نویسنده: admin

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(61- қисм)

Албатта росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан хам ғариблар қандай кишилар экани борасида савол сўралган? У киши уни жавобига мархамат қилганлар:

« الذين يَصْلِحون إذا فسد الناس»

ёки бошқа бир лафзда:

«يُصلِحون ما أفسد الناس من سنتي»

одамлар йўқотган мени суннатларимни ислох қилишади; ёки бошқа бир лафзда:

«هم النُّزَّاعُ مِنَ الْقَبَائِلِ »

қавм ва қабиладан узоқлашишади, ёки бошқа бир лафзда:

أُنَاسٌ صَالِحُونَ قَلِيلٌ فِي نَاسِ سَوْءٍ كَثِيرٍ، مَنْ يَعْصِيهِمْ أَكْثَرُ مِمَّنْ يُطِيعُهُمْ

жуда кўп ёмон инсонларни орасидаги оз сонли солих инсонлар, уларга осий бўлган кимсалар уларга итоат қиладиганлардан кўра кўпроқдур.

Мана бу сифатларни бизлар турли-хил, тарқоқ  жамоатлардаги ўзимизнинг биродарларимизда кўрганмиз ва кўряпмиз. Аммо хамма одамларни орасидаги барча фасодларни илдизи бўлган ва қолган хамма фасодлар мана бу уммул фасодни булоғидан келиб чиққан  асосий иллат қайси? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ،عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ

Исломни дастаглари бирма-бир синдирилади, дастагларидан бири нобуд бўлган пайтида одамлар уни яқинидаги дастагга чанг солишади, уларнинг аввали хукмни синдирилишидур ( худони қонуни асосида хукм қилишни бир четга суришади) ва уларни охиргиси намоздур ( намозни тарк қилишади ,хозирги вақтдаги биз кўриб турган кўп сонли  намозни тарк қилувчилар ва намоз ўқимайдиганлар). Биринчи бўлиб фасод бўлган асос хокимият ва аллохни шариатидаги қонунлар асосида хукм қилиш бўлди, мана бу уммул фасодни кетидан бошқа минглаб фасодлар ва касалликлар мусулмонларни орасида тарқалди ва охирида навбат  намозни тарк қилишга етиб келди. Яъни аллохни шариатидаги қонунлар асосида хукмни тарк қилишдан тортиб то намозни тарк қилишгача бўлган мусулмонлар дучор бўлишган  мусибатлар, фасодларни хаммаси хукумат ва аллохни шариати билан хукм қилмасликдан келиб чиққан, агар мана бу уммул фасод ислох бўлмас экан бошқа ишлар хам ислох бўлмайди.

  Хўп, энди одамларни фасод қилган мана бу уммул фасодни ислох қилиш учун кимларни қонидан фойдаланишяпти?

« الذين يَصْلِحون إذا فسد الناس»؛

кимлар нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қайтаришни ва  бошқалар фасод қилган росулуллох саллаллоху алайхи васалламни суннатларининг пойдеворини яна  янгидан ислох қилишни хохлашяпти?

«يُصلِحون ما أفسد الناس من سنتي»؛

мана бундай мақсадларни қўлга киритиш учун кимлар ўзларини қабилаларидан, қавмларидан узоқшашишган ва ё хатто уларни узоқлаштириб юборишган?

«هم النُّزَّاعُ مِنَ الْقَبَائِلِ»؛

Жуда кўп ёмон равишга эга одамларни орасида тиқилиб қолган ва уларни сўзларига қулоқ соладиган кишиларни сонидан  уларни сўзларини қабул қилмайдиган кишиларни сони кўпроқ бўлган кишилар кимлар?    

«أُنَاسٌ صَالِحُونَ قَلِيلٌ فِي نَاسِ سَوْءٍ كَثِيرٍ ، مَنْ يَعْصِيهِمْ أَكْثَرُ مِمَّنْ يُطِيعُهُمْ»

Сиз кўриб турган мана бу кишиларни хаммаси пўлатдек ирода ва мустахкам иймон билан аллохни шариатидаги қонунларни ижро қилувчи исломий хукуматни қайтариш учун ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни суннатларини дифоъ қилиш учун секуляристларнинг, бутун жахон босқинчи кофирларнинг, махаллий муртадларнинг ва махаллий мунофиқларнинг иттифоқига қарши ўзларининг  қитоли, қуролли жангини бошлашган ва аллох билан  ўзларининг  жонларини жаннатни эвазига муомала қилишган, улар росулуллох саллаллоху алайхи васалламни харгиз яқиндан кўришган эмас, бундан ташқари улар  қуръондан бошқа  сахобалар кўзлари билан кўрган мўъжизаларни хам кўришмаган, улар ўша исломий мухитни хам тажриба қилишган эмас, улар худди сахобаларга ўхшаб кундалик эхтиёжларига жавоб берадиган ва ихтилофларини бартараф қиладиган ягона маржаъга хам эга эмаслар, сахобалар эга бўлган бошқа ўнлаб неъматлардан хам бахраманд бўлишмаган, шунга қарамасдан улар росулуллох саллаллоху алайхи васалламни рисолатларига иймон келтиришади ва аллох билан муомала хам қилишади: 

إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه/111)

Албатта, аллох мўъминларнинг жонларини ва молларини улардан жаннат баробарига сотиб олди – улар аллох йўлида жанг қилишиб (кофирларни) ўлдирадилар ва (ўзлари хам аллох учун шахид бўлиб) ўлдириладилар. (Бундай мўъминларга жаннат берилишига) аллох таврот, инжил ва қуръонда ўзининг хақ ваъдасини бергандир. Аллохдан хам ахдига вафодорроқ ким бор? Бас, (эй мўъминлар), қилган бу савдоларингиздан шод бўлингиз. Мана шу хақиқий буюк бахтдир.

Ха, сиз кўриб турган мана бу азизлар росулуллох саллаллоху алайхи васалламни кўрмасдан туриб иймон келтиришган ва ихтиёр қилишган қуролли қиёмлари билан ўзларини аллохни бандалигидан бошқа барча кишанлардан озод қилишган ва ўзларини фирқайи ножияни йўлига жойлаштиришган ва улар  ўзларининг  қонлари билан аллохни шариатидаги қонунлар ва аллохни дастурлари ва росули уларни наздида хаётларидан кўра хам қадр-қийматда юқорироқ эканига шаходат беришяпти.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(61- قیسم)

اَلبَتَّه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمدَن هَم غَرِیبلَر قَندَی کِیشِیلَر اِیکَه نِی بارَه سِیدَه سَوال سوُرَلگن؟ اوُ کِیشِی اوُنِی جَوابِیگه مَرحَمَت قِیلگنلَر: « الذين يَصْلِحون إذا فسد الناس» یاکِی باشقَه بِیر لَفظدَه:  «يُصلِحون ما أفسد الناس من سنتي» آدَملَر یُوقاتگن مِینِی سُنَّتلَرِیمنِی اِصلاح قِیلِیشَه دِی؛ یاکِی باشقَه بِیر لَفظدَه: «همالنُّزَّاعُ مِنَ الْقَبَائِلِ »  قَوم وَ قَبِیلَه دَن اوُزاقلَه شِیشَه دِی، یاکِی باشقَه بِیر لَفظدَه:  أُنَاسٌ صَالِحُونَ قَلِيلٌ فِي نَاسِ سَوْءٍ كَثِيرٍ، مَنْ يَعْصِيهِمْ أَكْثَرُ مِمَّنْ يُطِيعُهُمْ^[1]  جُودَه کوُپ یامان اِنسانلَرنِی آرَه سِیدَگِی آز سانلِی صالِح اِنسانلَر، اوُلَرگه عاصِی بوُلگن کِیمسَه لَر اوُلَرگه اِطاعَت قِیلَه دِیگنلَردَن کوُرَه کوُپراقدِیر.

مَنَه بُو صِیفَتلَرنِی بِیزلَر توُرلِی- هِیل، تَرقاق جَماعَتلَردَگِی اوُزِیمِیزنِینگ بِرادَرلَرِیمِیزدَه کوُرگنمِیز وَ کوُریَپمِیز. اَمّا هَمَّه آدَملَرنِی آرَه سِیدَگِی بَرچَه فَسادلَرنِی اِیلدِیزِی بوُلگن وَ قالگن هَمَّه فَسادلَر مَنَه بُو اُمُّ الفَسادنِی بوُلاغِیدَن کِیلِیب چِیققَن اَساسِی عِللَت قَیسِی؟  رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:   لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ،عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ^[2]  اِسلامنِی دَستَگلَرِی بِیرمَه – بِیر سِیندِیرِیلَه دِی، دَستَگلَردَن بِیرِی نابوُد بوُلگن پَیتِیدَه آدَملَر اوُنِی یَقِینِیدَگِی دَستَگگه چَنگ سالِیشَه دِی، اوُلَرنِینگ اَوَّلِی حُکمنِی سِیندِیرِیلِیشِیدوُر ( خُدانِی قانوُنِی اَساسِیدَه حُکم قِیلِیشنِی بِیر چِیتگه سوُرِیشَه دِی) وَ اوُلَرنِی آخِیرگِیسِی نَمازدوُر( نَمازنِی تَرک قِیلِیشَه دِی، حاضِرگِی وَقتدَه بِیز کوُرِیب توُرگن کوُپ سانلِی نَمازنِی تَرک قِیلوُچِیلَر وَ نَماز اوُقِیمَیدِیگنلَر). بِیرِینچِی بوُلِیب فَساد بوُلگن اَساس حاکِمِیَت وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر اَساسِیدَه حُکم قِیلِیش بوُلدِی، مَنَه بوُ اُمُّ الفَسادنِی کِیتِیدَن باشقَه مِینگلَب فَسادلَر وَ کَسَللِیکلَر مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَه تَرقَلدِی وَ آخِیرِیدَه نَوبَت نَمازنِی تَرک قِیلِیشگه یِیتِیب کِیلدِی. یَعنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر اَساسِیدَه حُکمنِی تَرک قِیلِیشدَن باش تارتِیب تا نَمازنِی تَرک قِیلِیشگه چَه بوُلگن مُسُلمانلَر دوُچار بوُلِیشگن مُصِیبَتلَر، فَسادلَرنِی هَمَّه سِی حُکوُمَت وَ اَلله نِی شَرِیعَتِی بِیلَن حُکم قِیلمَسلِیکدَن کِیلِیب چِیققَن، اَگر مَنَه بوُ اُمُّ الفَساد اِصلاح بوُلمَس اِیکَن باشقَه اِیشلَر هَم اِصلاح بوُلمَیدِی.

حوُپ، اِیندِی آدَملَرنِی فَساد قِیلگن مَنَه بُو اُمُّ الفَسادنِی اِصلاح قِیلِیش اوُچُون کِیملَرنِی قانِیدَن فایدَه لَه نِیشیَپتِی؟  « الذين يَصْلِحون إذا فسد الناس»؛ کِیملَر نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی قَیتَه رِیشنِی وَ باشقَه لَر فَساد قِیلگن رَسُولُ الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سُنَّتلَرِینِینگ پایدِیوارِینِی یَنَه یَنگِیدَن اِصلاح قِیلِیشنِی هاحلَشیَپتِی؟  «يُصلِحون ما أفسد الناس من سنتي»؛  مَنَه بُو مَقصَدلَرنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون کِیملَر اوُزلَرِینِی قَبِیلَه لَرِیدَن، قَوملَرِیدَن اوُزاقلَه شِیشگن وَ یا حَتَّی اوُلَرنِی اوُزاقلَشتِیرِیب یوُبارِیشگن؟   «هم النُّزَّاعُ مِنَ الْقَبَائِلِ»؛ جُودَه کوُپ یامان رَوِیشگه اِیگه آدَملَرنِی آرَه سِیدَه تِیقِیلِیب قالگن وَ اوُلَرنِی سوُزلَرِیگه قوُلاق سالَه دِیگن کِیشِیلَرنِی سانِیدَن اوُلَرنِی سوُزلَرِینِی قَبُول قِیلمَیدِیگن کِیشِیلَرنِی سانِیدَن  کوُپراق بوُلگن کِیشِیلَر کِیملَر اوُزِی؟   «أُنَاسٌ صَالِحُونَ قَلِيلٌ فِي نَاسِ سَوْءٍ كَثِيرٍ ، مَنْ يَعْصِيهِمْ أَكْثَرُ مِمَّنْ يُطِيعُهُمْ»^[3]

سِیز کوُرِیب توُرگن مَنَه بُو کِیشِیلَرنِی هَمَّه سِی پوُلَتدِیک اِرادَه وَ مُستُحکَم اِیمان بِیلَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اِجرا قِیلوُچِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی قَیتَه رِیش اوُچُون وَ رَسُولُ الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سُنَّتلَرِینِی دِفاع قِیلِیش اوُچُون سِکوُلارِیستلَرنِینگ، بُوتوُن جَهان باسقِینچِی کافِرلَرنِینگ، مَحَلِّی مُرتَدلَرنِینگ وَ مَحَلِّی مُنافِقلَرنِینگ اِتِّفاقِیگه قَرشِی اوُزلَرِینِینگ قِتالِی، قوُراللِی جَنگِینِی باشلَشگن وَ اَلله بِیلَن اوُزلَرِینِینگ جانلَرِینِی جَنَّتنِی عِوَضِیگه مُعامَلَه قِیلِیشگن، اوُلَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی هَرگِیز یَقِیندَن کوُرِیشگن اِیمَس، بوُندَن تَشقَرِی اوُلَر قُرآندَن باشقَه صَحابَه لَر کوُزلَرِی بِیلَن کوُرگن مُعجِیزَه لَرنِی هَم کوُرِیشمَه گن، اوُلَر اوُشَه اِسلامِی مُهِیطنِی هَم تَجرِیبَه قِیلِیشگن اِیمَس، اوُلَر حوُددِی صَحابَه لَرگه اوُحشَب کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه جَواب بِیرَه دِیگن وَ اِیختِلافلَرِینِی بَرطَرَف قِیلَه دِیگن یَگانَه مَرجَعگه هَم اِیگه اِیمَسلَر، صَحابَه لَر اِیگه بوُلگن باشقَه اوُنلَب نِعمَتلَردَن هَم بَهرَمَند بوُلِیشمَه گن، شوُنگه قَرَمَسدَن اوُلَر رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رِسالَتلَرِیگه اِیمان کِیلتِیرِیشَه دِی وَ اَلله بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیشَه دِی:   إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه/111)  اَلبَتَّه، اَلله مُؤمِنلَرنِینگ جانلَرِینِی وَ ماللَرِینِی اوُلَردَن جَنَّت بَرابَرِیگه ساتِیب آلدِی – اوُلَر اَلله یوُلِیدَه جَنگ قِیلِیشِیب ( کافِرلَرنِی) اوُلدِیرَه دِیلَر وَ ( اوُزلَرِی هَم اَلله اوُچُون شَهِید بوُلِیب) اوُلدِیرِیلَه دِیلَر. ( بوُندَی مُؤمِنلَرگه جَنَّت بِیرِیلِیشِیگه) اَلله توُرات، اِنجِیل وَ قُرآندَه اوُزِینِینگ حَق وَعدَه سِینِی بِیرگندِیر. اَلله دَن هَم عَهدِیگه وَفادارراق کِیم بار؟ بَس، ( اِی مُؤمِنلَر)، قِیلگن بُو سَودالَرِینگِیزدَن شاد بوُلِینگِیز. مَنَه شُو حَقِیقِی بوُیوُک بَحتدِیر.

حَه،سِیز کوُرِیب توُرگن مَنَه بُو عَزِیزلَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی کوُرمَسدَن توُرِیب اِیمان کِیلتِیرِیشگن وَ اِیختِیار قِیلِیشگن قوُراللِی قِیاملَرِی بِیلَن اوُزلَرِینِی اَلله نِی بَندَه لِیگِیدَن باشقَه بَرچَه کِیشَنلَردَن آزاد قِیلِیشگن وَ اوُزلَرِینِی فِرقَه یِی ناجِیَه نِی یوُلِیگه جایلَشتِیرِیشگن وَ اوُلَر اوُزلَرِینِینگ قانلَرِی بِیلَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر وَ اَلله نِی دَستوُرلَرِی وَ رَسُولِی اوُلَرنِی نَزدِیدَه حَیاتلَرِیدَن کوُرَه هَم قَدر- قِیمَتدَه یوُقارِیراق اِیکَه نِیگه شَهادَت بِیرِیشیَپتِی.

(دوامی بار…….)

---

[1] مسند أحمد بن حنبل

[2]الإمام أحمد في باقي مسند الأنصار، برقم 21139./ والطبراني في المعجم الكبير وابن حبان في صحيحه بإسناد جيد عن أبي أمامة الباهلي رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم

[3] مسند أحمد بن حنبل

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(61- قسمت)

البته از رسول الله صلی الله علیه وسلم هم پرسیده می شود غرباء چه کسانی هستند؟ و در جواب می فرماید:« الذين يَصْلِحون إذا فسد الناس»  یا در لفظی دیگر:«يُصلِحون ما أفسد الناس من سنتي» سنتهای مرا که مردم از بین برده اند، اصلاح می کنند؛ یا در لفظی دیگر:«هم النُّزَّاعُ مِنَ الْقَبَائِلِ » کسانی که از قوم و قبیله دوری می کنند، یا در لفظی دیگر:أُنَاسٌ صَالِحُونَ قَلِيلٌ فِي نَاسِ سَوْءٍ كَثِيرٍ، مَنْ يَعْصِيهِمْ أَكْثَرُ مِمَّنْ يُطِيعُهُمْ[1] انسانهای صالح کمی در میان انسانهای بد زیادی، آنانی که ازآنها سرپیچی می کنند بیشتر از آنانی هستند که ازآنها پیروی می کنند.

این صفات را ما در بسیاری از برادران خودمان در جماعتهای مختلف و متفرق دیده و می بینیم . اما آن علت اساسی که ریشه ی تمام فسادها در میان مردم است چیست که تمام مفاسد دیگر از این ام الفساد سرچشمه گرفتند؟ رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ،عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ[2]دستگیره های اسلام یک به یک شکسته می شود، هرگاه یک دستگیره نابود شود مردم به آنچه نزدیک آن است چنگ می زنند، اول آنها شکستن حکم است (حکم بر اساس قانون خدا را رها می کنند) و آخر آنها نمازاست (نماز را ترک می کنند مثل همین تارکین نماز و نماز نخونهائی که به وفور می بینیمشون .( اولین بنیانی که فاسد شد حاکمیت و حکم کردن بر اساس قانون شریعت الله بود، به دنبال این ام الفساد هزاران فساد و بیماری دامن گیر مسلمین شد تا اینکه به ترک نماز رسیدند. یعنی از ترک حکم کردن بر اساس قانون شریعت الله تا ترک نماز هر مصیبت و فسادی که مسلمین به آن دچار شدند و می شوند ناشی از فساد حکومتی و عدم تحکیم به شریعت الله است، و تا این ام الفساد اصلاح نشود  دیگر امور هم  اصلاح نمی شوند.

خوب حالا چه کسانی برای اصلاح این ام الفساد که مردم را فاسد کرده است با خونشان مشغول اصلاحگری هستند؟ « الذين يَصْلِحون إذا فسد الناس»؛ چه کسانی هستند که می خواهند حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ را برگردانند و این سنت زیر بنائی رسول الله صلی الله علیه وسلم را که دیگران به فسادش کشاندند را دوباره اصلاح کنند؟ «يُصلِحون ما أفسد الناس من سنتي»؛  چه کسانی هستند که برای رسیدن به چنین هدفی از قوم و قبیله ی خودشان دور شده اند و یا حتی دورشان کرده اند؟ «هم النُّزَّاعُ مِنَ الْقَبَائِلِ»؛ چه کسانی هستند که در میان مردمان بد روش زیادی گیر کرده اند و تعداد آنانی که حرفایشان را نمی پذیرند از تعداد آنانی که ازآنها حرف شنویی دارند بیشترند؟ «أُنَاسٌ صَالِحُونَ قَلِيلٌ فِي نَاسِ سَوْءٍ كَثِيرٍ ، مَنْ يَعْصِيهِمْ أَكْثَرُ مِمَّنْ يُطِيعُهُمْ»[3]

تمام اینهائی که می بینید با اراده ای پولادین و ایمانی راسخ برای بازگرداندن حکومت اسلامی مجری قانون شریعت الله، و دفاع از سنتهای رسول الله صلی الله علیه وسلم با اتحادیه ی سکولاریستها و کفار اشغالگر جهانی و مرتدین محلی و منافقین بومی قتال و جنگ مسلحانه ی  خودشان را شروع کرد ه اند، و جان خودشان را با الله در عوض بهشت معامله کرده اند، هرگز رسول الله صلی الله علیه وسلم را از نزدیک ندیده اند، غیر از قرآن هیچ یک از معجزاتی که اصحاب با چشم سر دیده بودند را اینا ن ندیده اند، آن محیط اسلامی را تجربه نکرده اند، مثل صحابه ی کرام تنها یک مرجع واحد برای پاسخگوئی به نیازهای روزشان و برطرف کردن اختلافاتشان ندارند، و از دهها نعمت دیگر صحابه ی کرام برخوردار نیستند با این وجود به پیام رسول الله صلی الله علیه و سلم ایمان می آورند و با الله وارد معامله ی خرید و فروش می شوند:  إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه/111) بیگمان خداوند (کالای) جان و مال مؤمنان را به (بهای) بهشت خریداری می‌کند(آنان باید) در راه خدا بجنگند و بکشند و کشته شوند . این وعده‌ای است که خداوند آن را در (کتابهای آسمانی) تورات و انجیل و قرآن وعده راستین آن را داده است، و چه کسی از خدا به عهد خود وفاکننده‌تر است‌؟ پس به معامله‌ای که کرده‌اید شاد باشید، و این پیروزی و رستگاری بزرگ است .‏

بله این عزیزانی که می بینید بدون آنکه رسول الله صلی الله علیه وسلم را ببینند به اوایمان آورده اند، و با قیام مسلحانه ای که انتخاب کرده اند خوشان را از تمام قیود غیر از بندگی الله آزاد کرده اند، و خودشان را در مسیر فرقه ی ناجیه قرار داده اند، و می خواهند با خون خودشان شهادت بدهند که قانون شریعت الله و دستورات الله و رسولش نزدشان بالاتر و ارزشمند تر از حیات و زندگی آنان است.

(ادامه دارد…….)

---

[1] مسند أحمد بن حنبل

[2]الإمام أحمد في باقي مسند الأنصار، برقم 21139./ والطبراني في المعجم الكبير وابن حبان في صحيحه بإسناد جيد عن أبي أمامة الباهلي رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم

[3] مسند أحمد بن حنبل

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(150- қисмат)

Холо рахбари ин уммат –дар хар сатхики қарор гирифта бошад – танхо маржаъи таъйин кунандайи астки мушаххас мекунад бо дар назар гирифтани усули собит ва аслийи қонуни шариати аллох, мутаносиби бо вазъи мовжуди жахоний ва мантақаий ва дохилий,ва мутаносиб бо ниёзхойи рузи муслимин, мафод ва муддати ин пеймонхо чигуна бояд бошад. ин яъни инки дипломосий мутағаййир аст, ва муслимин лозим аст ин тағйиротро аз коноли шўройи улил амр ва рахбарияти он се конол бигирандки мустақиман ба “ самиъна ва атоъна” йи хар мўъмини гира хурда аст.

Чун дипломосий ва равиши бархурд бо куффор бо инки доройи усули собити мисли маъдани охан аст, аммо барои расидан ба ахдофиш мутаносиби бо шароити мутағаййир замоний ва маконий, тағйир ва тахаввулоти мутаъаддидиро тажруба мекунад, ва мумкин аст барои расидан ба ек хадаф аз равишхойи мухталифи мутаносиби бо вазъи мовжуд замоний ва маконий ва ниёзхойи рузи муслимин истефода бишавад.

Яъни читури маъдани охан собит аст ва мутаносиби бо шароит мутағаййири замон ва макон, ва ниёзхойи руз, дар заминахойи корбурдиш тағйир ва тахаввулоти мутаъаддидиро ба худиш дида аст, метавонем бигуемки маъдани охан дар заминахойи корбурдиш, мохияти мутахаввили дорад ва собит ва мутлақ нест.

Дипломосийй исломий хам аз замони аввалин пайғамбар то охарин фристода, ва бахусус аз замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  то рузи қиёмат, мутаносиб бо тағйироти замоний ва маконий ва вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи муслимин – бо хифзи усул – тахаввулоти зиёдийро дар заминайи рафъи ниёзхойи рузи муслимин, ва посухгуйи ба ниёзхойи рузи муслимин ва вазъи мовжуд дошта  ва хахад дошт.

Албатта ин тағйир ва тахаввулот дар чигунагийи бархурд бо куффор хам оддий аст, чун мумкин аст қудрати муслимин дар замонхо ва маконхойи мухталиф кам ё зиёд бошад, ё барои расидан ба ахдофи мушаххас, муслимин мутаносиби бо шароити сиёсийи рузи худишон, ва мовқеияти хукумати тоғутийи мантақаий, ва шароити бейнал милалий, мажбур бишавандки бо табаъияти аз усули собити қонуни шариати аллох аз шевахойи ба рузи барои расидан ба ахдофишон истефода кунанд.

Возих аст замоники аз ин маъданики бояд мутаносиб бо ниёзхойи рузи муслимин аз он истефода бишавад, намешавад интизор доштки дар қонуни ислом ба ин амр ишора шуда бошадки аз ин маъдан дар солхойи оянда чи истефодайи бояд бишавад, ё ек равиширо дар ек дўврайи замоний ва маконийи хосси бидуни таважжух ба шароити замони ва макони ва ниёзхойи руз, онро ба унвони ек улгу бар оянда тахмил кард; балки қонуни шариати аллох бо маърифийи усули собит, чигунагийи истефода аз ин маъданро – мисли умури низомий ва хамл ва нақл ва пизишкий ва соири умури мушобих – ба ижтиходи шўройи улил амри уммат аз коноли се абзори вогузор карда астки еки аз ин се абзор мутаносиби бо вазъи мовжуди муслимин ва шароити мантақаий ва бейнал милалийи жомеъайи куффор ва мутаносиби бо ниёзхойи рузи муслимин ижтиходи вохидишро аз забони амир ва рахбари худиш ба муслимин ироя медихад.

Дар инжо рахбариятики аз тариқи еки аз ин се абзор ба вужуд омада аст сипар мешавад, ва бояд дар хар амри ба у ва ба находхойи тахти пушиши мисли шўройи улил амри мутахассисин панох бурд:

وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83)

Ва замоники корики мужиб натарсидан ё тарсидан аст ба онон мерасад, онро пахш ва пароканда мекунанд. Агар ингуна афрод,сухан гуфтан дар ин бораро ба пайғамбар ва волийи амрхойи худ вогузор кунанд, танхо касони аз ин хабари ишон иттлоъ пейдо мекунандки шўройи халлу  ақд ва улил амранд ва ончи лозима аз он дарк ва фахм мекунанд. Агар фазл ва рахмати худо шуморо дар бар намегирифт жуз андаки аз шумо хамма аз шайтон пейравий мекардид.

Возих астки шумо ба чи мезони ба ин рахбарият ва ба шўройи улил амри он эътимод дорид ба хамон мезон хам ба дипломосийхойи мутағаййири онхо дар баробари душманон эътимод хохид дошт. Чи ба хикмати ин тағйир ва тахаввулоти мутаносиби бо ниёзи руз ва вазъи мовжуди муслимин пей бибарид чи мисли масоили амниятий ва жахоний ба хикмати ин тағйир ва тахаввулот пей набарид. Чи бифахмид ё нафахмидки чиро рахбарият ин хамма имтиёз дар пеймони Мадина ба яхудиён медихад, ё инхамма имтиёз ба мушрикин ва секуляристхойи қурайш дар пеймони худайбия медихад, мухим ин аст ба рахбарият ва шўройи улил амри мутахассисин хамчун ек сипар эътимод дорид. Мухим ин аст.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(149- қисмат)

Тасаввур кунид солхо баъад аз ғазвайи бадр, фатхи Макка дар натижайи хамлайи секуляристхойи қурайш ба қабилайи аз секуляристхойи хам пеймони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам анжом шуд. Ин хамлайи секуляристхойи қурайш ба секуляристхойи бани хузоъаки хам пеймони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буданд ба манзилайи нақзи пеймони сулхи худайбия талаққий шуд ва асбоби фатхи Макка ва суқути пойтахти секуляристхо дар жазиратул арабро фарохам кард.

Ба ин шева росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо қабоили кучаки секуляр ва мушрики мухталифи пеймон мебастанд, ва худишро мулзам ба пойбанд будан ба мафоди пеймон ва муддати пеймон мекарданд; ва хатто замоники сурайи тўвба ва дастури ба бароат ва кушт ва куштори мушрикин ва секуляристхо нозил мешавад ин даста аз мушрикин ва секуляристхойики бо хукумати исломий пеймон доштанд то замони тамом шудани муддати пеймонишон аз жанги мусаллахонайи муслимин мустасно мешаванд.

إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِکِینَ ثُمَّ لَمْ یَنقُصُوکُمْ شَیْئاً وَلَمْ یُظَاهِرُواْ عَلَیْکُمْ أَحَداً فَأَتِمُّواْ إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ ‏(توبه/4)

Аммо касоники аз мушрикин бо онон пеймон бастаид ва инхо чизи аз он кам накарданд ( ва пеймонро комилан риоят намуданд) ва аз каси бар зидди шумо пуштибоний накарданд, пеймони ононро то поёни муддати замоники таъйин карданд мухтарам шуморид ва бидон вафо кунид. Бегумон худованд пархезгоронро дуст медорад.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам ба Али ибни Аби Толиб мефармояд:” ин оёти садри сурайи бароатро хамрохи худ бибар ва дар рузи ийди қурбон замоники мардум дар мино жамъ мешаванд ба онон эълом кунки: хеч кофари ба бехишт намеравад, соли дигари хеч мушрики дар хаж хозир нашавад, хеч барахнайи тавофи хонайи худору накунад, ва хар каси бо росули худо пеймони дорад он пеймон то поёни мухлати худиш мўътабар аст”.

Дар инжо мухим нест муддати ин пеймон мисли бани замра хамишаги аст “ то дар дарё садафий хаст”

مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً

Ё муддати муайяни барояш таъйин шуда аст, мухим пойбанд будан ба мафод ва муддати ин пеймонхостки

أَوفُوا بِالعَهدِ إنَّ العَهدَ كانَ مَسئُولـاً (اسراء/34)

Ва ба ахд ва пеймон вафо кунид, чироки( рузи қиёмат) аз ахд ва пеймон пурсида мешавад.

Яъни замоники пойтахти секуляристхойи қурайш хам фатх мешавад , ва дўврони хукмрони секуляристхо дар шибхи жазирайи арабистон хотима дода мешавад, ва қонуни шариати аллох харфи аввалро дар жомеъа мезанад. Ва поксозийи жомеъа аз мушрикин ва секуляристхо шуруъ мешавад, боз ин куффори мушрик ва секулярики бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хукумати исломий пеймон доранд аз ин кушт ва куштор дар амон мемонанд то замоники муддати пеймонишон тамом мешавад

:«فَأَتِمُّوا إِلَیهِم عَهدَهُم إِلَی مُدَّتِهِم» (توبه/ 4)

Дар инжо мушаххас ва возих астки хам мафоди пеймонномахо ва хам муддати пеймонномахо мутаносиб бо “вазъи мовжуд” ва “ ниёзхойи рузи” муслимин ва танхо тавассути амир ва рахбари уммати исломий таъйин мешаванд. Ва арз кардемки уммат хам танхо аз тариқи он се абзор ташкил мешавад: ё хукумати исломий ала минхажин нубувват, ё дар сурати набуди он, тавассути хукумати бадили изтирорийи исломий, ё дар сурати адами вужуди ин,тавассути мажлиси вохиди мужохидин, ин уммат шикл мегирад, ва баъди аз охарин фристода, дар сарзаминхойи исломий, хеч рохи ғейри аз ин се рох барои ташкили ин уммат вужуд надорад, барои хамин астки пеймонхойи гуруххойи мутафарриқ бо куффори жахоний ва мантақаий хеч машруъияти надорад ва танхо муслиминро гумрох ва абзори дасти куффори жахоний ва мантақаий мекунанд.

(идома дорад)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(60- қисм)  

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам жиходга амр қилган пайтларида, жамоатга амр қилишликни хамма нарсадан олдин келтирадилар:

«وَأَنَا آمُرُكُمْ بِخَمْسٍ اللَّهُ أَمَرَنِي بِهِنَّ: بِالْجَمَاعَةِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَالْهِجْرَةِ وَالْجِهَادِ»

“ Мен сизларни  аллох таоло менга амр қилган бешта нарсага амр қиламан; жамоатга, амирни фармонига қулоқ солишга, амирга итоат қилишга, хижратга ва худони йўлидаги жиходга.”

Энди агар вохид уммат ва вохид жамоат ва вохид имом хам мавжуд бўлмаса, уни ўрнига гумрох рахбарлар ва даъватчилар 

«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

доъийлар одамларни жаханнам дарвозалари томон чақирсалар ва улар худди мусулмонлардек исломий адабиёт билан росулуллох саллаллоху алайхи васалламга ўхшаб сухбат қилишса:

 «هُمْ قَوْمٌ مِنْ جِلْدَتِنَا، يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا»

улар бизлардан бўлишади ва бизни забонимиз билан сўзлашади,

«مَنْ أَجَابَهُمْ إِلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا»

кимки уларни чақириғини ижобат қилса, уни оловга ташлашади; мана бу холатда нима қилиш керак? Хамма

«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

дан узоқлашиш керак бўлади.  

فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا

мана бу холатда, хамма гурухлардан узоқлашгин.”

Гўёки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бизларнинг бугунги кунимиз учун сухбат қилганга ўхшайди, у киши бизлар учун нусха ёзиб бергандеклар, яъни каттароқ шўроларга қўшилишга ва вохид уммат, хамда вохид жамоат сари харакат қилишга  мойил бўлмаган ва тафарруқ,саргардонлик, гумрохлик йўлида юрган   кичик шўролар ва умматлар ва кичик жамоатларга нисбатан қандай муносабатда бўлишимиз  борасида сўзлагандеклар.

Мана бундай ўринларда мусулмонлар диққат билан назар ташлашлари ва қайси жараёнлар каттароқ шўроларни ё  нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ё хатто исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил қилиш ва вохид умматни, вохид жамоатни ташкил қилиш томон харакат қилса ва мана бу такомуллашиш жараёнини худди бир омонатдек елкасида кўтариб, уни йўлида қитол,жиход қилса, ана ўшанга эргашишлари керак бўлади, хатто агар бу шўрони амири фожир киши бўлган тақдирда хам бу йўлда харакат қилишлари лозим,

    «الْجِهَادُ مَاضٍ مَعَ الْبَرِّ وَالْفَاجِرِ»

бу  ердаги энг мухим нарса шуки, улар мусулмонларни вохид мақсади сари харакатланувчи йўлда бўлишлари керак; шубхасиз хар қандай асрда мана бундай жараёнлар мавжуд, уларга нисбатан таъассубсиз, кинасиз, шаръий кўз-қараш билан қарашни ўзи кифоя қилади:

 وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ (لقمان/ 15)

Ва ўзинг менга ижобат- тавба қилган кишиларнинг йўлига эргашгин!

Мана шу ерда ғариблик даври бошланади:

 بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيباً، وَ سَيَعُودُ كَمَا بَدَأَ غَرِيباً، فَطُوبى لِلْغُرَبَاءِ” 

Ислом ғариб бўлиб бошланган ва ғарибликка қайтади, ғарибларни холи хуш бўлсин. Ёки ғарибларга жаннат бўлсин.

Ислом маккадаги даврида хукумат қудратини қўлга киритмаган ғариб холда эди,

«السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَار»

бўлган кишиларнинг жиходи ва қони билан ғариб холатдан чиқди ва исломий хукумат хам вужудга келди, бу росулуллох саллаллоху алайхи васалламни вафотларига қадар давом этди, бундан сўнг яна 30 йил давомида  яъни  Хасан ибни Али розиаллоху анхумани замонигача нубувват манхажига асосланган исломий хукумат хукмрон бўлди, буни кетидан уни ўрнига шохигарлик хукумати ё исломий бадал хукумат келди, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:  

خِلَافَةُ النُّبُوَّةِ ثَلَاثُونَ سَنَةً، ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْمُلْكَ مَنْ يَشَاءُ، أَوْ مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ 

ёки мархамат қилганларки:

الْخِلاَفَةُ فِي أُمّتِي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ مُلْكٌ بَعْدَ ذَلِكَ.

Мана бу ходиса содир бўлган пайтида улил амр вохид шўроси ва вохид ижмоъ йўқолди ва вохид дин одамларни орасида ғариб бўлди ва вохид ижмоъни ва вохид динни ўрнини турли-хил ва ранго- ранг тафсирлар, фирқалар, умматлар ва жамоатлар эгаллади, шу шева билан ислом яна ғариб холига қайтди, яна қайтадан нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ва вохид улил амр шўроси ва вохид ижмоъ ташкил бўлмагунича бу ғариблик давом этади. Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асрларида ва ундан кейинги 30 йил давомида ошкор бўлган ва хақ улар томонда  бўлган  фирқайи ножиянинг ғариблари хам, мана бу хозирги даврда ғарибдурлар, уларни хеч ким танимайди, яширинган холда бўлишади. Агарчи хақ улар томонда бўлса хам улар кўзга ташланишмайди ва улар ғарибдурлар, шу сабабли хам ғариб бўлишлик хам хақ бўлиб, ислом ғариб бўлди,деймиз. Улар нихоятда оғир,машаққатли, хатарли мархалада бўлиб, вохид умматни ва вохид жамоатни, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни нобуд бўлиши билан бу исломий хукуматни ва вохид умматни ва вохид жамоатни яна қайтадан қайтишини ўртасида туришибди. Улар сабиқунал аввалун жумласидан бўлишади, уларнинг жасадлари,қонлари эвазига яна қайтадан нубувват манхажига асосланган исломий хукумат ва иззат мусулмонларга қайтиб келади:

  ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.

(давоми бор……

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (60- قیسم)

رَسُولُ الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم هَم جِهادگه اَمر قِیلگن پَیتلَرِیدَه، جَماعَتگه اَمر قِیلِیشلِیکنِی هَمَّه نَرسَه دَن آلدِین کِیلتِیرَه دِیلَر:  «وَأَنَا آمُرُكُمْ بِخَمْسٍ اللَّهُ أَمَرَنِي بِهِنَّ: بِالْجَمَاعَةِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَالْهِجْرَةِ وَالْجِهَادِ» ” مِین سِیزلَرنِی اَلله تَعالَی مِینگه اَمر قِیلگن بِیشتَه نَرسَه گه اَمر قِیلَه مَن؛ جَماعَتگه، اَمِیرنِی فَرمانِیگه قوُلاق سالِیشگه،اَمِیرگه اِطاعَت قِیلِیشگه،هِجرَتگه وَ خُدانِی یوُلِیدَگِی جِهادگه.”

اِیندِی اَگر واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت وَ واحِد اِمام هَم مَوجُود بوُلمَسَه، اوُنِی اوُرنِینِی گوُمراه رَهبَرلَر وَ دَعوَتچِیلَر «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» وَ «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» داعِیلَر آدَملَرنِی جَهَنَّم دَروازَه لَرِی تامان چَقِیرسَه لَر وَ اوُلَر حوُددِی مُسُلمانلَردِیک اِسلامِی اَدَبِیات بِیلَن رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه اوُحشَب صُحبَت قِیلِیشسَه:   «هُمْ قَوْمٌ مِنْ جِلْدَتِنَا، يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا»  اوُلَر بِیزلَردَن بوُلِیشَه دِی وَ بِیزنِی زَبانِیمِیز بِیلَن سوُزلَه شِیشَه دِی،  «مَنْ أَجَابَهُمْ إِلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا» کِیمکِی اوُلَرنِی چَقِیرِیغِینِی اِجابَت قِیلسَه، اوُنِی آلاوِیگه تَشلَه شَه دِی؛ مَنَه بُو حالَتدَه نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ هَمَّه  «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» وَ «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» دَن اوُزاقلَه شِیش کِیرَک بوُلَه دِی. فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا^[1] مَنَه بُو حالَتدَه، هَمَّه گوُروُهلَردَن اوُزاقلَشگِین.”

گوُیاکِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بِیزلَرنِینگ بوُگوُنگِی کوُنِیمِیز اوُچُون صُحبَت قِیلگنگه اوُحشَیدِی، اوُ کِیشِی بِیزلَر اوُچُون نُصحَه یازِیب بِیرگندِیکلَر، یَعنِی کَتتَه راق شوُرالَرگه قوُشِیلِیشگه وَ واحِد اوُمَّت، هَمدَه واحِد جَماعَت سَرِی حَرَکَت قِیلِیشگه مایِیل بوُلمَه گن وَ تَفَرُّق،سَرگردانلِیک، گوُمراهلِیک یوُلِیدَه یوُرگن کِیچِیک شوُرالَر وَ اوُمَّتلَر وَ کِیچِیک جَماعَتلَرگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیشِیمِیز بارَه سِیدَه سوُزلَه گندِیکلَر.

مَنَه بوُندَی اوُرِینلَردَه مُسُلمانلَر دِیققَت بِیلَن نَظَر تَشلَشلَرِی وَ قَیسِی جَرَیانلَر کَتتَراق شوُرالَرنِی یا نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی یا حَتَّی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیش وَ واحِد اوُمَّتنِی، واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلِیش تامان حَرَکَت قِیلسَه وَ مَنَه بُو تَکاموُلَّه شِیش جَرَیانِینِی حوُددِی بِیر آمانَتدِیک یِیلکَه سِیدَه کوُتَه رِیب،اوُنِی یوُلِیدَه قِتال،جِهاد قِیلسَه، اَنَه اوُشَنگه اِیرگه شِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی، حَتَّی اَگر بُو شوُرانِی اَمِیرِی فاجِر کِیشِی بوُلگن تَقدِیردَه هَم بُو یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیشلَرِی لازِم،     «الْجِهَادُ مَاضٍ مَعَ الْبَرِّ وَالْفَاجِرِ» بُو یِیردَگِی اِینگ مُهِم نَرسَه شوُکِی، اوُلَر مُسُلمانلَرنِی واحِد مَقصَدِی سَرِی حَرَکَتلَه نوُچِی یوُلدَه بوُلِیشلَرِی کِیرَک؛ شُبهَه سِیز هَر قَندَی عَصردَه مَنَه بوُندَی جَرَیانلَر مَوجُود، اوُلَرگه نِسبَتاً تَعَصُّبسِیز ،کِینَه سِیز،شَرعِی کوُز- قَرَش بِیلَن قَرَشنِی اوُزِی کِفایَه قِیلَه دِی:  وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ (لقمان/ 15) وَ اوُزِینگ مِینگه اِجابَت – تَوبَه قِیلگن کِیشِیلَرنِینگ یوُلِیگه اِیرگشگِین!

مَنَه بُو یِیردَه غَرِیبلِیک دَورِی باشلَه نَه دِی:  بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيباً، وَ سَيَعُودُ كَمَا بَدَأَ غَرِيباً، فَطُوبى لِلْغُرَبَاءِ” ^[2]  اِسلام غَرِیب بوُلِیب باشلَنگن وَ غَرِیبلِیککَه قَیتَه دِی، غَرِیبلَرنِی حالِی خوُش بوُلسِین. یاکِی غَرِیبلَرگه جَنَّت بوُلسِین.

اِسلام مَکَّه دَگِی دَورِیدَه حُکوُمَت قُدرَتِینِی قوُلگه کِیرِیتمَه گن غَرِیب حالدَه اِیدِی،  «السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَار» بوُلگن کِیشِیلَرنِینگ جِهادِی وَ قانِی بِیلَن غَرِیب حالَتدَن چِیقدِی وَ اِسلامِی حُکوُمَت هَم وُجُودگه کِیلدِی، بُو رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی وَفاتلَرِیگه قَدَر دَوام اِیتدِی، بوُندَن سُونگ یَنَه 30 یِیل دَوامِیدَه یَعنِی حَسَن اِبنِ عَلِی رَضِیَ الله عَنهُمانِی زَمانِیگه چَه نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت حُکمران بوُلدِی، بوُنِی کِیتِیدَن اوُنِی اوُرنِیگه شاهِیگرلِیک حُکوُمَتِی یا اِسلامِی بَدَل حُکوُمَت کِیلدِی، رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:  خِلَافَةُ النُّبُوَّةِ ثَلَاثُونَ سَنَةً، ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْمُلْكَ مَنْ يَشَاءُ، أَوْ مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ ^[3] یاکِی مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:  الْخِلاَفَةُ فِي أُمّتِي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ مُلْكٌ بَعْدَ ذَلِكَ.^[4]  

مَنَه بُو حادِیثَه صادِر بوُلگن پَیتِیدَه اوُلِی الاَمر واحِد شوُراسِی وَ واحِد اِجماع یوُقالدِی وَ واحِد دِین آدَملَرنِی آرَه سِیدَه غَرِیب بوُلدِی وَ واحِد اِجماعنِی وَ واحِد دِیننِی اوُرنِینِی توُرلِی- هِیل وَ رَنگا- رَنگ تَفسِیرلَر، فِرقَه لَر، اوُمَّتلَر وَ جَماعَتلَر اِیگللَه دِی، شوُ شِیوَه بِیلَن اِسلام یَنَه غَرِیب حالِیگه قَیتدِی، یَنَه قَیتَه دَن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت وَ واحِد اوُلِی الاَمر شُوراسِی  وَ واحِد اِجماع تَشکِیل بوُلمَه گوُنِیچَه بُو غَرِیبلِیک دَوام اِیتَه دِی.  رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی عَصرلَرِیدَه وَ اوُندَن کِییِینگِی 30 یِیل دَوامِیدَه آشکار بوُلگن وَ حَق اوُلَر تاماندَه  بوُلگن فِرقَه یِی ناجِیَه نِینگ غَرِیبلَرِی هَم، مَنَه بُو حاضِرگِی دَوردَه غَرِیبدوُرلَر، اوُلَرنِی هِیچ کِیم تَنِیمَیدِی، یَشِیرِینگن حالدَه بوُلِیشَه دِی. اَگرچِی حَق اوُلَر تاماندَه بوُلسَه هَم اوُلَر کوُزگه تَشلَنِیشمَیدِی وَ اوُلَر غَرِیبدوُرلَر، شوُ سَبَبلِی هَم غَرِیب بوُلِیشلِیک هَم حَق بوُلِیب، اِسلام غَرِیب بوُلدِی، دِییمِیز. اوُلَر نِهایَتدَه آغِیر، مَشَقَّتلِی، خَطَرلِی مَرحَلَه دَه بوُلِیب، واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی نابوُد بوُلِیشِی بِیلَن بُو اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی یَنَه قَیتَه دَن قَیتِیشِینِی اوُرتَه سِیدَه توُرِیشِیبدِی. اوُلَر سابِقوُنَ الاَوَّلوُن جُملَه سِیدَن بوُلِیشَه دِی، اوُلَرنِینگ جَسَدلَرِی، قانلَرِی عِوَضِیگه یَنَه قَیتَه دَن نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَت وَ عِزَّت مُسُلمانلَرگه قَیتِیب کِیلَه دِی:  ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.^[5]

(دوامی بار…….)

---

[1] متفق علیه

[2]رواه مسلم (145) / مسند شهاب قضاعي/ سنن ترمذي/ سنن ابن ماجه

[3] سنن أبي داود / صححه آلبانی

[4] الترمذي عن سعيد بن جمهان

[5] مسند امام احمد بن حنبل / وروى الحديث أيضًا الطيالسي والبيهقي في منهاج النبوة، والطبري ، والحديث صححه الألباني في السلسلة الصحيحة، وحسنه الأرناؤوط.

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(60- قسمت)

رسول الله صلی الله علیه وسلم هم زمانی که امر به جهاد می کند امر به جماعت را قبل از همه می آورد : «وَأَنَا آمُرُكُمْ بِخَمْسٍ اللَّهُ أَمَرَنِي بِهِنَّ: بِالْجَمَاعَةِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَالْهِجْرَةِ وَالْجِهَادِ»شما را به پنچ چیز امر می کنم، چیزهایی که خداوند مرا بدانها امر کرده است؛ به  جماعت، به گوش به فرمان بودن امیر،اطاعت از امیر، به هجرت و جهاد در راه خدا»

حالا اگرامتی واحد و جماعتی واحد و امامی واحد وجود نداشته باشد، به جایش، رهبران و دعوتگران گمراه «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» داعياني مردم را بسوي دروازه هاي جهنم فرا مي خوانند، و مثل مسلمین هستند با ادبیات اسلامی مثل رسول الله صلی الله علیه وسلم صحبت می کنند: «هُمْ قَوْمٌ مِنْ جِلْدَتِنَا، يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا» آنان از ما هستند و به زبان ما سخن مي گويند که «مَنْ أَجَابَهُمْ إِلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا» كسي كه آنان را اجابت كند، او را در آتش مي اندازند؛ در این صورت چه باید کرد؟ باید از همه ی این «أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» دوری کرد. فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا[1]«در آن صورت، از همه­ی آن گروهها، دوري كن.»

 انگار رسول الله صلی الله علیه وسلم  برای امروز ما صحبت کرده است، و برای امروز ما نسخه پیچیده است که در برخورد با شوراهای کوچک و امتها و جماعتهای کوچکی که تمایلی به وحدت و پیوستن به شوراهای بزرگتر، و حر کت به سمت و سوی امت واحده و جماعت واحده را ندارند، و مسیر تفرق و سرگردانی و گمراهی را به پیش می روند چه طوری باید برخورد کنیم .

 در چنین موقعیتهائی مسلمین باید نگاه کنند ببینند کدام جریان به سمت و سوی تشکیل شوراهای بزرگتر و حکومت اسلامی علی منهاج نبوه یا حتی حکومت بدیل اضطراری اسلامی و تشکیل امت واحده و جماعت واحده حرکت می کند، و این جریان تکاملی را مثل یک امانت حمل می کند و برایش جهاد و قتال می کند باید به آن ملحق بشود، حتی اگرامیر این شورا هم شخص فاجری باشد «الْجِهَادُ مَاضٍ مَعَ الْبَرِّ وَالْفَاجِرِ» مهم این است که درآن مسیر حرکت به سمت و سوی هدف واحد مسلمین باشد؛ و بدون شک در هر عصری چنین جریاناتی وجود دارند، تنها کافیه بدون تعصب و کینه و با نگرشی شرعی نگاه کرد: وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ (لقمان/ 15)«و راه كساني را در پيش گير كه به جانب من  رو كرده‌اند»

اینجاست که دوره ی غربت شروع می شود : بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيباً، وَ سَيَعُودُ كَمَا بَدَأَ غَرِيباً، فَطُوبى لِلْغُرَبَاءِ” [2] اسلام با غربت اغاز شده و غريب گونه هم باز خواهد گشت، پس خوشا به حال غريبان. یا بهشت و سعادت برای غریبان  است.

اسلام تا زمانی که در مکه بود و هنوز به قدرت حکومتی دست پیدا نکرده بود غریب بود و با جهاد و خون «السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَار» از حالت غربت در آمد و حکومتی اسلامی به وجود آمد که تا زمان وفات رسول الله  و پس از آن باز به مدت 30 سال تا انهدام خلافة على منهاج النّبوّة در زمان حسن بن علی رضی الله عنهما ادامه پیدا کرد که به دنبال آن حکومت شاهیگری و حکومتهای بدیل اسلامی جایگزین آن شدند که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: خِلَافَةُ النُّبُوَّةِ ثَلَاثُونَ سَنَةً، ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْمُلْكَ مَنْ يَشَاءُ، أَوْ مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ [3] یا می فرماید: الْخِلاَفَةُ فِي أُمّتِي ثَلاَثُونَ سَنَةً، ثُمّ مُلْكٌ بَعْدَ ذَلِكَ.[4] زمانی که این اتفاق افتاد شورای اولی الامر واحد و اجماع واحد از بین رفت، و دین واحد در میان مردم غریب شد، و تفاسیر و فرق و امتها و جماعتهای مختلف و رنگارنگ جای اجماع واحد و دین واحد را گرفتند، و به این شیوه اسلام دوباره به حالت غربت در آمده  است تا زمانی که دوباره حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و شورای اولی الامر واحد و اجماع واحد تشکیل نشود این غربت ادامه دارد . این غریبهای فرقه ی ناجیه هم که در عصر رسول الله صلی الله علیه وسلم و 30 سال پس از آن آشکار بودند و حق پیش اینهاست را در این دوران غریبی کسی نمی شناسد و گم می شوند. حق پیش اینان است و اینان هم گم هستند و غریب، برای همین غریب بودن حق است که می گویم اسلام هم غریب شده است، و اینها در مرحله ای بسیار دشوار و پرمشقت و خطرناکی  بین انهدام امت واحد و جماعت واحد و حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ تا بازگشت این حکومت اسلامی و امت واحد و جماعت واحد هستند. اینا ن سابقون الاولونی هستند که بر لاشه و خونشان دوباره حکومت اسلامی علی منهاج نبوه و عزت به مسلمین بر می گردد : ثُمَّ تَكُونُ خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.[5]

 (ادامه دارد……..)

---

[1] متفق علیه

[2]رواه مسلم (145) / مسند شهاب قضاعي/ سنن ترمذي/ سنن ابن ماجه

[3] سنن أبي داود / صححه آلبانی

[4] الترمذي عن سعيد بن جمهان

[5] مسند امام احمد بن حنبل / وروى الحديث أيضًا الطيالسي والبيهقي في منهاج النبوة، والطبري ، والحديث صححه الألباني في السلسلة الصحيحة، وحسنه الأرناؤوط.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(148- қисмат)

Дар хамон ибтидойи амр росулуллох саллаллоху алайхи васаллам илова бар яхуд бо мушрикини онжо хам муттахид мешавандки еки аз бандхойи пеймони Мадина ин буд: хеч мушрики хақ надорад мол ва жони фардий аз қурайшро панох дихад ва ё алайхи мўъмини аз у химоят кунад. Ба дунболи он, шароити пеймоннома бо яхуд хам зикр мешавад.

Илова бар ин замоники хукумати марказий секуляристхойи шибхи жазира арабистон бо қабилайи секуляри бани бакр муттахид шуданд, хукумати исломий хам бо қабилайи секуляри хузоъа муттахид шуд, албатта ғейри аз ин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо қабоили секуляри дигари бар алайхи хукумати марказий секуляристхо дар Макка муттахид шуда буданд мисли:

Пеймони адами тажовуз бо қабилайи жухайна. Ин қабила аввалин қабилайи будки хайъати аз тарафи хукумати исломийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои бастани пеймон назди онхо эъзом шуданд. Бар асоси пеймоники бо онхо баста шуда буд онхо метаванистанд бо муслимин ва куффор равобити ексони дошта бошанд ва аз каси пуштибоний накунанд. Рози шудани хукумати исломий ба пеймони дар ин хадди хийли мухим аст.

Ё мисли пеймони адами тажовуз бо мушрикин ва секуляристхойи бани мудлиж дар соли дувуми хижрий. [1]

Ё мисли пеймон бо мушрикин ва секуляристхойи бани замара дар соли дувуми хижрийки: мафоди қарордод бо онхо интури буд:

بِسْمِ اللهِ الرّحْمَنِ الرّحِیمِ. هَذَا کِتَابٌ مِنْ مُحَمّدٍ رَسُولِ اللهِ لِبَنِی ضَمْرَهَ، فَإِنّهُمْ آمِنُونَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ، وَأَنّ لَهُمْ النّصْرَ عَلَى مَنْ رَامَهُمْ إلّا أَنْ یُحَارِبُوا فِی دِینِ اللهِ مَا بَلّ بَحْرٌ صُوفَهً، وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ…[2]«

Ин пеймони аст аз Мухаммад росули худо бо бани замара, мабний бар инки жон ва моли ин тоифа дар амният хохад буд ва “ то дар дарё садафий хаст” ин тоифа аз ёри ва химояти мусалмонон бархурдор бошанд, магар инки жанги онон алайхи дини ислом бошад, ва хамчунин харгох пайғамбар ононро ба ёри талабиданд бояд ба ёри мусалмонон биштобанд”.

Дар инжо нуктайики баъзи аз бародарони моро ба иштибох меандозад қатиъ кардани масалайи пеймон ва вахдат бо куффор ва масалайи “ истиъонат аз куффор” аст. Дар пеймони Мадинаки хукумати исломий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо куффори яхуд мебандад дар еки аз бандхоиш мехонемки “ то замоники мардуми Мадина бо бегонагон межанганд, яхудиён ва мусалмонон  хазинайи жанг ва дифоъро бо хам мутахаммил мешаванд”, ин дар мовриди куффори ахли китоб; дар мовриди пеймони бо хамин тоифайи мушрик ва секуляри бани замара хам мебинемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: وَإِنّ النّبِیَّ إذَا دَعَاهُمْ لِنَصْرِهِ، أَجَابُوهُ،

ва хар замоники пайғамбар ононро ба ёри талабид бояд ба ёри мусалмонон жавоби мусбат бидиханд ва муслиминро ёри кунанд.

Ошкоро мебинемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам, хам истиъонат аз куффори ахли китоб ва хам истиъонат аз куффори мушрик ва секуляр, ва дар бисёри маворид истиъонат аз мунофиқинро тахти мудирияти худиш ва қонуни шариати аллох ва мутаносиби бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи муслимин жоиз донистанд, аммо дар шароитики муслимин ниёз надоранд ва зарурати нест, мумкин аст истиъонат аз хамин куффори ахли китоб ва куффори мушрик ва секулярики бо муслимин муттахид ва хам пеймон хастанд манъ бишавад. Мисли замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди шахси мушрикики хануз мусалмон нашуда буд ва мехост дар ғазвайи бадр ширкат кунад фармуданд:

ارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ،

Баргард ман харгиз аз мушрик кўмак намегирам.

Диққат бишавад, ин адами истиъонат аз мушрикин ё секуляристхо дар он мовқеият замони ва макони ба маъни пеймон набастан бо куффор нест, балки ба маъни адами ёрий гирифтан аз куффори астки бо онхо хам пеймон хастем.

(идома дорад……..)

---

[1]السیرة النبویه، ج۲، ص۴۳۳./ الطبقات، ج۲، ص10

[2]روض الأنف ۲/ ۵۸ زرقانی ۱/ ۴۵۶٫

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(147- қисмат)

Еки дигар аз абъоди сиёсат хорижий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар бархурд бо душманон ва жазби бештари муттахидин аз миёни куффор ва хунсо кардан ва тажзияйи нийрухойи мухолиф додани имтиёз буд, то бо ин васила монеъ аз иттиходи нийрухойи мухолиф бо душманони хукумати исломий ва уммати муслимин бишавад, ва азамати нийрухойи душманро хурд кунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои ижоди ангиза дар куффор ба кашондани онхо ба пойи мизи музокара ва бастани қарордод, аз хеч тавофуқи жузъий ва аз хеч қадри муштараки хам  сарфи назар намекарданд.

Имтиёздехи ба яхудиёни Мадина ва имтиёзотики ба вуфуд ва хайъатхойи куффор ва бахусус имтиёзотики дар сулхи худайбия ба секуляристхойи қурайш медиханд намунахойи боризи ин равиши дипломосийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар тазъиф ва мунфарид кардани конуни аслий ва сари афъий дар Макка ба шумор мераванд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин кориш аз ек тараф монеъи иттиходи соири мушрикин ва куффор бо хукумати марказий секуляристхо дар Макка мешуд, ва аз суйи дигар саъй мекард то онжойики имкон дорад куффорро ба унвони муттахидини худиш дар баробари хукумати марказий қурайш қарор бидихад, ин яъни афзудан ба қудрати худиш ва касби қудрати умда дар баробари душманони умда.

Хатто агар наметавонистанд куффорро дар жибхайи худишон бар алайхи душмани аслий муттахид кунанд, бо онхо қарордодхойи барои адами таъарруз ва тарки мухосима мебастанд. Дар хар сурат ин хам агар чи ба сурати малмус бар қудрати уммат аз коноли хукумати исломий изофа намекард боз боиси хунсо шудани ек душмани билқувват ва монеъ аз изофа шудани ба қудрати душмани аслий мешуд.

Бале, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар баробари имтиёзотики медоданд имтиёзоти хам мегирифтанд. Аз муттахид кардани куффор ва душманон бо жибхайи муслимин ва изофа кардан бо қудрати муслимин ва кам кардан аз қудрати душмани аслий ек имтиёз мегирифт. Ва аз хунсо кардани душманоники хозири ба вахдат набуданд ва бо онхо қарордодхойи адами таъарруз баста мешуд, хам хукумати исломий аз онхо дар амон буд ва хам онхо ба душман мулхақ намешуданд ва ба қудрати душман изофа намекарданд. Дар хар ду холат ин имтиёзотики росулуллох саллалллоху алайхи васаллам мегирифт дар баробари имтиёзотики медод бисёр мухимтар хастанд.

Еки аз ахдофи умдайи ин сиёсат, тажзияйи сафи куффор ба сурати ом, ва тажзияйи сафи куффори мушрик ва секуляр ба сурати хос, ва дар инзуво қарор додани душмани аслий, ва ба вужуд овардани ек жибхайи вохид алайхи хукумати марказийи секуляристхойи шибхи жазира ва пархез аз боз кардани жибхоти мухталиф буд, сиёсатики хийли аз бародарони мо алъон ба он таважжух намекунанд ва халофи ин суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бароишон мод ва хатто ифтихор хам шуда аст.

Медонем дар холати оддийки қудрати муслимин мутаносиби бо қудрати душман ба хадди мовриди назар расида қоида ин астки мушрикин ва секуляристхо ё бояд мусалмон бишаванд ё бо муслимин вориди жанг бишаванд ва рохи севуми бароишон вужуд надорад,аммо дар холати изтирор ва заруратки муслимин аз лахози қудрат дар баробари душмани аслий дар музойиқа қарор гирифта бошанд чи? Алзарурот тубихул махзурот.

Бале,мо қаблан дар мовриди ин холати изтирорий ва заруратики мумкин барои бақойи жонимон ва соири мавориди ризи дигари пеш биёяд борхо матлаб шанидем, ва дар холатхойи зарурий ва ғейри оддий бу умури чанг задемки дар холати оддий харгиз анжомиш намедодем, тамоми ин умур дар зиндагийи дунёвий хаммаги пойинтар аз хифз ва бақойи хукумати исломий ва мовжудияти уммати муслимин аст, ва бисёр оддий ва хатто зарурий хохад будки дар холатхойи изтирорий аз ин қоида истефода бишавад.

Дар ин холати изтирор росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам масир кардани ин мушрикин ва секуляристхо барои расидан ба ахдофишро ек ниёз ва зарурати жомеъайи он замони муслимин медонист, ва то бардошта шудани ин холати изтирор аз мушрикин ва секуляристхо хатто бо пардохти масоили молий баробар алмуаллифати қулубухум ба унвони ек абзор истефода мекарданд, ва бо инон бар алайхи душмани аслий жибхайи вохидиро ташкил медоданд ва пеймонхоиро бо инон мебастанд.

(идома дорад…….)