325 / ولا يجوز تعدده- الإمام- في عصر واحد

[4] ابن القطان، علي بن محمد بن عبد الملك، الأقناع فی مسائل الاجماع، ت: حسن فوزي الصعيدي، ط1 ،مكتبة الفاروق الحديثة، القاهرة، 2004م، 1 /60 ./ :” واتفقوا أنه لا يجوز أن يكون على المسلمين في وقت واحد في جميع (أقطار الأرض) إمامان متفقان ولا مفترقان، ولا في مكانين ولا في مكان واحد” وقال:” وأجمع المسلمون على أن الإمام واحد، والخليفة واحد، والأمير واحد، والقاضي واحد / الدسوقي، محمد بن أحمد بن عرفة، حاشیة الدسوقی علی الشرح الکبیر، بدون ط، دار الفكر، بيروت، بدون ت، 4 /134 ،135؛ والخرشي، محمد بن عبد االله، شرح مختصر خلیل ، بدون ط، دار الفكر، بيروت، بدون ت، 7 /144 / در حاشیه ی الدسوقي آمده است :” أشعر ما ذكره المصنف من جواز تعدد القاضي بمنع تعدد الإمام الأعظم وهو كذلك ولو تباعدت الأقطار جداً لإمكان النيابة

[5] الشافعي، محمد بن إدريس بن العباس بن عثمان بن شافع، الرساله، ت: أحمد شاكر، ط1 ،مكتبة الحلبي، القاهرة، 1940م، 1/418

[6] . الماوردی، احکام السلطانیه ،29 /1

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс : фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс : фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(43- қисм)

Демак бу ишлар шиъа мазхабидагиларни ё сунний курдлари ё сунний арабларни эмас, балки фосид жиноятчиларни хисобига ёзилади. Бу жиноятлар босқинчи секуляр кофирларнинг ва уларни махаллий навкарларини хисобига ёзилади ва шубхасиз фирқайи ножиянинг мужохидлари бир кун келиб мана бу жиноятларнинг интиқомини албатта олишади. [1]

Мана бу ўринларни барчасида шахсни ўзининг ўрнига қўйишимиз албатта лозим бўлади ва ана бу жинояткор кимсаларнинг жиноятларини бошқаларнинг хисобига ўтказмаслигимиз керак. Бу иш хато хисобланади, аллох таоло бу хақида мархамат қиладики:

أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ (سوره قلم آیه 35)

Ахир, биз мусулмонларни жиноятчи- кофир кимсаларга баробар қилурмизми?!

Агар жиноятчи кимсаларни жиноятчиларни ўрнига ёки солих мўъминларни солихларни ўрнига қўймас эканмиз ва аллох таоло мусулмонларга хослаб берган узрларни кўрмасликка олар эканмиз ва маълум, мушаххас дасталарни ўзини ўрнига қўймас эканмиз, бошқаларни бошига мусибат келтиришдан ташқари, умидсизликка ва гина- қудуратга, шикоятга, асабийлашиш, ёлғизлик, ранжиш, хафа бўлишга боис бўлади, бундан ташқари доимий норози бўлишга, бир четга чиқиб қолинишига ва хатто ўзимиздаги ўринсиз ғазабга сабаб бўлади ва баъзи бир ўринларда эса ана бу хатога ва ғалат хукм чиқаришларга дучор бўлган шахслар хаёлпарастликка ва комил бўлишни фикрига тушиб қолишади ва улар инсонни фитрий ва шаръий эхтиёжларига тўғри келмайдиган хаёлпарастлик йўлига тушиб қолади.

Бундай шахслар, ўзини шаръан таниб олиш ва ўзига ишониш сифатларига эга эмаслар ва улар шаръий соғлом шахсиятдан хам махрумдурлар, улар жуда кўп рухий- ижтимоъий мушкилотларга дучор бўлишади, улар ўзларининг сахих ақидалари ва қадриятларидан огох эмаслар, аксар холларда ўзларини хақоратланган ва камситилган деб хис қилишади ва улар мухолифларининг муқобилида ўз қадриятларини дифоъ қилиш қудратига эга эмаслар, улар хатто ўзларидан хам рози бўлишмайди, иқтисодий, рухий, ижтимоъий ва муборазага оид мушкилотларни қаршисида хам сабр билан махкам тура олишмайди, улар иккиланишади ва ўзларини йўқотиб қўйишади ва танқид қилиш ва танқид қилинишдан қўрқишади, умуман олганда танқидни қабул қилишмайди, шу сабабли хам уларда хамкорлик қилиш рухияси заиф, фикрли ва мутахассис кишилар билан маслахатлашишга мойиллик хам уларда жуда кам, умидсизлик рухияси хам уларга соя ташлаб туради ва яхши гумон қилиш,хурсандчилик, розилик рухиясига эга эмаслар, улар қатъият, шиддат ва келишув, юмшоқлик, рахм билан қаттиққўллик қилишни чегараларини хам билишмайди, бундан ташқари мусулмонларнинг бугунги кунига муносиб хақиқий мақсадлари хам уларда топилмайди, улар бизлар кўриб турган ўнлаб ички ва рафторий касалликлардан, булғанишлардан иборат бир тўпланмадурлар.

Бу дастадаги кимсалар ўзларини яхши танишмайди, аксар холатда улар аллохни таниб олиш йўлида хам хатоларга дучор бўлишади, энди бу меъзон бир кишида камроқ бошқа бир кишида эса кўпроқ бўлиши мумкин, шу сабабли хам кўриб турганимиздек бундай шахслар мухитни ва атрофдагиларни қўлида ўйинчоқ бўлишади, уларни шахсиятини шаръий қадриятлар ва мақсадлар билан бошқариб хидоят қилинган ички шахсият эмас, балки ташқи кучлар ва мухит шакллантиради ва улардаги қолибни ва тузулишни таъйин қилади.

Мана бундай мувозанатсиз ва меъзонсиз мусулмонларни ёнида шодликни барбод қилиб қўрқув ва вахимани вужудга келтирувчи бошқа бир даста хам мавжуд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дажжолдан сўнг бошқаларга қараганда шундай кимсалардан қўрққанлар:

لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي….أَئِمَّةً مُضِلِّينَ[2].

Қўрқув амниятни ва шодликни қарама- қаршисида туради. Мана бу шахслардан қўрқиш, шодликни барбод қилувчи аслий омиллардан хисобланади, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бошқа бир ўринда мана бу аимматул музиллин бўлган кимсаларни дуъату ала абваби жаханнам ( жаханнам эшикларига даъват қилувчилар) ва уламойи суъ варрувайбиза ( умумий одамларнинг майда ишлари хақида гапирадиган паст ва хақир инсонлар) деб айтиб ўтганлар.

– Мусулмонларни ўртасида шодликни барбод қилувчи ва шодликни йўқ қилувчи омиллардан яна бири, хабарларни фосиқ ва ғайри мусулмон кимсалардан қабул қилиб олишдур.

Масалан аллох таоло мархамат қиладики, агар фосиқ мусулмон бир хабарни сизларга келтирса, бу хабарни тўғрилигини текширинглар ва уни шундайлигича қабул қилманглар:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا أَن تُصِیبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ ‏(حجرات/6)

Эй мўъминлар, агар сизларга бир фосиқ кимса бирон хабар келтирса, сизлар (хақиқий ахволни) билмаган холингизда бирон қавмга мусибат етказиб қўйиб, қилган ишларингизга афсус- надомат чекиб қолмасликларингиз учун ( у фосиқ кимса олиб келган хабарни) аниқлаб- текшириб кўринглар!

Бу аллохни очиқ- ойдин дастури, бўлиб хам бу дастур фосиқ мусулмон шахс томонидан бизларга келтирилган хабар хақида айтилган, хўп, энда агар бундай хабарни аслий кофир ва махаллий муртад ё аимматул музиллин ва дуъату ала абваби жаханнам бизларга келтирган бўлса-чи, биз нима қилишимиз керак? Агар бу хабарни ойдинлаштириш ё равшан қилиш қудратига эга бўлмасанг, бу хабарни қабул қилмаслигинг керак ва мусулмонларга нисбатан яхши гумонда бўлишинг лозим. Аммо шахс аллохнинг очиқ-ойдин дастурларини назарга олмаган холда, бутун жахон секуляр кофирларининг ва ўзини атрофидаги махаллий муртадларнинг, хамда секулярзадаларнинг келтирган хабарларини килолаб қабул қилади, ва ана бу ёлғон хабарлар сабабли бизлардан ва бошқа мужохидлардан ғазабланади ва ёмон кўради, у жуда осонлик билан ўзини қалбини бемор қилиб булғайди ва жуда хам содда равиш билан ўзини ва бошқаларни оромишини,шодлигини нишонга олади.

(давоми бор…….)

[1] ما در عرض این چند دهه حکومت شیعه مذهب ایران آشکارا دیده ایم که چگونه با زن و فرزندان مرتدین سکولار کوردها برخورد کرده اند یا بخصوص با خانواده ی زندانیان اهل سنت ایرانی و خارجی چه برخوردی داشته اند؟ ما هرگز در حکومت شیعه مذهب ایران چنین جنایاتی رو ندیده ایم حتی در مناطقی که حکومت ایران در عراق و افغانستان و لبنان و سوریه قدرتی به دست آورده باعث رام شدن و اهلی شدن بسیاری از غلات و دیوانگان شیعه مذهب شده است .

[2]رواه الإمام أحمد (21296)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(43- قیسم)

دِیمَک بوُ اِیشلَر شِیعَه مَذهَبِیدَگِی لَرنِی یا سُنِّی کوُردلَرِی یا سُنِّی عَرَبلَرنِی اِیمَس، بَلکِی فاسِد جِنایَتچِیلَرنِی حِسابِیگَه یازِیلَه دِی. بُو جِنایَتلَر باسقِینچِی سِکوُلار کافِرلَرنِینگ وَ اوُلَرنِی مَحَلِّی نَوکَرلَرِینِی حِسابِیگَه یازِیلَه دِی وَ شُبهَه سِیز فِرقَه یِی ناجِیَه نِینگ مُجاهِدلَرِی بِیر کوُن کِیلِیب مَنَه بُو جِنایَتلَرنِینگ اِنتِقامِینِی اَلبَتَّه آلِیشَه دِی. [1]

مَنَه بُو اوُرِینلَرنِی بَرچَه سِیدَه شَخصنِی اوُزِینِینگ اوُرنِیگَه قوُیِیشِیمِیز اَلبَتَّه لازِم بوُلَه دِی وَ اَنَه بُو جِنایَتکار کِیمسَه لَرنِینگ جِنایَتلَرِینِی باشقَه لَرنِینگ حِسابِیگَه اوُتکَزمَسلِیگِیمِیز کِیرَک. بُو اِیش خَطا حِسابلَه نَه دِی، اَلله تَعالَی بُو حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی: أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ (سوره قلم آیه 35) اَخِیر،بِیز مُسُلمانلَرنِی جِنایَتچِی – کافِر کِیمسَه لَرگَه بَرابَر قِیلوُرمِیزمِی؟!

اَگَر جِنایَتچِی کِیمسَه لَرنِی جِنایَتچِیلَرنِی اوُرنِیگَه یاکِی صالِح مُؤمِنلَرنِی صالِحلَرنِی اوُرنِیگَه قوُیمَس اِیکَنمِیز وَ اَلله تَعالَی مُسُلمانلَرگَه خاصلَب بِیرگَن عُذرلَرنِی کوُرمَسلِیککَه آلَر اِیکَنمِیز وَ مَعلوُم، مُشَخَّص دَستَه لَرنِی اوُزِینِی اوُرنِیگَه قوُیمَس اِیکَنمِیز، باشقَه لَرنِی باشِیگَه مُوصِیبَت کِیلتِیرِیشدَن تَشقَه رِی، اوُمِیدسِیزلِیککَه وَ گِینَه – قوُدوُرَتگَه، شِکایَتگَه، عَصَبِیلَه شِیش، یالغِیزلِیک،رَنجِیش، حَفَه بوُلِیشگَه باعِث بوُلا دِی،بوُندَن تَشقَه رِی دائِمِی ناراضِی بوُلِیشگَه، بِیر چِیتگَه چِیقِیب قالِینِیشِیگَه وَ حَتَّی اوُزِیمِیزدَگِی اوُرِینسِیز غَضَبگَه سَبَب بوُلَه دِی وَ بَعضِی بِیر اوُرِینلَردَه اِیسَه اَنَه بُو خَطاگَه وَ غَلَط حُکم چِیقَه رِیشلَرگَه دوُچار بوُلگَن شَخصلَر خَیالپَرَستلِیککَه وَ کامِل بوُلِیشنِی فِکرِیگَه توُشِیب قالِیشَه دِی وَ اوُلَر اِنساننِی فِطرِی وَ شَرعِی اِیختِیاجلَرِیگَه توُغرِی کِیلمَیدِیگَن خَیالپَرَستلِیک یوُلِیگَه توُشِیب قالَه دِی.

بوُندَی شَخصلَر، اوُزِینِی شَرعاً تَنِیب آلِیش وَ اوُزِیگَه اِیشانِیش صِیفَتلَرِیگَه اِیگَه اِیمَسلَر وَ اوُلَر شَرعِی ساغلام شَخصِیَتدَن هَم مَحروُمدوُرلَر، اوُلَر جوُدَه کوُپ رُوحِی- اِجتِمائِی مُشکِلاتلَرگَه دوُچار بوُلِیشَه دِی، اوُلَر اوُزلَرِینِینگ صَحِیح عَقِیدَه لَرِی وَ قَدرِیَتلَرِیدَن آگاه اِیمَسلَر، اَکثَر حاللَردَه اوُزلَرِینِی حَقارَتلَنگَن وَ کَمسِیتِیلگَن دِیب حِیس قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَر مُخالِفلَرِینِینگ مُقابِیلِیدَه اوُز قَدرِیَتلَرِینِی دِفاع قِیلِیش قُدرَتِیگَه اِیگَه اِیمَسلَر، اوُلَر حَتَّی اوُزلَرِیدَن هَم راضِی بوُلِیشمَیدِی، اِقتِصادِی، رُوحِی، اِجتِمائِی وَ مُبارَزَه گَه آئِد مُشکِلاتلَرنِی قَرشِیسِیدَه هَم صَبر بیلَن مَحکَم توُرَه آلِیشمَیدِی، اوُلَر اِیککِیلَه نِیشَه دِی وَ اوُزلَرِینِی یوُقاتِیب قوُیِیشَه دِی وَ تَنقِید قِیلِیش وَ تَنقِید قِیلِینِیشدَن قوُرقِیشَه دِی، عُمُوماً آلگَندَه تَنقِیدنِی قَبوُل قِیلِیشمَیدِی، شُو سَبَبلِی هَم اوُلَردَه هَمکارلِیک قِیلِیش رُوحِیَه سِی ضَعِیف، فِکرلِی وَ مُتَخَصِّص کِیشِیلَر بِیلَن مَصلَحَتلَه شِیشگَه مایِیللِیک هَم اوُلَردَه جوُدَه کَم، اوُمِیدسِیزلِیک رُوحِیَه سِی هَم اوُلَرگَه سایَه تَشلَب توُرَه دِی وَ یَحشِی گوُمان قِیلِیش، حوُرسَندچِیلِیک، راضِیلِیک رُوحِیَه سِیگَه اِیگَه اِیمَسلَر، اوُلَر قَطعِیَت،شِددَت وَ کِیلِیشوُ، یوُمشاقلِیک، رَحم بِیلَن قَتتِیق قوُللِیک قِیلِیشنِی چِیگَه رَه لَرِینِی هَم بِیلِیشمَیدِی، بوُندَن تَشقَه رِی مُسُلمانلَرنِینگ بوُگوُنگِی کوُنِیگَه مُناسِب حَقِیقِی مَقصَدلَرِی هَم اوُلَردَه تاپِیلمَیدِی، اوُلَر بِیزلَر کوُرِیب توُرگَن اوُنلَب اِیچکِی وَ رَفتارِی کَسَللِیکلَردَن ،بوُلغَه نِیشلَردَن عِبارَت توُپلَنمَه دوُرلَر.

بُو دَستَه دَگِی کِیمسَه لَر اوُزلَرِینِی یَحشِی تَنِیشمَیدِی، اَکثَر حالَتدَه اوُلَر اَلله نِی تَنِیب آلِیش یوُلِیدَه هَم خَطالَرگَه دوُچار بوُلِیشَه دِی، اِیندِی بُو مِعزان بِیر کِیشِیدَه کَمراق باشقَه بِیر کِیشِیدَه اِیسَه کوُپراق بوُلِیشِی موُمکِین، شوُ سَبَبلِی هَم کوُرِیب توُرگَه نِیمِیزدِیک بوُندَی شَخصلَر مُهِیطنِی وَ اَطرافدَگِیلَرنِی قوُلِیدَه اوُیِینچاق بوُلِیشَه دِی، اوُلَرنِی شَخصِیَتِینِی شَرعِی قَدرِیَتلَر وَ مَقصَدلَر بِیلَن باشقَه رِیب هِدایَت قِیلِینگَن اِیچکِی شَخصِیَت اِیمَس،بَلکِی تَشقِی کوُچلَر وَ مُهِیط شَکللَنتِیرَه دِی وَ اوُلَردَگِی قالِیبنِی وَ توُزوُلِیشنِی تَعیِین قِیلَه دِی.

مَنَه بوُندَی مُواظَنَتسِیز وَ مِعزانسِیز مُسُلمانلَرنِی یانِیدَه شادلِیکنِی بَرباد قِیلِیب قوُرقوُو وَ وَهِیمَه نِی وُجُودگَه کِیلتِیرُوچِی باشقَه بِیر دَستَه هَم مَوجُود، رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم دَجّالدَن سوُنگ باشقَه لَرگَه قَرَگَندَه شوُندَی کِیمسَه لَردَن قوُرققَنلَر: لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي….أَئِمَّةً مُضِلِّينَ[2]. قوُرقوُو اَمنِیَتنِی وَ شادلِیکنِی قَرَمَه – قَرشِیسِیدَه توُرَه دِی. مَنَه بُو شَخصلَردَن قوُرقِیش، شادلِیکنِی بَرباد قِیلوُچِی اَصلِی عامِللَردَن حِسابلَه نَه دِی، رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم باشقَه بِیر اوُرِیندَه مَنَه بُو اَئِمَّةُ المُضِلِّین بوُلگَن کِیمسَه لَرنِی دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ (جَهَنَّم اِیشِیکلَرِیگَه دَعوَت قِیلوُچِیلَر) وَ عُلَمایِ سُوء وَ الرُّوَیبِضَه (عُمُومِی آدَملَرنِینگ مَیدَه اِیشلَرِی حَقِیدَه گَپِیرَه دِیگَن پَست وَ حَقِیر اِنسانلَر) دِیب اَیتِیب اوُتگَنلَر.

– مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه شادلِیکنِی بَرباد قِیلوُچِی وَ شادلِیکنِی یوُق قِیلوُچِی عامِللَردَن یَنَه بِیرِی، خَبَرلَرنِی فاسِق وَ غَیرِی مُسُلمان کِیمسَه لَردَن قَبوُل قِیلِیب آلِیشدوُر.

مَثَلاً اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی، اَگَر فاسِق مُسُلمان بِیر خَبَرنِی سِیزلَرگَه کِیلتِیرسَه، بُو خَبَرنِی توُغرِیلِیگِینِی تِیکشِیرِینگلَر وَ اوُنِی شوُندَیلِیگِیچَه قَبوُل قِیلمَنگلَر: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا أَن تُصِیبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ ‏(حجرات/6) اِی مُؤمِنلَر، اَگَر سِیزلَرگَه بِیر فاسِق کِیمسَه بِیران خَبَر کِیلتِیرسَه، سِیزلَر ( حَقِیقِی اَحوالنِی) بِیلمَه گَن حالِینگِیزدَه بِیران قَومگَه مُصِیبَت یِیتکَه زِیب قوُیِیب، قِیلگَن اِیشلَرِینگِیزگَه اَفسُوس- نَدامَت چِیکِیب قالمَسلِیکلَرِینگِیز اوُچُون ( اوُ فاسِق کِیمسَه آلِیب کِیلگَن خَبَرنِی) اَنِیقلَب – تِیکشِیرِیب کوُرِینگلَر!

بُو اَلله نِی آچِیق- آیدِین دَستوُرِی، بوُلِیب هَم بُو دَستوُر فاسِق مُسُلمان شَخص تامانِیدَن بِیزلَرگَه کِیلتِیرِیلگَن خَبَر حَقِیدَه اَیتِیلگَن، حوُپ، اِیندِی اَگَر بوُندَی خَبَرنِی اَصلِی کافِر وَ مَحَلِّی مُرتَد یا الاَئِمَّهَ الْمُضِلِّینَ و دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ بِیزلَرگَه کِیلتِیرگَنبوُلسَه – چِی، بِیز نِیمَه قِیلِیشِیمِیز کِیرَک؟ اَگَر بُو خَبَرنِی آیدِینلَشتِیرِیش یا رَوشَن قِیلِیش قُدرَتِیگَه اِیگَه بوُلمَه سَنگ، بُو خَبَرنِی قَبُول قِیلمَسلِیگِینگ کِیرَک وَ مُسُلمانلَرگَه نِسبَتاً یَحشِی گوُماندَه بوُلِیشِینگ لازِم. اَمّا شَخص اَلله نِینگ آچِیق- آیدِین دَستوُرلَرِینِی نَظَرگَه آلمَه گَن حالدَه، بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِینِینگ وَ اوُزِینِی اَطرافِیدَگِی مَحَلِّی مُرتَدلَرنِینگ، هَمدَه سِکوُلارزَدَه لَرنِینگ کِیلتِیرگَن خَبَرلَرِینِی کِیلالَب قَبوُل قِیلَه دِی، وَ اَنَه بُو یالغان خَبَرلَر سَبَبلِی بِیزلَردَن وَ باشقَه مُجاهِدلَردَن غَضَبلَه نَه دِی وَ یامان کوُرَه دِی، اوُ جُودَه آسانلِیک بِیلَن اوُزِینِی قَلبِینِی بِیمار قِیلِیب بوُلغَیدِی وَ جوُدَه هَم ساددَه رَوِیش بِیلَن اوُزِینِی وَ باشقَه لَرنِی آرامِیشِینِی،شادلِیگِینِی نِشانگَه آلَه دِی.

(دوامی بار……)

[2]رواه الإمام أحمد (21296)