وَاعْتَصِمُوا

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(80-қисм)  

Бугунги кундаги ақидавий ва жанговар онгни равожлантиришнинг нотекис ва муқобил йўлида, хамда мусулмонларнинг ақидавий ва жанговар онгини ўстиришни йўлида, мусулмонларнинг хар бир тоифаси, аллох уларга берган кўламга муносиб равишда ва ўзлари касб қилган тажрибаларга муносиб холда, ўзи эга бўлган билимига кўра бугунги кунни жиходи ва муборазаси хақида фарқли тушунчага эга бўлиши керак. Аммо ўтган бир неча ўн йиллик мобайнида бизлар мана бу турли-хил жамоатларни ва шўроларни ўртасида мана бу табиий хақиқатни дарк қилмаслик бўйича хомликларга ва бахтсиз ходисаларга гувох бўлиб турибмиз.

Бизларнинг мана бу пишмаган,хом биродарларимиз ўзларининг хамма нарсани хохлайдиган тафаккуротлари билан ўзлари эга бўлган фахмни,даркни бошқаларга мажбурлаб юкламоқчи бўлишади ва бошқаларни икки йўлни ўртасига қўйиб қўйишади ва уларни ўзларини назарларидан воз кечишликка, ёки кичик жамоат ва кичик шўро  ва кичик умматдан чиқиб кетишликка мажбур қилишади.

Озодлиги мусодара қилинган ва мавжуд нарсага кўра гапира олмайдиган ва амал қила олмайдиган, хамда илгари харакат қила олмайдиган ва агар хато қилса исломий равиш билан ислох қилиниши керак бўлган мусулмон шахс, оёғини остида мана шунча чекловларни кўргач, ўзи хохласа ва хохламаса хам  ўз-ўзини давомли равишда  цензура қилиш хатарини ва нихоят ўчириб ташлашлик, бир жойда қотиб қолишлик, ривожланмаслик ёки кўп холларда халокатли  сургун қилиш, ички кўр- кўрона тозалаш ё бўлиниш ва  тафарруқ касалликларига дучор бўлишади.

Мусулмонларнинг табиий холатига тўғри  келмайдиган мана бу мажбурий шартлар цензура қилувчи аъзога ё ўчириб ташланган кишига шундай босим ўтказадики, баъзи ўринларда мана бу ташкилотларнинг, жамоатларнинг аъзолари ўзларининг озод назарларини кўрсатиш учун ташкилот ё жамоатнинг рахбариятини муқобилида ночор холда “қиём” қилишади ва улар тафарруқ сари етаклаб кетилади. Мана бу ишлар шўрога ва вохид ижмоъга тегишли бўлган амниятга ва катта сиёсатларни ишлаб чиқаришга боғлиқ масала эмас,  фақатгина улил амрни ижмоъси хақиқатни аниқлаши мумкин ва бу ерда унга тобеъ бўлиш вожиб бўлади: 

وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83)

Балки бу ишлар комилан шахсий рафторий ва хатто ақидавий бўлиб, шахс бошқаларга тақлид қилмаган холда даражама- даража суратда хатоларни енгиб ўтиш орқали босиб ўтиши керак, мана бу такомуллашиш йўлини озодона ва шаръий чорчўпни чегарасида босиб ўтишлик ва илгари харакат қилишлик  унинг шаръий хаққи хисобланади, мана бу “уч абзор” ўзининг йўлидаги хамрохларига қайтариб бериши лозим бўлган ва жохилият улардан ўғирлаб олган хақни ўзидур.

Мана бу хақ шахсга қайтариб берилган пайтда, бу шахс ўзининг парчаланиб кетишига,хамда “хаммани” убухати, қудрати йўқолишига, сустлашишига боис бўладиган   бир четга чиқишга,тафарруққа аслан  эхтиёж йўқлигини тушуниб етади, балки уни иймонини ривожланиши ва қувватланиши учун дарвозалар, хамда андишалари ва фойдали назарлари жамоатини убухатини ва қудратини сақлаб қолган холда, аста-секинлик билан кундан- кунга ўсиши учун дарвозалар чекланмаган суратда очиб қўйилганини кўради, хеч ким уни ва жамоатини тараққиётига, ривожланишига монеълик қила олмайди, у ва унинг жамоати кундан – кунга униб- ўсаётганини, тараққиётга эришаётганини, янгиланаётганини хис қилади ва вахдатга, бирдамликка, вахдатга эга бўлган жамоатни қудрати янада кўпайиб боради.

Фақатгина “уч абзорни” канали орқали мана бундай очиқ фазо вужудга келади, унда буйруқ маркази ва дастур вахдати мавжуд, шўро ва тартиб-интизом мавжуд, озодлик ва ирода вахдати мавжуд, хамда фикр хотиржамлиги ва шахсий халлоқият мавжуд.

Бу ана ўша ислом мусулмон  шахсларни ва жамоатларни ривожланиши учун пиёда қилиш бўйича  ўзига ахд берган  ошкор вазифа хисобланади, мана бу эса исломий жамиятнинг харгиз сокин бўлиб бир жойда харакатсиз бўлмаслигига, балки у хамиша харакатда, ривожланишда бўлиши борасидаги  унинг тасдиқловчи мухридур, ундан хам мухимроғи харгиз гумрох бўлмайди. Нима учун? Чунки “уч абзорни” канали орқали шаклланган вохид уммат ва жамоат харгиз гумрох бўлмайди, буни аллох таоло замонат қилган ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам очиқ-ойдин баён қилганлар:

   سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَايَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا.

Уч абзордан бирини канали орқали вужудга келган вохид  улил амр шўросини йўлидаги вохид уммат ва вохид жамоат, турли-хил тафсирларни хаммасини хуқуқларини баробар риоят қилган холда ўзидан жой беради.  мана бу шўрода салафиятга, ихвонийларга, мактабул қуръонга ўхшаган  суннатий  ва хатто замонавий мазхаблар хам  йиллар давомида ўзларини хаётларини давом эттиришлари мумкин, уларнинг хаёти шўро томонидан содир қилинган вохид раъйни ва вохид ижмоъни ироя бериш орқали  ёки мусулмонларнинг мана бу вохид раъйга тобеъ бўлишлари сабабли зиддиятга дучор бўлмайди. Шўродаги турли- туман раъйларни мавжудлиги ва турли-хил раъйларни шўрода ироя берилиши харакатнинг омили бўлади ва хаётбахш сувнинг сокин бўлиб туриб қолишига, айнишига монеълик қилади, ва шўронинг вохид раъйига пойбанд бўлиш билан эса шўронинг ичидаги мана бу турли- туман раъйлар шўродан ва вахдатдан қочишга боис бўлмайди,балки шўрони ва вахдатни қувватланишига,мустахкамроқ бўлишига сабаб бўлади.

Бизлар мана бу вахдатни хифз қилишлик учун намозларимизда  кунига мажбурий ахд берамиз, яъни аллохни шариатидаги қонунларга мутлақо  тобеъ бўлишга ахд берамиз,чунки аллохни шариатидаги қонунларнинг энг мухими вахдат ва унга пойбанд бўлишдан иборат.   

إِیَّاکَ نَعْبُدُ

яъни хамма ибодатларим фақат ва фақат аллох учун бўлади,деганидур, бу маънони қуйидаги оят хам беради:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ* لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(انعام/162-163)

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (80- قیسم)

بُوگوُنگِی کوُندَگِی عَقِیدَه وِی وَ جَنگاوَر آنگنِی رِواجلَنتِیرِیشنِینگ ناتِیکِیس وَ مُقابِل یوُلِیدَه، هَمدَه مُسُلمانلَرنِینگ عَقِیدَه وِی وَ جَنگاوَر آنگِینِی اوُستِیرِیشنِی یوُلِیدَه، مُسُلمانلَرنِینگ هَر بِیر طائِفَه سِی، اَلله اوُلَرگه بِیرگن کوُلَمگه مُناسِب رَوِیشدَه وَ اوُزلَرِی کَسب قِیلگن تَجرِیبَه لَرگه مُناسِب حالدَه، اوُزِی اِیگه بوُلگن بِیلِیمِیگه کوُرَه بوُگوُنگِی کوُننِی جِهادِی وَ مُبارَزَه سِی حَقِیدَه فَرقلِی توُشوُنچَه گه اِیگه بوُلِیشِی کِیرَک. اَمّا اوُتگن بِیر نِیچَه اوُن یِیللِیک مابَینِیدَه بِیزلَر مَنَه بُو توُرلِی- هِیل جَماعَتلَرنِی وَ شوُرالَرنِی اوُرتَه سِیدَه مَنَه بُو طَبِیعِی حَقِیقَتنِی دَرک قِیلمَسلِیک بوُیِیچَه خاملِیکلَرگه وَ بَحتسِیز حادِیثَه لَرگه گوُواه بُولِیب توُرِیبمِیز.

بِیزلَرنِینگ مَنَه بُو پِیشمَه گن، خام بِرادَرلَرِیمِیز اوُزلَرِینِینگ هَمَّه نَرسَه نِی هاحلَیدِیگن تَفَکُّراتلَرِی بِیلَن اوُزلَرِی اِیگه بوُلگن فَهمنِی،دَرکنِی باشقَه لَرگه مَجبُورلَب یوُکلَه ماقچِی بوُلِیشَه دِی وَ باشقَه لَرنِی اِیککِی یوُلنِی اوُرتَه سِیگه قوُیِیب قوُیِیشَه دِی وَ اوُلَرنِی اوُزلَرِینِی نَظَرلَرِیدَن واز کِیچِیشلِیککَه یاکِی کِیچِیک جَماعَت وَ کِیچِیک شوُرا وَ کِیچِیک اوُمَّتدَن چِیقِیب کِیتِیشلِیککَه مَجبُور قِیلِیشَه دِی.

آزادلِیگِی مُصادَرَه قِیلِینگن وَ مَوجُود نَرسَه گه کوُرَه گپِیرَه آلمَیدِیگن وَ عَمَل قِیلَه آلمَیدِیگن، هَمدَه اِیلگه رِی حَرَکَت قِیلَه آلمَیدِیگن وَ اَگر خَطا قِیلسَه اِسلامِی رَوِیش بِیلَن اِصلاح قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگن مُسُلمان شَخص، آیاغِینِی آستِیدَه مَنَه شوُنچَه چِیکلاولَرنِی کوُرگچ، اوُزِی هاحلَسَه وَ هاحلَمَسَه هَم اوُز- اوُزِیدَن دَواملِی رَوِیشدَه سِینزُورَه قِیلِیش خَطَرِینِی وَ نِهایَت اوُچِیرِیب تَشلَشلِیک، بِیر جایدَه قاتِیب قالِیشلِیک، رِواجلَنمَسلِیک یاکِی کوُپ حاللَردَه هَلاکَتلِی سوُرگوُن قِیلِیش، اِیچکِی کوُر- کوُرانَه تازَلَش یا بوُلِینِیش وَ تَفَرُّق کَسَللِیکلَرِیگه دُوچار بوُلِیشَه دِی.

مُسُلمانلَرنِینگ طَبِیعِی حالَتِیگه توُغرِی کِیلمَیدِیگن مَنَه بُو مَجبُورِی شَرطلَر سِینزُورَه قِیلوُچِی اَعضاگه  یا اوُچِیرِیب تَشلَنگن کِیشِیگه شوُندَی باسِیم اوُتکَه زَه دِیکِی، بَعضِی اوُرِینلَردَه مَنَه بُو تَشکِیلاتلَرنِینگ، جَماعَتلَرنِینگ اَعضالَرِی اوُزلَرِینِینگ آزاد نَظَرلَرِینِی کوُرسَه تِیش اوُچُون تَشکِیلات یا جَماعَتنِینگ رَهبَرِیَتِینِی مُقابِیلِیدَه ناچار حالدَه “قِیام” قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَر تَفَرُّق سَرِی یِیتَکلَب کِیتِیلَه دِی. مَنَه بُو اِیشلَر شوُراگه وَ واحِد اِجماعگه تِیگِیشلِی بوُلگن اَمنِیَتگه وَ کَتتَه سِیاسَتلَرنِی اِیشلَب چِیقَه رِیشگه باغلِیق اِیمَس، فَقَطگِینَه اوُلِی الاَمرنِی اِجماعسِی حَقِیقَتنِی اَنِیقلَه شِی موُمکِین وَ بُو یِیردَه اوُنگه تابِع بوُلِیش واجِب بوُلَه دِی:   وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83) بَلکِی بُو اِیشلَر کامِلاً شَخصِی رَفتارِی وَ حَتَّی عَقِیدَه وِی بوُلِیب، شَخص باشقَه لَرگه تَقلِید قِیلمَه گن حالدَه دَرَجَمَه – دَرَجَه صوُرَتدَه خَطالَرنِی یِینگِیب اوُتِیش آرقَه لِی باسِیب اوُتِیشِی کِیرَک، مَنَه بُو تَکاموُللَشِیش یوُلِینِی آزادانَه وَ شَرعِی چارچوُپنِی چِیگرَه سِیدَه باسِیب اوُتِیشلِیک وَ اِیلگه رِی حَرَکَت قِیلِیشلِیک اوُنِینگ شَرعِی حَققِی حِسابلَه نَه دِی، مَنَه بُو “اوُچ اَبزار” اوُزِینِینگ یوُلِیدَگِی هَمراهلَرِیگه قَیتَه رِیب بِیرِیشِی لازِم بُولگن وَ جاهِلِیَت اوُلَردَن اوُغِیرلَب آلگن حَقنِی اوُزِیدوُر.

مَنَه بُو حَق شَخصگه قَیتَه رِیب بِیرِیلگن پَیتدَه، بُو شَخص اوُزِینِینگ پَرچَه لَه نِیب کِیتِیشِیگه، هَمدَه “هَمَّه نِی” اوُبُهَتِی،قُدرَتِی یوُقالِیشِیگه، سُوستلَه شِیشِیگه باعِث بوُلَه دِیگن بِیر چِیتگه چِیقِیشگه، تَفَرُّققَه اَصلاً اِیختِیاج یوُقلِیگِینِی توُشوُنِیب یِیتَه دِی،بَلکِی اوُنِی اِیمانِینِی رِواجلَه نِیشِی وَ قُوَّتلَه نِیشِی اوُچُون دَروازَه لَر، هَمدَه اَندِیشَه لَرِی وَ فایدَه لِی نَظَرلَرِی جَماعَتِینِی اوُبُهَتِینِی وَ قُدرَتِینِی سَقلَب قالگن حالدَه، اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن کوُندَن- کوُنگه اوُسِیشِی اوُچُون دَروازَه لَر چِیکلَنمَه گن صوُرَتدَه آچِیب قوُیِیلگه نِینِی کوُرَه دِی، هِیچ کِیم اوُنِی وَ جَماعَتِینِی تَرَقِّیاتِیگه، رِواجلَه نِیشِیگه مانِعلِیک قِیلَه آلمَیدِی، اوُ وَ اوُنِینگ جَماعَتِی کوُندَن – کوُنگه اوُنِیب – اوُسَیاتگه نِینِی،تَرَقِّیاتگه اِیرِیشَه یاتگه نِینِی،یَنگِیلَه نَه یاتگه نِینِی حِیس قِیلَه دِی وَ وَحدَتگه،بِیردَملِیککَه، وَحدَتگه اِیگه بوُلگن جَماعَتنِی قُدرَتِی یَنَدَه کوُپَه یِیب بارَه دِی.

فَقَطگِینَه “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِی آرقَه لِی مَنَه بوُندَی آچِیق فَضا وُجُودگه کِیلَه دِی، اوُندَه بوُیرُوق مَرکَزِی وَ دَستوُر وَحدَتِی مَوجُود، شوُرا وَ تَرتِیب – اِنتِظام مَوجُود، آزادلِیک وَ اِرادَه وَحدَتِی مَوجُود، هَمدَه فِکر خاطِرجَملِیگِی وَ شَخصِی خَلّاقِیَت مَوجُود.

بوُ اَنَه اوُشَه اِسلام مُسُلمان شَخصلَرنِی وَ جَماعَتلَرنِی رِواجلَه نِیشِی اوُچُون پِیادَه قِیلِیش بوُیِیچَه اوُزِیگه عَهد بِیرگن آشکار وَظِیفَه حِسابلَه نَه دِی، مَنَه بُو اِیسَه اِسلامِی جَمِیعیَتنِینگ هَرگِیز ساکِن بوُلِیب بِیر جایدَه حَرَکَتسِیز بوُلمَسلِیگِیگه، بَلکِی اوُ هَمِیشَه حَرَکَتدَه، رِواجلَه نِیشدَه بوُلِیشِی بارَه سِیدَگی اوُنِینگ تَصدِیقلاوچِی مُهرِیدوُر، اوُندَن هَم مُهِمراغِی هَرگِیز گوُمراه بوُلمَیدِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی “اوُچ اَبزارنِی” کَنَلِی آرقَه لِی شَکللَنگن واحِد اوُمَّت وَ جَماعَت هَرگِیز گوُمراه بوُلمَیدِی، بوُنِی اَلله تَعالَی زَمانَت قِیلگن وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم آچِیق – آیدِین بَیان قِیلگنلَر:  سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَايَجْمَعَأُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا

  اوُچ اَبزاردَن بِیرِینِی کَنَلِی آرقَه لِی وُجُودگه کِیلگن واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی یوُلِیدَگِی واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت، توُرلِی – هِیل تَفسِیرلَرنِی هَمَّه سِینِی حُقوُقلَرِینِی بَرابَر رِعایَت قِیلگن حالدَه اوُزِیدَن جای بِیرَه دِی. مَنَه بُو شوُرادَه سَلَفِیَتگه، اِیخوانِیلَرگه، مَکتَبُ القُرآنگه اوُحشَه گن سُنَّتِی وَ حَتَّی زَمانَه وِی مَذهَبلَر هَم یِیللَر دَوامِیدَه اوُزلَرِینِی حَیاتلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیشلَرِی موُمکِین، اوُلَرنِینگ حَیاتِی شوُرا تامانِیدَن صادِر قِیلِینگن واحِد رَعینِی وَ واحِد اِجماعنِی اِرایَه بِیرِیش آرقَه لِی یاکِی مُسُلمانلَرنِینگ مَنَه بُو واحِد رَعیِیگه تابِع بوُلِیشلَرِی سَبَبلِی زِیدِّیَتگه دوُچار بوُلمَیدِی. شوُرادَگِی توُرلِی- توُمَن رَعیلَرنِی مَوجُودلِیگِی وَ توُرلِی- هِیل رَعیلَرنِی شوُرادَه اِرایَه بِیرِیلِیشِی حَرَکَتنِینگ عامِلِی بوُلَه دِی وَ حَیاتبَخش سوُونِینگ ساکِن بوُلِیب توُرِیب قالِیشِیگه، اَینِیشِیگه مانِعلِیک قِیلَه دِی وَ شوُرانِینگ واحِد رَعیِیگه پایبَند بوُلِیش بِیلَن اِیسَه شوُرانِینگ اِیچِیدَگِی مَنَه بُو توُرلِی- توُمَن رَعیلَر شوُرادَن وَ وَحدَتدَن قاچِیشگه باعِث بوُلمَیدِی، بَلکِی شوُرانِی وَ وَحدَتنِی قُوَّتلَه نِیشِیگه، مُستَحکَمراق بوُلِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی.

بِیزلَر مَنَه بُو وَحدَتنِی حِفظ قِیلِیشلِیک اوُچُون نَمازلَرِیمِیزدَه کوُنِیگه مَجبُورِی عَهد بِیرَه مِیز، یَعنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه مُطلَقا تابِع بوُلِیشگه عَهد بِیرَه مِیز، چوُنکِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِینگ اِینگ مُهِمِی وَحدَت وَ اوُنگه پایبَند بوُلِیشدَن عِبارَت. إِیَّاکَ نَعْبُدُ یَعنِی هَمَّه عِبادَتلَرِیم فَقَط وَ فَقَط اَلله اوُچُون بوُلَه دِی، دِیگه نِیدوُر. بُو مَعنانِی قوُیِیدَگِی آیَت هَم بِیرَه دِی:   قُلْإِنَّ صَلاَتِيوَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ* لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(انعام/162-163)

(دوامی بار……)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 (80- قسمت)   

در این مسیر ناهموار و متناوب رشد آگاهیهای عقیدتی و مبارزاتی روز، مسیر رشد آگاهی عقیدتی و مبارزاتی مسلمین، هر طیفی از مسلمین می تواند و باید متناسب با وسعتی که الله به او داده و متناسب با تجربیاتی که کسب کرده و دانشی که دارد  برداشت متفاوتی از جهاد و مبارزات روز داشته باشد، اما در چند دهه ی گذشته ما شاهد یک ناپختگی و اتفاقات ناگواری در میان جماعتها و شوراهای مختلف در عدم درک این واقعیت طبیعی بوده ایم .

این برادران ناپخته ی ما سعی می کنند که با تفکرات تمامیت خواهی که دارند درک و فهم خودشان را بر دیگران تحمیل کنند، و دیگران را بین دو راهی قرار می دادند، و مجبورشان می کردند یا نظرات خودشان را رد کنند یا از شورای کوچک و جماعت کوچک و امت کوچکشان بزنند بیرون . 

شخص مسلمان که آزادیش مصادره می شود و نمی تواند بر اساس آنچه هست حرف بزند و عمل کند و به پیش برود و اگر اشتباهی کرد به سبک اسلامی اصلاح بشود و اینهمه محدودیت را جلوی پایش می بیند، خواسته و یا ناخواسته، در خطر خود سانسوری مداوم و در نهایت در خطر مسخ شدگی و ایستایی و عدم شکوفایی، و در اکثر موارد، در معرض بیماری مهلک حذف گرائی و تصفیه ی کور داخلی یا انشقاق و تفرق قرار می گیرد.

این قید و بندهای تحمیلی نامنطبق بر حالات طبیعی مسلمین، آن چنان فشارهایی را بر عضو خود سانسورگر و یا مسخ شده وارد می کند که عاقبت در مواردی عضو این گونه سازمان ها و جماعت ها، برای ابراز آزادانه ی نظراتش، خودش را ناچار به «قیام» در مقابل رهبریت سازمان و جماعت می بیند و به سمت و سوی تفرق هل داده می شود  .این امور مسائلی مربوط به امنیت و سیاستگذاریهای کلانی نیست که مختص به شورا و اجماع واحد آن باشد، و تنها اجماع اولی الامر بتواند واقعیت را استنباط کند و تبعیت از آن واجب باشد : وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83) بلکه اموری کاملا رفتاری شخصی و حتی عقیدتی هستند که شخص باید بدون تقلید از دیگران آنها را به صورت تدریجی و با گذر از اشتباه و خطاء طی کند، و این حق خودش است که این مسیر تکاملی را آزادانه و در چارچوب شرعیش طی کند و به پیش برود، این حقی است که آن «سه ابزار» باید به هم مسیرانشان برگرداندن که جاهلیت ازآنان دزدیده بود . 

زمانی که این حق به شخص بازمی گردد این شخص متوجه می شود اصلا نیازی به کناره گیری و تفرقی نیست که در نهایت به خورد شدن خودش و سستی و از بین رفتن ابهت و قدرت «همه» ختم می شود، بلکه دروازه ای برای رشد و تقویت ایمانش، و دروازه ای برای رشد روز افزون و تدریجی اندیشه ها و نظریات مفیدش با حفظ ابهت و قدرت جماعتی اش به صورت نامحدود برایش باز گذاشته شده است، و کسی مانع ترقی و پیشرفت او و جماعت واحد مسلمین نیست، و روز به روز در خودش و جماعتش احساس شکوفایی و ترقی و به روز بودن می کند، و بر قدرت جماعت که همان وحدت و انسجام و یکپارچگی آن اضافه می شود.

تنها از کانال این «سه ابزار» است که چنان فضای بازی به وجود می آید که هم در آن تمرکز فرماندهی و وحدت دستور وجود دارد هم شوری، هم انضباط وجود دارد هم آزادی، هم وحدت اراده وجود دارد هم راحتی خیال و خلاقیت فردی.

این همان وظیفه ی آشکاری است که اسلام برای رشد فرد و جماعت مسلمین، خودش را متعهد به پیاده و زمینی کردن آن کرده است، این هم مهر تأئیدی است بر این که این جامعه ی اسلامی هرگز ساکن و بی تحرک نیست بلکه همیشه در حرکت و شکوفایی است، و مهمتر اینکه هرگز گمراه و سرگردان نمی شود. چرا؟ چون امت و جماعت واحدی که از کانال یکی از این «سه ابزار» شکل گرفته هرگز گمراه نمی شود، این را الله ضمانت کرده و رسول الله صلی الله علیه وسلم به صراحت بیانش کرده است :سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَايَجْمَعَأُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا.

امت واحد و جماعت واحدی که از طریق شورای واحد اولی الامری که از کانال یکی از سه ابزارها به وجود آمده است تمام تفاسیر مختلف را با رعایت تساوی حقوق در خودش جای می دهد . در این شورا مذاهب سنتی، و حتی معاصر هم، مثل سلفیت و اخوانی گری و مکتب قرانی بودن و غیره  ممکن است سالهای سال به حیات خودشان ادامه بدهند، حیات اینان تضادی با ارائه ی رای واحد و اجماع واحد توسط شورا و تبعیت مسلمین از این رای واحد ندارد.  وجود آرای مختلف در شورا و ارائه ی آراء مختلف در شورا عامل حرکت و مانع سکون و گندیدگی این آب حیات بخش می شود، و با پایبند بودن به رای واحد شورا این آراء مختلف در داخل شورا باعث و عامل گریز از شورا و وحدت نمی شود بلکه سبب تقویت و استحکام شورا و وحدت می شود .

ما برای حفظ این وحدت بالاجبار روزانه چندین بار در نمازمان تعهد می دهیم که تابع مطلق قانون شریعت الله بشویم که یکی از مهمترین قوانین شریعت الله وحدت و پایبند بودن به او است. إِیَّاکَ نَعْبُدُ یعنیهمه ی عبادتهایم فقط و فقط برای الله باشد که می شود همان معنی :قُلْإِنَّ صَلاَتِيوَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ* لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(انعام/162-163)

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(8-қисмат)

Инжостки мусалмон бояд қалбишро бо қонуни шариати аллох ибтидо шифо бидихад ва баъад аъмолиш хам ба андозайи саломати қалбиш солим ва пок мешаванд,чун аъмол аз қалб табаъият мекунанд. Инсоники аз қалби солимий бархурдор бошад аз хар чи ғейри аз қонуни шариати аллох бошад безор ва мутанаффир аст, ва аз хар чи бар халофи қонуни шариати аллох бошад дурий мекунад: аллох таоло ба чанин мўъмини мефармояд:

………. :… وَلَكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمَانَ وَزَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ أُولَئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ(حجرات/ 7)

Аммо худованд иймонро дар назаритон геромий дошта аст ва онро дар дилхойитон ораста аст, ва куфр ва нофармони ва гунохро дар назаритон зишт ва нопасанд жилва дода аст, фақат онон( ки доройи ин сифот хастанд, яъни иймон дар назаришон махбуб ва музайян, ва куфр ва фисқ ва исён дар назаришон манфур ва матруд аст) рохёбанд ва бас

.‏فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَنِعْمَةً وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ (حجرات/8)

Ин, лутф ва неъмати аз суйи худо аст( ки бидонон арзоний дошта аст) ва худованд доройи огохийи фаровоний ва фарзонагийи бешумор аст.

Барои хамин астки дуойи хаммайи солихин ва муслихини дунё ин буда астки:

رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً ۚ إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ (آل عمران/8)

Парвардигоро! Дилхойи моро ( аз рохи хақ) мунхариф магардон баъди аз онки моро ( ба суйи хақиқат) рохнамо кардаи, ва аз жониби худ рахмати ба мо атоъ кун. Бидуни шак танхо бахшояшгар туйи.

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ»[1]

Ба асхоб ёд медодки ин хам еки аз дуохойишон бошадки:

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ… قَلْبًا سَلِيمًا، وَأَسْأَلُكَ لِسَانًا صَادِقًا» ِ؛[2]

Инжостки аллох таоло барои рузи қиёмат хам ба таъкид баён мекунадки:

: یَوْمَ لَا یَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ (شعراء/88)

Он рузики амвол ва авлод суди намерасонад.

.‏ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ ‏(شعراء/89)

Балки танхо каси( нажот пейдо мекунад ва суд мебарад) ки бо дили солим ба пешгохи аллох омаде бошад.

Шинохти куллийи шодийхойи мусбат ва бажо ва пойдор.

Ибтидо дар идомайи бахсимон дар мовриди умури фитрий ва ахамияти табаъияти аз қонуни шариати аллох дар масалайи шодий лозим аст гуфта шавадки баъзи аз умури фитрий мисли мубориза бо зулм ва ситам ва адолатхохий ва жанги мусаллахона ва жиход ва ғейрих вужуд дорандки бо табъи инсон созгор нестанд ва аллох таоло ба сирохат мефармояд:

 : كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَّكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَن تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ(بقره/216)

Жанги мусаллахона бар шумо вожиб гашта аст,ва холи онки аз он безорид,лекин чи басо чизиро дуст намедорид ва он чиз барои шумо ник бошад, ва чи басо чизиро дуст дошта бошид ва он чиз барои шумо бад бошад,ва худо медонад ва шумо намедонид.

Яъни бо онки мубориза бо зулм ва беадолати ва аз бейн бурдани золимин ва муфсидин дар фитрати инсон вужуд дорад, аммо дар баробари ин умур, фитрати инсон бо авоқиби ин мубориза мисли тахаммули гурснагий ва захмий шудан ва зиндон ва табъид ва дури аз қовм ва хеш ва ватан ва бахусус кушт ва куштор созгор нест, ва инсон ба сурати фитрий аз чанин чизхойи бадиш меояд, дар инжо ин маводди хом фитрийро танхо “ омузишхо ва қавонин ва шинохти дуруст” астки метавонад онхоро шукуфо ва дар масири сахихиш хидоят кунад.

Ин омузишхо хастандки ба шахс ёд медихандки танхо мушкилот ва сахтихойи жиход ва жанги мусаллахонаро дар назар нагиранд, балки илова бар самароти дунёвийи он мисли иззат ва озодий ва рифох ва амният ва ибодати комили аллох ва татбиқи комили шариати аллохки танхо дар гурухи жиходи мусаллахона ва жиход аст, муомалайиро бо аллох таоло дар назар бигирандки дар ин муомала қийматики аллох таоло пардохт мекунад бехишт ва ризояти худиш аст ва бисёр  арзишмандтар он чизхойи астки шахс дар дунё аз дастиш медихад.

(идома дорад………)

---

[1]رواه مسلم في كتاب القدر، باب تصريف الله تعالى القلوب كيف شاء 4/ 2045 [2654].

[2]رواه أحمد 4/ 123، 125، والترمذي في كتاب الدعوات، باب منه [23] 5/ 476 [3407]، والنسائي في كتاب السهو، باب [61] نوع آخر من الدعاء 3/ 54 [1304] بلفظ: كان يقول في صلاته، وصححه ابن حبان 5/ 310 [1974].

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(7-қисмат)

Аллох таоло замоники ба мушрикин ва секуляристхо амон медихад ва онхоро жузви муслимин хисоб мекунадки баъди аз тўвба намозишонро бихонанд:

• فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّکَاةَ فَخَلُّواْ سَبِیلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ (توبه/5)
• فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّکَاةَ فَإِخْوَانُکُمْ فِی الدِّینِ وَنُفَصِّلُ الآیاتِ لِقَوْمٍ یعْلَمُونَ‏ (توبه/11)

Ва замоники ахли бехишт аз мужримин мепурсанд

«فِی جَنَّاتٍ یَتَسَاءلُونَ * ‏عَنِ الْمُجْرِمِینَ ‏‏»

Чи чизи боиси офтодани шумо ба жаханнам ва сақар шуда аст

«مَا سَلَکَکُمْ فِی سَقَرَ ؟»

Еки аз жавобхойишон ин астки жузви намозгузорхо набуданд:

قَالُواْ لَمْ نَکُ مِنَ ٱلْمُصَلِّینَ (مدثر/32-43)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам дар мовриди шахси намознахон мефармояд:

«بَیْنَ الرَّجُلِ وَ بَیْنَ الْکُفْرِ تَرْکُ الصَّلاةِ»[1]

Фарқи бейни мард бо куфр,тарки намоз аст.

«اَلْعَهْدُ الَّذی بَیْنَنا وَ بَیْنَهُمْ الصَّلاةُ فَمَنْ تَرَکَها فَقَدْ کَفَرَ»[2]

Ахди пеймоники моро аз кофарон жудо месозад намоз аст, хар каси намозро тарк кунад,кофар шуда аст.

«عُرى الإسْلامِ وَ قَواعِدُ الدِّینِ ثَلاثَةٌ، عَلَیهِنَّ أسِّسَ الإسْلامُ مَنْ تَرَکَ واحِدَةً مِنْهُنَّ فَهُوَ بِها کافِرٌ، حَلالُ الدَّمِ: شَهادَةُ أنْ لا اله إلاّ الله، وَ الصَّلاةُ الْمَکْتُوبَةُ، وَ صَوْمُ رَمَضانَ»[3]

Халқахойи бахам пейваста ва пояхойи дини ислом се чиз астки ислом бар руйи онхо бано шуда аст, ва хар каси еки аз онхоро тарк кунад ба воситайи тарки онхо кофар мешавад ва хуниш халол мегардад:

Иқрор ва яқин ба инки жуз худованди екто хеч маъбуди дигари нест….адойи намозхойи вожиби рузона…. руза гирифтан дар мохи рамазон “ дар ривояти дигар омада аст

:”من ترك منهنَّ واحدةً فهوكافر باللّه، ولا يقبل منه صَرْفٌ ولا عدلٌ، و قد حل دمه وماله“

Касики еки аз онхоро тарк кунад, кофар аст, ва хеч ибодати фарз ва суннати аз у пазирофта намешавад ва бидуни шак хун ва молиш халол аст.

Тамоми асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам касики амдан намозишро тарк мекунадро кофар ва хориж аз ислом донистанд. Дарин замина ривоятхойи мухталифи аз Али ибни Аби Толиб, ва ибни Масъуд ва Жобир ибни Абдуллох ва Абу Дардоъ ва ибни Аббос ва дигарон нақл шуда астки ба сирохат гуфтанд хар касики намоз нахонад кофар аст.

Холо агар каси намозро қабул дошта бошад ва танхо баъзи вақтхо аз руйи танбалий ё машғул шудан ба дунё онро нахонад ( на инки куллан таркиш карда бошад) аиммаи фирақи чохоргонайи маъруф ба ахли суннат се раъй доранд:

• Имоми Ханафий рохимахулллох мегуяд чанин шахси сахл ингорий фосиқ аст ва бояд онро ба андозайи задки хун аз баданиш жорий бишавад ва зиндоний бишавад то ба намозиш бармегардад.
• Имоми Молик ва Шофеъий хам мегуянд: чанин шахси танбали сахл ингори фосиқ аст, аммо танхо шаллоқ задан ва зиндони карданиш кофий нест балки агар бар тарки намозиш исрор кард бояд ба унвони хадди шаръий кушта бишавад.
• Имоми Ахмад мегуяд: намоз нахон кофар аст ва вожиб аст аз у хоста бишавадки тўвба кунад, агар тўвба накард гарданишро бизананд ва мужозоти ғейри аз куштан надорад.

Хуб ин қонуни шариати аллох ва хукми шахсий астки қалбиш мариз шуда аст ва ин беморийи барпо накардани намозро дар аъмолиш нишон дода астки дар дунё журми болотар аз ин нест, чун дар хадди иртидод аст, холо мужримики дучори чанин журми хатарноки мешавад қалбиш фосидтарин қалбхо нест?

Ингуна аъмоли фосид аз қалби фосиди сарчишма гирифтанд. Амали фосид нишонайи қалби фосид аст, амали олуда нишонайи қалби олуда ва мариз аст. Ба хамин далил астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

:إِنَّ اللهَ لَا يَنْظُرُ إِلَى صُوَرِكُمْ وَأَمْوَالِكُمْ، وَلَكِنْ يَنْظُرُ إِلَى قُلُوبِكُمْ، وَأَعْمَالِكُمْ. [4]

Худованд ба чехра ва моли шумо нигох намекунад, балки нигохи у ба дил ва кордори шумост.

(идома дорад………)

---

[1] مسلم و ابوداود و ترمذی و ابن‌ماجه‌ و احمدبن‌حنبل

[2] احمد و صاحبان سنن

[3]ابویعلی  آن  را  با  ‌»‌اسناد  حسن‌«‌  روایت  کرده  است‌. 

[4]رواه مسلم في كتاب البر والصلة والآداب، باب تحريم ظلم المسلم وخذله واحتقاره وذمه وعرضه وماله 4/ 1987 [2564].

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(79- қисм)

Энди шу нарсани кўриб чиқишимиз керакки, мана бу “уч абзор ва асосий уч канал” қандай қилиб мана бу даражама- даража мархалаларни дарк қилади ва  мусулмон шахснинг даражама- даража  харакат қилиш хаққини қандай қилиб унга қайтариб беради?

Мусулмон киши иймонни ўрганган ва ўзини қуйидаги қуръон оятига шойиста қилган пайтида,

 «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

қуръон ахкомларини хаммасини ўрганиш, шахснинг қуръон оятларини ўрганиш билан амалини ўртасида баробарликни вужудга келтириш бўйича  илгарилашини меъзонига ва  замонига боғлиқ бўлади. Турли-хил ривоятларнинг ишора қилишича, сахобалар 10 тадан ортиқ оятни қабул қилишмас эди, улар 10 та оятни тадаббур қилиб таълим олганларидан ва амал қилганларидан ва татбиқ қилганларидан  сўнг, кейинги 10та оятни таълим олишга харакат қилишган. Мана бу шева билан улар хам илмни ва хам амал қилишни ўрганишган.

– Ибни Масъуддан ривоят қилиниб айтадики:

«كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا إِذَا تَعَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ ، لَمْ يُجَاوِزْهُنَّ حَتَّى يَعْرِفَ مَعَانِيَهُنَّ وَالْعَمَلَ بِهِنَّ»

• حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مَنْ كَانَ يُقْرِئُنَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،:  أَنَّهُمْ كَانُوا ” يَقْتَرِئُونَ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ “، فَلَا يَأْخُذُونَ فِي الْعَشْرِ الْأُخْرَى حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِي هَذِهِ مِنَ الْعِلْمِ وَالْعَمَلِ، قَالُوا: فَعَلِمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ
• إِنَّمَا أَخَذْنَا الْقُرْآنَ عَنْ قَوْمٍ أَخْبَرُونَا أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا تَعَلَّمُوا عَشْرَ آيَاتٍ لَمْ يُجَاوِزُوهُنَّ إِلَى الْعَشْرِالْأُخِرِ حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِيهِنَّ مِنَ الْعَمَلِ، قَالَ: فَتَعَلَّمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ جَمِيعًا (وفي رواية: كنا إذا تعلمنا العشر من القرآن لم نتعلم العشرالتي بعدها حتى نتعلم حلالها وحرامها وأمرها ونهيها) وَإنَّهُ سَيَرِثُ الْقُرْآنَ بَعْدَنَا قَوْمٌ يَشْرَبُونَهُ شُرْبَ الْمَاءِ لَا يُجَاوِزُ هَذَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَنَكِهِ

Таълим олиб ўрганишларни орасида мувозанатни барқарор қилиш ва мана бу илмни амалга айлантириш, шубхасиз маълум муддатга мухтож бўлади ва бу нарса хар бир шахсда ўзгача бўлиши мумкин ва албатта бу заминада барча мусулмонлар бир хил сатхда жойлашган эмас. Бунга қўшимча равишда, хар бир шахс ўсиш ва балоғатга етиш даврини босиб ўтиши лозим, у албатта бу йўлни босиб ўтиши керак, шунинг учун хам бу харакатланиш харгиз тугамайди, агар бугун бир биродаримиз ё опа- сингилимиз мана бу даврни бошидан ўтказиб тугатса, эртага ва уни эртасига бу йўлни уни синглиси ёки кичик биродари ёки уларнинг фарзандлари ё бошқа мусулмонлар босиб ўтиши керак бўлади. Демак бу жараён доимий бўлиб, у сувнинг харакатсиз холда қолиб айнишига рухсат бермайди.

Бундан ташқари қуръонни таълим олиб ўрганиш, унинг лафзлари ва маъноси енгил бўлгани сабабли, жуда осон:

 وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17)

Қасамки, биз қуръонни зикр- эслатма олиш учун осон қилиб қўйдик. Бас, бирон эслатма – ибрат олгувчи борми?

Бу ердаги мушкилот, унга амал қилишдан иборат, яъни шахс ўзини қуйидаги оятдагидек тахдидли  хитобга сазовор қилмаслиги керак бўлади:

 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4)

Эй мўъминлар, сизлар нега ўзларингиз қилмайдиган нарсани (қиламиз деб) айтурсизлар?! ** Сизларнинг ўзларингиз қилмайдиган ишни (қиламиз,деб) айтишларингиз аллох наздида ўта манфур (ишдир). ** Албатта аллох ўзининг йўлида гўё туташ бинолардек бир сафга тизилган холларида жиход қиладиган зотларни севар.

Шу ерда

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ»

Жумлаларини устида бир оз тўхтиб фикрланглар, қуролли жамоатларнинг айтаётган сўзлари хақида бир ақл билан тадаббур қилинглар, чунки уларни ўзлари вахдат хақида гапиришади, лекин қилаётган амаллари айтаётган сўзларини,иддаоларини тескарисини кўрсатади.   

Хар қандай холатда хам, янги кунни  жиходий ва жанговар билимлари деган ном билан машхур бўлган учинчи даражадаги илмлар хам мавжуд, бу илмлар  шаръий манбаъларнинг янги кунни шўросини йўли орқали мақсадли амал қилишга тобеъ бўлишади ва янги кундаги тажрибалар орқали вужудга келади. Бу ерда мусулмонларнинг хаммаси бир сатхда эмаслиги очиқ-ойдин маълум, албатта улар илм ва тажриба бўйича бир-биридан фарқли, хилма- хил даражаларга эгадурлар ва уларда бир мувофиқлаштирувчи  ташкилотнинг ва созламанинг  баданига эхтиёж бор, бу вазифани эса “нубувват манхажига асосланган хилофат” ё исломий изтирорий бадал хукумат ё мужохидларни шўросининг мажлисидан иборат “уч абзор”ни бирортаси зиммасига олади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(79- قیسم)

 اِیندِی شُو نَرسَه نِی کوُرِیب چِیقِیشِیمِیز کِیرَککِی، مَنَه بُو “اوُچ اَبزار وَ اَساسِی اوُچ کَنَل” قَندَی قِیلِیب مَنَه بُو دَرَجَه مَه- دَرَجَه مَرحَلَه لَرنِی دَرک قِیلَه دِی وَ مُسُلمان شَخصنِینگ دَرَجَمَه – دَرَجَه حَرَکَت قِیلِیش حَققِینِی قَندَی قِیلِیب اوُنگه قَیتَه رِیب بِیرَه دِی؟

مُسُلمان کِیشِی اِیماننِی اوُرگنگن وَ اوُزِینِی قوُیِیدَگِی قُرآن آیَتِیگه شایِیستَه قِیلگن پَیتِیدَه،  «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»  قُرآن اَحکاملَرِینِی هَمَّه سِینِی اوُرگه نِیش، شَخصنِینگ قُرآن آیَتلَرِینِی اوُرگه نِیشِی بِیلَن عَمَلِینِی اوُرتَه سِیدَه بَرابَرلِیکنِی وُجُودگه  کِیلتِیرِیش بُویِیچَه اِیلگه رِیلَشِینِی مِعزانِیگه وَ زَمانِیگه باغلِیق بوُلَه دِی. توُرلِی- هِیل رِوایَتلَرنِینگ  اِیشارَه قِیلِیشِیچَه، صَحابَه لَر 10 دَن آرتِیق آیَتنِی قَبوُل قِیلِیشمَس اِیدِی، اوُلَر 10 تَه آیَتنِی تَدَبُّر قِیلِیب تَعلِیم آلگنلَرِیدَن وَ عَمَل قِیلگنلَرِیدَن وَ تَطبِیق قِیلگنلَرِیدَن سُونگ، کِییِینگِی 10 تَه آیَتنِی تَعلِیم آلِیشگه حَرَکَت قِیلِیشگن. مَنَه بوُ شِیوَه بِیلَن اوُلَر هَم عِلمنِی وَ هَم عَمَل قِیلِیشنِی اوُرگه نِیشگن.

– اِبنِ مَسعُوددَن رِوایَت قِیلِینِیب اَیتَه دِیکِی:  «كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا إِذَا تَعَلَّمَعَشْرَ آيَاتٍ ، لَمْ يُجَاوِزْهُنَّحَتَّى يَعْرِفَ مَعَانِيَهُنَّوَالْعَمَلَ بِهِنَّ»^[1]

• حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مَنْ كَانَ يُقْرِئُنَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،:  أَنَّهُمْ كَانُوا ” يَقْتَرِئُونَ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ “، فَلَا يَأْخُذُونَ فِي الْعَشْرِ الْأُخْرَى حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِي هَذِهِ مِنَ الْعِلْمِ وَالْعَمَلِ، قَالُوا: فَعَلِمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ^[2]
• إِنَّمَا أَخَذْنَا الْقُرْآنَ عَنْ قَوْمٍ أَخْبَرُونَا أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا تَعَلَّمُوا عَشْرَ آيَاتٍ لَمْ يُجَاوِزُوهُنَّ إِلَى الْعَشْرِالْأُخِرِ حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِيهِنَّ مِنَ الْعَمَلِ، قَالَ: فَتَعَلَّمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ جَمِيعًا (وفي رواية: كنا إذا تعلمنا العشر من القرآن لم نتعلم العشرالتي بعدها حتى نتعلم حلالها وحرامها وأمرها ونهيها) وَإنَّهُ سَيَرِثُ الْقُرْآنَ بَعْدَنَا قَوْمٌ يَشْرَبُونَهُ شُرْبَ الْمَاءِ لَا يُجَاوِزُ هَذَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَنَكِهِ^[3]

تَعلِیم آلِیب اوُرگه نِیشلَرِینِی آرَه سِیدَه مُواظَنَتنِی بَرقَرار قِیلِیش وَ مَنَه بُو عِلمنِی عَمَلگه اَیلَنتِیرِیش، شُبهَه سِیز مَعلوُم مُددَتگه مُوحتاج بُولَه دِی وَ بُو نَرسَه هَر بِیر شَخصدَه اوُزگه چَه بوُلِیشِی موُمکِین وَ اَلبَتَّه بُو زَمِینَه دَه بَرچَه مُسُلمانلَر بِیر هِیل سَطحدَه جایلَشگن اِیمَس. بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه، هَر بِیر شَخص اوُسِیش وَ بَلاغَتگه یِیتِیش دَورِینِی باسِیب اوُتِیشِی لازِم، اوُ اَلبَتَّه بوُ یوُلنِی باسِیب اوُتِیشِی کِیرَک، شوُنِینگ اوُچُون هَم بُو حَرَکَتلَه نِیش هَرگِیز توُگه مَیدِی، اَگر بوُگوُن بِیر بِرادَرِیمِیز یا آپَه – سِینگلِیمِیز مَنَه بُو دَورنِی باشِیدَن اوُتکَه زِیب توُگتسَه، اِیرتَه گه وَ اوُنِی اِیرتَه سِیگه بُو یوُلنِی اوُنِی سِینگلِیسِی یاکِی کِیچِیک بِرادَرِی یاکِی اوُلَرنِینگ فَرزَندلَرِی یا باشقَه مُسُلمانلَر باسِیب اوُتِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی. دِیمَک بوُ جَرَیان دائِمِی بوُلِیب، اوُ سوُونِینگ حَرَکَتسِیز حالدَه قالِیب اَینِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی.

بوُندَن تَشقَرِی قُرآننِی تَعلِیم آلِیب اوُرگه نِیش، اوُنِینگ لَفظلَرِی وَ مَعناسِی یِینگِیل بوُلگه نِی سَبَبلِی، جوُدهَ آسان:   وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17) قَسَمکِی، بِیز قُرآننِی ذِکر- اِیسلَتمَه آلِیش اوُچُون آسان قِیلِیب قوُیدِیک. بَس، بِیران اِیسلَتمَه – عِبرَت آلگوُچِی بارمِی؟

 بُو یِیردَگِی مُشکِلات، اوُنگه عَمَل قِیلِیشدَن عِبارَت، یَعنِی شَخص اوُزِینِی قوُیِیدَگِی آیَتدَگِیدِیک تَحدِیدلِی خِطابگه سَزاوار قِیلمَسلِیگِی کِیرَک بوُلَه دِی:   يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4) اِی مُؤمِنلَر،سِیزلَر نِیگه اوُزلَرِینگِیز قِیلمَیدِیگن نَرسَه نِی ( قِیلَه مِیز دِیب) اَیتوُرسِیزلَر؟! ** سِیزلَرنِینگ اوُزلَرِینگِیز قِیلمَیدِیگن اِیشنِی ( قِیلَه مِیز، دِیب) اَیتِیشلَرِینگِیز اَلله نَزدِیدَه اوُتَه مَنفُور ( اِیشدِیر). ** اَلبَتَّه اَلله اوُزِینِینگ یوُلِیدَه گوُیا تُوتَش بِینا لَردِیک بِیر صَفگه تِیزِیلگن حاللَرِیدَه جِهاد قِیلَه دِیگن ذاتلَرنِی سِیوَر.

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ»  جُملَه لَرِینِی اوُستِیدَه بِیر آز تَوحتَب فِکرلَنگلَر، قوُراللِی جَماعَتلَرنِینگ اَیتَه یاتگن سوُزلَرِی حَقِیدَه بِیر عَقل بِیلَن تَدَبُّر قِیلِینگلَر، چوُنکِی اوُلَرنِی اوُزلَرِی وَحدَت حَقِیدَه گپِیرِیشَه دِی، لِیکِن قِیلَه یاتگن عَمَللَرِی اَیتَه یاتگن سوُزلَرِینِی، اِدَّعالَرِینِی تِیسکَه رِیسِینِی کوُرسَه تَه دِی..  ^[4]

هَر قَندَی حالَتدَه هَم، یَنگِی کوُننِی جِهادِی وَ جَنگاوَر بِیلِیملَرِی دِیگن نام بِیلَن مَشهُور بوُلگن اوُچِینچِی دَرَجَه دَگِی عِلملَر هَم مَوجُود، بُو عِلملَر شَرعِی مَنبَعلَرنِینگ یَنگِی کوُننِی شوُراسِینِی یوُلِی آرقَه لِی مَقصَدلِی عَمَل قِیلِیشگه تابِع بوُلِیشَه دِی وَ یَنگِی کوُندَگِی تَجرِیبَه لَر آرقَه لِی وُجُودگه کِیلَه دِی. بُو یِیردَه مُسُلمانلَرنِینگ هَمَّه سِی بِیر سَطحدَه اِیمَسلِیگِی آچِیق – آیدِین مَعلوُم، اَلبَتَّه اوُلَر عِلم وَ تَجرِیبَه بوُیِیچَه بِیر- بِیرِیدَن فَرقلِی، هِیلمَه – هِیل دَرَجَه لَرگه اِیگه دَورلَر وَ اوُلَردَه بِیر مُوافِقلَشتِیرُوچِی تَشکِیلاتنِینگ وَ سازلَه مَه نِینگ بَدَنِیگه اِیختِیاج بار، بُو وَظِیفَه نِی اِیسَه “نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت” یا اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت یا مُجاهِدلَرنِینگ شوُراسِینِینگ مَجلِیسِیدَن عِبارَت “اوُچ اَبزار” نِی بِیرارتَه سِی زِیمَّه سِیگه آلَه دِی.

(دوامی بار…….)

---

[1] أثر صحيح: رواه ابن جرير الطبري في تفسيره، وأشار إلى صحته ،

[2] مسند الإمام أحمد بن حنبل ج5/ص410

[3] صحيح مروي عن عطاء بن السائب عن أبي عبد الرحمن السلمي: رواه الفريابي في “فضائل القرآن”، وأبو الفضل الرازي في ” فضائل القرآن وتلاوته”، وابن سعد في “الطبقات”، وابن وضاح في “البدع والنهي عنها”كلهم من طريق حماد بن زيد. ورواه عبد الرزاق في المصنف ومن طريقه المستغفري في “فضائل القرآن”. وراه الطحاوي أيضا من طريقي سفيان الثوري وهمام بن يحيى.
وهؤلاء روواعن عطاء قبل أن يختلط.ورواه أحمد، وابن أبي شيبة في “المصنف” وفي “المسند”، والمستغفري في “فضائل القرآن”، من طريق محمد بن فضيل. ورواه الطحاوي في”شرح مشكل الآثار”، والحاكم في “المستدرك”، والبيهقي في”شعب الإيمان” و”السنن الكبرى”، من طريق شريك بن عبد الله.وراه الطبري في “جامع البيان” من طريق جرير بن عبد الحميد.

[4] چون اینها را در مسیر فرقه ی ناجیه می دانم و مسیر فعالیت گروههای به اصطلاح سیاسی به ظاهر اسلام گرای موجود در نظامهای کفری سکولاریستی سرزمینهای مسلمان شنین ربطی به ما ندارد .

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(79- قسمت)

حالا باید ببینیم که این«سه ابزار و سه کانال اساسی» چه طوری باید این مراحل تدریجی را درک کنند و حق تدریجی حرکت کردن شخص مسلمان رابه او برگردانند؟

زمانی که مسلمین ایمان را یاد می گیرند و خودشان را شایسته ی خطاب قرآنی «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا» قرار می دهند یادگیری تمام احکام قرآنی نیاز به زمان و  میزان پیشرفت شخص در ساختن تعادل میان یادگیری آیات قرآن با عملش دارد، روایتهای مختلفی اشاره دارند به اینکه اصحاب بیشتر از 10 آیه را نمی گرفتند، و زمانی که در معنی این 10 آیه تدبر می کردند و یادش می گرفتند و آن را تبدیل می کردند به عمل، بعد از تطبیق این آیات بود که می رفتند سراغ 10 آیه ی دیگر . به این شیوه هم علم را یاد می گرفتند هم عمل را . 

• عن ابن مسعود، قال: «كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا إِذَا تَعَلَّمَعَشْرَ آيَاتٍ ، لَمْ يُجَاوِزْهُنَّحَتَّى يَعْرِفَ مَعَانِيَهُنَّوَالْعَمَلَ بِهِنَّ»[1]
• حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مَنْ كَانَ يُقْرِئُنَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،:  أَنَّهُمْ كَانُوا ” يَقْتَرِئُونَ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ “، فَلَا يَأْخُذُونَ فِي الْعَشْرِ الْأُخْرَى حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِي هَذِهِ مِنَ الْعِلْمِ وَالْعَمَلِ، قَالُوا: فَعَلِمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ[2]
• إِنَّمَا أَخَذْنَا الْقُرْآنَ عَنْ قَوْمٍ أَخْبَرُونَا أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا تَعَلَّمُوا عَشْرَ آيَاتٍ لَمْ يُجَاوِزُوهُنَّ إِلَى الْعَشْرِالْأُخِرِ حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِيهِنَّ مِنَ الْعَمَلِ، قَالَ: فَتَعَلَّمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ جَمِيعًا (وفي رواية: كنا إذا تعلمنا العشر من القرآن لم نتعلم العشرالتي بعدها حتى نتعلم حلالها وحرامها وأمرها ونهيها) وَإنَّهُ سَيَرِثُ الْقُرْآنَ بَعْدَنَا قَوْمٌ يَشْرَبُونَهُ شُرْبَ الْمَاءِ لَا يُجَاوِزُ هَذَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَنَكِهِ[3]

برقرار کردن تعادل بین یادگیری ها و تبدیل کردن این علم به عمل بدون شک هم زمانبراست و هم ممکن است از شخصی به شخص دیگری در نوسان باشد، و قطعا در این زمینه همه ی مسلمین در یک سطح نیستند. علاوه بر این هر شخصی همچنانکه دوران رشد و بلوغ را باید طی کند و باید این مسیر را برود برای همین هرگز این حرکت تمامی ندارد، اگر امروز یک برادر یا خواهر این دوره را تمام می کند فردا و پس فردا و فراداهای دیگر این مسیر باید توسط خواهر برادرای کوچکترش یا فرزندان اینان و سایر مسلمین طی بشود . پس این جریان همیشگی است و اجازه نمی دهد این آب راکد بماند و بگندد .

علاوه بر این چون یادگیری قرآن به دلیل سهل بودن الفاظش و سهل بودن معنایش خیلی آسان است: وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17) به تحقیق، قرآن را برای یاد کردن آسان نموده ایم، آیا ذکر کننده ای هست؟. آنی که مشکل است عمل کردن به آن است تا اینکه شخص خودش را مخاطب آیاتی قرار ندهد که تهدید آمیزند:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4)ای مؤمنان ! چرا سخنی ( به دیگران ) می‌گوئید که خودتان برابر آن عمل نمی‌کنید؟‏ اگر سخنی را بگوئید و خودتان برابر آن عمل نکنید، موجب خشم عظیم خدا می‌گردد.‏ خداوند کسانی را دوست می‌دارد که در راه او متحد و یکپارچه در خط و صف واحدی می‌رزمند، انگار دیوار سربی بزرگی هستند .‏ بر روی «لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ» کمی مکث کنید و با کمی تدبر و تعقل بر سخنان جماعتهای مسلحی فکر کنید[4] که دم از وحدت می زنند اما اعمالشان کاملا بر خلاف گفته ها و ادعاهایشان است.

در هر صورت، آگاهی های درجه سومی هم وجود دارند که به دانشهای جهادی و مبارزاتی روز شناخته شده اند که کلا تابع عملکرد هدفمند منابع شرعی از طریق شورای روز هستند و از طریق تجارب روز به وجود می آیند . در اینجا واضح است که مسلمین در یک درجه نیستند، و قطعا دارای درجات مختلف و متفاوتی از علم و تجربه هستند، و نیاز به یک بدنه ی تشکیلات و تنظیماتی هماهنگ کننده دارند که یکی از«سه ابزار» خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ یا حکومت بدیل اضطراری اسلامی یا مجلس شورای مجاهدین این وظیفه را بر عهده می گیرد.

(ادامه دارد…….)

---

[1] أثر صحيح: رواه ابن جرير الطبري في تفسيره، وأشار إلى صحته ،

[2] مسند الإمام أحمد بن حنبل ج5/ص410

[3] صحيح مروي عن عطاء بن السائب عن أبي عبد الرحمن السلمي: رواه الفريابي في “فضائل القرآن”، وأبو الفضل الرازي في ” فضائل القرآن وتلاوته”، وابن سعد في “الطبقات”، وابن وضاح في “البدع والنهي عنها”كلهم من طريق حماد بن زيد. ورواه عبد الرزاق في المصنف ومن طريقه المستغفري في “فضائل القرآن”. وراه الطحاوي أيضا من طريقي سفيان الثوري وهمام بن يحيى.
وهؤلاء روواعن عطاء قبل أن يختلط.ورواه أحمد، وابن أبي شيبة في “المصنف” وفي “المسند”، والمستغفري في “فضائل القرآن”، من طريق محمد بن فضيل. ورواه الطحاوي في”شرح مشكل الآثار”، والحاكم في “المستدرك”، والبيهقي في”شعب الإيمان” و”السنن الكبرى”، من طريق شريك بن عبد الله.وراه الطبري في “جامع البيان” من طريق جرير بن عبد الحميد.

[4] چون اینها را در مسیر فرقه ی ناجیه می دانم و مسیر فعالیت گروههای به اصطلاح سیاسی به ظاهر اسلام گرای موجود در نظامهای کفری سکولاریستی سرزمینهای مسلمان شنین ربطی به ما ندارد .

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(6-қисмат)

Имруза касониро мебинемки шод нестанд, оромиш надоранд, дар осойиш ва имконоти комили моддий зиндагий мекунанд аммо аз зиндагишон лаззати намебаранд, ва шодий ва оромишро дар зиндагий ва атрофи худишон пейдо намекунанд; бо онки ба набуди имконоти моддий дар гузашта рози нестанд, аммо аксаран ба зиндагийи шод ва бидуни имконоти гузаштайики дар он оромиш вужуд дошт хасрат мехуранд, ва ингор дар торикий саргардонанд ва дунболи ин оромиши мегардандки танхо бо пейравий аз қонуни шариати аллох ба вужуд меояд ва жойиш хам дар қалб аст:

أَفَمَن شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلإِسْلامِ فَهُوَ عَلَى نُورٍ مِّن رَّبِّهِ فَوَيْلٌ لِّلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُم مِّن ذِكْرِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ فِي ضَلالٍ مُّبِينٍ (زمر/22)‏

Оё касики худованд синашро барои пазириши ислом гушода ва фаррох сохта аст ва доройи( биниши ровшан аз) нури парвардигориш мебошад ( монанди касистки ба қонуни шариати аллох иймон наёварда ва фоқиди ин нуре?!) вой бар касоники дилхойи сангиний доранд ва зикри аллох бидонхо рох пейдо намекунад. Онон воқеан ба гумрохий ва саргаштагийи ошкори дучоранд.

‏اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِیثِ کِتَاباً مُّتَشَابِهاً مَّثَانِیَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِینُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَى ذِکْرِ اللَّهِ ذَلِکَ هُدَى اللَّهِ یَهْدِی بِهِ مَنْ یَشَاءُ وَمَن یُضْلِلْ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ‏(زمر/23)

Худованд бехтарин суханро ( ба номи қуръон) нозил карда аст. Китобироки хамгун ва мукаррар аст. Аз ( шанидани оёти ) он ларза бар андоми касони меофтадки аз парвардигори худ метарсанд, ва аз он пас пустхойишон ва дилхойишон ( ва хамма вужудишон) нарм ва омода пазириши қуръони худо мегардад ( ва онро тасдиқ ва бидон амал мекунанд). Ин ( китоб муштамил бар) рохнамуди илохий аст ва худо харкиро бихохад дар партуйи он рохёб месозад, ва худо харкиро гумрох созад, аслан рохнамо ва рохбарий нахохад дошт.

Дар чанин шароити муслимин бояд ба худишон биёянд ва аз худишон бипурсанд: дар гузаштайи муслимин чи чизи вужуд доштки манбаъи шодий ва оромиши онхо буд аммо имруза аз он махрум шуданд ва шодий хам хамрохи бо он барои теъдоди зиёдий аз муслимин гум шуда аст?

Имруза муслимин аллохро бо кинор гузоштани қавониниш ва барномахойи дунёвий ва ухровий ва даст кашидан аз мафохими чохоргонайи дин фаромуш карданд ва интури аз “ зикри аллох” ғофил шуданд, ва аксаран ба далили “ зикри қавонини дини секуляризм ва зикри демокрасий ва зикри макотиби мухталифи секуляристий ва зикри рахбарони дини секуляризм ва зикри ахзоби секуляристий ва иртидодий” машғул шуданд, ва ба анвоъи беморихойи моддийгероий ва фардгероий ва изтиробхо ва танишхойи қалбий ва зехний ва соири беморихойи мухтасси мушрикин ва секуляристхо олуда шуданд, ва интури дилхойишон бемор шуда аст. Халқайи гум шуда инжост. Дил хам бемор шуд хамма чизро дар инсон фосид мекунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

أَلا وَإِنَّ فِي الْجَسَدِ مُضْغَةً إِذَا صَلَحَتْ صَلَحَ الْجَسَدُ كُلُّهُ، وَإِذَا فَسَدَتْ فَسَدَ الْجَسَدُ كُلُّهُ، أَلا وَهِيَ الْقَلْبُ [1]

Огох бошидки дар жисм пора гушти астки агар дуруст шавад, хаммайи жасад дуруст ва солих мегардад ва агар фосид гардад тамоми жасад фосид мегардад ва бидонидки он қалб аст.

Дар инжо ислохи қалб яъни ислохи амал, амалки фосид ва ғейри шаръий аст ба мо мегуядки қалб фосид ва олуда аст. Дуруғгухо ва мунофиқин ва секулярзадаро надидаидки хар кори ғейри шаръийро мисли намоз нахондан ва шаробхўри ва ғейрихро анжом медиханд ва медонанд ва огох хастандки ғейри шаръий ва харом аст аммо мегуянд: қалб хисоб аст ва қалби мо пок аст ва руйи гунох ва журми худишон исрор мекунанд ва тамоюли ба ислохи қалб ва ислохи аъмолишон надоранд:

:أُوْلَئِکَ الَّذِینَ لَمْ یُرِدِ اللّهُ أَن یُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ لَهُمْ فِی الدُّنْیَا خِزْیٌ وَلَهُمْ فِی الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِیمٌ (مائدة/ 41)

Онон касониандки худованд намехохад дилхойишонро ( аз нажосат ва палидийхо) пок гардонад. Насиби ишон дар дунё хорий ва расвойи, ва дар охират азоби бузургий аст.

Туки намоз намехони яъни фосиди паст ва беарзиш хастики журми ту аз хар зинокор ва машрубхўр ва қиморбоз ва дузд ва хоини бадтар аст. Гунохи бадтар аз ин вужуд надорадки ба пойи ин журм бирасад, он вақт дар камоли бешармий иддао дорики қалбит пок аст?

(идома дорад………)

---

[1] متفق علیه : رواه البخاري في كتاب الإيمان، باب فضل من استبرأ لدينه 1/ 28 [52]، ومسلم في كتاب البيوع، باب أخذ الحلال وترك الشبهات 3/ 1219 [1599].

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(5-қисмат)

Бо нигохи амиқ ба зиндагий дар дини ислом хам мутаважжих мешавемки хаммайи абъоди ахком ва қавонини он хам доройи харакат ва нашот аст. Намоз, душманшиносий ва даража банди душманон ва мушорикат дар тахаввулоти мантақаий ва жахоний, жиход фи сабилиллах, таъкид бар силайи рахм, ёдгири саворкорий ва тирандозий ва шино ва ғейрих намунахойи аз жилвахойи шодий дар дини ислом хастанд, барои хамин аст зиндагий ва сийрайи бузургон ва пейравони қонуни шариати аллох хам бар харакат ва нашот устувор буда аст, ва дар холати хеч ек аз рахравони ростини садрил ислом ва хатто қарнхо пас аз он, афсурдагий ва ноумидий дида намешавад, балки озодий ва тахарррук ва озодсозийи дигар инсонхост аз банди тоғутхо ва умиди ростин ба ваъдахойи аллох таолоки бар асоси қонуни шариати аллох анжом мешавад:

: یَا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْکُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَشِفَاءٌ لِّمَا فِی الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ ‏*  قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ» (يونس/ 57-58)

Эй мардумон! Аз суйи парвардигоритон барои шумо андарзи( барои идорайи зиндагий) ва дармони барои чизхойики дар синахо аст омаде аст ва хидоят ( бо қонуни шариатиш) ва рахмат ( ба сурати екжониба ва билоаваз аз тарафи аллох) барои мўъминон аст. Бигу: ба фазл ва рахмати худо – ба хамин ( на чизи дигари)- бояд мардумон шодмон шаванд. Ин бехтар аз чизхойи астки ( аз дунё) гирд меоваранд.

Аллох таоло возих ва ошкоро мефармоядки қавонини шариатишки нозил карда танхо дармони беморихойи қалбий ва омили хидояти астки боиси шодийи инсонхо мешавад, ва табаъияти аз ин қавониниш мешавад “ зикри аллох”ки пояйи убудият ва бандагий аст, ва иртиботи банда бо холиқро дар тамоми авқот ва холат нишон медихад ва мешавад:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ ‏(انعام/162)

Бигу: намоз ва ибодат ва зистан ва мурдани ман аз он худо астки парвардигори жахониён аст.

Ин ихтисос додани зиндагийи ва марг бар асоси қонуни шариати аллох ба он мегуянд “ зикри аллох”ки ба мунофиқин ва инсонхойи заифул иймон – ба далили пойбанди камтаришон ба қонуни шариати аллох – мегуянд : зикри аллохро камтар мекунанд, ва шайтон хам бар касони мусаллат мешавадки аз қонуни шариати аллох ё зикри аллох ғофил мешаванд,барои хамин аст танхо рохи оромиши қалбхо ва мавъизатум мир роббикум табаъият аз қонуни шариати аллох ва пойбанд шудани комил ва холис ба мафохими чохоргонайи дини ислом астки бо худиш шодий меоварад фабизалика фаляфроху ва аллох таоло  ба сурати инхисорий дар қолиби “ зикри аллох “ мефармояд:

 الَّذِینَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ‏(رعد/28

Эй касоники иймон меоваранд ва дилхойишон бо ёди худо сукун ва оромиш пейдо мекунад. Огох бошид! Дилхо бо ёди худо ором мегиранд.

وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ ‏ (رعد/29)

Он касоники иймон меоваранд ва корхойи шойиста мекунанд, хушо ба холи ишон ё бехишт барои ишон, ва чи жойгохи зебоий доранд!

Возих аст, мустамир ёд кардан ва зикри аллох яъни табаъият аз қонуни шариати аллох ва шукргузор будан ва нофармоний накардани аз аллох дар тамоми холоти зиндагий, ва ин яъни пейванд ва иртиботи хамишагийи бо аллох дар тамоми зиндагий. Замоники интури бо аллох таоло иртибот барқарор карди аллох таоло хам рахойит намекунад балки хамиша бо ту аст:

فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَاشْکُرُواْ لِی وَلاَ تَکْفُرُونِ ‏(بقره/152)

Пас маро ёд кунид ( бо тоат ва ибодат ва дурий аз маосий, ба дил ва забон ва амал) то ман нез шуморо ёд кунам( бо эътойи савоб ва гушойиши абвоби саодат ва хейрот ва идомайи пийрузий ва қудрат ва неъмат) ва аз ман сипосгузорий кунид ва аз ман носипосий макунид.

Табаъият аз қавонини шариати аллох яъни қадам гузоштан дар саломати қалбий ва касби оромиш ва итминони қалбий, ва хидоят ва харакат дар масири сахихи зиндагий. Ин мавъиза ва рахмати астки аллох таоло ба сурати билоаваз ба инсонхо хадя дода аст( мисли мавадда нестки ду жанба боша) ровшан астки иймон ба аллох ва қонуни шариати аллох мусовийи аст бо хидоят ва шифо ва саломати қалб ва ба дунболи он ислохи аъмол ва рафторхо

«وَمَن یُؤْمِن بِاللَّهِ یَهْدِ قَلْبَهُ وَاللَّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ »‏(تغابن/ 11)

Ва хар касики ба худо иймон дошта бошад, худо дили уро рохнамуд мегардонад, ва худованд аз хар чизи комилан огох аст.

Холо инсонхойи пейдо мешавандки мехоханд ин саломати қалб ва масири дурустро дар жойи ғейри аз қонуни шариати аллох пейдо кунанд, ва ба хамин содагий дар интихоби масир барои расидани ба шодий ва оромиш дучори иштибох ва хато мешаванд, ва ин масири ғалат онхоро ба интихобхойи ғалати мекашонад, ва ба жойи инки ба кейфияти зиндагий ва оромиш руйи биёваранд, хамми ғами худишонро руйи камияти зиндагий ва осойиш қарор медиханд, ва аз асбоби ижоди оромиш ғофил мешаванд ва ек буъдий харакат мекунанд; мебинемки аз назари осойиш ва моддият руз ба руз вусъати молий пейдо мекунанд, анвоъи лавозим ва имконоти жадидий  ба руз  ва ба истилохи васоили осойишро тахия мекунанд, аммо мутаносиб бо он, шодий ва нашоти онхо ва оромишишон таъмин намешавад.

(идома дорад……..)