Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(27- қисмат)
Дар баробари инон муслиминики фалон чиз мисли шаробхўрий ва нигох ба номахрам ва дузди ва тафарруқ ва амсолихимки аллох харомиш карда астро бар худишон харом мекунанд баъад ба худишон нигох мекунанд мебинанд ихсоси хуби доранд ва дар дилишон шоданд, ингор аз ек мусибат мисли тасодиф ё ғарқ шудан ё оташсузий ё парт шудан аз боландий ва ғейрих нажот пейдо карданд, ё ек бор сангиниро аз руйи душишон бардоштанд.
Замоники аллох таоло мефармояд:
الَّذِینَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ (رعد/29)
Он касоники иймон оварданд ва дилхойишон бо “ зикри аллох” сукун ва оромиш пейдо мекунад. Хон! Дилхо бо “ зикри аллох” ором мегиранд.
الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ (رعد/29)
Он касоники иймон меоваранд ва корхойи шойиста мекунанд,хушо ба холи ишон ё бехишт барои инхо, ва чи жойгохи зебоий доранд!
Дар инжо возих ва ровшан астки бо иймон ба аллох ва амал кардан бар асоси қонуни шариати аллох дилхо ором мешавад ва ин иймон ва амали солих бар асоси қонуни шариати аллох мешавад” зикри аллох”, на инки шахс хаммаш аллох аллох кунад ва ба истелох биравад дар халса ва ё каламоти хоссиро сирфан ба забон биёварад хар чанд ин каламот хам бахши бисёр жузий аз “ зикри аллох” бошанд.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«الْكَيِّسُ مَنْ دَانَ نَفْسَهُ وَعَمِلَ لِمَا بَعْدَ الْمَوْتِ، وَالْعَاجِزُ مَنْ أَتْبَعَ نَفْسَهُ هَوَاهَا وَتَمَنَّى عَلَى اللَّهِ».[1]
Хушёр ва доно каси астки нафаси худро контрол кунад ва барои баъди аз марг омадагий намояд. Нодон ва нотавон каси астки тобеъи хавохойи нафсоний худ бошад ва орзухойи бежо нисбат ба худованд дошта бошад.
Дар ин ривоят, илова бар маърифий инсонхойи хушёр дар мовриди дастайи аз инсонхо хашдор медихадки, дар зиндагийи рузмарашон аз қавонини шариати аллох табаъият намекунанд, ва тобеъ хавойи нафси худишон хастанд, аз қавониники аллох таоло барои идорайи зиндагийи маънавий ва моддийи инсонхо нозил карда аст ва дар қолиби ибодат баёниш карда ғофиланд, илова бар ин аз жахони охиратики аллох таоло дар қонуни шариатиш баён карда аст ғофил ва бепарво хастанд ва тобеъи хавохишоти нафсоний хастанд, аммо бо ин вужуд, худишонро умидвори рахмат ва карами аллох медонанд ва замоники ба онхо тазаккур дода мешавад ё насихат мешаванд мегуяндки аллох карим ва ғофур ва рахим ва мехрабон ва бахшанда ва ғейрих аст, инон тури аблахона вонумуд мекунандки ингор аллох шадидул иқоби хам вужуд надорад,ё насихат кунанда ин сифоти аррохман ва аррохим ва алғофур ва алкарим аллох таолоро қабул надорад ва инон қабулишон доранд, ё насихат кунанда ин жанба аз рахмати аллохро намедонанд ва аз ин ғофиланд ва …….ин хадис ба онхо хашдор медихадки оқибат ва саранжоми онон, нокомий, хусрон ва зарармандий хохад буд.
Инсони мусалмон замони метавонад ба рахмати аллох таоло умидвор бошадки ин умидвор буданиш барояш нафъ дошта бошад, ва ин умид ва умидвор будан замони муфид астки хамрохи бо амали солих ба андозайи вусъати шахс бошад, умидики хамрохи амали солих набошад ва шахс тобеъ хавойи нафс ва ғафлат ва бетаважжухий ба охират бошад, ин орзухойи бежо ва умидхойи хиёлий ва амоний на танхо муфид ва муносиб нестанд балки ошкоро мутаважжих мешавемки макр ва фариби нафси аммора ва шайтон аст.
. لَّيْسَ بِأَمَانِيِّكُمْ وَلَا أَمَانِيِّ أَهْلِ الْكِتَابِ ۗ مَن يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ وَلَا يَجِدْ لَهُ مِن دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا(نساء/123-124)
На ба орзухойи шумо ва на ба орзухойи ахли китоб аст. Хар касики кори бади бикунад дар баробари он кейфар дода мешавад, ва касиро жуз худо ёр ва ёвари худ нахохад ёфт.
Пас аъмол бояд тибқи қонуни шариати аллох ва солих бошан ва баъад умидвор буд ва ……..
Дар инжо хам боз возих ва ровшан аст – мисли тафрақа ва хашми нобажо ва лажбозий ва соири беморихойи такаббур – шодийи манфий ва нобажо хам аз сифот ва вижагихойи мўъминин нест, хар чанд мумкин аст муслимин хам ба он олуда бишавад аммо ин сифат моли куффор астки аллох таоло ба сирохат эълом мекунадки ин новъи шодийро дуст надорад. Холо агар каси ончи аллох дуст надорадро огохона ва ба мейли худиш анжом бидихад ек мужрим аст ва бояд ба андозайи журмиш хисоб пас бидихад.
(идома дорад…….)
[1]رواه الترمذی و ابن ماجه