Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(28- қисмат)
Лахвхо ва саргармихойи шодийсоз (овоз, тарона ё гуроний, рақс ва пойкубий, шўхихойи каломий, бозихойи баданий ва фикрий ва …….)
Қабли аз ворид шудан ба бахсимон хидматитон арз кунамки харом кардан танхо бо нусси сарихи қуръон ва суннати сахих ва сарихи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам анжом мешавад ва ижтиходоти вожибул ижро хам танхо бо ижмоъи қатъийи шўройи улил амр еки аз се абзорики мутаносиби бо “вазъи мовжуд” ва “ ниёзхойи рузи” муслимин содир шуда аст дар радифи ин ду манбаъи вожубул ижро мешавад.
. یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنکُمْ (نساء/59)
Эй касоники иймон овардаид! Аз худо итоат кунид ва аз пайғамбар ва сохибони амри худ итоат кунид.
Дар ин сурат агар барои харом кардан ва мамнуъ кардани чизи насси сахих,яқиний, қатъий ва бахусус сарих ва возихи аз ин се манбаъи вожибул итоат вужуд надошта бошад он чиз бо гуфтайи ашхос барои хаммайи муслимин мамнуъ ва харом намешавад, ва хужжати мутлақи барои хамма махсуб намешавад балки дар доирайи васиъи афв ва бахшиши қонуни шариати аллох боқий мемонад. Аллох таоло мефармояд:
……… وَقَدْ فَصَّلَ لَکُم مَّا حَرَّمَ عَلَیْکُمْ إِلاَّ مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَیْهِ وَإِنَّ کَثِیراً لَّیُضِلُّونَ بِأَهْوَائِهِم بِغَیْرِ عِلْمٍ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُعْتَدِینَ (انعام/119)
Ва холи онки худованд ончироки бар шумо харом аст баён карда ситамгари ночор ва дармонда шавид ( ва дар холати изтирор қарор бигирид). Бисёри аз мардум, бо хавохо ва хавасхойи худ, бидуни огохи ( дигаронро) саргашта ва гумрох месозанд. Бегумон парвардигорит огохтар аз холи тажовузкорон аст.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мефармояд:
«مَا أَحَلَّ اللَّهُ فِى كِتَابِهِ فَهُوَ حَلاَلٌ، وَمَا حَرَّمَ فَهُو حَرَامٌ، وَمَا سَكَتَ عَنْهُ فَهُوَ عَافِيَةٌ، فَاقْبَلُوا مِنَ اللَّهِ عَافِيَتَهُ،فَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يَكُنْ نَسِيًّا »[1]
Ончиро худованди мутаол дар китобиш халол карда халол аст ва ончиро харом карда харом, ва ончироки дарбораш хукми содир накарда ва дар мовридиш сукут карда аст, мовриди афв ва бахшиш аст; пас бахшиш ва хадяйи худоро қабул кунид, чун худованд хеч чизро фаромуш намекунад ва фаромушкор нест. Ё мефармояд:
الْحَلَالُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ فِي كِتَابِهِ، وَالْحَرَامُ مَا حَرَّمَ اللَّهُ فِي كِتَابِهِ، وَمَا سَكَتَ عَنْهُ، فَهُوَ مِمَّا عَفَا عَنْهُ[2]
Дар жойи дигар мефармояд:
:إِنَّ اللهَ فَرَضَ فَرَائِضَ فَلا تُضَيِّعُوهَا، وَحَدَّ حُدُودَاً فَلا تَعْتَدُوهَا وَحَرَّمَ أَشْيَاءَ فَلا تَنْتَهِكُوهَا، وَسَكَتَ عَنْ أَشْيَاءَ رَحْمَةً لَكُمْ غَيْرَ نِسْيَانٍ فَلا تَبْحَثُوا عَنْهَا[3]
Худованд чизхойиро бар шумо вожиб гардонида аст ва онхоро зойеъ магардонид ва хад ва марзиро барои шумо мушаххас намуда аз он тажовуз нанамойид ва чизхойиро харом карда пас онхоро зери по нагузорид, ва чизхойиро маскут боқий гузошта аст; ( ва чизи дар мовриди онхо нагуфта аст) ки рахмат ба шумост ва хиёл накунидки худованд онхоро фаромуш карда бошад,пас аз ( харом будани ) онхо бахс накунид.
Замоники аллох таоло мефармояд хар ончики харом астро ба тафсил барои мо баён карда аст:
وَقَدْ فَصَّلَ لَکُم مَّا حَرَّمَ عَلَیْکُمْ إِلاَّ مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَیْهِ (انعام/119)
Дар ин сурат ташрих ва қонунгузорий, халол кардан ва харом кардан танхо дар инхисори шориъ астки танхо хукми у хужжат аст на фатво ва раъйи дигарон, ва бояд тамоми ончики харом шуда ба хамон сирохат ва сарихий ва ошкорий ва ровшаний, нусси қатъий ва яқиний дар мовридиш вужуд дошта бошад.
Масалан аллох таоло фармуда гушти хук харом аст ровшан ва возих хаст ё на? Ё дар суннат омада астки гушти хари ахлий харом аст, возих ва ровшан хаст ё на? Ё гуфта гушти мурдор ва хун харом аст. Возих ва ровшан хаст ё на? Ин дигар ниёз ба тўвзих надорад ва ниёзи ба касби илм ва ижтиход ва ғейрих надорад. Хар каси бехиш бирасад мефахмадиш. Шариат хам сахл ва қобили фахм аст ва мисли кутуби зардуштихо ховзивориш ва каламоти рамзий надорадки фақат иддайи бифахмандиш. Чун ин дин барои хаммайи инсонхо омада астки дар онхо вусъатхойи мухталифи вужуд дорад, еки дар фикр ва дарки матолиби камвусъат аст еки вусъатиш бештар аст. Аммо куллиёти дин ва халол ва харомхойи дин тури астки хамма мутаважжихиш мешаванд, фақат кофий аст ба онхо бирасад. Фақат кофий аст ба шахс бирасонадки гушти хари ахлий ё гушти хук харом аст. Ба назари шумо каси пейдо мешавадки бигуяд ман намефахмамки хари ахлий ва хук чи хастанд ва ин ниёз ба гузарондани марохили ёдгирий сарф ва нахв ва балоға ва ………ғейрих дорад? Агар дар умриш хук ва хари ахлий надида буд фақат кофий аст ё хайвонро ба у нишон бидихи ё тасвиришро. Хамин кофий аст ва дар арзи чанд сония тамом мешавад.
(идома дорад……..)
[1]دارقطنی، البزار و الطبرانی و…. سلسلة الأحاديث الصحيحة ج5/ش2256 ـ سنن دارقطنی ج2 حدیث شماره: 2047 / بیهقی در سنن خود به شماره 10/12 / حاکم نیشابوری در مستدرک خود بر صحیحین (بخاری و مسلم) حدیث مذکور را طی شمارههای: 2069، 3286، 3469و … ثبت نموده و برابر شرط شیخین آن را صحیح دانسته است./ذهبی در تخریج خود بر احادیث مستدرک حاکم درجه حدیث مذکور را صحیح تشخیص داده است / در مستدرک به شماره: 337 وابن کثیر روایت «ما أحلّ اللهُ في کتابهِ فهو حلالٌ وماحرّم اللهُ في…» را زیر آیه 145 انعام آورده و در زیر آیه 31 توبه متنی مشابه همین حدیث در تفسیر آیه بیان داشته است./ ابن ماجه در سنن خود به شماره: 3367 حدیث مذکور را ثابت و صحیح دانسته است.
[2] سنن ابن ماجه/3367 ـ الترمذی(279)-
[3] دارقطنی و غیره