دسته: шайх мужохид Абу Хамза хўромийни ўзбек тилидаги асарлари

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(77- қисм)

 Шубхасиз мана бу адашишларни,булғанишларни булоғини,манбаъсини икки жойдан излаш керак бўлади:

– Уларни бири мунофиқ ва секулярзадаларни орасида бўлиб, баъзи бир мусулмонлар хам бу билан булғанишган ва мана бу  адашишларни ўзлари билан бирга олиб келишган.      

– Иккинчиси ўзларининг хамрохларини ўртасида  танқид усулини таълим беришни ва ўз-ўзини танқид қилишни маданиятлилаштириш бўйича  жамоатлардаги   шўроларини камчилигидур.

Мана шу кичик шўролар баъзи ўринларда жохил ахзоблар ва гурухларга ўхшаб мужохидлар ва муборизларнинг арзимас эътирозларига  хам зўравонлик, қўрқитувчи, тахдидли равишлар билан жавоб беришган, оқибатда бу ишлар кўпинча мужохидларнинг кўнглини совуб кетишига, бир четга чиқиб олишига ёки тафарруққа, жудо бўлишга, назарни текширилишига, ёлғон чегараларни вужудга келишига, хамда ана ўша кичик шўроларнинг номуносиб намунага айланишига олиб келди ва нотўғри суннатларга пойдевор бўлишди, натижада “шўровий ирода”га ва бу минтақадаги шўрони хамма жараёнига, уни қўл остидаги мажмуъаларга жуда катта зарбалар урилди ва хатто мана бу шўролардан ташқаридаги мусулмонларни хам фожеъаларга дучор қилди ва нихоят ўзининг табиий ўсиши йўлида қадам ташлаб кетаётган ва келажакда қудратманд,кучли инсонга айланиши керак бўлган  гўдакни нобуд қилишди.

Кичик жамоатлардаги шўрони камчилигига тегишли бўлган бошқа бир ўрин шуки, мана бу шўроларга ва “шўровий ирода”га ўзини тобеъ қилган мусулмон, аслида худди янги дунёга келган ва парваришга,эхтиёт қилишга, ўсиш ва ривожланиш  асбобларини мухайё қилишга эхтиёжи бор, “ ўзига эътимод қилишга” ва касалликни, заифликни  сабабларидан узоқлашишга  мухтож бўлган ва натижада  осойиш вазифаларига амал қилишга ниёзи бор  гўдакка ўхшайди. “Ўзига эътимод қилиш” ақидадан кейинги рахбариятни барча шаклларида, танзимотда, амалда ва шўронинг қўл остидаги мажмуъаларда вахдатнинг энг катта омилларидан ва зохирий абзорларидан хисобланади.

Шўро вахдатни ва “шўровий ирода”ни  хифз қилишлик ва уни сақлаб туриш учун уч абзордан бирини панохида керакли материалларни жиддий суратда мухайё қилиши лозим, амалий таълимотлар ва таълим бериш корхоналари орқали тажрибий холатда, вахдатни ва “шўровий ирода”ни хифз қилишнинг зарурлигига  ўзини қўл остидаги мажмуъаларни тарғиб қилиши ва вахдатни, “шўровий ирода”ни хифз қилиш учун химоя қилувчи  чораларга қўл уриши керак.

  Сабиқунлар,рахбарлар ва турли-хил шўролар бугунги кунда бошқа даврларга қараганда шаръий уч абзорни панохидаги  иттиходга,муштарак амалларга ва “шўровий ирода”га янада кўпроқ эхтиёжлари бор, шу нарсани уларга эслатиб ўтиш лозимки,  янада кўпроқ тафарруққа, ахли қиблани ва уларни паймондошларини  ўртасидаги бир неча дасталикка сабаб бўладиган улар томонидан амалга оширилган хар қандай камчиликлар, дархақиқат жохилият жибхасини мустахкамлаш билан бирга  барча мусулмонларни заифлаштириб ташлайди.

Сабиқунлар, рахбарлар ва турли- хил шўролар шу нарсани унутмасликлари керакки, жохилий жамиятдаги ғолиб тафаккур ва маданият жохилиятга,нодонликка суянган, мубораза қилувчилар турли- хил  йўллар орқали мана бу жохилиятни,нодонликни бир қисмини ўзлари билан бирга олиб келган бўлишлари мумкин, уларнинг кўпчилиги мана бу жохилий сифатларга эга бўлишлари хам аслида табиий бир холат, бундан хам кўра табиийроғи шуки, хатолар ва ақидавий,маданий нотўғри фикрлар, ақидавий ва фикрий сахих далилларни, хужжатларни ироя бериш орқали аста-секинлик билан узоқ муддат давомида бартараф қилинади. Мана бу жохилий сифатларни бартараф бўлиш муддати ва кофирларга,мунофиқларга,секулярзадаларга хос бўлган булғанишларнинг покланиш муддати, шахснинг ихлосига,садоқатига, даркига ва  фахмига боғлиқ нарса.

Шунинг учун хам мана бу даста  айтилган сифатлардан,булғанишлардан қутулиши учун замонга, даражама- даража мархалага ва ундан хам мухимроғи эса танқид қилиш ва исломий сахих ўзини танқид қилиш учун  очиқ, озод, табиий  фазога эхтиёжи бор. Чунки мана бу лойихани ва аниқ,мунсажим дастурни ижро қилмасдан, бу йўлни босиб ўтмасдан  туриб, ёлғон жудо бўлишларни ва ғайри шаръий чегараларни йўқотиб бўлмайди ва натижада шаръий уч абзорни панохидаги ахли қибланинг “шўровий иродаси”га зарба урилади, чунки мана бундан бошқа холатда, тафарруқ учун нусха ёзишлик,

  « فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ»،

муваффақиятсизликка,мусибатга,залилликка боис бўлади. Улар бизларнинг бемор, булғанган биродарларимиздурлар, уларни аста-секинлик билан ва тавхид,аллохни шариатидаги қонунлар, дилсўзлик   билан режалаштирилган холда, “шўровий иродани” хифз қилган ва тафарруқдан пархез қилган суратда шаръий уч абзорни панохида дармон қилишимиз керак.

(давоми бор………)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(76- қисм)  

Агар улар ислом жибхасини кучли қилишликни “хамма нарсадан” кўра афзал деб билишса ва биринчи хатто иккинчи, учинчи даражали душманларнинг муттахид жибхасини қаршисида туриб шаръий уч абзордан бирининг  каналига кўра  мусулмонларнинг жибхасига  ва мусулмонларни “шўровий ирода”сига хизмат қилишни қасд қилган бўлсалар, қуйидагиларни лозим тутушлари керак бўлади:

– Ихтилоф чиқиши қатъий бўлган ўринларда  ва хануз бу ихтилофларни бирлаштириш учун шўро ташкил қилинмаган замонда, кечиримли бўлишимиз ва шаръий маъруфга буюриш ва мункардан қайтаришга эга бўлишимиз керак ва ўзимизни вужудимизда мана бу ихтилофли масалаларга нисбатан  қаттиққўлликни,қатъиятни чегаралашимиз лозим.

 – Мухолифларимиз билан қандай муносабатда бўлиш учун зарурий таълимотларни ўрганишга ўзимизни тарғиб қилишимиз керак, тоқатли бўлиш ва ғазабни бошқариш ва қайсарликдан қутулишга ўхшаган масалаларни хос шаръий таълим марказларида амалан таълим олишимиз лозим.

– Шу нарсага ишонч хосил қилишимиз керакки, шаръий манбаълардан олинган  бизларнинг тушунчаларимиз хам ва бошқаларнинг тушунчалари, тафсирлари хам бутун жахон ёки минтақавий улил амр шўроси ташкил бўлгунига қадар,мутлақ эмас нисбий хисобланади ва хеч қандай шахсга  ё тафсирга сиғинилмайди. Чунки агар хар қандай шахсни ё тафсирни мутлақ дейдиган бўлсангиз ва уларнинг беасос  ўргамчак деворидан ўзингизни қутқармасангиз, дархақиқат сиз уларни аллохни шариатидаги қонунларни ўрнига қўйиб сиғинган бўласиз.

– Бир мисқол ё бир зарра такаббур бизларнинг қалбимизга,амалларимизга йўл топиб киришига рухсат бермаслигимиз керак. Такаббур бу сулх ва маваддах йўлини ёпиш ва зўравонлик, кураш йўлини очиш демакдир.

– Ёмон гумон қилишдан, олдиндан хукм чиқаришдан ва далилсиз,илмсиз бошқаларга тухмат қилишдан, ғийбат қилишдан, жосуслик қилишдан пархез қилиш лозим.            

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (حجرات/12)

– Бундан ташқари бизларнинг амр ба маъруф ва нахий аз мункарларимизни хаммаси шундай шевада бўлиши керакки, каттароқ мункарга сабаб бўлмасин. Бизларнинг барча мункардан нахий қилишларимиз вахдатга юзланиш ва тафарруқдан пархез қилишни йўлида бўлмоғи лозим.

Саййидимиз Хорун  ва Мусонинг бани исроилдаги  бузоқ воқеасига нисбатан билдирган муносабатларини яна қайтадан кўриб чиқсак, шу нарсани тушуниб етамизки, тафарруқ ширки мусулмон жамияти учун мавжуд бўлган  энг катта мункар хисобланади. Кўриб турганингиздек,тафарруқ ширки мусулмон жамияти учун бузоққа сиғиниш ширкидан тортиб хамма қабул қиладиган рахбарга етишликкача бўлган нарсаларни хаммасидан хатарлироқдур. Хамма қабул қиладиган рахбарга етиб борилгунгача бўлган даврда кичикроқ ширкка қарши жангга каттароқ ширк билан бирга борилмайди ва каттароқ ширкни кичикроқ ширкни ўрнига қўйилмайди.  Шунинг учун  хам мухолиф биродарларимиз ё опа- сингилларимиз билан  нихоятда жузъий,майда мункарлар ё фиқхий,фаръий ихтилофлар  сабабли, уларнинг хиссиётларини, туйғуларини  ярадор қилишимизни натижасида, улар  биз билан бирга вахдат ва қудрат ва вохид улил амр шўросини, хамда исломий хукуматни, вохид умматни, вохид жамоатни, вохид ижмоъни ташкил қилиш сари қилаётган сафаримиздан пушаймон бўлиб кетиб қолишмасин. Ёки иккиланиб шубхаланиб сустлашишмасин ва бизларнинг уч абзорни канали орқали олиб бораётган  “шўровий иродамиз” га зарба етмасин.

  خیرالنَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ-

каби мухим нарсани назарда тутган холда сухбатларимиздан ва маъруфга даъват қилиб мункардан қайтаришдан мақсад, бир манфаат етказиш бўлиши керак, бу ердаги лаззат хам шерикларимизни устидан ғалаба қозонишда ёки йўлни пуч,арзимас қилиб кўрсатишда ё уларни устидан хукм чиқаришда  эмас, балки уларга фойда етказишда бўлиши лозим. Ана бу хатоларга жуда кўпчилик дучор бўлишади.

Энди мана бу чораларни қарама- қаршисида, жохилий жамиятда мунофиқ ва секулярзадаларнинг баъзи сифатларига чалиниб қолган ва ўзларини хануз бу фосид  сифатлардан поклашга улгурмаган ва бу сифатларни ўзлари билан бирга мана бу вирусларни,булғанишларни мусулмонларнинг харакатини ичига олиб кирган   бир даста биродарларимиз ва опа-сингилларимиз бор бўлишлари мумкин, мана булар эса ўз ўрнида мусулмонларнинг “шўровий иродаси”га ва онгли, мақсадли ва харакатланувчи  вахдатга етказиладиган жиддий зарбаларни муқаддимаси бўлиши хам мумкин.

Мисол тариқасида айтиладиган бўлса, мана бу бемор, булғанган, ва иймони заиф мусулмонларни наздида ғийбат қилиш жуда хам арзимас бир нарса хисобланади ва осонлик билан бу гунохни қилишади,аслида  миш-миш бўлган сўзларни хам уни оқибати хақида фикрлаб ўтирмасдан оғизма- оғиз ғийбат қилиш билан тарқатиб юришади, биродарларни ва опа- сингилларнинг кичкина харакатларига нисбатан хам жосуслик қилиш орқали  ёмон гумон қилиш, улар учун модага айланади, агар улар хос бир тафсирга ё ижтиходга тобеъ бўлишса, бир тафсир ва бошқа мазхабдаги  ўзларининг мухолифларини  содиқлик билан кўришга аслан кўзлари хам йўқ, ўртада  кичкина бир назарий  ихтилоф вужудга келиши билан муроса қилиб биродарчиликни ва зиллатни,рахмни, хамда мухолиф назарга нисбатан муносиб муносабатни кўрсатишни ва жохилятга қарши амал иттиходини хифз қилишни  ўрнига, аввалданоқ ёрлиқ ёпиштиришни, тухмат қилишни бошлашади, натижада вақт ўтиши билан

« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ» و جای« رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ» و « أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

 ни ўрнини душманчилик ва кина эгаллайди ва нихоят эса арзимас,кичик ихтилофларни катталаштириб кўрсатиш орқали хазф қилиб ташлаш  ё тафарруқ билан ишни нихоясига етказишади. Мана бундай тескари амал  қилишлар ва бундай булғанишлар мусулмонлар томонидан бер четга улоқтириб ташланиши керак ва бу амалларни  жохилий жамиятларга қўйиб қўйилиши лозим.

(давоми бор………)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(75- қисм)

Фақат маълум миқдорда ўзларини  такаббурга мубтало қилган ва ўзларидаги азамат талаб қилиш рухиясини бошқаришни билган  кишиларгина, шўродаги мана бу хилма-хилликни қабул қила олишмайди холос. Бизлар энди хозирги даврда етарли ақлга эгамиз, ўтган вақт мобайнидаги ислом жахонининг  жиходий ва мубозара қилиш тажрибаларига суянган холда, гурухларнинг ичидаги ўзимизнинг  тафсирларни химоя қилишлик ва уни йўлида  қаттиққўллик билан мубораза қилишлик, мусулмонларнинг асосий хислатларидан бири эканини тушуниб етканмиз, ва шўронинг ва “шўровий ирода”нинг йўлланмаси асосида ўзимизнинг сиёсатимизни мустақил равишда таъйин қилиб ижро қилишимиз керак, чунки бу усул билан жиход амрини ва мужохидлар шўросининг ёки исломий изтирорий бадал хукуматнинг ё “шўровий ирода”нинг  вохид мажлисининг биносини комил қилишни олдинга юргиза оламиз ва бу бино хамма учун амниятли макон бўлгунига қадар  бу бинони комил холатга келтирамиз.

Комил холатга келиб хамма тафсирларни ва йўналишларни, суннатий ва замонавий фиқхий мазхабларни ўз ичига оладиган ва нихоят эса ўзининг вохид ижмоъси билан вохид раъйни ироя берадиган мана бу шўро ва “шўровий ирода”нинг биноси, мазхабий фирқачилик ва миллатчилик тендентциялари рухига эга бўлиши мумкин эмас. Аксинча у маълум бир диний тоифани ёки хос бир ирқни назарда тутмаган холда, мўъминларни ўртасида фақат бирдамлик ва хамкорлик рухини қадрлайди, ва бошқа исломий харакатларнинг тажрибаларини хурмат қилади ва у сахих, муносиб раъйни ироя бериш учун хаммадан таълим олиб ўрганишни зарур деб хисоблайди. Мана бу  яъни “шўровий ирода” ва бир хил хуқуқ асосида  ўзаро муттахид, хамкор бўлишлик, хамда мана бу хуқуқ ва хамкорликни хукмрон қилишлик демакдир. 

Мана бу сиёсат фақатгина бизларнинг жиходимиз,инқилобимиз ва диёримиздаги бинога мувофиқ бўлиб қолмасдан, балки бошқа исломий миллатларнинг махаллий ва минтақавий шўроларини истакларига ва хатто

« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ни атрофида бизлар билан хамрох бўлган  ахли китоб ва шибхи ахли китобдан иборат ғайри мусулмонларнинг истакларига хам комилан  мувофиқ келади. Бунга қўшимча равишда, ўтган бир неча йил мобайнида исломий харакатларда вужудга келган, бутун жахон инқилобий вазиятини такомуллашиш йўли ва хақиқий бир силсиласи хам, кўп марта очиқ-ойдин шу нарсани  кўрсатиб бердики, бизларнинг “шўровий ирода”даги ва вахдат талаб қилиш борасидаги мана бу сиёсатимиз, бугунги кунда мусулмонларнинг исломий харакатларида вужудга келган мушкилотларни хал қилишда ёрдам беради, хамда хақиқий бирдамликни қўлга киритиш ва вохид умматни,вохид ижмоъни, вохид жамоатни қўлга киритиш учун хам ёрдам беради ва тафарруқдан, кўп сонли умматлардан ва кўп сонли жамоатлардан халос бўлиш учун амалий чора хам хисобланади.

Энди муваххид улил амр шўроси ташкил бўлгунича ва вохид ижмоъ ва вохид жамоат қайтиб келгунича, дуч келишимиз аниқ бўлган ихтилофларга нисбатан қандай муносабатда бўлишимиз керак? Ва қандай қилиб мусулмонларнинг “шўровий иродасини” дифоъ  қила оламиз?  Бўлиб хам мана бу ихтилофларни юзага келиши аниқ бўлса, нима учун? Чунки:

  – Инсонлар ўзлари эга бўлган ақлни,илмни ва уни кенг-кўламини андозасига кўра дарк қилиш ва ижтиходларининг  мезони бўйича  табиий қувватга ва заифликка эгадурлар, мана бу заифликларни  фақатгина шўрода бартараф қилиб бўлади холос.

– Бундан ташқари инсонлар эхтиёжларига муносиб равишда инкор қилиб бўлмайдиган тараққиётни қўлга киритишяпган ва бу тараққиётни олдини олиб хам  бўлмайди, шунинг учун хам мавжуд вазиятга муносиб холда шаръий манбаълар борасида  турли-хил тафсирлар ва тушунчалар вужудга келади, буларни хаммаси эса фақат шўродагина бирлашишади.

Энди агар мана бу турли-хил назарларни ва тарқоқ тушунчаларни ва хилма-хил тафсирларни уйғунлаштириш учун абзор ва восита мавжуд бўлмаса, ихтилофни юзага чиқиши четлаб ўтиб бўлмайдиган қатъий бир иш бўлиб қолади ва харгиз уларнинг биридаги раъй ва тафсирни ёки бир мазхаб ва хизбни раъйи ва тафсирига мажбурлаб қабул қилдириб  бўлмайди.     

 Худди шу ишни имоми Молик рохимахуллох Абу Жаъфар Мансур аббосийнинг талабига қарши чиққан холда қилади ва у кишининг мазхаби расмий мазхаб деб эълон қилинишига ва бошқаларга мажбурлаб қабул қилдиришга  рози бўлмайди, у киши бундай ишни фитна ва тафарруққа сабаб бўлади, деб хисоблаганлар. Имоми Шофеъий рохимахуллох ислом ва шўро борасида тўғри даркка эга бўлганликлари сабабли очиқ-ойдин эълон қиладиларки: “ мени раъйим тўғри, аммо хато бўлиши эхтимоли хам бор ва мени назарим бўйича хато деб хисобланган  раъйни тўғри бўлиши эхтимоли хам бор.” Яъни хурматли жаноблар ва хонимлар, биз  мутлақ хужжат бўла олмаймиз, мен хам башарни хусусиятларига эга бўлган бир башарман, мана бу башарни хос белгиларидан бири уни андишаси ва тушунчаси ва тафсирининг нисбий бўлишидур, турли-хил шахсларни эмас, балки фақат шўро ва уни вохид ижмоъсигина ўша аср учун мутлақ хужжат бўла олади.

Мана бундай шароитдаги энг мухим вазифа, ахли қиблани хаммаси билан бирга вохид жибхани ташкил қилиш учун юзланиш ва мужохидлар шўросини мажлисини ёки исломий изтирорий бадал хукуматни шаръий абзорларидан бирини каналига кўра вохид шўро ва “шўровий ирода” сари харакат қилишдан иборат. Мана бу шароитда фақат  вахдат ва шўрони ташкил қилиш йўли билан мусулмонларнинг жибхасини қувватланишига ёрдам берса бўлади, мана бу шаръий абзорлардан бирини канали орқали ислом жибхасини қувватлантиришни “ хамма нарса”дан  афзал кўришимиз керак бўлади.

Бу ерда нафсоний истак-хохишлар, мойилликлар ва такаббур эмас, ислом жибхасини кучли қилишлик мухимдур. Умар ибни Хаттоб Холид ибни Валидни мусулмонларнинг лашкарини устидаги рахбарлик мақомидан туширган пайтида, Холид ибни Валид кичкина бўлса хам қаршилик қилмасдан худди бир итоатгўй аскардек, ўзини ўрнига таъйинланган  энг яхши маслахатчи ва насихатгўй бўлган Абу Убайдага итоат қилади. Энди шу ерда баъзи дўстларимиз ўзларининг иймонларини заифлиги борасида бир озгина шак қилишса, улар ўзларидан бир сўраб кўришсинчи, тафарруқдан нахий қилинишини ва вахдат томонга юзланишни ва иззатни,шаръий абзорларни ва “шўровий иродани” канали орқали  қудратни касб қилишни баробарида, ўзларининг  амаллари билан қанчалик содиқ эканликларини исботлай  олишдими? Ва мана бу аллохнинг  шариатидаги қонунлар дастури йўлида шу заминада харакат қилишяптими? Улар бир оз бўлса хам ўзларига келиб бир лахза қилган амалларига шак қилиб фикрлаб кўришлари  лозим бўлади.

(давоми бор……….)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(74- қисм)  

Шундай  эканига қарамасдан, мусулмонлар эга бўлган асрлар давомидаги тажрибаларга,бечорагарчиликларга эга бўлсакда, бугунги кунда хам мусулмонлар яшайдиган диёрлардаги  баъзи исломий жамоатларни орасида жуда кўп нуқталарда, хануз шундай ходисалар содир бўладики, унда кўпчилик фирқалар ва тафсирлар ўзларининг ички  тушунчаларини ва сиёсатларини бошқа тафсирлар ва йўналишларга мажбурлаб юклашни қасд қилишади ва уларга босим ўтказишади ва уларнинг шахсий ва якка холдаги ишларига хам дахолат қилишади. Нима учун? Чунки мана бу тафсирлар нихоятда жузъий бўлган ва ахли қибланинг хозирги кундаги муштарак масалаларига алоқаси бўлмаган  уларнинг ички ва якка сиёсатларини қабул қилишни хохлашмайди.

  Албатта бизларнинг мусулмон миллатимиз хам мана бу қоидадан мустасно эмаслар, улар хам аччиқ тажрибаларга эга. Аммо бизларнинг улил амр шўро томонга харакат қилаётган харакатимиз ва бизларнинг нубувват манхажига асосланган исломий хукумат сари харакатланаётган харакатимиз, уч абзор билан бирга “шўровий ирода”га ўхшаш  онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг олди заминаларини риоят қилган холда, бутун жахон улил амр шўросини ташкил қилинишини ва вохид умматни хамда вохид жамоатни яна қайтадан вужудга келишини замонат қилади. Ва у фирқа ясовчи,фирқапараст ва вахдатни зидди бўлган унсурларни ортига яхшилаб тепди ва захарли,мувозанатсиз, меъзонсиз тафаккуротларни,андишаларни ўзидан узоқлаштирди ва бир четга улоқтириб ташлади. Чунки хозирги даврга келиб ўтмишдаги дахшатли ва аччиқ бир неча тажрибаларга эга бўлганимиз сабабли, исломий уйғониш харакати ва мусулмонларни шўроси учун бунга сабр-тоқат қилишлик жуда оғир нарса бўлиб қолган.

 Турли-хил тафсирлар,мазхаблар, жамоатлар ва йўналишлар “уч абзорни” панохида муштарак холда, хаммани эътиборидаги мухим масалалар борасида, вохид шўрода келишувга эришишган муштарак хулосалар асосида қарор қабул қилишлари ва амал қилишлари керак. Фақат мана бу суратдагина ирода вахдатини ва амал вахдатини замонат қилса бўлади.

 Шўрога тобеъ бўлган хар қандай жамоат ва гурух ва тафсирлар биродар йўналишларга нисбатан муносабатларида зехнигарликка мубтало бўлмасликлари ва ўзбошимчалик билан хукм қилмасликлари керак, бирор бир тафсир ўзининг шахсий иши бўйича уларнинг сўзларига қулоқ солмайдиган бўлса, у тафсирларнинг ислом динидаги бошқа таъвиллари, назарлари борасида олдиндан хукм чиқаришмасин,чунки бу ахли қибланинг “шўровий иродасига” зарба уради.

Шўрога тобеъ бўлган хар қандай жамоат ва гурух ва тафсир учун  биродар тафсирларнинг рафтори ва ишлари масалан фақат  уларнинг назари билан мувофиқ бўлмаганлиги сабабли, исломга зид деб талқин қилишлари жоиз эмас. Шунингдек шахсий ва жузъий масалаларни бир қисмида мустақил ўринни тутган биродар тафсирлар ва йўналишларга нисбатан хаво ва хавас юзасидан лақаб қўйишлари хам жоиз бўлмайди. Баъзилар эса вахдат талаб жараёни бўлмиш мусулмонларнинг шўровий харакатига, хамда баъзи тафсирларга хавориж, такфирий, рофизий, муржиъа, сўфийга ўхшаган ёрлиқларни ёпиштиришади, аммо буларни хаммаси бекорчи сўзлар холос. Олдинги душманларни даражаларга ажратиш  дарсимизда уни иллати ва бу ёрлиқларнинг нима учун пайдо бўлганлиги хақида ишора қилиб ўтдик.              

Мана бу холатда, вахдат сари харакат қилаётган ва шўроларни такомуллашиши сари харакат қилаётган бу харакат, исломнинг  бутун жахон улил амр шўроси ва вохид ижмоъ ва вохид уммат ва вохид жамоат қатъий равишда фақатгина исломий изтирорий бадал хукуматнинг шаръий абзорини ё мужохидлар шўросининг мажлисидаги абзорини химояси остидаги “ислом” ва “шўровий ирода”ни дифоъ қилади. Шу йўлда  биз мусулмонлар адашган кўз-қарашларга ва ранго-ранг назарларга қарши оёққа турдик ва уларга қарши жиход қилиб мубораза қиламиз.

Шўрога тобеъ бўлган хар қандай жамоат ва гурух ва тафсир хаддан ошириб юбормаслиги керак, улар  ўзларини бажарадиган амалларни  хаммасинигина тўғри деб санамасликлари, аммо бошқалар бажараётган амалларни эса нотўғри деб хисобламасликлари лозим. Муштарак амр учун жиход ва мубороза қилаётган мужохидларни ўртасида мана бундай  нишона ва белгиларга тоқат қилинмайди. Бутун жахон мусулмонларининг хаммаларини  йўлбошчиси қуръон ва сахих суннат ва бутун жахон вохид улил амр шўроси хисобланади.

Бунга қўшимча ривишда, исломда бутун жахон улил амр шўросини мавжуд эмаслиги сабабли ва мана бу шўродан келиб чиқадиган вохид ижмоъни йўқлиги сабабли, улар кам ё кўп миқдорда жузъий  у ёки бу масалалар борасида турли-хил тафсирларга эга бўлишлари мумкин. Лекин бу борада хам бир-бирларига нисбатан хусни зон билан муносабатда бўлишлари ва масалаларни муштарак холда содиқона ўртага ташлашлари ва бирдамлик учун захмат чекиб харакат қилишлари лозим бўлади. Бундай рафтор аслида диний бир вазифа хисобланиб, барча мусулмонлар бир-бирларига нисбатан шаръий “уч абзорни” қўл остидаги  “шўровий иродани” химоя қилиш учун уни риоят қилишлари зарур бўлади.

Бизлар хеч кимга тарафдорлик қилиш ниятида эмасмиз. Агар бир киши биздан кимни тарафидасиз, деб сўраса? Бунга жавобан айтамизки: биз исломни ўрнини ва исломий жиходни ўрнини ва шаръий уч абзорни каналидаги бутун жахон улил амр шўросини,вохид умматни, вохид жамоатни ташкил бўлиши сари қилинаётган харакатни тарафдоримиз ва бизлар шу нарсага ишонамизки, шўро ва “шўровий ирода”даги бир хил ва баробар бир сиёсат хеч қачон тушунчаларни ва тафсирларни хилма- хиллигини инкор  қилмайди.

(давоми бор……….)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(73- қисм)  

Хўп, мана бу шаръий кўз- қараш билан хозирги мавжуд вазиятда, агарчи бизлар исломий изтирорий бадал хукуматга эга бўлсак хам ё бу неъматдан махрум бўлсак хам, ё мужохидлар шўросига эга бўлсак хам, хар икки  холатда хам, мана бу икки абзорнинг хокимияти остидаги шўрони ичида, қимматли бир тарихий тажриба сифатида, амалий  ахамият берилиши керак бўлган нуқталардан бири, ва бундан ташқари рахбариятни қўллаб-қувватлашни ёнида учталик абзорларни йўли  орқали   онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг муқаддамотлари ва олди эхтиёжларидан бири сифатида “шўровий иродани” таъминлаш лавозимларидан бири  хисобланган нарса, ўзларининг шахсий ишлари бўйича исломий тафсирлар ва мазхабларнинг “гурухни ичидаги истиқлоли” бўлади.

Вохид ижмоъни  ва вохид умматни  ва вохид жамоатни қўлга киритишгунича, мусулмонлар ўзларининг мазхабий,тафсирий йўлларида ўзлари чегараланган фикрий истиқлолга суянишлари, исломий харакатнинг мухим масалаларидан хисобланади. Исломий диндаги барча тафсирий ва фиқхий йўналишларнинг истиқлоли замонат қилинган пайтдагина, хар қандай фирқа ва мазхаб ва гурух ё хизб,иттиход йўлида исломий тўфонли харакатга ёрдам беради ва аллохнинг ваъдалари рўёбга чиқиши ва нусрат,ғалаба нозил бўлишини тезлаштиради.

Шўрони чорчўпидаги  фикрга эга бўлган истиқлол ва баёндаги озодлик ва “шўровий иродани” хифз қилишлик, хар бир исломий йўналишларнинг хурмат қилинадиган ва дахлсиз  хаққи хисобланади, бунга тўсқинлик қилишга хеч кимнинг хаққи йўқ. Хар бир тафсир ўзини улушига кўра бошқа исломий тафсирларнинг истиқлолини хурмат қилиши, унинг вазифасидур. Шўрони чорчўпидаги фикрга эга бўлган  истиқлолни  ва баёндаги озодликни хурмат қилишлик, мусулмонларнинг бирдамлигидаги “шўровий иродани” муқаддам ва асосий шартларидан ва уларни ўртасидаги хамкорлик саналади, биродар тафсирларни орасидаги бирдамлик ва хамкорлик иши, шундай холатда  хақиқатан  ихтиёрий ,доимий ва самимий бўла оладики, унда  барча тафсирлар ва мазхабий йўналишлар ўзаро бир-бирларининг истиқлолини риоят қилиши керак. Агар мана бу асосий аслни оёқ- ости қилинадиган бўлса, биродар тафсирларни ўртасида зиддиятли муаммолар вужудга келади. Натижада эса исломий харакатнинг “шўровий иродаси” ва бирдамлиги нобуд бўлади ва уч абзор ва уч канал хисобланмиш нубувват манхажига асосланган исломий хукуматдан  ёки исломий изтирорий бадал хукуматдан  ёки мужохидлар шўросининг мажлисидан бўлган  олдинга сари харакат қилаётган исломий уйғониш харакатини йўлида жиддий мушкилотлар туғилади.

Хозирги бизлар яшаб турган йилларда ва бундан олдин ўтган  бир неча йил  мобайнида,ёки охирги ўтган асрда десак хам тўғри бўлади, исломий харакатларда исломий тафсирларни ўртасида мана бу аслни оёқ- ости қилинди. Шу сабабли хам исломий  миллатлараро,хатто минтақавий  харакатларда зиддиятли муаммолар зохир бўлди ва биродар фирқалар ва тафсирларнинг ўртасида  бирдамликни рўёбга чиқариш йўлида жиддий тўсиқлар вужудга келди, “шўровий иродани” ва исломий изтирорий хукуматни ёки мужохидлар шўросини мажлисини  каналлари ва абзорларини инкор қилиб бўлмайдиган  ички ва ташқи  хатарларни қаршисида заиф,нотавон ва хатто суст ва убухатсиз қилиб қўйди, хамда душманни  мусулмонларни диёрларига нисбатан тажовузлари ва жиноятларини кенгайишига сабаб бўлди.

Учталик каналга нисбатан улкан  душманларнинг баробаридаги йирик қудрат абзори сифатида эътиқодга эга бўлган исломий йўналишларни ва тафсирларни хаммаси, “шўровий иродани” онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг эхтиёжларидан бири сифатида хурмат қилишлари, хамда бунга қўшимча  бир-бирларини ўзаро  хурмат қилишлари шарт, ва мана бу йўналишда “хамма учун баробар хуқуқлар ўрнини” эгаллашлари керак, яъни улар ўзлари учун раво  кўрган хақларни бошқа ахли қибла учун раво кўришлари лозим,  хамма худди пўлатдан ясалган девор сингари баробар хуқуқ билан исломга ёрдам беришлари керак бўлади.

Бу ерда ана ўшанча фирқалар, тафсирлар, суннатий ва замонавий  мазхаблар мавжуд бўлиши билан бирга, мусулмонларнинг ишлар ва рафторлар бўйича ягона йўлловчиси ислом эканини тушуниб еткан бўлсак керак. Ва мусулмонлар шўросини сиёсати хам ислом ахлоқини ишга солиш асосида, мана бу шўронинг фаолият майдонидаги  хос шароитларини хам  назарга олган холда танзим қилинган. Бизлар учун мана бундан бошқа идеология, кўз- қараш, рахбарий теория мавжуд эмас.

Шўронинг ахамияти ва шаръий уч абзордан бирини панохидаги “шўровий иродани” шаръий жойгохини тушуниб етган мўъминлар, бошқа тафсирлар ва биродар йўналишларга нисбатан хаддан ошган рафторларни қилишларига ва ўзларини тафсирларини ва фикрларини бошқа фирқаларга мажбурлаб юклашга  хақлари йўқ ва бошқа тафсир ва йўналишларнинг тафсирларини,йўналишини босим остига олиш хуқуқига эга эмаслар , бошқачароқ қилиб айтганда  уларнинг ички ишларига  дахолат қила олишмайди, чунки уларнинг иродасига тобеъ эмаслар ва уларнинг хос тафсирларига эргашишмайди.

(давоми бор……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(72- қисм)  

Қора ва жигарранг говмиш шерга дўстларини бурдалаб ейишига рухсат беришади. Шер қатл учун  рухсатни қўлга киритгач, хотиржамлик билан икки говмишни кўз ўнгида оқ говмишни қорнини ёриб масаласини хал қилди, икки говмиш томонидан эса уни хеч қандай хатар тахдид қилмайди.

Орадан бир  неча кун ўтди ва шерни қорни очади ва овлаш фикрига тушиб қолади. Шунда жигарранг говмишни олдига бориб айтадики: мен ва сени рангимиз бир-биримизга яқин, аммо мана бу қора говмиш катта бир доғга ўхшаб узоқдан кўриниб туради ва бизлар яширинган жойни фош қилиб қўяди. Агар рухсат берсанг мен уни ўлдирардим ва бизларнинг пинхон бўлган жойимиз овчилардан махфий холда сақланиб  қоларди. Жигарранг  говмиш рухсат бергач шер хотиржамлик билан қора говмишни қорнини хам ёриб ейди.

Бир  муддат ўтгач, шер жигарранг говмишни олдига келиб хеч қандай муқаддимасиз айтадики: мен сени ейиш учун келдим! Жигарранг говмиш айтдики: меними? Шер: ха сени,-дейди.  Жигарранг говмиш айтадики: бўлмасам ўлимдан олдин фарёд уришимга рухсат берсанг, кўнглимни бўшатиб олардим, бу билан ичимдаги ғазаб сўниб ўчарди. Шер бунга рухсат беради. Говмиш уч марта баланд овоз билан айтадики: мен оқ говмиш ейилган куни ўлдирилган эдим. Мен оқ говмиш ейилган куни ўлдирилгана эдим. Мен оқ говмиш ейилган  куни ўлдирилган эдим.

        ألا إني أكلت يوم أكل الثور الأبيض.

Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху мана бу достонни баён қилгандан сўнг, шундай  хулоса қилдилар: “ мен  Усмон ўлдирилган куни суст, заиф ва  хеч кимсиз бўлиб бўлиб қолган  эдим.”

 الا و انی لما وهنت یوم قتل عثمان .

Ха, барча мусулмонларнинг қудрати ва хайбати уларнинг исломий  хукуматларида ва рахбариятларида хулоса қилинади, мана шу қудрат ва хайбат ошкор ва пинхон кофирларни баробарида, хамда мувозанатсиз ва мезонсиз мусулмонларни баробарида

«تُرهِبونَ بِه‌عَدُوَّ اللهِوَعَدُوَّکُم»

қўрқитиш фарзини пиёда қилиниши учун бир монеъ сифатида амал қилади. Агар бизлар мана бу нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг  ё исломий изтирорий бадал хукуматнинг душманларини қаршисида ё аллохни ва ўзимизни душманларимизни қаршисида сукут қиладиган бўлсак, шуни ўзи яқин  келажакда ўзимиз ва хатто авлодларимиз унинг аччиқ натижасини тотиши учун  кифоя қилади.

Хозирги пайтда бизлар фақат шахсий аслахани қудрати маъно бера оладиган шахсларни қаршисида эмасмиз, ё гурух ва жамоатнинг қудрати маъно берадиган гурух ва дасталарни баробарида хам эмасмиз,балки бизлар аллохнинг ва ўзимизнинг муттахид душманимизни хукумат қудратини қаршисида турибмиз, агар бизлар пўлатдек вахдат билан вохид саф холатида аллохга махбуб ва севимли бўладиган бўлсак: 

  إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ .

мана бу вақтда аллох бизларда  иймон ва сабр билан химоя қилинган мана бундай мунсажим қудрат мавжудлиги сабабли, бизни  улкан миқдордаги душманимизни устидан ғолиб қилади:

 كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ .

Энди мана бу суратда, аллохни шариатидаги қонунларни ва мана бу фарзни  ижро қилишни танхо йўли ва канали, исломий мазхаблардан бирига кўра хукм қиладиган  исломий хукуматни ё исломий изтирорий бадал хукуматни йўли орқали амалга оширилади.

 Агар мана бу изтирорий бадалга эга бўладиган бўлсак, бу изтирорий холатдан чиқиб кетмагунимизгача бу абзордан танхо абзор сифатида фойдаланишимиз ва тафарруққа,якка холда харакат қилишга дучор бўлмаслигимиз, сабр қилишимиз керак. Ха, мана бу ўринда сабр ўзини маъносини беради. Бу ердаги сабр муваххид инсон учун хамма нарсадан кўра аччиқроқдур, аммо душманни аслаха билан қўрқитиш қонунини,фарзини ижро қиладиган танхо канал шу холос ва мана бу исломий изтирорий бадал хукумат ислох бўлгунича ё уни кайфияти яхшироқ исломий хукуматга айлантирилгунча сабр қилиниши лозим ва ўзимизни сабримиз ва тафарруқдан,якка харакат қилишдан пархез қилиш билан аллох ва росулига  итоат қилишимиз керак: 

 وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ .

Олдин хам айтиб ўтганимиздек, Салохиддин Айюбийга ўхшаган кишилар хам мана бу исломий изтирорий бадал хукуматдан салибийларни қаршисида хандақ сифатида фойдаланган ва 19 йил муддат мабойнида мисрдаги шиъа мазхабидаги фотимия хукуматини вазирлигини қабул қилади. Мусулмонларнинг бани умайя ва бани аббос ва усмонийлар билан кофирларга қарши  хамкорлик қилишларига сабаб хам шу бўлган. Совет коммунистларига қарши жангларда ханафий диюбандий бўлган ахли бидъат жамоатлари билан хамкорлик қилинишини иллати хам шу бўлган, америка ва уни иттифоқдошларига қарши толибоннинг махаллий бидъатчи гурухлари билан хамкорлик қилинишини иллати хам шу бўлган эди.  Ибни Таймиянинг ўша даврдаги хукумат билан муғулларга қарши муборазада хамкорлик қилишини иллати хам шу бўлган. Мана буларни хаммаси исломий хукуматни бадали бўлишган, изтирорий холатда аслахани қудрати билан аллохнинг ва ўзимизнинг  ошкор ва пинхон  душманларимизнинг хукуматларини қўрқитишимиз ва келажакни фикрини қилишимиз  керак, чунки хотиржам бўлайликки, агар мавжуд исломий хокимиятни исломийроқ хукумат даражасига кўтармаётган,балки уни секуляр кофир хокимлар ва махаллий муртадлар томонга тортиб кетаётган кишиларни қаршисида бепарво бўлиб сукут қиладиган бўлсак, бу ўзимизга ва келажагимизга қилинган ошкор  хиёнат ва ошкор зулм бўлади, албатта кофир ё муртад хукуматларни қўл остидаги хокимиятда турли-хил фасодлар,зулмлар ва жиноятлар содир қилинади.

(давоми бор……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(71- қисм)  

Хатто агар хулафойи рошидинни хукуматига ўхшаган исломий хукумат мавжуд бўлмаса,лекин барча хулафойи рошидинга  хос исломий фиқх  асосида мусулмонларни устида хукмронлик қилган барча  хукуматларга ўхшаган  исломий изтирорий бадал хукумат бор бўлса, барибир қудрат ва аслаха душманнинг хукуматини қаршисида фақат ва фақат хукумат билангина маъно бера олади, мана бу хукуматлар хам фақатгина вахдат билан вужудга келади, шунинг учун хам аллох таоло мана бу вахдатни хифз қилиш учун чораларни ироя берган. Шаръий душманшуносий ва душманларни даражаларга ажратишга ўхшаш; душманлар хам қўлларидан келганича вахдатни бузиб ташлашга ва уни ўрнига тафарруқни қўйишга  харакат қилишади, бу ишларнинг  мажбурий натижаси хам хукумат қудратини нобуд бўлиши дейилади, уларнинг биринчи қадамлари душманларни даражаларга ажратишни мунофиқлар ва секулярзадалар,уламойи суъ варрувайбиза, мувозанатсиз ва меъзонсиз мусулмонларни йўли орқали хароб қилишдан иборат. Хатто жуда кўп ўринларда мувозанатсиз ва меъзонсиз мусулмонларнинг ўзлари ахли қибланинг душманлари дахолат қилмаган холда, ихтиёрий ва ўзлари хохламаган  холатда шундай ишларни қилишганки, гўё ахли қибланинг  ўзи мана бу душманлар  тузган режа бўйича харакатланаётганга ўхшашади ва натижада эса  мана бу мувозанатсиз,меъзонсиз биродарларимизнинг қилган ишларини самараси бизларнинг ва ўзларининг душманларини чўнтагига тушган.

Ахли қибланинг душманлари мусулмонларнинг хукумат қудратини қўлга киритишларини исташмайди, агар улар бу қудратни қўлга киритишса, уни қўлларидан келганча харакат қилиб нобуд қилишади. Шунинг учун хам аллох таоло тафарруқни мушрикларнинг ва секуляристларнинг сифатларидан деб хисоблайди ва мусулмонларни мана бундай ширкдан эхтиёт  бўлишга чақиради:

       وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ  (روم/31-32)

Ва яна қуйидагича мархамат қилади:

وَأَنَّ هَذَا صِرَاطِی مُسْتَقِیماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاَ تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَن سَبِیلِهِ ذَلِکُمْ وَصَّاکُم بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (انعام/153)‏

Албатта, мана шу менинг тўғри йўлимдир! Бас, шу йўлга эргашинглар! (Бошқа ) йўлларга (тобеъ бўлманг) эргашмангизки, улар сизларни унинг йўлидан узиб қўяр. Шояд тақво қилсангиз, деб сизларни мана шу нарсаларга буюрди.”

Энди агар бир киши аллохнинг мана бу аниқ дастурларига қулоқ солмаса ва тафарруқни балосига,ширкига гирифтор қилса, аллох таоло тафрақа солувчи  кимсаларни хеч нарсада пайғамбар билан бирга қилмайди:

 إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏(انعام/159)

Динларини бўлиб, ўзлари хам гурухларга бўлиниб олган кимсалар тўғрисида бирон нарсада (масъул) эмассиз. Уларнинг ишлари фақат аллохнинг ўзига хавола. Кейин уларга қилиб ўтган ишларининг хабарини берур.

Мана бу холатда, иймондан сўнг вахдат  ички бир қудрат сифатида дунёвий қудратни шох калиди хисобланади, энди агар тафарруқ бўладиган бўлса, вахдатсиз энг шахоматли инсонлар хам энг ривожланган аслахалар билан қуролланган тақдирда хам, барибир муваффақиятсизлик, убухатсизлик, залилликдан бошқа нарсани қўлга кирита олишмайди.

  یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللّهَ کَثِیراً لَّعَلَّکُمْ تُفْلَحُونَ ‏* وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/45-46)

Эй мўъминлар, (кофир) жамоатга рўбарў бўлганингизда саботли бўлингиз ва доимо аллохни ёд этингиз,шояд нажот топурсизлар. Ва аллохга ва унинг пайғамбарига итоат қилингиз ва (ўзаро) талашиб- тортишмангизки, у холда сустлашиб, куч- қувватингиз кетур. Сабр – тоқат қилингиз! Албатта, аллох сабр қилгувчилар билан биргадур.

Рухсат берсангизлар бир мисол ва ривоятни саййидимиз Али ибни Аби Толиб розиаллоху анхудан таърифлаб берардим, бу орқали биз тафарруқнинг қандай қилиб хаммани қамраб олишини ва хўлу- қуруқни хаммаси бирга ёнишини  тушуниб олардик, мувозанатсиз ва меъзонсиз биродарларимиз ё мунофиқлар,секулярзадалар хатто ташқаридаги қўллар томонидан вужудга келтирилган мана бу тафарруқ жараёни, хатто бетараф бўлиб томошабин холда турган кишиларни хам ўз комига тортиб кетади:

Умайр ривоят қиладики: кунлардан бир кун Али розиаллоху анху бизлар учун минбарда маъруза қилаётган эдилар. Маъруза пайтида хавориж бақир- чақир қилишади ва мажлисдаги тартиб – интизомни бузиб ташлашади, Али маърузани тўхтатишга мажбур бўлиб минбардан пастга тушди. Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху манзилига кетди, бизлар хам у кишини кетидан бордик. У киши хафа холда диққат бўлган эдилар, айтдиларки: мен ва сизларнинг Усмонни ўлимидаги  мисолимиз, ўрмонда яшаган учта говмиш билан шерга ўхшашини билармидингиз?

Буни кетидан давом эттирдиларки: мана бу говмишларни бири оқ, бошқаси эса қора ва яна бири жигарранг  эди. Шер говмишларни бирига хамла қилган пайтида, уларни хаммаси бирлашиб ягона бир жисмдек шерга тўсқинлик қилишарди ва шер бир вақтни ўзида хар учта говмишга хамла қилишга қодир бўлмасди.

Шер бирор чора топишни фикрига тушиб қолади ва уларнинг бирдамлигини синдиришга , уларни нобуд қилишга қасд қилади; шунинг учун қора ва жигарранг   говмишни олдига бориб уларга айтадики:  ана бу оқ говмиш оқ, очиқ  ранги сабабли узоқлардан хам кўзга ташланади ва бу масала бизларнинг яширинган жойимизни инсонлар  томонидан кашф қилинишига боис бўлади. Агар бизларнинг яширинган жойимиз фош бўлса, хаммамиз нобуд бўламиз, шундай экан менга рухсат берсангизлар мана бу оқ говмишни шарридан халос қилардим, шундан сўнг хотиржам бўлиб биргаликда яшардик ва бизларни хеч қандай хатар тахдид қилмасди ва бу ўрмонда тинчлик- хотиржамликда тўлиқ  амниятда   яшардик.

(давоми бор……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(70- қисм)  

Баъзилар қилаётган  хато масалалардан бири  шуки,уларга қарши жанг қилаётган кишиларни,албатта кофир ё муртад ё хавориж ё сахавот ё сотқин деб ўйлашади. Аслида эса бундай эмас, улар бағийликка ўхшаган бошқа далиллар сабабли сизларга қарши жанг қилишгандур, ёки хато ижтиход қилган бўлишлари ва иймон,ислом сабабли сиз билан жанг қилмаган бўлишлари  мумкин, хар қандай холатда хам мана бу жанг, сиз улардан иймон ва ислом сифатини тортиб олишингизга боис бўла олмайди:

        وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا (حجرات/9)

(Эй мўъминлар), агар мўъминлардан бўлган икки тоифа (бир-бирлари билан) урушиб қолсалар дархол уларнинг ўртасини ўнглаб қўйинглар!

Хар қандай холатда хам, ахли қиблага нисбатан муомала қилиш ва муносабат билдиришни шаръий равиши, онгли ва мақсадли, харакатланувчи  вахдатни муқаддамотларидан ва олди заминаларидан бир хисобланади, уларни худди бошқа муқаддамотлар ва олди заминалар сингари фирқайи ножияни мужохидлари томонидан риоят қилиниши керак бўлади.

Онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатни олди шартларидан яна бири “шўро  иродаси”дур. “Шўро иродаси”ни маъноси раъйларни,хулосаларни, шўрони ичидаги тафсирларни  хилма-хиллигини қабул қилиш ва шўрони вохид раъйига таслим бўлишлигидур.

Яъни мусулмонларни шўроси шу нарсани қабул қилиши керакки, шўро  аъзоларини орасида  ихтилофли назарга  эга бўлиниши   ва хулосаларнинг хилма-хиллиги, инсонларнинг нисбий илми ва фикрий ривожланишларига муносиб холда  доимий ривожланиш, хамда  тараққиёт учун керакли нарса ,шўро ўзини вохид ижмоъси билан ўзини раъйини содир қилган пайтида шу нарсани қабул қилишлари керакки, агарчи бу раъй уларнинг раъйларига мухолиф бўлган тақдирда хам, рахбарият ва амирнинг канали орқали келган шўрони вохид раъйига тобеъ бўлишлари лозим. Мана бу жиходий ва муборизотий равишни илгари суриш билангина икки касалликдан яъни кўр-кўрона хазф қилишлик ва жохилона чеклашлик ва нихоят тафрақа ва ахли қибланинг мақсадли вахдатини нобуд бўлишини олдини олса бўлади. “Шўро иродаси”га таслим бўлишлик, бу  онгли ва мақсадли, харакатланувчи вахдатни олди шартларидан, эхтиёжларидан бири хисобланади.

Шаръий душманшуносий ва душманларни даражаларга ажратиш борасидаги ўтган дарсимизда арз қилганимиздек, аллох таоло бизлар танийдиган ошкор душманлар ва пинхон бўлган бизлар танимайдиган душманлар хақида амр қиладики:

  وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

(Эй мўъминлар), улар учун имконингиз борича куч ва эгарланган отларни тайёрлаб қўйингизки, бу билан аллохнинг ва ўзларингизни  душманларингизни хамда улардан ташқари сизлар билмайдиган – аллох биладиган бошқа бировларни хам қўрқувга солурсизлар.

Мунофиқ ва секулярзадаларни таниб олиш дарсида арз қилганимиздек, “қудрат”ни омили бизлар танимайдиган ва фақат аллох уларни танийдиган  мана бу ички пинхон кофирларга нисбатан муносабат билдириш бўйича асосий нақшни ўйнайди, энди аллох таоло ошкора ва очиқ-ойдин баён қиладики, ошкор кофирларни назорат қиладиган ва ошкор кофирларни баробарида аслий тўсиқ хукмида бўлган  нарса хам,”қудрат” бўлади. Қўлимиздан келганича ўзимизни мана бу “қудрат”ни  тайёрлаш билан машғул қилишга амр қилади, токи мана бу “қудрат” билан ошкор таниқли душманларни ва фақат аллох танийдиган пинхон душманларни қўрқитишга қодир бўламиз.  

Аммо қайси “қудрат” уларни қўрқитади? Илмий қудратми? Маданий қудратми? Иқтисодий қудратми? Ё…..? Шу ерда бу саволга росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жавоб беришларига рухсат берсангизлар: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам баъзи бир рувайбиза ва уламойи суъ келиб оятда келтирилган  қувватни, кучни маъносини бошқа нарсага тафсир ва таъвил қилмасликлари учун мархамат қилганларки: 

“أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ،أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ

Огох бўлингларки, қувватдан мақсад ўқ отишдур. Огох бўлингизким, қувватдан мақсад ўқ отишдур, огох бўлингизким, қувватдан мақсад ўқ отишдур.

Мана бу холатда аллохнинг ва ўзимизнинг ошкор ва пинхон душманимизни фақатгина аслахани қудрати билан қўрқитса бўлади, хўп, бизларни рўбарўйимиздаги қудрат билан қўрқитилиши  керак бўлган  мана бу душман бир шахсми? Ёки хос бир гурух ва жамоатни қудрати билан қўрқитилиши  лозим бўлган хос бир жамоат ва гурухми? Ёки хукуматми? Агар бир хукумат эмас,балки кўп хукуматлар бўладиган бўлса, буларни   қуролли шахс ё қуролланган гурухни қудрати билан эмас, фақат ва фақат хукумат қудрати билангина  қўрқитса бўлади холос.

Мана бу хукуматий қудратга етишни йўли хам, шахардаги ва қишлоқдаги, махалладаги халфул фузулни ташкил қилиш учун  иттиход ва вахдатдан бошланади, тоинки жамоатга етиб борилади, бундан сўнг мужохидлар шўросини қўлга киритилади, ва нихоят эса исломий хукуматни қудратини қўлга киритилади. Бундан мақсад шуки, фақатгина хукумат қудрати билан аллохнинг ва ўзимизнинг душманларимизни қудратини, хатто мунофиқлар,секулярзадаларни ва меъзонсиз,мувозанатсиз ғалаёнчи мусулмонларни  қудратини қаршисида  туриб беришга қодир бўламиз.

(давоми бор………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

 (69- қисм)  

Кимки жохилона хатокор мўъминларни қувиб чиқариш жиноятига қўл урадиган  бўлса, мусулмонларга зарба уриш ва ахли қибланинг ошкор ва пинхон душманларига хизмат қилиш бўйича амал қилибди, шубхасиз у мушрикларнинг ва секуляристларнинг ва бошқа душманларнинг режасига мувофиқ равишда амал қилган золим инсон хисобланади. Эътибор беринглар аллох таоло нима деб мархамат қилган:

   وَلاَ تَطْرُدِ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ مَا عَلَیْکَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَیْءٍ وَمَا مِنْ حِسَابِکَ عَلَیْهِم مِّن شَیْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمِینَ‏(انعام/52-53)

Эртаю кеч парвардигорларининг юзини истаб унга илтижо қиладиган зотларни (хузурингиздан) хайдаманг! Сизнинг зиммангизда уларнинг хисоб- китобларидан хеч нарса йўқдир ва сизнинг хисоб- китобингиздан уларнинг зиммаларида хеч нарса йўқдир. Бас, уларни хайдаб золимлардан бўлиб қолманг!

Бизлар душманларимиз махсусан мушрик ва секуляр душманларимиз юрган йўлдан юришга хаққимиз йўқ, балки:

  وَإِذَا جَاءکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِآیَاتِنَا فَقُلْ سَلاَمٌ عَلَیْکُمْ کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَن عَمِلَ مِنکُمْ سُوءاً بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِن بَعْدِهِ وَأَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(انعام/54)

Қачон сизнинг олдингизга бизнинг оятларимизга иймон келтирадиган зотлар келсалар: “сизларга тинчлик бўлсин, парвардигорингиз ўз зиммасига рахмат қилишни ёзгандир. Сизлардан ким билмасдан бирон ёмонлик (гунох) қилса, сўнгра ўша ёмонлигининг кетидан тавба қилиб, (ўзини) тузатса, бас, (гунохи кечирилади), албатта ( аллох) мағфиратли, мехрибондир.” деб айтинг.

Бу ерда мана бу биродарларимизнинг ёмон ва хуник амаллари нима экани мухим эмас, мухими шуки улар бу ёмон амални жахолатни кетидан қилишган, бизнинг вазифамиз уларни  росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишларига кўра огохлантиришдан иборат, тоинки уларга  мана бу гунохдан тавба қилиш учун шароит мухайё бўлсин, ва натижада улар ақидавий ё рафторий булғанишлардан пок бўлишсин ва мана бу ички ё зохирий касалликдан нажот топишсин.

Бизларнинг вазифамиз фақир ва бемор кишиларни оёқ-ости қилиб  уларни қувиб ташлаш эмас, балки нажот бериш ва дармон қилиш  шароитини уларга мухайё қилишдан иборат. Агар мусулмонларни ғайри шаръий холатда қувиб ташлаш хатосига дучор бўладиган бўлсак, ва мусулмонларни жахолатлари сабабли ўзимиздан узоқлаштириб ташласак ва уларнинг жахолатларини мана бу жохилий жамиятларда уларни узоқлаштириш ва тафарруқ учун сабаб қилган бўлсак, ва улар амалга оширган ёмон амаллар бўйича уларга узр ба жахл келтирмасак,  ўзимиз   вужудга келтирган мана бу вайронгар тафарруқ билан гирифтор бўлиб қолган   пайтимизда  аллох  томонидан ким бизларни қўллаб- қувватлайди? Аллох таоло ўзини нусратидан сўнг мўъминларни нусратнинг   сабабларидан деб кўрсатмаганми?

 هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ .

Мўъминлар аллохни нусратидан сўнг қудратга келишни,насрни нозил бўлишини,ғалабани энг катта сабабларидан хисобланади, бизлар жахолатлари сабабли ёмон амалларга дучор бўлган мана бу жохил мусулмонларни баробарида уламойи суъ варрувайбизани ва аимматул музиллинни, дуату ала абваби жаханнамни канали бўйича амал қилмаймиз ва душманларимизни режаси бўйича уларни узоқлаштириш ва тафарруқни ижод қилиш йўлидан юрмаймиз, балки мана бу бемор ва булғанган биродарларимизни ислох қилишда ва вахдатимизни хифз қилишда  мухим тактика ва қурол бўлмиш сабрдан фойдаланамиз, бўлиб хам сабр жуда  содда нарса эмас. Махсусан хозирги мавжуд вазиятда, аммо қилиниши керак бўлган  қоида шу.

 رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ(اعراف/126)

Бизлар ёмон амаллар ва хатоларга дучор бўлган мусулмон бародарларимиз ва опа-сингилларимизга муомала қилиш бўйича, росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг сахобаларини равишига кўра бирдан бошлаб то 70 тагача узр ва бахоналар  келтирамиз. 70 та дегани бу  жуда хам кўп, яъни қўлимиздан келганича. Энди агар биз келтирган мана бу узрлар хам кифоя қилмайдиган бўлса, балким бизлар хабардор бўлмаган  бошқа узри бордир,деймиз. Мана бу бошқа бир мусулмоннинг хатосини баробарида қилиниши керак бўлган  бошқа бир  мусулмоннинг услуби хисобланади. Бўлиб хам бу ишлар  қайси жамиятда қилинган ? Сахобаларни ва хулафойи рошидинни жамиятида. Энди тоғутий хукуматлар ва мунофиқлар, секулярзадалар, уламойи суъ варрувайбиза ташқи босқинчи кофирларни ва ана ўшанча спутник ахборот воситаларини, ижтимоъий ва таълим-тарбиявий  каналларни химояси билан мана шунча касалликлар, булғанишлар вужудга келтирилган бу  бемор,жохил жамиятда, мусулмонлар учун қанча шаръий узр келтиришимиз керак бўлади?

Баъзи биродарларимиз хатога йўл қўяётган нуқталардан бири шуки, улар шахснинг қилган жиноят амали билан бу шахсни ўзини ўртасига фарқ қўймайдилар. Улар худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  Усома ибни Зайд ва Холид ибни Валидни қилган хатоларига нисбатан қилганларидек, ёмон амалга эга бўлган мусулмонларга бундай  муносабатда бўлиша олишмайди. Бизлар биродаримизни ё опа-синглимизни ўзидан эмас, фақат  қилган амалидан бароат қилишимиз керак. Биз мусулмон биродаримиз ва опа-синглимизнинг  ёмон, гумрох амал қилганини кўрган пайтимизда, уларни мутлақо  гумрох бўлди деб хисобламаслигимиз керак. Балки ўша мавзуда уларни жохил ва гумрох деб биламиз. Бу худди Холид ибни Валидга ё Усома ибни Зайдга ё Миқдодга ё махсулини алмаштириш бўйича Билол бошидан кечирган  ходисаларга ўхшайди.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(68- қисм)  

Бизлар барча ахли қиблани вахдатни  ва ташқи секуляр босқинчиларга, махаллий муртадларга мухолиф бўлган мусулмонларни барчасини паймонларни атрофида ўзимизга хамрох қиламиз ва мана бундай кенг- қамровли вахдатни тарафдоримиз, бу нарса харгиз беақллик билан жамланиш ё дастурсиз келишув маъносида эмас. Бизлар исломий усулларни риоят қилиш билан босқинчиларни зиддидаги, секулярларни зиддидаги ва аллохни шариатидаги қонунни зиддидаги  кучлар билан хамрох  бўлишни тарафдоримиз, муштарак ва аслий душманни кучига қарши муборазада, ситам кўрганларни химоя қилишда ва исломий адолатни хукмрон  қилиш бўйича уларга ёрдам беришда  хамма кучларни бир-бири билан муттахид қилишни тарафдоримиз.        

Хатто аслий душманга қарши жиходни кенгайтириш жараёнида душманни зиддидаги унсурларни хам химоя қилишимиз ва уларни аслий душманга қарши харакатга тарғиб қилишимиз мумкин. Худди шу ишни росулуллох қурайш секуляристларига қарши хузоъага ўхшаган қабилалар билан қилган эдилар.

Мана бу зарурий ва керакли  тактикаларни ижро қилиш бўйича баъзи мувозанатмиз ва меъзонсиз биродарларимиз уни хазм қилиш ва уни дарк қилиш қудратига эга бўлмасликлари мумкин ва ғайри шаръий, хиссиётли сўзларни айтишлари ё қадамларни ташлашлари хам мумкин, мана бундай холатда шундай бир заруратга дуч келинадики, тор назарли,лаёқатсиз ёки ифротий,мувоназатсиз хатто келишувчан  унсурларни танқид қиламиз ва уларнинг мана бу ёқимсиз хислатларини бир четга отиб юборамиз ва мусулмонларнинг  исломий жараёнини мана бу танқидлар билан уларнинг касалликларига дучор бўлишидан ваксина қиламиз.

Ахли қиблага нисбатан сахих муносабатда бўлишни равиши бўйича онгли,мақсадли ва харакатланувчи  вахдатнинг олди эхтиёжи сифатида риоя қилиниши керак бўлган нуқталардан бири, ўзларини четга олган ёки изтирорий холатдагина имоматга ўтиб хутба ўқийдиган ёки икрох,мажбурият холатига тушиб қолган ва фасодроқни фосид билан дафъ қилишдан бошқа чораси қолмаган  уламоларга нисбатан қандай муносабатда бўлишдан иборат.

 Мана бу ўринларни ё бунга ўхшаган ўринларни барчасида бир мусулмон нубувват манхажига асосланган исломий хукумат бўлмаганлиги сабабли ёки исломий изтирорий бадал хукумат хам йўқлиги сабабли ва хатто уламойи суъ варрувайбизани, мунофиқларни, ахли бидъатни жамиятдаги қудратнинг ташкилотларида хукмронлик қилишлари боис хос бир замон ва маконни шароитида тиқилиб қолиши мумкин ва  буни кўриб турган баъзи кишиларда балким бу хам ана ўша бемор кимсаларни ва мунофиқларни,секулярзадаларни жумласиданмикин деган шубхани келтириб чиқариши хам мумкин, бу ердаги қоида шуки мусулмон киши учун қўлдан келганча узр келтириш ва уни шак, шубха йўлидаги  эхтимолий жиноятдан поклашдур, хоким бўлиб турган жохилиятга қарши муборазада бир четга чиқиб олган кишилар учун ўлчов меъёри хам қуйидаги нарсадан иборат:

  مَن رَأى مِنكُم مُنكَرَاً فَليُغَيِّرْهُ بِيَدِهِ، فَإِنْ لَمْ يَستَطعْ فَبِلِسَانِهِ، فَإِنْ لَمْ يَستَطعْ فَبِقَلبِه وَذَلِكَ أَضْعَفُ الإيمَانِ.

Сизларни орангиздаги хар қандай киши агар бир гунохни кўрадиган бўлса, қўли билан бу гунохни қилинишига монеълик қилсин ва агар бунга қодир бўлмаса тили билан монеълик қилсин ва агар бунга хам қодир бўлмаса – хаддиақал – қалби билан – уни инкор қилсин ва унга рози бўлмасин – қалби билан инкор қилган кишини иймони энг заиф иймон хисобланади.

Қалб билан инкор қилишлик, яъни манфий мубораза, мункар билан мубораза қилишда хар учта равиш бир четга чиқишлик, мункарга ё жиноятчи шахсга  ёрдам бермаслик мавжуддир. Мана бу оддий холатлардаги муборазани қоидаси хисобланади, аммо агар шахс изтирорий холатга тушиб қоладиган бўлса, 

«الضرورات تبیح المحضورات»

қоидасига тобеъ бўлиши керак. Масалан мусулмон киши баттарроқ бўлган нарсани  ёмон нарса билан дафъ қилмоқчи бўлади,ёки фосидроқ бир нарсани йўқотиш учун фосид нарсага чанг солади.

Мана бундай жохил,нодон  жамиятларда мунофиқлар тўдаси билан мўъминларни ўртасидаги чегара аралашиб кетиб уни ажратишга қодир бўлмаслигимиз мумкин, мўъминларни мухофизат қилиш учун ва мусулмонлардан айбловни олиб ташлаш учун энг кичкина шубхаларга хам чанг соламиз, мусулмонларга нисбатан хусни зон ва яхши гумон қилишликни, уларнинг ишларини яхшилик томонга асослаш ва тафсир қилиш учун бир вожиб сифатида қўллаймиз, ва бу ишни мусулмонларни жибхасини қувватлантиришни бир нави деб биламиз.

Аллох таоло бизнинг бандалари учун узр келтиришимизни ва бандаларини шубха билан жиноятдан оқлашимизни яхши кўради:

 ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنِ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ

бизлар аллохни яхши кўрганлиги ва иймонимизни қувватлантириш учун хам барча ўринсиз  киналарни,нафратларни ва шайтонни хутувотларини бир четга улоқтириб ташлаймиз.

 مَنْ أَحَبَّ لِلَّهِ، وَأَبْغَضَ لِلَّهِ، و أَعْطَى لِلَّهِ، فَقَدِ اسْتَكْمَلَ الإِيمَانَ

“кимки аллох учун яхши кўрса ва аллох учун душманни ёмон кўрса ва аллох учун бир нарсани эхсон қилса, уни иймони комил бўлибди.” Мана бу хам уни амалда дунёвий хаётимизда татбиқ қилинишидур:

«إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ »

Бизлар нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ёки уни изтирорий бадалини панохида барча мусулмонларнинг ва бутун жахондаги  мустазъафин кишиларнинг иродасини кўриниши ва вакили бўлмиш  минтақавий ва жахоний улил амр шўросини ташкил қилинишига эхтиёжимиз бор, бу  умматни ташкил бўлиб боқий қолишига замонатчи ва яна буни биринчи,иккинчи,учинчи,тўртинчи даражали барча душманларни,хамда жиноятчи ахли қиблани устидаги ғалабани  ва қудратни хифз бўлишига,қувватланишига замонатчи деб биламиз.

Бизлар ўзимизнинг жохилона амалларимиз билан аллохни ризоси учун эртаю – кеч зикр  қилаётган ахли қиблани мана бу иттиходдан, мана бу қудратдан, мана бу бутун жахон харакатидан бир четга суришга хаққимиз йўқ, агарчи улар турли-хил далилларга кўра катта айбларга ва хатоларга эга бўлишса хам бу мухим эмас, бизлар уларнинг  хатолари ва айблари учун жавобгар эмасмиз, балки бизлар уларни огохлантиришимиз  ва улар тавба қилишлари учун заминани мухайё қилишимиз керак.

(давоми бор………)