وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(72- қисм)  

Қора ва жигарранг говмиш шерга дўстларини бурдалаб ейишига рухсат беришади. Шер қатл учун  рухсатни қўлга киритгач, хотиржамлик билан икки говмишни кўз ўнгида оқ говмишни қорнини ёриб масаласини хал қилди, икки говмиш томонидан эса уни хеч қандай хатар тахдид қилмайди.

Орадан бир  неча кун ўтди ва шерни қорни очади ва овлаш фикрига тушиб қолади. Шунда жигарранг говмишни олдига бориб айтадики: мен ва сени рангимиз бир-биримизга яқин, аммо мана бу қора говмиш катта бир доғга ўхшаб узоқдан кўриниб туради ва бизлар яширинган жойни фош қилиб қўяди. Агар рухсат берсанг мен уни ўлдирардим ва бизларнинг пинхон бўлган жойимиз овчилардан махфий холда сақланиб  қоларди. Жигарранг  говмиш рухсат бергач шер хотиржамлик билан қора говмишни қорнини хам ёриб ейди.

Бир  муддат ўтгач, шер жигарранг говмишни олдига келиб хеч қандай муқаддимасиз айтадики: мен сени ейиш учун келдим! Жигарранг говмиш айтдики: меними? Шер: ха сени,-дейди.  Жигарранг говмиш айтадики: бўлмасам ўлимдан олдин фарёд уришимга рухсат берсанг, кўнглимни бўшатиб олардим, бу билан ичимдаги ғазаб сўниб ўчарди. Шер бунга рухсат беради. Говмиш уч марта баланд овоз билан айтадики: мен оқ говмиш ейилган куни ўлдирилган эдим. Мен оқ говмиш ейилган куни ўлдирилгана эдим. Мен оқ говмиш ейилган  куни ўлдирилган эдим.

        ألا إني أكلت يوم أكل الثور الأبيض.

Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху мана бу достонни баён қилгандан сўнг, шундай  хулоса қилдилар: “ мен  Усмон ўлдирилган куни суст, заиф ва  хеч кимсиз бўлиб бўлиб қолган  эдим.”

 الا و انی لما وهنت یوم قتل عثمان .

Ха, барча мусулмонларнинг қудрати ва хайбати уларнинг исломий  хукуматларида ва рахбариятларида хулоса қилинади, мана шу қудрат ва хайбат ошкор ва пинхон кофирларни баробарида, хамда мувозанатсиз ва мезонсиз мусулмонларни баробарида

«تُرهِبونَ بِه‌عَدُوَّ اللهِوَعَدُوَّکُم»

қўрқитиш фарзини пиёда қилиниши учун бир монеъ сифатида амал қилади. Агар бизлар мана бу нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг  ё исломий изтирорий бадал хукуматнинг душманларини қаршисида ё аллохни ва ўзимизни душманларимизни қаршисида сукут қиладиган бўлсак, шуни ўзи яқин  келажакда ўзимиз ва хатто авлодларимиз унинг аччиқ натижасини тотиши учун  кифоя қилади.

Хозирги пайтда бизлар фақат шахсий аслахани қудрати маъно бера оладиган шахсларни қаршисида эмасмиз, ё гурух ва жамоатнинг қудрати маъно берадиган гурух ва дасталарни баробарида хам эмасмиз,балки бизлар аллохнинг ва ўзимизнинг муттахид душманимизни хукумат қудратини қаршисида турибмиз, агар бизлар пўлатдек вахдат билан вохид саф холатида аллохга махбуб ва севимли бўладиган бўлсак: 

  إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ .

мана бу вақтда аллох бизларда  иймон ва сабр билан химоя қилинган мана бундай мунсажим қудрат мавжудлиги сабабли, бизни  улкан миқдордаги душманимизни устидан ғолиб қилади:

 كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ .

Энди мана бу суратда, аллохни шариатидаги қонунларни ва мана бу фарзни  ижро қилишни танхо йўли ва канали, исломий мазхаблардан бирига кўра хукм қиладиган  исломий хукуматни ё исломий изтирорий бадал хукуматни йўли орқали амалга оширилади.

 Агар мана бу изтирорий бадалга эга бўладиган бўлсак, бу изтирорий холатдан чиқиб кетмагунимизгача бу абзордан танхо абзор сифатида фойдаланишимиз ва тафарруққа,якка холда харакат қилишга дучор бўлмаслигимиз, сабр қилишимиз керак. Ха, мана бу ўринда сабр ўзини маъносини беради. Бу ердаги сабр муваххид инсон учун хамма нарсадан кўра аччиқроқдур, аммо душманни аслаха билан қўрқитиш қонунини,фарзини ижро қиладиган танхо канал шу холос ва мана бу исломий изтирорий бадал хукумат ислох бўлгунича ё уни кайфияти яхшироқ исломий хукуматга айлантирилгунча сабр қилиниши лозим ва ўзимизни сабримиз ва тафарруқдан,якка харакат қилишдан пархез қилиш билан аллох ва росулига  итоат қилишимиз керак: 

 وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ .

Олдин хам айтиб ўтганимиздек, Салохиддин Айюбийга ўхшаган кишилар хам мана бу исломий изтирорий бадал хукуматдан салибийларни қаршисида хандақ сифатида фойдаланган ва 19 йил муддат мабойнида мисрдаги шиъа мазхабидаги фотимия хукуматини вазирлигини қабул қилади. Мусулмонларнинг бани умайя ва бани аббос ва усмонийлар билан кофирларга қарши  хамкорлик қилишларига сабаб хам шу бўлган. Совет коммунистларига қарши жангларда ханафий диюбандий бўлган ахли бидъат жамоатлари билан хамкорлик қилинишини иллати хам шу бўлган, америка ва уни иттифоқдошларига қарши толибоннинг махаллий бидъатчи гурухлари билан хамкорлик қилинишини иллати хам шу бўлган эди.  Ибни Таймиянинг ўша даврдаги хукумат билан муғулларга қарши муборазада хамкорлик қилишини иллати хам шу бўлган. Мана буларни хаммаси исломий хукуматни бадали бўлишган, изтирорий холатда аслахани қудрати билан аллохнинг ва ўзимизнинг  ошкор ва пинхон  душманларимизнинг хукуматларини қўрқитишимиз ва келажакни фикрини қилишимиз  керак, чунки хотиржам бўлайликки, агар мавжуд исломий хокимиятни исломийроқ хукумат даражасига кўтармаётган,балки уни секуляр кофир хокимлар ва махаллий муртадлар томонга тортиб кетаётган кишиларни қаршисида бепарво бўлиб сукут қиладиган бўлсак, бу ўзимизга ва келажагимизга қилинган ошкор  хиёнат ва ошкор зулм бўлади, албатта кофир ё муртад хукуматларни қўл остидаги хокимиятда турли-хил фасодлар,зулмлар ва жиноятлар содир қилинади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(72- قیسم)

قارَه وَ جِگررَنگ گاومِیش شِیرگه دوُستلَرِینِی بوُردَه لَب یِیِیشِیگه رُحصَت بِیرِیشَه دِی. شِیر قَتل اوُچُون رُحصَتنِی قوُلگه کِیرِیتگچ، خاطِرجَملِیک بِیلَن اِیککِی گاومِیشنِی کوُز اوُنگِیدَه آق گاومِیشنِی قارنِینِی یارِیب مَسَلَه سِینِی حَل قِیلدِی، اِیککِی گاومِیش تامانِیدَن اِیسَه اوُنِی هِیچ قَندَی خَطَر تَحدِید قِیلمَیدِی.

آرَه دَن بِیر نِیچَه کوُن اوُتدِی وَ شِیرنِی قارنِی آچَه دِی وَ آولَش فِکرِیگه توُشِیب قالَه دِی. شوُندَه جِگررَنگ گاومِیشنِی آلدِیگه بارِیب اَیتَه دِیکِی: مِین وَ سِینِی رَنگِیمِیز بِیر- بِیرِیمِیزگه یَقِین، اَمّا مَنَه بُو قارَه گاومِیش کَتتَه بِیر داغگه اوُحشَب اوُزاقدَن کوُرِینِیب توُرَه دِی وَ بِیزلَر یَشِیرِینگن جاینِی فاش قِیلِیب قوُیَه دِی. اَگر رُحصَت بِیرسَنگ مِین اوُنِی اوُلدِیرَردِیم وَ بِیزلَرنِینگ پِینهان بوُلگن جایِیمِیز آوچِیلَردَن مَخفِی حالدَه سَقلَه نِیب قالَردِی. جِگررَنگ گاومِیش رُحصَت بِیرگچ شِیر خاطِرجَملِیک بِیلَن قارَه گاومِیشنِی قارنِینِی یارِیب یِیدِی.

  بِیر مُددَت اوُتگچ، شِیر جِگررَنگ گاومِیشنِی آلدِیگه کِیلِیب هِیچ قَندَی مُقَدِّیمَه سِیز اَیتَه دِیکِی: مِین سِینِی یِییِیش اوُچُون کِیلدِیم! جِگررَنگ گاومِیش اَیتدِیکِی: مِینِیمِی؟ شِیر: حَه سِینِی،- دِییدِی. جِگررَنگ گاومِیش اَیتَه دِیکِی: بوُلمَسَم اوُلِیمدَن آلدِین فَریاد اوُرِیشِیمگه رُحصَت بِیرسَنگ، گوُنگلِیمنِی بوُشَه تِیب آلَردِیم، بُو بِیلَن اِیچِیمدَگِی غَضَب سوُنِیب اوُچَردِی. شِیر بوُنگه رُحصَت بِیرَه دِی. گاومِیش اوُچ مَرتَه بَلَند آواز بِیلَن اَیتَه دِیکِی: مِین آق گاومِیش یِییِیلگن کوُنِی اوُلدِیرِیلگن اِیدِیم. مِین آق گاومِیش یِییِیلگن کوُنِی اوُلدِیرِیلگن اِیدِیم. مِین آق گاومِیش یِییِیلگن کوُنِی اوُلدِیرِیلگن اِیدِیم.  أَلا إِنّي أَكَلتُ يَومَ أُكِلَ الثَّورُ الأَبيَض

عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ مَنَه بُو داستاننِی بَیان قِیلگندَن سُونگ، شوُندَی خوُلاصَه قِیلدِیلَر: ” مِین عُثمان اوُلدِیرِیلگن کوُنِی سوُست، ضَعِیف وَ هِیچ کِیمسِیز بوُلِیب قالگن اِیدِیم.”  اَلا وَ اِنِّی لَما وَهَنتُ یَومَ قُتِلَ عُثمان ^[1]

حَه، بَرچَه مُسُلمانلَرنِینگ قُدرَتِی وَ هَیبَتِی اوُلَرنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتلَرِیدَه وَ رَهبَرِیَتلَرِیدَه خوُلاصَه قِیلِینَه دِی، مَنَه شُو قُدرَت وَ هَیبَت آشکار وَ پِینهان کافِرلَرنِی بَرابَرِیدَه، هَمدَه مُواظَنَتسِیز وَ مِیزانسِیز مُسُلمانلَرنِی بَرابَرِیدَه  «تُرهِبونَ بِه‌ عَدُوَّ اللهِوَعَدُوَّکُم»  قوُرقِیتِیش فَرضِینِی پِیادَه قِیلِینِیشِی اوُچُون بِیر مانِع صِیفَتِیدَه عَمَل قِیلَه دِی. اَگر بِیزلَر مَنَه بُو نُبُوَّت مَنهَجِیگه  اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ یا اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِینگ دُشمَنلَرِینِی قَرشِیسِیدَه یا اَلله نِی  وَ اوُزِیمِیزنِی  دُشمَنلَرِیمِیزنِی قَرشِیسِیدَه سوُکوُت قِیلَه دِیگن بوُلسَک، شوُنِی اوُزِی یَقِین کِیلَه جَکدَه اوُزِیمِیز وَ حَتَّی اَولادلَرِیمِیز اوُنِینگ اَچچِیق نَتِیجَه سِینِی تاتِیشِی اوُچُون کِفایَه قِیلَه دِی.

حاضِرگِی پَیتدَه بِیزلَر فَقَط شَخصِی اَسلَحَه نِی قُدرَتِی مَعنا بِیرَه آلَه دِیگن شَخصلَرنِی قَرشِیسِیدَه اِیمَسمِیز، یا گوُرُوه وَ جَماعَتنِینگ قُدرَتِی مَعنا بِیرَه دِیگن گوُرُوه وَ دَستَه لَرنِی بَرابَرِیدَه هَم اِیمَسمِیز، بَلکِی بِیزلَر اَلله نِینگ وَ اوُزِیمِیزنِینگ مُتَّحِد دُشمَنِیمِیزنِی حُکوُمَت قُدرَتِینِی قَرشِیسِیدَه توُرِیبمِیز، اَگر بِیزلَر پوُلَتدِیک وَحدَت بِیلَن واحِد صَف حالَتِیدَه اَلله گه مَحبُوب وَ سِیوِیملِی بُولَه دِیگن بوُلسَک:   إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ . مَنَه بُو وَقتدَه اَلله بِیزلَردَه اِیمان وَ صَبر بِیلَن حِمایَه قِیلِینگن مَنَه بوُندَی مُنسَجِم قُدرَت مَوجُودلِیگِی سَبَبلِی، بِیزنِی اوُلکَن مِقداردَگِی دُشمَنِیمِیزنِی اوُستِیدَن غالِب قِیلَه دِی:  كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ . اِیندِی مَنَه بُو صُورَتدَه، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی وَ مَنَه بُو فَرضنِی اِجرا قِیلِیشنِی تَنها یوُلِی وَ کَنَلِی، اِسلامِی مَذهَبلَردَن بِیرِیگه کوُرَه حُکم قِیلَه دِیگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی یا اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی یوُلِی آرقَه لِی عَمَلگه آشِیرِیلَه دِی.

 اَگر مَنَه بُو اِضطِرارِی بَدَلگه اِیگه بوُلَه دِیگن بوُلسَک، بوُ اِضطِرارِی حالَتدَن چِیقِیب کِیتمَه گوُنِیمِیزگه چَه بُو اَبزاردَن تَنها اَبزار صِیفَتِیدَه فایدَه لَه نِیشِیمِیز وَ تَفَرُّققَه،یَککَه حالدَه حَرَکَت قِیلِیشگه دوُچار بوُلمَسلِیگِیمِیز، صَبر قِیلِیشِیمِیز کِیرَک. حَه، مَنَه بُو اوُرِیندَه صَبر اوُزِینِی مَعناسِینِی بِیرَه دِی. بُو یِیردَگِی صَبر مُوَحِّد اِنسان اوُچُون هَمَّه نَرسَه دَن کوُرَه اَچچِیقراقدوُر، اَمّا دُشمَننِی اَسلَحَه بِیلَن قوُرقِیتِیش قانوُنِینِی، فَرضِینِی اِجرا قِیلَه دِیگن تَنها کَنَل شوُ خالاص وَ مَنَه بُو اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت اِصلاح بوُلگوُنِیچَه یا اوُنِی کَیفِیَتِی یَحشِیراق اِسلامِی حُکوُمَتگه اَیلَنتِیرِیلگوُنچَه صَبر قِیلِینِیشِی لازِم وَ اوُزِیمِیزنِی صَبرِیمِیز وَ تَفَرُّقدَن، یَککَه حَرَکَت قِیلِیشدَن پَرهِیز قِیلِیش بِیلَن اَلله وَ رَسُولِیگه اِطاعَت قِیلِیشِیمِیز کِیرَک:   وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ

آلدِین هَم اَیتِیب اوُتگه نِیمِیزدِیک، صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِیگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر هَم مَنَه بُو اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَن صَلِیبِیلَرنِی قَرشِیسِیدَه حَندَق صِیفَتِیدَه فایدَه لَنگن وَ 19 یِیل مُددَت مابَینِیدَه مِصردَگِی شِیعَه مَذهَبِیدَگِی فاطِمِیَه حُکوُمَتِینِی وَزِیرلِیگِینِی قَبوُل قِیلَه دِی. مُسُلمانلَرنِینگ بَنِی اوُمَیَّه وَ بَنِی عَبّاس وَ عُثمانِیلَر بِیلَن کافِرلَرگه قَرشِی هَمکارلِیک قِیلِیشلَرِیگه سَبَب هَم شوُ بوُلگن. ساویت کامُّونِیستلَرِیگه قَرشِی جَنگلَردَه حَنَفِی دِیُوبَندِی بوُلگن اَهلِی بِدعَت جَماعَتلَرِی بِیلَن هَمکارلِیک قِیلِینِیشِینِی عِللَتِی هَم شوُ بوُلگن، اَمِیرِکَه وَ اوُنِی اِتِّفاقداشلَرِیگه قَرشِی طالِباننِینگ مَحَلِّی بِدعَتچِی گوُرُوهلَرِی بِیلَن هَمکارلِیک قِیلِینِیشِینِی عِللَتِی هَم شوُ بوُلگن اِیدِی. اِبنِ تَیمِیَّه نِینگ اوُشَه دَوردَگِی حُکوُمَت بِیلَن مُغوُللَرگه قَرشِی مُبارَزَه دَه هَمکارلِیک قِیلِیشِینِی عِللَتِی هَم شُو بوُلگن. مَنَه بوُلَرنِی هَمَّه سِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی بَدَلِی بوُلِیشگن، اِضطِرارِی حالَتدَه اَسلَحَه نِی قُدرَتِی بِیلَن اَلله نِینگ وَ اوُزِیمِیزنِینگ آشکار وَ پِینهان دُشمَنلَرِیمِیزنِینگ حُکوُمَتلَرِینِی قوُرقِیتِیشِیمِیز وَ کِیلَه جَکنِی فِکرِینِی قِیلِیشِیمِیز کِیرَک،چوُنکِی خاطِرجَم بوُلَیلِیککِی، اَگر مَوجُود اِسلامِی حاکِمِیَتنِی اِسلامِیراق حُکوُمَت دَرَجَه سِیگه کوُتَرمَه یاتگن، بَلکِی اوُنِی سِکوُلار کافِر حاکِملَر وَ مَحَلِّی مُرتَدلَر تامانگه تارتِیب کِیتَه یاتگن کِیشِیلَرنِی قَرشِیسِیدَه بِی پَروا بوُلِیب سُوکوُت قِیلَه دِیگن بوُلسَک، بُو اوُزِیمِیزگه وَ کِیلَه جَگِیمِیزگه قِیلِینگن آشکار خِیانَت وَ آشکار ظُلم بوُلَه دِی، اَلبَتَّه کافِر یا مُرتَد حُکوُمَتلَرنِی قوُل آستِیدَگِی حاکِمِیَتدَه توُرلِی – هِیل فَسادلَر،ظُلملَر وَ جِنایَتلَر صادِر قِیلِینَه دِی. 

(دوامی بار……..)

---

[1] ابن ابی شیبه، المصنف، (متولد 159 قمری- وفات 235 قمری) باب 3، کتاب الجمل، شماره روایت 39088 صفحه  457؛ انتشارات : عربستان سعودی، جدة، شرکه دارالقبلة، / سوریه، دمشق، موسسه علوم القرآن، (1427قمری-2006 نصرانی) / قامت بطباعته و اخراجه: لبنان، بیروت، دارالقرطبه   / أنبأنا عبد الوهاب بن المبارك قال‏:‏ أنبأنا أبو الفتح أحمد بن محمد الحداد قال‏:‏ أخبرنا أبو بكر أحمد بن علي بن إبراهيم بن منجويه أن الحاكم أبا أحمد محمد بن أحمد بن إسحاق الحافظ أخبرهم قال‏:‏ أخبرنا عبد الله بن سليمان بن الأشعث قال‏:‏ حدثنا الحسين بن عرفة قال‏:‏ حدثنا عباد بن عباد بن حبيب بن المهلب بن أبي صفرة عن مجالد بن سعيد عن عمير بن زودي.

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(72- قسمت)

گاو سیاه و حنایی‌رنگ به شیر اجازه دادند تا دوست‌شان را تکه‌پاره کند. شیر بعد از دریافت مجوزِ قتل، با خیال راحت، و جلوی چشم دو گاوِ دیگر، گاو سفید را درید و شکمی از عزا درآورد، بدون این‌که خطری از جانب آن دو گاو دیگر او را تهدید کند.

چند روز گذشت و شیر دوباره گرسنه شد و به فکر شکار افتاد. پیش گاو حنایی رفت و گفت: رنگ من و تو نزدیک به هم است، اما این گاو سیاه، همانند لکه‌ای بزرگ از دور پیداست و محل اختفای ما را لو می‌دهد. اگر اجازه دهی من او را به قتل می‌رسانم تا محل اختفای ما کماکان از دیدِ شکارچی‌ها پنهان بماند.گاو حنایی اجازه داد و شیر، با خیال راحت شکم گاو سیاه را پاره کرد.

مدتی گذشت و شیر پیش گاو حنایی آمد و بدون مقدمه گفت: من آمده‌ام تا تو را بخورم! گاو حنایی گفت: مرا؟ شیر: بله تو را. گاو حنایی: پس اجازه بده تا قبل از کشته شدن فریادی بزنم و دلم را خالی کنم تا بغضم فرو نشیند. شیر: اجازه داری.گاو سه مرتبه با صدای بلند فریاد کشید: من همان‌روزی خورده شدم، که گاو سفید خورده شد. من همان‌روزی خورده شدم، که گاو سفید خورده شد. من همان‌روزی خورده شدم، که گاو سفید خورده شد. ألا إني أكلت يوم أكل الثور الأبيض.

علی بن ابی طالب رضی الله بعد از بیان این داستان، چنین نتیجه‌گیری کرد: “من همان روزی سست، ضعیف و بی‌کَس شدم که عثمان به قتل رسید.”[1] الا و انی لما وهنت یوم قتل عثمان .

بله، تمام مسلمین قدرت و هیبتشان در حکومتشان و رهبریت اسلامیشان خلاصه می شود، و این قدرت و هیبت است که در برابر کفار آشکار و پنهان و در برابر مسلمین نا متعادل و نامیزان باعث پیاده شدن فریضه ی ارهاب «تُرهِبونَ بِه‌ عَدُوَّ اللهِوَعَدُوَّکُم» به عنوان یک عامل بازدارنده می شود. تنها کافیه که ما در برابر دشمنان این قدرت حکومت اسلامی علی منهاج نبوه یا بدیل اضطراری اسلامی در برابر دشمنان الله و خودمان سکوت کنیم تا نتایج تلخ و ناگوارش را در آینده ای نزدیک خودمان و حتی نوادگانمان بچشند.

ما هم اکنون در برابر افراد نیستیم که قدرت اسلحه ی فردی ما معنی بدهد، در برابر یک گروه و دسته هم نیستیم که قدرت گروه و جماعت ما معنی بدهد، ما در برابر قدرت حکومتی و قدرت حکومتهای متحد دشمنان الله و خودمان هستیم و ما تنها در صورتی با وحدت پولادین به صورت صف واحدی در آمدیم و محبوب الله شدیم:  إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ . آنوقت است که الله ما را با وجود چنین قدرت منسجمی که با ایمان و صبر پشتیبانی می شود بر دشمنان کثیرمان پیروز می کند : كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ . در این صورت تنها راه و تنها کانال اجرای این قانون شریعت الله و این فریضه از طریق حکومت اسلامی یا بدیل اضطراری حکومت اسلامی است که بر اساس یکی از مذاهب اسلامی حکم می کند .

اگر این بدیل اضطراری هم وجود داشت تا زمانی که این حالت اضطرار از بین می رود باید از این ابزار به عنوان تنها ابزار استفاده کرد و دچار تفرق و تک روی نشد و صبر کرد. بله اینجا صبر معنی می دهد. اینجا صبر برای یک موحد بسیار تلخ تر از هر چیزی است، اما تنها کانال اجرا کردن قانون و فریضه ی ارهاب دشمنان با اسلحه همین است، و باید تا اصلاح این حکومت بدیل اضطراری اسلامی یا ارتقاء آن به حکومت اسلامی با کیفیت تری صبر کرد، و با صبر خود و پرهیز از تفرق و تک روی از الله و رسولش اطاعت کرد: وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ .

قبلا عرض کردیم که کسی چون صلاح الدین ایوبی هم از این بدیل اضطراری اسلامی در برابر صلیبی ها به عنوان یک سنگر استفاده کرد و مدت 19 سال وزارت حکومت فاطمیان شیعه مذهب مصر را قبول کرد. علت همکاری مسلمین با بنی امیه و بنی عباس و عثمانی ها هم بر علیه کفارهمین بود . علت همکاری با جماعتهای اهل بدعت حنفی دیوبندی در جنگ با کمونیستهای شوروی همین بود،علت همکاری با حکومت پر از بدعت گروههای محلی طالبان بر علیه آمریکا و متحدینش هم همین بود. علت همکاری ابن تیمیه با حکومت وقت در مبارزه با مغولهاهم همین بود. اینان کلا بدیل های حکومت اسلامی هستند که باید در صورت اضطرار با قدرت اسلحه ی چنین حکومتهائی دشمنان آشکار و پنهانِ الله و خودمان را بترسانیم، و آینده را ببینیم و مطمئن باشیم که سکوت و بی تفاوتی ما در برابر کسانی که حاکمیت اسلامی موجود را به حکومت اسلامی تری ارتقاء نمی دهند بلکه اورا به سمت حاکم کافر سکولار و مرتدین محلی سوق میدهند خیانت آشکار و ظلم آشکاری به خودمان و تمام آیندگانی است که تحت حاکمیت این حکومتهای کافر یا مرتد دچار انواع مفاسد و ظلمها و جنایات می شوند.

(ادامه دارد……..)

---

[1] ابن ابی شیبه، المصنف، (متولد 159 قمری- وفات 235 قمری) باب 3، کتاب الجمل، شماره روایت 39088 صفحه  457؛ انتشارات : عربستان سعودی، جدة، شرکه دارالقبلة، / سوریه، دمشق، موسسه علوم القرآن، (1427قمری-2006 نصرانی) / قامت بطباعته و اخراجه: لبنان، بیروت، دارالقرطبه   / أنبأنا عبد الوهاب بن المبارك قال‏:‏ أنبأنا أبو الفتح أحمد بن محمد الحداد قال‏:‏ أخبرنا أبو بكر أحمد بن علي بن إبراهيم بن منجويه أن الحاكم أبا أحمد محمد بن أحمد بن إسحاق الحافظ أخبرهم قال‏:‏ أخبرنا عبد الله بن سليمان بن الأشعث قال‏:‏ حدثنا الحسين بن عرفة قال‏:‏ حدثنا عباد بن عباد بن حبيب بن المهلب بن أبي صفرة عن مجالد بن سعيد عن عمير بن زودي.

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(8- қисмат)

Оддий хам хастки то журмишро тарк накарда тўвбайи у хам қабул намешавад. Шахс хар руз ба хотири танаффур аз фалон мазхаб ё фалон қовми ахли қибла, хаммайи онхоро такфир мекунад ва онхоро муртад медонад дар холики, медонадки уро аз он чохор филтер нагузаронда ва такфир ва муртад донистани у иштибох аст, ва медонад аллох таоло хам фармудаки:

:«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ ۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا ۚ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» (مائده/8)،

Эй мўъминон! Бар адойи вожиботи худо мувозибат дошта бошид ва аз руйи адолат ва додгари гувохи дихид, ( ту шохиди медихики у муртад аст, ин мушрик аст) ва душманийи бо қовми шуморо накашонадки адолат ва додгари накунид, адолат кунидки адолат ба пархезгорий наздиктар аст. Аз худо битарсидки , худо аз хар он чизи астки анжом медихид огох аст.

Хуб,холо ин шахс медонадки дар муртад донистани фалон қовм ва мазхаб, масири шаръийро сахих нарафта, ва аз адолат дур шуда, ва фақат бар асоси кинаш аз он хастки бо онхо мегуяд муртад аммо, ба ин журмиш идома медихад, ё медонадки аллох таоло дар қуръон, мушрикинро чи касони медонад аммо, ин шахс ба мейли худиш ё тақлиди куркурона аз раъйи иштибохи еки аз уламойи нажд ё олими дигарики у ижтиход карда ва ин  шахс медонад ин ижтиход иштибох аст ва ин шахс медонад ва яқин дорадки аллох таоло дар қуръон мушрикинро чи касони медонад аммо, ба мейли худиш фалон гурух ё мазхабики аз он мутанаффир астро жузви мушрикин хисоб мекунад. Дар холики, аллох онхоро жузви мушрикин ва машмули хукми мушрикин қарор надода аст. Ё шахси медонад ва яқин дорадки нушиданихойи маст кунандахо ва зино ва дуздий дар каломи аллох харом хастанд аммо, ба мейли худиш ва бархилофи қонуни шариати аллох дар гунох меофтад ва ба ин журми худ идома медихад,хар чандки хад хам руйи у ижро шавад аммо, боз хам идома медихад.

Ба ингуна ашхос мегуянд ахли ин кор шуданд,ва то замоники ахли ин кор ва ин кора хастанд тўвбайи онхо дар мовриди ин журмишон қабул намешавад. То замоники даст аз такфири нобажойи муслимин бардорад тўвбаш дар замина қабул намешавад, то замоники даст аз машрубхўри барнадорад ва хазорон бор бигуяд аз машрубхўри тўвба кардам тўвбаш дар замина қабул намешавад, аввал бояд кори мужримонашро тарк кунад баъдан тўвбаш дар он замина пазирофта мешавад ва то замоники дар хийни анжоми ин журм аст тўвбаш дар ин замина ва дар ин журм пазирофта намешавад.

Илова бар ин, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди чанин мужримини ва хатто касоники онхоро барои идомайи ин бидъат ва журмишон панох медиханд ва ба онхо кўмак мекунанд, мефармояд:

:«مَن احدَثَ فِیهَا او آوی مُحدثا فَعَلَیه لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِکَةِ و النَّاسِ اجْمَعِینَ»،.[1]

Хар каси дар он бидъати бигузорад ё бидъатгузорониро панох дихад, лаънати худо ва фариштагон ва хаммайи мардум бар у бод.

Дар ин сурат, ба қовли имоми Молик рохимахуллох хар касики иддао кунад дар ислом бидъати хуб вужуд дорад, қатъан иддао кардаки Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам дар рисолати худ хиёнат карда аст, [2] ва ба ин оя истидлол мекунадки мефармояд:

«الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإسْلامَ دِينًا»(مائده/3)،

Имруз дини шуморо бароитон комил кардам ва неъмати худро бар шумо такмил намудам, ва исломро ба унвони дин барои шумо интихоб кардам. Ва имоми Молик идома медихад:” пас, хар ончи дар он замон, дин набуда имруз хам дин нест».[3]

Илова бар ин, ислом таркиби бейни ислом ва ғейри исломро намепазирад:

«أَلَا لِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ» (زمر/3)،

Ба хамин далил, дини ислом намепазирад каси ба истелох бейни қонуни шариати аллох ва ахли бидъат васотат кунад, ё бихохад ба номи миёнару будан, мўътадил будан ва обаки будан ва ғейрих бейни ин ду харакат кунад, ва рохи васатиро ба вужуд биёварад.

(идома дорад………)

---

[1]– بخاری و مسلم و دیگران آن را روایت کرده‌اند و حدیث متواتر و عام است؛ فتح الباری، ج ۱۳، ص ۲۸۱

[2]– نَقَلَ ذَلِكَ الْعَلَّامَةُ الشَّاطِبِيُّ فِي عِدَّةِ مَوَاضِعَ مِنْ كِتَابِ الِاعْتِصَامِ، ص 167، ج 1و 198، ج 2

[3]– الاعتصام ـ للشاطبى، ج 1، ص 49؛الإحكام في أصول الأحكام لابن حزم الأندلسي، ج 6، ص 791

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(7- қисмат)

Барои инки чанин журмхойи дар шариати аллох анжом нашавад ва чанин дуруғхо ва ажнос ва искиносхойи тақаллубий дар баробари асли он ба мардум қолиб нашавад, аллох таоло ирояйи чанин ажноси тақаллубий дар баробари жинси аслийки худиш ба бандахоиш ироя додаро новъи қонунгузорий, ва тўлиди шаръий дар баробари шаръи худиш медонад, ва бо лахни тахдидомиз мефармояд:

«أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُم مِّنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَن بِهِ اللَّهُ»(شوری/۲۱)،

Шояд онон шуракоъ ва маъбудхойи дорандки барои ишон ахкоми динийро падид овардандки худо бидон ижоза надода аст?

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда:

:«إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَكُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.[1]

Ва ростарин сухан китоби худо, ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст, ва бадтарин умур нововари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат ; ва “ тамоми” бидъатхо гумрохий аст ва натижайи “ тамоми” гумрохийхо оташи жаханнам аст.

Яъни анжом додани “тамоми “ бидъатхо боиси саргардоний ва гунох аст

(كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)

ва натижайи тамоми ин гумрохийхо хам оташи жаханнам аст. Яъни анжом додани “ тамоми “ ин бидъатхо, чун “ куллу” омадеки боиси саргардоний ва гунох аст ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам онро ба тури ом баён намуда ва ба чизи онро тахассус накарда, ва фармуда “ тамоми “ бидъатхо гумрохий аст

(كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)،

Онхам саргардоний,гумрохий ва гунохи хатарнокики боиси азоби инсон ба василайи оташи жаханнам мешавад :

: كُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам возих ва ошкоро баён мекунад ва хукм содир менамоядки “ тамоми “ бидъатхо сабаби гумрохий, номуносиб ва ғейри шаръий хастанд, ва ахли бидъат дар охират ахли оташанд ; холо, касоники бидъатул мукаффара ё муғаллазаро анжом доданд хамиша дар оташ мемонанд ва мусалмони фосиқ хам ба андозайи журмишки анжом дода бояд мужозот шавад. Чун, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«مَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا أَمَرَكُمُ اللهُ بِهِ، إِلَّا وَقَدْ أَمَرْتُكُمْ بِهِ، وَلَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا نَهَاكُمُ اللهُ عَنْهُ،إِلَّا وَقَدْ نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ».[2]

Хар чизики аллох шуморо ба он амр карда аст, ман хам шуморо ба он дастур додам, ва аз хар чизики аллох таоло шуморо нахий карда , ман хам шуморо аз он нахий кардам;

؛ وَلَا تَرَكْتُ

Аз чизики аллох шуморо аз он нахий кардаро рахо накардам хаммаро ба шумо гуфтам.

Холо, дар ин маворидики аллох таоло аз тариқи росулиш муслиминро ба он амр ва нахий карда, агар шахси огохона ва ба мейли худиш ва бидуни узр ва изтирорий,чизи жадидийро жойгузини он кунад шахси фосиқи астки кориш дар хар сурати, рад аст:

«مَنْ أَحْدَثَ فِيْ أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»،[3]

Хар каси чизиро дар дини мо ижод кунадки жузви он нест, мардуд аст ва аз у пазирофта намешавад. Чун амалиро анжом додаки мутобиқи қонуни шариати аллох нест ва мардуд мебошад:

:«مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ»،[4]

Хар каси кори кунадки мутобиқи дин ва суннати мо набошад, мардуд аст. Чанин шахси фосиқики дар кори мужримонаш тадовум дорад, ва ба ин кориш идома медихад, ва ахли ин барномахо шуда, то замоники ин кори мужримонашро тарк накарда тўвбайи у дар он мовридики дохили он аст ва ахли он аст, дар он мўврид хам пазирофта намешавад:

:«إِنَّ اللَّهَ حَجَبَ التَّوْبَةَ عَنْ كُلِّ صَاحِبِ بِدْعَةٍحَتَّى يَدَعَبِدْعَتَهُ»[5]

Магар инки бидъати худро рахо кунад худованд тўвбайи хеч бидъатгузориро намепазирад.

(идома дорад……..)

---

[1]– مسلم، أبو داود، النسائي، ابن ماجه، أحمد، الدارمي، صحیح مسلم، ج ۲، ص ۵۹۲، ح ۸۶۷؛ سنن کبری نسائی، ج 1، ص ۵۵۰، ح ۱۷۸۶٫؛ سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۴۹؛ مسند احمد بن حنبل، ج ۳۵، ص ۹؛ السنن الکبری للبیهقی، ج ۱۰، ص ۱۱۴؛ سنن الدارمی، ج ۱۰، ص ۴۶۸؛ المعجم الکبیر للطبرانی، ج ۸، ص ۶۴؛ المستدرک علی الصحیحین، ج ۱، ص ۱۷۴

[2]– قال الألباني في السلسلة الصحيحة،أخرجه الشافعي كما في “بدائع المنن” برقم (7) وابن خزيمة في “حديث علي بن حجر” (ج 3، رقم 100)

[3]– متفق علیه

[4]– مسلم

[5]– طبرانی  و ترمذی، الراوي: أنس بن مالك المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 54 / الألباني – المصدر: تخريج كتاب السنة – الصفحة أو الرقم: 37/ الهيتمي المكي – المصدر: الزواجر – الصفحة أو الرقم: 1/99/  الراوي: أنس بن مالك المحدث: السفاريني الحنبلي – المصدر: لوائح الأنوار السنية – الصفحة أو الرقم: 1/203 / تاريخ أصبهان” (ص 259) و الطبراني في “الأوسط” (رقم 4360) و أبو بكر الملحمي في “مجلسين من الأمالي” (ق 148/1 – 2) والهروي في “ذم الكلام” (6 /101 / 1) و البيهقي في “شعب الإيمان” (2/ 380 /2) و يوسف بن عبد الهادي في “جمع الجيوش و الدساكر على ابن عساكر” (ق 33/1)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(71- қисм)  

Хатто агар хулафойи рошидинни хукуматига ўхшаган исломий хукумат мавжуд бўлмаса,лекин барча хулафойи рошидинга  хос исломий фиқх  асосида мусулмонларни устида хукмронлик қилган барча  хукуматларга ўхшаган  исломий изтирорий бадал хукумат бор бўлса, барибир қудрат ва аслаха душманнинг хукуматини қаршисида фақат ва фақат хукумат билангина маъно бера олади, мана бу хукуматлар хам фақатгина вахдат билан вужудга келади, шунинг учун хам аллох таоло мана бу вахдатни хифз қилиш учун чораларни ироя берган. Шаръий душманшуносий ва душманларни даражаларга ажратишга ўхшаш; душманлар хам қўлларидан келганича вахдатни бузиб ташлашга ва уни ўрнига тафарруқни қўйишга  харакат қилишади, бу ишларнинг  мажбурий натижаси хам хукумат қудратини нобуд бўлиши дейилади, уларнинг биринчи қадамлари душманларни даражаларга ажратишни мунофиқлар ва секулярзадалар,уламойи суъ варрувайбиза, мувозанатсиз ва меъзонсиз мусулмонларни йўли орқали хароб қилишдан иборат. Хатто жуда кўп ўринларда мувозанатсиз ва меъзонсиз мусулмонларнинг ўзлари ахли қибланинг душманлари дахолат қилмаган холда, ихтиёрий ва ўзлари хохламаган  холатда шундай ишларни қилишганки, гўё ахли қибланинг  ўзи мана бу душманлар  тузган режа бўйича харакатланаётганга ўхшашади ва натижада эса  мана бу мувозанатсиз,меъзонсиз биродарларимизнинг қилган ишларини самараси бизларнинг ва ўзларининг душманларини чўнтагига тушган.

Ахли қибланинг душманлари мусулмонларнинг хукумат қудратини қўлга киритишларини исташмайди, агар улар бу қудратни қўлга киритишса, уни қўлларидан келганча харакат қилиб нобуд қилишади. Шунинг учун хам аллох таоло тафарруқни мушрикларнинг ва секуляристларнинг сифатларидан деб хисоблайди ва мусулмонларни мана бундай ширкдан эхтиёт  бўлишга чақиради:

       وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ  (روم/31-32)

Ва яна қуйидагича мархамат қилади:

وَأَنَّ هَذَا صِرَاطِی مُسْتَقِیماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاَ تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَن سَبِیلِهِ ذَلِکُمْ وَصَّاکُم بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (انعام/153)‏

Албатта, мана шу менинг тўғри йўлимдир! Бас, шу йўлга эргашинглар! (Бошқа ) йўлларга (тобеъ бўлманг) эргашмангизки, улар сизларни унинг йўлидан узиб қўяр. Шояд тақво қилсангиз, деб сизларни мана шу нарсаларга буюрди.”

Энди агар бир киши аллохнинг мана бу аниқ дастурларига қулоқ солмаса ва тафарруқни балосига,ширкига гирифтор қилса, аллох таоло тафрақа солувчи  кимсаларни хеч нарсада пайғамбар билан бирга қилмайди:

 إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏(انعام/159)

Динларини бўлиб, ўзлари хам гурухларга бўлиниб олган кимсалар тўғрисида бирон нарсада (масъул) эмассиз. Уларнинг ишлари фақат аллохнинг ўзига хавола. Кейин уларга қилиб ўтган ишларининг хабарини берур.

Мана бу холатда, иймондан сўнг вахдат  ички бир қудрат сифатида дунёвий қудратни шох калиди хисобланади, энди агар тафарруқ бўладиган бўлса, вахдатсиз энг шахоматли инсонлар хам энг ривожланган аслахалар билан қуролланган тақдирда хам, барибир муваффақиятсизлик, убухатсизлик, залилликдан бошқа нарсани қўлга кирита олишмайди.

  یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللّهَ کَثِیراً لَّعَلَّکُمْ تُفْلَحُونَ ‏* وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/45-46)

Эй мўъминлар, (кофир) жамоатга рўбарў бўлганингизда саботли бўлингиз ва доимо аллохни ёд этингиз,шояд нажот топурсизлар. Ва аллохга ва унинг пайғамбарига итоат қилингиз ва (ўзаро) талашиб- тортишмангизки, у холда сустлашиб, куч- қувватингиз кетур. Сабр – тоқат қилингиз! Албатта, аллох сабр қилгувчилар билан биргадур.

Рухсат берсангизлар бир мисол ва ривоятни саййидимиз Али ибни Аби Толиб розиаллоху анхудан таърифлаб берардим, бу орқали биз тафарруқнинг қандай қилиб хаммани қамраб олишини ва хўлу- қуруқни хаммаси бирга ёнишини  тушуниб олардик, мувозанатсиз ва меъзонсиз биродарларимиз ё мунофиқлар,секулярзадалар хатто ташқаридаги қўллар томонидан вужудга келтирилган мана бу тафарруқ жараёни, хатто бетараф бўлиб томошабин холда турган кишиларни хам ўз комига тортиб кетади:

Умайр ривоят қиладики: кунлардан бир кун Али розиаллоху анху бизлар учун минбарда маъруза қилаётган эдилар. Маъруза пайтида хавориж бақир- чақир қилишади ва мажлисдаги тартиб – интизомни бузиб ташлашади, Али маърузани тўхтатишга мажбур бўлиб минбардан пастга тушди. Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху манзилига кетди, бизлар хам у кишини кетидан бордик. У киши хафа холда диққат бўлган эдилар, айтдиларки: мен ва сизларнинг Усмонни ўлимидаги  мисолимиз, ўрмонда яшаган учта говмиш билан шерга ўхшашини билармидингиз?

Буни кетидан давом эттирдиларки: мана бу говмишларни бири оқ, бошқаси эса қора ва яна бири жигарранг  эди. Шер говмишларни бирига хамла қилган пайтида, уларни хаммаси бирлашиб ягона бир жисмдек шерга тўсқинлик қилишарди ва шер бир вақтни ўзида хар учта говмишга хамла қилишга қодир бўлмасди.

Шер бирор чора топишни фикрига тушиб қолади ва уларнинг бирдамлигини синдиришга , уларни нобуд қилишга қасд қилади; шунинг учун қора ва жигарранг   говмишни олдига бориб уларга айтадики:  ана бу оқ говмиш оқ, очиқ  ранги сабабли узоқлардан хам кўзга ташланади ва бу масала бизларнинг яширинган жойимизни инсонлар  томонидан кашф қилинишига боис бўлади. Агар бизларнинг яширинган жойимиз фош бўлса, хаммамиз нобуд бўламиз, шундай экан менга рухсат берсангизлар мана бу оқ говмишни шарридан халос қилардим, шундан сўнг хотиржам бўлиб биргаликда яшардик ва бизларни хеч қандай хатар тахдид қилмасди ва бу ўрмонда тинчлик- хотиржамликда тўлиқ  амниятда   яшардик.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (71- قیسم)

حَتَّی اَگر خُلَفایِی راشِیدِیننِی حُکوُمَتِیگه اوُحشَه گن اِسلامِی حُکوُمَت مَوجُود بُولمَسَه ، لِیکِن بَرچَه خُلافایِی راشِیدِینگه خاص اِسلامِی فِقه اَساسِیدَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلگن بَرچَه حُکوُمَتلَرگه اوُحشَه گن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت بار بوُلسَه، بَرِیبِیر قُدرَت وَ اَسلَحَه دُشمَننِینگ حُکوُمَتِینِی قَرشِیسِیدَه فَقَط وَ فَقَط حُکوُمَت بِیلَنگِینَه مَعنا بِیرَه آلَه دِی، مَنَه بُو حُکوُمَتلَر هَم فَقَطگِینَه وَحدَت بِیلَن وُجُودگه کِیلَه دِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم اَلله تَعالَی مَنَه بُو وَحدَتنِی حِفظ قِیلِیش اوُچُون چارَه لَرنِی اِرایَه بِیرگن. شَرعِی دُشمَنشوُناسِی  دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیشگه اوُحشَش؛ دُشمَنلَر هَم قوُللَرِیدَن کِیلگه نِیچَه وَحدَتنِی بوُزِیب تَشلَشگه وَ اوُنِی اوُرنِیگه تَفَرُّقنِی قوُیِیشگه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی، بُو اِیشلَرنِینگ مَجبوُرِی نَتِیجَه سِی هَم  حُکوُمَت قُدرَتِینِی نابوُد بوُلِیشِی دِییِیلَه دِی، اوُلَرنِینگ بِیرِینچِی قَدَملَرِی دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیشنِی مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر، اوُلَمایِی سُوء وَالرُّوَیبِیضَه، مُواظَنَتسِیز وَ مِعزانسِیز مُسُلمانلَرنِی یوُلِی آرقَه لِی خَراب قِیلِیشدَن عِبارَت. حَتَّی جوُدَه کوُپ اوُرِینلَردَه مُواظَنَتسِیز وَ مِعزانسِیز مُسُلمانلَرنِینگ اوُزلَرِی اَهلِی قِبلَه نِینگ دُشمَنلَرِی دَخالَت قِیلمَه گن حالدَه، اِیختِیارِی وَ اوُزلَرِی هاحلَه مَه گن حالَتدَه شوُندَی اِیشلَرنِی قِیلِیشگنکِی، گوُیا اَهلِی  قِبلَه نِینگ اوُزِی مَنَه بُو دُشمَنلَر توُزگن رِیجَه بُویِیچَه حَرَکَتلَه نَه یاتگنگه اوُحشَه شَه دِی وَ نَتِیجَه دَه اِیسَه مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز بِرادَرلَرِیمِیزنِینگ قِیلگن اِیشلَرِینِی ثَمَرَه سِی بِیزلَرنِینگ وَ اوُزلَرِینِینگ دُشمَنلَرِینِی چوُنتَه گِیگه توُشگن.

اَهلِی قِبلَه نِینگ دُشمَنلَرِی مُسُلمانلَرنِینگ حُکوُمَت قُدرَتِینِی قوُلگه کِیرِیتِیشلَرِینِی اِیستَشمَیدِی، اَگر اوُلَر بُو قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیشسَه، اوُنِی قوُللَرِیدَن کِیلگنچَه حَرَکَت قِیلِیب نابوُد قِیلِیشَه دِی. شوُنِینگ اوُچُون هَم اَلله تَعالَی تَفَرُّقنِی مُشرِکلَرنِینگ وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ صِیفَتلَرِیدِن دِیب حِسابلَیدِی وَ مُسُلمانلَرنِی مَنَه بوُندَی شِیرکدَن اِیختِیاط بوُلِیشگه چَقِیرَه دِی:

       وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ  (روم/31-32) و قوییدگیچه مرحمت قیله دی:   وَأَنَّ هَذَا صِرَاطِی مُسْتَقِیماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاَ تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَن سَبِیلِهِ ذَلِکُمْ وَصَّاکُم بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (انعام/153)‏  اَلبَتَّه، مَنَه شوُ مِینِینگ توُغرِی یُولِیمدِیر! بَس، شوُ یوُلگه اِیرگه شِینگلَر! ( باشقَه) یوُللَرگه (تابِع بوُلمَنگ) اِیرگشمَنگِیزکِی، اوُلَر سِیزلَرنِی اوُنِینگ یوُلِیدَن اوُزِیب قوُیَر. شایَد تَقوا قِیلسَنگِیز، دِیب سِیزلَرنِی مَنَه شوُ نَرسَه لَرگه بُویُوردِی.”

اِیندِی اَگر بِیر کِیشِی اَلله نِینگ مَنَه بُو اَنِیق دَستوُرلَرِیگه قوُلاق سالمَسَه وَ تَفَرُّقنِی بَلاسِیگه، شِیرکِیگه گِیرِیفتار قِیلسَه، اَلله تَعالَی تَفرَقَه سالوُچِی کِیمسَه لَرنِی هِیچ نَرسَه دَه پَیغَمبَر بِیلَن بِیرگه قِیلمَیدِی:   إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏(انعام/159)  دِینلَرِینِی بوُلِیب، اوُزلَرِی هَم گوُرُوهلَرگه بوُلِینِیب آلگن کِیمسَه لَر توُغرِیسِیدَه بِیران نَرسَه دَه ( مَسئوُل) اِیمَسسِیز. اوُلَرنِینگ اِیشلَرِی فَقَط اَلله نِینگ اوُزِیگه حَوالَه. کِییِین اوُلَرگه قِیلِیب اوُتگن اِیشلَرِینِینگ خَبَرِینِی بِیرُور.

مَنَه بُو حالَتدَه، اِیماندَن سُونگ وَحدَت اِیچکِی بِیر قُدرَت صِیفَتِیدَه دُنیاوِی قُدرَتنِی شاه کَلِیدِی حِسابلَه نَه دِی، اِیندِی اَگر تَفَرُّق بوُلَه دِیگن بوُلسَه، وَحدَتسِیز اِینگ شَهامَتلِی اِنسانلَر هَم اِینگ رِواجلَنگن اَسلَحَه لَر بِیلَن قوُراللَنگن تَقدِیردَه هَم، بَرِیبِیر مُوَفَّقِیَتسِیزلِیک، اُبُوهَتسِیزلِیک، زَلِیللِیکدَن باشقَه نَرسَه نِی قوُلگه کِیرِیتَه آلِیشمَیدِی.    یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللّهَ کَثِیراً لَّعَلَّکُمْ تُفْلَحُونَ ‏* وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/45-46) اِی مُؤمِنلَر،(کافِر) جَماعَتگه رُوبَرُو بوُلگه نِینگِیزدَن ثَباتلِی بوُلِینگِیز وَ دائِما اَلله نِی یاد اَیتِینگِیز، شایَد نَجات تاپوُرسِیزلَر. وَ اَلله گه وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اِطاعَت قِیلِینگِیز وَ (اوُزَرا) تَلَه شِیب – تارتِیشمَنگِیزکِی، اوُ حالدَه سُوستلَه شِیب، کوُچ- قُوَّتِینگِیز کِیتوُر. صَبر- طاقَت قِیلِینگِیز! اَلبَتَّه، اَلله صَبر قِیلگوُچِیلَر بِیلَن بِیرگه دوُر.

رُحصَت بِیرسَنگِیزلَر بِیر مِثال وَ رِوایَتنِی سَیِّیدِیمِیز عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ دَن تَعرِیفلَب بِیرَردِیم، بُو آرقَه لِی بِیز تَفَرُّقنِینگ قَندَی قِیلِیب هَمَّه نِی قَمرَب آلِیشِینِی وَ حوُلوُ- قوُرُوقنِی هَمَّه سِی بِیرگه یانِیشِینِی توُشوُنِیب آلَردِیک، مُواظَنَتسِیز وَ مِعزانسِیز بِرادَرلَرِیمِیز وَ مُنافِقلَر، سِکوُلارزَدَه لَر حَتَّی تَشقَه رِیدَگِی قوُللَر تامانِیدَن وُجوُدگه کِیلتِیرِیلگن مَنَه بُو تَفَرُّق جَرَیانِی، حَتَّی بِیطَرَف بوُلِیب تاماشَه بِین حالدَه توُرگن کِیشِیلَرنِی هَم اوُز کامِیگه تارتِیب کِیتَه دِی:

عُمَیر رِوایَت قِیلَه دِیکِی: کوُنلَردَن بِیر کوُن عَلِی رَضِیَ اَلله عَنهُ بِیزلَر اوُچُون مِنبَردَه مَعرُوضَه قِیلَه یاتگن اِیدِیلَر. مَعرُوضَه پَیتِیدَه خَوارِج بَقِیر- چَقِیر قِیلِیشَه دِی وَ مَجلِسدَگِی تَرتِیب – اِنتِظامنِی بوُزِیب تَشلَه شَه دِی، عَلِی مَعرُوضَه نِی توُحتَه تِیشگه مَجبُور بوُلِیب مِنبَردَن پَستگه توُشدِی. عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ الله عَنهُ مَنزِلِیگه کِیتدِی، بِیزلَر هَم اوُ کِیشِینِی کِیتِیدَن باردِیک. اوُ کِیشِی حَفَه حالدَه دِققَت بوُلگن اِیدِیلَر. اَیتدِیلِرکِی: مِین وَ سِیزلَرنِینگ عُثماننِی اوُلِیمِیدِگِی مِثالِیمِیز، اوُرماندَه یَشَه گن اوُچتَه کاومِیش بِیلَن شِیرگه اوُحشَه شِینِی بِیلَرمَیدِینگِیز؟

بوُنِی کِیتِیدَن دَوام اِیتتِیردِیلَرکِی: مَنَه بُو گاومِیشلَرنِی بِیرِی آق،باشقَه سِی اِیسَه قارَه وَ یَنَه بِیرِی جِگررَنگ اِیدِی. شِیر گاومِیشلَرنِی بِیرِیگه حَملَه قِیلگن پَیتِیدَه، اوُلَرنِی هَمَّه سِی بِیرلَه شِیب یَگانَه بِیر جِیسمدِیک شِیرگه توُسقِینلِیک قِیلِیشَردِی وَ شِیر بِیر وَقتنِی اوُزِیدَه هَر اوُچتَه گاومِیشگه حَملَه قِیلِیشگه قادِر بوُلمَسدِی. 

شِیر بِیرار چارَه تاپِیشنِی فِکرِیگه توُشِیب قالَه دِی  وَ اوُلَرنِینگ بِیردَملِیگِینِی سِیندِیرِیشگه، اوُلَرنِی نابوُد قِیلِیشگه قَصد قِیلَه دِی؛ شوُنِینگ اوُچُون قارَه وَ جِگررَنگ گاومِیشنِی آلدِیگه بارِیب اوُلَرگه اَیتَه دِیکِی: اَنَه شوُ آق گاومِیش آق،آچِیق رَنگِی سَبَبلِی اوُزاقلَردَن هَم کوُزگه تَشلَه نَه دِی وَ بُو مَسَلَه بِیزلَرنِینگ یَشِیرِینگن جایِیمِیزنِی اِنسانلَر تامانِیدَن کَشف قِیلِینِیشِیگه باعِث بوُلَه دِی. اَگر بِیزلَرنِینگ یَشِیرِینگن جایِیمِیز فاش بوُلسَه، هَمَّه مِیز نابوُد بوُلَه مِیز، شوُندَی اِیکَن مِینگه رُحصَت بِیرسَنگِیزلَر مَنَه بُو آق گاومِیشنِی شَررِیدَن خَلاص قِیلَردِیم، شوُندَن سوُنگ خاطِرجَم بوُلِیب بِیرگه لِیکدَه یَشَردِیک وَ بِیزلَرنِی هِیچ قَندَی خَطَر تَحدِید قِیلمَسدِی وَ بُو اوُرماندَه تِینچلِیک – خاطِرجَملِیکدَه توُلِیق اَمنِیَتدَه یَشَردِیک.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(71- قسمت)

حتی اگر چنین حکومت اسلامی چون حکومت خلفای راشدین وجود نداشت و بدل اضطراری اسلامی آن وجود داشت مثل تمام حکومتهائی که پس از خلفای راشدین بر مسلمین بر اساس فقه خاص اسلامی حکم رانده اند، باز قدرت و اسلحه ، در برابر حکومت دشمنان، تنها و تنها با حکومت معنی می دهد،  و این حکومت هم تنها و تنها با وحدت به وجود می آید، برای همین است که الله تعالی برای حفظ این وحدت راهکارهائی را ارائه داده است . مثل دشمن شناسی شرعی و درجه بندی دشمنان؛ دشمن ها هم تمام تلاششان بر این است که این وحدت را به هم بزنند و تفرق رابه جایش بگذارند که نتیجه ی قهری آن نابودی قدرت حکومتی است و اولین اقدامشان برهم زدن درجه بندی دشمنان از طرق منافقین و سکولارزده ها و علمای سوء و الرویبضه و مسلمین نامتعادل و نامیزان بوده است. حتی در موارد زیادی خود مسلمین نامتعادل و نامیزان بدون دخالت دشمنان اهل قبله خودشان داوطلبانه و ناخواسته کارهائی را انجام داده اند که انگار طبق نقشه ی این دشمنان اهل قبله در حرکت اند و تمام ثمرات این کارهای این برادران نامتعادل و نامیزان ما به دشمنان ما و خودشان رسیده است .

دشمنان اهل قبله نمی خواهند مسلمین به قدرت حکومتی دست پیدا کنند و اگر هم دست پیدا کردند تمام تلاششان این است که آن را با تفرق نابود کنند. برای همین است که الله تعالی تفرق را یکی از صفات مشرکین و سکولاریستها می داند و مسلمین را از چنین شرکی برحذر می دارد : وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ  (روم/31-32) و باز سفارش می کند که :وَأَنَّ هَذَا صِرَاطِی مُسْتَقِیماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاَ تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَن سَبِیلِهِ ذَلِکُمْ وَصَّاکُم بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (انعام/153)‏ این راه (که برایتان بیان کردم) راه مستقیم من است از آن پیروی کنید و از راههای ( باطل) پیروی نکنید که شما را از راه خدا پراکنده و متفرق می‌ کند . اینها چیزهائی است که خداوند شما را بدان توصیه می‌کند تا پرهیزگار شوید.‏

حالا اگر کسی این دستورات صریح الله را گوش ندهد و خودش را به بلا و شرک تفرق گرفتار کرد، در این صورت  الله تعالی تفرقه گرا را در هیچ چیزی با پیامبر نمی داند: إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏(انعام/159) بیگمان کسانی که دین خود را پراکنده می‌دارند و دسته دسته و گروه گروه می‌شوند تو به هیچ وجه از آنان نیستی و (حساب تو از آنان جدا و) سروکارشان با خدا است و خدا ایشان را از آنچه می‌کنند باخبر می‌سازد.

در این صورت پس از ایمان به عنوان یک قدرت درونی، وحدت شاه کلید قدرت دنیویه که در صورت تفرق و بدون آن با وجود پیشرفته ترین اسلحه ها و با شهامت ترین انسانها باز نتیجه ای غیر از فشل و بی ابهتی و ذلیلی در بر نخواهد داشت.  یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللّهَ کَثِیراً لَّعَلَّکُمْ تُفْلَحُونَ ‏* وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/45-46) ‏ای مؤمنان! هنگامی که با گروهی روبرو شدید، پایداری نمائید و بسیار خدا را یاد کنید تا پیروز و رستگار شوید .‏و از خدا و پیغمبرش اطاعت نمائید و کشمکش می کنید،  (که اگر کشمکش کنید ) درمانده و ناتوان می‌شوید و شکوه و هیبت شما از میان می‌رود (و ترس و هراسی از شما نمی‌شود) . صبر کنید که خدا با صبر کنندگان.‏

اجازه بدهید یک تمثیل و روایتی از سیدنا علی بن ابی طالب رابرایتان تعریف کنم تا متوجه بشویم که تفرق چگونه دامنگیر همه می شود، و ترو خشک را با هم می سوزاند، حتی آنهایی را به کام خودش فرو می برد که در این جریان تفرقی که توسط برادران نامتعال و نامیزان ما یا منافقین و سکولار زده ها و حتی دستهای خارجی به وجود آمده  است بی طرف بودن و تنها نظاره گر بودند:

عمیر روایت می‌کند:  روزی از روزها  علی رضی الله عنه داشت برای ما سخنرانی می کرد. در حین سخنرانی خوارج سروصدا کردند و نظم جلسه را بر هم زدند و علی مجبور شد که سخنرانی را قطع کند و از منبر پایین بیاید.علی بن ابی طالب رضی الله به خانه رفت و ما نیز به دنبالش رفتیم. ایشان ناراحت و گرفته بود و گفت: آیا می دانید که مثال من و شما و قتل عثمان مانند سه گاو و شیری است که  در جنگلی زندگی می کردند؟ 

به دنبال این ادامه داد: یکی از این گاوها سفید، یکی سیاه و دیگری حنایی بود. هرگاه شیر می‌خواست بر گاوها حمله‌ور شود آن‌ها دست‌به‌دست هم می‌دادند و همانند یک جسم واحدی جلوی شیر را می‌گرفتند و شیر نمی‌توانست هم‌زمان بر سه گاو حمله کند.

شیر به فکر چاره‌ای افتاد تا اتحاد و هم‌بستگی‌شان را در هم بشکند و از بینش ببرد؛ بنابراین پیش گاو سیاه و حنایی‌رنگ رفت و به آن‌ها گفت: این گاو سفید با آن رنگِ روشن و درخشانش، از فرسنگ‌ها دورتر به چشم می‌آید و این مسئله منجر به کشف محل اختفای ما توسط انسان‌ها می‌شود. و هنگامی که محل پنهان‌شدنِ ما لو برود همه‌ی ما نابود خواهیم شد، پس به من اجازه دهید تا شرّ این گاو سفید را از سرمان کوتاه کند و انگهی با خیال راحت، در کنار هم، و بدون این‌که خطری ما را تهدید کند، در این جنگل، با امنیت تمام زندگی می‌کنیم.

(ادامه دارد……..)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(6- қисмат)

Ё медонад ва яқин дорадки замони аз бейн бурдани фалон мункар ё бидъат пас аз ташкили хукумати исломий ва касби қудрати лозима аст, аммо таъжил мекунад ва қасд дорад қабли аз замони худиш онро аз бейн бибарад ва ингуна бо аслики дар шариат вужуд дорад аз назари замон мухолифат мекунад.

Ё медонад ва яқин дорадки андозайи закот дар ислом чиқадар аст аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий дар андоза бо асли он дар шариат мухолифат мекунад.

Ё мумкин аст огохона ва бидуни узри шаръий дар жинс бо аслийки дар шариат вужуд дорад мухолифат кунад. Масалан бояд ек хайвони чохорпоро қурбоний кунад аммо, ек мурғро қурбоний мекунад.

Ё хатто мумкин аст бидонад ва яқин дошта бошадки набояд аллохро ба махлуқотиш ташбех кунад ва аллохро бо маъшуқ ва ғейрих васф кунад, ё набояд махлуқийро бо сифоти аллохки мухтасси аллох хастанд васф намояд, ё набояд сифот ва вижагихойи хосси рахбар еки аз се абзор мисли самъ ва тоатро ба рахбари  ек хизб ва созмони кучак ё хатто бузург хам бошад бидихад ва ин рахбари кучак, ек созмон ё хизби кучакро бо ин сифоти рахбари еки аз се абзор тўвсиф кунад, медонадки набояд ин корро анжом дихад аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий дар “ васф” бо асли он мухолифат мекунад.

Сифоти самъ ва тоат аз гурухи кучак ба бузургтар дода мешавад. Аз бузургтар ба шўройи гуруххо дода мешавад ва дигар мутаъаллиқ ба ин пойинихо нест. Аз шўройи жамоатхойи мухталиф,мажлиси шўро ба хукумати бадили изтирорий дода мешавад дигар марбут ба шўройи мужохидин нест дар жойики хукумати бадили изтирорий вужуд дорад. Дар замоники халафату ала минхажин нубувват вужуд дорад дигар самъ ва тоат мутаъаллиқ ба хукумати бадили изтирорий нест. Ин сифот марбут ба болотар аз худиш мебошад. Аммо ин шахс ин сифот самъ ва таотро ба пойинтар аз худиш медихад. Ва ба ин шикл дар васф бо асли он мухолифат мекунад.

Дар тамоми ин маворид, ин ахли бидъат, ин ахли фисқ мусалмон хастанд, мусалмон, инхо мусалмон хастанд. Ва бояд хуқуқи исломийшон риоят шавад, ин фисқики ин шахси мусалмон ба он олуда шуда мунофийи камоли иймон аст, ва дар иймониш нуқс ба вужуд меоварад аммо, уро аз дин хориж намекунад. Нихоятиш ин астки агар жузви дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо шуданд бояд аз онхо “ хазар” шавад. Дар ин сурат хам, боз жузви муслимин ба хисоб меоянд, ва мегуем ин шахс дучори бидъатул муфассақа шуда, ва фақат ба ин шахс метавонем бигуем ек мусалмони ноқисул иймон астки фосиқ мебошад.

Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Валид бин Уқбаро барои жамъ кардани садақоти бани Мусталиқ мефристод ва ин шахс нарасида ба онхо бармегардад ва ба дуруғ ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хабар медихадки бани Мусталиқ закот биде нестанд ва хатто эхтимоли риддайи онхоро медихадки омодайи жанг бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хастанд, ин шахс огохона ва ба мейли худиш ва бидуни доштани узри ва изтирорий, ба жойи рост, дуруғ тахвили росулуллох саллаллоху алайхи васаллам медихад ва медонадки дуруғро ба жойи рост истефода карда аст. Аллох таоло дар мовриди чанин мусалмонони мефармояд:

:«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا أَن تُصِیبُوا قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ ‏(حجرات/6)،

Эй касоники иймон овардаид! Агар шахси фосиқи хабариро ба шумо расонид дарборайи он тахқиқ кунид,ровшангарий кунид, мабодо ба гурухи – бидуни огохий – осиб бирасонид, ва аз кардайи худ пушаймон шавид.

Дар тамоми ин маворид, возих ва ошкор астки шахс огохона ва ба мейли худиш ва бидуни доштани узри худишро тобеъи бовархо, ақоид ва рафторхойи тоза ва бесобиқайи дар дин кардаки хеч далили шаръий ё таъвили аз қонуни шариати аллох дар қуръон ва суннати сахих,ё изтирор ва узри барои он вужуд надорад ; балки ек чизи тақаллубий ва жаълийро жойгузини асл карда аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: مَا أَحْدَثَ قَوْمٌ بِدْعَةً، إِلاَّ رُفِعَ مِثْلُهَا مِنَ السُّنَّةِ، فَتَمَسُّكٌ بِسُنَّةٍ خَيْرٌ مِنْ إِحْدَاثِ بِدْعَةٍ.[1]

Хеч қовми дар дин бидъатиро ба вужуд намеоварад магар ба андозайи он, суннат бардошта мешавад,тамассук ва пойбанд будан ба суннат бехтар аз ижоди бидъат аст.

Холо ин банда худо, хам рост жилови дастиш гузошта шуда хам дуруғ, хам пули аслий жилови дастиш хаст хам пули тақаллубий ва жаълий, аммо ба мейли худиш тақаллубийро интихоб мекунад, ва хатто мехохад ба далили жахли мардум ин искиноси тақаллубий ба жойи искиноси аслий ба мардум қолиб кунад. Мушаххас аст, ин шахс мужрим аст, ва бояд ба андозайи журмиш мужозот шавад.

(идома дорад……..)

---

[1]– فتح الباري شرح صحيح البخاري، الاعتصام بالكتاب والسنة، مسند الإمام أحمد، مسند الشاميين

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(5- қисмат)

Холо, касики еки аз ин чизхойи жадид ва тозайи ақидатий, ё гуфторий ё амалий ё таркиро муртакиб шуда худишро дар ду гурух жой медихадки севуми надорад: ё хамчунон дар доирайи ислом ба унвони ек мусалмони фосиқи боқий мемонадки амалиш боиси гунох ва маъсияти у мешавад, ва мегуем дучори бидъатул муфассиқа шуда ; ё шахси бо анжом додани ин чизхойи жадид аз доирайи ислом хориж мешавад ва муртад мегардад, ва мегуем дучори бидъатул мукаффара ё муғаллиза шуда.

Дар ин сурат, касики муртакиби еки аз ин чизхойи тоза тўлид шуда, тоза ба вужуд омада ва бесобиқайи дар дини ислом шуда агар аз хамон чохор филтер ( 1- исботи журм,2- таъйиди журм тавассути аллох ва росулиш,3- шурути такфир, 4- мавонеъи такфир) уро гузарондем ва фосид ташхис дода шуд ба у мегуем муртад, аммо агар шахс чизи жадидийро жойгузини еки аз ин суннатхойи росулуллох  саллалоху алайхи васаллам кард ва муртакиби гунох шуд ва лузуми ба гузарондани у аз ин чохор филтер нашуд, ё инки шахси лозим шудки аз ин чохор филтер уро бигузаронем аммо, дар еки аз марохили монд ва ба даражайи иртидод нарасид аммо, огохона ва ба мейли худиш ва бидуни холати изтирорий ба журми худ идома дод ба ин ду тийф, ба ин ду шахс, ба ин ду гурух мегуем ахли бидъат.

Чи касики дучори гунохи шуда ва мумкин аст танбех хам шуда бошад ба хотири гунохиш аммо, хаммаш хамин гунохро такрор мекунад ва чи касики аз ин чохор филтер уро гузарондем ва дар мархалайи монд ва мунжар ба такфир ва муртад шудани у нашуд; дар хар сурат, ба ин ду гурух аз муслимин мегуем ахли бидъат. Ин ахли бидъатро ахли фисқ хам мегуянд, чун огохона ва ба мейли худишон ва бидуни узри шаръий дар мавориди бо асли он ва чизики аллох таоло аз тариқи пайғамбариш фиристода мухолифат мекунанд.

Масалан шахси фосиқи мусалмон медонадки сабаби нахурдани забихайи мушрикин ё секуляристхо, ё издивож накардан бо духтарон ва занони покдамони ин секуляристхо ва мушрикин , ё нагирифтани жизъя аз онхо сирфан ба хотири кофар будани онхо нест, балки илова бар ин ,ба далили мушрик ва секуляр будани онхост; аммо, ин шахси фосиқи мусалмон, хукми мушрикин ва секуляристхоро бар соири куффор хам таъмим медихад дар холики,аслий дар қуръон ва  суннат ва қонуни шариати аллох надорад ё хатто бадтар аз ин таркиботи чун мушрикини мунтасиби ба ислом тўлид мекунадки хеч таносуби бо қонуни шариати аллох надорад.

Сабаби хукми мушрикин ва сабаби гуфтани каламайи мушрикин бар дастайи аз куффор чизи аст, ва сабаби гуфтани куффори ахли китоб, мажус ва собеин бар дастайи дигар аз куффор чизи дигари аст,ва илова бар ин, сабаби гуфтани мусалмон бар ахли қибла хам чизи жудогонаий аст; аммо, ин шахс бидуни дар назар гирифтани ин сабабхо огохона ва ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий хукми мушрикинро бар куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб ва хатто муслимин содир мекунад ва ингуна ин шахси мусалмони ахли бидъат ва фосиқ дар “ сабаб” бо асл мухолифат мекунад.

Ё масалан медонад ва яқин дорадки танхо се абзор барои ташкили уммат ва иззат ва нажоти аз тафарруқ ва азобхойи ноши аз тафарруқ вужуд дорад аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий дар кинори ин се абзор ба абзорхо, ахзоб ва жамоатхойи мухталиф дил бибандад, ва масири тафарруқро тей мекунад, ва дар алъадад бо аслийки шариат мужоз дониста мухолифат мекунад. Ё медонад ва яқин дорадки шахс ё мусалмон аст ё кофар ва дастайи севуми вужуд надорад, аммо бо тўлиди истелохоти чун мушрики мунтасиби ба ислом- ё ба ибороти дигар кофари мунтасиби ба ислом – ек дастайи севуми тўлид мекунадки мухолифи сарихи теъдоди астки аллох таоло таъйин карда аст; чун аллох таоло дар каломиш хар мушрикиро кофар дониста ва замоники мегуянд мушрики мунтасиби ба ислом яъни кофари мунтасиби ба ислом. Ла хавла ва ла қуввата илла биллах, ва ин шахс бо тўлиди ин дастайи жадид дар алъадад бо асл ва теъдодики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва шариати аллох ва қуръон баён карда, бо он теъдод мухолифат карда аст.

Аввалики дар сабаб мухолифат кард дувумики дар адад будки мухолифат кард, ё шахс мудонад ва яқин дорадки макони дарёфти ахбори хушхол кунанда ё норохат кунанда, фақат ва фақат рахбарияти се абзор ва шўройи мутахассисини жомеъайи исломий аст,шўройи улил амри жомеъайи исломий аст ; аммо аз конолхойи куффори жахоний ва муртаддин ё мунофиқин ва шоеоти ахборишро мегирад, мисли инки медонад макони тавоф кардан каъба аст аммо, ба мейли худиш фалон санги ё дарахти ё  қабрро тавоф мекунад ва дар макон бо аслики шариат таъйин карда мухолифат мекунад.

Ё медонад ва яқин дорадки замони рузайи рамазон, мохи рамазон аст аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий ва изтирорий, дар мохи дигари рузашро анжом медихад.

(идома дорад…….)