Дорул исломни рахбари қаршисида бўйин товлайдиган мўъминларга нисбатан ислом ва мусулмонларни муносабати
Пайғамбаримизни ёронларидан уч киши табук ғазотида қатнашмасдан орқада қолиб кетишган эди. Мана бу уч кишини хар бирини , минглаб мўъминлардан ташкил топган лашкарни орасида ўзини ўрни бор эди; аммо уларнинг ва бошқа мўъминларнинг қилган муомаласи, рафтори ана ўша кундан бошлаб кейинги даврларда хам исломий харакатни йўлига ўзини таъсирини кўрсата олди. Албатта уларни қилган рафтори, доим сўзлари ва рафториларини кўрмаганликка олинадиган мунофиқлар ( секулярзодалар)ни рафторини умуман аксини кўрсатган.
Мана бу уч киши табук ғазотида узрсиз қатнашмасдан орқада қолиб кетишган эди. Аммо улар аллох ва росулини қаршисида ўзларини содиқона рафторларини баён қилишди ва пайғамбар хам уларга берган жавобларида мархамат қилдилар: “ сени сўзинг тўғри, аммо хозир аллох таоло бу масала бўйича хукм чиқаргунча кетавер.
Бу уч кишига нисбатан раббоний муомала барча мусулмонларни алоқасини ўзилиши билан бошланди ва аллохни росули мусулмонларни улар билан гаплашишдан манъ қилдилар. Мана бу алоқани ўзилиши уч кишига қанчалик оғир бўлса, бошқа мусулмонларга хам шунчалик қийин бўлган; лекин уларни барчаси аллохни росулини буйруғига лаббай деган холда, мусулмонларни бирлигини энг чиройли усулда намоён қила олишди, хатто бу уч киши салом беришарди аммо ёронлар жавоб беришмасди! Хамма нарсадан кўра мухимроқ ва оғир бўлган нарса уларнинг аёлларининг алоқасини хам узилиши бўлган, бутун тарих сахифаларида бунга ўхшаш воқеа нақл қилинган эмас. Уларнинг бирини айтишича: “ алоқаларни ўзилишига қирқ кун бўлган эди. Бирданига аллохни росули томонидан аёлим билан алоқамни ўзиш хақида фармон етиб келди. Шунда мен : уни талоғини берайми ё нима ?-деган эдим. Йўқ,фақат унга яқинлашма,- дейишди.
кори онхо хамчун шайтон астки ба инсон гуфт кофар шу аммо хенгомики кофар шуд гуфт: ман аз ту безорам, ман аз худовандики парвардигори оламиён аст метарсам!
Дар ин сурат инки фалоний мегуяд ман ба аллох эътиқод дорам аммо фалон хукми шариатро қабул надорам фовран ёди шайтон биёфт ва мутмаъин бош ин шахс дар соири ибодот ва тарс аз аллох ба жойгох ва гарди пойи шайтон хам намерасад.
Мушриклар ва уларнинг ислом шариатидаги, ахли таъвилни ўзаро сўзлашув адабиётидаги хукмлари. (18)
Бисмиллах валхамдулиллах.
Аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.
Саволлар. (1)
1.Сиз ўзингизни матлабларингизда шайхул ислом ибни Таймия рохимахуллохнинг мушриклар билан ахли китобнинг орасидаги фирқалар хақидаги нақл қилинган сўзларни келтиргансиз. У кишидан мана шу мушриклар ва ахли китобнинг ахли суннатни тўрт мазхабига қарши равофизларнинг хамкорлик қилишлари борасида хам бирор нарса биласизми?
Сухбатимизни аввалида шуни айтиб ўтиш лозим бўладики, жаъфарийларга хам ханафий, шофеъий ва бошқа мазхабларга ўхшаш назар билан қараш керак, мана бу мазхаблар ўзини ўрнида бир-бири билан ижтиходий ихтилофларга эгадир. Шиъаларнинг ўзларини бошқалардан ажратишга қасд қилишлари бу уларнинг ўзларини муаммосидир ва улар жуда катта хатога йўл қўйишяпти . бу худдиинки ханафий ё шофеъийлар ўзларини бошқа мазхаблардан ажратиб олаётганга ўхшайди.
شما در مطالب خود از شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله در مورد فرق بین مشرکین با اهل کتاب نقل قول کردید. آیا از او در مورد روافض که با همین مشرکین و اهل کتاب بر علیه 4مذهب اهل سنت همکاری می کنند چیزی می دانید؟
در همین ابتدا لازم است که به جعفری ها مثل سایر مذاهب حنفی و شافعی وغیره همچون مذهبی در کنار سایر مذاهب نگاه کرد که تمام این مذاهب در مواردی با همدیگر اختلافات اجتهادی دارند. اینکه شیعیان قصد داشته باشند خودشان را از دیگران جدا کنند مشکل خودشان است و دارند اشتباه بزرگی می کنند مثل این است که حنفی ها یا شافعی ها بخواهند خودشان را از سایر مذاهب جدا کنند.
عبارت 4 مذهب و محدود کردن مذاهب معروف به اهل سنت در 4 مذهب ربطی به ائمه ی خیرالقرون ندارد و اصلاً ما در میان خیرالقرون و حتی چند قرن بعدی هم چیزی به نام 4 مذهب نداریم و محدود کردن مذاهب معروف به اهل سنت به 4 مذهب توسط شاهان آنهم به دلایلی خاص صورت گرفته است، امروزه اگر به دقت نگاه کنیم جمعیت جعفری ها از حنبلی ها بیشتر است و تقریباً با مالکی ها نیز در یک سطح هستند. بهترین گزینه تشکیل شورای اولی الامر تمام فرق و مذاهب اسلامی است نه نادیده گرفتن و یا حذف مذاهب مختلف اسلامی مادام که در دایره ی اسلام و مسلمین قرار گرفته اند.
حالا در میان جعفری ها مثل حنفی ها و مالکی ها و شافعی ها و سایر مذاهب اسلامی قطعاً کسانی وجود دارند که اهل انحراف هستند هر چند که مدعی شافعی بودن و حنفی بودن و جعفری بودن و غیره باشند و در مواردی هم موافق همان مذهبی باشند که ادعایش دارند.
ابن تیمیه در مورد گروههای منحرفی چون قرامطه و روافض میان شیعه صحبت می کند که اگرچه هم چیزی از تشیع باطل را آشکار کنند که شیعه با آن موافق هستند «أن اظهروا شيئا من التشيع الباطل الذي يوافقهم عليه الشيعة» با این وجود این منحرفین گروه و دسته ای متمایز از شیعیانی هستند که« ليسوا زنادقة ولا منافقين »[1] نه جزو زندیقان هستند و نه جزو منافقین.
مگر خود ما همین الان گروهها و دسته های مختلفی را در اطراف خود نمی بینیم که ادعای شافعی گری و حنفی گری و اخوانی گری و نجدی گری و صوفی گری و مکتبی گری و سایر مذاهب و مدارس و مکاتب و فرقه های اسلامی را دارند و با چیزهائی از این مذاهب و مدارس هم موافق هستند اما عملاً بر علیه اهل دعوت و جهاد از همان مذهب و حتی بر علیه موجودیت اسلام فعالیت می کنند و عملاً در خدمت کفار سکولار جهانی و سایر دشمنان هستند؟ واضح داریم می بینیم.
جعفری ها، هم اکنون به این دسته از منحرفین میان شیعه می گویند شیعه ی انگلیسی. در گذشته به آنها از عناوین غلاة و شیعیان صفوی و روافض یا اسم فرقه ای که به آن تعلق دارند مثل خطابیه و دروزی و قرامطه و اسماعیلیه و… نام برده می شدند. روافض به صورت عموم یعنی کسانی که رهبر خود را در وقت نیاز تنها می گذارند و رد می کنند و به کسانی هم که ابوبکر و عمر و عثمان را رد می کنند گفته شده، اما در معنی خاص آن به غلاة و منحرفین میان تشیع اطلاق شده که خود شیعه هم از آنها برائت و دوری کرده اند.
ابن تیمیه هم در مورد روافض توضیح می دهد که : قرمطیها و اسماعیلیان و همفکران آنها کسانی بودند که علیه اهل سنت جنگیدهاند.[2] یعنی روافض مورد نظر ابن تیمیه در عقاید و باورها و رفتار خود چیزهائی هستند مثل قرمطی ها و اسماعیلی ها که توسط شیعیان جعفری تکفیر هم شده اند. اما بر خلاف شیعیان جعفری که عموم پیروان این غلاة و منحرفین منتسب به شیعه را تکفیر کرده اند ابن تیمیه تنها علمای آگاه و بی عذر آنها را تکفیر می کند.
ابن تیمیه مثل تمام هم عصرهای خود از این فرقه ی منحرف میان شیعه و شیعیان باطل با اسم دسته ی خاص خودشان یا با اسم عام روافض نام برده است اما در برابر از آراء شیعیان جعفری مثل سایر مذاهب اسلامی استفاده کرده است حتی اگر این رای مخالف آراء تمام مذاهب معروف به اهل سنت بوده باشد .
به عنوان مثال السُبكي شافعی مذهب از ابن تیمیه ی حنبلی مذهب ایراد می گیرد که بر خلاف مذاهب چهارگانه رای شیعیان جعفری در مورد تعلیق طلاق زن را گرفته است. ابن تیمیه نیز در رد او کتاب مشهورش به نام «الرَّدُ علی السُبکی» که جزو آخرین تالیفاتش میباشد را مینویسد و می گوید شیعیان جعفری نیز در مسمّای امّت و مؤمنین داخل هستند « فإنهم داخلون في مسمى الأمة والمؤمنين »[3] ادامه می دهد: فإذا كان اسمُ المؤمنين وأمةُ محمدٍ يتناولهم، ولهم نظرٌ واستدلالٌ، ولهم دينٌ يُوجب قصدهم الحق؛ لم يبقَ وَجْهٌ لمنعِ الاعتداد بهم. [4] پس مادامی که اسم «مومنین» و اسم «أمّت محمد» برای شیعیان جعفری هم بکار برده میشود و با توجه به اینکه آنها دارای نظر و استدلال خودشان هستند، و دارای دینی هستند که نشان میدهد آنها به دنبال حق هستند، پس دلیلی باقی نمیماند که مانع از آن شود که آنها و رأی و دیدگاه آنها را به حساب نیاورد..
ابن قیم هم باز در مورد شیعه ی امامی و رای ونظر آنها چنین نگرشی دارد و می گوید: و این مغرور شدن است که شخص متکبری همۀ آنان را تکذیب کند «وإن أخطأوا في بعضِ المواضعِ لم يلزم من ذلك أن يكونَ جميعُ ما قالوه خطأ». اگر چه این شیعیان امامیه در جاهائی دچار خطا و اشتباه شده اند اما به این معنی نیست که هر چه اینها بگویند خطاست.[5]
البته این نگرش اهل علم در مورد اهل علم دیگر مذاهب اسلامی است. در مورد عوام مذاهب مختلف اسلامی هم باز می بینیم که به عنوان مثال ابن تیمیه می گوید : اگر یک عامی با حجّت حرف بزند پس او در آن مسأله اهل اجتهاد است؛ اگرچه هم در دیگر مسائل اهل اجتهاد نباشد. برای اینکه اجتهاد قابلیت جدا کردن و برتری دادن برخی بر برخی دیگر و جزء جزء بودن را دارد.[6]
حالا اگر می بینیم که امروزه میلیونها نفر از منتسبین به حنفیت و مالکی و شافعی و جعفری و حنبلی و نجدی و اخوانی و صوفی و … در کنار کفار سکولار جهانی بر علیه اهل دعوت و جهاد قرار گرفته اند دلیلی بر کنار زدن تمام این مذاهب و راسخین در میان این مذاهب نمی شود.
ابن تیمیه در زمان خودش از این منحرفین صحت کرده و با تکفیک کفار مشرک از کفار یهودی و نصارا می گوید: وَالرَّافِضَةُ هُمْ مُعَاوِنُونَ لِلْمُشْرِكِينَ وَالْيَهُودِ وَالنَّصَارَى عَلَى قِتَالِ الْمُسْلِمِينَ، [7] مثل این است که بگوئی که دسته هائی از نجدیت در کنار حفتر سکولار و سایر کفار جهانی در لیبی قرار گرفته اند و به قتل عام فرقه های مختلف معروف به اهل سنت مشغولند چون در آنجا حتی یک شیعه ی جعفری هم وجود ندارد. یا در سومالی و مالی و شمال آفریقا و حتی در یمن و غیره این دسته از نجدی ها که بخشی از خط فکری نجدیت و منشعب از مذهب حنبلی ها هستند در کنار کفار مشرک و یهود و نصارا بر علیه اهل دعوت و جهاد قرار گرفته اند و همچون روافض میان شیعه ی جعفری به قول ابن تیمیه : دائماً یوالون الکفار من المشرکین والیهود والنصارى ویعاونونهم على قتال المسلمین ومعاداتهم .[8] همواره کفار از جمله مشرکین و یهود و نصاری را به سرپرستی گرفته و آنها را در جنگ با مسلمانان و دشمنی با آنها یاری می کنند … و با یهود و نصارا و مشرکین، علیه مسلمانان دوستی و محبت میورزند.[9] این وظیفه ای است که همین الان رژیم فاسد آل سعود با تفکرات نجدیت و همراهی مفتی های نجدی در حال انجام آن است. یعنی در هر جا شما دیدید که مسلمانی توسط کفار جهانی سرکوب می شود شک نکنید یا حمایت آل سعود با فتوا و جنگ روانی و با دلار در آن وجود دارد یا مستقیماً و مسلحانه در قتل عام مسلمین آن دیار در کنار کفار حضور دارد. این را خود ما در افغانستان و چچن و سومالی و عراق و سوریه و یمن و مصر و لیبی و غیره دیده ایم.
ابن تیمیه در مورد دسته ای از قدری های میان فرقه های معروف به اهل سنت هم می گوید: از آنجا که بعضی از اخلاق و رسومِ نصارا در این افراد آمیخته است و در نصارا برخی از آداب و رسوم مشرکین یافت میشود، در باورشان نسبت به تقدیر، همانند مشرکان میاندیشند.[10] بعد از این ابن تیمیه به توصیف دسته ای از معتزله که از میان مذاهب معروف به اهل سنت بیرون آمده اند می پردازد و با مقایسه ی این دسته از قدری ها با این دسته از معتزله می گوید: آنان شبیه مجوسیان هستند و این افراد همانند مشرکین.[11]
با این وجود ابن تیمیه در مورد اهل بدعت می گوید: کسی که در برخی از این مسائل (عقیده از قبیل صفات، تقدیر، ایمان، وعید و غیره) به خطا رود: یا با وجودی که در عموم اصول ایمان با کفار که از مشرکین و اهل کتاب هستند متفاوتاند، لیکن در زمرهی اهل بدعت به حساب میآیند…. . البته بالاتفاق، مجتهدِ در این مسایل با وجودی که خطا هم بکند، کافر محسوب نمیشود.
و از آنجا که باید به ناچار او را به یکی از دو گروه [مسلمان و کافر] ملحق نمود، معلوم و واضح است آنان که خطای اجتهادی داشتهاند در لیست مؤمنین به الله ـ و رسولش قرار دارند و شبهاتِ آنان از اهل کتاب و مشرکین موجّهتر است؛ لذا لازم است که در لیست مسلمانان قرار گیرند. عملکرد و رویکرد امت اسلامی هم از دیر باز تا کنون در مورد عموم خطا کنندگان، بر همین بوده است. و احکام اسلام را همان طور که بر دیگران اجرا میشد، بر آنان هم اجرا میکردند.[12]و هر کس به آنچه محمد آورده است ایمان دارد، به مراتب بهتر از کسی است که به شریعت محمدی کفر ورزیده است؛ گرچه در شخص مؤمن، نوعی بدعت از بدعتِ خوارج، شیعه، مرجئه، قدریه یا دیگران، هم وجود داشته باشد.[13]
[1] ان كثيرا من الناس لا يعلم باطن حال القرامطة لانهم انما يظهرون موالاة آل محمد صلى الله عليه وسلم ولا ريب ان كل مؤمن يجب عليه ان يواليهم وان اظهروا شيئا من التشيع الباطل الذي يوافقهم عليه الشيعة الذين ليسوا زنادقة ولا منافقين ولكن فيهم جهل وهوى تلبس عليهم فيه بعض الحق كما ان هؤلاء الجهمية وافقهم من العلماء والامراء في بعض ما يظهرونه من لم يكن من الزنادقة المنافقين لكن كان فيهم جهل وهوى لهم…
[3] الرد علی السبکی، ج 2 صص 659-660./ وقد تنازع الناس في أهل الأهواء والبدع هل يعتد بخلافهم؟ على قولين مشهورين في مذهب أحمد ومذهب أبي حنيفة وغيرهما، وهذا قول عامة أصحاب الشافعي، وهو اختيار أبي الخطاب وغيره من أصحاب أحمد، وأكثر الناس يقولون: إنه يعتد بخلافهم إذا كانوا من أهل الملَّة، فإنهم داخلون في مسمى الأمة والمؤمنين
[4]الرد علی السبکی، ج 2 صص 661-662./ وذلك أنهم وإِنْ كانوا ضالين فيما خالفوا فيه أهل السنة والجماعة فلا يلزم ضلالهم في كل شيء، لا سيما إذا كان قد وافقهم بعض أهل السنة والجماعة في تلك المسائل، ولا يجوز أن يكون الله أقام عليهم الحجة بقول منازعيهم الذين لم يَقُمْ دليل شرعي على عصمتهم، فإنَّ أدلةَ الإجماع إنما دلت على عصمة المؤمنين بلفظ المؤمنين ولفظ الأمة؛ كقوله تعالى: {وَيَتَّبِعْ غَيرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ} [النساء: 115]، وقوله – صلى الله عليه وسلم -: “لا تجتمع أمتي على ضلالة”. فإذا كان اسم المؤمنين وأمة محمد – صلى الله عليه وسلم – يتناولهم، ولهم نظرٌ واستدلالٌ، ولهم دين يُوجب قصدهم الحق= لم يبقَ وَجْهٌ لمنع الاعتداد بهم. فإنَّ المانع من الاعتداد بهم: إما عدم العلم، وإما سوء القصد؛ فَمَنْ لم يكن عارفًا بأدلة الشرع فهو عاصٍ بخلافهم ، يجب عليه اتباع العلماء.والعامة قد تُنُوزعَ في الاعتداد بخلافهم؛ والأكثرون لا يعتدون بخلافهم.
وحقيقة الأمر: أَنَّ العامة مقلدة للعلماء، فيمتنع أن يجتمع العلماء على شيء ينازعهم فيه العامة، وإذا قُدِّرَ عاميٌ يتكلم بلا حجة فهذا جاهل لا قول له، وإنْ تكلَّمَ بحجةٍ فهو من أهل الاجتهاد في تلك المسألة، وإِنْ لم يكن من أهل الاجتهاد في غيرها، فإنَّ الاجتهاد مما يقبل التبعيض والتجزؤ؛ فأكثر العلماء يخفى عليهم بعض الشرع، فلو لم يكن المجتهد إلا مَنْ يَعرف جميعَ الأحكام أو يمكنه معرفة جميع الأحكام= لم يكن في الأمة مجتهد، اللهم إلا أن يكون مثل أبي بكر الصديق – رضي الله عنه – الذي لم يُعرف أنه أخطأ في مسألة من مسائل الشرع فاجتهد اجتهادًا يخالف نصًّا، بخلاف غيره ..
[5] ابن قیم، الصواعق المرسلة على الجهمية والمعطلة 2/617 ؛ الناشر : دار العاصمة – الرياض ، الطبعة الثالثة ، 1418 – 1998
تحقيق : د. علي بن محمد الدخيل الله قد تواطئوا على الكذب عن أهل البيت ففي القوم فقهاء وأصحاب علم ونظر في اجتهاد وإن كانوا مخطئين مبتدعين في أمر الصحابة فلا يوجب ذلك الحكم عليهم كلهم بالكذب والجهل! وقد روى أصحاب الصحيح عن جماعة من الشيعة وحملوا حديثهم واحتج به المسلمون، ولم يزل الفقهاء ينقلون خلافهم ويبحثون معهم، والقوم وإن أخطأوا في بعض المواضع لم يلزم من ذلك أن يكون جميع ما قالوه خطأ حتى يرد عليهم هذا لو انفردوا بذلك عن الأمة؛ فكيف وقد وافقوا في قولهم من قد حكينا قولهم وغيره ممن لم تقف على قوله
[6] ابن تیمیه، الرد علی السبکی ج 2 ص 663. / إذا قُدِّرَ عاميٌ يتكلم بلا حجة فهذا جاهل لا قول له، وإنْ تكلَّمَ بحجةٍ فهو من أهل الاجتهاد في تلك المسألة، وإِنْ لم يكن من أهل الاجتهاد في غيرها، فإنَّ الاجتهاد مما يقبل التبعيض والتجزؤ/ نیز : جامع المسائل (4/ 56 – 57)، منهاج السنة (8/ 299)، الاستقامة (2/ 93)، بغية المرتاد (ص 500)، جواب الاعتراضات المصرية (ص 76، 78)
Агарда бир мусулмон шахс тавхидни усуллари,валаъ ва бароъ,тоғутга куфр келтириш ва тавхиддан келиб чиққан бошқа қонун ва хукмлар билан қуролланган бўлса,ўзини тоқатини даражасига қараб ичидаги ва ташқи жамиятдаги шайтонлар билан урушишга,хамда ўзини ва бошқаларни қалбига ноҳуш,ёқимсиз асарини қўйишга улгурган доғларни нобуд қилишга қудрат топа олади.
Аллоҳ таоло мусулмон шахси қўлга киритган мана бу қудратдан фойдаланиш учун даражама-даража мархалаларни доира шаклида тартиблаб қўйган.Агарда шахс қудрати,кучини мана шу йўлда сарфласа, албатта муваффақият қозонади.Мана бу, унинг дунёвий натижалари ва манфаатларидан ташқари бўлган нарсадир.
Ислом мана бу якка,тарқоқ холдаги қудратларни жамлаб,”жамоат” номини остига бирлаштирди ва уни шакллантирди.Мана бу кичик қудратларни барчаси бирлашиб ,янада кўпроқ қудратга эга бўлган ва кичик кучлар бажаришга қодир бўлмайдиган улкан ишларни хам бажаришни уддасидан чиқадиган ,катта ва жўшқин дарёларни ташкил қилиши жуда хам табиий нарсадир.
Жамоатларни ташкил қилишдан мақсад,кичик жилғаларни ва дарёларни улкан денгизга олиб борадиган кўприк,каналларни қуришдан иборат бўлиб,шу орқали исломий хукмларни жорий қиладиган , кенг исломий хукумат ташкил қилинади.Албатта мана бу қудратли хукумат ёинки улкан денгиз,Аллоҳ таоло мусулмонларни иҳтиёрига бериб,танзимлаб қўйган йўлни босиб ўтмасдан бошқа чораси йўқ,чунки тартиб бўйича қудрат шахслардан жамоатга,жамоатдан эса илоҳий хукм ва қонунларни жорий қиладиган хукуматга айланиб бориши керак.
Шахслар жамоат ташкил қилиш йўлида сон-саноқсиз қийинчиликлар,тўсиқларга учраши мумкин,хатто талафотлар бериши хам табиийдир,лекин ҳар қандай суратда хам мана бу мархаладаги унинг асосий вазифаси, жамоат ташкил қилиш ёки унга қўшилишдан иборат бўлади.Жамиятни ислоҳ қилувчи ишлар эса бу вазифани атрофида жойлашгандир.
Худди шунга ўхшаш жамоат хам исломий хукуматга етиш йўлида турли-хил тўсиқларга учраши,хатто бу тўсиқларни қўполлик билан олиб ташлашга мажбур бўлиши хам мумкин,лекин мана шу тўсиқларни олиб ташлаш пайтида уларни биринчи даражада зарур бўлганини, яъни исломий хукуматга етишишдан тўсиб турганини танлаш лозим бўлади.Чунки хукуматни қўлга киритишдан олдинги жамиятнинг ўсиши йўлидаги тўсиқлар билан,хукуматни ташкил қилгандан кейинги тўсиқларни орасида ер билан осмонча фарқ бор.Шунинг учун хам шахсларни,жамоатларни,хукуматни қудратига муносиб равишда шаръий ишларни олиб бориш ва ҳар қандай қарама-қаршиликларни олдини олиш керак бўлади.
Чунки баъзи ушлаб турувчи тўсиқларни олиб ташлаш якка шахсларни қўлидан келмайди,бундай пайтда фақат жамоатларгина буни уддасидан чиқа олади.Шунингдек баъзи тўсиқларни олиб ташлашда жамоатларни кучи етмайди ва хукуматгина буни бажара олиши мумкин,агарда шу ерда жамоат шошма-шошарлик билан ишни амалга оширадиган бўлса,уни манфаатидан кўра зарари кўпроқ бўлиши аниқ нарса.Жуда кўп ўринларда шундай тўсиқ ва монеъликлар борки,жамоат уни олиб ташлашга қодир эмас ва бу шароитда қўйилган ҳар қандай қадам мубораза йўлидан адашиб кетилишига ёки мужоҳидларнинг кучларини бекорга сарфланишига сабаб бўлади.
Мана бу изоҳларни кетида ҳаётий муҳим бўлган”қудратни дарк қилиш ва қудратни амаллари” масаласи турибди,мана шу қудрат тавхид,иймон,жиҳод ва……………орқали шахсга,жамоатга,хукуматга берилгандир.”Шахс ва жамиятни ислоҳ қилиш йўлида аниқ мақсад сари йўналтирилган ва ташкиллаштирилган холда иш олиб борилиши керак,чунки бошқа йўсинда иш амалга оширилса,иш ўхшамаслиги ё самараси кам бўлиши ёки умуман самара бермаслиги хам мумкин.
Айтиб ўтилганидек жамоат номли ташкилотни вужудга келтиришдан мақсад, исломий хукуматни ташкил қилиш эди,мана шу хукумат ташкил қилингандан сўнг жамоат ўзини вазифасини бажарган хисобланади ва хукуматни ичига сингиб кетади.Бу нарса худди дарёни денгизга қўшилиб сингиб кетганига ўхшайди,мубориз мужоҳидлар биринчи хал қилувчи мархалани босиб ўтганларидан сўнг,исломий хукуматни қўл остида жамиятнинг хавфсизлигини таъминлаш йўлидаги вазифаларини бажариш орқали,ишни иккинчи мархаласига ўтишади.Бу вазифалар беш ўринда бўлиб:
1.Дин ва ақида.
2.Жон ва нафс.
3.Насл ва номус.
4.Ақл ва хуш.
5.Мол ва бисот.
Буларга қўшимча равишда жамиятда фақирликни йўқотиш ва одамларни хавфсизлиги,осойишталигини таъминлашга ёрдам беради.Исломий хукумат ташкил бўлгандан ва ҳалқ таъминланганидан,осойишталик ва хавфсизликни (اطعمهم من جوع وآمنهم من خوف ) ўрнатгандан сўнг,жамият ва шахсларни ислоҳ қилиш йўлидаги вазифаларини иккинчи мархаласига ўтишади.Яъни исломий хукумат мана бу мархаладаги вазифасини муваффақият билан амалга ошира олгач,мужоҳидлар ишни кейинги босқичига ўтишади,улар бу босқичда одамлардан хукуматга нисбатан вазифаларини бажаришлари кераклигини талаб қила олишади.
Мана бу ерда шахслар нажот топувчи фирқани ташкил қила олишди ва бу жамоат эса исломий хукуматни ташкил қилишга муваффақ бўлди ва натижада исломий хукумат осойишталик,хавфсизликни таъминлаш йўлидаги вазифасини энг гўзал суратда бажара олди.Мана бундан кейинги охирги мархалада, хукумат ўзини вазифаларини энг яхши кўринишда бажаришга муваффақ бўлгач,одамлардан хам хукумат ва унинг қонунлари олдидаги вазифаларини бажариш талаб қилинади.Мана бу мархалада худуд ҳақидаги масалалар ўртага ташланиб,худудларни ижро қилиш мархаласи хисобланади.Исломий хукумат ҳалқни олдидаги ўзини вазифаларини комил суратда бажаришга эришгач,мана бу худудларнинг аҳкомларини жамиятни устида қўллай олади.
Агар ўтган тарихга назар ташлайдиган бўлсак,Умар розиаллоҳу анҳу исломий хукумат ҳалқнинг олдидаги вазифасини бажармаганлиги боис, ўғрини қўлини кесмади,чунки ўғри ўзини жонини сақлаш учун ўғрилик қилишга мажбур бўлган эди.
Маҳфий холда қилиб бўлмайдиган валаъ ва бароъ,тоғутга куфр келтириш,тавхидни мустаҳкамлашни эълон қилингач,мўъмин киши қаерда эканини ташхис бериши,Аллоҳни ризоятини қўлга киритгач, уни дунёдаги ўзоқ ва яқин мақсадлари нима эканлигини тушуниши лозим бўлган мархала,майдонга киради.Мусулмон киши жамоат ташкил бўлишидан олдинги босқичда турган пайтида,фақат жамоатни қўлидан келадиган ислоҳотлар,ўзгартиришларга оид ишларни бажара оладиган қудратни даъво қилиши мумкин эмас.Шунга ўхшаш нажот топувчи фирқани сифатларига эга бўлган жамоат ташкил бўлган даврида хам,фақатгина исломий хукумат бажаришга муваффақ бўладиган ишларга қўл уриши хам мумкин бўлмайди.
Чунки фақат исломий хукуматгина илоҳий хукмларни ижро қилиш ва олдини олувчи хизматларни ироя қилиш орқали фақирлик,фахш,маст қилувчи ичимликлар ичиш,ўғирлик,тўғри ақидани бузилиши,инсонни қўл-оёғини боғлаб қўювчи бидъатлар,муртад бўлиш,қотиллик,мажбурлаб ақидани ўзгартириш,инсоний ва фитрий озодликларни манъ қилишни босқичларга тақсимлаб чиқа олади.Агар исломий хукумат ташкил бўлишидан олдинги даврда,ҳар қандай шахс ё жамоатлар мана бу муаммоларни илдизи билан суғуриб ташламоқчи бўлса,буни бажара олмаслиги ниҳоятда аниқ нарсадир.Натижада эса систематик равишда даражама-даража бажариладиган, исломий инқилоб ва ислоҳ қилиш тархларидан фойдаланишдан бошқа чораси қолмайди,мана шунга асосланиб мужоҳидлар ўзларини ислоҳ қилиш усулларини ташкиллаштириши лозим бўлади.
Тазаккур беришни ташкиллаштириш пайтида хам,биринчи бўлиб муборазани қайси мархаласида эканимизни аниқлаб олишимиз ва шу мархалага муносиб равишда замон,маконни шароитини ва келажакда дуч келишимиз мумкин бўлган мажбурий холатларни хисоб-китоб қилган холда,ўзимизга ва жамиятга нисбатан бериладиган эслатмаларни табақаларга ажратишимиз,хатто ташкиллаштиришимиз керак бўлади.
Ҳар қандай жамиятда ислоҳ қилишга муҳтож бўлган жуда кўп муаммолар,камчиликлар топилиши табиийдир,лекин жиҳод ва мубораза билан машғул бўлган нажот топувчи фирқанинг мужоҳидини мақсади,шахслардан жамоатга қараб,жамоатдан эса исломий хукуматга томон ривожланишни йўлга қўйишдан иборатдир.У бутун тазаккуротларини мана бу муборазани илгари силжишига сарфлайди ва аслида шариатга қарама-қарши бўлмаса ҳам,лекин ўша мархала учун зарурий бўлмаган тазаккур беришлардан ўзини тияди.Нажот топувчи фирқанинг мужоҳиди яшаб турган кунини жиҳодий эҳтиёжларига қараб тазаккур беради ва бу ишидан кутилган натижани қўлга киритади.
Ҳурматли биродарлар,опа-сингиллар қуйидаги нуқталарга эътибор беришлари жуда хам муҳимдир,кўп шахсларни камчилик ва айблари жамоатга қўшилишлари билан йўқолиб кетади,худди шунга ўхшаш жамоатларни нуқсон ва камчиликлари исломий хукуматга қўшилишларини кетидан ўртадан кўтарилиб кетади.Шундай экан жамоатларни ислоҳ қилиш ва ноўрин камчилик қидиришни олдини олиш учун энг яхши йўл,шахслардан жамоатга,жамоатдан эса исломий хукуматга томон ўсиш жараёнлари учун муносиб шароитни тайёрлаб беришдир.
Манна бу равишни ишлатишни орқасидан, амру-маъруф ва наҳи-мункарни тарк қилиш керак ,деган маъно келиб чиқмайди,балки бутун ислом дунёсининг системаси унга кўра шаклланган амру-маъруф ва наҳий-мункарни тўғри йўналишга солиш,дейилса тўғри бўлади.
Бунга мисол тариқасида,ҳозирги пайтда мусулмонларни зиммасидаги энг муҳим фарз, мусулмон ерларининг баъзи қисмларига маҳаллий муртадларни воситасида бостириб кирган Америка ва Нато бошчилигидаги секулярларни йўқотишдан иборатдир.Шунинг учун мусулмонларни кучини,эътиборини чалғитадиган ҳар қандай тазаккур беришлар, ноўрин бўлиши билан бир қаторда зарарли ва кўп ўринларда шариатга қарама-қарши хам хисобланади.Жуда кўп мусулмонлар таҳорат,ғусл,хайз,нифос ва бошқа ўринларда ўзаро иҳтилофда бўлишликлари ниҳоятда муаммоли масала эмас,лекин ҳозирги шароитда айтиб ўтилган масалалар билан ўзларини овора қилишлари ва мусулмонларни ўртасида бўлинишга сабаб бўлишлари,зарарли ва чалғитувчи бўлиши билан бир қаторда иккита асосий айб хам хисобланади.
1.Динни асосларидан бири хисобланган жиҳод,номозни тайинланган вақтларини хам ўзини вазиятига,шароитига муносиб равишда ўзгартира олади.(хавф номози,номозларни жамлаш,хатто росулуллоҳ саллолоҳу алайҳи вассалламга ўхшаб аср номозини ўтказиб юбориш……………) Жиҳод рўзани хам ўзини таъсирига олиши мумкин,росулуллоҳ саллолоҳу алайҳи вассаллам билан Маккани фатх қилган мужоҳидлар тутган рўзаларини ботил қилишган эди ва …………………
2.Исломий хукуматни химояси остида собит бир фикрни ўртага ташлайдиган,барча фирқа ва мазҳаблардан ташкил топган олий шўрони ўзи мавжуд эмас.Бундан ташқари барча мусулмонлар хам уни тасдиқлаб,
« اطيعوا الله و اطيعوا الرسول و اولي الامر منكم »дейишлари ва хаммалари бир овоздан битта фикрда собит туришлари керак бўлади.Натижада ҳозирги мавжуд вазиятда, мана бундай ишни уддасидан чиқадиган қозини ўзи топилмайди,бундай алғов-далғов замонда битта шахсни ўзи хам даъвогар,хам шикоятчи,хам қози ва бошқаларга нисбатан хукмларни ижрочиси вазифасини бажара олмайди.
Ҳозирги мавжуд вазиятда тазаккур бериш,камчиликларни кўрсатишни ташкиллаштириш,нажот топувчи тоифани касалликларини,айбларини бартараф қиладиган жонкуяр докторни амал қилишига ўхшайди.Мана бу тоифа бизларга фарзандларимиздан хам азизроқ бўлиб,Аллоҳни хукмларини ижро қиладиган исломий хукуматни барпо қилиш йўлида, ташқи босқинчиларга қарши мубораза қилиши учун уни янада қудратли бўлишини ва ривожланишини ҳоҳлаймиз.
Жонкуяр ,аҳдига вафо қилувчи доктор ўзини мутахассислигига тааллуқли бўлган ишларгагина аралаша олади,мужоҳид мусулмон хам жамоатининг яшаб турган кунини эҳтиёжига муносиб равишда ва мана бу ўринлар ҳақида алоҳида илмга эга бўлган суратда амал қилиши лозим.Агар бу хусусиятлар унда топилмайдиган бўлса,уни сукут сақлаши хам ўзига,хам иймонига ва хам бошқаларга фойдалидир.
Тазаккур беришларни ташкиллаштириш яъни шахсларни,жамоатларни,хатто хукуматни ўсишига ва даражама-даража ислоҳотларни ташкиллаштиришга муносиб равишда тазаккур беришни ҳам-оҳанг қилиш демакдир.
Бутун оламлар роббисига ҳамду-санолар бўлсин!Оллоҳ буюк зотдир!
هماهنگی و اشتراک در مصالح و اهداف میان مسلمین و غیر مسلمین
{زنجیره آگاهیهای منهجی}
در بسیاری از برنامه های افتصادی و امنیتی مسلمین در جامعه، میان اهداف و خواسته های مسلمین و غیر مسلمین یک نوع هماهنگی و وحدت در منافع به وجود می آید. ساده تر اینکه می توان گفت که اهداف انقلابی دنیوی مبارزین مسلمان برای تمامی انسانهای دارای فطرتی سالم ،همچون ساخت یک جاده یا مرکز بهداشتی و یا نصب علائم راهنمایی و رانندگی می باشد. به همان میزان یک مسلمان از اینگونه امکانات بهره می برد به همان میزان غیر مسلمان نیز از آن بهره مند می گردد و در پاره ای موارد مسلمانان و غیر مسلمانان مجبور به استفاده از چنین امکاناتی می گردند، چون اگر به عنوان مثال یک مسلمان یا غیر مسلمان از زیر بار قوانین بهداشتی یا علائم راهنمایی و رانندگی شانه خالی کند، تنها خودش به تنهایی دچار ضرر نمی گردد، بلکه علاوه بر آن امنیت دیگران را نیز مورد تهدید و مخاطره قرار می دهد.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам томонидан келтирилган охирги шариат ундан олдинги шариатларга ўхшаш инсонлар тарафидан ўзгартириб ташлашни имкони йўқ. Охирги шариат бўлган дини исломни хам комил бўлганлиги ва уни аллох томонидан мухофизат қилиниши эълон қилингач, уни ўзгартириш ё нобуд қилишни хам имкони қолмайди. Биз қиёмат кунигача динни хар 4 маъно ва мафхуми бўйича айб ва нўқсонсиз комил нақш ўйнаш қобилиятига эга бўлган дин ихтиёримизда бордир, яъни бу дин ўзини қўл остидагиларни итоатини жалб қила оладиган даражадаги хукуматий ва қонуний қудратга хам эга бўлишга қодир ва хам ихтиёридаги қудрат ва қонунни кучи билан жазолаш ва мукофот бериш системасини хам ижро қила олади.
