دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Рахбарият дар дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(2- қисмат)

ذَلِکُمُ اللَّهُ رَبِّی عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ

Чанин довари, худо астки парвардигори ман аст ва ман баду пушт мебандам,

 وَإِلَیْهِ أُنِیبُ» (شوری/10).

Ва ба ( қонуни шариати) у мурожаъа мекунам.

 Дар ин сурат се шарт ( мўъмин будан+ хукм кардан ва хокимият бар асоси қонуни шариати аллох+ додгох жихати қазоватки фақат қуръон ва суннат бошад) аз хам жудо шудани нестанд, ва касики бихохад еки аз ин се шартро жудо кунад аз у пазирофта намешавад, чун дасткорий  кардан дар шурути астки аллох таоло барои рахбарият қарор дода аст.

Агар бар асари таблиғоти уламойи суъ дарборий ва дағалбозий ва адохо ва далғак бозийхойи шибхи исломийи тоғутхойики бар асоси еки аз мазохиби дини секуляризм бар муслимин хокимият мекунанд барои шахс шак ва шубхайи дар кофар будани ин тоғутхо вужуд дошта бошад, аммо хеч мусалмони шак надорадки шурути дувум ва севум дар ин тоғутхо вужуд надорад. Чун на бар асоси қуръон ва суннат хукм мекунанд ва на  дар хенгоми мушкилот ба қазовати додгохи ислом яъни қуръон ва суннат мурожаъа мекунанд, балки хам возих ва ошкоро иддаойи секуляризм ва демокрасий доранд ва бар асоси қавонини  секуляристий хукм мекунанд  ва хам дар хенгоми мушкилот  ба хамин қавонин ва демокрасийи секуляристий ва арбобони тоғути секуляри жахоний ва мантақаийки доранд мурожаъа мекунанд.

Дар хамин ибтидойи амр хар мусалмони огохи мутаважжих мешавадки сарзамини тахти хокимияти инхо ” дорул ислом” нест, чун манот ва меъёр ва маллоки ” дорул ислом” будан сарзамини ” қонун ва хукм” астки ошкоро тавассути ин тоғутхо ” қонун ва хукми” шариати аллох кинор зада шуда ва ” қонун ва хукми” секуляристий хоким шуда аст.

Дастайи аз ин дажжолони дарборий, касони хастандки пушти сари муллойи бечорайи масжидики ба назаришон доройи ақоиди суфиёна аст ё вобаста ба фалон жамоат ва жараёни исломий аст намоз намехонанд ва ба имомати у дар масжид эътироф намекунанд, аммо ба рахбарияти ек тоғути секуляр бар жомеъа эътироф мекунанд, ва ин тоғути секулярро валийи амр ва имоми худишон медонанд, ва бо хар мусалмони шариатгаройики мухолифи ин валийи амр ва рахбаришон бошад душманий ва мухолифат мекунанд.

Ин уламоёни дарборий валийи амрро танхо аз лахози луғавий ба маънийи ” сохиби хукм” баррасий мекунанд ва ба он се шарти аллох таоло хеч ишорайи надоранд, мисли касоники салотро танхо аз лахози луғавий ба маънийи “дуо” баррасий карданд ва аз нигохи шаръий ба он нигох накарданд ва ба хамин содагий иқомайи намоз ба ин сабки муслиминро тарк карданд.

Ин муллохойи дарборий ба мардум чанин мефахмонандки ” сохиби хукм” яъни валийи амр ва  бояд аз вай итоат шавад, холо мухим нест ин сохиби хукм кофари бошадки бар асоси қавонини куфрий хукм мекунад; мухим ин астки ” сохиби хукм” аст. Ин яъни китмони оёт ва шурути аллох ва тахрифи мабонийи шариати аллох ба нафъи тавоғит .

-Дар ин нигариши фосид агар кофари мисли режими сехюнистий сарзамини муслиминро ишғол кард ва ахкоми хосси худишро бар муслимин тахмил кард ” сохиби хукм” аст ва бояд аз чанин сохиби амри итоат шавад хамчунонки иддайи хамин корро мекунанд ва хатто дар артеши режими ишғолгари фаластин гордонхойи мусаллах ташкил доданд ва хатто намоз хам мехонанд ва борхо амсоли судайс гуфтандки қуддус масалайи дохилийи режими сехюнистий аст ва рабти ба дигарон  надорад.

-Дар ин нигариши фосид ишғолгарони коммунисти чиний ( хитой) дар Туркистони шарқий ва ғейрих ” сохиби хукм” ва валийи амр хастанд хар чанд куффори бошандки ба хукми куфрий хокимият кунанд.

-Дар ин нигариши фосид тамоми тоғутхойи жахон валийи амр хастанд ва бояд аз онхо итоат шавад хатто агар мужрийи қавонини шариати аллох набошанд модомики ижоза медиханд намоз бихонем ва масжид ва азон вужуд дорад кофий аст!

(идома  дорад……..)

Рахбарият дар дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(1-қисмат)

Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух / бахши 7 : ( рахбарият дар дорул ислом)

Бар асоси оёти чун:

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ (انفال/72)

Бегумон касоники иймон оварданд ва ( ва аз хона ва кошона хувиш) мухожират карданд ва бо жон ва моли худ дар рохи худо жиход намуданд.

الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللَّهِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ (توبه/20)

Касоники иймон оварданд ва ба мухожират пардохтанд ва дар рохи худо бо жон ва мол жиход намуданд, доройи манзилати волотар ва бузургтари дар пешгохи худоянд, ва онон ростгорон ва ба мақсуд расондагон ( ва саодатмандони дунё ва охират ) мебошанд.

Ва оёт ва аходиси сахихи дигари дар ин замина баъди аз асоси иймони ” аллазина аману” ва асоси мухожирати ” ва хажару” ” севумин асоси шахривандийи дорул ислом” итоат аз рахбарияти жомеъа астки жиход ва соири умури хукуматийи тахти рахбарияти вохиди у анжом мешавад.

Дар ин заминайи мухим аллох таоло мўъминини миёни муслиминро мовриди хитоб қарор дода ва мефармояд:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ

эй касоники иймон овардаид! Аз худо ва аз пайғамбар итоат кунид, ва аз сохибони амри худ итоат намойид

فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ

ва агар дар чизи ихтилоф доштид онро ба худо ва пайғамбари у баргардонид

إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ

агар ба худо ва рузи қиёмат иймон дорид.

 ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا (نساء/59)

ин кор ( яъни ружуъ ба қуръон ва суннат) барои шумо бехтар ва хуш фаржомтар аст.

Агар ба

« وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ –

сохибони амр аз худитон бошанд” бо

«فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ –

барои хал намудани тамоми мушкилот ба қуръон ва суннат баргардид” диққат кунем бисёр сода ва осон мутаважжих мешавемки рахбари жомеъа бояд еки аз мўъминин бошад ва бар асоси қуръон ва суннат  хукм кунад ва агар дар мовриди ихтилофи пеш омад бояд барои халли он ба қуръон ва суннат марожаъа кунад.

Ин ояйи возих ва ошкоро бароимон баён карда астки афроди шойистагийи рахбарият ва сохиби амр шудан дорул исломро дорандки доройи се вижаги бошанд:

1-Рахбар ва сохиби амр бояд аз мўъминин миёни муслимин бошад.

2-Ин рахбар бояд танхо бар асоси қуръон ва суннат хукм кунад.

3-Ин рахбар бояд барои бартараф кардани тамоми мушкилоти иқтисодий , ижтимоий, ва ……..қазоватро ба додгохи қуръон ва суннати сахих баргардонад, то қуръон ва суннат рохкори халли мушкилотро нишон дихад.

Дар ин сурат ғейри мўъмин наметавонад рахбарияти дорул исломро бар ухда бигирад; ва мўъмини хамки ба унвони рахбар интихоб мешавад наметавонад ба ғейри қуръон ва суннат хукм кунад

« إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ لِلّهِ » (یوسف/68)

ва дар ихтилофоти хамки ба вужуд биёяд наметавонад ба ғейри қуръон ва суннат мурожаъа кунад, чун

«  وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِیهِ مِن شَیْءٍ فَحُکْمُهُ إِلَى اللَّهِ

Дар хар чизики ихтилоф дошта бошид, доварийи он ба худо вогузор мегардад.

(идома дорад……..)

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(5- қисмат)

Баъди аз дин дар дунё зарари бузург барои мўъминин табдили хилофати исломий ба шохигарий буд ва ба дунболи он  ва бадтар аз он нобуд шудани хукуматхойи бадили изтирорийи исломий ва ишғоли сарзаминхойи муслимин буда астки тейи он мо бо бадтарин фажойиъи инсоний  ва моддий дар тули торихи худ мувожих шудаем.

Ба ин шикл метавонем бигуемки :

« يُتَحَمَّلُ الضَّرَرُ الْخَاصُّ لِدَفْعِ الضَّرَرِ العَامِّ»

Зиён ва зарари хос ( мисли фақр дар дорул ислом хатто дар хадди шаъби Аби Толиб ва мухосара шудани низоми  тавассути ахзоб ва кишвархойи секуляр ва хамдастийи ахли китоб ва мунофиқини дохилий бо ин куффори секуляр ва ……) ба далили аз миён бардоштани зиён ва зарари умумий ва ом тахаммул мегардад. Ва бар ин асос метавонем бигуемки хижрат то руз қиёмат аз дорул куфр ба дорул ислом вужуд дорад ва қатъ намешавад чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

 لا تَنْقَطِعُ الهِجْرَةُ حَتَّى تَنْقَطِعَ التَّوْبَةُ، وَلا تَنْقَطِعُ التَّوْبَةُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا.

“хижрат қатъ намешавад то замоники тўвба қатъ нашавад ва тўвба қатъ намешавад то инки хуршид аз мағриб тулуъ кунад”.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(4- қисмат)

Бахусус ин дорул куфр агар сарзамини тахти контроли куффори мушрик ва мушрикин ё секуляристхо бошадки дар ин сарзаминхойи тахти хокимияти секуляристхо мусалмон бояд ижборан тобеъи қавонини дини секуляризм шавад ва харгиз наметавонад ба қавонини дини ислом дар масоили ижроий ва умури мутаъаллиқ ба зиндагийи ижтимоий амал кунад.

Дар дунё нез ғейри мухожирин машмули бароати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва соири мўъминин хам мешавандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

« أَنَا بَرِیءٌ مِنْ کُلِّ مُسْلِمٍ یُقِیمُ بَیْنَ أَظْهُرِ الْمُشْرِکِینَ »

” ман аз хар мусалмоники дар бейни секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) сукунат дорад безорам.”[1]

Ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар баёни хижрат ва мовқеияти мўъминин дар дорул куфр ва дорул ислом пас аз хижрат мефармояд:

 لَا هِجْرَةَ الْيَوْمَ، كَانَ الْمُؤْمِنُونَ يَفِرُّ أَحَدُهُمْ بِدِينِهِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى وَإِلَى رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَخَافَةَ أَنْ يُفْتَنَ عَلَيْهِ، فَأَمَّا الْيَوْمَ فَقَدْ أَظْهَرَ اللَّهُ الْإِسْلَامَ، وَالْيَوْمَ يَعْبُدُ رَبَّهُ حَيْثُ شَاءَ وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ [2]

Дар инжо манзур ин нестки дурий ва фарор аз куфр ба суйи аллох аз  нахий шудахойи шариат намонда балки замоники макони табдил ба дорул ислом мешавад дигар аз он хижрати сурат намегирад балки хамма аз дорул куфрхо ба суйи дорул ислом хижрат мекунанд.

Бидуни шак хеч ахади аз замони аввалин пайғамбар то рузи қиёмат натавониста ва нахохад тавонист дар сарзаминхойи тахти хокимияти секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) ба тамоми қонуни шариати аллох ва ” исломи комил” амал кунад ва бидуни шак агар шахс бихохад дар миёни секуляристхо зиндагий кунад дучори фитна дар дин мешавад ва бояд бахши бузурги аз дини ислом ва қавонини  шариати аллохро ба нафъи секуляристхо ва қавонини секуляристийи онхо таътил кунад ва агар дар миёни секуляристхо бихохад  бархалофи қавонини секуляристий ба қонуни шариати аллох амал кунад қатъан озодий ва зиндагиш дар муъаррази хатар қарор мегирад. Ба хамин далил тамоми мазохиби исломий хижрат аз чанин сарзаминхо  ба дарул исломро вожиб медонанд. Имоми  [3]

Шофеъий рохимахуллох нез мегуяд хижрат бар касони фарз мешавадки дар сарзаминики ислом оварда аст дар диниш дучори фитна шавад ва натавонад ончи қонуни шариати аллох дастур дода астро озодона ва дар камоли амният анжом дихад:

 وَدَلَّتْ سُنَّةُ رَسُولِ اللَّهِ – صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ – عَلَى أَنَّ فَرْضَ الْهِجْرَةِ عَلَى مَنْ أَطَاقَهَا، إنَّمَا هُوَ عَلَى مَنْ فُتِنَ عَنْ دِينِهِ بِالْبَلَدِ الَّذِي يُسْلِمُ بِهَا .

Бидуни шак зарурийки ба далили тасаллути куффори секуляр ва ишғолгари жахоний ва муздурони махаллийи онхо бар муслимин ворид мешавадки – фитнайи бузурги дар дини муслимин шуда аст ва бисёриро дучори иртидоди ошкор ба дини секуляризм карда ва ақоиди бисёри аз мўъмининро нез дучори офат ва олудагий намуда  ва мўъмининро дучори фитна дар дин карда аст- чандин баробар бузургтар аз зарари дунёвий ва моддий ва жисмий аст ва бисёр бузургтар аз машаққати мисли кушта шудан, зиндон шудан, шиканжа шудан ё овора ва дарбадар шудан астки муслимин ба далили мухтас кардани ” чохор маъни ва мафхуми ин” ба дини аллох  ва жиход гирифториш мешаванд. Аллох таоло мефармояд:

 «وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنْ الْقَتْلِ» « وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنْ الْقَتْلِ»

Дар ин сурат бояд муфсидайи бузургро (ки иборат аст аз тухий кардани дини исломи аз ” чохор маъни ва мафхуми дин” ва табаъият аз қавонини куфрийи дини секуляризм ва хокимияти онхо ва баргаштан аз қонуни дини ислом  ва иртидод ва ишғоли сарзаминхойи исломий ва садхо мусибати ноши аз тасаллути куффор ва муртаддин бар муслимин) бо тахаммули муфсидайи кучакки ( иборат аст аз он чизхойики ба иллати хижрат ва сукунат дар дорул исломийки мумкин аст доройи мушкилоти иқтисодийи мутаъаддиди бошад ва хатто хамчун Мадина дар муъаррази хатари жанги азхоб нез бошад ва ё ба хотири жиход дучориш шавем ва …….) нобуд кунем. Пас:

 « الضّرر الأشدُّ يُزال بالضّرر الأخفّ»

Зиён ва зарари бузург ба василайи зиёни ва зарари кучак аз бейн бурда мешавад. Ва хеч зиёни бузургтар аз зиён дидан дар дин ва қиёмат нест.

(идома дорад……..)

---

[1]  أبو داود (2645).همچنین می فرماید :  أنا بريء من كل مسلم يقيم بين أظهر المشركين لا تتراءى ناراهما.( أخرجه الترمذي 4/155 من حديث جرير بن عبدالله، واسناده صحيح) و روایتهای مختلف دیگر

[2] بخاري (3900)، ومسلم (1864)

[3]  به عنوان مثال امام الشافعي رحمه الله  در  “أحكام القرآن” می گوید:  وفرض رسول الله صلى الله عليه وسلم على من قدر على الهجرة؛ الخروج إذا كان ممن يفتتن عن دينه ولا يمنع. / زکریا انصاری شافعی نیز در کتابش “أسنی المطالب” (4/207) گفته : «مهاجرت کردن از دارالکفر به سوی دارالاسلام در مورد کسی که از اظهار دینش ناتوان باشد چنانکه توانایی هجرت را داشته باشد واجب است»./  یعنی اگر بخواهد به قوانین شریعت الله عمل کند ممکن است جانش هم در خطر قرار بگیرد در این صورت هم باز ابن العربی مالکی گفته است: «هجرت (در راه خدا) یعنی بیرون شدن از دارالحرب به سوی دار الاسلام، و در زمان پیامبر صلی الله علیه وسلم فرض بود، و فرضیت آن بعد از ایشان برای کسی که از جانش بیم داشته باشد واجب است». بنقل از “. نیل الأوطار” (8/33) شوکانی

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(3- қисмат)

Хижрат аз дорул куфр ба ” дорул ислом” намод  ва нишонайи мўъмин будани шахс ба шумор меравад ғейри аз касоники ахли узр хастанд. Чун жиход фи сабилиллах намод ва нишонайи аслийи мўъмин будани шахс баъди аз ташкили ” дорул ислом” аст ва бидуни хижрат ва тахти хокимияти ” дорул ислом” қарор гирифтан ин жиход сурат намегирад. Пас бидуни хижрат амри вожиби жиход хам  сурат намегирад

« وَمَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ»

Дар ин сурат барои инки шахс хам имкони жиход карданро биёбад ва хам мужиби касурати муслимин шавад хижрат бар вай аз дорул куфр ба ” дорул ислом” назди тамоми мазохиби исломий вожиб аст магар инки шахс доройи узр бошад ё аз суйи масъулини ” дорул ислом” ба вай маъмурияти  дар дорул куфр мухаввил шуда бошад ва мондани  [1]

у барои ислом ва муслимин нафъиш бештар аз хижрат бошад ва битавонад дар онжо нез ба вазоифи жиходийи худ амал кунад.

Куффори хамки мусалмон мешуданд ва ба жойи хижрат ба Мадина дар сарзамини худ мемонданд ва закот медоданд дар воқеъ сарзамини онхо бахши аз ” дорул ислом” шуда будки маъмулан марзхойи тоза озод шудайи ” дорул ислом” буд ва дар муъаррази хамалоти куффори хориж аз марзхо хам қарор мегирифт ин  мухтор будандки дар сарзамини худ бимонанд ё ба даруни ” дорул ислом” ва ё пойтахти ” дорул ислом” нақли макон кунанд. Нақли макон аз бахши аз ” дорул ислом” ба бахши дигар аз ” дорул ислом”. Бар хамин асос Мавридий дар “алхавий” мегуяд:

فَأَمَّا الْهِجْرَةُ فِي زَمَانِنَا فَتَخْتَصُّ بِمَنْ أَسْلَمَ فِي دَارِ الْحَرْبِ فِي الْهِجْرَةِ مِنْهَا إِلَى دَارِ إِسْلَامٍ، وَلَا تَخْتَصُّ بِدَارِ الْإِمَامِ .

Хижрат дар замони мо мухтасси каси астки дар дорул харб мусалмон мешавад ва аз онжо ба ” дорул ислом” хижрат мекунад, ва мухтасси ба сарзамини рахбар ва имом нест.

Имом Шавконий рохимахуллох нақл мекунадки ибни Арабий дар ” бахр” мегуяд: хижрат аз дорул куфр ба дорул ислом ба ижмоъи муслимин вожиб аст ва дар замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фарз буд. .[2]

Шахси мўъмин бар асоси оёти қуръон ва суннати сахих нисбат ба амри хижрат мумкин аст дар ду холати қарор бигирад:

Тавоноий ва ошкор кардани дин ва амал кардан ба қонуни шариати аллох дар дорул куфрро надошта бошад, аммо тавоноийи хижрат дошта бошад.

Шавконий аз ибни Арабий ва хам аз Аби Бакр Ахмад ибни Амрул Бизор сохиби китоби бахруз заххор маъруф ба ”  муснади бизор” аз иттифоқи шабихи ба ижмоъи тамоми уламо сухбат мекунандки хижрат дар чанин холати ” вожибул айний” аст ва агар каси хижрат накунад бояд мунтазири авоқиби он дар дунё ва қиёмат бошадки аллох таоло дар мовриди саранжоми ин қовм баъди аз зиндагийи дунёвий мефармояд:

إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنْتُمْ

Бегумон касоники фариштагон ( барои қабзи рух дар вопасани лахзоти зиндагий) ба суроғишон мераванд ва ( мебинандки ба сабаби мондан бо куффор дар куфристон, ва хижрат накардан ба сарзамини иймон) бар худ ситам карданд, бадишон мегуянд: кужо будаид (ки инки чанин бедин ва туша мурдаид ва бадбахт шудаид?

قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ

( узрхохон) гуянд: мо бечорагони дар сарзамини ( куфр) будем ( ва чанонки бояд ба анжоми дастуроти дин нарасидем!

 قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا فَأُولَئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءَتْ مَصِيرا. (نساء/97)

фариштагон бадишон) гуянд: магар замини худо васиъ набуд то дар он ( битавонид бори сафар бандид ва ба жойи дигари) куч кунид? Жойгохи онон дўзах аст, ва чи бад жойгохи ва чи бад саранжоми!

Дар чанин холати хатто агар духтар ё зани махрами наёфтки бо у хижрат кунад ва аз масири хижрат мутмаъин буд ва дар тули масири ( хижрат) аз жониш амин бошад ё хатто хатарот ва мушкилоти хижрат камтар аз хатарот ва мушкилоти ноши аз сукунат дар дорул куфр буд хижрат мисли намоз ва руза бар вай вожиби айний мегардад ба танхоий хижрат кунад. Чун дар хифзи дин ва анжоми вожибхойи айний мисли намоз ва руза ниёзи ба ижозайи каси  нест ва фарқи бейни зан ва мард вужуд надорад.

(идома дорад……..)

---

[1] كشاف القناع  3/ 43 / منصور البهوتي می گوید:  “وتجب الهجرة على من يعجز عن إظهار دينه بدار الحرب وهى ما يغلب فيها حكم الكفر”

[2] صاحب نيل الأوطار زیر مساله ی “مساكنة الكفار” می گوید: وقال ابن العربي: الهجرة هي الخروج من دار الحرب إلى دار الإسلام، وكانت فرضا في عهد النبي صلى الله عليه وسلم واستمرت بعده لمن خاف على نفسه والتي انقطعت أصلا هي القصد إلى حيث كان. امام شوکانی نقل می کند که ابن العربی در “البحر” می گوید: أن الهجرة عن دار الكفر واجبة إجماعا، حيث حمل على معصية فعل أو ترك أو طلبها الإمام بقوته لسلطانه، وقد ذهب جعفر بن مبشر وبعض الهادوية  إلى وجوب الهجرة عن دار الفسق، قياسا على دار الكفر، وهو قياس مع الفارق، والحق؛ عدم وجوبها من دار الفسق لأنها دار إسلام، وإلحاق دار الإسلام بدار الكفر بمجرد وقوع المعاصي فيها على وجه الظهور ليس بمناسب لعلم الرواية ولا لعلم الدراية، وللفقهاء في تفاصيل الدور والأعذار المسوغة لترك الهجرة مباحث ليس هذا محل بسطها

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(2- қисмат)  

Ин тақвият кардан ва дифоъ аз дорул ислом хам танхо бо мулхақ шудан ва хижрат ба ” дорул ислом” ё анжоми вазифа тахти мудирияти ” дорул ислом” дар сарзаминхойи дигар сурат мегирад. [1]

Хижрат хам ба қовли ибни Усайр дар нихоят: ” хуруж аз замини ба суйи замини дигар ва тарки сарзамини аввали ва интиқол ба сарзамини дувуми”. На хижрат аз куфр ба исломки муслимин қаблан анжом доданд. Барои хамин аст каламайи ансор ва мухожир шикл мегирад.

Замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

« ‏الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ، وَالْمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ مَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ‏»[2].

Мусалмон каси астки мусалмонони дигар, аз забон ва дасти у солим ва дар амон бошанд ва мухожир каси астки аз хар чи аллох мутаол нахий карда аст, хижрат ва дурий намояд. Иддайи аз уламо аз он тахти унвони мухожирати маънавий ва ботиний дар баробари мухожирати хиссий ва зохирий аз он ёд карданд, аммо бояд бидонемки аллох таоло мисли соири нахийхо аз мондан дар дорул куфр хам нахий карда аст ва шахс бояд аз ин нахийи аллох таоло дурий кунад ва замоники аллох таоло мефармояд:

  فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ (ذاريات/50)

( эй пайғамбар! Бигу) ” пас ба суйи аллох бигурезид” мўъминин аз куфр ба суйи аллох фарор карданд ва хамин фарор ба суйи аллох онхоро вориди доирайи муслимин карда ва зери банойи хижрат ва соири ахкоми шаръий шуда аст. Ба хамин далил хижрат ду хислат пейдо мекунад: Абдуррохман ибни Авф ривоят астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд:

« إِنَّ الْهِجْرَةَ خَصْلَتَانِ : إِحْدَاهُمَا أَنْ تَهْجُرَ السَّيِّئَاتِ، وَالأُخْرَى أَنْ تُهَاجِرَ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ؛

Хижрат ду хислат дорад: аввали онки аз зиштихо дурий кунид, ва дувуми инки ба суйи аллох ва росулиш хижрат намойид,

وَلاَ تَنْقَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا تُقُبِّلَتِ التَّوْبَةُ وَلاَ تَزَالُ التَّوْبَةُ مَقْبُولَةً حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنَ الْمَغْرِبِ فَإِذَا طَلَعَتْ طُبِعَ عَلَى كُلِّ قَلْبٍ بِمَا فِيهِ وَكُفِىَ النَّاسُ الْعَمَلَ»[3]

Ва модомики тўвба пазирофта мешавад хижрат  қатъ намегардад, ва тўвба пазирофта мешавад то замоники хуршид аз мағриб тулуъ кунад; пас вақти тулуъ кард бар хар қалб ва хар ончи дар он аст хатм зада мешавад ва мардум аз амал бениёз мешаванд.

Аз росулулох саллаллоху алайхи васаллам пурсиданд:

«أَیُّ الْهِجْرَةِ أَفْضَلُ؟»

кудом хижрат бартар аст? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд:

«أَنْ تَهْجُرَ مَا كَرِهَ رَبُّكَ»

ончироки парвардигорит хуш надорад тарк куни. Ё

« أن تَهْجُرَ ما حرَّم اللَّهُ[4]»

ончироки аллох мутаол харом карда тарк кунид.

Бидуни шак иймон овардан ва фарор аз куфр ба суйи аллох ва росулиш асос ва зербанойи хамма чиз аст ва мухимтарин иттифоқи астки барои зиндагийи хар шахси рух медихад аммо бо ин вужуд замоники дар мовриди хижрат ва мухожир дар оёти қуръон сухбат мешавадки ба дорул ислом рабт дорад манзури хижрати зохирий аз макони ба макони дигар жихати мухофизат аз ин иймон ва амал кардан ба дастуроти шариати аллох аст. Чунончи ба унвони мисол фармудайи аллох мутаол астки :

وَمَن يَخْرُجْ مِن بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلى اللّهِ  (نساء/ 100).

” ва касики ба қасди хижрат ба суйи аллох ва пайғамбариш, аз хонайи худ берун равад, онгох маргиш фаро расид, қатъан пододиш бар аллох аст”.

(идома дорад……..)

---

[1] أحکام أهل الذمة ۱/۵ / دارالهجره که حاکمیت پیدا کند و قوانین شریعت الله را پیاده کند تبدیل می شود به دارالاسلام . ابن قيم می گوید: وكانت دار الهجرة في زمن رسول الله هي دار الإسلام فلما أسلم أهل الْمصار صارت البلاد التي أسلم أهلها بلاد الإسلام . دارالهجره  در زمان رسول الله به دارالاسلام تبديل شد پس هنگامی كه اهل جائی مسلمان شدند(يا تسليم شدند) آن سرزمينی كه اهل آنجا مسلمان شده اند وتسليم گشته اند، دارالاسلام است.

[2]  بخاری (10) ومسلم (40)

[3] الهيثمي: مجمع الزوائد 5/253

[4] ابو داود و نسائی

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(1-қисмат)

 Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух / бахши 6 қисмати аввал :

Дар китоби равобити мутақобили ислом ва дини секуляризм ва хамчунин  дар дарси шишуми муқаддамотий дар мовриди вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом ва мухтассоти хукумати исломий ала минхажин нубувват  ва ……. ба андозайи кофий сухбат шуда аст ва саъй мекунем жихати ёдоварий ба сурати гузаро ва мовридий ба 3 асари ” дорул ислом” ( вожиб будани тақвият ва дифоъ аз ” дорул ислом”, хижрат , рахбарий) ки 3 асоси шахривандий дар дорул ислом хастанд ишора кунем.

Замоники шахс аз худиш мепурсадки чиро аллох таоло инсонхоро ба се даста

 -1أَنعَمتَ عَلَيهِمْ 2-  المَغضُوبِ عَلَيهِمْ  3- و ضَّالِّينَ

тақсим карда? Мутаважжих мешавадки бо инсонхойи бо чанд сабки зиндагийи мухталиф тараф аст ва аллох таоло жихати шева бархурд бо хар ек , ахком ва қавонини – чи дар дунё ва чи дар қиёмат- қарор додаки, муслимин дар дунё бояд тибқи ин қавонин бо хар ек онхо муомала ва рафтор кунанд. Яъни ба махзи инки шахс худишро дар дастайи мўъминин ва муттақин ё дастайи аз ” куффори шишгона” йи ошкор  яъни: 1. Аллазина хаду 2. Вассоибин 3.Ваннасоро 4.Валмажус 5. Валлазина ашроку ( мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо) ва 6. Муртаддин) ва ё худишро дар дорудастайи мунофиқин қарор медихад ба шумо паём медихадки чигуна бархурди бо у дошта бошид ва худи ин шахс таъйин мекунадки дар қавонини шариати машмули кудом даста аз ахком мешавад.

Замони хамки ба далили инод ва саркашийи куффор бахши аз замини аллох тавассути ” куффори шишгона” йи ошкор ғасб мешавад ва ин куффор бо қавонини куфрийи худ бар он хокимият пейдо мекунанд, ва дар баробар, замоники мўъминин бар бахшхойи дигар аз замини аллох хокимият пейдо мекунанд ва қавонини аллохро дар жомеъа ижро мекунанад; бар хар ек аз сарзаминхойи тахти хокимияти ин ду жибхайи куфр ва ислом ахкоми бор мешаванд ва бар муслимин вазоифи мухаввил мешавадки бояд ба ин вазоиф  хамчун дастури шаръий амал кунанд.

Дар ин сурат ба хамон сабкики тафкики инсонхо ба се даста намоёнгари се масири мухталифи зиндагий аст ва муслимин муваззаф ба тей кардани еки аз ин се масир ва қарор гирифтан дар еки аз ин се масир хастанд ба хамон сабк сарзаминхо нез ба ду даста мухталиф тақсим шуданд ва мўъминин муваззаф ба сукунат ва таъовун ва хамкорий ва анжоми вазифа дар еки аз ин ду сарзамин хастанд.

Аввалин мовриди аз асоси шахривандийи дорул исломики дар инжо ба он мепардозем вожиб будани тақвият ва дифоъ аз ” дорул ислом” аст.

Бидуни шак ” дорул ислом” хамчун ек мовжудияти ижтимоий ниёз ба тақвият ва муроқибат дорад ва бар мўъминин вожиб астки хамчун масоили фардий дар масоили ижтимоий нез тақвойи аллохро дошта бошанд  ва тибқи дастуроти шариати аллох зиндагийи ижтимоийи худро ба пеш бибаранд ва хар мўъмини дар хар синфики қарор дорад ба вазоифи ижтимоийи худ амал кунад.

Алова бар ин агар бахши аз ” дорул ислом” мовриди хужуми душманони ислом қарор гирад, бар тамоми мусалмонон дар хар жойики бошанд вожиб астки ба қасди дифоъ аз киёни исломий ба жиход бипардозанд ва жиход хатто хамрох бо хуккоми жоир хам жоиз аст ва фуқахойи тамоми мазохиби исломий бар ин матлаб иттифоқ доранд. Ғейри аз мазохиби маъруф ба ахли суннат шиъаён нез бар ин боварандки дифоъ аз киёни исломий хар чанд хамрох бо аиммайи жур вожиб аст, аммо бояд ба қасди дифоъ аз киёни исломий бошад. Яъни агар дида мешавадки шиъаёни усулгаройи 12 имомий дар ин авохир аз хукумати бадили изтирорийи исломийи усмонийхо химоят мекунанд ба далили [1]

дифоъ аз киёни исломий ва  дорул ислом аст на ба далили химоят аз шохони онхо чун ин шохонро жоир медонанд ё хатто ба далили дифоъ аз мазхаби онхо, чун мазхаби онхоро хам қабул надоранд. Ё агар дида мешавадки амсоли Ширкух ва Салохиддин шофеъий мазхаб аз хукумати шиъаёни фотимий миср ва амсоли ибни Таймия ханбалий мазхаб аз хукумати ахли бидъат хоким бар шом химоят мекунанд ба далили дифоъ аз киёни исломий ва ” дорул ислом” дар баробари  куффори салибий ва куффори мушрики муғул аст, на ба далили химоят аз шохони хоким бар Миср  ё Дамашқ ва ё химоят аз мазхаби онхо.

(идома дорад………)

---

[1] علی اصغر مروارید، سلسلة الینابیع الفقهیه، بیروت، دارالتراث، 1410، ج 9، ص 4950.

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

Анвоъи дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(7- қисмат)

Албатта дар он замон ғейри аз уламои ин шахр дар хеч жойи ” дорул ислом” хеч фатвойи дода нашуд ва ин танхо фатвойи уламойи ек шахр буд. Ғейри аз он қарнхо баъад, Мухаммад ибни Абдулваххоб ва тамоми уламои нажд ва пейравони онхо фотимийхоро муртад ва сарзамини онхоро дорул харби мисли сарзамини мусайламайи каззоб медонанд . Аммо нигох мекунемки Шофеъийхо ва соири уламои  [1]

моликий ва ханафий ва ғейрих чанин дидгохи надоранд ва каси чун Салохиддин Айюбий рохимахуллох ба хамрохи аммуйиш Ширкух барои ёрийи хукумати шиъа мазхаби фотимийи миср дар баробари куффори насроний ахли китоб ва душманони шумора 3 муслимин равона миср мешаванд ва хатто солхо мақоми визорати ( онхам визорати мухимми чун визорати жанг ва вазири аъзами) ин хукуматро нез ба ухда мегиранд, бидуни онки дар он замон ва хатто пас аз он то кунун мовриди  нақдий хам қарор гирифта бошанд. Оё шумо тасаввур мекунидки ба қовли наждийхо Салохиддин Айюбий рохимахуллох дар дарул харб вазири муртадди чун мусайламайи каззоб шуда бошад?

Пас ин ” дорул ислом” мумкин аст мисли замони имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох тахти хокимияти ” хукумати бадили изтирорийи исломийи” мўътазилихойи бошадки мўътақид ба фисқи чун халқи қуръон буданд ва имоми Ахмад хар касироки мўътақид ба халқи қуръон буд кофар медонист. Яъни аз нигохи имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох хаддиақалиш ин будки ин хокимияти мўътазилихо хокимияти ахли бидъат аст.

Ё ин дорул ислом мумкин аст хокимияти бадили изтирорийи исломий усмонийхойи суфий маслак бошадки тавассути уламойи наждий такфир шуданд ва хатто бар алайхи усомонийхо хам жанги мусаллахона анжом доданд ва ин дар холи будки каси чун шайх Саъид Пирон ( зозакий ё хўромий) рохимахуллох жихати ихёйи ин хокимият қиёми мусаллахона анжом медихад, аммо ба далили хиёнати секуляристхойи муртадди курд ва хамкорийи онхо бо отатурки секуляр нехзатиш шикаст мехурад ва пас аз исорат тавассути секуляристхойи муртадди турк шахид мешавад. Нахсабуху казалика валлоху хасбиях.

Пас ” дорул ислом” дар қолиби хукумати исломий ” ала минхажин нубувват” ва дар қолиби ” хукумати бадили изтирорийи исломий” қарор нест хатман тибқи мазхаб ва назар ва мейл ва фикр ва тафсири шумо бошад ва агар ғейри аз ин буд бояд рад шавад. Хаммайи мо бояд мовқеияти худимонро дар дорул ислом ва дар миёни дунёйи аз куфр ” куфри шишгона” йи ошкор ва куффори пинхони дохилий ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахоки мустақиман асли ислом ва ” дорул ислом” ва мовжудияти моро хадаф қарор доданд дарк кунем ва лаақал хатто агар мухолифи новъи хокимият  бар ” дорул ислом” хастем амали мо тибқи ин қоидайи шаръий бошадки мегуяд:

  «إذَا تَعَارَضَ مَفْسَدَتَانِ، رُوعِيَ أَعْظَمُهُمَا ضَرَرًا»

Яъни агар ду падидайи фосид руй доданд ба он еки пардохта мешавадки зиён ва зарариш бештар аст.

 Шак надошта бошид зарар ва зиёни дорул куфрики дини моро аз чохор маъни ва мафхуми он ( 1. Қудрати хокимият 2. Қонун ва барнома 3. Итоат ва фармонбурдорий 4. Мужозот ва подош ) тухий ва холий мекунад бисёр бештар аз ихтилофоти фиқхий ва салиқаийи шумо бо соири тафосири исломий дар мухтассоти мазхабийи хамдигар аст. Фақат кофий аст нигохи ба сарзаминхойи мусалмон нишини биндозидки аз Туркистони шарқий то ғарби исломий тахти хокимияти куффори секуляри жахоний ва тоғутхойи секуляр ва муздури махаллий қарор гирифтанд.

 Барои мо возих астки мо дар ислом ахком ва рафторхойиро доремки мисли намоз ва руза ва хаж ва садақа жанбайи шахсий ва гурухий доранд, аммо дар кинори ин ахком дар ислом қавонин ва ахкоми хам вужуд дорандки танхо аз тариқи хукумат ва қудрати хукуматий ба мархалайи ижро дар меоянд ва муслимин доройи хуқуқи хастандки танхо дар сояйи қудрати хукуматий метавонанд ба чанин хуқуқи бирасанд ва агар хукумати исломий набоша ин қавонин ва ахком ба куллий таътил  мешаванд ва ин хуқуқ хам зерипо нахо мешаванд.

Хамчунонки дар ” вазъи мовжуд” иттиходи исломий ба унвони ” мархалайи гузор” и жихати расидан ба вахдати исломий аст, ба хамин тартиби  хукумати бадили изтирорий исломий хам ” мархалайи гузор” жихати расидан ба вазиати матлуби хукумати исломий бар минхажин нубувват аст.

Матлуби мо ” вахдати исломий” ва ” хукумати исломий ала минхажин нубувват” аст аммо ба унвони воқеияти мовжуд дар жахони маъосири муслимин, ва бо дид ва рувикарди воқеъ героёна бояд бигуем: феълан ва дар ” вазъи мовжуд” чанин амри тақрибан ғейри мумкин аст ва ниёз ба тей кардани ек ” мархалайи гузор” дорад.

Ин ” мархалайи гузор” ” иттиходи исломий ” ва ” хукумати бадили изтирорийи исломий ” пули астки моро аз шароити феълий ва марзбандийхойи фирқаий ва жуғрофиёийки дар муодилоти миёни муслимин хокимият пейдо карда аст ва тамоми равобит ва рафторхойи муслимин бар онхо устивор шуда аст ва хатто назми ” дорул ислом” бар пояйи ин марзбандихойи таснуъий шикл гирифта аст, ба ” вахдати исломий” аз коноли шўройи улил амри муслимин ва ижмоъи вохиди онки жамоати вохидиро тўлид мекунад ва ” хукумати исломий бар минхажин нубувват” мерасонад . Биизниллах.

 سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллох ва барокатух.

---

[1] محمد بن عبدالوهاب در مؤلفات شيخ الإسلام محمد بن عبدالوهاب، القسم الخامس، الرسائل الشخصية ص 220