Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(25- қисмат)
Албатта масхара кардан хам боз даражоти дорадки баъзи аз онхо инсонро аз дин хориж мекунанд мисли масраха кардани аллох ва оёт ва қавонини шариати аллохки дар қуръон ва суннати сахих баён шуданд ва масхара кардани росулиш саллаллоху алайхи васаллам дар қолиби жук ва филмхойи комедий ва корикотур ва ғейрих:
وَلَئِن سَأَلْتَهُمْ لَیَقُولُنَّ إِنَّمَا کُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ قُلْ أَبِاللّهِ وَآیَاتِهِ وَرَسُولِهِ کُنتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ (توبه/65)
Агар аз онон бозхост куни,мегуянд: бози ва шўхи мекардем. Бигу: оё ба худо ва оёт ва пайғамбариш метавон бози ва шўхи кард?!
؟! لاَ تَعْتَذِرُواْ قَدْ کَفَرْتُم بَعْدَ إِیمَانِکُمْ(توبه/66)
Бигу: ( бо чанин маъзиратхойи бехуда) узрхохи накунид. Шумо пас аз иймон овардан, кофар шудаид.
Ин хамон даста аз шўхихойи астки инсон онхоро барои хандондан ва шод кардани дигарон ба кор мегирад дар холики хамин шўхи онро ба пойинтарин жохойи суқут мерасонад, ва ба андозайи боиси ғазаб ва хашми аллох таоло аз худиш мешавадки аллох таоло аз анжом дихандайи он рози намешавад магар инки уро вориди оташ кунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
:” ألا هل عسى رجلٌ منكم أن يتكلَّمُ بالكلِمةِ يُضحِكُ بها القومَ، فيَسقُطُ بها أَبعدَ مِنَ السماءِ، ألا هل عسى رجلٌ منكم أن يتكلمُ بالكلِمةِ يُضِحكُ بها أصحابَهُ، فيَسخَطُ الله بها عليهِ، لا يَرضىَ عنه حتى يُدخلِهُ النارَ “[1]
Даражайи пойинтар аз ин масхара карданхо барои тўлиди шодий нопасанд ва нобажо, ба масхара кардани мўъминин ба хамдигар бармегардадки онхоро ба даражайи фосиқин таназзул медихад на кофарин ва аллох таоло мефармояд:
: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا یَسْخَرْ قَومٌ مِّن قَوْمٍ عَسَى أَن یَکُونُوا خَیْراً مِّنْهُمْ وَلَا نِسَاء مِّن نِّسَاء عَسَى أَن یَکُنَّ خَیْراً مِّنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنفُسَکُمْوَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِبِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِیمَانِ وَمَن لَّمْ یَتُبْ فَأُوْلَئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ ).حجرات/11)
Эй касоники иймон овардаид! Набояд гурухи аз мардони шумо гурухи дигариро истихзо кунанд, шояд онон бехтар аз инон бошанд, ва набояд занони занони дигариро истихзо кунанд, зеро чи басо онон аз инон хубтар бошанд, ва хамдигарро таъна назанид ва мовриди айбжуйи қарор надихид, ва екдигарро бо алқоби зишт ва нопасанд махонид ва маномид.( барои мусалмон) чи бад ва фусуқ аст, баъди аз иймон овардан! Касоники ( аз чанин аъмоли ва ақволи) даст барнадоранд ва тўвба накунанд, ишон золим ва ситамгаранд.
- Дастайи дигар аз хад ва марзхойи шодийи манъ шуда ва нопасанд аз назари қолиб аст; мисли ханда ба манзури азият кардан, бо ихонат ва тахқир ва ё тарсондани муслиминки хукми азиятро дорад:
- Ё мисли мужриминики дар дунё ба ахли иймон ба хотири табаъиятишон аз қавонини шариати аллох механданд:
: إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ(مطففین/29)
Мужримин пейваста ( дар дунё) ба мўъминин механданд. Аммо мўъминин дар қиёмат новбатишон мерасад ва онвақт астки мўъминин ба ин мужримин механданд:
فَالْیَوْمَ الَّذِینَ آمَنُواْ مِنَ الْکُفَّارِ یَضْحَکُونَ (مطففین/34)
Лизо имруз ( ки рузи сазо ва жазойи қиёмат аст) мўъминон ба кофарон механданд ва ришхандишон мекунанд.
Барои хамин аст ин ханда ва шодийи онхо дар дунё ба нисбати қиёмат хийли кам ва ночиз аст ва аллох таоло мефармояд:
فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وَلْيَبْكُوا كَثِيرًا جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ (توبه/82)
(бигузор дар ин жахон бар асари масхара кардани мўъминон) андаки биханданд ва ( аммо лозим аст бидонандки бояд дар он жахон) бисёр гиря кунанд, ин жазойи корхойи астки мекунанд.
Дар инжо ин хандидан ва шодий кардан ва шўхийи нобажо ва манфий фарқи надорад боиси азияти рухийи мўъминин бишавад ё жисмий.
(идома дорад……..)
[1] صحيح الترغيب والترهيب – الألباني 2877 / رواه أبو الشيخ أيضا بإسناد حسن ورواه عن علي بن زيد عن الحسن مرسلا
