وَاعْتَصِمُوا – پروسه ی اجتناب ناپذیر«اتحاد»، دوران گذار به «وحدت» اسلامی

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (4) (28 қисм)

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (4) (28 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(28- қисм)

Хар қандай холатда хам бизлар дорул исломни жойгохи, хаққонияти ва дорул исломни баракоти ва дорул исломнинг динни ва мўъминларни хатто мусулмонларни дунёсини,уларни мавжудиятини хифз қилиш учун алоқалар бўйича хоким бўлган усуллар хақида сухбат қилдик, шунга қарамасдан дорул исломнинг барча масъулларини, давлат ташкилотларидаги ва халқ уюшмаларидаги фаолларни устидаги танқидларни очиқ кўнгил билан қабул қиламиз ва бу мушкилотларни ўртадан кўтариш учун харакат қиламиз.

Мана булар билан бирга бизлар яна қайтадан

« ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة »

га етмагунимизча изтирор ва зарурат холатида қоламиз ва манхажга ва воқеиятга кўра амал қилишимиз керак.

Исломий манхаж бизларга “дорул исломнинг” нима эканини ва “ким” ва “қандай” қилиб “дорул исломда” хукумат юргишини айтади, шунингдек бизларга барча ташкилотларни ўз ичига олган хукумат тажрибага,хатога, ислох қилишга эхтиёжи бор иш эканини ўргатади. Демак бизлар мусулмонларнинг турли- хил тоифалари ва хатто дорул исломнинг ички ва ташқи сиёсатлари хақида сухбат қилган пайтимизда зехнимиздаги воқеиятда мавжуд бўлмаган фарзлардан фойдаланмаймиз,балки айний далилларга, мустанадларга эътибор берамиз:

-Росулуллох салаллоху алайхи васаллам Абдуллох ибни Жахшга ўхшаган кишиларни динларини хифз қилиш учун хабашага хижрат қилишга тарғиб қиладилар, аммо Абдуллох ибни Жахш хабашада динини қўлдан бой беради ва муртад бўлади ва аёли Умму Хабиба розиаллоху анхо шу сабабли ундан жудо бўлади.

-Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Абдуллох ибни Аби Сурхга ўхшаган кишиларни вахийни котиби қилиб таъйинлайдилар, аммо мана бу вахийни котиби муртад бўлади.

-Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бир шахсни иқтисодий ишларни орқасидан бани мусталиқни олдига юборадилар, аммо мана бу иқтисодий маъмур фосиқ бўлиб чиқади.

-Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам учинчи хижрий йилни охирида 6 нафар шариатга ва қуръонга огох бўлган кишиларни узал ва қора қабиласини намояндалари билан бирга жўнатадилар, аммо улар хиёнат қилишади ва уларни ўлдиришади ва “рожиъ” фожиъаси , хамда Хубайб розиаллоху анхуни қурайшни қўли билан ўлдирилиш воқеаси содир бўлади. Шу ерда қизиқ бир ходиса содир бўлади, Хубайб розиаллоху анху ўлдирилаётган пайтида мушриклар (секуляристлар) дейишни ўрнига ахзоб лафзидан фойдаланади ва айтадики:

لَقَـدْ جَّمعَ الأَحْزَابُ حَـوْلِـيَ وَأَلَّبُوا… قَبَائِلَهُمْ وَاسْتَجْمَعُوا كُلَّ مجْمَـعِ

إلى اللهِ أشْكُو غُرْبَتي ثُمَّ كُرْبَتي … وَمَا جَّمعَ الأَحْزَابُ لِي عِنْدَ مَصْرَعِي

Яъни агар секуляристлар ё мушриклар десанг хам ёки ахзоблар десанг хам хар икковида кофирларни бир дастасига ишора қилинган бўлади, мана буни кетидан Хубайб розиаллоху анху айтадики:

وَلَسْتُ أُبَالِي حِينَ أُقْتَـلُ مُسْلِـمـًا.. عَلَى أَيِّ جَنْبٍ كَانَ لِلَّهِ مَصْـرَعِي

“Агар мусулмон холимда ўлдириладиган бўлсам, қайси тарафим билан йиқилишимни менга ахамияти йўқ ва мана бу аллохни йўлидадир.”

Мана шу Хубайб розиаллоху анху асирликдан сўнг ўлдирилишини биладиган хар бир мусулмон учун, ўлимидан олдин икки ракаъат намоз ўқишни суннат қилиб кетган эди. ^[1]

-Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ана ўша тўртинчи хижрий йилни ўзида 70 нафар бошқа бир сўз бўйича эса 40 нафар шариатдан, харом ва халолдан огох бўлган кишиларни наждга жўнатадилар, аммо Каъаб ибни Зайд розиаллоху анхудан ташқари уларни хаммаси Омир ибни Туфайл наждий томонидан ўлдирилади ва “биъру маъуна” воқеаси содир бўлади. ^{^[2]}

(давоми бор……..)

[1] بخاری و شرح آن الفتح، کتاب الجهاد، باب هل یستأسر الرجل ومن لم یستأسر ومن رکع رکعتین عند القتل (6/166)، (ش: 3045)؛ وکتاب المغازی، باب حدثنی عبد الله بن محمد الجعفی (7/308)، (ش: 3989)؛ (7/378)، (13/381)؛ ونگا: سیر أعلام النبلاء (1/246).

[2] ابن هشام، السیرة النبویه، ج ‏2، ص 184./ واقدى، المغازى، ج 1، ص 364 – 369.

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (4) (28 بوُلِیم)

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (4) (28 بوُلِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(28- قیسم)

هَر قَندَی حالَتدَه هَم بِیزلَر دارُ الاِسلامنِی جایگاهِی، حَققانِیَتِی وَ دارُ الاِسلامنِی بَرَکاتِی وَ دارُ الاِسلامنِی دِیننِی وَ مُؤمِنلَرنِی حَتَّی مُسُلمانلَرنِی دُنیاسِینِی، اوُلَرنِی مَوجُودِیَتِینِی حِفظ قِیلِیش اوُچُون عَلاقَه لَر بُویِیچَه حاکِم بُولگن اُوصُوللَر حَقِیدَه صُحبَت قِیلدِیک، شُونگه قَرَمَسدَن دارُ الاِسلامنِینگ بَرچَه مَسئوُللَرِینِی، دَولَت تَشکِیلاتلَرِیدَگِی وَ حَلق اوُیُوشمَه لَرِیدَگِی فَعاللَرنِی اوُستِیدَگِی تَنقِیدلَرنِی آچِیق کوُنگِیل بِیلَن قَبُول قِیلَه مِیز وَ بُو مُشکِلاتلَرنِی اوُرتَه دَن کوُتَه رِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلَه مِیز.

مَنَه بوُلَر بِیلَن بِیرگه بِیزلَر یَنَه قَیتَه دَن « ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة » گه یِیتمُه گوُنِیمِیزچَه اِضطِرار وَ ضَرُورَت حالَتِیدَه قالَه مِیز وَ مَنهَجگه وَ واقِیعیَتگه کوُرَه عَمَل قِیلِیشِیمِیز کِیرَک.

اِسلامِی مَنهَج بِیزلَرگه “دارُ الاِسلامنِینگ” نِیمَه اِیکَنِینِی وَ “کِیم” وَ “قَندَی” قِیلِیب “دارُ الاِسلامدَه” حُکوُمَت یُورگِیشِینِی اَیتَدِی؛ شوُنِیگدِیک بِیزلَرگه بَرچَه تَشکِلاتلَرنِی اوُز اِیچِیگه آلگن حُکوُمَت تَجرِیبَه گه، خَطاگه، اِصلاح قِیلِیشگه اِیختِیاجِی بار اِیش اِیکَنِینِی اوُرگه تَه دِی. دِیمَک بِیزلَر مُسُلمانلَرنِینگ توُرلِی- هِیل طائِفَه لَرِی وَ حَتَّی دارُ الاِسلامنِینگ اِیچکِی وَ تَشقِی سِیاسَتلَرِی حَقِیدَه صُحبَت قِیلگن پَیتِیمِیزدَه ذِهنِیمِیزدَگِی واقِیعیَتدَه مَوجُود بُولمَگن فَرضلَردَن فایدَه لَنمَیمِیز، بَلکِی عَینِی دَلِیللَرگه، مُستَنَدلَرگه اِعتِبار بِیرَمِیز:

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم عَبدُالله اِبنِ جَحشگه اوُحشَگن کِیشِیلَرنِی دِینلَرِینِی حِفظ قِیلِیش اوُچُون حَبَشَه گه هِجرَت قِیلِیشگه تَرغِیب قِیلَه دِیلَر، اَمّا عَبدُالله اِبنِ جَحش حَبَشَه دَه دِینِینِی قوُلدَن بای بِیرَدِی وَ مُرتَد بُولَدِی وَ عَیالِی اوُمُّ حَبِیبَه رَضِیَ الله عَنها شُو سَبَبلِی اوُندَن جُودا بُولَدِی.
رَسُول الله صَلَّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّم عَبدُالله اِبنِ اُبَی سُرحگه اوُحشَگن کِیشِیلَرنِی وَحِینِی کاتِیبِی قِیلِیب تَعیِینلَیدِیلَر،اَمّا مَنَه بُو وَحِی کاتِیبِی مُرتَد بُولَدِی.
رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیر شَخصنِی اِقتِصادِی اِیشلَرنِی آرقَه سِیدَن بَنِی مُصطَلِیقنِی آلدِیگه یُوبارَدِیلَر، اَمّا مَنَه بُو اِقتِصادِی مَعمُور فاسِیق بُولِیب چِیقَدِی.
رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم اوُچِینچِی هِجرِی یِیلنِی آخِیرِیدَه 6 نَفَر شَرِیعَتگه وَ قُرآنگه آگاه بُولگن کِیشِیلَرنِی عُضَل وَ قارَه قَبِیلَه سِینِی نَمایَندَه لَرِی بِیلَن بِیرگه جُونَتَه دِیلَر، اَمّا اوُلَر خِیانَت قِیلِیشَدِی وَ اوُلَرنِی اوُلدِیرِیشَدِی وَ “راجِع” فاجِیعَه سِی، هَمدَه حُبَیب رَضِیَ الله عَنهُ نِی قُرَیشنِی قوُلِی بِیلَن اوُلدِیرِیلِیش واقِیعَه سِی صادِر بُولَدِی. شوُ یِیردَه قِیزِیق بِیر حادِیثَه صادِر بُولَدِی، حُبَیب رَضِیَ الله عَنهُ حُبَیب رَضِیَ الله عَنهُ اوُلدِیرِیلَه یاتگن پَیتِیدَه مُشرِکلَر (سِکوُلارِیستلَر) دِییِیشنِی اوُرنِیگه اَحزاب لَفظِیدَن فایدَلَه نَدِی وَ اَیتَدِیکِی: لَقَـدْ جَّمعَ الأَحْزَابُ حَـوْلِـيَ وَأَلَّبُوا… قَبَائِلَهُمْ وَاسْتَجْمَعُوا كُلَّ مجْمَـعِ إلى اللهِ أشْكُو غُرْبَتي ثُمَّ كُرْبَتي … وَمَا جَّمعَ الأَحْزَابُ لِي عِنْدَ مَصْرَعِي یَعنِی اَگر سِکوُلارِیستلَر یا مُشرِکلَر دِیسَنگ هَم یاکِی اَحزابلَر دِیسَنگ هَم هَر اِیککاوِیدَه کافِرلَرنِی بِیر دَستَه سِیگه اِیشارَه قِیلِینگن بُولَدِی، مَنَه بُونِی کِیتِیدَن حُبَیب رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَدِیکِی: وَلَسْتُ أُبَالِي حِينَ أُقْتَـلُ مُسْلِـمـًا.. عَلَى أَيِّ جَنْبٍ كَانَ لِلَّهِ مَصْـرَعِي “اَگر مُسُلمان حالِیمدَه اوُلدِیرِیلَه دِیگن بُولسَم، قَیسِی طَرَفِیم بِیلَن یِیقِیلِیشِیمنِی مِینگه اَهَمِیَتِی یُوق وَمَنَه بُو اَلله نِی یُولِیدَه دِیر.”

مَنَه شُو حُبَیب رَضِیَ اَلله عَنهُ اَسِیرلِیکدَن سُونگ اوُلدِیرِیلِیشِینِی بِیلَه دِیگن هَر بِیر مُسُلمان اوُچُون، اوُلِیمِیدَن آلدِین اِیککِی رَکَعَت نَماز اوُقِیشنِی سُنَّت قِیلِیب کِیتگن اِیدِی. ^[1]

رَسُول الله صَلَّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّم اَنَه اوُشَه توُرتِینچِی هِجرِی یِیلنِی اوُزِیدَه 70 نَفَر باشقَه بِیر سُوز بُویِیچَه اِیسَه 40 نَفَر شَرِیعَتدَن، حَرام وَ حَلالدَن آگاه بُولگن کِیشِیلَرنِی نَجدگه جُونَتَه دِیلَر، اَمّا کَعَب اِبنِ زَید رَضِیَ اَلله عَنهُ دَن تَشقَرِی اوُلَرنِی هَمَّه سِی عامِر اِبنِ طُفَیل نَجدِی تامانِیدَن اوُلدِیرِیلَه دِی وَ “بِعرُ مَعُونَه” واقِیعَه سِی صادِر بُولَدِی. ^{^[2]}

(دوامی بار……..)

[2] ابن هشام، السیرة النبویه، ج ‏2، ص 184./ واقدى، المغازى، ج 1، ص 364 – 369.

مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (4) (قسمت 28)

مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (4) (قسمت 28)

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله [D1]

(28- قسمت)

در هر صورت ما در مورد جایگاه و حقانیت دارالاسلام و برکات دارالاسلام و اصول حاکم بر روابط دارالاسلام برای حفظ دین و بعد موجودیت و دنیای مومنین و حتی مسلمین به صورت عام صحبت کرده ایم، با این وجود باید نقدهای سازنده بر تمام مسئولین و تمام فعالین نهادهای دولتی و مردم نهاد دارالاسلام را نیز با کمال میل بپذیریم و در صدد رفع آنها باشیم.

در کنار این واضح است ما تا زمانی که بار دیگر به « ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة » نرسیده ایم در حالت اضطرار و ضرورت به سر می بریم و باید به صورت منهجی و عینی گرائی عمل کنیم .

منهج اسلامی می گوید که «دارالاسلام» چیست و «چه کسی» و «چگونه» باید در «دارالاسلام» حکومت کند، همچنین به ما یاد می دهد که حکومت با تمام نهادهائی که در اختیار دارد امری است تابع تجربه، خطا و تصحیح. پس ما زمانی که در مورد طیفهای مختلف مسلمین و حتی در مورد سیاستهای داخلی و خارجی دارالاسلام صحبت می کنیم فرضهای ذهنی را به کار نمی بریم که در عالم واقع وجود نداشته باشند بلکه بر مستندات و دلایل عینی تمرکز می کنیم:

رسول الله صلی الله علیه وسلم کسی مثل عبدالله بن جحش را به هجرت به حبشه جهت حفظ دین ترغیب می کند اما عبدالله بن جحش در حبشه دینش را از دست می دهد و مرتد می شود و زنش ام حبیبه رضی الله عنها به همین دلیل از وی جدا می شود.
رسول الله صلی الله علیه وسلم کسی مثل عبدالله بن ابی سرح را به عنوان کاتب وحی تعیین می کند اما این کاتب وحی مرتد می شود.
رسول الله صلی الله علیه وسلم شخصی را برای رسیدگی به امور اقتصادی نزد بنی مصطلق می فرستد اما این مامور اقتصادی فاسق از آب در می آید.
رسول الله صلی الله علیه وسلم در اواخر سال سوم هجری تعداد 6نفر از مبلغین و آگاهان به شریعت و قرآن را به همراه نمایندگان عُضَل و قاره می فرستد اما به آنها خیانت می شود و کشته می شوند و فاجعه ی «رجیع» و داستان اعدام خبیب رضی الله عنه توسط قریش اتفاق می افتد.^[1] جالب است بدانید که خبیب رضی الله عنه در هنگام اعدامش به جای اینکه بگوید مشرکین (سکولاریستها)، از لفظ احزاب استفاده می کند و می گوید:

لَقَـدْ جَّمعَ الأَحْزَابُ حَـوْلِـيَ وَأَلَّبُوا… قَبَائِلَهُمْ وَاسْتَجْمَعُوا كُلَّ مجْمَـعِ

إلى اللهِ أشْكُو غُرْبَتي ثُمَّ كُرْبَتي … وَمَا جَّمعَ الأَحْزَابُ لِي عِنْدَ مَصْرَعِي

یعنی چه بگوئی سکولاریستها یا مشرکین و چه بگوئی احزاب همه به یک دسته از کفار اشاره می کنند، به دنبال آن خبیب رضی الله عنه می گوید:

وَلَسْتُ أُبَالِي حِينَ أُقْتَـلُ مُسْلِـمـًا.. عَلَى أَيِّ جَنْبٍ كَانَ لِلَّهِ مَصْـرَعِي

«وقتی مسلمان کشته شوم باکی ندارم که به کدامین پهلو در راه الله می‌افتم و این در راه الله است».

و این خبیب رضی الله عنه بود که برای هر مسلمانی که پس از مدتی اسارت می داند کشته می‌شود، نماز خواندن (پیش از کشته شدن) را سنت قرارداد.^[2]

رسول الله صلی الله علیه وسلم باز در همان سال چهارم هجری 70 و به قولی 40 نفر از مبلغین و آگاهان به شریعت و حلال و حرام را روانه نجد می کند اما همگی غیر از کعب بن زید رضی الله عنه توسط عامر بن طفیل نجدی به قتل رسیدند و واقعه «بئر معونه» اتفاق افتاد.^[3]

(ادامه دارد…….)

[1] واقدی، محمد بن عمر، کتاب المغازی، تحقیق، مارسدن جونس، المغازى، ج ‏1، ص 354، بیروت، مؤسسة الأعلمی، چاپ سوم، 1409ق.

[2] بخاری و شرح آن الفتح، کتاب الجهاد، باب هل یستأسر الرجل ومن لم یستأسر ومن رکع رکعتین عند القتل (6/166)، (ش: 3045)؛ وکتاب المغازی، باب حدثنی عبد الله بن محمد الجعفی (7/308)، (ش: 3989)؛ (7/378)، (13/381)؛ ونگا: سیر أعلام النبلاء (1/246).

[3] ابن هشام، السیرة النبویه، ج ‏2، ص 184./ واقدى، المغازى، ج 1، ص 364 – 369.[D1]

Асл ва стротежийи тўвхид ва даъват (2) ( бахши 13)

Асл ва стротежийи тўвхид ва даъват (2) ( бахши 13)

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(12- қисмат)

Оё шумо чанин мовжудотиро дар атрофи худ намебинид? Пас шак накунидки хеч харакати аз ин жохилхо вужуд надорад илло инки ё дар қуръон баён шуда ё дар суннати сахих, ва инхо хеч чизи жадиди надоранд. Мумкин аст фасоди ақидатий ва рафторий ва ахлоқийи ин мовжудот дар миёни қовми мусалмони мо жадид бошад, аммо дар торихи қуръон ва суннати сахих, ин ақоид ва рафторхойи фосид жадид нест ва мо қарнхост бо рафтори зохирий ва хатто ақоид ва хостахо ва ахдофи палиди даруний ва қалбийи ин мовжудот аз тариқи парвардигоримон ва пайғамбаримон ошнойи дорем ва харакат ва рафторхойи ин мовжудот барои мо қобили пешбиний аст.

Пас ба суханон ва шубхоти ин душманони қонуни шариати аллох ва бахусус ба жанги равоний ва шубхоти дорудастайи мунофиқин дар тўвжихи амал накардан ба бахшхойи аз қонуни шариати аллох ва таслими қавонини секуляристхо шудан таважжух накунид ва бигуйид:

قُل لاَّ تَعْتَذِرُواْ لَن نُّؤْمِنَ لَکُمْ قَدْ نَبَّأَنَا اللّهُ مِنْ أَخْبَارِکُمْ (توبه/94)

Бигу: узр ва бахона наёварид. Мо харгиз ба шумо бовар намекунем. Худованд моро аз хабархойитон огох карда аст ( воқеияти шуморо медонем ва медонем чи хастид?)

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَВассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (4) (28 қисм)

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (4) (28 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(27- қисм)

Эй мўъминлар: динни дифоъ қилиш вожиб эканига ёки дорул исломни,жон ва номусни, обрў ва молни дифоъ қилишлик вожиб эканига хеч ким шубха қилмайди, бизларни хаммамиз “хозирги вазиятда” дорул исломдаги мўъминлар мана шу исломий изтирорий бадал хукуматни воситасида бундай вожибларни амалга ошира олишларини яхши биламиз, мана бу асосий,зарурий вожибларни амалга ошириш фақат бу хукуматни йўли орқали амалга оширилади ва агар бу хукумат бўлмаса бошқа вожиблар хам амалга ошмайди.

مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ.

Демак яна қайтариб айтаман, мана бу исломий тузумдан фойдаланиш ва уни мухофизат қилиш мўъминларга вожибдир. Менинг мана бу хитобларим “аллазина анъамта алайхим” бўлган мўъминларга ва муттақинларга қаратилган, “мағзуби алайхим” кофирларга ва “золлин” саргардон кимсаларга эмас.

Мана бу дорул исломда ва мана бу исломий изтирорий бадал хукуматда ўзига хос чегараланган холат мавжуд бўлса хам, аммо ислох қилиш йўли очиқ, ёпиб қўйилмаган; шундай дасталар хам мавжудки, улар дорул исломдаги ислох талаб қилиш харакатини қаршисида ислохгарларга шунчалик босим ўтказишади ва уларга шунчалик тўсиқлар,монеъликлар қилишадики, чунки оқибатда ислохталабчилар ўзлари учун таъйин қилишган мақсадларига етмасликларини хохлашади. Бу ерда бошқа мўъминлар билан ислохгарлик ишлари бўйича рақобат ва мусобақа майдони хам, хамда мусулмонларни ўртасидаги фосиқлар ва мунофиқлар тўдаси билан мубораза қилиш, рухий ва юмшоқ жанглар майдони очиқдир, охирида эса икки тарафдан бирининг таслим бўлиши ва четга чиқиши билан тугайди. Мубораза қилиш йўлларини яхши билган ва сабрли,жасоратли бўлган хамда орқага чекинмаган тараф ғолиб бўлади.

Воқеиятлар бизларга қайта ва қайта шуни кўрсатадики, мўъминлар мунофиқлар тўдаси билан муомала қилиш бўйича ўзларини ўринларидан орқага чекинишган ёки камчиликларга йўл қўйишган, натижада эса босим ўтказувчилар ва тўсқинлик қилувчилар олдинга сари харакат қилишган ва жасурроқ бўлишган. Дорул исломни асосий қонунлари шундайки, имтиёз бермасдан туриб мана шу қонунни канали орқали чекловларни,тўсиқларни мохирлик билан йўқотиб ташласа бўлади.

Хар бир минтақадаги мўъминлар шўролар ва халқ уюшмаларини канали орқали ўша минтақадаги биринчи даражали ишларни таъйин қилиш билан ўзлари қарор қабул қилишлари учун озод бўлишлари керак, хар қандай холатда тўғри бўладими ё нотўғри бўладими ўзларини ишларини,қарорларини самарасини кўришади ва мана шу равиш уларни олдинга сари харакат қилишларига ва ўсишларига боис бўлади.

Хақиқатда эса соддароқ тил билан айтганда, дорул ислом ўзини охирги мақсадига яъни шариатда улил амр шўросини ва вохид умматни ва вохид жамоатни ташкил қилмагунича ва

« ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة »

га етмагунича албатта бўхронларга дучор бўлади ва эски дардларни янги дард билан унутилади ва мана бундай мубораза майдонларида соқолли, саллали аёлларга жой йўқ, амирал мўъминин Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху уларни сифатлаб айтадики: улар эркакларга ўхшайди, аммо эркак эмаслар, худди гўдакларга ўхшаб фикр қилишади ва ақллари хужраларда ўтирадиган аёлларни ақлига ўхшайди!” шуларга ўхшаганларни кўрмаганмисизлар? Мен буларга ўхшаганларни кўп кўрганман; улар жуда хам хиссиётли ва тезда хафа бўлиб қолишади ва жуда хам майда, арзимас масалаларни қаршисида тезда хафа бўлишади ва хамма нарсага жаврайдиган мағлубиятга учраган кимсаларни адосини чиқаришади ва гўдаклардек бахона келтиришади ва бошқа мўъминлардан бекордан- бекорга аразлашади ва қаршилик қилишади ёки хатто ўжарлик қилишади ва осонлик билан синишади,хамиша бирорта дардисар бўлиб қолармикин ,деб ғам-ташвишда юришади, улар даъват иши бўйича хар қандай ишларни амалга ошириш учун жуда хам кўп хотиржамликка эхтиёжлари бор, агар улар кичик,арзимас зарарга дучор бўлишлари мумкинлигини сезиб қолишса, тезда орқага чекинишади ва дунёдаги ризқларга ва ўткинчи лаззатларга кўнгил боғлашади. Улар хамма нарсани шиддат билан сезишади ва жуда хам фарқулодда равишда қўрқишади…….Ўзингиз бир тасаввур қилиб кўринглар, Хадича ва Сумайя розиаллоху анхоларни ва сабиқунал аввалунлардан бўлган Билол,Ёсир,Мусъаб розиаллоху анхумларни ўрнига мана шундай кишилар бўлишса-чи!! [1]

Даъват ва жиход йўли ўзидаги ана ўшанча мушкилотлар билан бирга соқолли, тезда хафа бўлиб қоладиган аёллар кирадиган йўл эмас, улар агар даъватга кирган тақдирларида хам жуда кўп ибодатларни маросимга ўхшатиб қилишади ва ахли даъват бўлган мўъминлар учун мушкилотлардан,дардисарлардан бошқа самарани вужудга келтиришмайди.

(давоми бор………)

[1] وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللَّهِ وَلَئِن جَاءَ نَصْرٌ مِّن رَّبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ ۚ أَوَلَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِي صُدُورِ الْعَالَمِينَ (عنکبوت/10)

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (4) (28 بوُلِیم)

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (4) (28 بوُلِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(27- قیسم)

اِی مُؤمِنلَر: دِیننِی دِفاع قِیلِیش واجِب اِیکَنِیگه یاکِی دارُ الاِسلامنِی، جان وَ نامُوسنِی، آبرُو وَ مالنِی دِفاع قِیلِیشلِیک واجِب اِیکَنِیگه هِیچ کِیم شُبهَه قِیلمَیدِی، بِیزلَرنِی هَمَّه مِیز “حاضِرگِی وَضِیعیَتدَه” دارُ الاِسلامدَگِی مُؤمِنلَر مَنَه شوُ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی واسِیطَه سِیدَه بوُندَی واجِبلَرنِی عَمَلگه آشِیرَه آلِیشلَرِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز، مَنَه بُو اَساسِی، ضَرُورِی واجِبلَرنِی عَمَلگه آشِیرِیش فَقَط بُو حُکوُمَتنِی یوُلِی آرقَلِی عَمَلگه آشِیرِیلَدِی وَ اَگر بُو حُکوُمَت بوُلمَسَه باشقَه واجِبلَر هَم عَمَلگه آشمَیدِی. مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ. دِیمَک یَنَه قَیتَه رِیب اَیتَه مَن، مَنَه بُو اِسلامِی توُزوُمدَن فایدَلَه نِیش وَ اوُنِی مُخافِظَت قِیلِیش مُؤمِنلَرگه واجِبدِیر. مِینِینگ مَنَه بُو خِطابلَرِیم «الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» بوُلگن مُؤمِنلَرگه مُتَّقِینلَرگه قَرَتِیلگن، «الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ» کافِرلَرگه وَ «الضَّالِّينَ» سَرگردان کِیمسَه لَرگه اِیمَس.

مَنَه بُو دارُ الاِسلامدَه وَ مَنَه بُو اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَه اوُزِیگه خاص چِیگرَه لَنگن حالَت مَوجُود بوُلسَه هَم، اَمّا اِصلاح قِیلِیش یُولِی آچِیق، یاپِیب قوُیِیلمَگن؛ شوُندَی دَستَه لَر هَم مَوجُودکِی، اوُلَر دارُ الاِسلامدَگِی اِصلاح طَلَب قِیلِیش حَرَکَتِینِی قَرشِیسِیدَه اِصلاحگرلَرگه شوُنچَه لِیک باسِیم اوُتکَزِیشَدِی وَ اوُلَرگه شوُنچَه لِیک توُسِیقلَر، مانِعلِیکلَر قِیلِیشَدِیکِی، چوُنکِی عاقِبَتدَه اِصلاحطَلَبچِیلَر اوُزلَرِی اوُچُون تَعیِین قِیلِیشگن مَقصَدلَرِیگه یِیتمَسلِیکلَرِینِی هاحلَشَه دِی. بُو یِیردَه باشقَه مُؤمِنلَر بِیلَن اِصلاحگرلِیک اِیشلَرِی بُویِیچَه رَقابَت وَ مُسابَقَه مَیدانِی هَم، هَمدَه مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی فاسِقلَر وَ مُنافِقلَر توُدَه سِی بِیلَن مُبارَزَه قِیلِیش، رُوحِی وَ یوُمشاق جَنگلَر مَیدانِی آچِیقدِیر، آخِیرِیدَه اِیسَه اِیککِی طَرَفدَن بِیرِینِینگ تَسلِیم بُولِیشِی وَ چِیتگه چِیقِیشِی بِیلَن توُگَیدِی. مُبارَزَه قِیلِیش یوُللَرِینِی یَحشِی بِیلگن وَ صَبرلِی، جَسارَتلِی بُولگن هَمدَه آرقگه چِیکِینمَه گن طَرَف غالِب بوُلَدِی.

واقِیعِیَتلَر بِیزلَرگه قَیتَه وَ قَیتَه شوُنِی کوُرسَتَه دِیکِی، مُؤمِنلَر مُنافِقلَر توُدَه سِی بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش بُویِیچَه اوُزلَرِینِی اوُرِینلَرِیدَن آرقَگه چِیکِینِیشگن یاکِی کَمچِیلِیکلَرگه یُول قوُیِیشگن، نَتِیجَه دَه اِیسَه باسِیم اوُتکَه زُوچِیلَر وَ توُسقِینلِیک قِیلوُچِیلَر آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلِیشگن وَ جَسُورراق بُولِیشگن. دارُ الاِسلامنِی اَساسِی قانوُنلَرِی شُوندَیکِی، اِمتِیاز بِیرمَسدَن توُرِیب مَنَه شوُ قانوُننِی کَنَلِی آرقَلِی چِیکلاولَرنِی،توُسِیقلَرنِی ماهِرلِیک بِیلَن یُوقاتِیب تَشلَسَه بُولَدِی.

هَر بِیر مِنطَقَه دَه مُؤمِنلَر شوُرالَر وَ حَلق اوُیُوشمَه لَرِینِی کَنَلِی آرقَلِی اوُشَه مِنطَقَه دَگِی بِیرِینچِی دَرَجَه لِی اِیشلَرنِی تَعیِین قِیلِیش بِیلَن اوُزلَرِی قَرار قَبوُل قِیلِیشلَرِی اوُچُون آزاد بُولِیشلَرِی کِیرَک، هَر قَندَی حالَتدَه توُغرِی بُولَدِیمِی یا ناتوُغرِی بُولَه دِیمِی اوُزلَرِینِی اِیشلَرِینِی، قَرارلَرِینِی ثَمَرَه سِینِی کوُرِیشَدِی وَ مَنَه شُو رَوِیش اوُلَرنِی آلدِینگه سَرِی حَرَکَت قِیلِیشلَرِیگه وَ اوُسِیشلَرِیگه سَبَب بُولَدِی.

حَقِیقَتدَه اِیسَه ساددَه راق تِیل بِیلَن اَیتگندَه، دارُ الاِسلام اوُزِینِی آخِیرگِی مَقصَدِیگه یَعنِی شَرِیعَتدَه اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلمَه گوُنِیچَه وَ « ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة » یِیتمَگوُنِیچَه اَلبَتَّه بُوحرانلَرگه دُوچار بُولَدِی وَ اِیسکِی دَردلَرنِی یَنگِی دَرد بِیلَن اوُنوُتِیلَدِی وَ مَنَه بُوندَی مُبارَزَه مَیدانلَرِیدَه ساقاللِی، سَللَه لِی عَیاللَرگه جای یُوق، اَمِیرَالمُؤمِنِین عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب رَضِیَ اَلله عَنهُ اوُلَرنِی صِیفَتلَب اَیتَدِیکِی: اوُلَر اِیرکَکلَرگه اوُحشَیدِی،اَمّا اِیرکَک اِیمَسلَر، حُوددِی گوُدَکلَرگه اوُحشَب فِکر قِیلِیشَدِی وَ عَقللَرِی حُوجرَه لَردَه اوُتِیرَدِیگن عَیاللَرنِی عَقلِیگه اوُحشَیدِی!” شوُلَرگه اوُحشَگنلَرنِی کوُرمَگنمِیسِیزلَر؟ مِین بُولَرگه اوُحشَگنلَرنِی کوُپ کوُرگنمَن؛ اوُلَر جُودَه هَم حِسِّیاتلِی وَ تِیزدَه خَفَه بُولِیب قالِیشَدِی وَ جُودَه هَم مَیدَه، اَرزِیمَس مَسَلَه لَرنِی قَرشِیسِیدَه تِیزدَه خَفَه بُولِیشَدِی وَ هَمَّه نَرسَه گه جَورَیدِیگن مَغلوُبِیَتگه اوُچرَگن کِیمسَه لَرنِی عَداسِینِی چِیقَرِیشَدِی وَ گوُدَکلَردِیک بَهانَه کِیلتِیرِیشَدِی وَ باشقَه مُؤمِنلَردَن بِیکاردَن – بِیکارگه عَرَضلَشَدِی وَ قَرشِیلِیک قِیلِیشَدِی یاکِی حَتَّی اوُجَرلِیک قِیلِیشَدِی وَ آسانلِیک بِیلَن سِینِیشَدِی، هَمِیشَه بِیرارتَه دَردِیسَر بُولِیب قالَرمِیکِین، دِیب غَم- تَشوِیشدَه یُورِیشَدِی، اوُلَر دَعوَت اِیشِی بُویِیچَه هَر قَندَی عَمَلگه آشِیرِیش اوُچُون جُودَه هَم کوُپ خاطِرجَملِیککَه اِیختِیاجلَرِی بار، اَگر اوُلَر کِیچِیک، اَرزِیمَس ضَرَرگه دُوچار بُولِیشلَرِی مُومکِینلِیگِینِی سِیزِیب قالِیشسَه، تِیزدَه آرقَگه چِیکِینِیشَدِی وَ دَنیادَگِی رِزقلَرگه اوُتکِینچِی لَذَّتلَرگه کوُنگِیل باغلَشَدِی. اوُلَر هَمَّه نَرسَه نِی شِددَت بِیلَن سِیزِیشَدِی وَ جُودَه هَم فَرقوُلاددَه رَوِیشدَه قوُرقِیشَدِی…….اوُزِینگِیز بِیر تَصَوُّر قِیلِیب کوُرِینگلَر، حَدِیجَه وَ سُمَیَّه رَضِیَ الله عَنهالَرنِی وَ سابِقوُنَ اَوَّلوُنلَردَن بُولگن بِیلال، یاسِر، مُسعَب رَضِیَ الله عَنهُملَرنِی اوُرنِیگه مَنَه شُوندَی کِیشِیلَر بُولِیشسَه – چِی!! [1]

دَعوَت وَ جِهاد یُولِیدَه اوُزِیدَگِی اَنَه اوُشَنچَه مُشکِلاتلَر بِیلَن بِیرگه ساقاللِی، تِیزدَه خَفَه بُولِیب قالَدِیگن عَیاللَر کِیرَدِیگن یُول اِیمَس، اوُلَر اَگر دَعوَتگه کِیرگن تَقدِیرلَرِیدَه هَم جُودَه کُوپ عِبادَتلَرنِی مَراسِیمگه اوُحشَه تِیب قِیلِیشَدِی وَ اَهلِی دَعوَت بوُلگن مُؤمِنلَر اوُچُون مُشکِلاتلَردَن دَردِیسَرلَردَن باشقَه ثَمَرَه نِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشمَیدِی.

(دوامی بار…….)

مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (4) (قسمت 28)

مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (4) (قسمت 28)

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله [D1]

(27- قسمت)

ای مومنین : کسی شک ندارد که دفاع از دین واجب است، دفاع از دارالاسلام و جان و ناموس و آبرو و مال واجب است و همه ی ما می دانیم که در «وضع موجود»، مومنینِ دارالاسلام تنها بوسیله ی این حکومت بدیل اضطراری اسلامی می توانند چنین واجبهائی را انجام دهند و انجام این واجبهای اساسی و ضروی تنها از طریق این حکومت انجام می شوند و اگر این حکومت نباشد دیگر واجبات هم انجام نمی شوند. مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ. پس تکرار می کنم استفاده و محافظت از این نظام اسلامی بر مومنین واجب است. خطاب بنده به «الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ»، مومنین و متقین است نه «الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ» کافر و نه «الضَّالِّينَ» سرگردان.

در این دارالاسلام و در این حکومت بدیل اضطراری اسلامی با آنکه محدودیتهائی وجود دارد اما راه اصلاح باز است و بسته نیست؛ دسته هائی وجود دارند که در برابر حرکت اصلاح طلبی در دارالاسلام می خواهند آنقدر بر اصلاحگران فشار بیاورند و آنقدر برایشان مانع درست کنند که اصلاحگران نتوانند به اهدافی که برای خود تعیین کرده اند برسند. اینجا میدان رقابت و مسابقه ی با سایر مومنین در امر اصلاحگری و باز میدان جنگ نرم و روانی و مبارزه ی با فاسقین میان مسلمین و دارودسته ی منافقین است که در نهایت به تسلیم و کناره گیری یکی از طرفین ختم می شود. هر طرفی که راههای مختلف مبارزه را بلد باشد و اهل صبر و جسارت باشد و عقب نشینی ها و تنازلات بیجا از خود نشان ندهد می تواند پیروز معرکه شود.

واقعیتها بارها و بارها به ما نشان داده است که مومنین در برخورد با مجرمین و دارودسته ی منافقین به هر اندازه از مواضع خودشان عقب نشینی کرده اند و یا کوتاهی هائی انجام داده اند گروه فشار و مانع سازان جلوتر آمده اند و جسورتر شده اند. قانون اساسی دارالاسلام به گونه ای است که بدون دادن امتیازی از کانال همان قانون می توان محدودیتها و موانع را با مهارت از بین برد.

مومنین هرمنطقه ای از کانال شوراها و انجمنهای مردم نهاد با تعیین اولویتهای همان منطقه باید آزاد باشند تا خودشان تصمیم بگیرند، در هر صورت درست یا نادرست ثمره و نتیجه ی تصمیم و کار خود را می بینند و همین رویه باعث رشد و حرکت رو به جلو آنها می شود.

در واقع و به زبان ساده می توان گفت که در دارالاسلام تا زمانی که به هدف نهائی خود یعنی تشکیل شورای اولی الامر خواسته شده در شریعت و امت واحد و جماعت واحد و « ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة » نرسیده ایم با بحران مواجه هستیم و درد قدیمی را با درد جدید فراموش می‌کنیم و در چنین میدان مبارزه ی اصلاحگری جائی برای زنانی با ریش و عمامه نیست که امیر المومنین علی ابن ابی طالب رضی الله عنه در وصفشان می گوید: «شبیه مردان هستند اما مرد نیستند، مانند کودکان فکر می کند و عقولشان مانند زنان حجله نشین است!»[1] از اینها ندیده اید؟ من که زیاد دیده ام؛ بسیار حساس و زودرنج که در برابر هر مسئله ی کوچک و حتی بی ارزشی فوری اظهار ناراحتی می کنند و عکس العمل شکست خورده های غرغرو را نشان میدهند و بهانه های کودکانه می‌گیرند، و الکی با دیگر مومنین مخالفت و یا قهر می کنند یا حتی لجبازی می کنند و به راحتی درهم می شکنند و همیشه نگران این هستند که نکند به دردسر بیفتند و برای انجام هر امری در دعوت به اطمینان خاطر زیادی نیاز دارند و چنانچه متوجه شوند که ممکن است دچار کوچکترین آسیب و ضرر شوند فوراً عقب نشینی می کنند و به رزق و برق و لذتهای زودگذر دنیا دل می بندند. آن ها همه چیز را به شدت احساس می کنند[2] و فوق العاده می ترسند… تصور کنید که به جای امثال خدیجه و سمیه رضی الله عنهما و بلال و یاسر و مصعب و سایر سابقون الاولون رضی الله عنهم اینها بودند!!

مسیر دعوت و جهاد با اینهمه مشکلات مسیری نیست که این زنان ریشدار و نازک نارنجی بتوانند واردش شوند و اگر وارد دعوت هم شوند غیر از تشریفاتی کردن بسیاری از عبادات و غوغاسالاری و درست کردن دردسر و مشکلات برای مومنین اهل دعوت ثمره ی دیگری در بر ندارند.

(ادامه دارد……..)

[1] نایف معروف، الأدب الإسلامی ص 58

[2] وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللَّهِ وَلَئِن جَاءَ نَصْرٌ مِّن رَّبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ ۚ أَوَلَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِي صُدُورِ الْعَالَمِينَ (عنکبوت/10)[D1]

Асл ва стротежийи тўвхид ва даъват (2) ( бахши 13)

Асл ва стротежийи тўвхид ва даъват (2) ( бахши 13)

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(11- қисмат)

Посухи Усмон ибни Мазъун ба Валид ибни Муғийра, бар миқдори итминон ва эътимоди қалбийи амиқ у ба аллох таоло ва пазириши авоқиби амалиш далолат мекунадки гуфт: ” эй Або Шамс! Ман дар панохи каси хастамки аз ту азизтар ва нийрумандтар аст ва чашми солими ман ниёзманди хамон чизи астки чашми мажрухам дучор гашта аст” аллох таоло дар мовриди ин даста аз мўъмининки ^[1]

« آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ»

ки иймон оварда бошанд ва бар парвардигоришон таваккул ва эътимод карда бошанд дар мовриди еки аз сифоти онхо мефармояд:

« وَالَّذِينَ إِذَا أَصَابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنتَصِرُونَ» (شوری / 39)

Ва касонияндки агар ситами бадишон шуд, хувиштанро ёрий медиханд ( ва зери бори зулм намераванд) ва ба интиқом бармехезанд.

Дар хенгоми касби қудрати хукуматий хам боз исломи ноқис ва кинор находани бахши аз қавонин ва ахкоми шариати аллох таоло аз каси пазирофта намешавад:

саллаллоху алайхи васаллам мукул карда буданд, ва мегуфтанд: вайро бо қовм ва қабилайи худиш вогузорид! Агар бароишон ғалаба ёфт маълум мешавадки пайғамбари ростин аст!? Баробарин, вақтики фатхи Макка ба вуқуъ пейваст, хар тоифа ва қабила барои ислом овардан шитоб гирифтанд….. ^[2]

إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا (فتح/1-2)

Фатхи сарзамин ва пийрузийи зохирий дар тағйири авзоъ ва шароит, ва иззат бахшидан ба ислом ва муслимин, ва мовзеъгирийи мардум дар баробари мусалмонон мужрийи қонуни шариат, ва гардан находани онон ба қонуни шариати ислом, хамиша муъассир буда аст. Ин буъди мухим чанон заминайиро фарохам месозандки қуръон танхоий бо калом барандайи худ аз ухдайи он барнамеояд:

«إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطانِ ما لا یَزَعُ بالقرآنِ»^[3]

Худованд бо хокимият ва қудрати хукуматий, кориро ба анжом мерасонадки , бо қуръон ба анжом намерасонад.

Дар чанин шароити хайатхойи намояндагийи ақвом ва қабоили секуляр ба Мадина омаданд, еки аз ин хайатхо мутаъаллиқ ба сақиф буд, раиси он хайат дархост кардки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои онон пеймони бинависанд, ва бо секуляристхойи сақиф сулх кунанд мабний бар инки ба онон ижоза дихандки зино бикунанд ва шароб бинушанд ва рибо бухуранд, ва ибодатгохи бути бузургишон лотро ба онон вогузоранд, ва ононро аз намоз муоф кунанд, ва аз онон нахохандки ибодатгохи бутхойишонро ба дасти худишон хароб кунанд.

Ин дастхостхо дақиқан бахши аз хамон дархостхойи астки секуляристхойи кунуний бар муслимин тахмил намуданд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қотиъона хозир нашуд хеч ек аз дархостхойи ин секуляристхойи илтиқотийро бипазирад. Ба хамин далил чорайи жуз ин наёфтандки дар баробари кулли қонуни шариат таслим шаванд на бахши аз он:

Инхо назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бозгаштанд ва таслим шуданд ва ислом оварданд, ва шарт кардандки шахси росулуллох саллаллоху алайхи васаллам вайрон кардани ибодатгохи бути бузургишон лотро бар ухда бигиранд. ^[4]

Имруза, секуляристхойи жахоний ва секуляристхойи махаллий аз муслимини шариатгаро, дархости ғейри аз дархости секуляристхойи сақиф надоранд; онхо исломи ноқисро мехохандки дар умури ижтимоий, омузиш ва парвариш, иқтисод, хунар, қавонини жазоий ва маданийи жомеъа ва ……..дахолати надошта бошад ва хукм ва қонуни аллох дар ин заминахо кинор зада шуда ва хукм ва қонуни худишон жойгузин гардад. Онхо исломро мехохандки ба онхо ижоза дихад зино кунанд, шароб бинушанд, рибо бухуранд, намоз нахонанд ва ……….

(идома дорад……)

[1]ابن هشام،سیره النبویه، ج 2، ص 10

[2]صحیح بخارى، ج 2، ص 615- 616.

[3]قد رُویَ عن عمر وعثمان رضی الله عنهما

[4]ابن‌هشام،سیرهٔ النبویه، ج 2، ص 527-542 / زاد المعاد، ج 3، ص 26-28؛.

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (3) (27 қисм)

Хозирги янги асрдаги дорул исломни намуналари (3) (27 қисм)

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(26- қисм)

Мўъминлар мана шундай қувватланиб ёрдам берилган ва вохид умматда вохид бошқарувга ва дастур вахдатига эргашган пайтларида, барча умматларни ва миллатларни ўртасида уларни шаъни, жойгохи юқорига кўтарилади:

وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ (آل عمران/139)

Куфрга қарши курашда сустлашмангиз ва (ухуд жангидаги мағлубият сабабли) ғамгин бўлмангиз! Агар (хақиқий) иймон эгалари бўлсангизлар, сизлар устун бўлгувчидирсизлар.

Мана бу холатда, кофирларнинг мўъминларни устида хукмронлик қилмасликлари ва мана бу ёрдамлар, ғалаба ва хокимият ва бошқа умматларга нисбатан афзал бўлишлик “мусулмонлар” учун эмас, балки “мўъминлар” учундир, аллох таолонинг суннатларидан бири хам шу бўлганки, хамиша мўъминларни нопоклардан,мунофиқлар тўдасидан,мўъмин бўлмаганлардан ажратади:

مَّا کَانَ اللّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى مَا أَنتُمْ عَلَیْهِ حَتَّىَ یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ (آل عمران/179)

Аллох мўъминларни сизлар бўлган мана шу холатда ( яъни ким мўъмин-у, ким мунофиқлиги маълум бўлмаган холатда) ташлаб қўювчи эмас. Хали у ( ухудда мунофиқларни мўъминлардан ажратиб қўйгани каби) нопокни покдан ажратади.

Мўъминларни мусулмонлардан ажратиш ,жудо қилиш учун белгиланган меъёр нима? Баъзиларни иддао қилишларича:

قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَکِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمَانُ فِی قُلُوبِکُمْ (حجرات/14)

Аъробийлар: “иймон келтирдик”, дедилар. (Эй Мухаммад, уларга) айтинг: “сизлар иймон келтирганларингиз йўқ,лекин сизлар “бўйинсундик”,денглар,( чунки хали-хануз) иймон дилларингизга кирган эмасдир. Демак мусулмонларни орасидаги мўъминлар кимлар?

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ یَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ أُوْلَئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ (حجرات/15)‏

Хақиқий мўъминлар фақат аллох ва унинг пайғамбарига иймон келтириб, сўнгра ( хеч қандай) шак-шубха қилмаган ва молу-жонлари билан аллох йўлида курашган зотлардир. Ана ўшаларгина ( ўз иймонларида) содиқ бўлган зотлардир.

Мана бу сифатларга эга бўлмаган ва ахли жиход билан бир йўлда бўлмаган кишилар, ўзларини мўъмин деб иддао қиладиган бўлишса, улар ўзларини иддаоларида ростгўй эмаслар, аммо бу улар ўз сафларини мунофиқлар тўдасини,ёлғончиларни сафидан жудо қила олишмайди,дегани эмас, улар нима учун ўзларини мўъминларни доирасига киргиза олишмайди:

إِلاَّ الَّذِینَ تَابُواْ وَأَصْلَحُواْ وَاعْتَصَمُواْ بِاللّهِ لاَ تَتَّخِذُواْ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاء مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَ وَأَخْلَصُواْ دِینَهُمْ لِلّهِ فَأُوْلَئِکَ مَعَ الْمُؤْمِنِینَ وَسَوْفَ یُؤْتِ اللّهُ الْمُؤْمِنِینَ أَجْراً عَظِیماً ‏(نساء/146)

Магар тавба қилиб ўзларини ўнглаган ва аллохга боғланиб,динларини аллох учун холис қилган зотлар – ана ўшаларгина мўъминлар билан бирга бўлурлар. Яқинда аллох мўъминларга улуғ ажр ато этажак.

Мана бу холатда сизлар кофирларнинг мужохид мўъминларни устида харгиз хукмронлик қилмасликларини кўрасизлар, чунки улар вохид умматни,вохид жамоатни қолибида бошқарув вахдати ва дастур вахдати билан аллох таоло улар хақида мархамат қилган кишилар жумласидан бўлишган:

« إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ» (صف/4)

Албатта аллох ўзининг йўлида гўё туташ бинолардек бир сафга тизилган холларида жиход қиладиган зотларни севар.

Аллох таоло харгиз ўзининг мўъмин дўстлари устида кофирларни хукмрон бўлишларига йўл қўймаган.

Демак ўзинг бир диққат қилчи сен мусулмонларни қайси тоифасидан бўласан? Ўзингни мўъминлар табақасига олиб чиқишга қодир бўлдингми? Агар шундай бўлса, демак кўриб турганингдек мана шу исломий изтирорий бадал хукумат, кофирларни бизларнинг устимизда хукмронлик қилишларига рухсат бермаган ва “дорул исломни” ва динни, номусни, обрўни, молни ва бизларни мавжудиятимизни мўъминлар сифатида кофирлардан махсусан секуляр,босқинчи кофирлардан, уларнинг махаллий ,ўғри шерикларидан, ички мунофиқлар тўдасидан мухофизат қилган, магар кўрмаяпсизларми?

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (3) ( 27 بُولِیم)

حاضِرگِی یَنگِی عَصردَگِی دارُ الاِسلامنِی نَمُونَه لَرِی (3) ( 27 بُولِیم)

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(26- قیسم)

مُؤمِنلَر مَنَه شوُندَی قُوَّتلَه نِیب یاردَم بِیرِیلگن وَ واحِد اوُمَّتدَه واحِد باشقَه رُوگه دَستوُر وَحدَتِیگه اِیرگشگن پَیتلَرِیدَه، بَرچَه اوُمَّتلَرنِی وَ مِللَتلَرنِی اوُرتَه سِیدَه اوُلَرنِی شَعنِی، جایگاهِی یُوقارِیگه کوُرتَرِیلَدِی: وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ (آل عمران/139) کُفرگه قَرشِی کوُرَشدَه سُوستلَشمَنگِیز وَ ( اُحُد جَنگِیدَگِی مَغلوُبِیَت سَبَبلِی) غَمگِین بُولمَنگِیز! اَگر (حَقِیقِی) اِیمان اِیگه لَرِی بُولسَنگِیزلَر، سِیزلَر اوُستوُن بُولگوُچِیدِیرسِیزلَر.

مَنَه بُو حالَتدَه، کافِرلَرنِینگ مُؤمِنلَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیک قِیلمَسلِیکلَرِی وَ مَنَه بُو یاردَملَر،غَلَبَه وَ حاکِمِیَت وَ باشقَه اوُمَّتلَرگه نِسبَتاً اَفضَل بُولِیشلِیک “مُسُلمانلَر” اوُچُون اِیمَس، بَلکِی “مُؤمِنلَر” اوُچُوندِیر، اَلله تَعالَی نِینگ سُنَّتلَرِیدَن بِیرِی شوُ بوُلگنکِی،هَمِیشَه مُؤمِنلَرنِی ناپاکلَردَن، مُنافِقلَر توُدَه سِیدَن، مُؤمِن بوُلمَگنلَردَن اَجرَتَدِی: مَّا کَانَ اللّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى مَا أَنتُمْ عَلَیْهِ حَتَّىَ یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ (آل عمران/179) اَلله مُؤمِنلَرنِی سِیزلَر بُولگن مَنَه بُو حالَتدَه ( یَعنِی کِیم مُؤمِن- اوُ، کِیم مُنافِقلِیگِی مَعلوُم بُولمَگن حالَتدَه) تَشلَب قوُیُوچِی اِیمَس. هَلِی اوُ ( اُحُددَه مُنافِقلَرنِی مُؤمِنلَردَن اَجرَتِیب قوُیگنِی کَبِی) ناپاکنِی پاکدَن اَجرَتَدِی.

مُؤمِنلَرنِی مُسُلمانلَردَن اَجرَتِیش، جُودا قِیلِیش اوُچُون بِیلگِیلَنگن مِعیار نِیمَه؟ بَعضِیلَرنِی اِدَّعا قِیلِیشلَرِیچَه: قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَکِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمَانُ فِی قُلُوبِکُمْ (حجرات/14) اَعرابِیلَر: “اِیمان کِیلتِیردِیک”، دِیدِیلَر. (اِی مُحَمَّد، اوُلَرگه) اَیتِینگ: “سِیزلَر اِیمان کِیلتِیرگنلَرِینگِیز یُوق، لِیکِن سِیزلَر “بوُیِینسُوندِیک، دِینگلَر، ( چُونکِی هَلِی- هَنوُز) اِیمان دِیللَرِینگِیزگه کِیرگن اِیمَسدِیر. دِیمَک مُسُلمانلَرنِی آرَسِیدَگِی مُؤمِنلَر کِیملَر؟ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ یَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ أُوْلَئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ (حجرات/15)‏ حَقِیقِی مُؤمِنلَر فَقَط اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اِیمان کِیلتِیرِیب، سوُنگرَه ( هِیچ قَندَی) شَک – شُبهَه قِیلمَگن وَ مالوُ- جانلَرِی بِیلَن اَلله یُولِیدَه کوُرَشگن ذاتلَردِیر. اَنَه اوُشَه لَرگِینَه ( اوُز اِیمانلَرِیدَه) صادِق بوُلگن ذاتلَردِیر.

مَنَه بُو صِیفَتلَرگه اِیگه بُولمَگن وَ اَهلِی جِهاد بِیلَن بِیر یُولدَه بُولمَگن کِیشِیلَر، اوُزلَرِینِی مُؤمِن دِیب اِدَّعا قِیلَدِیگن بُولِیشسَه، اوُلَر اوُزلَرِینِی اِدَّعالَرِیدَه راستگوُی اِیمَسلَر، اَمّا بُو اوُلَر اوُز صَفلَرِینِی مُنافِقلَر توُدَه سِینِی، یالغانچِیلَرنِی صَفِیدَن جُودا قِیلَه آلِیشمَیدِی، دِیگنِی اِیمَس، اوُلَر نِیمَه اوُچُون اوُزلَرِینِی مُؤمِنلَرنِی دائِرَه سِیگه کِیرگِیزَه آلِیشمَیدِی: إِلاَّ الَّذِینَ تَابُواْ وَأَصْلَحُواْ وَاعْتَصَمُواْ بِاللّهِ لاَ تَتَّخِذُواْ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاء مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَ وَأَخْلَصُواْ دِینَهُمْ لِلّهِ فَأُوْلَئِکَ مَعَ الْمُؤْمِنِینَ وَسَوْفَ یُؤْتِ اللّهُ الْمُؤْمِنِینَ أَجْراً عَظِیماً ‏(نساء/146) مَگر تَوبَه قِیلِیب اوُزلَرِینِی اوُنگلَه گن وَ اَلله گه باغلَه نِیب، دِینلَرِینِی اَلله اوُچوُن خالِص قِیلگن ذاتلَر – اَنَه اوُشَه لَرگِینَه مُؤمِنلَر بِیلَن بِیرگه بُولوُرلَر. یَقِیندَه اَلله مُؤمِنلَرگه اوُلوُغ اَجر عَطا اِیتَه جَک.

مَنَه بُو حالَتدَه سِیزلَر کافِرلَرنِینگ مُجاهِد مُؤمِنلَرنِی اوُستِیدَه هَرگِیز حُکمرانلِیگ قِیلمَسلِیکلَرِینِی کوُرَه سِیزلَر، چُونکِی اوُلَر واحِد اوُمَّتنِی، واحِد جَماعَتنِی قالِیبِیدَه باشقَرُو وَحدَتِی وَ دَستُور وَحدَتِی بِیلَن اَلله تَعالَی اوُلَر حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلگن کِیشِی جُملَه سِیدَن بُولِیشگن: « إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ» (صف/4) اَلبَتَّه اَلله اوُزِینِینگ یُولِیدَه گوُیا توُتَش بِینالَردِیک بِیر صَفگه تِیزِیلگن حاللَرِیدَه جِهاد قِیلَه دِیگن ذاتلَرنِی سِیوَر.

اَلله تَعالَی هَرگِیز اوُزِینِینگ مُؤمِن دوُستلَرِی اوُستِیدَه کافِرلَرنِی حُکمران بُولِیشلَرِیگه یُول قویُمَگن.

دِیمَک اوُزِینگ بِیر دِققَت قِیلچِی سِین مُسُلمانلَرنِی قَیسِی طائِفَه سِیدَن بُولَه سَن؟ اوُزِینگنِی مُؤمِنلَر طَبَقَه سِیگه آلِیب چِیقِیشگه قادِر بُولدِینگمِی؟ اَگر شوُندَی بوُلسَه، دِیمَک کوُرِیب توُرگنِینگدِیک مَنَه بُو اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت، کافِرلَرنِی بِیزلَرنِینگ اوُستِیمِیزدَه حُکمرانلِیک قِیلِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَگن وَ “دارُ الاِسلامنِی” وَ دِیننِی، نامُوسنِی، آبرُونِی،مالنِی وَ بِیزلَرنِی مَوجُودِیَتِیمِیزنِی مُؤمِنلَر صِیفَتِیدَه کافِرلَردَن مَخصُوصاً سِکوُلار، باسقِینچِی کافِرلَردَن، اوُلَرنِینگ مَحَلِّی، اوُغرِی شِیرِیکلَرِیدَن، اِیچکِی مُنافِقلَر توُدَه سِیدَن مُخافِظَت قِیلگن، مَگر کوُرمَیَپسِیزلَرمِی؟

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته