وَاعْتَصِمُوا

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(35- قسمت)

رقص و پایکوبی:

ام المومنین عایشه رضی الله عنه می گوید: در روز عید حبشی ها در مسجد در حال رقص و پایکوبی بودند « جاء حَبَشٌ يزْفِنُونَ في يوْمِ عِيدٍ في الْمَسْجِدِ» رسول الله صلی الله علیه وسلم برای دیدن آنها مرا صدا زد و مرا به دیدن آنها دعوت کرد «فَدَعَانِي النبي صلى الله عليه وسلم» و سرم را روی شانه‌ اش قرار دادم و به تماشای بازی آنان مشغول شدم تا جائي که از تماشای آنان منصرف شدم [1]

امام احمد بن حنبل هم از ام المؤمنين عائشة رضي الله عنها  روایت می کند که فرمود: وَضَعَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَقْنِي عَلَى مَنْكِبَيْهِ لِأَنْظُرَ إِلَى زَفْنِ الْحَبَشَةِ[2]رسول الله صلى الله عليه وسلم چانه مرا روی  شانه  اش قرار داد تا من به رقص حبشه  ای ها نگاه  کنم . امام ذهبی می گوید: منظور از ” زَفن” رقص است[3] و ابن الأثير هم می گوید: عبارت” زَفن” در اصل به معنی رقص و بازی  است همانطور  که  در روایتی  از ام  المؤمنين  عائشة  رضي  الله  عنها  وارد شده است فرمود: قَدِمَ وَفْدُ الْحَبَشَةِ، فَجَعَلُوا يَزْفِنُونَ، وَيَلْعَبُونَ، وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ يَنْظُرُ، فَقُمْتُ وَأَنَا مُسْتَتِرَةٌ خَلْفَهُ، فَنَظَرْتُ حَتَّى أَعْيَيْتُ، ثُمَّ قَعَدْتُ، فَنَظَرْتُ حَتَّى أَعْيَيْتُ، ثُمَّ قَعَدْتُ، وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ يَنْظُرُ، فَاقْدُرُوا قَدْرَ الْجَارِيَةِ الْحَدِيثَةِ السِّنِّ الْمُشْتَهِيَةِ لِلنَّظَرِ.  هیئت  اعزامی حبشی ها نزد ما رسیدند  و به رقص  و بازی  پرداختند و….[4]و در جای دیگری ام المومنین عایشه رضی الله عنها می فرماید: « وَالْحَبَشَةُ يَلْعَبُونَ بِحِرَابِهِمْ فِي مَسْجِدِ» و حبشی ها با سلاح های‌شان در مسجد بازی می‌کردند، رسول الله صلی الله علیه وسلم مرا با ردای خود پوشاند تا به بازی آن‌ها نگاه کنم[5].در این هنگامی که حبشی ها مشغول شادی و بازی بودند  و  با نیزه هایشان می رقصیدند عمر وارد مسجد شد و مشتی سنگریزه برداشت و شروع کرد به زدن آن ها، پیامبر صلى الله علیه و سلم فرمود:  دعهم یا عمر[6] : «آن ها را به حال خود بگذار ای عمر.» 

ام المؤمنین می‌گوید: «همان طور من به حبشی‌هایی که در مسجد مشغول بازی بودند نگاه کردم تا پیامبر خسته شدند. برای همین است که همه باید نیاز و احساسات دختران جوان و کم سن و سالی که علاقه به لهو و سرگرمی و تفریح دارند را در نظر بگیرید. «فَاقْدِرُوا قَدْرَ الْجَارِيةِ الْحَدِيثَةِ السِّنِّ حَرِيصَةً على اللَّهْوِ .[7]

البته این حبشیها به عنوان خیر مقدم و اظهار شادی در هنگام ورود رسول الله صلی الله علیه وسلم به مدینه هم همین بازیها و پایکوبی ها را با سلاحهایشان انجام داده بودند: انس بن مالک رضی الله عنه می گوید: زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم به مدینه قدم گذاشت، لَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ، حبشی ها برای خیر مقدم او و اظهار شادیشان با اسلحه هایشان بازی می کردند، لَعِبَتْ الْحَبَشَةُ لَقُدُومِهِ فَرَحًا بِذَلِكَ، لَعِبُوا بِحِرَابِهِمْ.[8] شوکانی می گوید بازی آنها شامل گرداندن اسلحه هایشان با دستها و حرکات بدنی بود .[9]

علاوه بر این ام المومنین عایشه رضی الله عنها روایت می کند که : رسول الله صلی الله علیه وسلم نشسته بود، که هیاهو و صدای کودکان را شنیدیم، رسول الله صلی الله علیه وسلم بلند شدند، (دید که) یک جاریه حبشی می رقصد و بچه ها دور او را گرفته اند «حَبَشِيَّةٌ تَزْفِنُ وَالصِّبْيَانُ حَوْلَهَا»، رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: يَا عَائِشَةُ تَعَالَيْ فَانْظُرِي» ای عایشه بیا و نگاه کن…[10]در اینجا واضح است که یک جاریه ی حبشی رقصیده است و اینکه اگر رقصیدن در ذات خودش حرام بود قطعا رسول الله صلی الله علیه وسلم آن جاریه را از رقصیدن منع و نهی می کرد و حکمی صادر می کرد و علاوه بر این ام المومنین را به دین رقص این جاریه دعوت نمی کرد و خودش هم نگاه نمی کرد .

 امام شافعی رحمه الله با استناد به این حدیث می گوید: رقص نه حرام است نه مکروه بلکه مباح است به شرط اینکه مرد ادای مخنَّثين را در نیاورد، یعنی ادای مردهای زن نما و سست و بی غیرت و فاقد مردانگی را در نیاورد و گرنه حرام می شود. الان باید متوجه شده باشید که چرا در پایکوبی(هور پرای) هورامیها شما از آنهائی که بوئی از شریعت بردند یا سنت نیاکان مسلمانشان بهشان رسیده  است حتی تکان دادن شانه و مثل بچه قرطی ها خندیدن و اداهای جلف را نمی بینید، و بیشتر آنها را جدی و سر سنگین می بینیند. انگار در حال جنگند. شیخها و علماها هم پایکوبی (هور پرای) و حتی گورانی و ترانه های خاص خودشان را داشتند . بله، شادی اینها در قلب است و حرکات ظاهری آنهاهم لطمه ای به مردانگی و شهامت آنها وارد نمی کند. هَلپَرکی و پایکوبی سورانها و شکاکها و سایر لهجه های کوردی، رقص شمشیر بلوچها، ذکر خنجر ترکمنها،عزبای خملی های جنوب ایران، رقص شمشیر عربها هم در همین مایه هاست البته چچنی ها و سایر اقوام مسلمان هم متناسب با قانون شریعت الله پایکوبی ها و رقصهائی را به وجود آورده اند که لازم به ذکر نیست .

  متوجه شدیم که مذهب شافعی حکمش بر اباحه ی رقص است اما در مذهب حنفی و مالکی و حنبلی رقص مکروه است. دلیل آنهاهم این است که ابهت و شخصیت انسان را پائین می آورد. البته عده ای هم ادعا کرده اند که مذهب حنفی و مالکی کلا رقص را حرام دانسته، اما این عزیزان برایشان شبه شده و اشتباه مطلب را متوجه شده اند، چون حنفی ها و مالکی ها آن دسته از رقصهائی را حرام دانسته اند که کسانی می آیند و با این رقص عبادت می کنند و این رقص را نوعی نزدیک شدن به الله می دانند، مثل همین کاری که دراویش و بعضی از صوفیها انجامش می دهند که اهلِ علمِ فقه در تحریم این نوع از رقص هیچ اختلاف  نظری باهم  ندارند .

(ادامه دارد……..)

---

[1] رواه مسلم

[2]مسند امام احمد (٢٣٧٠٩٩)

[3] ذهبی . الفائق(۲/۱۱۲)

[4]ابن اثیر. النهاية(٢/٣٠٥)

[5]صحیح مسلم، أبو الحسن مسلم بن الحجاج النيسابوري، دار إحياء التراث العربي، ج 2، ص 609

[6] متفق علیه

[7]متفق علیه . مسلم بن حجاج نيشابوري، صحيح مسلم، ج 2، ص 609، تحقيق: محمد فؤاد عبد الباقي، کتاب صلاة العيدين، بَاب الرُّخْصَةِ في اللَّعِبِ الذي لَا مَعْصِيةَ فيه في أَيامِ الْعِيدِ/ محمد بن اسماعيل البخاري، صحيح البخاري، ج 1، ص 173، تحقيق : د. مصطفى ديب البغا، کتاب الصلاة، ابواب المساجد، بَاب أَصْحَابِ الْحِرَابِ في الْمَسْجِدِ . / بخاری کتاب المناقب ج۲ص۱۷۹ و کتاب العیدین ج۱ص۱۲۳ – صحیح مسلم کتاب صلوه العیدین ج۲ص۶۰۸

[8] سنن أبي داود كتاب الأدب باب في النهي عن الغناء.

[9] فإن اللعب هو الحركات الصادرة منهم من تقليب حرابهم بأيديهم وحركة أبدانهم

[10]البانی در ” صحیح الترمذی” (3691). و ابن حجر   در فتح الباري

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс :  фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(34- қисм)

Хозирги пайтда мусибатлар ва мушкилотлар жуда кўп, улар албатта даражаларга тақсимланиши керак ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишларига кўра шундай олдинга харакат қилишимиз керакки, охирида жамиятимизни асосий мушкилоти мусиқа билан овоз айтадиган чўрилар бўлиб қолсин, ана бу пайтга келиб ибни Масъудга ўхшаганлар

«وَ مِنَ النَّاس مَن يَشتِري لَهوَ الحَديثِ ….»

дан мақсад овоз эканига қасам ичишсин, яъни  баъзилар чўриларни қиммат нархга сотиб олишган ва бу чўрилар  хохлаган вақтларида уларга овоз айтиб беришган, улар бу ишга  жуда кўп вақтларини сарфлашган, чунки ибни Масъудни эътиқоди бўйича, сув гиёхларни ўсишига сабаб бўлганидек, оханглар хам инсонларни дилига нифоқни экади; ёки ибни Аббос каби кишилар хам келиб айтишганки: “лахвал хадис”дан манзур чўриларни мусиқа билан овоз айтиши ёки бехуда сўзларидур. Хақиқатда улар қандай хам яхши жамият бўлишган, чунки мана бу нарса уларнинг асосий ва биринчи даражали мушкилотлари бўлган, хатто агар бу мушкилот мавжуд бўлган тақдирда қилиниши керак бўлган иш қуйидагича бўлади:  

      « و إذا مَرُّوا بِاللَّغوِ مَرَّوا کِراماً» (فرقان/72)

Улар (яъни рахмоннинг суюкли бандалари ) ёлғон гувохлик бермаслар ва лағв (бехуда сўз ё амал) олдидан ўтган вақтларида олижаноблик билан ( яъни ундан юз ўгирган холларида) ўтурлар.

Нубувват манхажига асосланган исломий хукумат бор бўлган даврда жамият шундай соғлом бўлган эди, лекин шохигарлик вужудга келиб исломий изтирорий бадал хукумат ижод бўлгандан сўнг, ислом дастаглари бирин- кетин пора бўлишни бошлади ва булғаниш хам мусулмонларни жамиятини ўртасида аста- секинлик билан кенгайиб борди, жамиятда кенг- кўламда тарқалган мушкилотлардан бири чўрилар томонидан ижро қилинадиган мусиқа бўлган эди, шу сабабли хам Умар ибни Абдулазиз рохимахуллохдек киши хам фарзандини муаллимига ёзган мактубида айтадики: сиздан биринчи бўлиб таълим оладиган нарсаси мусиқадан нафратланиш бўлиши керак, чунки у шайтонни булоғидан келиб чиққан бўлиб, оқибати эса парвардигорни ғазабига олиб боради. Умар ибни Абдулазиз рохимахуллох хулафойи рошидиндан кейинги энг одил шохлардан бўлганига қарамасдан, мусиқага қараб тортилиб кетган кимсаларга таъзир хам  таъйин қилган эмас ва бу борада ижро қилса бўладиган худуд хам мавжуд эмасди, балки буни танхо чораси “манфий мубораза” бўлган холос.

“Манфий мубораза” масалан: фалон эътирозда ё сайловда ё мажлисда иштирок этмаслик ё фалон маконга бормаслик ё фалон ахборот каналига кирмаслик ё фалон махсулотни сотиб олмаслик: масалан имоми Молик рохимахуллох чўрилар томонидан мусиқа билан оханг айтилиши ва турли-хил мусиқали йиғилишлар ўтказилишига қарши манфий мубораза бўлиши учун қуйидагича фатво берган эди: кимки чўри сотиб олган бўлса ва сотиб олгандан сўнг бу чўри оханг айтишидан хабар топса, бу нарсани айб хисоблаб эгасига қайтариб берса бўлади.

Сулаймон Тамимий етимларга меърос бўлиб қолган оханг айтадиган чўрини сотишни хохлашган пайтида уларга қарата айтадики: уни оханг айтиш сифатини айтмасдан туриб сотилиши керак, агар оханг айтиш сифатини айтилса 20000 дирхам ва айтилмаган суратда 2000 дирхам бахоланган тақдирда хам, уни сифатини зикр қилиш дуруст бўлмайди. Агар овозни манфаъати мубох бўлганда, бундай молни етимларга манъ қилинмасди.

Имоми Шофеъий рохимахуллох айтадики: агар чўрини эгаси одамларни чўрисини овозини эшитишга чақирса, у сафих, ахмоқ саналади ва уни гувохлиги қабул қилинмайди, бу одамни даюс хам дейилади. Қози Абу Тоййиб айтадики: бу чўрини эгаси одамларни ботилга даъват қилгани сабабли сафих, ахмоқ саналади, одамларни ботилга чақирган,даъват қилган хар қандай кимса сафих,фосиқ хисобланади.

Буларни хаммасини хулоса қилган холда Қатода айтадики, аллохга қасамки балким “лахвал хадис”ни йўлида мол-давлат сарфланмаслиги мумкин, бу ердаги сотиб олишдан бўлган манзур, шахснинг гумрох бўлиши назарда тутилган,чунки у бу холатда ботил сўзни хақ сўздан ва зиённи манфаъатдан кўра афзал кўради, шахсдаги гумрохликни энг катта аломати хақ сўзни ўрнига ботилни танлашидур.

Бугунги кунда “лахвал хадис” ни бизларнинг жамиятимиздаги ўрни қандай? Гумрох  ва саргардон қиладиган абзорларни жамланмаси қуйидагилардан иборат, спутник аппарати, телефонлар,компютер, бутун жахон кофирларининг ё муртадлар, мунофиқлар ва секулярзадаларга тегишли турли- туман каналларни очиб кўриш ва фасодни таълим берадиган марказлар. Мана булар пичоқ,қурол, граната, мина каби икки хил усул билан фойдаланса бўладиган абзор хисобланади, буларни хеч ким харом қила олмайди, балки бу ерда ана бу абзорлардан фойдаланиш усули ва равиши шахсни фасодга ботириб ташлайди.

Ха, хозирги даврда мусиқадан ташқари бизлар кўриб турган жуда кўп нарсалар фасодни булоғига айланган, уларни  жумласига турли- туман спутник каналлари, уларда қуйилаётган филмлар, бутун жахон секуляр кофирларини ва махаллий муртадларни,мунофиқларни, секулярзадаларни ўзаро тўпланишлари, ана ўшанча интернетдаги ижтимоъий каналлар киради, бу нарсалар назр ибни хорисга ўхшаганлар ёки сахобаларни ва тобеъинларни асридаги мусиқа тарафдорларидан кўра баттарроқ ва замонавийроқ усул ва равиш билан мўъминларга, аллохни шариатидаги қонунга ва хатто мўъминларни борлиғига хамла қилишган.

Бугунги кунда тарихий достонлар ва ёлғон,қадимий,поясиз, асоссиз афсоналар шаклида назр ибни хорисга ўхшаган минглаб кишиларнинг тарихий ўтмишлари тўқиб чиқарилган, мана бу хаёлий достонлар ва афсоналарни янги насл  олий ўқув юртларида замонавий услуб ва систематик равишда секуляризм динининг куфр мактабларини химояси остида таълим олишади ва тоғутларнинг таълим олиш марказлари ва фосид ахборот воситалари одамларни миясига қуйишади,бундан ташқари қадимий ва  афсонавий тарихни панохи остида секуляристларнинг,хамда башарият тарихидаги бошқа кофирларнинг  ширкка тўла нотўғри ишончларини ва куфрларини демократия, секуляризм ва янги секуляристик жамият истелохи кўринишида мусулмонларга сингдириб боришяпти,бўлиб хам мана бу бечора мусулмон хулафойи рошидинни асри каби ягона хокимиятга хам эга эмас, уларни на қудрати  ва на убухати бор, панохсиз мусулмонларга қарши олиб борилаётган мана бундай совуқ ва юмшоқ жангни бизлар бутун башарият тарихи давомида  кўрган эмасмиз.

Шунга қарамасдан мусулмон шахс мана бу абзорлардан тўғри фойдаланишни дарк қилмаган холда, ана бу фасод ва гумрох қилувчи абзорларни сотиб олади ва хом холатда  манзилига, оиласига олиб киради ва ўзини, атрофидагиларни гумрох бўлиши учун шароитни  жуда хам осонлик билан мухайё қилади. Агар бугунги кунда ибни Аббос ва ибни Масъудга ўхшаганлар тирик бўлганда ва мусулмонларнинг ўртасидаги “лахвал хадис” ни одамларга кўрсатиб бермоқчи бўлишганда албатта ана бунга ўхшаган ўринларга ишора қилишган бўларди, улар махсусан ота- оналарни  ва хонадонларнинг, хамда жамиятнинг  бошлиқларини бу ишлардан огохлантирган бўлишарди: улар аллохнинг шариат қонунларига душман бўлган кимсаларни йўлидаги гумрохликни сотиб олишяпти, шахсни ўзини ва бошқаларни гумрох бўлишига сабаб бўладиган нарсалар аллохни шариат қонунларида харом эканини ва “лахвал хадис” хисобланишини  улар  тушуниб етишмаяпти, аллох таоло бу нарсаларни кўришдан ва эшитишдан нахий қилган, улар ўзлари сотиб олган нарсалари учун жавоб беришади, чунки улар сотиб олган нарсалари билан хам ўзларининг ва хам бошқаларнинг гумрохлигига , аллохни шариатидаги қонунларини назарга олинмаслигига , аллохнинг шариат қонунларидан узоқлашиб кетилишига сабаб бўлишган.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(34- قیسم)

حاضِرگِی پَیتدَه مُصِیبَتلَر وَ مُشکِلاتلَر جُودَه کوُپ، اوُلَر اَلبَتَّه دَرَجَه لَرگَه تَقسِیملَه نِیشِی کِیرَک وَ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی رَوِیشلَرِیگَه کوُرَه شوُندَی آلدِینگَه حَرَکَت قِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، آخِیرِیدَه جَمِیعیَتِیمِیزنِی اَساسِی مُشکِلاتِی مُوسِیقَه بِیلَن آواز اَیتَه دِیگَن چوُرِیلَر بوُلِیب قالسِین، اَنَه بوُ پَیتگَه کِیلِیب اِبنِ مَسعُودگَه اوُحشَه گَنلَر  «وَ مِنَ النَّاس مَن يَشتِري لَهوَ الحَديثِ ….» دَن مَقصَد آواز اِیکَه نِیگَه قَسَم اِیچِیشسِین، یَعنِی بَعضِیلَر چوُرِیلَرنِی قِیمَّت نَرخگَه ساتِیب آلِیشگَن وَ بُو چُورِیلَر هاحلَه گَن وَقتلَرِیدَه اوُلَرگَه آواز اَیتِیب بِیرِیشگَن، اوُلَر بُو اِیشگَه جوُدَه کوُپ وَقتلَرِینِی صَرفلَشگَن، چوُنکِی اِبنِ مَسعُودنِی اِعتِقادِی بُویِیچَه، سُوو گِیاهلَرنِی اوُسِیشِیگَه سَبَب بُولگَه نِیدِیک، آهَنگلَر هَم اِنسانلَرنِی دِیلِیگَه نِفاقنِی اِیکَه دِی؛ یاکِی اِبنِ عَبّاس کَبِی کِیشِیلَر هَم کِیلِیب اَیتِیشگَنکِی: “لهو الحدیث” دَن مَنضُور چوُرِیلَرنِی مُوسِیقَه بِیلَن آواز اَیتِیشِی یاکِی بِیهُودَه سوُزلَرِیدوُر. حَقِیقَتدَه اوُلَر قَندَی هَم یَحشِی جَمِیعیَت بوُلِیشگَن، چوُنکِی مَنَه بُو نَرسَه اوُلَرنِینگ اَساسِی وَ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی مُشکِلاتلَرِی بوُلگَن، حَتَّی اَگَر بُو مُشکِلات مَوجُود بوُلگَن تَقدِیردَه قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگَن اِیش قوُیِیدَگِیچَه بوُلَه دِی:       « و إذا مَرُّوا بِاللَّغوِ مَرَّوا کِراماً» (فرقان/72) اوُلَر ( یَعنِی رَحمَاننِینگ سوُیوُکلِی بَندَه لَرِی) یالغان گوُواهلِیک بِیرمَسلَر وَ لَغو (بِیهُودَه سوُز یا عَمَل) آلدِیدَن اوُتگَن وَقتلَرِیدَه عالِی جَنابلِیک بِیلَن ( یَعنِی اوُندَن یوُز اوُگِیرگَن حاللَرِیدَه) اوُتوُرلَر.

 نُبُوَّت مَنهَجِیگَه اَساسلَنگَن اِسلامِی حُکوُمَت بار بوُلگَن دَوردَه جَمِیعیَت شوُندَی ساغلام بوُلگَن اِیدِی، لِیکِن شاهِیگَرلِیک وُجوُدگَه کِیلِیب اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت اِیجاد بوُلگَندَن سُونگ، اِسلام دَستَگلَرِی بِیرِین- کِیتِین پارَه بوُلِیشنِی باشلَه دِی وَ بوُلغَه نِیش هَم مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِینِی اوُرتَه سِیدَه اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن کِینگَه یِیب باردِی، جَمِیعیَتدَه کِینگ – کوُلَمدَه تَرقَلگَن مُشکِلاتلَردَن بِیرِی چوُرِیلَر تامانِیدَن اِجرا قِیلِینَه دِیگَن مُوسِیقَه بوُلگَن اِیدِی، شوُ سَبَبلِی هَم عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیز رَحِمَهُ الله دِیک کِیشِی هَم فَرزَندِینِی مُعَلِّمِیگَه یازگَن مَکتوُبِیدَه اَیتَه دِیکِی: سِیزدَن بِیرِینچِی بوُلِیب تَعلِیم آلَه دِیگَن نَرسَه سِی مُوسِیقَه دَن نَفرَتلَه نِیش بوُلِیشِی کِیرَک، چوُنکِی اوُ شَیطاننِی بوُلاغِیدَن کِیلِیب چِیققَن بوُلِیب، عاقِبَتِی اِیسَه پَروَردِیگارنِی غَضَبِیگَه آلِیب بارَه دِی. عُمَر اِبنِ عَبدُالعَزِیز رَحِمَهُ الله خُلَفایِی راشِیدِیندَن کِییِینگِی اِینگ  عادِل شاهلَردَن بوُلگَه نِیگَه قَرَمَسدَن، مُوسِیقَه گَه قَرَب تارتِیلِیب کِیتگَن کِیمسَه لَرگَه تَعزِیر هَم تَعیِین قِیلگَن اِیمَس وَ بُو بارَه دَه اِجرا قِیلسَه بوُلَه دِیگَن حُدوُد هَم مَوجُود اِیمَسدِی، بَلکِی بوُنِی تَنها چارَه سِی “مَنفِی مُبارَزَه” بوُلگَن خالاص.

 “مَنفِی مُبارَزَه” مَثَلا: فَلان اِعتِراضدَه یا سَیلاودَه یا مَجلِیسدَه اِیشتِراک اِیتمَسلِیک یا فَلان مَکانگَه بارمَسلِیک یا فَلان اَخبارات کَنَلِیگَه کِیرمَسلِیک یا فَلان مَخصُولاتنِی ساتِیب آلمَسلِیک: مَثَلاً اِمامِی مالِک رَحِمَهُ الله چوُرِیلَر تامانِیدَن مُوسِیقَه بِیلَن آهَنگ اَیتِیلِیشِی وَ توُرلِی – هِیل مُوسِیقَه لِی یِیغِیلِیشلَر اوُتکَه زِیلِیشِیگَه قَرشِی مَنفِی مُبارَزَه بوُلِیشِی اوُچُون قوُیِیدَگِیچَه فَتوا بِیرگَن اِیدِی: کِیمکِی چوُرِی ساتِیب آلگَن بوُلسَه وَ ساتِیب آلگَندَن سُونگ بُو چوُرِی آهَنگ اَیتِیشِیدَن خَبَر تاپسَه، بُو نَرسَه نِی عَیب حِسابلَب اِیگَه سِیگَه قَیتَه رِیب بِیرسَه بوُلَه دِی.

سُلَیمان تَمِیمِی یِیتِیملَرگَه مِعراث بوُلِیب قالگَن آهَنگ اَیتَه دِیگَن چوُرِینِی ساتِیشنِی هاحلَشگَن پَیتِیدَه اوُلَرگَه قَرَتَه اَیتَه دِیکِی: اوُنِی آهَنگ اَیتِیش صِیفَتِینِی اَیتمَسدَن توُرِیب ساتِیلِیشِی کِیرَک،اَگَر آهَنگ اَیتِیش صِیفَتِینِی اَیتِیلسَه 20000 دِرهَم وَ اَیتِیلمَه گَن صُورَتدَه 2000 دِرهَم بَهالَنگَن تَقدِیردَه هَم، اوُنِی صِیفَتِینِی ذِکر قِیلِیش دُرُست بوُلمَیدِی. اَگَر آوازنِی مَنفَعَتِی مُباه بوُلگَندَه، بوُندَی مالنِی یِیتِیملَرگَه مَنع قِیلِینمَسدِی.

اِمامِی شافِیعِی رَحِمَهُ الله اَیتَه دِیکِی: اَگَر چوُرِینِی اِیگَه سِی آدَملَرنِی چوُرِیسِینِی آوازِینِی اِیشِیتِیشگَه چَه قِیرسَه، اوُ سَفِیه،اَخماق سَنَلَه دِی وَ اوُنِی گوُواهلِیگِی قَبوُل قِیلِینمَیدِی، بُو آدَمنِی دَیُوس هَم دِییِیلَه دِی. قاضِی اَبُو طَیِّب اَیتَه دِیکِی: بُو چوُرِینِی اِیگَه سِی آدَملَرنِی باطِلگَه دَعوَت قِیلگَه نِی سَبَبلِی سَفِیه، اَخماق سَنَلَه دِی، آدَملَرنِی باطِلگَه چَه قِیرگَن،دَعوَت قِیلگَن هَر قَندَی کِیمسَه سَفِیه، فاسِق حِسابلَه نَه دِی.

 بوُلَرنِی هَمَّه سِینِی خوُلاصَه قِیلگَن حالدَه قَتادَه اَیتَه دِیکِی، اَلله گَه قَسَمکِی بَلکِیم “لَهوَ الحَدِیث”نِی یوُلِیدَه مال- دَولَت صَرفلَنمَسلِیگِی موُمکِین، بُو یِیردَگِی ساتِیب آلِیشدَن بوُلگَن مَنضُور، شَخصنِینگ گوُمراه بوُلِیشِی نَظَردَه توُتِیلگَن، چوُنکِی اوُ بُو حالَتدَه باطِل سوُزنِی حَق سوُزدَن وَ زِیاننِی مَنفَعَتدَن کوُرَه اَفضَل کوُرَه دِی، شَخصدَگِی گوُمراهلِیکنِی اِینگ کَتتَه عَلامَتِی حَق سوُزنِی اوُرنِیگَه باطِلنِی تَنلَشِیدوُر.

 بوُگوُنگِی کوُندَگِی “لَهوَ الحَدِیث”نِی بِیزلَرنِینگ جَمِیعیَتِیمِیزدَگِی اوُرنِی قَندَی؟ گوُمراه وَ سَرگَردان قِیلَه دِیگَن اَبزارلَرنِی جَملَنمَه سِی قوُیِیدَگِیلَردَن عِبارَت،سپُوتنِیک اَپپَه رَتِی، تِیلِیفانلَر،کامپُوتِیر، بوُتوُن جَهان کافِرلَرِینِینگ یا مُرتَدلَر،مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَرگَه تِیگِیشلِی توُرلِی- توُمَن کَنَللَرنِی آچِیب کوُرِیش وَ فَسادنِی تَعلِیم بِیرَه دِیگَن مَرکَزلَر. مَنَه بوُلَر پِیچاق، قوُرال،گرَه نَتَه،مِینَه کَبِی اِیککِی هِیل اوُصُول بِیلَن فایدَه لَنسَه بوُلَه دِیگَن اَبزار حِسابلَه نَه دِی، بوُلَرنِی هِیچ کِیم حَرام قِیلَه آلمَیدِی، بَلکِی بُو یِیردَه اَنَه بُو اَبزارلَردَن فایدَه لَه نِیش اوُصُولِی وَ رَوِیشِی شَخصنِی فَسادگَه باتِیرِیب تَشلَیدِی.

حَه، حاضِرگِی دَوردَه مُوسِیقَه دَن تَشقَه رِی بِیزلَر کوُرِیب توُرگَن جُودَه کوُپ نَرسَه لَر فَسادنِی بوُلاغِیگَه اَیلَنگَن، اوُلَرنِی جُملَه سِیگَه توُرلِی- تُومَن سپوُتنِیک کَنَللَرِی، اوُلَردَه قوُیِیلَه یاتگَن فِیلملَر، بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِینِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی،مُنافِقلَرنِی،سِکوُلارزَدَه لَرنِی اوُزَرا توُپلَه نِیشلَرِی، اَنَه اوُشَنچَه اِینتِیرنِیتدَگِی اِجتِمائِی کَنَللَر کِیرَه دِی، بُو نَرسَه لَر نَضر اِبنِ حارِثگَه اوُحشَه گَنلَر یاکِی صَحابَه لَرنِی وَ تابِعِینلَرنِی عَصرِیدَگِی مُوسِیقَه طَرَفدارلَرِیدَن کوُرَه بَتتَرراق وَ زَمانَه وِیراق اوُصُول وَ رَوِیش بِیلَن مُؤمِنلَرگَه،اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنگَه وَ حَتَّی مُؤمِنلَرنِی بارلِیغِیگَه حَملَه قِیلِیشگَن.

بوُگوُنگِی کوُندَه تَرِیخِی داستانلَر وَ یالغان،قَدِیمِی،پایَه سِیز، اَساسسِیز اَفسانَه لَر شَکلِیدَه نَضر اِبنِ حارِثگَه اوُحشَه گَن مِینگلَب کِیشِیلَرنِینگ تَرِیخِی اوُتمِیشلَرِی توُقِیب چِیقَه رِیلگَن، مَنَه بُو خَیالِی داستانلَر وَ اَفسانَه لَرنِی یَنگِی نَسل عالِی اوُقوُو یوُرتلَرِیدَه زَمانَه وِی اوُصلوُب وَ سِیستِیمَه تِیک رَوِیشدَه سِکوُلارِیزم دِینِینِینگ کُفر مَکتَبلَرِینِی حِمایَه سِی آستِیدَه تَعلِیم آلِیشَه دِی وَ طاغوُتلَرنِینگ تَعلِیم آلِیش مَرکَزلَرِی وَ فاسِد اَخبارات واسِیطَه لَرِی آدَملَرنِی مِییَه سِیگَه قوُیِیشَه دِی، بوُندَن تَشقَه رِی قَدِیمِی وَ اَفسانَه وِی تَرِیخنِی پَناهِی آستِیدَه سِکوُلارِیستلَرنِینگ، هَمدَه بَشَرِیَت تَرِیخِیدَگِی باشقَه کافِرلَرنِینگ شِیرککَه توُلَه ناتوُغرِی اِیشانچلَرِینِی وَ کُفرلَرِینِی دِیماکرَه تِیَه، سِکوُلارِیزم وَ یَنگِی سِکوُلارِیستِیک جَمِیعیَت اِصطِلاحِی کوُرِینِیشِیدَه مُسُلمانلَرگَه سِینگدِیرِیب بارِیشیَپتِی، بوُلِیب هَم مَنَه بُو بِیچارَه مُسُلمان خُلَفایِی راشِیدِیننِی عَصرِی کَبِی یَگانَه حاکِمِیَتگَه هَم اِیگَه اِیمَس، اوُلَرنِی نَه قُدرَتِی وَ نَه اوُبُهَتِی بار، پَناهسِیز مُسُلمانلَرگَه قَرشِی آلِیب بارِیلَه یاتگَن مَنَه بوُندَی ساوُوق وَ یوُمشاق جَنگنِی بِیزلَر بوُتوُن بَشَرِیَت تَرِیخِی دَوامِیدَه کوُرگَن اِیمَسمِیز.

 شُونگَه قَرَمَسدَن مُسُلمان شَخص مَنَه بُو اَبزارلَردَن توُغرِی فایدَه لَه نِیشنِی دَرک قِیلمَه گَن حالدَه، اَنَه بُو فَساد وَ گوُمراه قِیلوُچِی اَبزارلَرنِی ساتِیب آلَه دِی وَ خام حالَتدَه مَنزِیلِیگَه،عائِلَه سِیگَه آلِیب کِیرَه دِی وَ اوُزِینِی،اَطرافِیدَه گِیلَرنِی گوُمراه بوُلِیشِی اوُچُون شَرائِطنِی جُودَه هَم آسانلِیک بِیلَن مُهَیّا قِیلَه دِی. اَگَر بوُگوُنگِی کوُندَه اِبنِ عَبّاس وَ اِبنِ مَسعُودگَه اوُحشَه گَنلَر تِیرِیک بوُلگَندَه وَ مُسُلمانلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَگِی “لَهوَ الحَدِیث”نِی آدَملَرگَه کوُرسَه تِیب بِیرماقچِی بوُلِیشگَندَه اَلبَتَّه اَنَه بوُنگَه اوُحشَه گَن اوُرِینلَرگَه اِیشارَه قِیلِیشگَن بوُلَردِی، اوُلَر مَخصُوصاً آتَه – آنَه لَرنِی وَ خانَدانلَرنِینگ، هَمدَه جَمِیعیَتنِینگ باشلِیقلَرِینِی بوُ اِیشلَردَن آگاهلَنتِیرگَن بوُلِیشَردِی: اوُلَر اَلله نِینگ شَرِیعَت قانوُنلَرِیگَه دُشمَن بوُلگَن کِیمسَه لَرنِی یوُلِیدَگِی گوُمراهلِیکنِی ساتِیب آلِیشیَپتِی، شَخصنِی اوُزِینِی وَ باشقَه لَرنِی گوُمراه بوُلِیشِیگَه سَبَب بوُلَه دِیگَن نَرسَه لَر اَلله نِی شَرِیعَت قانوُنلَرِیدَه حَرام اِیکَه نِینِی وَ “لَهوَ الحَدِیث” حِسابلَه نِیشِینِی اوُلَر توُشوُنِیب یِیتِیشمَه یَپتِی، اَلله تَعالَی بُو نَرسَه لَرنِی کوُرِیشدَن وَ اِیشِیتِیشدَن نَهِی قِیلگَن، اوُلَر اوُزلَرِینِی ساتِیب آلگَن نَرسَه لَرِی اوُچُون جَواب بِیرِیشَه دِی، چوُنکِی اوُلَر ساتِیب آلگَن نَرسَه لَرِی بِیلَن هَم اوُزلَرِینِی وَ هَم باشقَه لَرنِی گوُمراهلِیگِیگَه، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرِینِی نَظَرگَه آلِینمَسلِیگِیگَه، اَلله نِینگ شَرِیعَت قانوُنلَرِیدَن اوُزاقلَه شِیب کِیتِیلِیشِیگَه سَبَب بوُلِیشگَن.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(34- قسمت)

الان مصیبتها و معضلها متعددند و باید اولویت بندی بشوند و به سبک رسول الله صلی الله علیه وسلم جوری پیش برویم تا به جامعه ای برسیم که تنها معضل آساسیش خوانندگی کنیزکان به همراه موسیقی باشد، و آنموقع کسانی بیایند و مثل ابن مسعود سوگند یاد کنند که مراد از«وَ مِنَ النَّاس مَن يَشتِري لَهوَ الحَديثِ ….» آوازه آنهم همراه موسیقی که آن زمان عده ای کنیزکان را با قیمت گرانی برای این کار می خریدند تا برایشان هر وقت خواستند بخوانند و وقت زیادی را به این کار می دادند، چون ابن مسعود معتقد بود همچنانکه آب سبب رویش گیاهان است گوش دادن به این ترانه هاهم نفاق رادر دل می کارد؛ و یا کسی مثل ابن عباس بیاید و بگوید : منظور از « لَهوَ الحَديثِ» هم آواز این کنیزکان همراه موسیقی است و هم سخنان بيهوده است. واقعا آنها چه جامعه ی خوبی داشتند که این معضل اساسی و درجه اولشان بوده است که حتی اگر وجود هم داشته باشد تنها کاری که می شود کرد این است که باید « و إذا مَرُّوا بِاللَّغوِ مَرَّوا کِراماً» (فرقان/72) و هنگامي که کارهاي ياوه و سخنان پوچي را ببينند و بشنوند بزرگوارانه از آن مي‌گذرند.

تا زمانی که حکومت اسلامی علی منهاج نبوه وجود داشت بطن جامعه همین طوری سالم بود اما پس از تولد شاهیگری و ایجاد حکومت بدیل اضطراری اسلامی به تدریج دستگیره های اسلام یکی از پس از دیگری پاره شدند و آلودگی به تدریج در میان جامعه ی مسلمین گسترش پیدا کرد، یکی از این معضلات گسترش وسیع و فراگیر موسیقی در جامعه توسط همین کنیزکان بود، برای  همین است کسی مثل عمر بن عبدالعزيز رحمه الله در نامه‌اي به معلم فرزندانش می نویسد: اولين چيزي که بايد از تو بياموزند تنفر از موسيقي است زيرا از شيطان مايه گرفته و عاقبت آن آلوده شدن به خشم پروردگار است. عمر بن عبدالعزیز رحمه الله یکی از عادل ترین شاهان پس از خلفای راشدین هم در این نظام شاهیگری نه برای کسانی که به سمت موسیقی می روند تعزیری تعیین کرد و نه حدی هم وجود داشت که بشود به اجراء درش آورد، بلکه تنها راه «مبارزه ی منفی» بود .

«مبارزه ی منفی» مثل: شرکت نکردن در فلان راهپیمائی یا انتخابات یا مجلس، یا نرفتن به فلان مکان، یا وارد فلان کانال رسانه ای نشدن، یا نخریدن فلان جنس : مثلا امام مالک رحمه الله برای مبارزه با پدیده ی خوانندگی همراه با موسیقی توسط کنیزها و برگذاری مجالس مختلف موسیقی فتوا می دهد: هر کس کنيزي بخرد و بعد متوجّه شود او آواز خوان است مي‌تواند به علّت عيب آنرا به صاحبش پس دهد.  

سلیمان التمیمی درباره‌ي کنيز آوازه‌خواني که به ارث به يتيمان رسيده باشد و مي‌خواهند او را بفروشند. مي‌گويد : بايد بدون ذکر صفت آوازه خواني فروخته شود و اگر با آن وصف بيست هزار (درهم) و در صورت عادي دو هزار (درهم) بيارزد باز هم ذکر وصفش صحيح نيست. اگر منفعت آواز مباح بود چنين مالي از يتيمان منع نمي‌شد. 

امام شافعي رحمه الله مي‌گويد : اگر مالک کنيزي مردم را براي شنيدن آواز او جمع نمايد سفيه بوده و شهادتش ردّ مي‌شود و درباره‌اش گفته اين فرد ديّوث (جاکش)است. قاضي ابوالطيّب مي‌گويد: به اين خاطر مالک کنيز را سفيه دانسته چون مردم را به باطل دعوت مي‌نمايد و هر کس مردم را به باطلي دعوت کند سفيه و فاسق است.

در یک جمع بندی قتاده مي‌گويد به خدا سوگند شايد در راه « لَهوَ الحَديث » مالي صرف نشود بلکه منظور از خريدن، گمراه شدن فرد است، چون گفته‌ي باطل را بر سخن حق و زيان را بر نفع ترجيح مي‌دهد، و بزرگترين علامت گمراهي فرد اينست که به جاي سخن حق باطل را انتخاب کند.

الان جایگاه «لَهوَ الحَديث» در جامعه ی ما چطوراست؟ مجموع ابزارهای گمراهی و سرگردانی را ما همین الان در خرید تنها یک دستگاه ماهواره و گوشی تلفن همراه و کامپیوتر و بازکردن شبکه های مختلف کفار جهانی و مرتدین و منافقین و سکولار زده های محلی و مراکز آموزشی فاسد شاهدش هستیم. اینها ابزارهائی هستند که مثل چاقو و اسلحه و نارنجک و مین دو کاربرد دارند و کسی نمی تواند این ابزارها را تحریم کند بلکه روش استفاده ی از آنهاست که فاسد و فاسد کننده شان می کند . 

بله، الان علاوه بر موسیقی که همگی شاهدش هستیم باید سرچشمه های فاسد کننده ای مثل شبکه های مختلف ماهواره ای و فیلمهای مختلف آن را به اضافه ی آنهمه میزگرد کفار سکولار جهانی و مرتدین محلی و منافقین و سکولار زده ها و آنهمه شبکه های مختلف اینترنتی و اجتماعی را نام برد که آشکارا بدتر و مدرنتر از هزاران نفر مثل نضر بن حارث و طرفداران موسیقی عصر صحابه و تابعین به جان ایمان مومنین و قانون شریعت الله و حتی موجودیت مومنین افتاده اند.

امروزه در قالب باستان گرائی و با افسانه های دروغین و کهنه ی بی پایه و اساس باستان هزاران نفر مثل نضر بن حارث تولید شده اند که این توهمات و افسانه ها را در دانشگاهها به صورت مدرن و سیستماتیک و با پشتوانه ی مکاتب کفری دین سکولاریسم یاد می گیرند و در مراکز آموزشی طاغوتها و رسانه های فاسد به خورد مردم می دهند، علاوه بر آن، در پناه این باستان گرائی افسانه ای هم تمام باورهای غلط شرک آمیز و کفریات سکولاریستها و سایر کفار تاریخ بشریت را در قالب دموکراسی و سکولاریسم و جامعه ی به اصطلاح مدنی سکولاریستی و غیره به خورد مسلمینی می دهند که نه مثل مسلمین عصر خلفای راشده صاحب حاکمیتی یکپارچه هستند و نه قدرتی دارند و نه ابهتی، این جنگ سرد و نرم و روانی بر مسلمین بی پناه را ما هرگز در تاریخ بشریت شاهدش نبوده ایم. 

با این وجود، شخص مسلمان بدون درک آموزش صحیح استفاده از این ابزارها این ابزارهای فاسد کننده و گمراهی را می خرد و به صورت خام وارد خانه و خانواده ش میکندو اسباب گمراهی خودش و اطرافیانش را به همین سادگی فراهم می کند . اگر ابن عباس و ابن مسعود و امثالهم امروزه زنده بودند و می خواستند در میان مسلمین « لَهوَ الحَديث » را به مردم نشان بدهند قطعا به این موارد و موارد دیگر اشاره می کردند و بخصوص به والدین و سرپرستهای خانواده ها و جامعه تذکر می دادند که : خریداران گمراهی مسیر دشمنان قانون شریعت الله را می روند و متوجه نیستند که هر آنچه باعث گمراهی خود شخص و دیگران باشد در قانون شریعت الله حرام است و جزو« لَهوَ الحَديث » محسوب می شود و الله تعالی آنها را از دیدن و شنیدن آن نهی کرده و باید پاسخگوی این معامله و خرید خود باشند که باعث گمراهی خودشان و دیگران و به بازی گرفتن قانون شریعت الله و دور شدن از قانون شریعت الله شده اند. 

(ادامه دارد……..)

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(5- қисмат)

Баъди аз дин дар дунё зарари бузург барои мўъминин табдили хилофати исломий ба шохигарий буд ва ба дунболи он  ва бадтар аз он нобуд шудани хукуматхойи бадили изтирорийи исломий ва ишғоли сарзаминхойи муслимин буда астки тейи он мо бо бадтарин фажойиъи инсоний  ва моддий дар тули торихи худ мувожих шудаем.

Ба ин шикл метавонем бигуемки :

« يُتَحَمَّلُ الضَّرَرُ الْخَاصُّ لِدَفْعِ الضَّرَرِ العَامِّ»

Зиён ва зарари хос ( мисли фақр дар дорул ислом хатто дар хадди шаъби Аби Толиб ва мухосара шудани низоми  тавассути ахзоб ва кишвархойи секуляр ва хамдастийи ахли китоб ва мунофиқини дохилий бо ин куффори секуляр ва ……) ба далили аз миён бардоштани зиён ва зарари умумий ва ом тахаммул мегардад. Ва бар ин асос метавонем бигуемки хижрат то руз қиёмат аз дорул куфр ба дорул ислом вужуд дорад ва қатъ намешавад чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

 لا تَنْقَطِعُ الهِجْرَةُ حَتَّى تَنْقَطِعَ التَّوْبَةُ، وَلا تَنْقَطِعُ التَّوْبَةُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا.

“хижрат қатъ намешавад то замоники тўвба қатъ нашавад ва тўвба қатъ намешавад то инки хуршид аз мағриб тулуъ кунад”.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Муқаддамот дарслари/ саккизинчи дарс :  фитрий эхтиёж сифатидаги шодлик ва уни қандай контрол қилиб бошқариш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган

(33- қисм)    

Масалан росулуллох саллаллоху алайхи васалламни даврларида назр ибни хорисга ўхшаган кофирлар Хийрадан эронни қадимий достонларини ва афсоналарини сотиб олиш орқали

« وَ مِنَ النّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحديث»

ни белгиси, нишонаси  (намод)  бўлишган, росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан сўнг хам, мусулмонларнинг орасидаги мунофиқлар ва секулярзадалар

  « وَ مِنَ النّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحديث»

Ни зохирий белгиси бўлишган, улар қулларни ва мусиқа асбобларини сотиб олиш билан хам назр ибни хорисга ўхшаганларни ишини давом эттирмоқчи бўлишган, ўша даврни “лахвал хадис”и мусиқа бўлган, масалан:

Ибни Масъуд розиаллоху анху мана бу оятдаги “лахвал хадис” калимасини маъносини баён қилиб айтадики: аллохга қасамки оятни манзури овоздур. Фақат овозни ёлғиз ўзи эмас, балки мусиқа билан бирга  бўлгани.  [1]

Мана бу тафсир ибни Аббос, Жобир, Икрима, Саъид ибни Жубайр, Мужохид, Макхул, Амр ибни Шуъайб, Али ибни Бадимадан хам нақл қилинган.

Сувайр ибни Фохита отасидан у эса ибни Аббосдан

«وَ مِنَ النَّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحَديث»

Ояти хақида ривоят қилиб айтади: бу ўзига кечаю кундуз овоз айтадиган чўри сотиб олган киши хақида нозил бўлган. Ибни Аби Нажих Мужохиддан ривоят қилишича, бу оятни манзури катта қийматга овоз айтадиган қул ё чўрини сотиб олиш ва уни бехуда овозига,сўзларига қулоқ солишдур. Макхул хам шундай назарга эга бўлган ва Абу Исхоқ хам шу тафсирни танлаб олган.

Омир ибни Саъад тўйга борган пайтида тасодифан росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асхобларини кўриб қолади ва улардан савол сўрайди: эй росулуллохни ёронлари, эй бадр иштирокчилари, чўриларни овозига қулоқ солиб ўтирибсизларми? Улар жавоб беришадики: ўтир. Агар хохласанг биз билан бирга ўтир ва қулоқ сол, агар хохламасанг кетавер; чунки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бизларга тўйдаги лахвга рухсат берганлар.

    قَدْ رُخِّصَ لَنَا فِي اللَّهْوِ عِنْدَ الْعُرْسِ.[2]

Бу шу нарсани кўрсатяптики, мана бунга ўхшаган овоз айтилган маросимларда иштирок этишлик мамнуъ ва харом қилинган эмас, чунки Омир ибни Саъадни ўзи хам тўйга келган ва тасодифан сахобаларни кўрган, балки Омирни бу ерда ажабланган жойи шунда бўлганки, бундай маконларда хозир бўлишлик росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асхобларига тўғри келмайди деб фикрлаган. Умумий қилиб айтганда сабиқунал аввалун ва бошқа хар қандай   жамиятдаги баланд мартабали кишиларни шаънидаги иш эмас, аммо истисно суратида баъзилар иштирок этишлари мумкин. Бу бизларга қуйидаги хикматли сўзни эслатади:  

حَسَنَاتُ الْأَبْرَارِ سَیئَاتُ الْمُقَرَّبِین،

Солих кишиларнинг яхши ишлари гохида уларга яқин бўлганларнинг гунохлари деб хисобланади.  

Бу ерда алжазоирда бўлгани каби, мувозанатсиз ва меъзонсиз инсонларни фатвоси асосида содир бўлган жиноятлар такрорланмаслиги учун, қайта- қайта  ишора қилиниши керак бўлган мухим  нуқта шуки: мана бу маросимларни қилиниши мамнуъ ва харом қилинган эмас эди, чунки агар булар мамнуъ ва харом бўлганида эди, халифайи рошидин  буларни албатта мамнуъ қилган бўлишарди ва закотни манъ қилувчиларга ўхшаб уларга нисбатан тегишли чораларни кўрган бўлишарди.

Ана ўшанча хукумат қудратига эга бўлган хулафойи рошидин ва сахобаларга нисбатан бир киши келиб ошкора ва очиқ-ойдин суратда аллохни халолини харом дейиши ёки аллохни харомини халол дейиши хазиллашиб бўлмайдиган мавзудир. Демак хулафойи рошидинга нисбатан хақорат саналиб қоладиган тушунчага хам бормаслик лозим.  Бу ерда масалани шундай изохлаб бериш керакки, масалан Абдуллох ибни Жаъфар ибни Аби Толиб каби кишилар хам  чўриларни  ошкор суратдаги  олди-сотди муомаласида иштирок этади ва озод холда уни сотиб олади ва уни овозига хам қулоқ солади ва бу киши хулафойи рошидинни кўзи ўнгида озод ва ошкор тахрим ва тахлил  қилади-ю, ана бу хулафойи рошидин бу кишини томошо қилиб турган бўладими? Қуддома хақидаги воқеадан хабардор бўлган хар қандай киши, мана бу хақоратлар сахобаларни хам ва махсусан хулафойи рошидинни хам шаънига тўғри келмаслигини жуда хам яхши билади.

Балки ўша даврдаги мусулмонлар шунчалик соғлом ва мушкилотсиз жамиятга эга бўлишгандирки,иймон ва қуръондан узоқлашиш учун хатарли  деб хисобланган овоз айтадиган чўрилардан иборат ягона мушкилотга эга бўлишгандир. 

Бу уларни асосий ва биринчи даражали мушкилоти бўлган эди, аммо хозирги даврдаги мусулмонларнинг асосий ва биринчи даражали мушкилоти нима? Хозирда аксар мусулмонларнинг  минтақаларида исломий хукумат мавжуд эмас ва бу нарса турли- туман мусибатларни вужудга келиши учун уммул фасодга айланиб қолган, мусулмонларни устига тафарруқ ширки хоким бўлиб олган, вохид уммат ва вохид жамоат хам йўқ, буни ўрнига кўп сонли умматлар ва жамоатлар вужудга келган ва мусулмонлар аллохнинг химоясини қўлдан бой беришган, чунки аллохни химояти жамоат билан биргадур, жамиятларда фақирлик ва очлик ривожланиб кетган, мусулмонларни устида кофир ва муртадлар хукмрон бўлиб олишган, мана бу фасодлардан келиб чиққан нотинчликлар мусулмонларни залил ва беарзиш қилиб қўйган,мунофиқ ва секулярзадалар хам мусулмонларнинг хаётий майдонларида турли- хил мансабларни қўлга киритишган, улар ташқи тоғутларни ва босқинчи кофирларни химояси остида мусулмонларнинг иймонини нобуд қилиш билан шуғулланишяпти, мусулмонларнинг хар бир минтақасида қози мухаммад, қосимлу ва борзоний ва ужалон ва бошқалар каби ўнлаб мусайламайи каззоблар вужудга келган ва бундан бошқа ўнлаб мусибат ва мушкилотлар……..мавжуд.

Бу ерда мусиқа хам мушкилот, аммо асосий ва аслий мушкилот мусулмонларнинг қалби ва иймонини булғаниши ва мусулмонларнинг қуръондан ва аллохни шариатидаги қонунлардан узоқлашиши эмас, бизлар садрил исломдаги мусулмонлар каби биринчи даражали, мухимроқ мушкилотларга эгамиз,сахобаларни асридаги даражага етишимиз учун биринчи бўлиб уларни хал қилишимиз керак, ана ўшанда бизларнинг биринчи даражали мушкилотимиз хам чўриларни овоз айтишига нисбатан  манфий мубораза бўлиб қолади.

Мусиқа асбоблари билан чўриларни овоз айтишидан иборат мушкилот ва унга одатланиб қолишлик, охир-оқибат фосиқ бир мусулмонни вужудга келтиради, аммо бугунги кунда мусулмонлар учун шундай асосий мушкилотлар вужудга келганки, улар шахсни бутунлай ислом динидан чиқариб ташлайди ва  уларни секуляризм динини қонунига таслим қилдиради ва яъни бу холат шу даражага етиб борганки, мусулмонлар ўз  ихтиёри билан секуляризм динини ва кофирлар  хокимияти остига етиб боришлари учун ўзларини ўту- чўғга уришади ва европа, америка ва бошқа куфр давлатларига етиб боришади, гохида эса улар ўзларини  жонларини хам хатарга қўйишади, оилаларини ва ватанларини хам тарк қилишади, ёки бўлмасам мусулмонлар яшайдиган минтақаларни ўзида  хам ташқи кофирларни химояси остидаги махаллий муртадларни қўли билан ана ўша куфр тузумини ташкил қилишни орзу қилишади ва ………

(давоми бор…….)

---

[1]ابن جرير از يونس بن عبدالأعلي از ابن وهب از يزيد بن يونس از ابو صخر از ابو معاويه البجلي از سعيد بن جبير از ابو الصهباء البکري روايت مي‌کند/نیز عمروبن علي از صفوان بن عيسي از حميد الخراط از عمار از سعيدبن جبير از ابو الصهباء روايت مي‌کند

[2] المستدرك على الصحيحين/ سنن النسائي/ المصنف

مُقَدَّمات دَرسلَرِی / سَککِیزِینچِی دَرس: فِطرِی اِیختِیاج صِیفَتِیدَگِی شادلِیک وَ اوُنِی قَندَی کانترال قِیلِیب باشقَه رِیش.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(33- قیسم)

مَثَلاً رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی دَورلَرِیدَه نَضر اِبنِ حارِثگَه اوُحشَه گَن کافِرلَر حِیرَه دَن اِیراننِی قَدِیمِی داستانلَرِینِی وَ اَفسانَه لَرِینِی ساتِیب آلِیش آرقَه لِی  « وَ مِنَ النّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحديث» نِی بِیلگِیسِی،نِشانَه سِی (نَماد) بوُلِیشگَن، رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمدَن سوُنگ هَم، مُسُلمانلَر آرَه سِیدَگِی مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر    « وَ مِنَ النّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحديث» نِی ظاهِرِی بِیلگِیسِی بوُلِیشگَن، اوُلَر قوُللَرنِی وَ موُسِیقَه اَسبابلَرِینِی ساتِیب آلِیش بِیلَن هَم نَضر اِبنِ حارِثگَه اوُحشَه گَنلَرنِی اِیشِینِی دَوام اِیتتِیرماقچِی بوُلِیشگَن، اوُشَه دَورنِی “لَهوَ الحَدِیث”یِ موُسِیقَه بوُلگَن، مَثَلاً:

اِبنِ مَسعوُد رَضِیَ الله عَنهُ مَنَه بُو آیَتدَگِی “لَهوَ الحَدِیث” کَلِیمَه سِینِی مَعناسِینِی بَیان قِیلِیب اَیتَه دِیکِی: اَلله گَه قَسَمکِی آیَتنِی مَنضُورِی آوازدوُر. فَقَط آوازنِی یالغِیز اوُزِی اِیمَس، بَلکِی موُسِیقَه بِیلَن بِیرگَه بوُلگَه نِی.

مَنَه بُو تَفسِیر اِبنِ عَبّاس،جابِر،عِکرِمَه، سَعِید اِبنِ جُبَیر، مُجاهِد، مَکحُول، عَمرُو ابنِ شُعَیب، عَلِی اِبنِ بَدِیمَه دَن هَم نَقل قِیلِینگَن.

ثُوَیر اِبنِ فاخِتَة آتَه سِیدَن اوُ اِیسَه اِبنِ عَبّاسدَن «وَ مِنَ النَّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحَديث» آیَتِی حَقِیدَه رِوایَت قِیلِیب اَیتَه دِی: بوُ اوُزِیگَه کِیچَه یُو کوُندُوز آواز اَیتَه دِیگَن چوُرِی ساتِیب آلگَن کِیشِی حَقِیدَه نازِیل بوُلگَن. اِبنِ اَبِی نَجِیح مُجاهِددَن رِوایَت قِیلِیشِیچَه، بُو آیَتنِی مَنضوُرِی کَتتَه قِیمَتگَه آواز اَیتَه دِیگَن قوُل یا چوُرِینِی ساتِیب آلِیش وَ اوُنِی بِیهُودَه آوازِیگَه، سوُزلَرِیگَه قوُلاق سالِیشدوُر. مَکحُول هَم شوُندَی نَظَرگَه اِیگَه بوُلگَن وَ اَبُو اِسحاق هَم شُو تَفسِیرنِی تَنلَب آلگن.

عامِر اِبنِ سَعَد توُیگَه بارگَن پَیتِیدَه تَصادِفاً رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی اَصحابلَرِینِی کوُرِیب قالَه دِی وَ اوُلَردَن سَوال سوُرَیدِی: اِی رَسُول الله نِی یارانلَرِی، اِی بَدر اِیشتِراکچِیلَرِی، چوُرِیلَرنِی آوازِیگَه قوُلاق سالِیب اوُتِیرِیبسِیزلَرمِی؟ اوُلَر جَواب بِیرِیشَه دِیکِی: اوُتِیر. اَگَر هاحلَه سَنگ بِیز بِیلَن بِیرگَه اوُتِیر وَ قوُلاق سال، اَگَر هاحلَه مَسَنگ کِیتَه وِیر؛ چوُنکِی رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم بِیزلَرگَه توُیدَگِی لَهوگَه رُحصَت بِیرگَنلَر.     قَدْ رُخِّصَ لَنَا فِي اللَّهْوِ عِنْدَ الْعُرْسِ.[1]

بُو شُو نَرسَه نِی کوُرسَتیَپتِیکِی، مَنَه بوُنگَه اوُحشَه گَن آواز اَیتِیلگَن مَراسِیملَردَه اِیشتِراک اِیتِیشلِیک مَمنوُع وَ حَرام قِیلِینگَن اِیمَس، چُونکِی عامِر اِبنِ سَعَدنِی اوُزِی هَم توُیگَه کِیلگَن وَ تَصادِفاً صَحابَه لَرنِی کوُرگَن، بَلکِی عامِرنِی بُو یِیردَه عَجَبلَنگَن جایِی شوُندَه بوُلگَنکِی، بوُندَی مَکانلَردَه حاضِر بوُلِیشلِیک رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی اَصحابلَرِیگَه توُغرِی کِیلمَیدِی دِیب فِکرلَه گَن. عُمُومِی قِیلِیب اَیتگَندَه سابِقوُنَ الاَوَّلوُن وَ باشقَه هَر قَندَی جَمِیعیَتدَگِی بَلَند مَرتَبَه لِی کِیشِیلَرنِی شَعنِیدَگِی اِیش اِیمَس،اَمَّا اِستِثنا صُورَتِیدَه بَعضِیلَر اِیشتِراک اِیتِیشلَرِی موُمکِین. بُو بِیزلَرگَه قوُیِیدَگِی حِکمَتلِی سوُزنِی اِیسلَه تَه دِی:

حَسَنَاتُ الْأَبْرَارِ سَیئَاتُ الْمُقَرَّبِین، صالِحلَرنِینگ یَحشِی اِیشلَرِی گاهِیدَه اوُلَرگَه یَقِین بوُلگَنلَرنِینگ گوُناهِی دِیب حِسابلَه نَه دِی.

بُو یِیردَه اَلجَزائِردَه بوُلگَه نِی کَبِی، مُواظَنَتسِیز وَ مِعزانسِیز اِنسانلَرنِی فَتواسِی اَساسِیدَه صادِر بوُلگَن جِنایَتلَر تَکرارلَنمَسلِیگِی اوُچُون، قَیتَه – قَیتَه اِیشارَه قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلگَن مُهِم نوُقطَه شوُکِی:  مَنَه بُو مَراسِیملَرنِی قِیلِینِیشِی مَمنوُع وَ حَرام قِیلِینگَن اِیمَس اِیدِی، چوُنکِی اَگَر بوُلَر مَمنوُع وَ حَرام بوُلگَه نِیدَه اِیدِی، خَلِیفَه یِی راشِیدِین بوُلَرنِی اَلبَتَّه مَمنوُع قِیلگَن بوُلِیشَردِی وَ زَکاتنِی مَنع قِیلوُچِیلَرگَه اوُحشَب اوُلَرگَه نِسبَتاً تِیگِیشلِی چارَه لَرنِی کوُرگَن بوُلِیشَردِی.

اَنَه اوُشَنچَه حُکوُمَت قُدرَتِیگَه اِیگَه بوُلگَن خُلَفایِی راشِیدِین وَ صَحابَه لَرگَه نِسبَتاً بِیر کِیشِی کِیلِیب آشکارَه وَ آچِیق – آیدِین صُورَتدَه اَلله نِی حَلالِینِی حَرام دِییِیشِی یاکِی اَلله نِی حَرامِینِی حَلال دِییِیشِی هَزِیللَه شِیب بوُلمَیدِیگَن مَوضُوعدِیر. دِیمَک خُلَفایِی راشِیدِینگَه نِسبَتاً حَقارَت سَنَه لِیب قالَه دِیگَن توُشوُنچَه گَه هَم بارمَسلِیک لازِم. بُو یِیردَه مَسَلَه نِی شوُندَی اِیضاحلَب بِیرِیش کِیرَککِی، مَثَلاً عَبدُ الله اِبنِ جَعفَر اِبنِ اَبِی طالِب کَبِی کِیشِی هَم چوُرِیلَرنِی آشکار صُورَتدَگِی آلدِی- ساتدِی مُعامَلَه سِیدَه اِیشتِراک اِیتَه دِی وَ آزاد حالدَه اوُنِی ساتِیب آلَه دِی وَ اوُنِی آوازِیگَه هَم قوُلاق سالَه دِی وَ بُو کِیشِی خُلَفایِی راشِیدِیننِی کوُزِی اوُنگِیدَه آزاد وَ آشکار تَحرِیم وَ تَحلِیل قِیلَه دِی- یُو، اَنَه بُو خُلَفایِی راشِیدِین بُو کِیشِینِی تاماشا قِیلِیب توُرگَن بوُلَه دِیمِی؟ قُدّامَه حَقِیدَگِی واقِیعَه دَن خَبَردار بوُلگَن هَر قَندَی کِیشِی، مَنَه بُو حَقارَتلَر صَحابَه لَرنِی هَم وَ مَخصُوصاً خُلَفایِی راشِیدِیننِی هَم شَعنِیگَه توُغرِی کِیلمَسلِیگِینِی جوُدَه هَم یَحشِی بِیلَه دِی.

بَلکِی اوُشَه دَوردَگِی مُسُلمانلَر شوُنچَه لِیک ساغلام وَ مُشکِلاتسِیز جَمِیعیَتگَه اِیگَه بوُلِیشگَندِیرکِی، اِیمان وَ قُرآندَن اوُزاقلَه شِیش اوُچُون خَطَرلِی دِیب حِسابلَنگَن آواز اَیتَه دِیگَن چوُرِیلَردَن عِبارَت یَگانَه مُشکِلاتگَه اِیگَه بوُلِیشگَندِیر.

بُو اوُلَرنِی اَساسِی وَ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی مُشکِلاتِی بوُلگَن اِیدِی، اَمّا حاضِرگِی دَوردَگِی مُسُلمانلَرنِینگ اَساسِی وَ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی مُشکِلاتِی نِیمَه؟ حاضِردَه اَکثَر مُسُلمانلَرنِینگ مِنطَقَه لَرِیدَه اِسلامِی حُکوُمَت مَوجُود اِیمَس وَ بُو نَرسَه توُرلِی- توُمَن مُصِیبَتلَرنِی وُجُودگَه کِیلِیشِی اوُچُون اُمُّ الفَسادگَه اَیلَه نِیب قالگَن، مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگَه تَفَرُّق شِیرکِی حاکِم بوُلِیب آلگَن، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت هَم یوُق، بوُنِی اوُرنِیگَه کوُپ سانلِی اوُمَّتلَر وَ جَماعَتلَر وُجُودگَه کِیلگَن وَ مُسُلمانلَر اَلله نِینگ حِمایَه سِینِی قوُلدَن بای بِیرِیشگَن، چوُنکِی اَلله نِی حِمایَتِی جَماعَت بِیلَن بِیرگَه دوُر، جَمِیعیَتلَردَه فَقِیرلِیک وَ آچلِیک رِواجلَه نِیب کِیتگَن، مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه کافِر وَ مُرتَدلَر  حُکمران بوُلِیب آلِیشگَن، مَنَه بوُ فَسادلَردَن کِیلِیب چِیققَن ناتِینچلِیکلَر مُسُلمانلَرنِی زَلِیل وَ بِی اَرزِیش قِیلِیب قوُیگَن، مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَر هَم مُسُلمانلَرنِینگ حَیاتِی مَیدانلَرِیدَه توُرلِی- هِیل مَنصَبلَرنِی قوُلگَه کِیرِیتِیشگَن، اوُلَر تَشقِی طاغوُتلَرنِی وَ باسقِینچِی کافِرلَرنِی حِمایَه سِی آستِیدَه مُسُلمانلَرنِینگ اِیمانِینِی نابوُد قِیلِیش بِیلَن شوُغوُلله نِیشیَپتِی، مُسُلمانلَرنِینگ هَر بِیر مِنطَقَه سِیدَه قاضِی مُحَمَّد، قاسِیملوُ وَ بارزانِی وَ اوُجَلان وَ باشقَه لَر کَبِی اوُنلَب مُسَیلَمَه یِی کَذّابلَر وُجُودگَه کِیلگَن  وَ بوُندَن باشقَه اوُنلَب مُصِیبَت وَ مُشکِلاتلَر……..مَوجُود.

  بُو یِیردَه مُوسِیقَه هَم مُشکِلات، اَمّا اَساسِی وَ اَصلِی مُشکِلات مُسُلمانلَرنِینگ قَلبِی وَ اِیمانِینِی بوُلغَه نِیشِی  وَ مُسُلمانلَرنِینگ قُرآندَن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَن اوُزاقلَه شِیشِی اِیمَس، بِیزلَر صَدرِ الاِسلامدَگِی مُسُلمانلَر کَبِی بِیرِینچِی دَرَجَه لِی، مُهِمراق مُشکِلاتلَرگَه اِیگَه مِیز، صَحابَه لَرنِی عَصرِیدَگِی دَرَجَه گَه یِیتِیشِیمِیز اوُچُون بِیرِینچِی بوُلِیب اوُلَرنِی حَل قِیلِیشِیمِیز کِیرَک، اَنَه اوُشَندَه بِیزلَرنِینگ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی مُشکِلاتِیمِیز هَم چوُرِیلَرنِی آواز اَیتِیشِیگَه نِسبَتاً مَنفِی مُبارَزَه بوُلِیب قالَه دِی.

مُوسِیقَه اَسبابلَرِی بِیلَن چُورِیلَرنِی آواز اَیتِیشِیدَن عِبارَت مُشکِلات وَ اوُنگَه عادَتلَه نِیب قالِیشلِیک، آخِیر- عاقِبَت فاسِق بِیر مُسُلماننِی وُجوُدگَه کِیلتِیرَه دِی، اَمّا بوُگوُنگِی کوُندَه مُسُلمانلَر اوُچُون شوُندَی اَساسِی مُشکِلاتلَر وُجُودگَه کِیلگَنکِی، اوُلَر شَخصنِی بوُتوُنلَی اِسلام دِینِیدَن چِیقَه رِیب تَشلَیدِی وَ اوُلَرنِی سِکوُلارِیزم دِینِینِی قانوُنِیگَه تَسلِیم قِیلدِیرَه دِی وَ یَعنِی بُو حالَت شوُ دَرَجَه گَه یِیتِیب بارگَنکِی، مُسُلمانلَر اوُز اِیختِیارِی بِیلَن سِکوُلارِیزم دِینِینِی وَ کافِرلَر حاکِمِیَتِی آستِیگَه یِیتِیب بارِیشلَرِی اوُچُون اوُزلَرِینِی اوُتُو- چوُغگَه اوُرِیشَه دِی وَ یِیوراپَه، اَمِیرِکَه وَ باشقَه کُفر دَولَتلَرِیگَه یِیتِیب بارِیشَه دِی، گاهِیدَه اِیسَه اوُلَر اوُزلَرِینِی جانلَرِینِی هَم خَطَرگَه قوُیِیشَه دِی، عائِلَه لَرِینِی وَ وَطَنلَرِینِی هَم تَرک قِیلِیشَه دِی یاکِی بوُلمَسَم مُسُلمانلَر یَشَیدِیگَن مِنطَقَه لَرنِی اوُزِیدَه هَم تَشقِی کافِرلَر حِمایَه سِی آستِیدَگِی مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی قوُلِی بِیلَن اَنَه اوُشَه کُفر توُزوُمِینِی تَشکِیل قِیلِیشنِی آرزُو قِیلِیشَه دِی وَ………

(دوامی بار…….)

---

[1] المستدرك على الصحيحين/ سنن النسائي/ المصنف

درسهای مقدماتی/درس هشتم:  شادی به عنوان یک نیاز فطری و چگونگی مدیریت و کنترل آن

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(33- قسمت)

به عنوان مثال در زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم کفاری چون نضر بن حارث بودند که باخرید داستانها و افسانه های کهنه ی باستان ایران از حیره نماد « وَ مِنَ النّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحديث» بودند، بعد از رسول الله صلی الله علیه وسلم ودر میان مسلمین هم منافقین و سکولار زده های میان مسلمین نماد ظاهری« وَ مِنَ النّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحديث» بودند که با خرید برده ها و ابزار آلات موسیقی سعی داشتند همین کار امثال نضر بن حارث را انجام بدهند و « لَهوَ الحديث » این دوره هم همین موسیقی بود به عنوان مثال:

ابن مسعود رضي الله عنه در بيان معناي کلمه‌ي «لهو الحديث در اين آيه می گوید : به خدا سوگند منظورِ آيه آواز است. نه آواز خالی بلکه آواز همراه موسیقی .[1] و اين تفسير از ابن عباس و جابر و عکرمه و سعيد بن جبير و مجاهد و مکحول و عمرو بن شعيب و علي بن بديمه هم نقل شده است.

ثُوَيْر بن أَبِي فَاخِتَةَ از پدرش و او از ابن عباس درباره‌ي آيه‌ي «وَ مِنَ النَّاس مَن يَشتَري لَهوَ الحَديث» روايت مي‌کند که فرمود : درباره‌ي مردي است که کنيزي مي‌خرد تا شب و روز برايش آواز بخواند. ابن ابي نجيح از مجاهد روايت کرده که منظور آيه خريدن آوازه خوان (غلام يا کنيز) با قيمت فراوان و گوش سپردن به آواز و سخنان بيهوده‌اش مي‌باشد. مکحول هم‌چنين نظري داشته و ابو اسحاق اين تفسير را بر گزيده است.

سوالِ عامر بن سعد که به عروسی می رود و اتفاقی اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم را می بیند و می پرسد:ﺍﯼ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ، ﺍﯼ ﺑﺪﺭﯾﺎﻥ، ﺩﺍﺭﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺯ ﮐﻨﯿﺰﺍﻥ ﮔﻮﺵ ﻣﯽﺩﻫﯿﺪ؟! و آنها جواب می دهند : ﺑﻨﺸﯿﻦ . ﺍﮔﺮ دوست داری با ما گوش ﺩِﻩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﺮﻭ؛  چون ﺭﺳﻮﻝ الله صلی الله علیه وسلم ﺍﺟﺎﺯﻩﯼ لهو ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺮﻭﺳﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. قَدْ رُخِّصَ لَنَا فِي اللَّهْوِ عِنْدَ الْعُرْسِ.[2]این را می رساند که حضور در این گونه مراسمهای آواز خوانی ممنوع و حرام نبوده است،چون خود عامر بن سعد هم آمده در آن و اتفاقی اینها را دیده است، بلکه تعجب و سوال عامر از این بوده است که حضور در این گونه مکانها در شأن کسانی مثل اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم نبوده، و در کل در شأن سابقون الاولون و انسانهای بلند مرتبه هر جامعه ای نیست، اما استثنائاتی وجود دارد که می توانند شرکت کنند. و این ما را یاد این سخن حکیمانه می اندازد که: حَسَنَاتُ الْأَبْرَارِ سَیئَاتُ الْمُقَرَّبِین، کارهای خوب نیکان (گاهی) گناه مقربان محسوب می شود.

نکته ی مهمی که باید بارها به آن اشاره بشود تا جنایاتی مثل الجزائر بر اساس فتوای انسانهای نامتعادل و نامیزانی مثل ابوقتاده فلسطینی تکرار نشود این است که: وجود این مراسمها حرام و ممنوع نبوده است چون اگر حرام و ممنوع بودند قطعا حکومت خلفای راشده آن را ممنوع می کردند و مثل مانعین زکات و غیره با آنها برخورد می شد .

 این دیگر نزد اصحاب و خلفای راشده با داشتن چنان قدرت حکومتی شوخی بردار نیست که کسی بیاید آشکارا و علنی حرام الله را حلال کند یا حلال الله را حرام کند.  پس نباید جوری برداشت کرد که به خلفای راشدین توهین بشود . و جوری مسأله را توضیح داد که مثلا کسی مثل عبدالله بن جعفر بن ابيطالب بیاید و در معامله ی آشکار و علنی خرید و فروش کنیز آواز خوان شرکت کند، و آزادانه آن را بخرد، و آزادانه به صدایش هم گوش بدهد، و با این کارش آشکارا و آزادانه در جلو چشم خلفای راشدین مرتکب تحلیل و تحریم شده باشد و آنها همین طوری فقط نگاه کرده باشند . نه اگر کسی تنها مسأله ی قُدامه را بداند متوجه می شود که این توهینها به صحابه و بخصوص به خلفای راشدین نمی چسبد.

بلکه در آن عصر به اندازه ای مسلمین بی مشکل و دارای جامعه ی سالمی بودند که تنها مشکل آنها همین کنیزهای خواننده بود که آن را خطری برای ایمان و دوری از قرآن می دانستند .

این مشکل اساسی و اولویت آنها بود اما الان مشکلات اساسی و اولویتهای مسلمین چیست؟ الان حکومت اسلامی در اکثریت قاطع سرزمینهای مسلمین وجود ندارد و ام الفسادی برای  تولید انواع مصیبتها شده است، شرک تفرق بر مسلمین حاکم شده است، امت واحد و جماعت واحد از بین رفته و امتهای متعدد و جماعتهای متعددی به وجود آمده است و مسلمین حمایت الله را از دست داده اند چون حمایت الله با جماعت است، فقر و گرسنگی رایج شده است،  کفار و مرتدین بر مسلمین حاکم شده اند، نا امنی ناشی از این مفاسد مسلمین را ذلیل و بی ارزش کرده است، منافقین و سکولار زده ها در اکثر قاطع عرصه های زندگی مسلمین مناصب مختلف را به دست آورده اند و با پشتوانه ی طاغوتها و کفار اشغالگر خارجی در حال انهدام ایمان مسلمین هستند، هر سرزمین مسلمان نشینی دارای دهها مسیلمه ی کذاب مثل قاضی محمد و قاسملو و بارزانی و اوجالان و غیره شده است، و دهها مصیبت و معضل دیگر …..

در اینجا موسیقی هم معضل است، اما معضل اصلی و پایه ای برای آلوده کردن قلبی و ایمان مسلمین و دوری مسلمین از قرآن و قانون شریعت الله نیست، ما اولویتهای مهمتری مثل مسلمین صدر اسلام داریم که باید ابتدا آنها را رفع کنیم تا به درجه ی عصر صحابه برسیم که اولویت ما هم مبارزه ی منفی با معضل خواندن کنیزکان  باشد .

معضل خواندن کنیزکان با آلات موسیقی و اعتیاد به آن در نهایت یک مسلمان فاسقی را تولید می کرد، اما امروزه معضلهای اساسی برای مسلمین به وجود آمده اند که کلا شخص را از دین اسلام خارج می کند و تسلیم قانون دین سکولاریسمش می کند و کار به جائی رسیده که مسلمین برای اینکه داوطلبانه خودشان را ببرند زیر حاکمیت دین سکولاریسم و کفار یا به آب و آتش می زنند که  خودشان را به اروپا و امریکا و سایر بلاد کفر برسانند و گاه روی جانشان و به قیمت ترک خانواده و وطنشان ریسک می کنند و یا اینکه در داخل سرزمینهای مسلمان نشین آرزوی تشکیل چنین نظام کفری را توسط مرتدین محلی با پشتوانه ی کفار خارجی  دارند و ….

(ادامه دارد…….)

---

[1]ابن جرير از يونس بن عبدالأعلي از ابن وهب از يزيد بن يونس از ابو صخر از ابو معاويه البجلي از سعيد بن جبير از ابو الصهباء البکري روايت مي‌کند/نیز عمروبن علي از صفوان بن عيسي از حميد الخراط از عمار از سعيدبن جبير از ابو الصهباء روايت مي‌کند

[2] المستدرك على الصحيحين/ سنن النسائي/ المصنف

Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(4- қисмат)

Бахусус ин дорул куфр агар сарзамини тахти контроли куффори мушрик ва мушрикин ё секуляристхо бошадки дар ин сарзаминхойи тахти хокимияти секуляристхо мусалмон бояд ижборан тобеъи қавонини дини секуляризм шавад ва харгиз наметавонад ба қавонини дини ислом дар масоили ижроий ва умури мутаъаллиқ ба зиндагийи ижтимоий амал кунад.

Дар дунё нез ғейри мухожирин машмули бароати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва соири мўъминин хам мешавандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

« أَنَا بَرِیءٌ مِنْ کُلِّ مُسْلِمٍ یُقِیمُ بَیْنَ أَظْهُرِ الْمُشْرِکِینَ »

” ман аз хар мусалмоники дар бейни секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) сукунат дорад безорам.”[1]

Ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар баёни хижрат ва мовқеияти мўъминин дар дорул куфр ва дорул ислом пас аз хижрат мефармояд:

 لَا هِجْرَةَ الْيَوْمَ، كَانَ الْمُؤْمِنُونَ يَفِرُّ أَحَدُهُمْ بِدِينِهِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى وَإِلَى رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَخَافَةَ أَنْ يُفْتَنَ عَلَيْهِ، فَأَمَّا الْيَوْمَ فَقَدْ أَظْهَرَ اللَّهُ الْإِسْلَامَ، وَالْيَوْمَ يَعْبُدُ رَبَّهُ حَيْثُ شَاءَ وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ [2]

Дар инжо манзур ин нестки дурий ва фарор аз куфр ба суйи аллох аз  нахий шудахойи шариат намонда балки замоники макони табдил ба дорул ислом мешавад дигар аз он хижрати сурат намегирад балки хамма аз дорул куфрхо ба суйи дорул ислом хижрат мекунанд.

Бидуни шак хеч ахади аз замони аввалин пайғамбар то рузи қиёмат натавониста ва нахохад тавонист дар сарзаминхойи тахти хокимияти секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) ба тамоми қонуни шариати аллох ва ” исломи комил” амал кунад ва бидуни шак агар шахс бихохад дар миёни секуляристхо зиндагий кунад дучори фитна дар дин мешавад ва бояд бахши бузурги аз дини ислом ва қавонини  шариати аллохро ба нафъи секуляристхо ва қавонини секуляристийи онхо таътил кунад ва агар дар миёни секуляристхо бихохад  бархалофи қавонини секуляристий ба қонуни шариати аллох амал кунад қатъан озодий ва зиндагиш дар муъаррази хатар қарор мегирад. Ба хамин далил тамоми мазохиби исломий хижрат аз чанин сарзаминхо  ба дарул исломро вожиб медонанд. Имоми  [3]

Шофеъий рохимахуллох нез мегуяд хижрат бар касони фарз мешавадки дар сарзаминики ислом оварда аст дар диниш дучори фитна шавад ва натавонад ончи қонуни шариати аллох дастур дода астро озодона ва дар камоли амният анжом дихад:

 وَدَلَّتْ سُنَّةُ رَسُولِ اللَّهِ – صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ – عَلَى أَنَّ فَرْضَ الْهِجْرَةِ عَلَى مَنْ أَطَاقَهَا، إنَّمَا هُوَ عَلَى مَنْ فُتِنَ عَنْ دِينِهِ بِالْبَلَدِ الَّذِي يُسْلِمُ بِهَا .

Бидуни шак зарурийки ба далили тасаллути куффори секуляр ва ишғолгари жахоний ва муздурони махаллийи онхо бар муслимин ворид мешавадки – фитнайи бузурги дар дини муслимин шуда аст ва бисёриро дучори иртидоди ошкор ба дини секуляризм карда ва ақоиди бисёри аз мўъмининро нез дучори офат ва олудагий намуда  ва мўъмининро дучори фитна дар дин карда аст- чандин баробар бузургтар аз зарари дунёвий ва моддий ва жисмий аст ва бисёр бузургтар аз машаққати мисли кушта шудан, зиндон шудан, шиканжа шудан ё овора ва дарбадар шудан астки муслимин ба далили мухтас кардани ” чохор маъни ва мафхуми ин” ба дини аллох  ва жиход гирифториш мешаванд. Аллох таоло мефармояд:

 «وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنْ الْقَتْلِ» « وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنْ الْقَتْلِ»

Дар ин сурат бояд муфсидайи бузургро (ки иборат аст аз тухий кардани дини исломи аз ” чохор маъни ва мафхуми дин” ва табаъият аз қавонини куфрийи дини секуляризм ва хокимияти онхо ва баргаштан аз қонуни дини ислом  ва иртидод ва ишғоли сарзаминхойи исломий ва садхо мусибати ноши аз тасаллути куффор ва муртаддин бар муслимин) бо тахаммули муфсидайи кучакки ( иборат аст аз он чизхойики ба иллати хижрат ва сукунат дар дорул исломийки мумкин аст доройи мушкилоти иқтисодийи мутаъаддиди бошад ва хатто хамчун Мадина дар муъаррази хатари жанги азхоб нез бошад ва ё ба хотири жиход дучориш шавем ва …….) нобуд кунем. Пас:

 « الضّرر الأشدُّ يُزال بالضّرر الأخفّ»

Зиён ва зарари бузург ба василайи зиёни ва зарари кучак аз бейн бурда мешавад. Ва хеч зиёни бузургтар аз зиён дидан дар дин ва қиёмат нест.

(идома дорад……..)

---

[1]  أبو داود (2645).همچنین می فرماید :  أنا بريء من كل مسلم يقيم بين أظهر المشركين لا تتراءى ناراهما.( أخرجه الترمذي 4/155 من حديث جرير بن عبدالله، واسناده صحيح) و روایتهای مختلف دیگر

[2] بخاري (3900)، ومسلم (1864)

[3]  به عنوان مثال امام الشافعي رحمه الله  در  “أحكام القرآن” می گوید:  وفرض رسول الله صلى الله عليه وسلم على من قدر على الهجرة؛ الخروج إذا كان ممن يفتتن عن دينه ولا يمنع. / زکریا انصاری شافعی نیز در کتابش “أسنی المطالب” (4/207) گفته : «مهاجرت کردن از دارالکفر به سوی دارالاسلام در مورد کسی که از اظهار دینش ناتوان باشد چنانکه توانایی هجرت را داشته باشد واجب است»./  یعنی اگر بخواهد به قوانین شریعت الله عمل کند ممکن است جانش هم در خطر قرار بگیرد در این صورت هم باز ابن العربی مالکی گفته است: «هجرت (در راه خدا) یعنی بیرون شدن از دارالحرب به سوی دار الاسلام، و در زمان پیامبر صلی الله علیه وسلم فرض بود، و فرضیت آن بعد از ایشان برای کسی که از جانش بیم داشته باشد واجب است». بنقل از “. نیل الأوطار” (8/33) شوکانی