Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(83- қисм)
Мана бу холатда очиқ-ойдин кўриниб турганидек, биз айтаётган “йўқ” ана ўша одамлар айтаётган “йўқ”ни худди ўзидир. Бизларнинг “иллаллохимиз” ва аллохнинг барча ахкомларига иймон келтиришимиз ва бизларнинг “лаббайимиз” хам, ана ўша мўъминларнинг “лаббай”лари билан бир хил бўлади, аммо ижтиходий ишларда вохид улил амр шўроси ташкил бўлмагунича – энди бу вохид диёрда бўладими ёки бир неча диёрдан ташкил топган минтақада бўладими ё бутун жахон бўйича бўладими фарқи йўқ – бизлар ўзимизнинг шахсий раъйимизни ёки ўзимизнинг кичик тўдамизни раъйини умумий шўронинг вохид раъйини ва вохид ижмоъсини ўрнига ироя беришга хаққимиз йўқ, чунки агар бундай қилсак, зарарли ишқаланиш кучини вужудга келишига, хамда биз рахбарият вазифасини бажараётган мусулмонларнинг орасида тафарруқни, тажзияни вужудга келишига боис бўламиз.
Бу ердаги масала келишув, савобдан пастроққа тушиш ё тавхидни, валоъ ва бароъни, тоғутга куфр келтиришни, аллохга иймон келтиришни усулига зарар етишида эмас, балки буни аксидур, яъни тоғутлар билан келишувни, бўлинишни ва уларга мойил бўлишни ёки бизларнинг қудратимизни, шавкатимизни янада кучайтирадиган ва барча мусулмонларнинг хужумчи душманга қарши жиходини ва буюк мақсадга етиш ёқилғисини таъминлайдиган кучларнинг бир четга чиқишларини олдини олишдур.
Агар бизлар мана бу вахдатбахш йўлда онгли харакат билан одамларни шаръий ва муштарак мақсадларимиз томон олиб бориш бўйича рахбарият вазифасини бўйнимизга олган эканмиз ва ўзимиз тоғутлар билан келишувларни ё адашишларни вужудга келтирмасликни бўйнимизга олган эканмиз ва буни муқобилида эса ақл ва хушёрлик билан бутун жахондаги кофир секулярларга ва махаллий муртадларга кўнгил боғлаган кишиларни хаммасини нажот беришга ва уларни мусулмонларни сафига тортишга бел боғлаган эканмиз, хар қандай ижтиходий ишларда шаръий манбаъларимизни вохид шўрони канали ва вохид ижтиходни йўли орқали олишимиз керак бўлади ва “уч абзорни” каналидаги вохид шўромиз билан вахдатимизни мухофизат қилишимиз лозим бўлади.
Фақат мана шундан суратдагина, мунофиқлар ва секулярзадалар ва адашган хамда хоким бўлиб олган секуляризм ва жохилият билан келишувчан ахзоблар, одамларни жиходдан,вахдатдан кўнгилларини совутишга ва уларни фариб беришга имкон топишмайди ва мусулмонларни “уч абзорни” каналидаги онгли, мақсадли вахдатдан жудо қилишга қодир бўлишмайди. Бизларнинг хамрохларимизни ақл- идроклари сабабли, мана бу тузоқлар даврида бутун жахон секуляристлари ва махаллий муртад секуляристлар билан бирга бўлган ана ўша мунофиқлар ва секулярзадалар харгиз секулярларга қарши бўлмаганлиги ва улар аллохни шариатидаги қонунларни татбиқ қилишни тарафдори хам бўлмаганликлари, балки улар куфр қонунларини мажбурлаб юклаш, хамда фақирликни, қўрқувни, нотинчликни,фахш ва қирғинни,вайронгарчиликни ва душманнинг одамларни устида хукмронлигини тарафдори бўлганлиги хаммага очиқ-ойдин маълум бўлади.
Тезкор исломийга ўхшаган шиорлар билан вахдатгароликка, исломий вохид шўрога мойил бўлишни ўрнига хизбгароликка сиғинаётган ва охир-оқибат махаллий муртад секуляристларга ўхшаш босқинчи кофирларни ва ташқи секулярларни мақсадлари йўлига жойлашган мана бундай мунофиқларни, секулярзадаларни мавжудлиги, қараб турган мусулмонларни ўртасида маълум бир кўринишдаги эътимодсизликни, ишончсизликни вужудга келтирди.
Бу дастадаги мусулмонлар ана ўша музлаб қолган ва вахдатгаро бўлмаган ахзобларга хам, ислом ва уни ахкомларига хам ишонишмайди, шу сабабли улар аллохни шариатидаги қонунларга нисбатан комил эътиқод ва эътимод хосил қилиш учун фақат томошабин бўлиб олишган. Албатта мана бу жараённи орасида мутлақгаро, тажрибаси кам баъзи жамоатлар ва бизларнинг мувозанатсиз, меъзонсиз биродарларимиз хам, мусулмонларнинг мана бу четланишларини, томошабин бўлишларини янада кенгайтиришга сабаб бўлишди, бундан ташқари ёлғончи ва ёлғон ясовчи ахборот воситалари хам бу касалликни янада бўрттириб кўрсатиш орқали мана бу ишончсизликни, четланишни кенгроқ тарқалишига сабаб бўлишди.
Бутун жахон секуляр кофирларини ва махаллий муртад секулярларни ва махаллий мунофиқларни тарғиботларини тузоғига тушиб қолган мусулмонлар бизларнинг онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатгаро харакатимизнинг асл хақиқатини кўришга қодир бўлишмайди, улар бизларнинг мана бу мубораза сайрига рахбарлик қила олмаслигимиздан чўчишади, улар хужумчи секулярист диктаторлик қулагач ва махаллий муртадларни қувиб чиқарилгач ва мунофиқларнинг харакатлари бостирилгач, бизлар қудрат ва хукуматни исломий йўналишга хидоят қила олмаслигимиздан ва аллохни шариатидаги ахкомларни ижро эта олмаслигимиздан қўрқишади.
Мана бу дастадаги мусулмонлар хам садоқатда, ихлосда ва жонини бериб мубораза қилиш даражасида худди бошқа мусулмон биродарларимизга ўхшашади, бу борада хеч қандай шубха йўқ. Аммо улар иккиланиб қолишган, яъни улар айтишадики, бизлар хақиқатда шўрони ва вохид ижмоъни йўлида харакат қиляпмизми? Қудратни қўлга киритганимиздан сўнг шўрони бир четга ташлаб уларнинг ижтиходини ва мазхабини ўрнига ўзимизнинг хос ижтиходимизни юклаб қўймаймизми? Бундан ташқари бу дастадаги мусулмонлар қуйидаги шубхаларга эгадурлар, бизлар секуляр кофирлар ва ташқи босқинчилар билан бирга келишувни имзолаган ва одамларни барча захматларини бекорга йўққа чиқарган ихвонул муслиминнинг адашган шохасидан бўлмиш ихвонул муфсидинга нисбатланган ахзоблардан ёки оли саъуднинг фосид салафийларидан бўлиб қолмаймизми? Яна қайтадан секуляризм динини тор диктаторлигини доирасига тушиб қолиб, илохий ахкомларни ижро қилинишига бўлган умид ва фақирликни, қўрқувни орадан йўқотиш ва фаровонликни, амниятни ижод қилишлик рўёбга чиқмайдиган орзуга айланиб қолмайдими? Ва бундан бошқа яна кўплаб шубхаларга эгадурлар.
(давоми бор……..)