دسته: шайх мужохид Абу Хамза хўромийни ўзбек тилидаги асарлари

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(47- қисм)

Бизларнинг мана бу номеъзон ва мувозанатсиз, жохил биродарларимиз хали- хануз мана бу даражадаги дарк ва фахмни қўлга киритишган эмас, яъни нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг вохид рахбариятини ижод қилиш ва кўп йиллардан буён мусулмонлар махрум бўлиб келаётган  вохид улил амр шўроси ўзини вохид ижмоъси ва  вохид рахбарияти  билан мусулмонларни орасига қайтиб келадиган давр  келмагунича, улкан қисмдаги жохил ва алданган  мусулмонларни орасида бузоққа сиғинишни ва бошқа ошкор ширкларни шарридан кўра жуда хам каттароқ холда сақланиб қолади. Саййидимиз Хорунни бир эсланглар, у киши “хамма қабул қиладиган рахбарият” қайтиб келгунича қавмидаги бузоққа сиғинганларга нисбатан   қандай муносабатда бўлган эдилар?

Саййидимиз Хорун тафарруқни шарри   қавмидаги бузоқпарастлик ширкидан кўра кучлироқ эканини кўради ва хатто  “хамма қабул қиладиган рахбарият” қайтиб келгунича мубораза қилишгача боради, иш қитолга, жангга, қирғинга етиб боришини тушуниб етгач бу ишдан қўлини тортиб орқага чекинади ва вахдатни сақлаб қолади, шу билан бирга собит қадам кишиларни адашганлардан жудо қилмайди, яъни қавмни бўлиб тафарруқни вужудга келтирмайди:

قَالُوا لَن نَّبْرَحَ عَلَیْهِ عَاکِفِینَ حَتَّى یَرْجِعَ إِلَیْنَا مُوسَى* ‏‏قَالَ یَا هَارُونُ مَا مَنَعَکَ إِذْ رَأَیْتَهُمْ ضَلُّوا * أَلَّا تَتَّبِعَنِ أَفَعَصَیْتَ أَمْرِی*  قَالَ یَا ابْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَلَا بِرَأْسِی إِنِّی خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِی ‏(طه/91-94)

Улар: “то бизларга Мусо қайтмагунича, унга ( шу бутга) ибодат қилиб – сиғинишдан харгиз ажралмаймиз,” деган эдилар. *** (Мусо қайтиб келгач) деди: “Эй Хорун, сен уларнинг йўлдан озганларини кўрган пайтингда менинг ортимдан боришингдан ( ва менга бу хақда хабар беришингдан) сени нима тўсди?! Менинг амримга итоатсизлик қилдингми?!” *** “Эй онамнинг ўғли, сен менинг соч- соқолимдан тортмагин. Мен ( агар бузоққа сиғинаётганларни қўйиб, йўлдан озмаган кишилар билан сенинг ортингдан борсам) “менинг сўзимни кутмай, бани исроилни бўлиб юборибсан”, дейишингдан қўрқдим”.

Аллох таоло мана бундан сўнг саййидимиз Хорунни қилган иши хато бўлган демайди ва у кишини қилган ишини тасдиқлайди. Чунки агар бу иш хато бўлганида албатта буни баён қилган бўларди, кўриб турганимиздек бошқа анбиёлар турли-хил ўринларда қилган хатоларини, хатто саййидимиз Иброхимнинг мушрик отасини хаққига қилган дуолари ёки росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг кўзи ожиз кишига юз ўгириб  қовоқ солишларини ва шунга ўхшаган ўринларни баён қилган.

Аллох таоло вахдатга даъват қилган, энди агар бир киши аллох таолони шариатидаги қонунларга хилоф равишда тафарруқ йўлидан харакат қиладиган бўлса, ширкка дучор бўлибди:

  إِنَّ اللّهَ لاَ یَغْفِرُ أَن یُشْرَکَ بِهِ وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِکَ لِمَن یَشَاءُ وَمَن یُشْرِکْ بِاللّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِیداً ‏ (نساء/116)

Демак ширкка ширк билан жавоб бериб бўлмайди. Жохил ва алданган мусулмонларнинг бузоқпарастлик ширкини баробарида тафарруқ ширки билан муносабат билдирилмайди. Мана бу нихоятда мухим нуқта бўлиб, жуда кўп ахли қибла махсусан бизларни мужохид биродарларимиз ё кўрмаганликка олишади  ёки унга кўп ахамият беришмайди ва натижада ўзларини катта мусибатларга дучор қилиб олишади, кўпинча улардан оли саъуднинг салафийларига ва мазхабий жохилларга ўхшаган кимсалар ё аллохни шариатидаги қонунларни душманлари суистефода қилишади, буни намунасини арабистонда, алжазоирда, ироқда,сурияда, афғонистонда, чеченда, курдистонда ва бошқа жойларда кўришимиз мумкин.

Мусулмонлар дунёси учун тафарруқни  жинояти ва азоби жохилона алданган ва жохилона ақидаларида ва амалларида шароит мавжуд бўлганлиги боис ширкка дучор бўлган кимсаларнинг жиноятидан кўра анча юқорироқда жойлашган. Мана буни ташхис беришлик жуда хам мухимдур. Ироқ ва шом ахли нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни истирорий бадал хукуматга айланишида энг мухим асбоблардан бўлишган эди, бундан ташқари улар  энг катта жиноятни яъни Хусайн розиаллоху анхуни қатлини хам амалга оширишган, улар Абдуллох ибни Умардан эхром пайтида пашшани қони, уни харом ё халоллиги хақида савол беришган эди, у киши исломий дарк билан жавоб берадиларки: ахли ироқга назар ташланглар, улар росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг қизлари  туққан ўғилни шахид қилишади-да, қўрқмасдан келиб пашшани қони ва уни хукми нима экани борасида савол беришади?

  Ўша замондаги мусулмонлар ва хатто ундан кейинги бир неча насл хам худди шу равиш ва методдан фойдаланишган, улар тафарруқ азобини кўламини кенгайтириш орқали бир-бирларини қонларини тўкишган ва ибодий марказлардаги  бир-бирларининг  аёллари,болалари,ёшу- қариларига рахм қилишмаган ва натижада эса улар ерда мустазъафин кишиларга ваъда берилган аллохни нусратини ва хилофатини кечикишига сабаб бўлишган, бундан ташқари улар ўзларини диёрларидаги  тоғутлар ва ишғолгарларнинг хукмронлик даврини хам кўпайтиришади ва мусулмонларни устида фақирликни,очликни,душманларни устунлигини давом этишига боис бўлишади, мана бу холатда улар сурбетлик,фахр ва жахолат билан ўзларини  фирқайи ножия деб жар солишади, хамда мисвокни, соқолни  риоят қилиш ва мусулмонлардаги кичик ва нихоятда майда масалаларга ёпишиб олиш билан фахрланишади ва булар учун хикмат ясаб фалсафа тўқишади. Мана булар  аллохнинг  нусрати ва ёрдами йўлидаги ошкора адашиш эканлигида хеч ким шубха қилмайди.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(46- қисм)

  Хозирда замонавий ва ташкиллашган мазхабларга айланган олдин эса бекор қилинган кичик шўроларни асосчиларининг мақсади, мўъминларни адашган,қийшиқ йўллардан каттароқ шўролар орқали бошқа мусулмонлар билан вахдат томонга олиб борадиган йўлларга кўра вохид уммат ва вохид ижмоъ ва вохид жамоатнинг аслий йўлига сари олиб борувчи  шаръий йўлни очишдан ва мутафарриқ ариқчалардан қутулиб исломнинг вохид дарёсига кириш ва хидоят қилишдан  иборат; аммо уларнинг муридлари хавойи нафслари ва такаббур билан булғанганликлари ва аллох таолони огохлантиришига эътибор бермаганликлари сабабли,

 «وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى‌ أَلَّا تَعْدِلُوا»

кўзланган мақсадга эмас бошқа жойларга бориб қолганлар, хатто баъзи ўринларда уларни шарри мусулмонларни иттиходи учун суннатий мазхаблардан кўра хам кўпроқ бўлган.

Бу ерда бизларнинг баъзи мусулмон биродарларимиз вохид ижмоъни  ва вохид жамоатни ташкил қилишдан олдинги  мавжуд изтирорий вазиятда диққат билан эътибор бермайдиган нарса, раъйни вахдати эмас балки иймон ва сафдаги вахдат масаласидур, бизлар вохид ижмоъни  ва вохид жамоатни қўлга киритгунимизча турли-хил фирқалар ва тафсирлардан муштарак холдаги, хар қандай сатхда бизлар вужудга келтирган шўроларни раъйи орқали, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қўлга киритгунимизгача,хамда вохид улил амр шўросини ва вохид умматни, вохид ижмоъни, вохид жамоатни ташкил қилгунимизгача  жиходимизни давом эттира оламиз, бу нарса хамма учун мутлақ хужжатдур.

Мана бу шўролар хам бошқа жамоатлар ва хизбларга ўхшаб жамоатларнинг шўроси ташкил бўлишидан олдинги мархалада ўзларининг такомуллашиш йўналишида тўхтаб қолмасликлари ва гохида мазхабга ўхшаган бир нарсага айланиб қолмасликлари  керак, балки мақсад бутун жахон бўйича улил амр шўросини ташкил қилиш бўлиши лозим, мана бу мақсадни қўлга киритилгунча каттароқ шўроларни ташкил қилиниши керак, чунки мана бу шўролардаги гурухлар ва жамоатларнинг  шўрони раъйидан бош тортишликка хаққи йўқ, барча фаолиятлар шўрони аксарият раъйига асосланган бўлиши ва хар қандай якка холдаги харакат маън қилиниши керак.

Мавжуд вазиятда ана ўшанча тафсирлар, таъвиллар, фирқалар, хизблар ва турли-хил гурухлар мавжуд бўлишига қарамасдан, хамма мусулмонлар шуни таълим олишимиз керакки, бизлар ўзимизни мухолифимиздаги мусулмонларни ўлчови учун бизларга мувофиқ бўлганлар яхши ва мухолиф бўлганлар ёмон бўлиши борасида  “меъёр” бўла олмаймиз, бизларни барчамиз бир-биримизни баробаримизда нисбий хужжат бўламиз ва фақатгина вохид шўро ва вохид ижмоъгина ўзини бошқаруви остидаги минтақалар учун мутлақ хужжат бўла олади. Албатта бу фақат уни бошқаруви остидаги минтақаларга тегишли, мана бу вохид шўрони ва вохид ижмоъни бошқарувида бўлмаган минтақалар бундан мустасно. Бутун жахон бўйича улил амр шўроси вохид раъй ва вохид ижмоъ билан шаклланган пайтидагина, бутун дунёдаги барча мусулмонлар  учун мутлақ хужжат бўла олади.

Бизларнинг жуда кўп номезон ва мувозанатсиз биродарларимиз одатда шўронинг таркибий қисмларидаги манхажни нопок экани ва хатто шўронинг баъзи аъзоларини мунофиқ ва секулярзадаларга хос бўлган касалликларга чалингани, нопок эканига ўхшаган бахоналар билан  бўлиниш ва тафарруққа боис бўлишади. Бу биродарлар рахбариятнинг  манхажини пок бўлиши билан уни қўл остидагиларни пок бўлиши, хатто шўро аъзоларини ўртасига фарқ қўйишга қодир эмаслар, уларни  хаммаси  рахбариятга ўхшаган бўлиши керак ,деб ўйлашади.

Улар росулулох саллаллоху алайхи васалламнинг жангий шўроларида абдуллох ибни убайга ўхшаган кишилар ва ана ўшанча ақидавий ва рафторий касалликлар бўлмаслигини хохлашади, энди агар мана булар мавжуд бўлгач, демак бу рахбариятни сафидан жудо бўлиш учун бир асбоб бўлади ва хатто рахбариятни бизлар гувох бўлиб турган  турли-хил тухматлар билан  муттахам қилинишларига  сабаб бўлади, улар ошкора абдуллох ибни убай ва унинг жамоати ухуд ғазотида қилган ишни қилишади ва натижада гунохга ва тафарруқдек буюк азобга дучор бўлишади ва ўзларини мушрикларни сифатларига шомил қилиб олишади. Аслида эса улар қуйидаги нарсаларни жуда яхши билишади:

1-Тафарруқ зилзила ва чақмоқни хаддидаги азобдур:      

قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَىٰ أَن يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِكُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُم بَأْسَ بَعْضٍ ۗ (انعام/65)

 2-Сабр қилмаслик ва ўзларини тафарруқ азобига дучор қилишлик, мусулмонларни сустлашишига ва нотавон бўлишларига сабаб бўлишини, хамда мусулмонларни хайбати ва азамати йўқолишига сабаб бўлишини яхши билишади:

وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/46)

 3-Улар тафрақа солувчилар билан росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ўртасида хеч қандай боғлиқлик қолмаслигини яхши билишади:

إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏ (انعام/159)

4-Шунингдек улар тафарруқ мушриклар ва секуляристларнинг сифатларидан эканини ва аллох таоло мусулмонларни бундай сифатлардан нахий қилганини ва бундай сифатлардан узоқлашишга амр қилганини яхши билишади:

وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏ * مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً ‏(روم/ 33- 32)

(давоми бор………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(45- қисм)  

Буни баробарида аллох ва росулига итоат қиладиган кишиларга ваъда берадики:

وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا‏ .( النساء/ 70-69)

Кимда- ким аллох ва пайғамбарга итоат этса, ана ўшалар аллох инъомларига сазовор бўлган зотлар- пайғамбарлар хақ-рост иймон эгалари, шахидлар ва фақат яхши амаллар билан ўтган кишилар билан бирга бўлурлар. Улар эса энг яхши хамрохлардир.

Демак бу хазил эмас, сен ўзингни қарорингни қабул қилишинг керак, яъни сен аллох таолони даъватига манфий жавоб бериш ва итоат қилмаслик билан ўзингни “шадидул иқоб”ларни  жумласига қўшасанми ёки итоат қилиб ўзингни “анъамаллоху алайхим”га ва аллох уларга неъмат берган хамда сен хар куни намозларингда “аллазина анъамта алайхим” бўлганларни йўлига ва қаторига қўшишлиги дуо қилиб сўраётган  кишиларга  шомил қиласанми?

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ»

ни жумласига шомил бўлиб қолмаслик учун  айтаётган сўзинг билан қилаётган ишингда содиқ бўл ва ўзингни таклифингни равшан қилиб қўй.

Сен ошкор шаръий далиллар билан очиқ-ойдин шу нарсани яхши биласанки, аллох таоло оддий холатда шўро томонидан ироя берилган  қуръон ва суннат,хамда кундалик масалалардаги ижтиходни,истинботни қабул қилади, шахсларнинг ё турли-хил,тарқоқ  ахзоблар ва гурухларнинг  якка холдаги ижтиходларини қабул қилмайди, агарчи мана бу шахслар ўзини замонасининг  энг донишманд ва энг олим шахслари бўлган тақдирда хам бу мухим эмас, сен ишонч билан шуни яхши биласанки, аллох таоло биз ва сизларни вохид шўрога ва вохид ижмоъга ва вохид умматга ва вохид жамоатга даъват қилган, мана бу холатда сен ўзингни ўрнингни аниқ ва равшан қилиб қўйишинг керак, шўро ва вахдат, вохид уммат ва вохид жамоат сари қилинган харакат билансанми? Ёки тахким қилиш ва унда давом этиш ва хатто фирқа ясаш ширки ва тафарруқни, фақирликни давом этиши, очлик ва душманларнинг мусулмонлардан устун келишини, мусулмонларнинг хукуматсиз қолишини  вужудга келтирадиган бошқа  йўлда бутун жахон мусулмонларининг харакатига кўнгил боғламаган холда, шахслар ва гурухлар ва  тарқоқ ахзобларнинг якка ижтиходларига кўнгил боғлаб  харакат қиляпсанми?

Шу ерда ишора қилиниши лозим бўлган нуқталардан бири шуки, бизларни баъзи бародарларимиз бир хизбни,жамоатни хаддидаги бошқарувчан шўроларни вужудга келтиришга муваффақ бўлишди ва мана шу мархалада туришибди ва уларнинг  ўзлари замонавий мазхабга айланишди ва бугунги кундаги ўнлаб балки юзлаб худди шундай вужудга келган  замонавий мазхабларни қаторидан жой олишди. Мана бу замонавий  юзлаб мазхабларнинг ахли суннат деб маъруф бўлган 4 мазхабдан ва ташайъюнинг машхур уч мазхабидан фарқи шундаки, улар гохида  шўро равиши ва аксаран тартиб  билан идора қилинади ва мана бу суннатий чегараланган бир неча мазхаб марказлаштирилмаган холда ўз хаётларини давом эттиришади, аксар холларда мана бу суннатий мазхабларнинг ихтилофлари хам жузъий ва шахсий фиқхий ишларда бўлади, аммо ана бу замонавий мазхабларнинг ихтилофлари эса аксаран ақидавий ва манхажга оид бўлади.

Бизлар вохид улил амр шўросини ва вохид ижмоъни  қўлга киритгунимизгача барча суннатий ва замонавий мазхаблардаги  идора қилувчи хайъатларининг гурухларни ичидаги майда масалалар борасидаги қарорларини ва гурухни ичидаги истиқлолини қаршисида риоят қилган холда,келишув билан муносабатда бўламиз ва бугунги забон билан айтганда улар хақида исломий “конфедеролизмни аслига” кўра амал қиламиз, аммо мана шу босқичда тўхтаб қолишни ва қарорларни буюкроқ шўро сари ва нихоят эса мусулмонларнинг бутун жахон улил амр шўроси томонга  хидоят қилмасликни ғайри шаръий деб хисоблаймиз ва мана бу вахдат, хамда буюкроқ ижмоъни вужудга келтириш йўлида бўлмаган хар қандай қарорни мусулмонларнинг хаммасига урилган зарба деб биламиз.

Бир жойда тўхтаб қоладиган ва ўзларини шўроларини замонавий мазхабларга ўхшатиб оладиган ва каттароқ шўроларни ичида хал бўлиб кетишларига рухсат бермайдиган кишилар, энг камида янги шевадаги фирқагаролик ва мазхаб ясашлик ва тафарруқ ширкига дучор бўлишади ва аста-секинлик билан ўзларининг шўролари,жамоатлари,хизблари, ташкилотларини жуда хам буюк ва кенг- кўламли жохилиятни, бутун жахон ва минтақадаги  тоғутларни, ўзларига мухолиф бўлган мусулмонларни қаршисида бепанох ва танхо бўлиб қолишларига  боис бўлишади, ахир улар уни шу даражага олиб келгунларича қанча захмат чекишган эди.

Улар харгиз керакли ва зарур ўринларда мустақил ва замонавий мазхабларни шаклига ўтган,хамда хар бири тарқоқ холда ўзини йўлини давом эттираётган  бошқа шўроларнинг кучидан фойдалана олмайди ва улардан ёрдам олишга хам қодир бўлмайди. Мана бу ана ўша етилмаган шўроларнинг комил бўлмасдан туриб нобуд бўлиш замонидур, улар мавжуд жохилиятни ва хоким бўлиб турган тоғутларни баробарида ана ўшанча имтиёзлар беришга мажбур бўлишади, бу нарса уларнинг жохилиятга  ва тоғутларга таслим бўлган деган маънони билдиради. Мана бу ўша болиғ бўлмаган шўроларнинг инкор қилиб бўлмайдиган ошкора ўлими ва адашиши хисобланади, бир томондан ана ўшанча мутаъаххид,фидокор  аъзоларнинг талаф бўлишларига сабаб бўлса, бошқа томондан тоғутларга таслим бўлишларига  ва мусулмонларнинг кенг-қамровли вахдати,хамда каттароқ шўроларни ташкил бўлиши ва нихоят аллох таолонинг амри ва даъвати бўлган улил амр шўросини ташкил бўлиши йўлида тўсиқ,монеъ бўлишларига боис бўлишади. Бу мусибатларни хаммаси уларнинг хавойи нафсга ё қалбга тобеъ бўлишлари сабабли бошланган ва уларни мана шу мархалага етказган.

(давоми бор…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(44- қисм)

Шу шева билан аллох таоло турли-хил жойларда шўрога амр қилади. 

 «الَّذِینَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ»

сифатига эга бўлган кишилар хақида баён қилиб мархамат қиладики:

 وَالَّذِینَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَیْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ ‏(شوری/38)

Улар парвардигорларига ижобат- итоат этган ва намозни тўкис адо қилган зотлардир. Уларнинг ишлари (мудом) ўзаро шўро – маслахат ( билан) бўлур ва биз уларни ризқлантирган нарсалардан инфоқ- эхсон қилурлар.

Аллох таоло бизларни мана бундай ишларга даъват қилган ва биз хам аллох таолони даъватига ижобий жавоб қайтаришимиз керак бўлади:

 1-Ақомус солата “солата” феъли мозийдур.

2-Амрухум шўро байнахум “шўро” жумлайи исмия бўлади ва уни ахамиятини, нақшини меъзонини билдиради.

3-Мимма розақнахум юнфиқун “юнфиқун” феъли музориъ бўлади.

Ха, сиз бир махлуқ томонидан таомланиш учун шаръий даъват қилинган пайтингизда унга ижобий жавоб беришингиз керак бўлади:

 إِذَا دُعِىَ أَحَدُکُمْ إِلَى طَعَامٍ فَلْیُجِبْ فَإِنْ شَاءَ طَعِمَ وَإِنْ شَاءَ تَرَکَ .

Сизлардан бирортангиз таомланишга даъват қилинса, уни қабул қилсин. Агар хохласа таомлансин ва агар хохламаса таомланмасин. Бизларнинг ўтган асрларда ва хозирдаги аиммаларимизни ва солих буюк кишиларимизни кўплари мустахаб рўза тутган холларида бундай шаръий даъватда иштирок этардилар ва уй эгаси томонидан уларни хаққига хайрли дуолар қилинган.

Хўп, энди бутун жахонни яратган зот бизларни даъват қилибди, у зотни даъватини ижобат қилмайдиган бўлсак, бу иш маъқул бўладими? Аллох таоло амр қиладики:

  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59)

Эй мўъминлар, аллохга итоат қилингиз ва пайғамбарга хамда ўзларингиздан бўлган ( яъни мусулмон) хокимларга буйинсунингиз! бордию бирон нарса хақида талашиб қолсангиз, – агар хақиқатан аллохга ва охират кунига ишонсангиз- у нарсани аллохга ва пайғамбарига қайтарингиз! мана шу яхшироқ ва чиройлироқ ечимдир.

Мана бу суратда аллох таоло бизларни ўзимиз учун энг яхши ечим бўлган ишга даъват қилибди. Бизларга мана бундай ошкора хитоб қилиниб бу ишга амр этилган пайтимизда қуйидаги ўриндан жой оламиз:

  ‏وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِينًا‏.( احزاب/ 36)

Аллох ва унинг пайғамбари бир ишни хукм қилган- буюрган вақтида бирор мўъмин ва мўъмина учун ( аллохнинг хукмини қўйиб) ўз ишларидан ихтиёр қилиш жоиз эмасдир. Ким аллох ва унинг пайғамбарига осий бўлса, бас у очиқ йўлдан озиш билан йўлдан озибди.

Очиқ-ойдин кўриниб турганидек, ижтиходга асосланган шўро исломий шаръий йўналиш бўйичадур. Аллох таоло мана бу шева билан шундай шўрони канали орқали чиқарилган,истинбот қилинган хукмни дин сифатида қабул қилади ва уни илохий ахкомларни, тушунтиришларни  ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг  суннатларини қаторида деб хисоблайди.

 أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ؛

Атиъуни такрорланиб  келишини далили ташкил қилинган улил амр шўросига мусулмонларнинг итоат қилишлари учун очиқ баён хисобланади. Энди мусулмон шахс хар қандай осуда ё қўрқинчли масалалар бўйича шундай шўрога мурожаат қилиши керак:

وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ…

мана бу хайратланарли хабарни кетидан:

وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلَّا قَلِيلًا‏؛

ха, жуда хам хатарлидур, агар аллох таъйин қилган улил амр шўросини каналидан бошқа хукм ва дастурга тобеъ бўлинадиган бўлса, бу шайтонга эргашиш билан баробар хисобланади. Бу нихоятда хатарли нарса.

Бу ердаги бошқа бир нуқта шуки, аллох таоло амр қилган пайтида:

أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ،

Чунки у зот  улил амрни махлуқ бўлганлиги боис хатодан холи бўлмасликларини ва бирор масалани устида бахслашиб қолишлари хам мумкин эканини, хамда натижага эриша олмасликларини ва оқибатда эса вохид умматни ва мусулмонларни жамоатини  орасида тафарруқни ижод бўлишига боис бўлишини  яхши билган, шу сабабли тезлик билан мана бу муаммони ечимини кўрсатиб беради: 

 فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ…….

Ва агар бирор нарсада ихтилоф қилсангизлар уни аллохга ( қуръонга кўндаланг қилиш билан) ва пайғамбарга ( суннатга қайтариш билан) қайтаринглар. Ва мана бу амрни нихоятда нозик ва хатарли шарт билан охирига етказади:

إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ.

агар аллохга ва қайта тирилиш кунига иймон келтирсангизлар.

Энди агар фалончи шахс ёки фалончи гурух, фалончи мазхаб ва фалончи хизбга иймон келтирган бўлса, бу одам ана ўшаларни олдига  бориб ўзини мушкилини хал қилиши керак, аммо агар аллохга ва қиёмат кунига иймон келтирган бўлса, фақат аллох кўрсатган нарса ечим бўла олади холос:

“مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ ‏” (حشر/7).

Пайғамбар ўзи сизларга ато этган нарсани олинглар, у зот сизларни қайтарган нарсадан қайтинглар ва аллохдан қўрқинглар! Албатта аллохнинг жазоси қаттиқдир.

(давоми бор…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(43- қисм)  

Энди улил амр шўроси мавжуд бўлмаган пайтда, шуни яхши билишимиз керакки, ана ўшанча тафарруқ ва тартибсизликлар вужудга келганига қарамасдан, бизнинг ўзимиз равишимизни исломга яқинроқ эканини ташхис бера олишимиз  лозим.  Қози ( яъни шўро) бизларни ташхисимизни сихатини  тасдиқлаш учун келган эмас, хамма иддао қилади ва хамма шикоятчи хам бўлади, чунки қози мавжуд бўлмаганлиги сабабли  уларнинг  хар бири ўзини юз фоиз хақ  ва мухолифларини эса юз фоиз нохақ,  деб билишлари керак эмас. Мана шу ерда имоми Шофеъий рохимахуллохнинг  сўзлари ўзини ахамиятини кўрсатади: мени раъйим сахих,аммо хато бўлишини эхтимоли хам бор, менга  мухолиф бўлганларнинг хато раъйини сахих бўлиш эхтимоли хам бор.

Бир ахли қиблага нисбатан мени фирқам айтган нарса исломдур ва сени фирқанг айтган нарса ғайри исломийдур, дейишинг айни жахолат ва инсофдан ташқаридаги иш хисобланади. Биз хам соф исломни иддао қиламиз, қарама-қарши муқобил томон хам шуни иддао қилади. Иддао қилаётган томонни хар бири мана бу иддаони устида қози бўлишга хаққи йўқ. Бу дунёда бир томоннинг  хам хам иддао қилувчи ва хам қози бўлиши мумкинлигини  хеч қайси бир соғлом инсон қабул қилмайди.

Вужудга келган мана бу тафарруқни устида хам фақат улил амр шўросигина ана ўшанча фирқаларни,тарқоқ мазхабларни орасида қазоват қила олади. Шахсий ижтиходларни кўп сонли бўлиши турли-хил мазхабларни,ахзобларни сонини кўпайишига сабаб бўлди. Ижтиходларнинг вахдати улил амр шўросини мажлисидагина вахдатга эришади ва фақат шу шўро қайси ижтиход ва раъй сахихроқ эканини ўзини вохид ижмоъси билан таъйин қилади. Фақатгина шу суратда эргашаётган ижтиходимиз соф эканини ва бунга барча пайғамбарлар таблиғ қилишганини  иддао қила оламиз.

 Ислом энг кичкина ижтимоъий мажмуъадаги ихтилофни хал қилишдан  тортиб энг катта ижтимоъий ташкилот бўлмиш қазоват ва хукумат ташкилотлардаги ихтилофларни хал қилишни шўрога топширган. Бир эркак киши ва  аёлни ўртасида  ихтилоф вужудга келган пайтида, мана буларнинг ўртасидаги ихтилофни хал қилишни иккивидан ташқаридаги шўрога топширилади, чунки уларни хар иккови хам иддао  қилувчидур. Эркак киши ва аёлнинг  орасидаги ихтилоф, улардаги фарқлар билан бирга оддий ва  муқаррар  бир иш хисобланади, бу  худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан у кишини аёлларини ўртасидаги ихтилофга ўхшайди. Бу ердаги мухим нарса, мана бу ихтилофни хал бўлиши ва  тафарруққа, жудо бўлишга сабаб бўлмаслигидур.

Жамият ва хукуматдаги ижроий  масалалар бўйича баъзи тобеъинлар томонидан умматни ихтилофи рахматдур, деб эълон қилинган  пайтда, ихтилоф иттифоқни баробарида бўлади, яъни натижаси манфий бўлган тафарруқни баробарида эмас, балки  иттифоқсизликни баробаридадур, улил амр шўросида ихтилофлар ана ўшанча ижобий натижаларга сабаб бўлади. Мана бу шўродаги турли-хил фикрлар тараққиётга,ривожланишга ва энг муносиб ва энг яхши чорани танланишига боис бўлади.

Шўрода охирги раъй эълон қилинмагунича иттифоқ мавжуд бўлмайди ва ихтилоф хоким бўлади, турли-хил масалалар бўйича иттифоқсизликни ва ихтилофни мавжуд бўлиши табиий ва доимий нарсадур. Айтиб ўтганимиздек инсонлар то қиёмат кунигача кофир ва мусулмон бўлиб шаклланади, улар хеч қачон вохид уммат суратида бўлишмайди, улар фақатгина аллох уларга рахм қилган пайтидагина вохид уммат шаклига ўтишади ва мусулмон бўлишади, чунки аллох кофирларга рахм эмас  ғазаб қилган.  Аллох таоло мархамат қиладики: 

   وَلَوْ شَاء رَبُّکَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلاَ یَزَالُونَ مُخْتَلِفِینَ ‏* ‏ إِلاَّ مَن رَّحِمَ رَبُّکَ وَلِذَلِکَ خَلَقَهُمْ ‏(هود/118-119)

Агар парвардигорингиз хохлаганида, барча одамларни бир миллат ( яъни бир динга эргашувчи) қилган бўлур эди. ( лекин у зот бундай бўлишини истамади. Шунинг учун) улар (одамлар) мудом ихтилоф қилурлар, магар парвардигорингиз рахм қилган кишиларгина ( хақ йўлда иттифоқ бўлиб яшарлар). Уларни шунинг учун ( яъни бировлари хақ йўлда хидоят топишлари, бошқалари нохақ йўлларда талашиб- тортишиб юришлари учун) яратгандир.

Бу ерда “илла маррохима роббика” ва аллохни рахматининг  доимий танлови мусулмонларни вохид жамоати билан бўлиб, бу  вохид ижмоъдан ва вохид умматдан ва вохид шўродан содир бўлган бўлиши керак. Мана бу табиий, доимий, иттифоқсиз ихтилофлар тафарруққа айланмаслиги учун энг яхши замонат, мутахассислар шўроси номли абзор хисобланади, у  қуръонда улил амри минкум номи билан машхур.

Шўрода  мавжуд бўлган ана ўшанча ихтилофлар бўлишига қарамасдан, оддий одамларни улил амрни мутахассислар шўросидаги натижасиз ихтилофларидан иборат  мана бу нохуш хабарлар ва  воқеалардан хабардор хам қилмаймиз, балки мутахассисларни фақат ўзларига хос бўлган мана бу бахсларни эшитишдан уларни манъ хам  қиламиз. Нима учун? Чунки уларни хаммаси етилмаган хом ашё бўлиб, улар шўро номли мохир ошпаз томонидан маромига етган таомга айланган эмас. Чунки ғайри мутахассисларни раъйлари билан тафарруққа боис бўлишга эмас, балки  ихтилофларни хал қилишга қарор қилганмиз, чунки шўройимизни такомуллаштириш орқали вохид умматга ва вохид жамоатга айланишга қарор қилганмиз ва мана бу мақсадларга етиш учун энг кучли абзорни яъни улил амр шўроси ва вохид ижмоъни танлаганмиз.

Шу сабабли хам агар хар қандай заминада хар қандай мушкилот вужудга келадиган бўлса, миш-миш тарқатмасдан ва якка холда харакат қилмаган холда улил амр шўросига мурожаат қилиниши керак,

    وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ  (نساء/83)

Хатто фойдали ва ишберадиган ихтиро унвони остида янги фикр ва янги равишга эга бўлиш билан хам, хеч ким ўзи учун гурух,тўда вужудга келтиришга ва шўродан жудо бўлишга  хаққи йўқ, балки мана бу янги кўз-қарашни улил амр шўросида ўртага ташланиши керак ва охирида хам шўрони раъйи ва назарига тобеъ бўлиши лозим, хатто агар шўрони назари уни назарига хилоф равишда бўлса хам, шўронинг хато раъйини ўзининг тўғри раъйидан афзал кўриши керак, яъни шўронинг нотўғри раъйини ўзининг тўғри раъйидан устун кўради, худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ухуд жанги борасида шўрони назарини устун кўрганларидек қилиши лозим.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(42 қисм)

Кўриб турганимиздек мана бу мутахассисларнинг  адади саноқли бўлган, аллох таолонинг  мархамат қилиши бўйича: 

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ» أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ

Яъни хамма мужтахид ва мутахассис бўлмаган, балки шўрода иштирок этадиган ва уларни раъйи шўрода улил амр шўросида ироя бериладиган кишилар маълум ишлар бўйича  мутахассис бўлишган. Аммо шўро ижтиходини ва шўронинг вохид  ижмоъсини ўрнига келган  мазхаблар ва шахсий ижтиходлар, ночор холда нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни йўқлиги,шўрони ва ижмоъи вохидни йўқлиги сабабли изтирорий холатда вужудга келган. Бу зарурат пайтида ўлаксани гўштини истеъмол қилишга ўхшайди, уни лозим бўлган пайтда жонни хифз қилиш учун истеъмол қилиш керак бўлади. Мазхабдан  хам изтирорий холатда исломни хифз қилиш ва янада кўпроқ тафарруқни олдини олиш учун изтирорий холат ўртадан кўтарилмагунча фойдаланилади.

Имомлар ва мазхабни етакчилари уларга эргашувчиларга хилоф равишда хамиша, вохид шўрога ва вохид ижмоъга етиш учун  мана бу изтирорий холатни йўқотишга харакат қилишган ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қайтадан ташкил қилинишига ва улил амр шўросига, уни вохид ижмоъсига, вохид жамоатга қайтишга сабаб бўладиган  турли-хил йўлларни таклиф қилишган.

Мана бу кўрсатмалардан бири, уларга кўр- кўрона тақлид қилишдан манъ қилишган. Ёки айтишардики:

   إذا صحّ الحديثُ فهوَ مذهبي .

агар хадис сахих бўладиган бўлса, у мени мазхабимдур. Ёки Абу Ханифа рохимахуллохга  ўхшаган кишилар айтадики: мусулмонлар шиъа мазхабидаги Нафас Закия рохимахуллохни қиёмига тарафдорлик қилишлари керак, тоинки аббосийларнинг меъросий салтанатли хукумати инқирозга учрагунча ва яна қайтадан нубувват манхажига асосланган исломий хукумат тиклангунича. Хатто мана бу мухим аслга ўзининг қанчалик пойбанд эканликларини меъзонини кўрсатиш учун айтган  эдики:  агар мансур аббосий масжид қуриб, келиб  мана бу масжидни эшикларини санагин, деса, харгиз унга ёрдам бермайман ва агар мана бу масжидни қуриш учун харж қилинган пулларини санашни талаб қилса, харгиз уни санамайман ва………ха, мана бу буюк имом рохимахуллох охирида хам худди шу аббосий хукуматни зиндонида захарланади ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг қайтиши йўлида жон беради, мана бу хукумат Нафас Закияга ўхшаган бир шиъа шахсни қўли билан қайтиб келадими ё бошқа шахсми, бу нарсалар у кишига мухим бўлган эмас.

Имоми Молик рохимахуллох хам аббосийларнинг исломий изтирорий бадал хукуматига қаршилик сифатида ва бу хукуматни заифлаштириш учун нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қайтаришни хохлайдиган мужохидларни фойдасига мархамат қилган эдики: мажбурий талоқ сахих  бўлмайди. Мана бу Абдулмалик аббосий хоким бўлган хукуматга зарба эди. Мана шу аббосий шохни  замонида қасамли талоқ вужудга келди, унда кишилар агар сизни байъатингиздан бош тортсам аёлим талоқ бўлсин,дейишга мажбур қилинган. Имоми Молик шунда мажбурий талоқ тўғри бўлмаслиги хақида хадис келтирадилар ва бу ишлари сабабли у кишини шунчалик шаллоқ билан уришадики, бу ходиса тарихда машхур бўлган. Имоми Ахмад рохимахуллох хам худди шундай бўлганлар,имоми Шофеъий рохимахуллох доимий равишда олиб борган муборазалари билан бирга хижрат қилиб қочиб кетадилар. Шиъа имомларини барчаси хам қуръонни хамма нарса учун меъёр қилишган. Имоми Содиқ рохимахуллохдан ривоят қилинадики: 

• مَا أَتَاكُمْ عَنَّا مِنْ حَدِيثٍ لَا يُصَدِّقُهُ كِتَابُ اللهِ فَهُوَ زُخْرُفٌ
• لَا تُصَدِّقْ عَلَيْنَا إِلَّا مَا وَافَقَ كِتَابَ اللهِ وَ سُنَّةَ نَبِيِّهِ
• كُلُّ شَيْ ءٍ مَرْدُودٌ إِلَى الْكِتَابِ وَ السُّنَّةِ وَ كُلُّ حَدِيثٍ لَا يُوَافِقُ كِتَابَ اللَّهِ فَهُوَ زُخْرُفٌ.

Хар қандай хукм охирида худони китобига ва пайғамбарни суннатига қайтарилиши керак ва худони китобига мувофиқ келмайдиган хар қандай хадис бехудадур.  

Мана бу буюк кишилар ва мазхабларни етакчилари ислом динининг табиий йўналиши шахсларнинг раъйи ва ижтиходи йўлида қурбон бўлмаслиги кераклигини яхши билишарди, улар ўзларини хам хатодан холи маъсум деб хисоблашган эмас. Саййидимиз Довуд ва қазоват масаласида, саййидимиз Нух ва у кишининг фарзанди борасидаги дуоси, саййидимиз Иброхим ва у кишини отасини хаққига қилган дуоси, росулуллохнинг юзларини ўгиришлари ва бошқалар борасида аллох таоло бир озгина бўлса хам риоят қилмаганлигини ва уларни хатоларига кўз юммаганлигини яхши билишарди, дунёни охиригача хам бутун башарият бундан хабардор бўлади ва бу бошқаларнинг ибрат олишлари учун дарс бўлиб қолади, аллох таоло энг азиз бандаларини хатоларидан хам кўз юммаслигини билдиради.

 Аллох таоло аслий қози сифатида мана бу азизларни хато ижтиходларини ва раъйларини баён қилади, энди мусулмонлар учун мана бу буюк кишилар кетгандан сўнг сизлардан бўлган  улил амр шўросига итоат қилишни вожиб қилди ва сизлардан бўлган улил амр шўросини қози сифатида келтиради.

(давоми бор………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(41- қисм)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам умматларининг 73 фирқага бўлиниб кетиши хақида сухбатлашган пайтларида, ўзларини замонларида бўлганидек жамоатга пойбанд бўлган фирқани нажот топади деб айтадилар:

  أَلَا إِنَّ مَنْ قَبْلَكُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ افْتَرَقُوا عَلَى ثِنْتَيْنِ وَسَبْعِينَ مِلَّةً، وَإِنَّ هَذِهِ الْمِلَّةَ سَتَفْتَرِقُ عَلَى ثَلَاثٍ وَسَبْعِينَ، ثِنْتَانِ وَسَبْعُونَ فِي النَّارِ، وَوَاحِدَةٌ فِي الْجَنَّةِ، وَهِيَ الْجَمَاعَةُ

Албатта яхуд ва насоролар динларида 72 гурухга ва  умматга  тақсим бўлишади ва мени умматим 73 гурух ва умматга тақсим бўлади, уларни хаммаси жаханнамни оловидадур, магар биттаси жаннатда  ва у  жамоатдур. Демак росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва у кишини асхоблари пойбанд бўлган нарса нима эди?

 «مَا أَنَا عَلَيْهِ وَأَصْحَابِي»

у жамоат эди.

Шу ерда мени ёдимга тушган бир нуқта мавжуд, аллох таоло мархамат қиладики:

 «وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» (هود/119)

Агар парвардигорингиз хохлаганида, барча одамларни бир миллат ( яъни бир динга эргашувчи) қилган бўлур эди. ( лекин у зот бундай бўлишини истамади, шунинг учун ) улар (одамлар) мудом ихтилоф қилурлар. Магар парвардигорингиз рахм қилган кишиларгина ( хақ йўлда иттифоқ бўлиб яшарлар). Уларни шунинг учун (яъни бировлари хақ йўлда хидоят топишлари, бошқалари нохақ йўлларда талашиб- тортишиб юришлари учун) яратгандир. парвардигорингизнинг “мен жаханнамни ( кофир) жин ва ( кофир) одамларнинг барчаси билан тўлдирурман”,деган сўзи тўла хақ бўлди.

Бу ерда ва қуръонни аксар жойларида аллох таоло очиқ-ойдин баён қилганки, инсонларни орасида мўъмин хам бор, мунофиқ ва кофир хам бор, демак инсонлар харгиз вохид уммат бўлишмайди ва хамиша то қиёмат кунигача шундай хилма-хил ва тарқоқ бўлиб қолишади, аммо мусулмонлар ана ўшанча гумрохликларга хотима бериш  ва  аллохнинг росулуллох саллаллоху алайхи васалламга берган ваъдасини рўёбга чиқариш

 (وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ)

ва очликни йўқотиш

 (لا يَجُوعُوا)

ва бундан ташқари душманларни устунлигини йўқотиш учун

 (وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)،

вохид уммат ва вохид жамоат бўлишлари керак, чунки мана бу ваъдаларни хаммаси вохид умматникидур ва мана бу нарсани 

«وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ»

билан асосий ва илдизли фарқи бор.

Аллох таоло ўзини каломида мусулмонларни ер юзида хоким қилиш хақида

 « لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْض»

деб ваъда берган пайтида ва мусулмонларни кофирларни устидан ғолиб қилишни ўзига вожиб қилган вақтида

«وَكانَ حَقًّا عَلَينا نَصرُ المُؤمِنينَ»

ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга мусулмонларнинг гумрох бўлмаслиги

(وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ)

ва оч қолмасликлари

(لا يَجُوعُوا)

ва душманнинг уларни устида устун бўлмаслигига

(وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ)

ўхшаган замонатлар ва ваъдаларини хаммаси фақат мусулмонларни “ вохид умматига” нозил бўлади ва бу вохид жамоатни вужудга келтиради. Яъни мусулмонларга рахмат хисобланган  аллохни мана бу ваъдалари нозил бўлиши учун “вохид уммат” ва “вохид жамоат” номли асбоблар хам мухайё бўлиши керак, мана бу асбобларсиз айтилган ваъдалар нозил бўлмайди, балки тафарруқни борлиги сабабли рахматни ўрнига тафарруқ азоби келади. Шу сабабли хам росулуллох саллаллоху алайхи васаллам очиқ – ойдин мархамат қиладиларки:

    «الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

Нубувват манхажига асосланган исломий хукумат бўлган замонда ва хулафойи рошидин деб тарихда машхур бўлган даврда, фақат шўрони раъйи хужжат бўлган, шахсий хукм ва ижтиход мавжуд эмасди, шу сабабли у даврда мазхаб хам бўлган эмас. Чунки аллох таоло вохид шахсни раъйини эмас, жамоатни танлаган эди ва  хеч қаерда вохид шахсни раъйини мусулмонларни жамоатининг раъйини баробарида расман тан олмаган, балки шўрони раъйини танлаган, чунки у вохид умматни ва вохид жамоатни замонатчиси  бўлади. Энди бизлар

«اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانِ  السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ»

га даъват қилинган пайтимизда:

  وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)

Мана бу буюк кишиларнинг якка холдаги ижтиходлари бизларга фарз бўлган эмас, балки уларнинг улил амр ижмоъсига ва уларнинг улил амр шўросини баробарида кўрсатган чиройли муносабатларига тобеъ бўлишимиз керак, қуръон бизларни шунга буюрган.

Шуни хам яхши биламизки, хулафойи рошидинни асридаги улил амр шўросининг аъзоларини хар бири бир нарса бўйича мутахассис бўлишган ва улардаги мутахассисликни жамланмаси бошқотирмани комил қилади. Масалан Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху қазоват ишларида мутахассис бўлган, Муоз ибни Жабал розиаллоху анху халол ва харом ишларида мутахассис бўлган  ва Абдуррохман ибни Авф розиаллоху анху росулуллох саллаллоху алайхи васалламни даврларида хам хам мутахассис ва хам ахли раъй бўлган, Абу Бакр ва Умар ва Усмонни хар бирлари бир нарса бўйича мутахассис бўлишган.

(давоми бор………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(40- қисм)

Умар ибни Хаттоб ўзини хутбасида очиқ-ойдин айтадики:

 يَا أَيُّهَا النَّاسُ …. عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ»

Кимки ўзини жаннатни ўртасида кўришни яхши кўрса, тафарруқдан узоқлашсин ва жамоатни лозим тутсин.

Энди агар бир хизбни ё гурухни раиси жамоатни ва каттароқ шўрони ташкил қилиш йўлидан юришни хохламаса, саргардонликка ва гумрохликка боис бўладиган рахбарлар жумласидан бўлиб қолади ва мусулмонларни устига душманни хукмронлигини, фақирликни, тафарруқни , азобни мажбурлаб юклайди, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дажжолдан ташқари мана бундай кимсалардан ўзларини умматларини огохлантирганлар: Абу Зар Ғаффорий айтадики: 

 كُنْتُ أَمْشِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: لَغَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُنِي عَلَى أُمَّتِي قَالَهَا ثَلَاثًا . قَالَ : قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، مَا هَذَا الَّذِي غَيْرُ الدَّجَّالِ أَخْوَفُكَ عَلَى أُمَّتِكَ؟ قَالَ: أَئِمَّةً مُضِلِّينَ.

Мусулмонларни орасида фақат икки даста мавжуд бўлиб, улар иккита хилма-хил йўлдан юришади ва қўлга киритган натижалари хам хилма-хил бўлади, сен ўзингни қайси дастага жойлашмоқчи  эканлигингни равшан қилиб қўйишинг керак, сен қайси йўлдан харакат қилмоқчисан? Аллохга ва росулига итоат қилиш билан вохид “уммат” ва “жамоат” олиб борадиган  ва аллохни химоятига шомил бўладиган ва ана ўшанча барокотга тўла бўлган  “сиротоллазина анъамта алайхим”ни дастаси ва йўлига жойлашишни қасд қилганмисизлар?

  وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا(نساء/69)

Кимда- ким аллохга ва пайғамбарига итоат этса, ана ўшалар аллохни инъомларига сазовор бўлган зотлар- пайғамбарлар хақ- рост иймон эгалари, шахидлар ва фақат яхши амаллар билан ўтган кишилар билан бирга бўлурлар. Улар эса энг яхши хамрохлардир.

Сиз хам мана бу тўрт дастадаги кишилар билан хамрох бўлишни яхши кўрасизларми? Ёки “золлин” яъни мунофиқлар ва секулярзадаларни дастаси ва йўлига жойлашишни ва тафарруқ,фақирлик, очлик,залиллик, хамда душманларни мусулмонларни устида хукмрон бўлишига, аллохни ғазабига олиб борадиган  “аимматул музиллин”га хамрох бўлишни яхши кўрасизларми?

Умар ибни Абдулазиз ўзи билан бирга ўтирган кишиларга айтган эдики: қани менга айтингларчи энг ахмоқ киши ким? Шунда айтишадики: дунё учун  охиратини сотган киши………Умар ибни Абдулазиз айтадики: сизларга энг ахмоқ одам хақида хабар берайми? Шунда ха,дейишди. У киши айтдиларки: охиратини бошқа бир кишини дунёси учун сотган кимса…….

 Ха, сиз ўзингизни кичик жамоатингиз, ўзингизни кичик умматингиз, ўзингизни кичик шўройингиз билан ана ўшанча кўп сонли жамоатлар, умматлар, шўроларни орасида қайси томонга қараб харакат қилишингизни яхши биласиз, шундай экан сиз ўзингизни дунёйингизни, қиёматингизни рахбарларни, амирларни ва  “аимматул музиллин”ни дунёси учун сотиб юбормаслигингиз керак, чунки улар турли-хил шубхаларга ва шайтон хутувотларига эргашиш орқали сизни аслий йўлдан адаштиришади ва адашган йўлларга буриб юборишади.

Сиз ўзингиз учун қарор қабул қилишингиз керак, агар

 « النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ»

лардан иборат уларга неъмат берилган  яхши дўстларга хамрох бўлишга  ва “сиротоллазина анъамта алайхим”ни йўлида жойлашишга қарор қилсангиз, нозил қилинган нарсаларни хаммасига иймон келтиришингиз керак бўлади, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам худди шундай иймон келтирган эдилар:

  فَإِنْ آَمَنُوا بِمِثْلِ مَا آَمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ  (بقرة/ 137)

Энди агар улар (яъни ахли китоблар) сизлар иймон келтирган нарсаларга иймон келтирсалар, хақ йўлни топибдилар. Агар юз ўгирсалар, у холда, шубхасиз, сизларга нисбатан гина ва адоватлари бордир. Уларнинг ёмонлигидан сизга ( эй Мухаммад), аллохнинг ўзи етарлидир.

Ва агар сиз “сиротоллазина анъамта алайхим” йўлида харакатланишга ва вохид умматни ва вохид жамоатни ташкил қилиш йўлида харакатланишга яъни аллохни ва росулининг очиқ-ойдин дастурига даъват қилинсангиз, агар сиз ростгўй бўлсангиз хеч қандай гап-сўзсиз танхо бир ўринни тутишингиз керак бўлади: 

« سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا “

шу холос.

إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (نور/51)

Аллох ва унинг пайғамбарига ўрталарида хукм чиқариш учун чорланган вақтларида, мўъминларнинг сўзи “эшитдик ва буйинсундик”, (демоқдир).  Ана ўшалар нажот топгувчилардир.

Энди агар аллохни яхши кўрсангиз росули аллох тарафидан олиб келган нарсаларни хаммасига тобеъ бўлишингиз керак:

 قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(آل عمران : 31 )

Ха, унинг хаммасига эргашишингиз ва самъ ва тоах қилишингиз керак, фақатгина уни бир қисмига эмас:

وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا . (آل عمران/7)

Имоми Шофеъий рохимахуллохдан сўрашадики: инсонни парвардигорига яқинлаштирадиган энг зебо амал нима? У кишининг кўзларидан ёш оққан холида мархамат қиладиларки: “ худованд бандасини қалбига назар ташлаган пайтида, дунё ва охиратда аллохдан бошқа хеч нарсани истамаслигини кўришидур.”

Демак нафрат ва кина

«وَلا يَجرِمَنَّكُم شَنَآنُ قَومٍ عَلىٰ أَلّا تَعدِلُواۚ»

адолатни бир четга суриб қўйишингизга ва қалбдаги ислом асосий  қонунларидан бирини бир четга улоқтирилишига ва амалларингни булғашига ва сени мусулмонларнинг   вохид умматидан ва вохид жамоатидан узоқлаштиришига сабаб бўлишига  ва сени мусулмонларнинг устида душманни устун келиши учун абзор қилишларига ва сени фақирлик,очлик учун асбоб қилишларига   рухсат берманглар.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(39- қисм)

Иброхим алайхиссаломни тутган  ўринлари сабабли ибни Масъудни айтганлари ёдимизга тушади:

 «الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ طَاعَةَ اللَّهِ وَإِنْ كُنْتَ وَحْدَكَ» .یا « الْجَمَاعَةُ مَا وَافَقَ الحق و لو كُنْتَ وَحْدَكَ»

“Хақга мувофиқ бўлгани жамоат хисобланади, агарчи бир ўзинг танхо бўлсанг хам.”

Бу ердаги мухим нарса шуки,” ўша замондаги барча мўъминлар жамланмасидан” “уммат” вужудга келиши керак ва ундан вохид “жамоат” вужудга келади ва аллох мана бу жамоатни химоя қилади. Шариатни хеч қайси жойида умматлар ва турли-хил, тарқоқ  жамоатлар хақида сухбат қилинган эмас, аллох таоло тарқоқ инсонлар учун тахдиддан бошқа бирор яхшиликни ваъда бермаган.

Ха, уммат харгиз саргардон бўлмайди ва мунофиқларни,секулярзадаларни яъни адашганларни йўлида гумрохликда харакат қилмайди. Яъни сиз биринчи бўлиб намозингизда “ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” ахдини берасиз ва бу ахддан сўнг ўзингизни тилагингизни ўртага ташлаб айтасизки: “эхдинас сиротол мустақим” яъни мени “аллазина анъамта алайхим” яъни охири жамоатга етиб борадиган умматни йўлига йўллаб хидоят қилгин. У йўл саргардонлик ва сардаргумликка олиб борадиган  “ғайрил мағзуби алайхим” кофирларни йўли хам эмас ва “валаззоллин” мунофиқларни ва секулярзадаларни йўли хам эмас. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 إِنَّ اللَّهَ لَا يَجْمَعُ أُمَّتِي – أَوْ قَالَ: أُمَّةَ مُحَمَّدٍ – عَلَى ضَلَالَةٍ، وَيَدُ اللَّهِ مَعَ الجَمَاعَةِ، وَمَنْ شَذَّ شَذَّ إِلَى النَّارِ

албатта худованд мени умматимни – ёки мархамат қилганлар: Мухаммадни умматини – гумрохликда жамламайди. Худони қўли жамоат билан биргадур ва якка қоладиган кимса ва жамоатдан четланадиган кимса жаханнамни оловига киради. Худди шу ривоят қуйидаги лафзлар билан ибни Умар ва бошқалардан ривоят қилинган:

 «لَا يَجْمَعُ اللَّهُ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا» و «مَا كَانَ اللَّهُ لِيَجْمَعَ هَذِهِ الأُمَّةَ عَلَى الضَّلالَةِ أَبَدًا وَيَدُ اللَّهِ عَلَى الجماعة» و: «لَنْ تَجْتَمِعَ أُمَّتِي عَلَى الضَّلَالَةِ أَبَدًا، فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ

سَأَلْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ أَرْبَعًا فَأَعْطَانِي ثَلَاثًا وَمَنَعَنِي وَاحِدَةً: سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يُهْلِكَهُمْ بِالسِّنِينَ كَمَا أَهْلَكَ الْأُمَمَ قَبْلَهُمْ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَلْبِسَهُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَهُمْ بَأْسَ بَعْضٍ فَمَنَعَنِيهَا “

إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَنِي فِي أُمَّتِي وَأَجَارَهُمْ مِنْ ثَلَاثٍ: لَا يَعُمُّهُمْ بِسَنَةٍ، وَلَا يَسْتَأْصِلُهُمْ عَدُوٌّ، وَلَا يَجْمَعُهُمْ عَلَى ضَلَالَةٍ “””

عَنْ كَعْبِ بْنِ عَاصِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: “إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا يستباح بيضة المسلمين

Мана бу ривоятларни барчасида росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки: аллох таоло “умматимни” мутафарриқ бўлмаслигини замонат қилмаган бўлса хам, аммо “умматим” хақида учта нарсани ваъдасини менга берди, улардан бири шуки, “умматим” гумрохликка хамназар бўлмайди, иккинчиси “умматим” оч қолмайди ва учинчиси душман “умматим”ни устидан устун   бўла олмайди. Ха, “уммат” гумрохликка ва залолатга,саргардонликка хамназар бўлмайди ва жамланмайди, энди агар “уммат” бўлмаса-чи? Ўтган тарих давомида ана ўшанча саргардонликни, фирқаларнинг  ва тафсирларнинг  ва турли-хил  гурухларнинг  гумрохлигини кўрмадикми? Ёки хозирда хам уларга гувох бўлмаяпмизми?

 Энди агар “уммат” бўлса душман мусулмонларга устун бўлмайди, аммо агар бўлмаса-чи? Душман андалусда устун бўлмадими ва 781 йил давомида мусулмонлар хукмронлик қилгандан сўнг у ерга хамла қилмадими? Хозирда хам бир асрдан ошиқ муддат давомида бутун жахон секуляр кофирлари ва муртад кофирлар ва махаллий секулярлар мусулмонларни устидан хукмронлик қилмаяптиларми? Хозирни ўзида хам кофирлар мусулмонлардан устун эмасми?

 Бундан ташқари агар “уммат” бўлса мусулмонлар оч қолишмайди. Аммо агар “уммат” бўлмаса-чи, худди хозирга ўхшаш? Мусулмонларни орасида очлик ва фақирлик вужудга келмайдими? “Уммат”ни борлиги билан очликни ўртасидаги алоқа бир-бирига тескари бўлади, яъни агар “уммат” мавжуд бўлса, очлик бўлмайди, аммо агар “уммат” мавжуд бўлмас экан, очлик бор бўлади, худди шунга ўхшаш душманларнинг мусулмонларни устидан хукмронликлари хам бор бўлади. Демак агар очлик бўлар экан, “уммат” мавжуд эмас ва айтиб ўтилган ваъдаларни хаммаси вохид “уммат”га тегишли, агар киши очлик ва фақирликни йўқотмоқчи бўлса, ва “аллази атъамахум мин жуъ”ни хамма мусулмонларда кўришни хохласа, албатта яна қайтадан вохид “уммат”ни вужудга келтириши керак.

Энди аллох росулуллох саллаллоху алайхи васалламга берган мана бу ваъда рўёбга чиқиши учун ва очлик,фақирлик, тафарруқ, нотинчлик ва душманни хукмронлиги, залиллик йўқолиши учун шахслар хамиша вохид “уммат” ва вохид “жамоат” сари харакат қилишлари керак, шунда аллох берган ваъдани нозил бўлишига шойиста бўлишади.

  فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ ،

агар шахс “жамоат” ни йўлида харакат қилмас экан, дарвоқеъ азобни йўлида харакат қилибди, бу хақида росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилганлар:

«الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ ، وَالْفُرْقَةُ عَذَابٌ».

Ха, жамоат рахмат ва тафарруқ азобдур. Сизни назарингиз бўйича, шунча душманни мусулмонларни устидан устун бўлишлари ва ана ўшанча қирғинлар, вайронгарчиликлар ва аёлларни, фарзандларни, ёшу-қариларни, номусларни, мусулмонларнинг диёрларининг душман томонидан   нобуд бўлиши ва мусулмонларни ўзи томонидан қилинган  ана ўшанча тафарруқ ва ички жанглар, қирғинлар ва ана ўшанча очлик,фақирлик ва мусулмонларнинг ўртасидаги гумрохликлар, ақидавий ва рафторий булғанишлар азоб эмасми? Мана буларни хаммасига  вохид умматни йўқлиги сабаб бўлмаганми?

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(38- қисм)

Ўша замондан бошлаб хозирги кунгача бизлар мана бу  нубувват манхажига асосланган хукуматнинг изтирорий бадал хукуматларига гувох бўлиб турибмиз, ўша замондан бошлаб то хозирги кунгача вохид шўрони ва вохид ижмоъни ва вохид умматни ва вохид жамоатни системаси ўзини ўрнини салтанатли,меъросий системага ва кўп сонли ижмоъларга ва кўп сонли умматларга ва кўп сонли жамоатларга берган. Шундай соддалик билан салтанатли хукумат, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни нобуд бўлиши ва вохид шўрони, вохид ижмоъни ва вохид жамоатни  нобуд бўлиши орқали  тафарруқни аслий омили хам бўлди.

Ха, шўро назар эгаларининг ва мутахассисларнинг  жамланиши учун бир  марказ бўлиб, у ерда улар ўзлари эга бўлган мутахассислик билан масалаларни текширишади ва ижмоъ қолибидаги тўғри ва вохид чорани кўрсатиб беришади. Мана бу мухим восита ва абзор ўртадан йўқолиб кетган пайтида, жамиятдаги кундалик ижтиходларга бўлган эхтиёж йўқолиб қолмайдику, шу сабабли хам ижмоъи вохидни ироя бериш учун  жойга эга  бўлмаган мужтахидлар ва назар эгалари жамиятнинг кундалик эхтиёжларига жавоб беришга мажбур бўлишади ва ўзларининг шахсий кўз-қарашларини,ижтиходларини жамиятга кўндаланг қилишади, жамиятда хам табиий равишда хар бир гурух мана бу тарқоқ назар эгаларига  ёки мана бу шахсий ижтиходлардан бирига  тобеъ бўлади, чунки уларни эхтиёжи бор ва улар кундалик эхтиёжларга жавоб беришлари керак.

Шўродаги назарлар борасидаги ихтилоф зотан ижобий бахоланади ва бу кундалик эхтиёжлар билан мувофиқлашиш ва ривожланишни омили хам бўлади, шўро вохид ижмоъ билан мана бу турли-хил кўз-қарашларни орасидан  энг яхши кўз-қарашни ироя бериш орқали ташкиллаштиради, улил амрни  жамланмасидан вужудга келган мана бу шўро, турли-хил раъйларни ва турли-хил тафсирларни ва хилма-хил ижтиходларни ўртага ташланишига боис бўлади.  Худди шу шўро барча далилларни ва турли-хил ижтиходларни текшириб чиқади ва нихоят вохид ижмоъси билан уларни орасидан энг яхшироғини ва аслий мезонларга мувофиқ келганини мусулмонларнинг вохид умматига ва вохид жамоатига тақдим қилади ва уни назари бўйича заиф ва ғайри мустадил бўлган бошқа раъйларни,ижтиходларни,тафсирларни қайтариб юборади. Аммо мана бу шўро раъй алмашиш ва энг яхши назарни қўлга киритиш ва вохид ижмоъни ироя бериш учун мавжуд бўлмайдиган бўлса , худди шу хукумат ва жамоат   хохланса ва хохланмаса хам бир қанча дасталарга бўлинишга,тафарруққа боис бўлади. Ўтган асрларда вохид шўрони ва вохид ижмоъни йўқлиги ана ўшанча тафарруққа сабаб бўлди. 

Хасан ибни Али розиаллоху анхуни хилофатидан сўнг ва султонлар томонидан улил амр шўроси нобуд қилингач ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ўрнига шохигарлик тузуми келтирилгач, одамлар алохида суратда тарқоқ холда шахсий ва оилавий ё ижтимоъий, иқтисодий ва бошқа ишлар бўйича, ўзларини даврларидаги донишмандлардан, уламолардан саволларини сўрашган. Шу тарзда хар бир макон ва замонда донишмандлар  кўриб турган нарса қуйидагилардан иборат эди, хилофат ва нубувват манхажига асосланган исломий хукумат инқирозга учраган, шўро хам ўртадан йўқолган, улил амр хам қолган эмас, лекин шахсий ижтиходларни жамиятга  ироя бериш хам тафарруққа боис бўлади, агар баён қилмасам бир нарсаларни биламан, агар айтмасам яшириб хиёнат қилган бўламан, мана бу ўринлар зарурийдур, бу холатда у хам мажбур, жамиятни эхтиёжи хам равшанлаштириб беришни тақозо қилади, мана бу ўринларнинг  хаммаси уламоларни хар бири алохида шаръий манбаълардан ахкомларни чиқаришни бошлашга ва ўзларини якка холдаги ижтиходларини ироя беришга  ночор ва мажбур қиларди. Жуда хам осонлик билан умматни вахдати парчаланиб кетди ва пўлатдек вохид уммат ва мусулмонларнинг вохид жамоати хам аста-секинлик билан йиллар ўтган сари нобуд бўлди, уни ўрнига  кўп сонли умматлар ва кўп сонли жамоатлар ўсиб чиқди ва жамият ўнлаб шоха ва гурухларга, хилма- хил мазхабларга тақсимланиб кетди.

  Мана бу суратда очиқ ва равшан кўриниб турган нарса шуки, вохид шўрони  ва вохид ижмоъни ўрнига якка шахсларнинг ижтиходи ва истинботи яъни мазхаб келди. Ошкора кўриб турганимиздек, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни даврида мазхаб бўлган эмас, вохид шўро ва вохид ижмоъ мана бундай хукуматни панохида, вахдатни замонатчиси ва исломий умматни сақловчиси бўлган, буни баробарида эса нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни йўқлиги ва вохид шўрони ва вохид ижмоъни инқирозга учраши, турли-хил мазхабларни пайдо бўлишига боис бўлди, худди шу тафсирлар ва мазхаблар бу мазхабларга эргашувчиларни қўли билан тафарруқни омилига айланди, шўро умматнинг вахдатини замонатчиси бўлганидек, тарқоқ холдаги тафсирлар тафарруқни асбобларидан бўлди.

Шўрога асосланган хукумат нобуд бўлиб салтанатли хукуматнинг  иш бошлаши, вохид уммат ва вохид жамоатни худди бўри талаган галладек қилди, яъни улар турли-туман ва хар-хил шаклдаги тафарруқга гирифтор бўлишди. Албатта ўтган ислом тарихидаги  14 аср мобайнида буюк мужохидлар ғайри исломий хукуматларга  ё исломий изтирорий бадал хукуматларга хотима беришга ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қайтадан таъсис қилишга  харакат қилишди. Албатта мана бу мардонавор кишиларнинг харакатлари, исломий озодликни истовчиларнинг харакатини бутунлай тўхтаб қолмаслигига сабаб бўлди, аммо афсуски хозирги кунгача турли-хил, аммо мушаххас  иллатларга кўра мана бу қиёмларнинг аксари ўзини комил натижасини қўлга кирита олмади. Охирги асрда биз кўрган уч- тўрт ўрин хам нубувват манхажига асосланган исломий хукуматнинг изтирорий бадали бўлган эди. Салтанат ва диктаторликни вужудга келишидан келиб чиққан хатмий ва амалий натижа мутафарриқ ижтиходларни туғулишига ва умматнинг мазхабий фирқаларга тақсимланишига ва шўрони нобуд  бўлиши эса жамиятдаги вахдатни нобуд бўлишига олиб келди.

Бизнинг биродарларимиз ва опа-сингилларимиз шу нарсага яхшилаб диққат қилишлари керакки, фақат  уммат ва вохид жамоатгина залолат ва саргардонлик йўлида харакат қилмайди холос, аллох таоло хам мана шу умматдан вужудга келган жамоат билан биргадур. Энди мана бу уммат миллионлаб балки миллиярдлаб  нафардан ташкил топган бўладими ёки ўзини замонидаги ягона мўъмин бўлган  саййидимиз Иброхимга ўхшаб бир нафардан ташкил топган бўладими, бу мухим эмас:  

 «إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ» (نحل/120)

Албатта, Иброхим аллохга итоат қилгувчи, хақ йўлдан тойилмаган бир уммат- имом эди. У мушриклардан эмас эди.

(давоми бор……..)