وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(88- қисм)  

Нажод, забон, лахжа,қавм ва бошқаларни бахона қилган холда турли – хил ахзобларни ташкил қилишлик, ўзини назаридаги демократияни татбиқ қилиш учун секуляризм динининг  мақсадларидан бири хисобланади. Турли- туман ахзобларсиз унинг демократияси маъно англатмайди, шунинг учун хам тавхид секуляризм динини ва уни демократиясини энг катта душмани саналади, тафарруқ ва хизбларга бўлиниш эса унинг энг катта  орзуси бўлиб  унга хизмат қилишликни ифодалайди.  Аллох таоло буни олдини олиш учун биз мусулмонлар мушрикларга ва секуляристларга ўхшаб динимизни фирқа- фирқа қилишликка хаққимиз йўқ эканини амр қилади: 

وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏* مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ‏(روم/31-32)

Мушриклардан бўлманглар! ** улар (яъни мушриклар) динларини бўлиб, фирқа- фирқа бўлиб олгандирлар. Хар бир фирқа ўз олдиларидаги нарса билан хурсандирлар.

Хозир балоғат ёшига етмаган жохил мусулмонларни баъзиси ўзларининг ақидаларидаги ва рафторларидаги жохилият сабабли, турли-хил ахзобларни,тафарруқни  вужудга келтириш орқали секуляристларнинг демократиясини шаклланиши ва у учун жон бериш шароитини мухайё қилишади. Баъзи бир жойларни истисно қилинмаса, тафарруқ ва турли-хил ахзоблар мавжуд бўлган хар қандай жойда секуляризм динини мазхабларидан бири албатта хоким бўлган, энди секуляризм динидаги мана бу мазхаб ё коммунистик ва социалистик хукуматларга ўхшаб ўзидан бошқа барча ахзобларни қудратни қўлга киритгач хазф қилиб ташлаган ёки сахнани ортида бир ширкатни ва мафияни вужудга келтириб ахзоблар қолибида одамларни назари ва ақли,онги  билан ўйнашган ва нихоят эса мана бу ширкат ўзининг лойихаларини ижро қилиниши учун талаб қилган пудратчи ишни бошига келади, хар қандай суратда хам, мана бу шўро сенаторлар мажлисини қолибида ёки ташкил қилувчилар мажлисини ё оқсоқоллар мажлисини қолибида ўзларининг режаларини ижро қилиш учун танланган ва қўғирчоқ театрига ўхшаган сайлов ўйинида одамлар томонидан сайланган, хамда ишни аслий эгаларисиз бир қадам хам боса олмайдиган  мана бу пудратчини назорат қилади.

Хозирги пайтдаги секуляр тоғутлар худди шу нарсани тарқоқ ва бир неча дастага бўлинган бизларнинг мусулмонларимиз учун хохлашяпти ва мусулмонлар хам ахзобларнинг сони ва турли-хил,кўп сонли  шўролар орқали душман ўзининг демократик лойихаларини пиёда қилиш учун мусулмонларга таъма қилишига сабаб бўлишяпти.

Росулуллох саллаллоху алахйи васалламни сийратларида кўрганимиздек: табук ғазотида уч нафар сахоба фармонга итоат қилмайди ва мунофиқлар, секулярзадалар билан бирга ғазотда иштирок этишмайди, мусулмонлар хам уларни чеклаб қўйишади. Бу сахобаларни бири “Каъаб ибни Молик” бўлган эди, “Ғассоннинг” кофир подшохи унга тезлик билан нома ёзиб айтадики: эшитишимга қараганда дўстинг ислом пайғамбари сенга вафосизлик қилибди. Сени тахқирлаб, маломат қилинадиган мамлакатда қолишингга худо қўйиб қўймайди, мен сендан бизга тобеъ бўлишингни хохлардим. Каъаб ибни Молик розиаллоху анху бу кофирни номасини ўқиган пайтида айтадики: “ бу хам бошқа мусибатларга қўшимча бир мусибат, мана бу менинг жангда, жиходда иштирок этмаганимни самараси бўлади, бир мушрик хам менга таъма қилиб турибди. Сўнг тандир томонга борди ва қоғозни унга ташлади.”

Мана бу барча кофирларнинг мусулмонларни ўртасидаги ёриқни чуқурлаштириш ва мусулмонларни ўзларининг мақсадлари йўлида абзорга айлантириш бўйича сиёсати бўлган ва бундан сўнг хам шундай бўлади, улар бу билан аллохнинг  ваъдаси  кечикиши учун абзор бўлишимизни  исташади:

 وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ .

Бундан ташқари бу очликни, фақирликни ва мусулмонларни устида душманнинг хукмрон бўлишига хам абзор хам хисобланади.

Шунинг учун хам шаръий кўз – қараш билан тафарруқдан келиб чиқадиган мана бу бадбахтликлар хақида бир матлабни чиройли шева билан баён қилишни хохлаган пайтимизда қуйидагича баён қилишимиз керак: бутун жахон бўйича иккита харакат мавжуд бўлмаслиги керак, бу назардан бошқасига рози бўлишлик,  исломга қарши қилинган  гунох  хисобланади ва  тафарруқ азобига ва тафарруқ ширкига рози бўлиш саналади.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(88- قیسم)

مَنَه بُو رَوِیش بِیلَن بِیر گِییاگرَه فِیک حُدُودنِی اِیچِیدَه توُرلِی- هِیل گوُرُوهلَر وَ اَحزابلَرنِی مَوجُود بوُلِیشِی یاکِی حَتَّی اَنَه اوُشَه خاص گِییاگرَه فِیک حُدوُدنِی اِیچِیدَه بِیر نِیچَه شوُرالَرنِی مَوجُود بوُلِیشِینِی اوُرتَه سِیدَه کوُزگه کوُرِینَرلِی فَرق بار، چوُنکِی گاهِیدَه اوُلَر مَذهَبگه اوُحشَه  گن نَرسَه گه اَیلَه نَه دِی وَ تَفَرُّقنِی وُجوُدگه کِیلِیشِی اوُچُون اِینگ کَتتَه عامِلدِیک عَمَل قِیلَه دِی، نَتِیجَه دَه وَحدَتنِی یوُلِیدَه وَ قُدرَت کَسب قِیلِیش، هَمدَه مُسُلمانلَرنِینگ تَکاموُللَشِیش یوُلِینِی باسِیب اوُتِیشِیدَه توُسِیق، مانِع بوُلِیب عَمَل قِیلَه دِی.

نَجاد، زَبان، لَهجَه، قَوم وَ باشقَه لَرنِی بَهانَه قِیلگن حالدَه توُرلِی- هِیل اَحزابلَرنِی تَشکِیل قِیلِیشلِیک، اوُزِینِی نَظَرِیدَگِی دِیماکرَتِیَه نِی تَطبِیق قِیلِیش اوُچُون سِکوُلارِیزم دِینِینِینگ مَقصَدلَرِیدَن بِیرِی حِسابلَه نَه دِی. توُرلِی- توُمَن اَحزابلَرسِیز اوُنِینگ دِیماکرَه تِیَه سِی مَعنا اَنگلَتمَیدِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم تَوحِد سِکوُلارِیزم دِینِینِی وَ اوُنِی دِیماکرَه تِیَه سِینِی اِینگ کَتتَه دُشمَنِی سَنَلَه دِی، تَفَرُّق وَ حِزبلَرگه بوُلِینِیش اِیسَه اوُنِینگ اِینگ کَتتَه آرزُوسِی بوُلِیب،  اوُنگه حِذمَت قِیلِیشلِیکنِی اِفادَه لَیدِی.  اَلله تَعالَی بوُنِی آلدِینِی آلِیش اوُچُون بِیز مُسُلمانلَر مُشرِکلَرگه وَ سِکوُلارِیستلَرگه اوُحشَب دِینِیمِیزنِی فِرقَه – فِرقَه قِیلِیشلِیککَه حَققِیمِیز یوُق اِیکَه نِینِی اَمر قِیلَه دِی:  وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏* مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ‏(روم/31-32) مُشرِکلَردَن بوُلمَنگلَر! ** اوُلَر ( یَعنِی مُشرِکلَر) دِینلَرِینِی بُولِیب، فِرقَه – فِرقَه بوُلِیب آلگندِیرلَر. هَر بِیر فِرقَه اوُز آلدِیلَرِیدَگِی نَرسَه بِیلَن حوُرسَنددِیرلَر.

حاضِر بَلاغَت یاشِیگه یِیتمَه گن جاهِل مُسُلمانلَرنِی بَعضِیسِی اوُزلَرِینِینگ عَقِیدَه لَرِیدَگِی وَ رَفتارلَرِیدَگِی جاهِلِیَت سَبَبلِی، توُرلِی- هِیل اَحزابلَرنِی، تَفَرُّقنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش آرقَه لِی سِکوُلارِیستلَرنِینگ دِیماکرَه تِیَه سِینِی شَکللَه نِیشِی وَ اوُ اوُچُون جان بِیرِیش شَرائِطِینِی مُهَیَّا قِیلِیشَه دِی. بَعضِی بِیر جایلَرنِی اِستِثنا قِیلِینمَه سَه، تَفَرُّق وَ توُرلِی – هِیل اَحزابلَر مَوجُود بوُلگن هَر قَندَی جایدَه سِکوُلارِیزم دِینِینِی مَذهَبلَرِیدَن بِیرِی اَلبَتَّه حاکِم بوُلگن، اِیندِی سِکوُلارِیزم دِینِیدَگِی مَنَه بُو مَذهَب یا کامُّونِیستِیک وَ ساسِیالِیستِیک حُکوُمَتلَرگه اوُحشَب اوُزِیدَن باشقَه بَرچَه اَحزابلَرنِی قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتگچ حَذف قِیلِیب تَشلَه گن یاکِی صَحنَه نِی آرتِیدَه بِیر شِیرکَتنِی وَ مَه فِیَه نِی وُجُودگه کِیلتِیریِب اَحزابلَر قالِیبِیدَه آدَملَرنِی نَظَرِی وَ عَقلِی،آنگِی بِیلَن اوُینَه شگن وَ نِهایَت اِیسَه مَنَه بُو شِیرکَت اوُزِینِینگ لایِیحَه لَرِینِی اِجرا قِیلِینِیشِی اوُچُون طَلَب قِیلگن پوُدرَتچِی اِیشنِی باشِیگه کِیلَه دِی، هَر قَندَی صُورَتدَه هَم، مَنَه بُو شُورا سِینَه تارلَر مَجلِیسِینِی قالِیبِیدَه یاکِی تَشکِیل قِیلوُچِیلَر مَجلِیسِینِی یا آقساقاللَر مَجلِیسِینِی قالِیبِیدَه اوُزلَرِینِینگ رِیجَه لَرِینِی اِجرا قِیلِیش اوُچُون تَنلَنگن وَ قوُغِیرچاق تِییاترِیگه اوُحشَشه گن سَیلاو اوُیِینِیدَه آدَملَر تامانِیدَن سَیلَنگن، هَمدَه اِیشنِی اَصلِی اِیگه لَرِیسِیز بِیر قَدَم هَم باسَه آلمَیدِیگن مَنَه بُو پوُدرَتچِینِی نَظارَت قِیلَه دِی.

حاضِرگِی پَیتدَگِی سِکوُلار طاغوُتلَر حوُددِی شوُ نَرسَه نِی تَرقاق وَ بِیر نِیچَه دَستَه گه بوُلِینگن بِیزلَرنِینگ مُسُلمانلَرِیمِیز اوُچُون هاحلَشیَپتِی وَ مُسُلمانلَر هَم اَحزابلَرنِینگ سانِی وَ توُرلِی- هِیل،کوُپ سانلِی شوُرالَر آرقَه لِی دُشمَن اوُزِینِینگ دِیماکرَه تِیک لایِیحَه لَرِینِی پِیادَه قِیلِیش اوُچُون مُسُلمانلَرگه طُعمَه قِیلِیشِیگه سَبَب بوُلِیشیَپتِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سِیرَتلَرِیدَه کوُرگه نِیمِیزدِیک: تَبوُک غَزاتِیدَه اوُچ نَفَر صَحابَه فَرمانگه اِطاعَت قِیلمَیدِی وَ مُنافِقلَر،سِکوُلارزَدَه لَر بِیلَن بِیرگه غَزاتدَه اِیشتِراک اِیتِیشمَیدِی، مُسُلمانلَر هَم اوُلَرنِی چِیکلَب قوُیِیشَه دِی. بُو صَحابَه لَرنِی بِیرِی “کَعَب اِبنِ مالِک” بوُلگن اِیدِی، “غَسّاننِینگ” کافِر پادشاهِی اوُنگه تِیزلِیک بِیلَن نامَه یازِیب اَیتَه دِیکِی: اِیشِیتِیشِیمگه قَرَگندَه دوُستِینگ تَحقِیرلَب، مَلامَت قِیلِینَه دِیگن مَملَکَتدَه قالِیشِیننگگه خُدا قوُیِیب قوُیمَیدِی، مِین سِیندَن بِیزگه تابِع بوُلِیشِینگنِی هَاحلَردِیم. کَعَب اِبنِ مالِک رَضِیَ لله عَنهُ بُو کافِرنِی نامَه سِینِی اوُقِیگن پَیتِیدَه اَیتَه دِیکِی: ” بُو هَم باشقَه مُصِیبَتلَرگه قوُشِیمچَه بِیر مُصِیبَت، مَنَه بُو مِینِینگ جَنگدَه اِیشتِراک اِیتمَه گه نِیمنِی ثَمَرَه سِی بوُلَه دِی، بُو مُشرِک هَم مِینگه طَعمَه قِیلِیب توُرِیبدِی. سُونگ تَندِیر تامانگه باردِی وَ قاغاذنِی اوُنگه تَشلَه دِی.”

مَنَه بُو بَرچَه کافِرلَرنِینگ مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی یارِیقنِی چوُقوُرلَشتِیرِیش وَ مُسُلمانلَرنِی اوُزلَرِینِینگ مَقصَدلَرِی یوُلِیدَه اَبزارگه اَیلَنتِیرِیش بوُیِیچَه سِیاسَتِی بوُلگن وَ بوُندَن سُونگ هَم شوُندَی بوُلَه دِی، اوُلَر بوُ بِیلَن اَلله نِینگ وَعدَه سِی کِیچِیکِیشِی اوُچُون اَبزار بوُلِیشِیمِیزنِی اِیستَه شَه دِی:  وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ .  بوُندَن تَشقَرِی بُو آچلِیکنِی، فَقِیرلِیکنِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه دُشمَننِینگ حُکمران بوُلِیشِیگه  اَبزار هَم حِسابلَه نَه دِی.

شوُنِینگ اوُچُون هَم شَرعِی کوُز- قَرَش بِیلَن تَفَرُّقدَن کِیلِیب چِیقَه دِیگن مَنَه بُو بَدبَختلِیکلَر حَقِیدَه بِیر مَطلَبنِی چِیرایلِی شِیوَه بِیلَن بَیان قِیلِیشنِی هاحلَه گن پَیتِیمِیزدَه قوُیِیدَگِیچَه بَیان قِیلِیشِیمِیز کِیرَک: بوُتوُن جَهان بُویِیچَه اِیککِیتَه حَرَکَت مَوجُود بوُلمَسلِیگِی کِیرَک، بُو نَظَردَن باشقَه سِیگه راضِی بوُلِیشلِیک، اِسلامگه قَرشِی قِیلِینگن گوُناه حِسابلَه نَه دِی وَ تَفَرُّق عَذابِیگه وَ تَفَرُّق شِیرکِیگه راضِی بوُلِیش سَنَلَه دِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(88- قسمت)

این روش تفاوت اساسی با وجود گروهها و احزاب مختلف در یک محدوده ی جغرافیائی و یا حتی وجود چندین شورا در همان محدوده ی جغرافیایی خاص دارد که گاه تبدیل به چیزی شبیه مذهب می شود و یکی از عوامل بزرگ تولید تفرق عمل می کند که به عنوان یک سد و مانع در راه وحدت و کسب قدرت و طی  کردن مسیر تکامل مسلمین عمل می کند.

تشکیل احزاب مختلف به بهانه های نژادی و زبانی و لهجه ای و قومی و غیره از اهداف دین سکولاریسم برای تطبیق دموکراسی مورد نظرش است . بدون احزاب مختلف، دموکراسی آن معنی پیدا نمی کند، برای همین، توحید بزرگترین دشمن دین سکولاریسم و دموکراسی آن است و تفرق و حزب حزب شدن بزرگترین آرزو و خدمت به آن است. و الله تعالی به عنوان پیشگیری امر می کند که ما مسلمین مثل مشرکین و سکولاریستها حق نداریم دینمان را فرقه قرقه کنیم: وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏* مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ‏(روم/31-32)و از زمره مشرکان نگردید، از آن کسانی که دین خود را پراکنده و بخش بخش کرده‌اند و به دسته‌ها و گروههای گوناگونی تقسیم شده‌اند . هر گروهی هم از آنچه که نزدش هستخرسند و خوشحال است.

حالا عده ای از مسلمین به بلوغ نرسیده و جاهل به دلیل وجود جاهلیتهائی که در باورها و رفتارهایشان دارند خودشان با تولید چنین احزاب مختلفی و با چنین تفرقی زمینه های شکل گیری و جان دادن به دموکراسی سکولاریستها را فراهم می کنند. بدون استثناء هر جا تفرق وجود داشته و احزاب مختلفی وجود داشته اند یکی از مذاهب دین سکولاریسم حاکم شده، حالا یا این مذهب خاص دین سکولاریسم بعد از به قدرت رسیدن تمام احزاب دیگر را غیر از خودش حذف کرده مثل حکومتهای کمونیستی و سویالیستی، یا شرکت و مافیائی را پشت پرده به وجود آورده اند و در قالب احزاب با رای مردم و عقل مردم و شعور مردم بازی کرده اند و درنهایت آن پیمانکاری که این شرکت برای اجرای پروژه هایش خواسته سرکار آمده است، و در هر صورت این شورا در قالب مجلس سناتورها، یا مجلس موسسان یا ریش سفیدان و غیره بر کار این پیمانکاری که برای اجرائی شدن نقشه هایشان انتخاب شده  است و در خیمه شب بازی انتخابات هم مشروعیت مردمی گرفته نظارت می کند و نمی تواند قدمی بر خلاف رای صاحب کارهای اصلی بردارد .

این همان چیزی است که طاغوتهای سکولار فعلی برای مسلمین متفرق و چند دسته شده ی ما می خواهند، و مسلمین هم با تعدد احزاب و یا شوراهای مختلف و متعدد اسبابی می شوند که دشمنان برا ی پیاده کردن پروسه ی دموکراسی خودشان در مسلمین طمع کنند.

درسیره ی رسول الله صلي الله عليه وسلم مي بينيم كه: درغزوه  تبوك سه نفر از صحابه نافرماني کردند و به همراه منافقین و سکولارزده ها شركت نكردند، مسلمین هم آنها را تحریم کردند. يكي از آنها«كعب بن مالك»بود، پادشاه کافر«غسان» زود نامه ای را برایش می نویسد و می گوید: شنيده ام دوستت پيامبراسلام با تو بي وفايي کرده است. خدا قرار نداده تو در مملكتي باشي كه، مورد توهين وسرزنش قرارگيري، من از تو مي خواهم كه به ما ملحق شوی. وقتي كعب بن مالك رضی الله عنه نامۀ این کافر را خواند گفت:«اين هم مصيبتي اضافه برمصيبتهاي ديگر، اين بازتاب وثمره ي تخلف وعدم حضورم درجنگ وجهاد است كه مشركي در مورد من به طمع مي افتد. سپس به سوي تنوررفت وكاغذ را در آن انداخت.»

این سیاست کلی کفار در عمیق تر کردن شکاف بین مسلمین و ابزار کردن مسلمین در مسیر اهدافشان بوده و خواهد بود، و ابزاری برای به تأخیر افتادن وعده ی الله: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ .  و ابزاری است برای ادامه ی گرسنگی و فقر و تسلط دشمنان بر مسلمین .

برای همین است که با نگرشی شرعی در مورد اين همه بدبختي ناشي از تفرق، بخواهيم مطلبي را به شيوه اي پسنديده و زيبا بيان كنيم باید بگوئیم که: در تمام جهان نبايد دو حركت وجود داشته باشد، و رضايت دادن و راضي بودن به غير اين، خلاف اسلام و گناه و راضی شدن به عذابِ تفرق و شرک تفرق است.

(ادامه دارد……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(24- қисмат)

3-намунайи дигар аз шодийхойи мамнуъ аз назари мухтаво, шодий кардан ба хотири ширки фирқагероий ва тафарруқ аст,касоники дучори ширки фирқагероий  шуданд ва ба ин омили азоб хушхол ва масрур хастанд.

Аллох таоло ба шодий тафрақа афкононики дилишонро ба хизб ва гурух ва даста ва мазхаби худишон хушхол карданд хам рози нест, чун фармуда ин сифат моли мушрикин ва секуляристхост ва шумо бояд аз ин ширк мисли соири ширкхо дурий кунид ва дар ин сифат хам жузви мушрикин нашавид:

وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ (روم/31- 32)

Ва аз зумрайи мушрикон ( секуляристхо) нагардид. Аз он касоники дини худро пароканда ва бахш бахш карданд ва ба дастахо ва гуруххойи гуногуни тақсим шуданд. Хар гурухи хам аз равишики дорад хурсанд ва хушхол аст.

Хамин алъон хам дини секуляризмро нигох кунид ба садхо фирқа ва мактаб ва равиш тақсим шуда ва харки ба оники наздиш хаст хушхол аст. Холо агар мунофиқин ва секулярзадахойи махаллий дар қолиби шубхоти мисли такассургероий ва пазириши таъаддуд ва ғейрих мехоханд хамин балоро сари муслимин дар биёваранд, ва бо дуруст кардани дорудаста ва хизби жудогона дастахойиро ба худ машғул мекунанд, ва инхо ба ончи доранд дилхуш ва хушхол мешаванд, ин хушхоли аз новъи хушхоли ғейри машруъи тафрақа афконон ва секуляристхо астки аллох таоло аз назари мухтаво дустиш надорад.

4-Мисоли дигар аз шодийхойи мамнуъ аз назари мухтаво, дуруғ гуфтан ва масхара кардан аст,ғийбат кардан ва соири гуноххост, яъни бо дуруғ гуфтан ва ё масхарайи дигарон, ё ғийбат кардан ва соири умури харом шодий дуруст кардан.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

وَيْلٌ لِلَّذِي يُحَدِّثُ فَيَكْذِبُ لِيُضْحِكَ بِهِ الْقَوْمَ، وَيْلٌ لَهُ وَيْلٌ لَه[1]

Вой ба холи касоники сухани дуруғ мегуянд то мардумро бихандонанд! Вой бар у, вой бар у. Хамчунин мефармояд:

لا يُؤْمِنُ الْعَبْدُ الإِيمَانَ كُلَّهُ حَتَّى يَتْرُكَ الْكَذِبَ فِي الْمُزَاحَةِ وَالْمِرَاءِ، وَإِنْ كَانَ صَادِقًا.

“ банда комилан иймон надорад то онки аз дуруғ гуфтан дар шўхи ва даъво дурий нанамояд. Хатто агар содиқ хам бошад”.[2]

Рахо кардани дуруғ дар шўхи ба маъни тарк кардани шўхи нест. Чун шўхи кардан барои тўлиди шодий хамиша аз рохи дуруғ ба вужуд намеояд. Асхоб ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфтанд:

يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ تُدَاعِبُنَا ،

Оё бо мо шўхи мекунид?

قَالَ : إِنِّي لَا أَقُولُ إِلَّا حَقًّا[3]

Ман ғейри аз хақ чизи намегуям.

Бале мешавад шўхи кард ва шодий тўлид кард аммо дуруғ нагуфт. Масалан: рузи марди назди пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам омад ва гуфт: ё росулуллох, маро маркаби биде.( шутри барои савор шудан мехост) пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам ба шўхи фармуд:

«إِنِّي حَامِلُكَ عَلَى وَلَدِ النَّاقَةِ »

“ туро ба баччайи ек ноқа ( модда шутир) савор мекунам.” Он мард гумон кардки манзури у баччайи шутир, шутри кам син ва заиф аст ва тавони хамли уро надорад ва гуфт: ва ле ман бачча шутирро чи кор кунам? Пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

:« وَهَلْ تَلِدُ الإِبِلَ إِلاَّ النُّوقُ »

“магар шутир жуз аз ноқа ( шутури модда) мутаваллид мешавад?” [4]

Е пиразани аз ансор ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мегуяд: эй росулуллох дуо кунки худованд маро биёмурзад ва бехиштро насибам кунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«إِنَّ الْجَنَّةَ لا تَدْخُلُهَا عَجُوزٌ»

Пиразан шуруъ кард ба гиря кардан, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам табассуми кард ва фармуд:

:« أَنَّهَا لا تَدْخُلُهَا وَهِيَ عَجُوزٌ»

“ ту он руз пир нахохи буд; оё ин ояро нахондаики худованд мефармояд:

إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً ٭ فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْکَارًا ٭ عُرُبًا أَتْرَابًا (واقعه/ ۳۷ – ۳۵)

Ё росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба шўхи ба еки аз ёрониш мегуяд:

“‏ يَا ذَا الأُذُنَيْنِ ‏”‏

Эй доройи дуто гуш. Дар хар холати на масхара кардани дар ин шўхихо вужуд дорад ва на дуруғи ва азият кардани  хаст.

(идома дорад…….)

---

[1] رواه الترمذي ( 2315 ) وأبو داود ( 4990 ) ، وحسَّنه الألباني في ” صحيح الترمذي ” .

[2]احمد و طبرانی

[3] رواه احمد و الترمذي ( 990 ) ، وصححه الألباني في ” صحيح الترمذي “

[4]  ابوداود و ترمذی

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(23- қисмат)

мегуянд дуруғ аст) инхо ба зуди( натижа шумкори худро) хоханд фахмид

. إِذِ الْأَغْلَالُ فِی أَعْنَاقِهِمْ وَالسَّلَاسِلُ یُسْحَبُونَ

Он замоники ғулхо ва занжирхо дар гардан доранд ва руйи замин кашида мешаванд.

.‏ فِی الْحَمِیمِ ثُمَّ فِی النَّارِ یُسْجَرُونَ

Дар оби бисёр доғ барафрухта ва сипас дар оташ тофта мегарданд.

.‏‏«یُسْجَرُونَ»

Тамоми вужудишон пур аз оташ мегардад. Барафрухта ва тофта мешаванд……..

ذَلِکُم بِمَا کُنتُمْ تَفْرَحُونَ فِی الْأَرْضِ بِغَیْرِ الْحَقِّ وَبِمَا کُنتُمْ تَمْرَحُونَ

Ин (азобики дар он хастид) ба сабаби шодмонихойи нопасанд ва бежойи астки дар замин мекардид ва нез ба сабаби нозишхо ва ( адо ва атворхойи сармастонайи ) астки анжом медодид.

. ادْخُلُوا أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِینَ فِیهَا فَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَکَبِّرِینَ ‏.

(ба кофарон дастур дода мешавад) аз дархойи жаханнам дохил шавид ва жовдона дар онжо бимонид. Жойгохи мутакаббирон чи бад жойгохи аст. ( ғофир 69-76 )

1. Намунайи дигар аз шодийхойи мамнуъ аз назари мухтаво, шод шудани жомеъайи куффор ба он илми ночизи астки дорандки бо ин илми ночиз дар баробари қонуни шариати аллох меистанд ва хатто онро ночиз ва кўхна ва ба дарди имруз нахур ва ғейрих медонанд:

فَلَمَّا جَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَرِحُوا بِمَا عِندَهُم مِّنَ الْعِلْمِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُون (غافر/83)

“хенгомики росулони онхо бо далоили ровшан ба суроғи онон омаданд ба маълумотики худ доштанд хушхол буданд ( ва ғейри онро хеч мешуморданд) ва ле ончиро ( азоб) ба масхара мегирифтанд бар онхо фуруд омад”.

2-мисоли дигар аз шодийхойи мамнуъ аз назари мухтаво, шодий аз руйи такаббур ба хотири дил бастан ба дунё ва сирвати зиёд аст.

Аллох таоло мефармояд:

: اللّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقَدِرُ وَفَرِحُواْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلاَّ مَتَاعٌ (رعد/26)

Аллох ризқ ва рузиро барои хар касики бихохад фаровон ва фаррох мегардонад, ва онро барои хар касики бихохад кам ва танг менамояд. ( кофарон) ба зиндагийи дунё шод ва хушнуданд, ва зиндагийи дунё хам дар баробари охират, колойи ночизи пеш нест.

Холо аллох таоло ин дил бастан ба дунё ва шодий нобажоро мисли хийли аз сифоти дигар аз сифоти куффор медонад ва чанин шодийро дуст надорад. Хамонтурики қовми Қорун ба у мегуянд:

لَا تَفْرَحْ إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ الْفَرِحِینَ (قصص/76)

( мағрурона) шодмони макунки, худо( чанин) шодмононро дуст намедорад.

Чиро дуст надорад? Чун аввалан хадаф ризояти аллох ва бехишт аст на ин зиндагийи чанд руза, сониян дилбастани ба дунё ва вобаста шудан ба он худиш еки аз авомили ба вужуд омадани ғам ва андух аст, ва табиий астки ин ғам ва андух бо “ ихдал хуснаяйн” – ё шодийи дар дунё ё шодийи дар қиёмат – созгор нест,ва хукми самро барои ин ду шодий дорад.

(идома дорад……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(87-қисм)

Бизларнинг мана бу мувонанатсиз, нодон, жохил биродарларимизни дунёқарашлари шунчалик торки, танқид қилишнинг асосий вазифаси фақат  шаръий “уч абзорнинг” шўроси ўзининг жанговар эхтиёжларини биринчи ўринга қўйган доирадаги  ташкилотий ва харакатий хатоларни кўрсатишдан иборат эканини дарк қилмайдилар. Мисол тариқасида айтилса,”уч абзорнинг” шўроси ўзининг рахбар ( ё амир ё халифа ё бошқа нарса) деб айтиладиган  вакилини канали орқали, хозирги вазиятда мавжуд эхтиёжларни ва  имкониятларни эътиборга олган холда, бизларнинг жиход ва мубораза йўлидаги биринчи даражали вазифамиз шуки, майда фиқхий масалаларда ихтилофни ва тафарруқни вужудга келтирмаймиз ва барча мусулмонларни секуляризм динини диктаторлигига, уни махаллий иттифоқдошларига қарши сафарбар қиламиз. Мана бу уч абзорни шўросининг очиқ-ойдин дастури бўлиб, шахс буни дарк қилиб унга амал қилиши лозим.

Мана бу дастур амр ба маъруфни ва нахий аз мункарни таътил қилиш керак деган маънода эмас. Бу мархалада мусулмонларнинг ўртасидаги вахдат ана ўшанча душманни қаршисида сақланиши учун ва мана бу биродарларимизни, опа- сингилларимизни фикрлари бир майда, фиқхий масала сабабли паришон бўлмаслиги учун, улар жуда кўп  шахсий айбловларга учрамасликлари керак. Чунки бошқаларнинг тўғри амаллари ва мужохидларга хоким бўлган фазо вақт ўтиши билан жуда кўп айбларни хар  қандай кичкина муносабат билдирмасдан туриб  ўз- ўзидан ислох қилади. Биз бу нарсаларга нихоятда кўп гувох бўлганмиз, фақатгина фалончи мусулмонни бир назар ташлаши билан шахс бир китобни  миқдорича ибрат олиб рафторини ўзгартирган.

Агар мана бундай танқидларни кўлами кенгайиб кетадиган бўлса, хамрохларимизни эътибори фақат кичкина нуқсонларга марказлашиб қолиши мумкин ва барча шахслар эхтиёткор, қўрқоқ бўлиб қолади ва шўронинг, жиходнинг асосий вазифаларини ва асосий устуворликлари унутилади ва шаръий душманшуносий ва душманларни даражаларга ажратиш хам издан чиқиб  кетади.

Мана бу хақиқатда жуда хам хатарли касаллик, америка ва оли саъуд жомий ва мадхалий салафийларини ишлаб чиқариш  орқали, уларни мусулмонларни ўртасида ташкиллашган шаклда тарқатишга ва бу билан мусулмонларни булғашга  харакат қилишди. Мана бу суратда очиқ ва ошкор кўриниб турганидек “майда масалалар бўйича мутахассислик ва асосий,стротегик масалаларни ташлаб қўйишлик касаллиги” аллохни шариатидаги қонунларнинг аслий душманларини ишлаб чиқарган нарсаси ва мусулмонларга қарши қилинган ошкор фитнадур, бизларнинг баъзи бир биродарларимиз хам мана бу касалликнинг микроби ва вирусига мубтало бўлишган ва ўзлари истамаган холда душман режиссёрлик қилаётган сенарийни ўйинчилари бўлиб қолишяпти , улар ўзлари хохламаган холда душман томонидан чизиб чиқилган ғалат, адашган режа бўйича харакат қилишяпти.  

Бизларнинг мана бу мувозанатсиз,алданган биродарларимиз охирги марта ўзларига шу нарсани сингдиришлари керак, агар улар бундай бузғунчиликларни аллох учун қиладиган бўлсалар, шуни яхши билсинларки, аллох дин душманларининг  ва бандаларининг  фитналарини, сенарийсини эмас, фақат ва фақат шўрони,умматни , мусулмонларни жамоатини раъйини химоя қилади. Демак уларни қилаётган ишларини аллох яхши кўрмайди, балки бу ишлар уларнинг жахолатларини, сабрсизликларини оқибатида вужудга келган ва уларни душманнинг бепул ишчиларига айлантирган ва улар ошкора шариат қонунларига  душман бўлган кимсаларнинг хийласига алданиб қолганлар.

“Уч абзордан ажралиб кетганлар” онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг яна бир тўсиқларидан биридур.

 Шубхасиз , барча жамоатлар ва ахзобларни хаммасидан ташкил бўлувчи  шўрони ташкил бўлишига монеъ бўлган чегарага ўхшаган мажбурий нарса бўлсагина, хилма -хил жамоатларнинг мавжуд бўлишини асослаб бўлади холос, шўроларнинг  сонини  хам фақат географик мажбурлик бўлган суратдагина асослаб бўлади, агар мана бу мажбурлик бўлмайдиган бўлса,жамоатларни жамоатларнинг шўросига айланмаслигини хам  асослаб бўлмайди ва турли- хил шўроларнинг каттароқ шўрога айланмаслигини хам шаръий деб саналмайди.  

Шундай бўлса хам, мана  бундай муттахид шўролар қуйидаги  вақтда шаклланади, масалан шўрога комил итоат қиладиган хелфлар ва сендиколарни мавжуд ва улар ўзига хос ўринларда фаолият қилишни исташади, хақиқатда эса бу қудратни тақсимлашни ва қудратни сарфлашни бир нави бўлиб, шўро ва кейинчалик исломий хукумат томонидан бу  шахсларга ва гурухларга берилади.

Масалан баъзилар рухий жанглар орқали  душманга қарши  фаолият олиб боради ёки аёлларни хуқуқини химоя қилиш ёки етимларни ё ишчиларни, дехқонларни, талабаларни, тиламчиларни, атроф мухитни ва бошқаларни химоя қилиш бўйича фаолият олиб боради. Мана булар росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилган хелфлар бўлиб, у киши айтган эдиларки, агар кимки мени ислом даврида хам  шундай фаолиятларга даъват қилса уни қабул қилардим ва унда иштирок этардим:

 لَقَدْ شَهِدْتُ فِي دَارِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُدْعَانَ حِلْفًا مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهِ حُمْرَ النَّعَمِ وَ لَوْ أُدْعَى بِهِ فِي الْإِسْلَامِ لَأَجَبْتُ.

Мана бу равиш билан –  бир географик худудни ичида турли-хил гурухлар ва ахзобларни мавжуд бўлиши ёки хатто ана ўша хос географик  худудни ичида бир неча  шўроларни мавжуд бўлишини ўртасида кўзга кўринарли фарқ бор, чунки гохида улар мазхабга ўхшаган нарсага айланади ва тафарруқни вужудга келиши учун энг катта омилдек амал қилади, натижада вахдатни йўлида ва қудратни касб қилиш, хамда мусулмонларнинг такомуллашиш  йўлини босиб ўтишида тўсиқ,монеъ бўлиб амал қилади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(87- قیسم)

بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز، نادان، جاهِل بِرادَرلَرِیمِیزنِی دُنیاقَرَشلَرِی شوُنچَه لِیک تارکِی، تَنقِید قِیلِیشنِینگ اَساسِی وَظِیفَه سِی فَقَط شَرعِی “اوُچ اَبزارنِینگ” شُوراسِی اوُزِینِینگ جَنگاوَر اِیختِیاجلَرِینِی بِیرِینچِی اوُرِینگه قوُیگن دائِرَه دَگِی تَشکِیلاتِی وَ حَرَکَتِی خَطالَرنِی کوُرسَه تِیشدَن عِبارَت اِیکَه نِینِی دَرک قِیلمَیدِیلَر. مِثال طَرِیقَه سِیدَه اَیتِیلسَه، “اوُچ اَبزارنِینگ” شُوراسِی اوُزِینِینگ رَهبَر ( یا اَمِیر یا خَلِیفَه یا باشقَه نَرسَه) دِیب اَیتِیلَه دِیگن وَکِیلِینِی کَنَلِی آرقَه لِی، حاضِرگِی وَضِیعیَتدَه مَوجُود اِیختِیاجلَرنِی وَ اِمکانِیَتلَرنِی اِعتِبارگه آلگن حالدَه، بِیزلَرنِینگ جِهاد وَ مُبارَزَه یوُلِیدَگِی بِیرِینچِی دَرَجَه لِی وَظِیفَه مِیز شوُکِی، مَیدَه فِقهِی مَسَلَه لَردَه اِیختِلافنِی وَ تَفَرُّقنِی وُجُودگه کِیلتِیرمَیمِیز وَ بَرچَه مُسُلمانلَرنِی سِکوُلارِیزم دِینِینِی دِیکتَتارلِیگِیگه، اوُنِی مَحَلِّی اِتِّفاقداشلَرِیگه قَرشِی سَفَربَر قِیلَه مِیز. مَنَه بوُ اوُچ اَبزارنِی شوُراسِینِینگ آچِیق – آیدِین دَستُورِی بوُلِیب، شَخص بوُنِی دَرک قِیلِیب اوُنگه عَمَل قِیلِیشِی لازِم.

مَنَه بُو دَستوُر اَمر بَه مَعرُوفنِی وَ نَهِی اَز مُنکَرنِی تَعطِیل قِیلِیش کِیرَک دِیگن مَعنادَه اِیمَس. بُو مَرحَلَه دَه مُسُلمانلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَگِی وَحدَت اَنَه اوُشَنچَه دُشمَننِی قَرشِیسِیدَه سَقلَه نِیشِی اوُچُون وَ مَنَه بُو بِرادَرلَرِیمِیزنِی، آپَه – سِینگِیللَرِیمِیزنِی فِکرلَرِی بِیر مَیدَه، فِقهِی مَسَلَه  سَبَبلِی پَرِیشان بوُلمَسلِیگِی اوُچُون، اوُلَر جوُدَه کوُپ شَخصِی عَیبلاولَرگه اوُچرَه مَسلِیکلَرِی کِیرَک. چوُنکِی باشقَه لَرنِینگ توُغرِی عَمَللَرِی وَ مُجاهِدلَرگه حاکِم بُولگن فَضا وَقت اوُتِیشِی بِیلَن جُودَه کوُپ عَیبلَرنِی هَر قَندَی کِیچکِینَه مُناسَبَت بِیلدِیرمَسدَن توُرِیب اوُز- اوُزِیدَن اِصلاح قِیلَه دِی. بِیز بُو نَرسَه لَرگه نِهایَتدَه کوُپ گوُواه بُولگنمِیز، فَقَطگِینَه فَلانچِی مُسُلماننِی بِیر نَظَر تَشلَه شِی بِیلَن شَخص بِیر کِتابنِی مِقدارِیچَه عِبرَت آلِیب رَفتارِینِی اوُزگرتِیرگن.

اَگر مَنَه بوُندَی تَنقِیدلَرنِی کوُلَه مِی کِینگه یِیب کِیتَه دِیگن بوُلسَه، هَمراهلَرِیمِیزنِی اِعتِبارِی فَقَط کِیچکِینَه نوُقصانلَرگه مَرکَزلَه شِیب قالِیشِی موُمکِین وَ بَرچَه شَخصلَر اِیختِیاطکار، قوُرقاق بوُلِیب قالَه دِی وَ شُورانِینگ، جِهادنِینگ اَساسِی وَظِیفَه لَرِینِی وَ اَساسِی اوُستوُوارلِیکلَرِی اوُنوُتِیلَه دِی وَ شَرعِی دُشمَنشوُناسِی وَ دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه  اَجرَه تِیش هَم اِیزدَن چِیقِیب کِیتَه دِی.

مَنَه بُو حَقِیقَتدَه جُودَه خَطَرلِی کَسَللِیک، اَمِیرِکَه وَ آلِ سَعُود جامِی وَ مَدخَلِی سَلَفِیلَرِینِی اِیشلَب چِیقَه رِیش آرقَه لِی، اوُلَرنِی مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه تَشکِیللَشگن شَکلدَه تَرقَه تِیشگه وَ بُو بِیلَن مُسُلمانلَرنِی بُولغَشگه حَرَکَت قِیلِیشدِی. مَنَه بُو صُورَتدَه آچِیق وَ آشکار کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک “مَیدَه مَسَلَه لَر بوُیِیچَه مُتَخَصِّصلِیک وَ اَساسِی، ستراتِیگِیک مَسَلَه لَرنِی تَشلَب قوُیِیشلِیک کَسَللِیگِی” اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِینگ اَصلِی دُشمَنلَرِینِی اِیشلَب چِیقَرگن نَرسَه سِی وَ مُسُلمانلَرگه قَرشِی قِیلِینگن آشکار فِتنَه دوُر، بِیزلَرنِینگ بَعضِی بِیر بِرادَرلَرِیمِیز هَم مَنَه بُو کَسَللِیکنِینگ مِکرابِی وَ وِیرُوسِیگه مُبتَلا بوُلِیشگن وَ اوُزلَرِی اِیستَه مَه گن حالدَه دُشمَن رِیجِیسسارلِیک قِیلَه یاتگن سِینَه رِینِی اوُیِینچِیلَرِی بوُلِیب قالِیشیَپتِی، اوُلَر اوُزلَرِی هاحلَه مَه گن حالدَه دُشمَن تامانِیدَن چِیزِیب چِیقِیلگن غَلَط، اَدَشگن رِیجَه بوُیِیچَه حَرَکَت قِیلِیشیَپتِی.

بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز، اَلدَنگن بِرادَرلَرِیمِیز آخِیرگِی مَرتَه اوُزلَرِیگه شُو نَرسَه نِی سِینگدِیرِیشلَرِی کِیرَک،اَگر اوُلَر بوُندَی بوُزغوُنچِیلِیکلَرنِی اَلله اوُچُون قِیلَه دِیگن بوُلسَه لَر،شوُنِی یَحشِی بِیلسِینلَرکِی، اَلله دِین دُشمَنلَرِینِینگ وَ بَندَه لَرِینِینگ فِتنَه لَرِینِی، سِینَه رِیسِینِی اِیمَس،فَقَط وَ فَقَط شوُرانِی،اوُمَّتنِی، مُسُلمانلَرنِی جَماعَتِینِی رَعیِینِی حِمایَه قِیلَه دِی. دِیمَک اوُلَرنِی قِیلَه یاتگن اِیشلَرِینِی اَلله یَحشِی کوُرمَیدِی،بَلکِی بوُ اِیشلَر اوُلَرنِینگ جَهالَتلَرِینِی،صَبرسِیزلِیکلَرِینِی عاقِبَتِیدَه وُجُودگه کِیلگن وَ اوُلَرنِی دُشمَننِینگ بِیپُول اِیشچِیلَرِیگه اَیلَنتِیرگن وَ اوُلَر آشکارَه شَرِیعَت قانوُنلَرِیگه دُشمَن بوُلگن کِیمسَه لَرنِینگ خِیلَه سِیگه اَلدَه نِیب قالگنلَر.

“اوُچ اَبزاردَن اَجرَه لِیب کِیتگنلَر” آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِینگ یَنَه بِیر توُسِیقلَرِیدَن بِیرِیدوُر.

شُبهَه سِیز، بَرچَه جَماعَتلَر وَ اَحزابلَرنِی هَمَّه سِیدَن تَشکِیل بوُلوُچِی شوُرانِی تَشکِیل بوُلِیشِیگه مانِع بوُلگن چِیگرَه گه اوُحشَه گن نَرسَه بوُلسَه گِینَه، هِیلمَه – هِیل جَماعَتلَرنِینگ مَوجُود بوُلِیشِینِی اَساسلَب بوُلَه دِی خالاص، شوُرالَرنِینگ سانِینِی هَم فَقَط گِییاگرَه فِیک مَجبُورلِیک بوُلگن صوُرَتدَگِینَه اَساسلَب بوُلَه دِی، اَگر مَنَه بُو مَجبُورلِیک بوُلمَیدِیگن بُولسَه، جَماعَتلَرنِی جَماعَتلَرنِینگ شوُراسِیگه اَیلَنمَسلِیگِینِی هَم اَساسلَب بوُلمَیدِی وَ توُرلِی- هِیل شوُرالَرنِینگ کَتتَه راق شوُراگه اَیلَنمَسلِیگِینِی هَم شَرعِی دِیب سَنَلمَیدِی.

شُوندَی بوُلسَه هَم، مَنَه بوُندَی مُتَّحِد شوُرالَر قوُیِیدَگِی وَقتدَه شَکللَه نَه دِی، مَثَلاً شوُراگه کامِل اِطاعَت قِیلَه دِیگن حِیلفلَر وَ سِیندِیکالَرنِی مَوجُود وَ اوُلَر اوُزِیگه خاص اوُرِینلَردَه فَعالِیَت قِیلِیشنِی اِیستَه شَه دِی، حَقِیقَتدَه اِیسَه بوُ قُدرَتنِی تَقسِیملَشنِی وَ قُدرَتنِی صَرفلَشنِی بِیر نَوِی بوُلِیب، شوُرا وَ کِییِینچَه لِیک اِسلامِی حُکوُمَت تامانِیدَن بُو شَخصلَرگه وَ گوُرُوهلَرگه بِیرِیلَه دِی.

مَثَلاً بَعضِیلَر رُوحِی جَنگلَر آرقَه لِی دُشمَنگه قَرشِی فَعالِیَت آلِیب بارَه دِی یاکِی عَیاللَرنِی حُقوُقِینِی حِمایَه قِیلِیش یاکِی یِیتِیملَرنِی یا اِیشچِیلَرنِی، دِهقانلَرنِی، طَلَبَه لَرنِی،تِیلَمچِیلَرنِی، اَطراف مُهِیطنِی  وَ باشقَه لَرنِی حِمایَه قِیلِیش بُویِیچَه فَعالِیَت آلِیب بارَه دِی. مَنَه بوُلَر رَسُول اَلله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلگن حِیلفلَر بوُلِیب، اوُ کِیشِی اَیتگن اِیدِیلَرکِی، اَگر کِیمکِی مِینِی اِسلام دَورِیدَه هَم شوُندَی فَعالِیَتلَرگه دَعوَت قِیلسَه، اوُنِی قَبوُل قِیلَردِیم، وَ اوُندَه اِشتِراک اِیتَردِیم:   لَقَدْ شَهِدْتُفِيدَارِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُدْعَانَ حِلْفًا مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهِ حُمْرَ النَّعَمِ وَ لَوْ أُدْعَى بِهِ فِي الْإِسْلَامِلَأَجَبْتُ.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(87- قسمت)

این برادران نامتعادل و نامیزان و جاهل ما از چنان افق کوتاهی برخوردارند که درک نمی کنند وظیفه ی اساسی انتقاداتشان، فقط نشان دادن اشتباهات تشکیلاتی و حرکتی در چهارچوبه ای است که شورای «سه ابزار» شرعی نیازهای مبارزاتی خودش را اولویت بندی کرده است .  به عنوان مثال شورای «سه ابزار» از کانال نماینده ی خودش که بهش می گویند رهبر(یا امیر یا خلیفه یا هر چیزی) تعین کرده که در وضع موجود و با توجه به نیازها و امکانات موجود، اولویتهای فعلی ما در مسیر جهاد و مبارزه این است که در مسائل ریز فقهی اسباب اختلاف و تفرق نشویم و باید تمام مسلمین را علیه دیکتاتوری دین سکولاریسم  و متحدین محلی آن بسیج کنیم . این دستور صریح شورای سه ابزاره که شخص باید آن را درک کند و به آن عمل کند.

این دستور به معنی تعطیل کردن امر به معروف و نهی از منکر نیست. در این مرحله برای اینکه  وحدت میان مسلمین در برابر اینهمه دشمن حفظ شود، و خاطر این برادر و خواهرمان به دلیل یک مسئله ی ریز شخصی و فقهی پریشان نشود، نباید زیاد مورد ایراد شخصی قرار بگیرند. چون قطعا عمل صحیح سایرین و جو حاکم بر مجاهدین، ناخودآگاه بسیاری از عیبها را به مرور زمان بدون کوچکترین برخوردی اصلاح می کند . این را ما به کرات دیده ایم که تنها با یک نگاه کردن به عمل فلان مسلمان، شخص به اندازه ی یک کتاب ازش یاد گرفته و تغییر رفتار داده .

اگر دامنه ی چنین انتقاداتی گسترش پیدا کند، ممکن است که توجه هم مسیران تنها فقط روی نواقص کوچک متمرکز بشود، و همه به افراد محتاط و ترسو تبدیل شوند، و وظایف اساسی و اولویتهای بنیادین شورا و جهاد به دست فراموشی سپرده شوند، و دشمن شناسی شرعی و درجه بندی شرعی دشمنان به هم بخورد .

این واقعا بیماری خطرناکی است که آمریکا و آل سعود با تولید سلفیون جامی و مدخلی و غیره سعی کرده اند  آن را در میان مسلمین به شکل سازمان یافته ای پخش کنند و مسلمین را به آن آلوده کنند . در این صورت واضح و آشکاراست که «بیماری تخصص در مسائل ریز و رها کردن مسائل اساسی و استراتژیک» ساخته و پرداخته ی دشمنان اصلی قانون شریعت الله و توطئه ای آشکار بر علیه مسلمین است که عده ای از برادران ما هم به میکروب و ویروسهای این بیماری آلوده شده اند، و ناخواسته دارند بازیگر سناریویی می شوند که کارگردانش دشمنانش هستند، و ناخواسته طبق نقشه ای غلط و انحرافی حرکت می کنند که توسط دشمنانش کشیده شده است.

   این برادران نامتعادل و فریب خورده ی ما  یک بار برای همیشه باید به خودشان بفهمانند که اگر به خاطرالله چنین تخریباتی را انجام می دهند این را بدانند که الله تنها و تنها از رای شورا و امت و جماعت مسلمین حمایت می کند نه از توطئه و سناریوی دشمنان دین و بنده هایش . پس کارشان مورد پسند الله نیست بلکه از جهالت و بی صبری آنها سرچشمه گرفته، و آنها را به کارگران بی مزد دشمنانشان تبدیل کرده و آشکارا گول دشمنان قانون شریعت الله را خورده اند.

«منفردین از سه ابزار» یکی دیگر از موانع وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی   

بدون شک وجود جماعتهای مختلف تا زمانی توجیه پذیراست که چیزی جبری مثل مرزها مانع از تشکیل شورایی متشکل از تمام جماعتها و احزاب بشود و شوراها هم تنها در صورت وجود جبر جغرافیایی تعددشان توجیه پذیراست، و گرنه اگر جبری وجود نداشته باشد نه عدم تبدیل جماعتها به شورای جماعها توجیه پذیراست و نه عدم تبدیل شوراهای مختلف در شوراهای بزرگتر می تواند شرعی باشد .

با این وجود زمانی که چنین شوراهائی متحد شکل می گیرند حالا وجود حلفها و سندیکاهائی که کاملا مطیع این شوراست و قصد دارد در زمینه ای خاص فعالیت کند در واقع نوعی توزیع قدرت و مصرف قدرت است که از طرف شورا و بعدها از طرف حکومت اسلامی به افراد و گروهها داده می شود .

مثلا عده ای در زمینه جنگ روانی بر علیه دشمنا ن فعالیت می کنند، یا در زمینه ی حمایت از حقوق زنها، یا یتیمان، یا کارگان، کشاورزان، دانشجویان و سائلین ، حفظ  محیط زیست و غیره فعالیت می کنند . این همان حلفی است که رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمود اگر کسی ایشان را در دوره ی اسلام هم به چنین فعالیتهائی دعوت کند قبولش می کنم و در آن شرکت می کنم :لَقَدْ شَهِدْتُفِيدَارِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُدْعَانَ حِلْفًا مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهِ حُمْرَ النَّعَمِ وَ لَوْ أُدْعَى بِهِ فِي الْإِسْلَامِلَأَجَبْتُ.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(22-қисмат)

 Бо ин вужуд, дар кинори мўъминини шариатгаро хамиша дастахойи мухталифи аз куффор ва хатто дастахойи аз душманони дохилий тахти унвони мунофиқин ва секулярзадахо вужуд дорандки масирро иштибох мераванд, ва ниёзхойишонро аз масири иштибохиш бартараф мекунанд, масалан ниёзи хурданро аз тариқи хурдани гушти хук бароварда мекунанд, ё ниёз ба нушиданро илова бар нушиданихойи халол аз тариқи нушиданийи машруботи алкулий бартараф мекунанд, ё ниёзхойи жинсийшонро аз тариқи зино бартараф мекунанд, ё ниёз ба даромадишонро аз тариқи касби харом ва дузди ва ихтилос ва рибо ва ғейрих бартараф мекунанд ва ба хамин тартиб ниёз  ба шодийшонро аз конолхойи номашруъ ва ғалатиш бартараф мекунанд.

Ин даста аз инсонхо арзишхойи козиб ва дуруғинро ба жойи арзишхойи сахихи қонуни шариати аллох қарор доданд, ва ба хамин тартиб ахдофи козиб ва дуруғиниро ба жойи ахдофи сахихи шаръий барои худишон тасаввур карданд,ва хатто интизороти ва таваққуотишон аз мўъминин ва мужримини ғалат ва иштибох аст, ва табдил шуданд ба инсонхойи бемор ва номутаодилики барои дидани ин номезон буданишон ниёз ба илми хосси нест хамма метавонанд ташхисон бидиханд.

Дар баробари ин даста аз инсонхойи мужрим, аллох таоло барои мухофизат аз ин шодий ва оромиш ва лаззатики ба мўъминин савоби ухравий хам медихад,аз шодийхо ва лаззатхойи нопасанд ва козиб ба шиддат жиловгири мекунад. Чун ингуна шодийхо жинси жаълий ва тақаллубийи шодий хастандки ба шодийи пойдори инсонхо латма ворид мекунанд. Бар хамин асос оёти қуръон дарборайи шодий ду дастаанд; дастайи аз оёт мўъмининро даъват ба шодий карданд ва дастайи дигар новъи аз шодийро никухиш ва манъ мекунанд.

Шодий амри даруний астки ба хамрохи авомили шаръий дигар вужуди инсонро саршор аз оромиш мекунанд, ва рухи инсон танаффус мекунад ва шорж мешавад, аммо шодийхойи жаълий ва тақаллубий мисли ажноси тақаллубийи чинихойи секуляри социалист танхо зохиришон мисли жинси аслий аст, аммо аз дарун чизи дигари хастанд, ин шодийхойи тақаллубий ва жаълий танхо дар зохир мисли шодий хастанд, аммо мохиятишон бо шодийи аслий фарқ дорад, ва он коркардики жинси аслий дорад ин шодийи тақаллубий надорад.

Интури мутаважжих мешавем хамонтурики хўрок ва нушиданийи мамнуъ ва харом шуда дорем ба хамин шева хашми нобажо ва шодийи нобажо ва тақаллубий хам дорем. Хам хубиш хаст хам бадиш. Бад ва харомиш они астки хам ба жисм ва хам ба рухи инсон осиби жиддий ворид мекунад, ва инсонро олуда ва бемор мекунад, ва оромиши хоста шуда дар шариати аллохро аз инсон мегирад, ва табъан мухолифи қонуни шариати аллох аст.

Ба назари шумо шахсики беморийи саъбул илож ва дардноки дар жисмиш дорад аз неъмати зиндагий лаззат мебарад? Мушаххас астки на. Шахсики аз қонуни шариати аллох дур мешавад ин хам беморийи саъбул иложи рухий ва қалбий гирифта аст, ва ба хар мезон аз тўхид ва қонуни шариати аллох фосила мегирад ба хамон андоза маризий ва беморийи қалбий ва рухияш бештар мешавад, ин шахс хам , мисли хамон беморийи жисмий саъбул илож аз шодийи бажо ва оромиши мовриди ниёз махрум мешавад. Дар ин сурат ва бар асоси хадафи зиндагий, ошкор астки шодий ва нашот аз дидгохи ислом дорои хад ва марз аст. Касики ин хад ва марзхоро мисли хўрокийхо ва нушиданийхо бахам бизанад муртакиби зулми ба худиш ва хатто журми дар хадди дигарон шуда аст.

Ин хад ва марзхойи манъ шуда ва мамнуъ шодий дар қонуни шариати аллохро мешавад дар се даста қаро дод:

1. Мухтавойи шодий. 2- қолиби шодий. 3- замон ва макони шодий.

Мухтавойи ношаръий ва мамнуъи шодий мисли:

1. Шодий кардан ба далили кинор гузоштани қонуни шариати аллох ва пейравий накардан аз ончи аллох таоло фуру фиристода аст:

‏ أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِینَ یُجَادِلُونَ فِی آیَاتِ اللَّهِ أَنَّى یُصْرَفُونَ ‏.

Магар намебини касоники дарборайи оёти худо ба кишмикиш ва ситиз мепардозанд,чигуна (аз тафаккур ва таъаққули хақ) бозгардонда мешаванд?

الَّذِینَ کَذَّبُوا بِالْکِتَابِ وَبِمَا أَرْسَلْنَا بِهِ رُسُلَنَا فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ

Хамон касоники китоб ва қавонин ва ончи росулони худро бидон фристодаем такзиб медоранд,( яъни бо жойгузин кардани қавонин ва ахкоми ба жойи қавонин ва ахокими қонуни шариати аллох,қуръон ва хар ончи тамоми пайғамбарон то кунун барояш омаданро мегуянд дуруғе.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(21-қисмат)

Масалан Зубайри жавон дар хабаша аз инки сипохи кофари Нажжоший пийруз мешавад аз бас хушхол астки аз дур пираханишро дармеоварад ва ба нишонайи пирузий тикониш медихад. Аммо хамин иттифоқ барои ек бачча асбоби шодий намешавад ва аслан даркиш намекунад ва наметавонад шодиш кунад.

Ба сурати ризтар хатто хийли аз шеърхо ва ба гуфтайи шумо таронахо ва ба гуфтайи мо гуронийхо хам хастандки мумкин аст барои ек новжувон ё жавон шодисоз бошанд, аммо барои ек бузургсол на. Ё билакс ек бузургсол аз ашъор ва гуронийхо ва таронахойи шодий ба у даст бидихад, аммо ек новжавон в жавон на. Дар мовриди бозихо ва соири саргармихо хам боз тафкики синни афрод лозим ва зарурий аст. Ин еки аз он нукоти астки қарнхо  тамаддуни исломийи мо фархангий ва находинаш карда аст, ва лозим аст дубора мисли соири маворид мовриди таважжух ва диққат қарор бигирад. нуктайи мухиммики дар ин тафкик бар асоси син риоят мешавад ва лозим аст ба он ишора бишавад,” хифз ва эхтиром гузоштан ба иззати нафс” астки еки аз асосийтарин авомили шодий ва еки аз мухимтарин пуштибоний кунандахойи шодий астки жузви жудонашуданий ва тафкик нопазири шодий ба шумор меравад.

• Тафовути дигарики лозим аст дар гуна маворид ба он таважжух ва диққат бишавад жинсияти афрод аст,

Бидуни шак бо дар назар гирифтани муштаракот – мисли хийли аз маворид – ихтилофоти миёни духтар ва писар ва зан ва мард вужуд дорад. Авомили ижоди шодий хам дар мавориди дар мардон ва занон бо хам мутафовут аст. Чизхойи зиёдий хастандки писар баччахоро шод мекунад аммо барои духтархо жаззобияти надоранд. Бар аксиш хам содиқ аст, хийли чизхо хастандки ек духтар баччаро шод мекунад аммо барои писар баччахо аслан жаззобияти надорад. Дар синини боло хам мавориди интури зиёдандки , мумкин аст ек мардро хушхол кунад аммо ек занро на, ё мумкин аст мавориди бошандки ек занро шод кунад аммо барои ек мард жаззобияти надошта бошад.

• Ихтилофи дигарики лозим атс ба он таважжух вижа шавад авомили зист мухитий аст. Мисли : мовқеияти жуғрофиёий ва об ва хавоий астки шароити фарханги мухталифиро барои расидан ба баъзи аз шодийхо ба вужуд оварда астки дар қолиби “ урфи” он мантақа ва мардум таъриф мешавад, ва мумкин аст қовмиятхойи мухталиф равишхойи мухталифи дошта бошандки, мутаносиби бо шароити жуғрофиёий ва об ва хавоий ва минтақаийи онхост.

Ин урфхо то замоники муғойироти бо қонуни шариати аллох надошта бошанд қобили эхтиром ва мовриди пазириш хастанд ва каси наметавонад урфи ек мантақайи жуғрофиёийи хоссиро бар мантақайи дигари, ё моли ек қабила ва забонро бар дигар қабоил ва забонхо тахмил кунад.

“ Шодийи ғейри шаръий ва манфий ё шодийи нобажо”

Дидемки арзахойи шод шудан барои умуми муслимин бисёр зиёданд ва ба теъдод тамоми ибодатхо хастанд, яъни шахси мусалмон метавонад ба теъдоди садхо оя, ва хазорон хадис, ва хазорон урфи мовриди таъйиди қонуни шариати аллох барои худиш шодий тўлид кунад. Аллох таоло ба унвони ек пеш ниёз

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»

ро ба унвони ек бастари муносиб барои рушд ва давоми ин шодийхо маърифий мекунад. Аз бейн бурдани фақр ва овардани рифох ва аз бейн бурдани тарс ва ноамний ва овардани амният.

Яъни шахс замоники “ ба андозайи шаръийи он” мушкилоти иқтисодий ва маъишатий надошт ва дар заминайи диниш ва жониш ва номусиш ва ақлиш ва обруйиш ва молиш ва соири заруратхойи хаётияш амният дошт онвақт дарвозайи боз мешавад барои тамоми чизхойики инсонро дар дунё шод мекунад. Шахси мусалмон дар чанин фазойи метавонад

«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَٰذَا الْبَيْتِ»

ро ба бехтарин шевайи мумкин ва ба сурати комилиш анжом бидихад, ва ибодат хам яъни амал кардан ба тамоми ончи аллох таоло нозил карда ва ба он рози аст.

Холо дар заминайи шодий нигох мекунемки аллох таоло чи чизхойиро мужоз дониста аст мо хам онхоро анжом медихем ва ба онхо мегуем “ шодийсоз ва ё хатто шодий афзо”, дар баробар, хар амалироки мухолифи қонуни шариати аллох ва адами ризояти аллох бошад ба он мегуем” шодийсуз ё шодий зада” хатто новъи шодийи зохирий хам тўлид кунанд, чиро? Чун барои қалбки жойи шодий аст зарар доранд, ва уро мариз мекунанд, ва дар воқеъ хонаро месузонанд, холо хар шодийи жаълийки ба хона садама бизанад ва олудаш кунад ё бисузонадиш мегуем ғейри шаръий ва номашруъ аст. Дар ин сурат шодий хам машруъиш хаст хам номашруъ ва мухаррибиш.

(идома дорад……..)