وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(89- қисм)   

Энди эронга,афғонистонга, тожикистонга, ўзбекистонга, шарқий туркистонга, ироқга, яманга, сурияга, сумолига, ливияга, мисрга, алжазоирга, молига, туркияга ва бошқаларга ёки бўлмасам курдистонга, балучистонга, туркман сахросига, толишга, хўромонга ўхшаган чегараланган  диёрларда бу таклиф оғирроқ бўлади.

Аллохга қасамки, агар иккита бир-бирига яқин бўлган диёрда географик ва сиёсий монеъликлар мавжуд бўлмаса ва вохид шўрони ва вохид ижмоъни агарчи кичкина бўлган тақдирда хам вохид холатда  ташкил қилишни  имкони бўлса, аммо бу иш амалга оширилмайдиган бўлса, хар қандай шахс ё гурух ё хизбни хар бири алохида ўзини хохшига кўра ва ўзини тушунчаси, назарига асосан мусулмонлар билан сухбатлашса ва илохий хабарларни еткизса ва мусулмонлар хам мана бундай тафарруқни вужудга келтирадиган  фасоддан огох бўлган холларида мана бу ғайри исломий харакатга,равишга рози бўлсалар, роббил аъламинга қасамки уларнинг хаммаси шарманда ва оқибат ба шар бўладилар ва улар  парвардигорларини хузурига хам  бўм-бўш қўл билан қайтиб боришади.

Мусулмонлар шу нарса хақида яхшилаб фикрлашлари керакки, улар душман ўзини мақсадларига етишлари учун бир абзорга айланмасликлари лозим. Хизблардан бут ясаш, қабилапарастлик, нажодпарастлик, шахсиятпарастлик ва шайтоннинг бошқа хутувотлари, тафарруққа ва душманнинг суистефода қилишига ва нихоят эса мусулмонларнинг жиходини ақим бўлишига ва жиходнинг  самарасини душманга тақдим қилинишига ва мусулмонларни орасида жиходга бўлган иймон ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ташкил бўлишига нисбатан умидни нобуд бўлишига ва нихоят тафарруқдан келиб чиқадиган азобга мустахақ бўлишига сабаб бўлади, мана булар  зилзилани, чақмоқни хаддидаги балким ундан хам баттарроқ нарсадур, чунки зилзила ва чақмоқни муддати кам бўлиб, фақат ўша наслни ё гурухни ўзи билан олиб кетади, аммо бошқа наслларга зарари тегмайди, лекин тафарруқ азоби гохида йиллар балким ўн йил ё асрлар давомида чўзилади: 

 قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ » (انعام/65)

Айтинг: “ у сизларга устингиздан ё оёқларингиз остидан азоб юборишга, ёки сизларни гурух- гурух қилиб аралаштириб юбориб ( жангу – жадалларда) айримларингизга айримларингизнинг зарарини тоттириб қўйишга қодир бўлган зотдир”. Қаранг, англаб етармикинлар,деб оятларимизни қандай баён қилмоқдамиз.

Мана бундай тафарруқдан ва уни кетидан келадиган мусибатлардан, азоблардан пархез қилиш учун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто агар қуръон ўқишлик тафарруққа боис бўладиган бўлса, уни ўқишликдан хам манъ қилганлар, энди мазхабий, нажодий, хизбий, забоний ва бошқа ихтилофларни ўртага ташлаш борасида гапирмаса хам бўлади:

«اقْرَءُوا الْقُرْآنَ مَا ائْتَلَفَتْ علیه قُلُوبُكُمْ فَإِذَا اخْتَلَفْتُمْ فَقُومُوا عَنْهُ»

Дилларингиз бир-бирингизга боғлангунгача қуръон ўқинглар, агар ихтилофга тушиб қолсангизлар ўша ерда тўхтанглар.

Хозиргача шу нарса очиқ-ойдин бўлган бўлиши керакки, фақат  “уч абзорни” химояси остидаги шўро ва вохид ижмоъгина тафарруқни йўқотишга қодир бўлади ва вохид жамоатни ташкил қилади, мана бу мақсадга етишни ўзи бир жараён  бўлиб, ўзига хос даврга  эга ва у аста-секинлик билан бўлиши керак. Суннатий мазхабларга тақлид қилиш шубхасиз аста- секинлик билан ўзини ўрнини вохид шўрога ва вохид ижмоъга тобеъ бўлишга бўшатиб беради,  энди мана бу охирги  мақсадни қўлга киритгунимизча уни одамларга мослаб маданиятлаштириш учун амал пайтида сабр-тоқатли бўлишимиз  керак.

 Мана бу жараённи суннатий мазхаблар билан бирга босиб ўтиш, ўзларининг кўз- қарашларини шахсий ижтиходлар қолибида килолаб содир қиладиган кишилар билан бирга босиб ўтишдан кўра анча осонроқ ва зарарда хам  камроқ  хисобланади. Хозирги пайтда мусулмонларнинг вохид шўроси ташкил бўлишидан олдин шубхасиз “суннатий мазхабларнинг гўдакона ижтиходларга тақлид қилишнинг зиёни” мусулмонлар учун жуда камроқдур.   

  از اجتهاد عالمان كم نظر            اقتدا بر رفتگان محفوظ تر

Мана бу гўдакона ижтиходлар хал қилса бўладиган мушкилотлар жумласидан саналади ва вохид шўро ва вохид ижмоъ ва вохид жамоат сари харакат қилиш йўлида мана бу гўдакона ижтиходлар бизлар учун тўсиқ, монеъ бўлишига рухсат бермасликни иложи бор. Аммо агар мана бу мушкилотларни ўзини ўрнида дармон қилинмайдиган бўлса, мана шу гўдакона ижтиходлар хам душманнинг суистефода қилиши учун ва мусулмонлардан фойдаланиш бўйича душманнинг таъма қилишига абзор бўлиб хизмат қилиши мумкин.

Бу ерда диққат қилиниши керак бўлган асосий нуқта шуки, ахзоблар ва жамоатлар ва жамоатларни шўроси фақат хукумат қудратини касб қилиш учун вужудга келади, улар масалан хайрли ё тарбиявий ишларни амалга ошириш учун вужудга келган  хелфларга ёки сендиколарга, синфларга  ўхшашмайди. Жамиятлардаги  мана бу ахзобларни, жамоатларни, жамоатлар  шўросини, мужохидлар шўросининг мажлисини ташкил қилишни ёки изтирорий бадал хукуматни ташкил қилишни ё нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қўлга киритгунча  қилган  харакат ва фаолиятларни натижаси,роиж бўлган мазхаблардан кўра анча  яхшироқ бўлиши лозим, уларнинг ихтилофлари пойдеворда, склетда эмас, балки жуда майда,жузъий масалаларда бўлиши керак.

Чунки агар улар склетда бир-бирлари билан ихтилофга тушиб қолсалар орқага кетишга, чекинишга ва бидъатларни йўлга қўйишга дучор бўлишади,бу холат  роиж мазхаблардан кўра хам баттароқ саналади, бундан ташқари исломий бирдам хукуматни ташкил қилиш сари қилинаётган харакатнинг жараёнига ва мусулмонларга иззатни қайтишига  қатъий  ва инкор қилиб бўлмайдиган зарбалар келтиради, хамиша илохий тарихда юзлари қора бўлиб қолади ва обрўлари кетади. Нима учун? чунки улар мана бу мазхабларни вохид шўрода жамлаш ва мазхабларнинг  нихоятда жузъий, шахсий ихтилофларини шўронинг вохид раъйини асосида йўқотиш ва нихоят эса вохид ижмоъни қўлга киритиш ва яна қайтадан турли-хил, кўп сонли, бир-бирига  зиддиятли  жамоатларни ўрнига вохид жамоатни келтириш  учун келган эдилар,лекин улар буни ўрнига ижтимоъий, маданий, ақидавий, пойдевордаги ишлар бўйича ихтилофларни, тафарруқни вужудга келтиришди, уни натижаси суннатий мазхабларнинг майда,жузъий ихтилофларидан кўра  баттарроқ, вайронгарроқ, афсусланарлироқ бўлади ,улар ўзларини ноқис, адашган, парчаланган мазхаблардек кўрсатдилар ва амал қилдилар, улар ақидага оид ишларда нотўғри ва ижтиходга ўрин бўлмаган  ижтиходларни ва таъвилотларни ишлатдилар.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(89- قیسم)  

اِیندِی اِیرانگه،اَفغانِستانگه، تاجِکِستانگه، اوُزبِیکِستانگه، شَرقِی توُرکِستانگه، عِراقگه، یَمَنگه، سوُرِیَه گه، سُومالِیگه، لِیوِیَه گه، مِصرگه، اَلجَزائِرگه، مالِیگه، توُرکِیَه گه وَ باشقَه لَرگه یاکِی بوُلمَسَم کوُردِستانگه، بَلوُچِستانگه،توُرکمَن صَحراسِیگه، طالِشگه، هوُرامانگه اوُحشَه گن چِیگرَه لَنگن دِیارلَردَه بُو تَکلِیف آغِیرراق بوُلَه دِی.

اَلله گه قَسَمکِی،اَگر اِیککِیتَه بِیر- بِیرِیگه یَقِین بوُلگن دِیاردَه گِییاگرَه فِیک وَ سِیاسِی مانِعلِیکلَر مَوجُود بوُلمَسَه وَ واحِد شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی اَگرچِی کِیچکِینَه بوُلگن تَقدِیردَه هَم واحِد حالَتدَه تَشکِیل قِیلِیشنِی اِمکانِی بوُلسَه، اَمّا بوُ اِیش عَمَلگه آشِیرِیلمَیدِیگن بوُلسَه، هَر قَندَی شَخص یا گوُرُوه یا حِزبنِی هَر بِیرِی اَلاهِیدَه اوُزِینِی هاحشِیگه کوُرَه وَ اوُزِینِی توُشوُنچَه سِی،نَظَرِیگه اَساساً مُسُلمانلَر بِیلَن صُحبَتلَشسَه وَ اِلاهِی خَبَرلَرنِی یِیتکِیزسَه وَ مُسُلمانلَر هَم مَنَه بوُندَی تَفَرُّقنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِیگن فَساددَن آگاه بُولگن حاللَرِیدَه مَنَه بُو غَیرِی اِسلامِی حَرَکَتگه، رَوِیشگه راضِی بوُلسَه لَر، رَبُّ العالَمِینگه قَسَمکِی اوُلَرنِینگ هَمَّه سِی شَرمَندَه وَ عاقِبَت بَه شَر بوُلَه دِیلَر وَ اوُلَر پَروَردِیگارلَرِینِی حُضوُرِیگه هَم بوُم- بوُش قوُل بِیلَن قَیتِیب بارِیشَه دِی.

مُسُلمانلَر شُو نَرسَه حَقِیدَه یَحشِیلَب فِکرلَشلَرِی کِیرَککِی، اوُلَر دُشمَن اوُزِینِی مَقصَدلَرِیگه یِیتِیشلَرِی اوُچُون بِیر اَبزارگه اَیلَنمَسلِیکلَرِی لازِم. حِزبلَردَن بوُت یَسَش، قَبِیلَه پَرَستلِیک، نَجاد پَرَستلِیک، شَخصِیَت پَرَستلِیک وَ شَیطاننِینگ باشقَه خُطوُاتلَرِی، تَفَرُّق وَ دُشمَننِینگ سُوئِستِفادَه قِیلِیشِیگه وَ نِهایَت اِیسَه مُسُلمانلَرنِینگ جِهادِینِی عَقِیم بوُلِیشِیگه وَ جِهادنِینگ ثَمَرَه سِینِی دُشمَنگه تَقدِیم قِیلِینِیشِیگه وَ مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه جِهادگه بوُلگن اِیمان وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِیگه نِسبَتاً اوُمِیدنِی نابوُد بوُلِیشِیگه وَ نِهایَت تَفَرُّقدَن کِیلِیب چِیقَه دِیگن عَذابگه مُستَحَق بوُلِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی، مَنَه بوُلَر زِیلزِیلَه نِی، چِقماقنِی حَددِیدَگِی بَلکِیم اوُندَن هَم بَتتَرراق نَرسَه دوُر،چوُنکِی زِیلزِیلَه وَ چَقماقنِی مُددَتِی کَم بُولِیب، فَقَط اوُشَه نَسلنِی یا گوُرُوهنِی اوُزِی بِیلَن آلِیب کِیتَه دِی، اَمّا باشقَه نَسللَرگه ضَرَرِی تِیگمَیدِی، لِیکِن تَفَرُّق عَذابِی گاهِیدَه یِیللَر بَلکِیم اوُن یِیل یا عَصرلَر دَوامِیدَه چوُزِیلَه دِی:  قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ » (انعام/65)  اَیتِینگ: “اوُ سِیزلَرگه اوُستِینگِیزدَن یا آیاقلَرِینگِیز آستِیدَن عَذاب یُوبارِیشگه یاکِی سِیزلَرنِی گوُرُوه- گوُرُوه قِیلِیب اَرَلَشتِیرِیب یوُبارِیب (جَنگوُ – جَدَللَردَه) اَیرِیملَرِینگِیزگه اَیرِیملَرِینگِیزنِینگ ضَرَرِینِی تاتتِیرِیب قوُیِیشگه قادِر بوُلگن ذاتدِیر”. قَرَنگ،اَنگلَب یِیتَرمِیکِینلَر، دِیب آیَتلَرِیمِیزنِی قَندَی بَیان قِیلماقدَه مِیز.

مَنَه بوُندَی تَفَرُّقدَن وَ اوُنِی کِیتِیدَن کِیلَه دِیگن مُصِیبَتلَردَن، عَذابلَردَن پَرهِیز قِیلِیش اوُچُون رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم حَتَّی اَگر قُرآن اوُقِیشلِیک تَفَرُّققَه باعِث بوُلَه دِیگن بوُلسَه، اوُنِی اوُقِیشلِیکدَن هَم مَنع قِیلگنلَر، اِیندِی مَذهَبِی، نَجادِی، حِزبِی،زَبانِی وَ باشقَه اِیختِلافلَرنِی اوُرتَه گه تَشلَش بارَه سِیدَه گپِیرمَسَه هَم بوُلَه دِی:  «اقْرَءُوا الْقُرْآنَ مَا ائْتَلَفَتْ علیه قُلُوبُكُمْ فَإِذَا اخْتَلَفْتُمْ فَقُومُوا عَنْهُ» دِیللَرِینگِیز بِیر- بِیرِینگِیزگه باغلَنگوُنگه چَه قُرآن اوُقِینگلَر، اَگر اِیختِلافگه توُشِیب قالسَنگِیزلَر اوُشَه یِیردَه توُحتَنگلَر.

حاضِرگه چَه شُو نَرسَه آچِیق – آیدِین بوُلگن بوُلِیشِی کِیرَککِی، فَقَط “اوُچ اَبزارنِی” حِمایَه سِی آستِیدَگِی شوُرا وَ واحِد اِجماعگِینَه تَفَرُّقنِی یوُقاتِیشگه قادِر بوُلَه دِی وَ وَاحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلَه دِی، مَنَه بُو مَقصَدگه یِیتِیشنِی اوُزِی بِیر جَرَیان بوُلِیب، اوُزِیگه خاص دَورگه اِیگه وَ اوُ اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن بوُلِیشِی کِیرَک. سُنَّتِی مَذهَبلَرگه تَقلِید قِیلِیش شُبهَه سِیز اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن اوُزِینِی اوُرنِینِی واحِد شوُراگه وَ واحِد اِجماعگه تابِع بوُلِیشگه بوُشَه تِیب بِیرَه دِی، اِیندِی مَنَه بُو آخِیرگِی مَقصَدنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزچَه اوُنِی آدَملَرگه ماسلَب مَدَنِیَتلَشتِیرِیش اوُچُون عَمَل پَیتِیدَه صَبر- طاقَتلِی بوُلِیشِیمِیز کِیرَک.

مَنَه بُو جَرَیاننِی سُنَّتِی مَذهَبلَر بِیلَن بِیرگه باسِیب اوُتِیش، اوَزلَرِینِینگ کوُز- قَرَشلَرِینِی شَخصِی اِجتِهادلَر قالِیبِیدَه کِیلا لَب صادِر قِیلَه دِیگن کِیشِیلَر بِیلَن بِیرگه باسِیب اوُتِیشدَن کوُرَه اَنچَه آسانراق وَ ضَرَردَه هَم کَمراق حِسابلَه نَه دِی. حاضِرگِی پَیتدَه مُسُلمانلَرنِینگ واحِد شوُراسِی تَشکِیل بوُلِیشِیدَن آلدِین شُبهَه سِیز “سُنَّتِی مَذهَبلَرنِینگ گوُدَکانَه اِجتِهادلَرگه تَقلِید قِیلِیشِینِینگ زِیانِی” مُسُلمانلَر اوُچُون جوُدَه کَمراقدوُر.

  از اجتهاد عالمان كم نظر            اقتدا بر رفتگان محفوظ تر

مَنَه بُو گوُدَکانَه اِجتِهادلَر حَل قِیلسَه بوُلَه دِیگن مُشکِلاتلَر جُملَه سِیدَن سَنَلَه دِی وَ واحِد شوُرا وَ واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَت سَرِی حَرَکَت قِیلِیش یوُلِیدَه مَنَه بُو گوُدَکانَه اِجتِهادلَر بِیزلَر اوُچُون توُسِیق، مانِع بوُلِیشِیگه رُحصَت بِیرمَسلِیکنِی عِلاجِی بار. اَمّا اَگر مَنَه بُو مُشکِلاتلَرنِی اوُزِینِی اوُرنِیدَه دَرمان قِیلِینمَیدِیگن بوُلسَه، مَنَه بُو گوُدَکانَه اِجتِهادلَر هَم دُشمَننِینگ سُوئِستِفادَه قِیلِیشِی اوُچُون وَ مُسُلمانلَردَن فایدَه لَه نِیش بوُیِیچَه دُشمَننِینگ طَعمَه قِیلِیشِیگه اَبزار بوُلِیب حِذمَت قِیلِیشِی موُمکِین.

بُو یِیردَه دِققَت قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن اَساسِی نوُقطَه شوُکِی، اَحزابلَر وَ جَماعَتلَر وَ جَماعَتلَرنِی شوُراسِی فَقَط حُکوُمَت قُدرَتِینِی کَسب قِیلِیش اوُچُون وُجُودگه کِیلَه دِی، اوُلَر مَثَلاً خَیرلِی یا تَربِیَه وِی اِیشلَرنِی عَمَلگه آشِیرِیش اوُچُون وُجُودگه کِیلگن حِیلفلَر یاکِی سِیندِیکالَرگه، صِینفلَرگه اوُحشَشمَیدِی. جَمِیعیَتلَردَگِی مَنَه بُو اَحزابلَرنِی،جَماعَتلَرنِی، جَماعَتلَر شُوراسِینِی، مُجاهِدلَر شوُراسِینِینگ مَجلِیسِینِی تَشکِیل قِیلِیشنِی یاکِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشنِی یا نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنچَه قِیلگن حَرَکَت وَ فَعالِیَتلَرنِی نَتِیجَه سِی رائِج بوُلگن مَذهَبلَردَن کُورَه اَنچَه یَحشِیراق بوُلِیشِی لازِم، اوُلَرنِینگ اِیختِلافلَرِی پایدِیواردَه، سکلِیتدَه اِیمَس، بَلکِی جُودَه مَیدَه،جُزئِی مَسَلَه لَردَه بُولِیشِی کِیرَک.

 چوُنکِی اَگر اوُلَر سکلِیتدَه بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن اِیختِلافگه توُشِیب قالسَه لَر آرقَه گه کِیتِیشگه، چِیکِینِیشگه وَ بِدعَتلَرنِی یوُلگه قوُیِیشگه دوُچار بوُلِیشَه دِی، بُو حالَت رائِج مَذهَبلَردَن کوُرَه هَم بَتتَرراق سَنَلَه دِی، بوُندَن تَشقَرِی اِسلامِی بِیردَم حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش سَرِی قِیلِینَه یاتگن حَرَکَتنِینگ جَرَیانِیگه وَ مُسُلمانلَرگه عِززَتنِی قَیتِیشِیگه قَطعِی وَ اِنکار قِیلِیب بوُلمَیدِیگن ضَربَه لَر کِیلتِیرَه دِی،هَمِیشَه اِلاهِی تَرِیخدَه یوُزلَرِی قارَه بوُلِیب قالَه دِی وَ آبرُولَرِی کِیتَه دِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی اوُلَر مَنَه بوُ مَذهَبلَرنِی واحِد شوُرادَه جَملَش وَ مَذهَبلَرنِینگ نِهایَتدَه جُزئِی، شَخصِی اِیختِلافلَرِینِی شوُرانِینگ واحِد رَعیِینِی اَساسِیدَه یوُقاتِیش وَ نِهایَت اِیسَه واحِد اِجماعنِی قوُلگه کِیرِیتِیش وَ یَنَه قَیتَه دَن توُرلِی – هِیل، کوُپ سانلِی، بِیر- بِیرِیگه زِدِّیَتلِی جَماعَتلَرنِی اوُرنِیگه واحِد جَماعَتنِی کِیلتِیرِیش اوُچُون کِیلگن اِیدِیلَر، لِیکِن اوُلَر بوُنِی اوُرنِیگه اِجتِمائِی، مَدَنِی، عَقِیدَه وِی،پایدِیواردَگِی اِیشلَر بوُیِیچَه اِیختِلافلَرنِی، تَفَرُّقنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدِی، اوُنِی نَتِیجَه سِی سُنَّتِی مَذهَبلَرنِینگ مَیدَه، جُزئِی اِیختِلافلَرِیدَن کوُرَه بَتتَرراق، وَیرانگرراق، اَفسُوسلَه نَرلِیراق بوُلَه دِی، اوُلَر اوُزلَرِینِی ناقِص،اَدَشگن،پَرچَه لَنگن مَذهَبلَردِیک کوُرسَتدِیلَر وَ عَمَل قِیلدِیلَر، اوُلَر عَقِیدَه گه آئِد اِیشلَردَه ناتوُغرِی وَ اِجتِهادگه اوُرِین بوُلمَه گن اِجتِهادلَرنِی وَ تَعوِیلاتلَرنِی اِیشلَتدِیلَر.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(89- قسمت)

حالا در یک سرزمین واحدی مثل ایران، افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان، ترکستان شرقی،عراق، یمن، سوریه، صومالی، لیبی، مصر، الجزائر، مالی و تركيه و غیره يا مثل كُردستان و بلوچستان و تركمن صحراء و طالش وهورامان كه محدودتر هستند، تكليف سنگين تر مي شود.

وللهی اگر دو سرزميني كه نزديك به هم هستند و موانع جغرافيايي و سياسي وجود نداشته باشد، و امکان تشکیل شورای واحد و اجماعی هرچند کوچک اما واحد وجود داشته باشد، اما چنین کاری صورت نگیرد و هر شخص و گروه و حزبی به صورت جداگانه و به میل خودش و بر اساس رای و برداشت خودش با مسلمین صحبت کند و پیام الهی را برساند، و مسلمین هم آگاهانه به چنین مفسده ی تفرقه زا و این حرکات و روشهای غیر اسلامی راضی باشند، به رب العالمین اينها همگی شرمنده و عاقبت به شرند و دست خالي نزد پروردگارشان بر مي گردند.

مسلمین باید فکر کنند  شایسته نیست که خودشان ابزاری برای رسیدن دشمناشان به اهدافشان بشوند. بت سازی حزبی، قبیله گرائی، نژادگرائی، شخصیت پرستی و سایر خطواط الشیطان دستاویزهائی برای تفرق و سوء استفاده ی دشمنان و در نهایت عقیم شدن جهاد مسلمین و تقدیم ثمرات جهاد به دشمنان و نابود کردن ایمان به جهاد و امید به تشکیل حکومتی اسلامی علی منهاج النبوه در میان مسلمین و در نهایت مستحق عذاب ناشی از تفرق شدن است که چیزی است در حد زلزله و صاعقه و بلکه بدتر، چون زلزله و صاعقه مدتش کم است و همان گروه یا نسل را می برد و کاری به نسلهای بعدی ندارد اما عذاب تفرق گاه سالها و بلکه دهه ها و قرنها طول می کشد : قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُونَ » (انعام/65)    برا ی پرهیز از چنین تفرق و مصیبتهای پس از آن و عذابهای پس از آن است که رسول الله صلی الله علیه وسلم حتی خواندن قرآن که منجر به تفرق بشود را هم منع کرده است حالا چه رسد به وجود یا مطرح کردن اختلافات مذهبی و نژادی و حزبی و زبانی و غیره: «اقْرَءُوا الْقُرْآنَ مَا ائْتَلَفَتْ علیه قُلُوبُكُمْ فَإِذَا اخْتَلَفْتُمْ فَقُومُوا عَنْهُ» قرآن بخوانيد تا آنجا كه دلهايتان را به هم ربط مي دهد و هرگاه به اختلاف  افتاديد در همانجا توقف نماييد .

باید واضح و روشن شده باشد که تنها شورا و اجماع واحد آن تحت پوشش «3 ابزار» است که می تواند تفرق را از بین ببرد و جماعت واحد را تشکیل بدهد، رسیدن به این هدف یک پروسه ست و سیکل خاص خودش را دارد و تدریجی است. تقلید از مذاهب سنتی بدون شک به صورت تدریجی جای خودش را به تبعیت از شورای واحد و اجماع واحد می دهد و تا رسیدن به این هدف و نهادینه و مردومی و فرهنگی کردن آن باید در حین عمل صبر کرد. 

طی کردن این پروسه با وجود مذاهب سنتی بسیار آسانتر و کم ضررتر از همراه شدن با کسانی است که همین طوری کیلویی اقدام به صدور دیدگاههای خود در قالب اجتهادات فردی می کنند. در زمان حال و قبل از تشکیل شورای واحد مسلمین بدون شک «زيان تقليد از مذاهب سنتی از اجتهادات كودكانه» برای مسلمین بسیار کمتراست.

  از اجتهاد عالمان كم نظر            اقتدا بر رفتگان محفوظ تر

این اجتهادات کودکانه از جمله مشکلاتی هستند که می شود بر آنها غلبه کرد و می شود در مسیر حرکت به سمت و سوی شورای واحد و اجماع واحد و جماعت واحد اجازه نداد که این اجتهادات کودکانه برایمان سد و مانع بشوند.  اما اگر به موقع به درمان این معضل اقدام نشود، همین اجتهادات کودکانه هم ابزاری می شوند برای سوء استفاده دشمنان و طمع کردن دشمنان در استفاده ی ابزاری کردن از مسلمین .

نکته ی اساسی که لازم است به آن دقت بشود این است که احزاب و جماعتها و شورای جماعتها تنها برای کسب قدرت حکومتی به وجود می آیند، اینان مثل حلفها و سندیکاها و صنفها نیستند که مثلا برای امورخیریه یا امور تربیتی و … به وجود آمده باشند . نتیجه ی تلاش و فعالیتهای این احزاب و جماعتها و شورای جماعتها در جامعه تا رسیدن به تشکیل مجلس شورای مجاهدین یا تشکیل حکومت بدیل اضطراری یا حکومت اسلامی علی منهاج نبوه باید بسیار بهتر از مذاهب رایج باشد و باید نهایت اختلافشان با همدیگر در فروع و مسائل بسیار ریز و جزئی باشد نه  در زیر بناها و اسکلت.

 چون اگردر اسکلتها با هم دچار اختلاف بشوند دچار عقب گرد و پس روی و بدعت گذاری می شوند که بسیار بدتر از مذاهب رایج می شوند، وعلاوه بر صدمات حتمي و انكار ناپذير به جریان حرکت به سوی تشکیل حکومت یکپارچه ی اسلامی و بازگشت عزت به مسلمین، براي هميشه در تاريخ الهي روسياه می شوند و آبرویشان می رود . چرا؟ چون اینان آمدند که این مذاهب را در شورائی واحد دور هم جمع کنند، و اخلافات بسیار جزئی و شخصی مذاهب را بر اساس رای واحد شورا از بین ببرند، و در نهایت به اجماع واحدی برسند و دوباره جماعت واحد را جایگزین جماعتهای مختلف و متعدد و متضاد کنند، اما  در برابر خودشان اختلافات و تفرقی را در امور اجتماعی و فرهنگی و عقیدتی و زیر بنائی به وجود آورده ند که نتیجه اش بسیار بدتر، ویرانگرتر و اسفناکتر از اختلافات جزئی و شخصی مذاهب سنتی بوده است، و خودشان همچون مذاهب بی قواره و ناقص و دست و پاشکسته خودشان را نشان داده اند و عمل کرده اند، و در امور مربوط به عقیده اجتهاد و تأویلات غلط به کار برده اند که جایی برای اجتهاد درآن نبوده است.

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(26- қисмат)

Сахобайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам таъриф мекарданд; бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам сафар буданд. Еки аз афрод хобиш бурд;дигарон рафтанд бандиро оварданд ва хостандки бо он вайро бибанданд; дар ин хенгом он шахс аз тарс парид. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд:

لا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يُرَوِّعَ مُسْلِمًا [1]

Жоиз нест мусалмон бародари мусалмонишро битарсонад. Ё инки мусалмонро бо нишона гирифтани аслаха барои шўхи кардан ва шод кардани худиш ва дигарон тарсондан:

مَنْ حَمَلَ عَلَيْنَا السِّلَاحَ فَلَيْسَ مِنَّا[2]«

“ онки бар ( каси аз ) мо аслаха бикашид, аз мо нест.” Ва дар жойи дигари мефармоядки ишора бо охан ба самти хар мусалмони хатто агар бародари насабиш хам бошад машмули лаънати малоика мешавад то замоники уро биндозад:

مَنْ أَشَارَ إِلَى أَخِيهِ بِحَدِيدَةٍ، فَإِنَّ الْمَلَائِكَةَ تَلْعَنُهُ، حَتَّى يَدَعَهُ وَإِنْ كَانَ أَخَاهُ لِأَبِيهِ وَأُمِّهِ.[3]

Холо чиро набояд бо аслаха барои тўлиди шодий ба самти бародаронимон нишона гирифт чун:

لَا يُشِيرُ أَحَدُكُمْ عَلَى أَخِيهِ بِالسِّلَاحِ فَإِنَّهُ لَا يَدْرِي لَعَلَّ الشَّيْطَانَ يَنْزِعُ فِي يَدِهِ فَيَقَعُ فِي حُفْرَةٍ مِنْ النَّارِ[4]

Мисоли дигар аз шўхи ва шодийки аз назари қолиб манъ шуда ва нопасанд аст дар издивож ва талоқ ва ружуъ аст: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз шўхи кардан ва шодийи нобажо дар ин се моврид нахий карда астки дар ин маворид шўхи  ва жиддий хар ду жиддий башумор меояд:

:« ثَلَاثٌ جَدُّهُنَّ جَدٌّ وَهَزْلُهُنَّ جَدٌّ، النِّكَاحُ وَالطَّلَاقُ وَالرَّجْعَةُ »[5]

Се чиз жиддий ва шўхишон жиддий махсуб мешавад: никох ва талоқ ва ружуъ (яъни мард хамсаришро пас аз талоқ бозгардонад)”

-дастайи дигар аз хад ва марзхойи шодийи манъ шуда ва нопасанд аз назари замон ва макони шодий аст, дар инжо шодий набояд бо рухи тўвхидий ва арзишхойи ахлоқийи ислом дар тазод бошад.

Ба унвони мисол ханда аз назари ислом, замони муассир ва муфидки ба шахсият ва ихсосоти муслимин латма ворид накунад. Масалан замони маросими тадфини маййит ё дар замони намоз, ё замоники дар мовриди марг ва қабр ва жаханнам ва қиёмат ва мавориди инчунини жиддий сухбат мешавад агар каси шўхи ва ханда кунад шодийи нобажо ва нопасандиро анжом дода астки дар макон ва замони номуносиби анжом шуда аст. Дар инжо мумкин аст шодий, хам аз назари мухтаво мушкили надошта бошад ва хам аз назари қолиб, аммо аз назари замон ва макон нобажо ва нопасанд аст.

Заминайи мухтаво, қолиб ва замон ва макон шодийхойи нобажо ва нопасанд мисолхойи зиёданд аммо фикр кунам хамин андоза барои фахми ин маворид дар ин бахс кофий бошад.

 Дар инжо мешавад гуфтки: дар кул, шўхихойи ва шодийхойи нобажоики аз назари мухтаво ва қолиб ва замон ва макон ғейри шаръий хастанд дар ислом баданд. Ва мешавад гуфтки: шодий ба сурати мутлақ, хуб ё бад нест; балки дар мовриди хуб ё бад будани шодий бояд бар асоси малокхойи муъаййани қонуни шариати аллох қазоват кард ва хукм дод.

Бар ин асос, шодий ба ду новъ пасандида ва бажо ва нопасанд ва нобажо тақсим мешавад. Шодийхойи нопасанд ва нобажо хамрохи бо нофармонийи худо,озор ва азияти дигарон ва хатарофарин хастанд; усулан шодийхойи нопасанд ва нобажо, они,зудгузар ва бо натоижи нохушоянди дар дунё ва бахусус дар  қиёмат хамрох хастанд. Дар дунё ек инсони маст ё шахсики дар маросимхоиш тарақа бозихойи жунуномиз анжом медихад, хам барои худишон мушкил дуруст мекунанд ва хам мумкин аст боиси азият ва озори дигарон хам бишавад.

Касоники бо масрафи маст кунандахо ва махофили инхирофий ва дузди моли мардум ва қатли ба нохақи инсонхо ва куфргуйихо ва …….худишонро дар радифи мужримин қарор медиханд, ва бо шодийи нобажо худишонро машмули ижройи худуд ва мужозотхойи дунёвий мекунанд,ошкоро худишонро аз шодийи бажо ва пойдор махрум мекунанд, ва худишонро машмули ғам ва андух ва азоб ва кейфари журмхойишон қарор медиханд, инхо фитрати худишонро олуда карданд ва онро номутаодил бор оварданд ва ниёзи мубрами ба ислох ва контрол шудан доранд.

(идома дорад…….)

---

[1] رواه أحمد ( 23064 ) – واللفظ له – وأبو داود ( 4351 ) ، وصححه الألباني في ” صحيح أبي داود

[2] صحيح البخاري : كتاب الفتن / مسلم  حديث (101) و (98)

[3] صحيح مسلم – البر والصلة والآداب (2616)/ سنن الترمذي – الفتن (2162)

[4]متفق عليه. / مسلم : 4871 – كتاب السنن الكبرى (النفقات) المستدرك على الصحيحين( معرفة الصحابة رضي الله تعالى عنهم ) المعجم الأوسط (باب الألف- العين- باب الميم )صحيح البخاري( الفتن)صحيح مسلم( البر والصلة  والآداب) فتح الباري شرح صحيح البخاري (الفتن) مسند الإمام أحمد- باقي مسند المكثرين

[5]رواه أبو داود، والترمذى

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(25- қисмат)

Албатта масхара кардан хам боз даражоти дорадки баъзи аз онхо инсонро аз дин хориж мекунанд мисли масраха кардани аллох ва оёт ва қавонини шариати аллохки дар қуръон ва суннати сахих баён шуданд ва масхара кардани росулиш саллаллоху алайхи васаллам дар қолиби жук ва филмхойи комедий ва корикотур ва ғейрих:

وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَیَقُولُنَّ إِنَّمَا کُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ قُلْ أَبِاللّهِ وَآیَاتِهِ وَرَسُولِهِ کُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ ‏(توبه/65)

Агар аз онон бозхост куни,мегуянд: бози ва шўхи мекардем. Бигу: оё ба худо ва оёт ва пайғамбариш метавон бози ва шўхи кард?!

؟!‏ ‏لاَ تَعْتَذِرُواْ قَدْ کَفَرْتُم بَعْدَ إِیمَانِکُمْ(توبه/66)

Бигу: ( бо чанин маъзиратхойи бехуда) узрхохи накунид. Шумо пас аз иймон овардан, кофар шудаид.

Ин хамон даста аз шўхихойи астки инсон онхоро барои хандондан ва шод кардани дигарон ба кор мегирад дар холики хамин шўхи онро ба пойинтарин жохойи суқут мерасонад, ва ба андозайи боиси ғазаб ва хашми аллох таоло аз худиш мешавадки аллох таоло аз анжом дихандайи он рози намешавад магар инки уро вориди оташ кунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

:” ألا هل عسى رجلٌ منكم أن يتكلَّمُ بالكلِمةِ يُضحِكُ بها القومَ، فيَسقُطُ بها أَبعدَ مِنَ السماءِ، ألا هل عسى رجلٌ منكم أن يتكلمُ بالكلِمةِ يُضِحكُ بها أصحابَهُ، فيَسخَطُ  الله بها عليهِ، لا يَرضىَ عنه حتى يُدخلِهُ النارَ “[1]

Даражайи пойинтар аз ин масхара карданхо барои тўлиди шодий нопасанд ва нобажо, ба масхара кардани мўъминин ба хамдигар бармегардадки онхоро ба даражайи фосиқин таназзул медихад на кофарин ва аллох таоло мефармояд:

: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا یَسْخَرْ قَومٌ مِّن قَوْمٍ عَسَى أَن یَکُونُوا خَیْراً مِّنْهُمْ وَلَا نِسَاء مِّن نِّسَاء عَسَى أَن یَکُنَّ خَیْراً مِّنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنفُسَکُمْوَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِبِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِیمَانِ وَمَن لَّمْ یَتُبْ فَأُوْلَئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ ‏).حجرات/11)

Эй касоники иймон овардаид! Набояд гурухи аз мардони шумо гурухи дигариро истихзо кунанд, шояд онон бехтар аз инон бошанд, ва набояд занони занони дигариро истихзо кунанд, зеро чи басо онон аз инон хубтар бошанд, ва хамдигарро таъна назанид ва мовриди айбжуйи қарор надихид, ва екдигарро бо алқоби зишт ва нопасанд махонид ва маномид.( барои мусалмон) чи бад ва фусуқ аст, баъди аз иймон овардан! Касоники ( аз чанин аъмоли ва ақволи) даст барнадоранд ва тўвба накунанд, ишон золим ва ситамгаранд.

• Дастайи дигар аз хад ва марзхойи шодийи манъ шуда ва нопасанд аз назари  қолиб аст; мисли ханда ба манзури азият кардан, бо ихонат ва тахқир ва ё тарсондани муслиминки хукми азиятро дорад:
• Ё мисли мужриминики дар дунё ба ахли иймон ба хотири табаъиятишон аз қавонини шариати аллох механданд:

: إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ(مطففین/29)

Мужримин пейваста ( дар дунё) ба мўъминин механданд. Аммо мўъминин дар қиёмат новбатишон мерасад ва онвақт астки мўъминин ба ин мужримин механданд:

فَالْیَوْمَ الَّذِینَ آمَنُواْ مِنَ الْکُفَّارِ یَضْحَکُونَ ‏(مطففین/34)

Лизо имруз ( ки рузи сазо ва жазойи қиёмат аст) мўъминон ба кофарон механданд ва ришхандишон мекунанд.

Барои хамин аст ин ханда ва шодийи онхо дар дунё ба нисбати қиёмат хийли кам ва ночиз аст ва аллох таоло мефармояд:

فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وَلْيَبْكُوا كَثِيرًا جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ (توبه/82)

(бигузор дар ин жахон бар асари масхара кардани мўъминон) андаки биханданд ва ( аммо лозим аст бидонандки бояд дар он жахон) бисёр гиря кунанд, ин жазойи корхойи астки мекунанд.

Дар инжо ин хандидан ва шодий кардан ва шўхийи нобажо ва манфий фарқи надорад боиси азияти рухийи мўъминин бишавад ё жисмий.

(идома дорад……..)

---

[1] صحيح الترغيب والترهيب – الألباني 2877 / رواه أبو الشيخ أيضا بإسناد حسن ورواه عن علي بن زيد عن الحسن مرسلا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(88- қисм)  

Нажод, забон, лахжа,қавм ва бошқаларни бахона қилган холда турли – хил ахзобларни ташкил қилишлик, ўзини назаридаги демократияни татбиқ қилиш учун секуляризм динининг  мақсадларидан бири хисобланади. Турли- туман ахзобларсиз унинг демократияси маъно англатмайди, шунинг учун хам тавхид секуляризм динини ва уни демократиясини энг катта душмани саналади, тафарруқ ва хизбларга бўлиниш эса унинг энг катта  орзуси бўлиб  унга хизмат қилишликни ифодалайди.  Аллох таоло буни олдини олиш учун биз мусулмонлар мушрикларга ва секуляристларга ўхшаб динимизни фирқа- фирқа қилишликка хаққимиз йўқ эканини амр қилади: 

وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏* مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ‏(روم/31-32)

Мушриклардан бўлманглар! ** улар (яъни мушриклар) динларини бўлиб, фирқа- фирқа бўлиб олгандирлар. Хар бир фирқа ўз олдиларидаги нарса билан хурсандирлар.

Хозир балоғат ёшига етмаган жохил мусулмонларни баъзиси ўзларининг ақидаларидаги ва рафторларидаги жохилият сабабли, турли-хил ахзобларни,тафарруқни  вужудга келтириш орқали секуляристларнинг демократиясини шаклланиши ва у учун жон бериш шароитини мухайё қилишади. Баъзи бир жойларни истисно қилинмаса, тафарруқ ва турли-хил ахзоблар мавжуд бўлган хар қандай жойда секуляризм динини мазхабларидан бири албатта хоким бўлган, энди секуляризм динидаги мана бу мазхаб ё коммунистик ва социалистик хукуматларга ўхшаб ўзидан бошқа барча ахзобларни қудратни қўлга киритгач хазф қилиб ташлаган ёки сахнани ортида бир ширкатни ва мафияни вужудга келтириб ахзоблар қолибида одамларни назари ва ақли,онги  билан ўйнашган ва нихоят эса мана бу ширкат ўзининг лойихаларини ижро қилиниши учун талаб қилган пудратчи ишни бошига келади, хар қандай суратда хам, мана бу шўро сенаторлар мажлисини қолибида ёки ташкил қилувчилар мажлисини ё оқсоқоллар мажлисини қолибида ўзларининг режаларини ижро қилиш учун танланган ва қўғирчоқ театрига ўхшаган сайлов ўйинида одамлар томонидан сайланган, хамда ишни аслий эгаларисиз бир қадам хам боса олмайдиган  мана бу пудратчини назорат қилади.

Хозирги пайтдаги секуляр тоғутлар худди шу нарсани тарқоқ ва бир неча дастага бўлинган бизларнинг мусулмонларимиз учун хохлашяпти ва мусулмонлар хам ахзобларнинг сони ва турли-хил,кўп сонли  шўролар орқали душман ўзининг демократик лойихаларини пиёда қилиш учун мусулмонларга таъма қилишига сабаб бўлишяпти.

Росулуллох саллаллоху алахйи васалламни сийратларида кўрганимиздек: табук ғазотида уч нафар сахоба фармонга итоат қилмайди ва мунофиқлар, секулярзадалар билан бирга ғазотда иштирок этишмайди, мусулмонлар хам уларни чеклаб қўйишади. Бу сахобаларни бири “Каъаб ибни Молик” бўлган эди, “Ғассоннинг” кофир подшохи унга тезлик билан нома ёзиб айтадики: эшитишимга қараганда дўстинг ислом пайғамбари сенга вафосизлик қилибди. Сени тахқирлаб, маломат қилинадиган мамлакатда қолишингга худо қўйиб қўймайди, мен сендан бизга тобеъ бўлишингни хохлардим. Каъаб ибни Молик розиаллоху анху бу кофирни номасини ўқиган пайтида айтадики: “ бу хам бошқа мусибатларга қўшимча бир мусибат, мана бу менинг жангда, жиходда иштирок этмаганимни самараси бўлади, бир мушрик хам менга таъма қилиб турибди. Сўнг тандир томонга борди ва қоғозни унга ташлади.”

Мана бу барча кофирларнинг мусулмонларни ўртасидаги ёриқни чуқурлаштириш ва мусулмонларни ўзларининг мақсадлари йўлида абзорга айлантириш бўйича сиёсати бўлган ва бундан сўнг хам шундай бўлади, улар бу билан аллохнинг  ваъдаси  кечикиши учун абзор бўлишимизни  исташади:

 وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ .

Бундан ташқари бу очликни, фақирликни ва мусулмонларни устида душманнинг хукмрон бўлишига хам абзор хам хисобланади.

Шунинг учун хам шаръий кўз – қараш билан тафарруқдан келиб чиқадиган мана бу бадбахтликлар хақида бир матлабни чиройли шева билан баён қилишни хохлаган пайтимизда қуйидагича баён қилишимиз керак: бутун жахон бўйича иккита харакат мавжуд бўлмаслиги керак, бу назардан бошқасига рози бўлишлик,  исломга қарши қилинган  гунох  хисобланади ва  тафарруқ азобига ва тафарруқ ширкига рози бўлиш саналади.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(88- قیسم)

مَنَه بُو رَوِیش بِیلَن بِیر گِییاگرَه فِیک حُدُودنِی اِیچِیدَه توُرلِی- هِیل گوُرُوهلَر وَ اَحزابلَرنِی مَوجُود بوُلِیشِی یاکِی حَتَّی اَنَه اوُشَه خاص گِییاگرَه فِیک حُدوُدنِی اِیچِیدَه بِیر نِیچَه شوُرالَرنِی مَوجُود بوُلِیشِینِی اوُرتَه سِیدَه کوُزگه کوُرِینَرلِی فَرق بار، چوُنکِی گاهِیدَه اوُلَر مَذهَبگه اوُحشَه  گن نَرسَه گه اَیلَه نَه دِی وَ تَفَرُّقنِی وُجوُدگه کِیلِیشِی اوُچُون اِینگ کَتتَه عامِلدِیک عَمَل قِیلَه دِی، نَتِیجَه دَه وَحدَتنِی یوُلِیدَه وَ قُدرَت کَسب قِیلِیش، هَمدَه مُسُلمانلَرنِینگ تَکاموُللَشِیش یوُلِینِی باسِیب اوُتِیشِیدَه توُسِیق، مانِع بوُلِیب عَمَل قِیلَه دِی.

نَجاد، زَبان، لَهجَه، قَوم وَ باشقَه لَرنِی بَهانَه قِیلگن حالدَه توُرلِی- هِیل اَحزابلَرنِی تَشکِیل قِیلِیشلِیک، اوُزِینِی نَظَرِیدَگِی دِیماکرَتِیَه نِی تَطبِیق قِیلِیش اوُچُون سِکوُلارِیزم دِینِینِینگ مَقصَدلَرِیدَن بِیرِی حِسابلَه نَه دِی. توُرلِی- توُمَن اَحزابلَرسِیز اوُنِینگ دِیماکرَه تِیَه سِی مَعنا اَنگلَتمَیدِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم تَوحِد سِکوُلارِیزم دِینِینِی وَ اوُنِی دِیماکرَه تِیَه سِینِی اِینگ کَتتَه دُشمَنِی سَنَلَه دِی، تَفَرُّق وَ حِزبلَرگه بوُلِینِیش اِیسَه اوُنِینگ اِینگ کَتتَه آرزُوسِی بوُلِیب،  اوُنگه حِذمَت قِیلِیشلِیکنِی اِفادَه لَیدِی.  اَلله تَعالَی بوُنِی آلدِینِی آلِیش اوُچُون بِیز مُسُلمانلَر مُشرِکلَرگه وَ سِکوُلارِیستلَرگه اوُحشَب دِینِیمِیزنِی فِرقَه – فِرقَه قِیلِیشلِیککَه حَققِیمِیز یوُق اِیکَه نِینِی اَمر قِیلَه دِی:  وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏* مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ‏(روم/31-32) مُشرِکلَردَن بوُلمَنگلَر! ** اوُلَر ( یَعنِی مُشرِکلَر) دِینلَرِینِی بُولِیب، فِرقَه – فِرقَه بوُلِیب آلگندِیرلَر. هَر بِیر فِرقَه اوُز آلدِیلَرِیدَگِی نَرسَه بِیلَن حوُرسَنددِیرلَر.

حاضِر بَلاغَت یاشِیگه یِیتمَه گن جاهِل مُسُلمانلَرنِی بَعضِیسِی اوُزلَرِینِینگ عَقِیدَه لَرِیدَگِی وَ رَفتارلَرِیدَگِی جاهِلِیَت سَبَبلِی، توُرلِی- هِیل اَحزابلَرنِی، تَفَرُّقنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش آرقَه لِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ دِیماکرَه تِیَه سِینِی شَکللَه نِیشِی وَ اوُ اوُچُون جان بِیرِیش شَرائِطِینِی مُهَیَّا قِیلِیشَه دِی. بَعضِی بِیر جایلَرنِی اِستِثنا قِیلِینمَه سَه، تَفَرُّق وَ توُرلِی – هِیل اَحزابلَر مَوجُود بوُلگن هَر قَندَی جایدَه سِکوُلارِیزم دِینِینِی مَذهَبلَرِیدَن بِیرِی اَلبَتَّه حاکِم بوُلگن، اِیندِی سِکوُلارِیزم دِینِیدَگِی مَنَه بُو مَذهَب یا کامُّونِیستِیک وَ ساسِیالِیستِیک حُکوُمَتلَرگه اوُحشَب اوُزِیدَن باشقَه بَرچَه اَحزابلَرنِی قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتگچ حَذف قِیلِیب تَشلَه گن یاکِی صَحنَه نِی آرتِیدَه بِیر شِیرکَتنِی وَ مَه فِیَه نِی وُجُودگه کِیلتِیریِب اَحزابلَر قالِیبِیدَه آدَملَرنِی نَظَرِی وَ عَقلِی،آنگِی بِیلَن اوُینَه شگن وَ نِهایَت اِیسَه مَنَه بُو شِیرکَت اوُزِینِینگ لایِیحَه لَرِینِی اِجرا قِیلِینِیشِی اوُچُون طَلَب قِیلگن پوُدرَتچِی اِیشنِی باشِیگه کِیلَه دِی، هَر قَندَی صُورَتدَه هَم، مَنَه بُو شُورا سِینَه تارلَر مَجلِیسِینِی قالِیبِیدَه یاکِی تَشکِیل قِیلوُچِیلَر مَجلِیسِینِی یا آقساقاللَر مَجلِیسِینِی قالِیبِیدَه اوُزلَرِینِینگ رِیجَه لَرِینِی اِجرا قِیلِیش اوُچُون تَنلَنگن وَ قوُغِیرچاق تِییاترِیگه اوُحشَشه گن سَیلاو اوُیِینِیدَه آدَملَر تامانِیدَن سَیلَنگن، هَمدَه اِیشنِی اَصلِی اِیگه لَرِیسِیز بِیر قَدَم هَم باسَه آلمَیدِیگن مَنَه بُو پوُدرَتچِینِی نَظارَت قِیلَه دِی.

حاضِرگِی پَیتدَگِی سِکوُلار طاغوُتلَر حوُددِی شوُ نَرسَه نِی تَرقاق وَ بِیر نِیچَه دَستَه گه بوُلِینگن بِیزلَرنِینگ مُسُلمانلَرِیمِیز اوُچُون هاحلَشیَپتِی وَ مُسُلمانلَر هَم اَحزابلَرنِینگ سانِی وَ توُرلِی- هِیل،کوُپ سانلِی شوُرالَر آرقَه لِی دُشمَن اوُزِینِینگ دِیماکرَه تِیک لایِیحَه لَرِینِی پِیادَه قِیلِیش اوُچُون مُسُلمانلَرگه طُعمَه قِیلِیشِیگه سَبَب بوُلِیشیَپتِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سِیرَتلَرِیدَه کوُرگه نِیمِیزدِیک: تَبوُک غَزاتِیدَه اوُچ نَفَر صَحابَه فَرمانگه اِطاعَت قِیلمَیدِی وَ مُنافِقلَر،سِکوُلارزَدَه لَر بِیلَن بِیرگه غَزاتدَه اِیشتِراک اِیتِیشمَیدِی، مُسُلمانلَر هَم اوُلَرنِی چِیکلَب قوُیِیشَه دِی. بُو صَحابَه لَرنِی بِیرِی “کَعَب اِبنِ مالِک” بوُلگن اِیدِی، “غَسّاننِینگ” کافِر پادشاهِی اوُنگه تِیزلِیک بِیلَن نامَه یازِیب اَیتَه دِیکِی: اِیشِیتِیشِیمگه قَرَگندَه دوُستِینگ تَحقِیرلَب، مَلامَت قِیلِینَه دِیگن مَملَکَتدَه قالِیشِیننگگه خُدا قوُیِیب قوُیمَیدِی، مِین سِیندَن بِیزگه تابِع بوُلِیشِینگنِی هَاحلَردِیم. کَعَب اِبنِ مالِک رَضِیَ لله عَنهُ بُو کافِرنِی نامَه سِینِی اوُقِیگن پَیتِیدَه اَیتَه دِیکِی: ” بُو هَم باشقَه مُصِیبَتلَرگه قوُشِیمچَه بِیر مُصِیبَت، مَنَه بُو مِینِینگ جَنگدَه اِیشتِراک اِیتمَه گه نِیمنِی ثَمَرَه سِی بوُلَه دِی، بُو مُشرِک هَم مِینگه طَعمَه قِیلِیب توُرِیبدِی. سُونگ تَندِیر تامانگه باردِی وَ قاغاذنِی اوُنگه تَشلَه دِی.”

مَنَه بُو بَرچَه کافِرلَرنِینگ مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی یارِیقنِی چوُقوُرلَشتِیرِیش وَ مُسُلمانلَرنِی اوُزلَرِینِینگ مَقصَدلَرِی یوُلِیدَه اَبزارگه اَیلَنتِیرِیش بوُیِیچَه سِیاسَتِی بوُلگن وَ بوُندَن سُونگ هَم شوُندَی بوُلَه دِی، اوُلَر بوُ بِیلَن اَلله نِینگ وَعدَه سِی کِیچِیکِیشِی اوُچُون اَبزار بوُلِیشِیمِیزنِی اِیستَه شَه دِی:  وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ .  بوُندَن تَشقَرِی بُو آچلِیکنِی، فَقِیرلِیکنِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه دُشمَننِینگ حُکمران بوُلِیشِیگه  اَبزار هَم حِسابلَه نَه دِی.

شوُنِینگ اوُچُون هَم شَرعِی کوُز- قَرَش بِیلَن تَفَرُّقدَن کِیلِیب چِیقَه دِیگن مَنَه بُو بَدبَختلِیکلَر حَقِیدَه بِیر مَطلَبنِی چِیرایلِی شِیوَه بِیلَن بَیان قِیلِیشنِی هاحلَه گن پَیتِیمِیزدَه قوُیِیدَگِیچَه بَیان قِیلِیشِیمِیز کِیرَک: بوُتوُن جَهان بُویِیچَه اِیککِیتَه حَرَکَت مَوجُود بوُلمَسلِیگِی کِیرَک، بُو نَظَردَن باشقَه سِیگه راضِی بوُلِیشلِیک، اِسلامگه قَرشِی قِیلِینگن گوُناه حِسابلَه نَه دِی وَ تَفَرُّق عَذابِیگه وَ تَفَرُّق شِیرکِیگه راضِی بوُلِیش سَنَلَه دِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(88- قسمت)

این روش تفاوت اساسی با وجود گروهها و احزاب مختلف در یک محدوده ی جغرافیائی و یا حتی وجود چندین شورا در همان محدوده ی جغرافیایی خاص دارد که گاه تبدیل به چیزی شبیه مذهب می شود و یکی از عوامل بزرگ تولید تفرق عمل می کند که به عنوان یک سد و مانع در راه وحدت و کسب قدرت و طی  کردن مسیر تکامل مسلمین عمل می کند.

تشکیل احزاب مختلف به بهانه های نژادی و زبانی و لهجه ای و قومی و غیره از اهداف دین سکولاریسم برای تطبیق دموکراسی مورد نظرش است . بدون احزاب مختلف، دموکراسی آن معنی پیدا نمی کند، برای همین، توحید بزرگترین دشمن دین سکولاریسم و دموکراسی آن است و تفرق و حزب حزب شدن بزرگترین آرزو و خدمت به آن است. و الله تعالی به عنوان پیشگیری امر می کند که ما مسلمین مثل مشرکین و سکولاریستها حق نداریم دینمان را فرقه قرقه کنیم: وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏* مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ‏(روم/31-32)و از زمره مشرکان نگردید، از آن کسانی که دین خود را پراکنده و بخش بخش کرده‌اند و به دسته‌ها و گروههای گوناگونی تقسیم شده‌اند . هر گروهی هم از آنچه که نزدش هستخرسند و خوشحال است.

حالا عده ای از مسلمین به بلوغ نرسیده و جاهل به دلیل وجود جاهلیتهائی که در باورها و رفتارهایشان دارند خودشان با تولید چنین احزاب مختلفی و با چنین تفرقی زمینه های شکل گیری و جان دادن به دموکراسی سکولاریستها را فراهم می کنند. بدون استثناء هر جا تفرق وجود داشته و احزاب مختلفی وجود داشته اند یکی از مذاهب دین سکولاریسم حاکم شده، حالا یا این مذهب خاص دین سکولاریسم بعد از به قدرت رسیدن تمام احزاب دیگر را غیر از خودش حذف کرده مثل حکومتهای کمونیستی و سویالیستی، یا شرکت و مافیائی را پشت پرده به وجود آورده اند و در قالب احزاب با رای مردم و عقل مردم و شعور مردم بازی کرده اند و درنهایت آن پیمانکاری که این شرکت برای اجرای پروژه هایش خواسته سرکار آمده است، و در هر صورت این شورا در قالب مجلس سناتورها، یا مجلس موسسان یا ریش سفیدان و غیره بر کار این پیمانکاری که برای اجرائی شدن نقشه هایشان انتخاب شده  است و در خیمه شب بازی انتخابات هم مشروعیت مردمی گرفته نظارت می کند و نمی تواند قدمی بر خلاف رای صاحب کارهای اصلی بردارد .

این همان چیزی است که طاغوتهای سکولار فعلی برای مسلمین متفرق و چند دسته شده ی ما می خواهند، و مسلمین هم با تعدد احزاب و یا شوراهای مختلف و متعدد اسبابی می شوند که دشمنان برا ی پیاده کردن پروسه ی دموکراسی خودشان در مسلمین طمع کنند.

درسیره ی رسول الله صلي الله عليه وسلم مي بينيم كه: درغزوه  تبوك سه نفر از صحابه نافرماني کردند و به همراه منافقین و سکولارزده ها شركت نكردند، مسلمین هم آنها را تحریم کردند. يكي از آنها«كعب بن مالك»بود، پادشاه کافر«غسان» زود نامه ای را برایش می نویسد و می گوید: شنيده ام دوستت پيامبراسلام با تو بي وفايي کرده است. خدا قرار نداده تو در مملكتي باشي كه، مورد توهين وسرزنش قرارگيري، من از تو مي خواهم كه به ما ملحق شوی. وقتي كعب بن مالك رضی الله عنه نامۀ این کافر را خواند گفت:«اين هم مصيبتي اضافه برمصيبتهاي ديگر، اين بازتاب وثمره ي تخلف وعدم حضورم درجنگ وجهاد است كه مشركي در مورد من به طمع مي افتد. سپس به سوي تنوررفت وكاغذ را در آن انداخت.»

این سیاست کلی کفار در عمیق تر کردن شکاف بین مسلمین و ابزار کردن مسلمین در مسیر اهدافشان بوده و خواهد بود، و ابزاری برای به تأخیر افتادن وعده ی الله: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ .  و ابزاری است برای ادامه ی گرسنگی و فقر و تسلط دشمنان بر مسلمین .

برای همین است که با نگرشی شرعی در مورد اين همه بدبختي ناشي از تفرق، بخواهيم مطلبي را به شيوه اي پسنديده و زيبا بيان كنيم باید بگوئیم که: در تمام جهان نبايد دو حركت وجود داشته باشد، و رضايت دادن و راضي بودن به غير اين، خلاف اسلام و گناه و راضی شدن به عذابِ تفرق و شرک تفرق است.

(ادامه دارد……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(24- қисмат)

3-намунайи дигар аз шодийхойи мамнуъ аз назари мухтаво, шодий кардан ба хотири ширки фирқагероий ва тафарруқ аст,касоники дучори ширки фирқагероий  шуданд ва ба ин омили азоб хушхол ва масрур хастанд.

Аллох таоло ба шодий тафрақа афкононики дилишонро ба хизб ва гурух ва даста ва мазхаби худишон хушхол карданд хам рози нест, чун фармуда ин сифат моли мушрикин ва секуляристхост ва шумо бояд аз ин ширк мисли соири ширкхо дурий кунид ва дар ин сифат хам жузви мушрикин нашавид:

وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ (روم/31- 32)

Ва аз зумрайи мушрикон ( секуляристхо) нагардид. Аз он касоники дини худро пароканда ва бахш бахш карданд ва ба дастахо ва гуруххойи гуногуни тақсим шуданд. Хар гурухи хам аз равишики дорад хурсанд ва хушхол аст.

Хамин алъон хам дини секуляризмро нигох кунид ба садхо фирқа ва мактаб ва равиш тақсим шуда ва харки ба оники наздиш хаст хушхол аст. Холо агар мунофиқин ва секулярзадахойи махаллий дар қолиби шубхоти мисли такассургероий ва пазириши таъаддуд ва ғейрих мехоханд хамин балоро сари муслимин дар биёваранд, ва бо дуруст кардани дорудаста ва хизби жудогона дастахойиро ба худ машғул мекунанд, ва инхо ба ончи доранд дилхуш ва хушхол мешаванд, ин хушхоли аз новъи хушхоли ғейри машруъи тафрақа афконон ва секуляристхо астки аллох таоло аз назари мухтаво дустиш надорад.

4-Мисоли дигар аз шодийхойи мамнуъ аз назари мухтаво, дуруғ гуфтан ва масхара кардан аст,ғийбат кардан ва соири гуноххост, яъни бо дуруғ гуфтан ва ё масхарайи дигарон, ё ғийбат кардан ва соири умури харом шодий дуруст кардан.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

وَيْلٌ لِلَّذِي يُحَدِّثُ فَيَكْذِبُ لِيُضْحِكَ بِهِ الْقَوْمَ، وَيْلٌ لَهُ وَيْلٌ لَه[1]

Вой ба холи касоники сухани дуруғ мегуянд то мардумро бихандонанд! Вой бар у, вой бар у. Хамчунин мефармояд:

لا يُؤْمِنُ الْعَبْدُ الإِيمَانَ كُلَّهُ حَتَّى يَتْرُكَ الْكَذِبَ فِي الْمُزَاحَةِ وَالْمِرَاءِ، وَإِنْ كَانَ صَادِقًا.

“ банда комилан иймон надорад то онки аз дуруғ гуфтан дар шўхи ва даъво дурий нанамояд. Хатто агар содиқ хам бошад”.[2]

Рахо кардани дуруғ дар шўхи ба маъни тарк кардани шўхи нест. Чун шўхи кардан барои тўлиди шодий хамиша аз рохи дуруғ ба вужуд намеояд. Асхоб ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфтанд:

يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ تُدَاعِبُنَا ،

Оё бо мо шўхи мекунид?

قَالَ : إِنِّي لَا أَقُولُ إِلَّا حَقًّا[3]

Ман ғейри аз хақ чизи намегуям.

Бале мешавад шўхи кард ва шодий тўлид кард аммо дуруғ нагуфт. Масалан: рузи марди назди пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам омад ва гуфт: ё росулуллох, маро маркаби биде.( шутри барои савор шудан мехост) пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам ба шўхи фармуд:

«إِنِّي حَامِلُكَ عَلَى وَلَدِ النَّاقَةِ »

“ туро ба баччайи ек ноқа ( модда шутир) савор мекунам.” Он мард гумон кардки манзури у баччайи шутир, шутри кам син ва заиф аст ва тавони хамли уро надорад ва гуфт: ва ле ман бачча шутирро чи кор кунам? Пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

:« وَهَلْ تَلِدُ الإِبِلَ إِلاَّ النُّوقُ »

“магар шутир жуз аз ноқа ( шутури модда) мутаваллид мешавад?” [4]

Е пиразани аз ансор ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мегуяд: эй росулуллох дуо кунки худованд маро биёмурзад ва бехиштро насибам кунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«إِنَّ الْجَنَّةَ لا تَدْخُلُهَا عَجُوزٌ»

Пиразан шуруъ кард ба гиря кардан, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам табассуми кард ва фармуд:

:« أَنَّهَا لا تَدْخُلُهَا وَهِيَ عَجُوزٌ»

“ ту он руз пир нахохи буд; оё ин ояро нахондаики худованд мефармояд:

إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً ٭ فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْکَارًا ٭ عُرُبًا أَتْرَابًا (واقعه/ ۳۷ – ۳۵)

Ё росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба шўхи ба еки аз ёрониш мегуяд:

“‏ يَا ذَا الأُذُنَيْنِ ‏”‏

Эй доройи дуто гуш. Дар хар холати на масхара кардани дар ин шўхихо вужуд дорад ва на дуруғи ва азият кардани  хаст.

(идома дорад…….)

---

[1] رواه الترمذي ( 2315 ) وأبو داود ( 4990 ) ، وحسَّنه الألباني في ” صحيح الترمذي ” .

[2]احمد و طبرانی

[3] رواه احمد و الترمذي ( 990 ) ، وصححه الألباني في ” صحيح الترمذي “

[4]  ابوداود و ترمذی

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(23- қисмат)

мегуянд дуруғ аст) инхо ба зуди( натижа шумкори худро) хоханд фахмид

. إِذِ الْأَغْلَالُ فِی أَعْنَاقِهِمْ وَالسَّلَاسِلُ یُسْحَبُونَ

Он замоники ғулхо ва занжирхо дар гардан доранд ва руйи замин кашида мешаванд.

.‏ فِی الْحَمِیمِ ثُمَّ فِی النَّارِ یُسْجَرُونَ

Дар оби бисёр доғ барафрухта ва сипас дар оташ тофта мегарданд.

.‏‏«یُسْجَرُونَ»

Тамоми вужудишон пур аз оташ мегардад. Барафрухта ва тофта мешаванд……..

ذَلِکُم بِمَا کُنتُمْ تَفْرَحُونَ فِی الْأَرْضِ بِغَیْرِ الْحَقِّ وَبِمَا کُنتُمْ تَمْرَحُونَ

Ин (азобики дар он хастид) ба сабаби шодмонихойи нопасанд ва бежойи астки дар замин мекардид ва нез ба сабаби нозишхо ва ( адо ва атворхойи сармастонайи ) астки анжом медодид.

. ادْخُلُوا أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِینَ فِیهَا فَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَکَبِّرِینَ ‏.

(ба кофарон дастур дода мешавад) аз дархойи жаханнам дохил шавид ва жовдона дар онжо бимонид. Жойгохи мутакаббирон чи бад жойгохи аст. ( ғофир 69-76 )

1. Намунайи дигар аз шодийхойи мамнуъ аз назари мухтаво, шод шудани жомеъайи куффор ба он илми ночизи астки дорандки бо ин илми ночиз дар баробари қонуни шариати аллох меистанд ва хатто онро ночиз ва кўхна ва ба дарди имруз нахур ва ғейрих медонанд:

فَلَمَّا جَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَرِحُوا بِمَا عِندَهُم مِّنَ الْعِلْمِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُون (غافر/83)

“хенгомики росулони онхо бо далоили ровшан ба суроғи онон омаданд ба маълумотики худ доштанд хушхол буданд ( ва ғейри онро хеч мешуморданд) ва ле ончиро ( азоб) ба масхара мегирифтанд бар онхо фуруд омад”.

2-мисоли дигар аз шодийхойи мамнуъ аз назари мухтаво, шодий аз руйи такаббур ба хотири дил бастан ба дунё ва сирвати зиёд аст.

Аллох таоло мефармояд:

: اللّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقَدِرُ وَفَرِحُواْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلاَّ مَتَاعٌ (رعد/26)

Аллох ризқ ва рузиро барои хар касики бихохад фаровон ва фаррох мегардонад, ва онро барои хар касики бихохад кам ва танг менамояд. ( кофарон) ба зиндагийи дунё шод ва хушнуданд, ва зиндагийи дунё хам дар баробари охират, колойи ночизи пеш нест.

Холо аллох таоло ин дил бастан ба дунё ва шодий нобажоро мисли хийли аз сифоти дигар аз сифоти куффор медонад ва чанин шодийро дуст надорад. Хамонтурики қовми Қорун ба у мегуянд:

لَا تَفْرَحْ إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ الْفَرِحِینَ (قصص/76)

( мағрурона) шодмони макунки, худо( чанин) шодмононро дуст намедорад.

Чиро дуст надорад? Чун аввалан хадаф ризояти аллох ва бехишт аст на ин зиндагийи чанд руза, сониян дилбастани ба дунё ва вобаста шудан ба он худиш еки аз авомили ба вужуд омадани ғам ва андух аст, ва табиий астки ин ғам ва андух бо “ ихдал хуснаяйн” – ё шодийи дар дунё ё шодийи дар қиёмат – созгор нест,ва хукми самро барои ин ду шодий дорад.

(идома дорад……..)