دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(79- қисмат)

Яъни шўрои муслимин бояд қабул кунандки дар даруни аъзойи шўро ихтилофи назар ва танаввуъи бардоштхо, мутаносиб бо илм нисбий ва пешрафтхойи фикрийи инсонхо барои пешрафт ва тараққийи мудовим ва пейваста, вужуд дорад ва замоники шўро хам бо ижмоъи вохидиш раъйи худишро содир кард аъзо бояд бипазирандки бояд тобеъи раъйи вохиди шўро аз коноли рахбарият ва амир бошанд хар чандки мухолифи раъйи онхо бошад. танхо дар пеш гирифтани ин равиши жиходий ва муборизотий астки аз ду беморийи хазф героийи кур ва инхисоргероийи жохилона, ва дар нихоят тафрақа ва инхидоми вахдати хадафманд ахли қибла жиловгири мекунад. Таслими “ иродайи шўроий” шудан яъни зимонати еки аз пеш шартхо ва пеш ниёзхойи вахдати огохона хадафманд ва харакатий.

Дар дарси гузаштамон дар мовриди душманшиносий шаръий ва даража банди шаръий душманон арз кардемки аллох таоло дар мовриди душманоники ошкоранд ва мешносамишон ва онхоики пинхонанд ва намешносамишон амр мекунад:

وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

Барои ( жиход бо) онон то онжоки метавонид нийру, қувват ва асбхойи варзида омада созид, то бо он душмани худо ва душмани хувишро битарсонид, ва касони дигари жузъ ононро нез ба харрос андозидки ишонро намешносид ва худо ононро мешносад.

Дар дарси шиносоийи мунофиқин ва секулярзадахо арз кардемки омили “ қудрат” нақши калидий ва асосийро дар бархурди бо ин куффори пинхони дохилийки мо намешносемишон ва танхо аллох онхоро мешносад бози мекунад, холо аллох таоло ошкоро ва возих баён мекунадки он чизики куффори ошкорро контрол ва мудирият мекунад ва дар баробари куффори ошкор хам хукми боздорандагий аслийро дорад боз “ қудрат” аст, ва амр мекунад то онжоики метавонем худимонро ба омада кардан ва тахия кардани ин “қудрат” машғул кунем то бо ин “қудрат” хам душманони ошкор ва шинохта шударо битарсонем ва хам душманони ношнохта ва пинхонроки танхо аллох онхоро мешносад.

Аммо чи “қудрат” астки инонро метарсонад? Қудрати илмий аст? Қудрати фархангий аст? Қудрати иқтисодий аст? Ё ….? ижоза бидихид росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жавоб бидихад: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои инки иддайи рувайбиза ва уламои суъ наёянд маънийи қувват ва нийруйи хоста шуда дар ояро ба чизхойи дигари тафсир ва таъвил кунанд мефармояд:

“أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ،أَلا إِنَّالْقُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ[1]

Огох бошидки манзур аз қувват тир андози аст. Огох бошидки манзур аз қувват тир андози аст, огох бошидки манзур аз қувват тир андози аст.

Дар ин сурат танхо душманони ошкор ва пинхони аллох ва худимонро танхо бо қудрати аслаха мешавад тарсонд, хуб, ин душманики рубаруйи мост ек шахс аст то бо қудрати шахсий онро битарсонем? Оё жамоат ва гурухи хосси астки бо қудрати гурух ва жамоати хосси онро битарсонем? Ё хукумат аст? Агар хукумат нест балки хукуматхо хастанд танхо ва танхо бо қудрати хукуматий астки мешавад онро тарсонд на бо қудрати ек фарди мусаллах ё гурухи мусаллахи.

Рохи расидан ба ин қудрати хукуматий хам аз иттиход ва вахдат барои ташкили халфул фузули шахрий ва рустоий ва махаллаий шуруъ мешавад то ба жамоат мерасад ва то ба шўройи мужохидин мерасад ва то дар нихоят ба қудрати хукуматийи исломий мерасад. Хадаф ин астки танхо бо қудрати хукуматий астки мешавад дар баробари қудрати хукуматийи душманони аллох ва худимон ва хатто қудрати мунофиқин ва секулярзадахо ва ошуб талабони мусалмонони номутаодил ва номезони дохилий истод.

Хатто агар чанин хукумати исломий чун хукумати хулафои рошидин вужуд надошт ва бадили изтирорийи исломий он вужуд дошт мисли тамоми хукуматхойики пас аз хулафои рошидин бар муслимин бар асоси фиқхи хосси исломий хукм ронданд, боз қудрат ва аслаха, дар баробари хукумати душманон, танхо ва танхо бо хукумат маъни медихад, ва ин хукумат хам танхо ва танхо бо вахдат ба вужуд меояд, барои хамин астки аллох таоло барои хифзи ин вахдат рохкорхойиро ироя дода аст. Мисли душманшиносий шаръий ва даража банди душманон; душманхо хам тамоми талошишон бар ин астки ин вахдатро ба хам бизананд ва тафарруқро ба жойиш бигузорандки натижайи қахрийи он нобудийи қудрати хукуматий аст ва аввалин иқдомишон бархам задан даража банди душманон аз тариқи мунофиқин ва секулярзадахо ва уламойи суъ варрувайбиза ва муслимини номутаодил  ва номезон буда аст. Хатто дар мавориди зиёдий худи муслимини номутаодил ва номезон бидуни дахолати душманони ахли қибла худишон довталабона ва нохоста корхойиро анжо дадандки ингор тибқи нақшайи ин душманони ахли қибла дар харакатанд ва тамоми самароти ин корхойи ин бародарони номутаодил ва номезони мо ба душманони мо ва худишон расида аст.

(идома дорад……..)

---

[1]رواه مسلم

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(78- қисмат)

Дар инжо мухим нестки ин амали суъ ва зишти бародаронимон дар чи аст, мухим ин астки амали суъиро аз руйи жахолат анжом дода аст, ва вазифайи мо додани огохи ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба у аст то заминахойи тўвбаи уро аз ин журм барояш фарохам бишавад ва аз ин олудагийи ақидатий ё рафторий пок бишавад, ва аз ин беморийи даруний ё зохирий нажот пейдо кунад.

Вазифайи мо дармон ва фарохам кардани асбоб ва заминахойи нажоти фуқароъ ва беморони аст на куштани онхо ва ё тард кардани онхо. Агар мо дучори иштибохи тарди ғейри шаръий муслимин шудем, ва муслиминро ба далили жахолатишон аз худимон тард кунем, ва жахолатишон дар ин жавомеъи жохилийро асбоби барои тардишон ва тафарруқи бештар кардем,ва бароишон узр ба жахл дар аъмоли суъики анжом медиханд наёварем, онвақт бо ин тафарруқи вайронгарики тўлид кардем чи каси аз жониби аллох пуштибони мо хохад буд? Магар аллох таоло баъди аз нусрати худиш мўъмининро аз асбоби наср қарор надода?

هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ

Чиро? Мўъминин баъди аз нусрати аллох бузургтарин асбоби қудратгирий ва нузули наср ва пирузи хастанд, мо дар баробари ин муслимини жохилики ба хотири жахолатишон дучори аъмоли суъи шуданд тибқи нақшайи душманонимон аз коноли уламоъи суъ варрувайбиза вал аимматул музиллин ва дуотун ала абваби жаханнам амал намекунем, ва тибқи нақшайи душманонимон дар тарди инон ва ижоди тафарруқ пеш намеравем, балки аз токтик ва силохи мухимми сабр дар ислохи ин бародарони мариз ва олудамон ва хифзи вахдатимон истефода мекунемки, сабр кори содайи хам нест бахусус дар вазъи мовжуд аммо қоида хамин аст:

رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ(اعراف/126)

Мо дар равиши бархурд бо бародарон ва хохарони мусалмонимонки дучори амали суъ ва иштибохи шудан ба сабки сахобайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз ек то хафтод узр ва бахонайи шаръий меоварем.70 яъни хийли зиёд ва то онжоики метавонем. Холо агар ин узрхойи мо кофий набуданд мегуем шояд узри дигари хам дошта бошад ва мо аз он бехабар бошем. Ин услуби ек мусалмон дар баробари иштибохи ек мусалмон аст. Он хам дар кудом мужтамаъ? Дар мужтамаъи сахоба ва асри хулафои рошидин. Холо дар ин жомеъайи жохилий ва беморики хукуматхойи тоғутий ва мунофиқин ва секулярзадахо ва уламойи суъ варрувайбиза бо химояти куффори ишғолгари хорижий ва онхамма расонайи мохвораий ва конолхойи ижтимоий ва омузиший ва ғейрих инхамма олудагий ва беморий тўлид карданд бояд чанд урзи шаръий барои муслимин биёварем.

Нуктаи дигарики иддайи аз бародарон дар он иштибох мекунанд ин астки фарқи бейни амали мужримонайи шахс бо худи шахс намегузоранд. Наметавонанд мисли бархурди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо иштибохоти Усома ибни Зайд ва Холид ибни Валид бо муслимини доройи амали суъ бархурд кунанд. Мо бояд танх аз он амали он хохар ё бародаримон эъломи бароат кунем на аз худишон. Мо замоники бародар ё хохари мўъминимонро мебинемки муртакиби амали суъ ва гумрохи шуданд набояд онро басурати мутлақ гумрохиш биномем. Балки дар хамон мовзуъ ишонро жохил ва гумрох медонем. Мисли иттифоқики барои Холид ибни Валид ё Усома ибни Зайд ё Миқдод ё Билол дар муовизайи махсулиш рух дод.

Масалайи иштибохи дигарики иддайи дар он офтоданд ин астки хиёл мекунанд хар каси бо онхо бижангад хатман кофар ё муртад ё хавориж ва сахавот ва муздур аст. Дар холики интури нест, ва мумкин аст ба далоили дигари чун бағий бо шумо вориди жанг шуда бошад, ё ижтиходи ғалати карда бошад, ва ба хотири иймон ва ислом бо шумо нажангад, дар хар сурат ин жангиш боис намешавад сифати иймон ва исломро аз у бигирид:

وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا (حجرات/9)

Хар гох ду гурух аз мўъминон бо хам ба жанг пардохтанд, дар миёни онон сулх барқарор созид.

Дар хар сурат равиши шаръий таомул ва бархурд бо ахли қибла хам еки дигар аз пеш заминахо ва муқаддамоти зарурийи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий астки бояд мисли бақияйи пеш заминахо ва муқаддамот тавассути мужохидини фирқайи ножия риоят бишавад.

Еки дигар аз пеш шартхойи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий “ иродайи шўроий” аст. “ иродайи шўроий” ба маъни қабул ва пазириши танаввуъ ороъ, бардоштхо ва тафосир даруни шўро ва таслими раъйи вохиди шўро шудан аст.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(77- қисмат)

Инкор бо қалб яъни муборизайи манфий, ва дар хар се равиши мубориза бо мункар, кинорагири ва адами хамкори бо мункар ва шахси мужрим вужуд дорад. Ин қоидайи куллий мубориза дар холатхойи оддий аст, аммо агар шахс дар холатхойи изтирор қарор гирифт бояд тобеъи қоидайи

«الضرورات تبیح المحضورات»

шуд. Масалан мусалмон мажбур бишавад ек чизи бадтарро бо ек чизи бади дафъ кунад, барои аз бейн бурдани ек чизи фосидтари ба чизи фосиди чанг бизанад.

Дар ингуна мавориди бисёр мутаъаддиди изтирорий, ва дар чанин жавомеъи жохилиятзадаики мумкин аст хадди фосила бейни дорудастайи мунофиқин ва мўъминин хам ба хам бихурад, барои мухофизат аз мўъминини ба кучактарин шубхот дар рафъи иттихоми аз муслимин чанг мезанем, ва хусни зон ва гумони хейр бурдан ба муслимин ба унвони ек вожиб барои тўвжих ва тафсир ба самти хуби корхойи онхо чанг мезанем, ва ин корро новъи тақвияти жибхайи мўъминин медонем.

Аллох таоло барои мо барои бандахояш узр биёварем ва бандахояшро бо шубхот аз журм табраъа кунем:

ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنِ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ[1]

Мо хам ба хотири дусти аллох ва тақвияти иймонимон тамоми кинахо ва танаффурхойи нобажо ва хутувотиш шайтонро дур бирезем ва ин корхоро мекунем.

مَنْ أَحَبَّ لِلَّهِ، وَأَبْغَضَ لِلَّهِ، و أَعْطَى لِلَّهِ، فَقَدِ اسْتَكْمَلَ الإِيمَانَ[2]

Онки ба хотири худо дуст бидорид ва ба хотири худо душман бидорид ва ба хотири худованд чизиро бибахшид, иймони вай комил гашта аст.” Ин хам татбиқи амалий ва харакатийи бахши аз:

«إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ »

Дар зиндаги дунёвиймон аст.

Мо дар панохи хукумати исломий ала минхажин нубувват ё бадили изтирорийи он ниёзманди ташкили шўройи улил амри мантақаий ва жахоний хастемки мазхар ва намояндайи тамоми муслимин ва мустазъафини жахон бошад, ва инро зомини ташкил ва бақойи уммат ва инро зомини хифз ва тақвияти қудрат ва пирузийи бар тамоми душманони шумора ек ва ду ва се ва чохор ва ахли қиблайи мужрим медонем.

Мо хақ надорем бо аъмоли жохилонайи худимон ахли қиблаики танхо барои ризояти аллох онро субх ва шом мехонем аз ин иттиход ва ин қудрат ва ин харакати жахоний тард кунем ва киноришон бизанем, хар чандки ба далоили мухталифи доройи айбхо ва иштибохоти бузург хам бошанд, мо посухгуйи иштибохот ва айбхойишон нестем, балки масъули огохсозийи онхо ва фарохам кардани заминахойи тўвба дар онхо хастем.

Касики жохилона муртакиби журми тарди чанин мўъминини хатокор бишавад дар садама задан ба муслимин ва дар хидмат ба душманони ошкор ва пинхони ахли қибла кор карда аст, ва шакки нестки инсони золими астки тибқи нақшайи мушрикин ва секуляристхо ва соири душманон амал карда аст. Диққат кунид аллох таоло чи мефармояд:

وَلاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ مَا عَلَیْکَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَیْءٍ وَمَا مِنْ حِسَابِکَ عَلَیْهِم مِّن شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمِینَ‏(انعام/52-53)

Касонироки (аз пеши худ) мароники сахаргохон ва шомгохон худоиро ба фарёд мехонанд

[« بِالْغَدَاةِ وَ الْعَشِیِّ»

Мурод, дар хамма авқот аст. Манзуришон ( танхо ризояти) у аст. На хисоби ишон бар ту аст ва на хисоби ту бар онон аст ( ва хар каси даргири амали хувиш аст). Агар ( ба харфи секуляристхо дарборайи ингуна мўъминон гуш дихи ва аз худ) ононро бирони, аз зумрайи ситамгарон хохи буд.

Мо хақ надорем чанин масирироки душманони мо ва бахусус душманони мушрик ва секуляри мо рафтандро биравем ва бояд:

وَإِذَا جَاءکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِنَا فَقُلْ سَلاَمٌ عَلَیْکُمْ کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَن عَمِلَ مِنکُمْ سُوءاً بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِن بَعْدِهِ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(انعام/54)

Харгох мўъминон ба оёти мо ба пеши ту омаданд бадишон бигу: салом бар шумо бод! Худованд шумо бар хувиштан рахмат вожиб намуда астки хар каси аз шумо аз руйи нодони ва жахолат дучори амал ва кори суъ ва бади шуд, ва ле баъди аз он тўвба кард ва ислох кард ( худованд узри тақсири уро мепазирад) чироки у бахшанда истки рахм мекунад.

(идома дорад………)

---

[1]أخرجه الترمذي في كتاب الحدود، باب ما جاء في درء الحدود، برقم 1344، والبيهقي في السنن الكبرى كتاب الحدود، باب ما جاء في درء الحدود بالشبهات 8/238.

[2]الألباني في “السلسلة الصحيحة” 1 / 657 : أخرجه أبو داود ( 4681 ) و ابن عساكر في ” تاريخ دمشق ” ( 6 / 16 / 2

، 9 / 396 / 2

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(76- қисмат)

Хар вақти каси бихохад хатохо ва иштибохоти гузашташро дасти кам дар мовриди масалайи қонуни шариати аллох ва миллати ситамдида худиш тасхих кунад бетардид амри хуби астки танхо метавонем аз он истиқбол кунем, ва хар вақти каси хатто тахти таъсири афкори умумий ижборан ногузир бишавад душмани муштараки тамоми шариатхойи осмоний ва муртаддини махаллий ва душмани миллати худиш қиём кунад, ва аз масалайи хамновъониш ба истизъоф кашидани худиш пуштибоний кунад, ва ё сирфан барои фарохам шудани

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Бо ахли қибла муттахид бишавад боз дар инсурат хам ба хеч важх зиёнбахш нахохад буд, хамчунонки насронийхо бо артеши Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху дар фатхи Форс ва Рум барои таъмини ин маворид муттахид шуданд.

Мо чораи надорем жузъ инки дар барномахойимон мутаносиб бо вазъи мовжудимон ва ниёзхойи рузимон таъаммул ва бознигари кунем, бояд бо барномайи системотик онхороки ба далоили аз муборизайи исломий худишонро кинор мекашанд бо рафъи шубхотишон дар ин мубориза ширкатишон бидихем, ва бо онхоики дар ин жунбуши умумий ва бунёдий даст руйи даст мегузоранд фаолона ва ба шевайи шаръий рубару бишавем. Мо танхо дар жараёни жиход ва муборизайи барои берун рондани куффори ишғолгари секуляри хорижий ва муртаддин ва пас мондахойи тоғутийи онхо, ва дар жараёни тахкими қонуни шариати аллох ва харакат ба самти такомули шўрохо то замони расидан ба шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид астки метавонем марзи бейни ек мужохид ва муборизи воқеъий ва ек пандорбофи хуқққабози сухансаро ва марзи миёни ислом ва ғейри исломро ошкортар кунем.

Дар жараёни жиход ва мубориза воқеъий астки ошкор мешавад чи каси алайхи душмани қасам хурда хунхори секуляр ва ишғолгари хорижий ва муртаддини махалллий содиқона мубориза мекунад ва чи каси рахтахобро таржих медихад, ва чи каси аз хуқуқи хаққи миллати мусалмони худиш пуштибоний мекунад ва ба он кўмак мекунад ва чи каси ба он пушт карда аст ва дар таваххумоти худиш чохор наъли юрутма меравад.

 Замоники мо хаммайи ахли қибларо ба вахдат ва тамоми ғейри муслимини мухолиф бо ишғолгарони секуляри хорижий ва муртаддини махаллийро хул ва хуши пеймонхойи бо худ хамрох мекунем, ва хохони чанин вахдати фарогири хастем, харгиз ба маънойи тажаммуъи нобихирадона ва созиши бидуни барнома нест. Мо тарафдори он хастемки бо риояти усули исломий бо нирухойи зидди ишғолгар ва зидди секуляр ва зидди қонуни шариати аллох хамгом бишавем, ва нирухоро дар мубориза алайхи нирухойи душманони муштарак ва аслий, ва дар пуштибонийи аз ситамдидагон ва кўмак ба онхо тахкими адолати исломий бо хам муттахид кунем.

Хатто мумкин аст дар жараёни густариши жиход бар алайхи душмани аслий аз аносири зидди душман хам пуштибоний кунем ва ононро ба харакат бар алайхи душмани аслий тарғиб кунем. Хамон корики росулуллох бо қабилахойи чун Хузоъа бар алайхи секуляристхойи қурайш кард.

Дар ижройи ин токтикхойи зарурий ва лозим мумкин аст баъзи аз бародарони номутаодил ва номезони мо қудрати хазм ва дарки онро надошта бошанд ва муртакиби гуфтор ё иқдомоти ихсосий ва ғейри шаръий бишаванд, дар ин сурат ин зарурат пеш меоядки аносири махдуд бийн, қосир ва ё ифротий ва номутаодил ва хатто созишкорро мовриди интиқод қарор бидихем, ва ин хислатхойи нописанди онхоро тард кунем, ва жараёни жиходий муслиминро бо ин интиқодот аз бемори ва олуда шудан ба беморихойи онон воксина кунем.

Нуктаи дигарики лозим аст дар равиши бархурди сахих бо ахли қибла ба унвони ек пеш ниёзи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий риоят бишавад муроқибати аз чигунагийи бархурд бо уламоики гушагири карданд, ё танхо ба имомат ва хитоба дар хадди изтирор мепардозанд, ё дар маъаррази икрох ва ижбор қарор гирифтанд ва чорайи жузъ дафъи ифсод ба фосид надоранд.

Дар тамоми ин маворид ва мавориди мушобехки мумкин аст ек мусалмон ба далили набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ё ба далили набуди хукумати бадили изтирорий исломий ва хатто тасаллути уламои суъ варравайбиза ва мунофиқин ва ахли бидъат бар находхойи қудрат дар жомеъа дар зуруф ва шароити замоний ва маконий вижайи гир кунадки барои баъзи аз нозирин шубхоти ба вужуд биёядки накунад инхам жузъи хамон афроди бемор ва дорудастайи мунофиқин ва секулярзада бошад, қоидайи куллий бар овардани бештарин узрхо барои мусалмон ва табриъайи он аз журми эхтимолий аз тариқи шубхот ва шак ва шубха аст, ва меъёри санжиш барои ононики дар мебориза бо жохилияти хоким гушагириро интихоб кардан хам ин астки:

مَن رَأى مِنكُم مُنكَرَاً فَليُغَيِّرْهُ بِيَدِهِ، فَإِنْ لَمْ يَستَطعْفَبِلِسَانِهِ، فَإِنْ لَمْ يَستَطعْ فَبِقَلبِه وَذَلِكَ أَضْعَفُ الإيمَانِ. [1]

Хар фарди аз шумоки кори гунохиро мушохида кунад боисти бо дастиш монеъи анжоми он шавад ва агар натавонист бо забониш монеъи он гардад ва агар наметавонад – хаддиақал – бо қалбиш- онро инкор кунад ва ба он рози нашавад- ва танхо сохиби заифтарин иймон астки танхо бо қалб инкор мекунад.

(идома дорад……..)

---

[1]صحیح  مسلم حديث ٤٩

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(75- қисмат)

Агар мўъминин кинорагири кунанд тадовуми инқилоби исломий ва харакат ба самти шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва ижмоъи вохид ва жамоати вохид ғейри мумкин мешавад. Мо бо истефода аз шўро ва иттиходхойи муштараки бо тафсирхойи мухталифи исломий метавонем ба мардумоники тахти хидояти онхо хастанд наздик бишавем, ва метавонем бар онхо таъсир бигузорем, ва онхоро барои жиход ва муборазайи муштарак бар алайхи душманони муштарак ва таъмини хостахо ва ахдофи муштаракимон басиж кунем. Рад кардани ингуна иттиходхойи муштараки тахти назорати шўройи вохид ё хукумати исломий дар хар сатхи ба мафхуми буридани аз мардум ва ба рохи жудогона қадам гузоштан,ва дар хақиқат чанин кори фақат натоижи вахим хохад доштки ба тазъифи жиходи муслимин ва харакат ба самти жилови муслимин, ва идомайи фақр ва гурснагий, ва идомайи тасаллути душманон бар муслимин, ва ба таъхир офтодани нусрат ва пирузи аллох ва хилофат ва хокимияти муслимин бар замин мунжар мешавадки аллох ваъдашро ба мўъминин дода аст:

وَعَدَ اللَّهُ الَّذینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِمْ (نور/55)

Агар хохони мутахаққиқ шудани ин ваъдайи аллох хастем, ва агар хохони ба таъхир офтодани пеш аз андозайи ин ваъдахо нестемки боиси давоми фақр ва гурснагий ва тасаллути душманон бар муслимин мешавад, бояд шароит, асбоб ва пеш заминахойи тахаққуқи ин ваъда ва нусрати аллохро фарохам кунем.

Замоники медонем шўро ва вахдат зомини харакати мо ба самти жилов, ва пеш заминайи касби қудрат, ва аз асбобхойи мухимми нусрати аллох, ва тахаққуқи ваъдахойи аллох ба хисоб меоянд, дигар мўъминин набояд ба худишон ижоза бидихандки тангназар бошанд, балки бояд тамоми ахли қибла ва тамоми мухолифини дини секуляризм ва тамоми мухолифини муртаддини махаллийро дар шўройи вохиди гирди хам жамъ кунем ва бо нируйи умда жиходи умдаро бар алайхи душманони умда густариш бидихем.

Нуктаики дар инжо лозим аст ба он ишора бишавад ин астки мумкин аст афроди зиёдий аз муслимини фариб хурда куффори дохилий ва мунофиқинро хурда бошанд ва танхо назорагар бошанд, мо хаттол имкон бояд саъй кунемки инонро хул ва хуши

« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ба самти худимон бикашонем, ва бо ин муслимин жибхайи худимонро густариш бидихем, ва  дар баробар, нирухойи фариб хурда ва тахти фармони ишғолгарони секуляри жахоний ва муртаддини махаллийро хаддиаксар мунфарид кунем ва заработи муштараки бар онон ворид кунем. Ин аст шева асосий стротежик ва токтики мўъминин дар холи хозир.

Бале, мо бояд аз ночизтарин имконот хам истефода кунем, хатто мо метавонем мисли Умар ибни Хаттоб аз хоинин ва муртаддини асри худимон чун демокротхойи либирол ва нолибирол жудо аз мардум, коммунистхо ва хоинини мусаллах ва фикрики дар ихтиёри душман хастанд, аммо аз хатохойи собиқи худ пушаймон шуданд ва қасд доранд ба нафъи қонуни шариати аллох ва ба нафъи мардум ва номус ва ватани худ рохи муборизайи мардумиро дар пеш бигиранд, ва аз хаққи муслим ва қатъий миллати мусалмони худишон пуштибоний кунанд то ба ин шикл жуброни иштибохоти худишонро бикунанд, истефода кунем.

  Албатта бархи аз мунофиқин ва секулярзадахо хам мумкин аст мажбур бишаванд барои касби манофеъи дунёвий ва ё тахти фишор ва таъсири афкори умумий миллати худишон ва дигар мўъминин ва ё муслимини жахон ба жиходи исломий миллатишон мулхақ бишаванд, ба хар хол иллатиш хар чи бошад боз зарурат дорадки куллияи ин нирухоро бо дар пеш гирифтани хазари комил дар мубориза муштараки алайхи ин душмани ишғолгари секуляри хорижий ва муртаддини махаллий тахти шўройи вохиди муттахид сохт ва жангро бар душмани аслий мутамаркиз кард, хамчунонки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо бастани пеймонхойи бо яхуди Мадина ва соири қабоил ва хамрох кардан ё хунсо кардани мунофиқин ва секулярзадахо барои ғалаба бар душмани аслий ва тамаркуз бар душмани аслий иттиходи фарогир ва қудрати умда алайхи душмани умда фарохам кард.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(74- қисмат)

Мо ба пешинайи тамоми афрод ва гуруххо ва жамоатхо ва эътилофхо ва шўрохойи кучак нигох мекунем, муддат замони муъайяни онхоро мовриди озмойиш қарор медихем, хар вақтки инон амалан дар баробари яхудиёни жангталаб ва дини секуляризм ва муртаддин ба унвони мусалласики душмани шумора ек ахли қибла хастанд мовзеъи мушаххаси шаръий аз худишон нишон доданд, харгох инон амалан дар сафи ахли қибла бар алайхи душманони шумора ек ва ду ва се ахли қибла мовзеъи шаръий гирифтанд, ва аз жараёни харакат ба самти ташкили шўрохойи бузургтар ва вохиди исломий пуштибони карданд, мо метавонем бо инон ва тамоми куффори ахли китоб ва шибхи ахли китобики бо мо манофеъи муштараки дар жанги бо душмани аслийи мо пейдо мекунанд муттахид бишавем.

Мо дар хийни иттиход бо тамоми ин афроди мухталиф ва фирқахо ва гуруххойи мухталиф, бо риояти услуби шаръий ва хассоси амр ба маъруф ва нахий аз мункар, ва пиёда кардани услуби интиқод аз худ, дар баробари хамма мовзеъи фаоли мегирем, ва хамма бо риояти услуби шаръийи даъват жанбахойи манфийи хамдигарро мовриди интиқод қарор медихем то дар ислохи хамдигар ба хам кўмак кунем. Дар айни хол ба жанбахойи мусбати хамдигар эхтиром мегузорем, ва ононро баржаста мекунем, ва аз ин жанбахойи мусбати хамдигар пуштибоний мекунем. Танхо дар ин сурат астки метавонем айбхойимонро зуд бартараф кунем, ва ижоза надихем душманонимон аз коноли ин айбхо ба мо садама бизананд, ва танхо дар ин сурат астки то замони расидан ба ижмоъи вохид метавонем қудрати харакат ба жилови исломимонро тақвият кунем, ва бар муттахидини дини секуляризм боз хам заработи нийрумандтари ворид кунем.

Бародарони номутаодил ва номезон ва кутох фикри инқилобийи мо ба тағйироти гуруххо ва афрод ва мазохиб ва ахзоб ва тафосири мухталиф ахамият намедиханд, ва вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи худишон ва соири муслиминро мовриди таважжух қарор намедиханд, барои хамин астки ба сурати дугмотик ва жазмият ва пофишорийи таъассубомиз ва бидуни далили мўътабари шаръий, бар дурустийи раъйи ек олимки марбут ба қарнхо пеш ва замони худиш буда аст, саъй мекунанд ижтиходоти он бузургворон дар гузаштаро бар вазъи мовжуди мо тахмил кунандки, бо такрори ин ижтиходоти ғейри мунтабиқ бо вазъи мовжуд  ва ирояи рохи халхои ғейри шаръий дар кутох муддат се мусибат бар жараён руба жилови муслимин ворид мекунанд:  

-еки инки хам фикрхойишонро ба иқдомоти ифротий ва мусиббор водор мекунанд ва энержийи ин сармояхойи азимро хадар медиханд.

-мусибати дувум инки жунбуши мужохидинро аз анбухи муслимин жудо мекунанд ва мужохидро табдил мекунанд ба мохийи бидуни об.

-мусибати севумики ин дустони номутаодил ва номезони мо бар ахли қибла тахмил мекунанд ин астки нийрухойи мужохид ва озодихохро муншаъиб ва тика тика мекунанд ва ғейри мумкин месозандки зарбайи умда бар душмани умдайи мутамаркиз   ворид бишавад.

Мо мебинемки душманони муттахид мо аз шикофхойики бародарони номутаодил ва номезони мо ба вужуд меоваранд нихояти суъистефодаро барои зарба задан ба хамма мекунанд, ва саъй доранд аз ин шикофхо ва тика ва тика шуданхойи муслимин тажовузот ва амалиётхойи рохзанонашонро бар сари ахли қибла пеш аз пеш ташдид кунанд.

Инхо бахши аз самароти ин бародарони номутаодил ва қосири мост, аммо мо хақ надоремки бо дар пеш гирифтани мубориза алайхи қосирин иштибохи маъмули худишонро муртакиб бишавем ва екпорчагиро инкор кунем, хамчунин набояд бо дар пеш гирифтани дифоъ аз екпорчаги ба хатохойи тазохур ва авомфариби биёфтемки ба сарфи назар кардани мубориза алайхи кутох фикрон ва қосирин тазохур мекунанд. Жараёни исломийки ба самти ташкили шўройи улил амр дар харакат аст бо риояти тамоми усули даъват, ва пархез аз иртикоби мункари бузургтар ба жойи мункари кучактар , ба мубориза оштинопазир ва беамоний алайхи хар ду гурух пардохта, ва барои дифоъ аз вахдати ахли қибла ва екпорчаги жунбуши исломий, ва такомул бахшидан ба шўрохойи кучак ба шўройи вохиди улил амри жахоний аз хеч талоши сарфиназар намекунад.

Мо бояд дақиқан бейни душманон, ва дустоники муртакиби иштибох шуданд фарқ бигузорем: душманро бояд кубид ва мужохидини фирқайи ножияйироки муртакиби иштибох шудандро бояд бо кўмаки “ интиқод ба сабки исломияш” ба рохи рост хидоят кард. Бо дар пеш гирифтани ин равиш бояд бо нирухойи куллия мўъминин муттахид шуд ва иттиходи умдаро дар шўрохойи умда ба вужуд овард то алайхи душманони умда мубориза кард.

Ин иттиходи умдайики ахли қибла ба вужуд меоваранд бидуни шак мажмуъайи аз мазохиб ва тафсирхо ва назароти мухталифи хастанд ва мовзеъгири онхо нисбат ба масоили мухталиф хам мумкин аст мухталиф бошад, аммо онхо дар хар хол вужуд доранд ва бар жамоати васиъи аз муслимин таъсир мегузоранд, барои инки жамоатхойи бештариро ба жиход дар рохи тахкими қонуни шариати аллох ва ижоди уммати вохид ва жамоати вохид аз коноли хукумати исломий ва шўройи улил амри вохиди муслимин кашонд набояд иттиходи муштараки бо ин жамиъатхо, тахти рахбари шўройи вохид ва хукумати исломий дар хар сатхиро рад кард. Шойиста нестки мўъминин ва бахусус мўъминини мужохид фирқайи ножияки пас аз нусрати аллох танхо пуштибонони хамдигар хастанд танхо ба мавориди ихтилофи назар чашм бидузанд, балки бояд ба нукоти муштараки беандоза муъассир ва қавий дар тафсирхо чашм бидузанд ва мовриди таважжух қароришон бидиханд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(73- қисмат)

Дар ин уммати огохи хадафдори харакатийки ба вужуд омаданд зан ва мард ба сурати ексон огохона ба суйи хадафи вохидишон дар харакат хастанд:

: ‏فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ:

• هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ
• وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي
• وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا

لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ (آل عمران/195)

Пас парвардигоришон дуойи ишонро пазирофт ва посухишон додки ман амали хеч каси аз шумороки ба кор пардохта бошад- хох зан бошад ё мард – зойеъ нахохам кард. Баъзи аз шумо аз баъзи дигар хастанд. Ононики хижрат карданд, ва аз хонахойи худ ронда шуданд, ва дар рохи ман азият ва озоришон расонданд, ва жангиданд ва кушта шуданд, хар ойина гунохонишонро мебахшам ва ба бехиштишон дар меоварам. Бехиштики рудхонахо дар зери ( дарахтони) он равон аст. Ин подоши аз суйи худо аст, ва подоши нику танхо назди худо аст.

Дар ин сурат пейдоиши мўъминини чун уммул мўъминин Хадича аввалин шахсики ба паёми росулуллох саллаллоху алайхи васаллам иймон овард, ё чун Сумайя аввалин касики дар рохи ислом ва иймониш хун дод ва шахид шуд, ё каси чун Нусайбаки дар пеймони ақаба, ва ғазва ухуд ва ғазвайи хадайбия ва ғазвайи хунайн ва жанги ямома хузур  пейдо мекунад ва жиход ва мубориза мекунад ва хатто еки аз дастхояш дар жанг қатъ мешавад ва дар жанги ухуд аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сурати мусаллахона дифоъ мекунад ва даххо намунайи дигари ошкоро ба мо мегуяндки: дар ин харакати огохона ва хадафманд, тамоми муслимин бидуни махдудияти жинсияти мовзеъи худишонро бидуни ибхом ва бо сирохат дар баробари қонуни шариати аллох ва жохилият хоким медонанд, инон метафовут ва тамошогар нестанд, балки мутаносиб бо тавоноийхойишон нақш ийфо мекунанд ва ба пеш мераванд.

Хам акнун мо хамки дар масири харакат ба самти ташкили шўройи улил амри вохиди жахоний ва уммати вохид ва жамоати вохид дар харакат хастем бояд ба еки дигар аз ин асбобики лозим ва зарурий аст ба унвони чохорумин пеш ниёзи ин вахдати огохона, хадафманд ва харакатий риоят бишаванд ахамият бидихемки – дар зимни хам масир шудан ва риояти хаққи фирқайи мансураки дар гуруххойи мухталифи ва мазохиби мутафарриқи бахш шуданд ва гум ва ғариб хастанд – чигунагийи бархурд бо ахли қиблайи астки дар мавориди бо мо ихтилофоти доранд.

Дар ин масир ба самти вахдат ва шўройи улил амри вохид каси хақ надорадки дар бораи мазохиб ва гуруххойи мутаъаллиқ ба ахли қибла қазовати иғроқомиз, мунхариф ва масх шуда дошта бошад, замони хам ек мусалмон ё ек гурух ва жамоат ё ек эътилоф ва шўройи махдуди исломий мутаъаллиқ ба мантақа ё мазхаби хосси, аз нигохи мо, жанбахойи манфий хам дошта бошад ва хатто амири фожири хам дошта бошад боз набояд уро бо душман дар ек радиф қарор бидихем, ва уро бо аъмоли иштибохимон ба самт ва суйи тоғутхойи ишғолгари хорижий ва новкарони махаллий онхо суқ бидихем.

Еки аз ин аъмоли иштибохики мумкин аст ек мусалмон дар баробари муслимини мухолифиш муртакиб бишавад пешдовари ва зехнигарийи махз ва дури аз воқеъиятхойи мовжуд аст. Шахс наметавонад алъон фирқа ё гурухики бо он мувожих астро дарк кунад, ва бо зехниятики фалон олим дар чанд қарни гузашта дар мовриди ин фирқа ироя дода аст дар мовридиш сухбат мекунад, ва табиий астки ин пеш довари ва зехнигарийи махз бо вазъи мовжуд намесозад, ва шахс дучори чанин натижагирихойи сабук сарона ва беарзиши мешавад.

Ин бародарони номутаодил ва номезони мо мутаъаллиқ ба алъон нестанд ва дар қарнхойи гузашта зиндаги мекунанд, ва қасд доранд бо баддахани ва тухмат зани ва хушунат ва лажбози ба жойи онки кафши ба андозайи по бигиранд, саъй доранд похоро битарошанд то андозайи қолиб ва шуморайи мовриди назари онхо бишавад. Чиро? Чун чанд қарни газашта еки аз уламо гуфта аст ин шахс аз ин фирқа ва гурух шуморайи пойиш хамин аст, ва алъон ин бародари номезон ва номутаодили мо хиёл мекунад хаммайи насли ин шахс ё хаммайи аъзойи ин фирқайики ин шахс ба он таъаллуқ дорад хаммашон шуморайи пойишон хамони астки он олими бузургвор дар  он қарн гуфта аст.

Алъонки мо бо омузиши иймон ва огохихойи лозим ва зарурий ва ба дунболи ин ба ахамият ва жойгохи фирқайи ножия ва танхо пуштибононимон пас аз нусрати аллох пей бурдем ва амалан дар ин масир дар холи харакат хастем зарурий астки ин натижагирихойи сабук сарона ва ба дур аз воқеиятро дур бирезем. Мо имруз, ва ниёзхойи имрузи худимон ва жараёни харакатимон ба самт ва суйи шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохидро мебинем, ва мутаносиб бо имрузимон ва харакат ба самти хадафимон тасмим мегирем.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(72- қисмат)

Умайр- розиаллоху анху ва арзоху- чанд донайи хурморо аз ғилофиш берун овард ва шуруъ ба хурдани он кард ва гуфт: агар ман зинда бимонам то ин чанд дона хурморо бихурам он зиндаги тулоний хохад буд. Ва баъад аз он хурмохойироки бохуд дошт, дур андохт ва бо мушрикин жангид то кушта шуд. .[1]

Намунайи дигарики ба таъсири омузиши иймон ва яқин ба қиёмат ва ваъдахойи аллох ва огохихойи шаръий дар харакат будани мўъминин ишора дорад ба ек бодиянишин бармегардад:

Ин марди бодиянишин назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омад ва иймон овард ва бо ишон хамрох шуд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба бархи сахоба тўвсия кард то аз у пазироий ва муроқибат кунанд. Ин бодиянишин дар ғазвайи хайбар ширкат кард. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз ғаноим, сахми ба у дод. Гуфт: ин чист? Гуфтанд: сахми ту аз ғаноим аст. У онхоро бардошт ва назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омад ва гуфт: эй росулуллох инхо чист? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: сахми ту аз моли ғанимат аст. Бодиянишин гуфт: ман ба хотири инхо аз ту пейравий накардам; балки аз ту пейравий кардам то дар мубориза бо куффор, ба ман тири исобат кунад ва бимирам ва вориди бехишт гардам. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: агар рост мегуйи, худо нез хаминтури ба ту муомала хохад кард. У бархост ва вориди маърака шуд ва баъди аз муддати, жанозашро оварданд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: оё ин, хамон шахси аст? Гуфтанд: бале. Фармуд: у дар гуфтори хувиш содиқ буд, худо нез бо у хамонтури муомала кард. Онгох росуллуллох саллаллоху алайхи васаллам ин мужохиди шахидро дар ридойи худиш пичид ва бар у намоз хонд ва барояш чанин дуо кард: бори илохо! Ин бандат дар рохи ту хижрат намуд ва шахид шуд ва ман бар у гувохам. [2]

• Намунайи севумики мехохем ба он ишора кунемки чигуна пас аз омузиши иймон ва илми шаръийи даража аввал метавонад мўъмининро харакатий бо биёварад ба сахоба жалилул қадр Умар ибни Жамух ихтисос дорад.
• Умар ибни Жамух баъди аз шаст ва чанд сол бо пойи ланг мехост дар жанги ухуд ширкат кунад. Худованд вайро ба хотири пойи лангиш маъзур карда буд аммо ба назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шитофт ва гуфт: мехохам бо хамин пойи ланг дар бехишт қадам бизанам ва бо заниш барои хамиша худохофизи кард ва ру ба қибла истод ва гуфт: “ бори худоё маро ба даража шаходат ноил фармо, маро маъйус , ноумид ва дилшикаста ба хона бармагардон”.
• Замоники бо басират

«أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ »

Ибтидо иймон омузиш дода мешавад, чанин инсонхойи тўлид мешавандки дар бархурд бо қавонин ва дастуроти шариати аллох танхо ва танхо ва бидуни муъаттали ва чак ва чуна ек мовқиф мегиранд:

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا»

Шанидем ва итоат кардем. Хамин ва бас.

Инон инсонхойи беиродайи нестандки куркурона аз инсонхо табаъият кунанд, инон инсонхойи мустақил ва бо иродайи хастандки дақиқан медонанд чи мекунанд? Ва чиро кориро анжом медиханд? Ва самарайи ин коришон хам чист? Мухтаво ва мафоди ровшани ин санади муомалайи аллох бо мўъмининро хуб баррасий кунидки дар жохойи мухталифи хам ба он ишора кардам. Аллох таоло дар ин санад мефармояд:

إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الجَنَّةَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ فَیَقْتُلُونَ وَیُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَیْهِ حَقّاً فِی التَّوْرَاةِ وَالإِنجِیلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُواْ بِبَیْعِکُمُ الَّذِی بَایَعْتُم بِهِ وَذَلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ ‏(توبه/111)

Бегумон аллох ( колойи ) жон ва моли мўъминонро ба( бахои) бехишт харидори мекунад. ( онон бояд) дар рохи худо бижанганд ва бикушанд ва кушта шаванд. Ин ваъдайи астки худованд онро дар ( китобхойи осмоний) таврот ва инжил ва қуръон( ба унвони санади мўътабари сабт карда аст) ва ваъда ростини онро дода аст, ва чи каси аз худо ба ахди худ вафо кунандатар аст? Пас ба муомалайики кардаид шод бошид, ва ин пирузи ва ростгори бузургие.

Чанин уммати сокин ва гандида ва бетафовут ва бехиёл ва беғайрат нестанд, балки уммати харакатий хастанд, ва нишон медихандки амалгаро хастанд, танхо харф намезананд ва танхо иддао намекунанд, балки кор анжом медиханд. Замоники мо иймонро ба хам масиронимон ёд додем ба дунболи он астки қуръон ва қавонини шариатро ба онон ироя медихем, ин омузиш ба иймони онон изофа мекунад:

: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ(انفال/2)

Мўъминон, танхо касони хастандки хар вақти номи худо бурда шавад, дилхойишон харросон мешавад ( ва дар анжоми некихо ва хубихо бештар талош мекунанд) ва хенгомики оёти у бар онон хонда мешавад, бар иймонишон меафзояд, ва бар парвардигори худ таваккул мекунанд.

(идома дорад………)

---

[1]رواه مسلم/ ۱۹۰۱

[2]نسائی، ج 4، ص 60 – شرح معانی الآثار، طحاوی، ج 1، ص

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(71- қисмат)

Бале, ин бародарони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хамон фирқайи ножияйи мусаллах ва ғурабойи хастандки агар уммати вохид ва жамоати вохид хам аз бейн биравад боз инон хастанд, ва то рузи қиёмат хам мемонанд, ва мусаллахона бо куффор хоханд жангид, ва муслимин танхо аз коноли инон метавонанд дубора ба уммати вохид ва жамоати вохиди худишон баргарданд. Инон шуъла ва умиди хамиша зиндайи зохирий ва дунёвий ва малмуси муслимин хастандки дар қуруни мутамодий дар миёни мазохиб ва тафосири мухталиф вужуд доштанд, чи дар миёни артеши Юсуф ибни Тошфин моликий мазхаб, ё Салохиддин Айюбий  шофеъий мазхаб, ё Нафси Закияйи шиъа мазхаб, ё Умар Мухтор моликий суфий маслак, ё усмонийхойи ханафий нақшбандий маслак, ё толибони мотрудий диюбандий ё алқоидайи салафий маслак, ё муслимини олудайи ақидатий ва рафторий асри ибни Таймия дар Миср ва Шом ва атрофи онки ба хотири ислом бо муғулхо межангиданд,ё соири муслиминики хам акнун дар тамоми сарзаминхойи мусалмоннишин бо тамоми мазохиб ва тафосирики доранд бо куффори ишғолгари секуляри хорижий ва соири куффор ва муртаддини махаллий ба хотири ислом дар холи жанг ва қитол хастанд.

Дар хар сурат еки дигар аз пеш ниёзхо ва муқаддамоти лозим ва зарурий пас аз омузиши иймон барои расидан ба вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ин астки бо тамоми ин ғурабойи фирқайи ножия бо хар мазхаб ва тафсирики доранд бояд муттахид шаванд, ва бо тамоми ин бародарони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ек қудрати вохидиро ба вужуд овард ва тақвият кунанда ва пуштибони хам бошем:

هُوَ الَّذِیَ أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِینَ‏(انفال/62)

Хар чанд мисли худимон доройи хатохо ва иштибохот ва хатто олудагихойи фикрий ва рафторий хам бошандки ниёз ба ислохи дилсузона дошта бошад.

Мо ба танхойи ва бидуни чанин тақвият кунандахо ва пуштибонони нахохем тавонист ба самт ва суйи ташкили хукумати исломий ала минхажин нубувват ё ташкили хукумати бадили изтирорий исломий ва берун рондани инхамма душмани муттахид пеш биравем.

Севумин ва чохорумин поя ва муқаддима ва пеш ниёзхойи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ба вахдати харакатий ва чигунагийи бархурд бо ахли қиблайи мепардозадки мумкин аст дар мавориди бо мо ихтилоф дошта бошанд.

Замоники муслимин пас аз омузиш ва ёдгири иймон ба қиёматшиносий шаръий ва ба илм ва огохий шаръий расиданд, ва қалбхо барои пазириши иймон боз шуд, ва иймон ва яқин жойи худишро гирифт,онвақт пазириши довталабона қонуни шариати аллох ва мусобақа барои ижро кардан ва амалий кардани қонуни шариати аллох амри фархангий ва арзиши рақобатий ва қобили муомала бо жон ва тамоми дунёйи шахс мешавад.

Шахси мўъмин тамоми талошиш ин астки ба он ийдаоли бирасадки қонуни шариати аллох барояш дар назар гирифта аст, ва барои расидан ба ин ийдаол хам дар дунё бо фирқайи ножия ва ғурабо ва бародарони росулуллох саллаллоху алайхи васалламки дар тафосир ва мазохиб ва фирақ ва жамоатхойи мухталифи пароканда шуданд муттахид ва хам масир мешаванд ва бо пейвастан ба хам тақвият кунанда ва пуштибони хамдигар мешаванд. Дар ин харакат чун пеймонхо бо аллох аст, чун маншаъи харакат аз дарун аст барои хамин сахл ингори нест, хиёнат нест,макр ва ғадр нест, сусти ва ихмолкори нест, тасвия хисоб нест, саргардони ва таълиқ нест, ва дар нихоят дар жо задан ва сукун вужуд надорад, балки бо хамрох шудан бо тамоми мужохидини фирқайи ножия куллан харакат огохона аст ба самти хадаф.

بَدَأَ المَسَيرُ إِلَى الهَدَف،وَالحُرُّ فِي عَزمٍ زَحَفْ

وَالحُرُّ إِن بَدَأَ المَسِيرَ فَلَن يَكِلّ وَلَن يَقِفْ

Аз миёни онхамма рувидодхойики дар торихи ислом вужуд дорад ба се тасвир ишора мекунем то мутаважжих бишавемки ин иймон, яқин, қиёматшиносий ва огохихойи шаръий чи инсонхойи олим аммо аксаран бесавод ва харакатиро тўлид мекунад:

Аз Анас розиаллоху анху ривоят астки мегуяд: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар жанги бадрки аввалин бархурд бо секуляристхойи қурайш буд фармуд: “ хечкудом аз шумо ба кори иқдом накунад то инки ман аз у ба он наздиктар бошем”. Секуляристхойи қурайш ба мусалмонон наздик шуданд ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

: قُومُوا إلى جَنَّهٍ عَرْضُهَا السَّمواتُ وَالأَرْضُ

Бархезид ба суйи бехиштики пахнойи он ба андоза пахнойи осмон ва замон аст. Умайр ибни Хаммом ансорий розиаллоху анху ва арзоху гуфт: ё росулуллох бехиштики пахнойи он ба андозайи осмон ва замин аст? Фармуд: бале! Умайр гуфт: бах бах! Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: чи чизи сабаб шудки бах бах бигуйи? Гуфт: ба худо сўганд эй росулуллох!хеч чиз, жузъ умид ба инки ман хам еки аз ахли он бошам. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: “ хамоно ту аз ахли он мебоши”.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(70- қисмат)

Тамоми инхоики мебинид бо иродайи пулодин ва иймони росих барои бозгардондани хукумати исломийи мужрийи қонуни шариати аллох, ва дифоъ аз суннатхойи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо иттиходияйи секуляристхо ва куффори ишғолгари жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқини бумий қитол ва жанги мусаллахонайи худишонро шуруъ карданд, ва жони худишонро бо аллох дар авази бехишт муомала карданд, харгиз росулуллох саллаллоху алайхи васалламро аз наздик надиданд, ғейри аз қуръон хеч ек аз мўъзижотики асхоб бо чашми сар дида будандро инон надиданд, он мухити исломро тажруба накарданд, мисли сахобайи киром танхо ек маржаъи вохид барои посухгуйи ба ниёзхойи рузишон ва бартараф кардани ихтилофотишон надоранд, ва аз даххо неъмати дигари сахобайи киром бархурдор нестанд бо ин вужуд ба паёми росулуллох саллаллоху алайхи васаллам иймон меоваранд ва бо аллох вориди муомалайи харид ва фуруш мешаванд:

:  إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ (توبه/111)

Бегумон худованд ( колойи) жон ва моли мўъминонро ба ( бахойи) бехишт харидори мекунад ( онон бояд) дар рохи худо бажанганд ва бикушанд ва кушта шаванд. Ин ваъдайи астки худованд онро дар ( китобхойи осмоний) таврот ва инжил ва қуръон ваъда ростини онро дода аст, ва чи каси аз худо ба ахди худ вафо кунандатар аст? Пас ба муомалайики кардид шод бошид, ва ин пирузи ва ростгори бузурги аст.

Бале ин азизоники мебинид бидуни инки росулуллох саллаллоху алайхи васалламро бибинанд ба у иймон оварданд, ва бо қиёми мусаллахонайики интихоб карданд худишонро аз тамоми қуйуди ғейри аз бандаги аллох озод карданд, ва худишонро дар масири фирқайи ножия қарор доданд, ва мехоханд бо хуни худишон шаходат бидихандки қонуни шариати аллох ва дастуроти аллох ва росулиш наздишон болотар ва арзишмандтар аз хаёт ва зиндаги онон аст.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар рузхойи поёнийи умри муборакишон дар хенгоми зиёрати қубур фармуданд:

السَّلامُ عَلَيْكُمْ دَارَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ، وَإِنَّا إِنْ شَاءَ اللَّهُ بِكُمْ لاحِقُونَ. وَدِدْتُ أَنَّا قَدْ رَأَيْنَا إِخْوَانَنَا. قَالُوا: أَوَ لَسْنَا إِخْوَانَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ:أَنْتُمْ أَصْحَابِي، وَإِخْوَانُنَا الَّذِينَ لَمْ يَأْتُوا بَعْدُ[1]

Салом бар шумо эй мўъминини сокини ин диёр, хамоно агар худо бихохад мо нез ба зуди ба шумо мулхақ хохем шуд. Дуст медоштам бародаронимонро медидем! Гуфтанд: оё мо бародарони ту нестем эй росули худо?! Фармуд: шумо асхоби ман хастид, аммо бародарони мо хануз наёмаданд. Ё

«وَلَكِنْ إِخْوَانِيالَّذِينَ آمَنُوا بِي وَلَمْ يَرَوْنِي[2] .

Бародарони ман онони хастандки ба ман иймон меоваранд аммо манро надиданд.

Илова бар ин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз касони сухбат мекунадки исломро мисли зуғол гудохта дар дастишон нигах доштанд ва бар он сабр мекунанд ва ажр ва подоши 50 сахоба ба онон дода мешавад ва мефармояд:

:  إِنَّ مِنْ وَرَائِكُمْ أَيَّامًا الصَّبْرُ فِيهِنَّ مِثْلُ الْقَبْضِ عَلَى الْجَمْرِ، لِلْعَامِلِ فِيهِنَّ مِثْلُ أَجْرِ خَمْسِينَ رَجُلًا يَعْمَلُونَ مِثْلَ عَمَلِكُمْ، قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَجْرُ خَمْسِينَ مِنَّا أَوْ مِنْهُمْ؟! قَالَ بَلْ أَجْرُ خَمْسِينَ مِنْكُمْ .[3]

Бале ин афрод мушаххас хастанд кудомхо хастанд. Агар шумо биравид ва дар хар сарзамини хатто агар кофар хам бошад хар чи мехохид риш бигузорид, ё намоз бихонид, ё закот бидихид ва ба умури хейрия худитонро машғул кунин, хар моха умра биравид ва хар сола хаж кунид, ё аз сивок истефода кунид,ё почайи шалворитонро то метавонид кутох кунид, ё бо пойи чапитон биравид дохили даштшуйи ва соири умури шахсийро анжом бидихид каси  хатто амрико ва европо ва австралия ва соири дувули куффор бо шумо кори надорад. Пас нигах доштани ислом то ин хад аслан мисли нигах доштани зуғоли гудохта дар даст нест, балки хатто касойики ба чанин хадди худишонро саргарм карданд мовриди ташвиқи тамоми куффор хам қарор мегиранд ва бароишон масжид хам месозанд, хамчунонки хамин чанд вақт пеш дар русия бароишон бузургтарин масжидро сохтанд ва хатто раис жумхурхойи кофар хам ба дидори масжидишон мераванд. Возих астки инон машмули

الْقَبْضِ عَلَى الْجَمْرِ

намешаванд. Балки касойи машмули ин сабр ва подош мешавандки дар фирқайи ножия қарор гирифтанд ва ба сурати мусаллахона дар холи жанг бо куффор хастанд. Инон бародарони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хастанд

إِخْوَانِي الَّذِينَ آمَنُوا بِي وَلَمْ يَرَوْنِي.

Пас яқин дорем мо бо бародарони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам тараф хастем, дуруст аст? Бо бародари дусти наздикит читури бархурд мекунид? Хуб жавобамро бидихид? Бо дародари дусти наздикит читури бархурд мекунид? Агар хонуми насроний ё яхудий дошта бошид бо бародариш читури бархурд мекунид? Хуб холо ба ман бигуйид бо бародари росулуллох саллаллоху алайхи васалламки мусалмон аст ва дуст дошта бошид бибинидиш чигуна бархурд мекунид? Агар ин бародари росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жузъви хамон собирини бошадки  ба андозаи 50 сахоба ба у подош дода мешавад читур?

(идома дорад………)

---

[1] صحيح مسلم 249

[2] مسند الإمام أحمد

[3]الترمذي (3058) / وصححه أيضا بمجموع طرقه الشيخ الألباني في “السلسلة الصحيحة” (494)