Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(71- қисм)
Хатто агар хулафойи рошидинни хукуматига ўхшаган исломий хукумат мавжуд бўлмаса,лекин барча хулафойи рошидинга хос исломий фиқх асосида мусулмонларни устида хукмронлик қилган барча хукуматларга ўхшаган исломий изтирорий бадал хукумат бор бўлса, барибир қудрат ва аслаха душманнинг хукуматини қаршисида фақат ва фақат хукумат билангина маъно бера олади, мана бу хукуматлар хам фақатгина вахдат билан вужудга келади, шунинг учун хам аллох таоло мана бу вахдатни хифз қилиш учун чораларни ироя берган. Шаръий душманшуносий ва душманларни даражаларга ажратишга ўхшаш; душманлар хам қўлларидан келганича вахдатни бузиб ташлашга ва уни ўрнига тафарруқни қўйишга харакат қилишади, бу ишларнинг мажбурий натижаси хам хукумат қудратини нобуд бўлиши дейилади, уларнинг биринчи қадамлари душманларни даражаларга ажратишни мунофиқлар ва секулярзадалар,уламойи суъ варрувайбиза, мувозанатсиз ва меъзонсиз мусулмонларни йўли орқали хароб қилишдан иборат. Хатто жуда кўп ўринларда мувозанатсиз ва меъзонсиз мусулмонларнинг ўзлари ахли қибланинг душманлари дахолат қилмаган холда, ихтиёрий ва ўзлари хохламаган холатда шундай ишларни қилишганки, гўё ахли қибланинг ўзи мана бу душманлар тузган режа бўйича харакатланаётганга ўхшашади ва натижада эса мана бу мувозанатсиз,меъзонсиз биродарларимизнинг қилган ишларини самараси бизларнинг ва ўзларининг душманларини чўнтагига тушган.
Ахли қибланинг душманлари мусулмонларнинг хукумат қудратини қўлга киритишларини исташмайди, агар улар бу қудратни қўлга киритишса, уни қўлларидан келганча харакат қилиб нобуд қилишади. Шунинг учун хам аллох таоло тафарруқни мушрикларнинг ва секуляристларнинг сифатларидан деб хисоблайди ва мусулмонларни мана бундай ширкдан эхтиёт бўлишга чақиради:
وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا ۖ كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ (روم/31-32)
Ва яна қуйидагича мархамат қилади:
وَأَنَّ هَذَا صِرَاطِی مُسْتَقِیماً فَاتَّبِعُوهُ وَلاَ تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَن سَبِیلِهِ ذَلِکُمْ وَصَّاکُم بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (انعام/153)
Албатта, мана шу менинг тўғри йўлимдир! Бас, шу йўлга эргашинглар! (Бошқа ) йўлларга (тобеъ бўлманг) эргашмангизки, улар сизларни унинг йўлидан узиб қўяр. Шояд тақво қилсангиз, деб сизларни мана шу нарсаларга буюрди.”
Энди агар бир киши аллохнинг мана бу аниқ дастурларига қулоқ солмаса ва тафарруқни балосига,ширкига гирифтор қилса, аллох таоло тафрақа солувчи кимсаларни хеч нарсада пайғамбар билан бирга қилмайди:
إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ (انعام/159)
Динларини бўлиб, ўзлари хам гурухларга бўлиниб олган кимсалар тўғрисида бирон нарсада (масъул) эмассиз. Уларнинг ишлари фақат аллохнинг ўзига хавола. Кейин уларга қилиб ўтган ишларининг хабарини берур.
Мана бу холатда, иймондан сўнг вахдат ички бир қудрат сифатида дунёвий қудратни шох калиди хисобланади, энди агар тафарруқ бўладиган бўлса, вахдатсиз энг шахоматли инсонлар хам энг ривожланган аслахалар билан қуролланган тақдирда хам, барибир муваффақиятсизлик, убухатсизлик, залилликдан бошқа нарсани қўлга кирита олишмайди.
یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ إِذَا لَقِیتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُواْ وَاذْکُرُواْ اللّهَ کَثِیراً لَّعَلَّکُمْ تُفْلَحُونَ * وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ (انفال/45-46)
Эй мўъминлар, (кофир) жамоатга рўбарў бўлганингизда саботли бўлингиз ва доимо аллохни ёд этингиз,шояд нажот топурсизлар. Ва аллохга ва унинг пайғамбарига итоат қилингиз ва (ўзаро) талашиб- тортишмангизки, у холда сустлашиб, куч- қувватингиз кетур. Сабр – тоқат қилингиз! Албатта, аллох сабр қилгувчилар билан биргадур.
Рухсат берсангизлар бир мисол ва ривоятни саййидимиз Али ибни Аби Толиб розиаллоху анхудан таърифлаб берардим, бу орқали биз тафарруқнинг қандай қилиб хаммани қамраб олишини ва хўлу- қуруқни хаммаси бирга ёнишини тушуниб олардик, мувозанатсиз ва меъзонсиз биродарларимиз ё мунофиқлар,секулярзадалар хатто ташқаридаги қўллар томонидан вужудга келтирилган мана бу тафарруқ жараёни, хатто бетараф бўлиб томошабин холда турган кишиларни хам ўз комига тортиб кетади:
Умайр ривоят қиладики: кунлардан бир кун Али розиаллоху анху бизлар учун минбарда маъруза қилаётган эдилар. Маъруза пайтида хавориж бақир- чақир қилишади ва мажлисдаги тартиб – интизомни бузиб ташлашади, Али маърузани тўхтатишга мажбур бўлиб минбардан пастга тушди. Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху манзилига кетди, бизлар хам у кишини кетидан бордик. У киши хафа холда диққат бўлган эдилар, айтдиларки: мен ва сизларнинг Усмонни ўлимидаги мисолимиз, ўрмонда яшаган учта говмиш билан шерга ўхшашини билармидингиз?
Буни кетидан давом эттирдиларки: мана бу говмишларни бири оқ, бошқаси эса қора ва яна бири жигарранг эди. Шер говмишларни бирига хамла қилган пайтида, уларни хаммаси бирлашиб ягона бир жисмдек шерга тўсқинлик қилишарди ва шер бир вақтни ўзида хар учта говмишга хамла қилишга қодир бўлмасди.
Шер бирор чора топишни фикрига тушиб қолади ва уларнинг бирдамлигини синдиришга , уларни нобуд қилишга қасд қилади; шунинг учун қора ва жигарранг говмишни олдига бориб уларга айтадики: ана бу оқ говмиш оқ, очиқ ранги сабабли узоқлардан хам кўзга ташланади ва бу масала бизларнинг яширинган жойимизни инсонлар томонидан кашф қилинишига боис бўлади. Агар бизларнинг яширинган жойимиз фош бўлса, хаммамиз нобуд бўламиз, шундай экан менга рухсат берсангизлар мана бу оқ говмишни шарридан халос қилардим, шундан сўнг хотиржам бўлиб биргаликда яшардик ва бизларни хеч қандай хатар тахдид қилмасди ва бу ўрмонда тинчлик- хотиржамликда тўлиқ амниятда яшардик.
(давоми бор……..)