Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.
(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)
(19- қисмат)
Идомайи ин бахсро бо ин хадиси росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба баъди аз танаффуси кутох муваккил мекунемки аз вай пурсида мешавад: ё росулуллох кудом мусалмон бехтар аст? Мефармояд:
« مَنْ سَلِمَ المُسْلِمُونَ مِن لِسَانِهِ وَيَدِهِ »[1]
Онки мусалмонон аз даст ва забони у дар амон бимонанд.
Тўлиди хабар, тахассус аст мисли соири тахассусхо.
То инжо бояд мутаважжих шуда бошемки хабар расоний фан ва тахассус аст ва танхо мутахассисин метавонанд дар он ворид шаванд. Агар мо пазирофтаемки қонунгузорий ва таъйини хуб ва бад, арзиш ва зидди арзиш, қудрат ва хокимият дар тахассуси аллох таоло аст, ва бо мухтас кардани мафохим ва мухтавойи чохоргонайи дин ба дини ислом дасти дигаронро дар ин замина кутох кардаем, ва хар касики чанин иддаойи дошта бошадро дуруғгу медонем; ба хамин тартиб лозим аст дар ин замина хам тобеъи улил амри бошемки қонуни шариати аллох барои чанин тахассуси таъйин карда аст.
Чун тўлиди хабар ек тахассус аст мисли соири тахассусхо. Фарқи ин тахассус бо жаррохийи қалб ва жаррохийи мағз ва ғейрих дар ин астки ин тахассус даруни инсонхо ва афкор ва ақоиди инсонхоро дармон ё олуда мекунадки, бисёр дақиқтар, ва хатарноктар аз садама задан ба жисми инсонхост.
Холо касб ё тўлиди ин ахбор хам ба хамин содагихо нест ва хаммайи ахбор ва иттилоат дар ек даража ва радиф нестанд. Замоники хукумат ё созмони иттилоатий, ё хатто ширкати тижорий аснод ва мадорикишро табақа банди мекунад мехохад ба ин шикл нақшахо, барномахо, рувияхойи корий, нуқоти заъаф ва қувват, вазиати нийрухо, имконот ва мақдуроти созмонийи худишро аз руқабойи хорижий ва авомили нуфузийи онхо дар амон нигах дорад.
Дар ин сурат мешавад гуфтки хукуматхо ва созмонхо ва ширкатхойи мухталиф хар кудом жихати хифзи манофеъи мусбат ё манфийи худишон доройи ек сери ахбор ва иттилоати хастандки ба хар шевайи мумкин саъй доранд бо тартиботи хифозатийи хосси аз онхо мухофизат кунанд.
Ин ахбор ва иттилоатийки ба сурати санад дар омаданд жузви доройихойи мухим ва бо арзиши хар хукумат ва созмон ва ширкати хастанд, ва комилан қобили қабул астки аз хар чизи геронқиймат ва бо арзиш бояд мухофизат кард. Чун аз даст додани ин ахбор ва иттилоат дар мовориди заработи жуброн нопазирий бар манофеъ ва хатто асос ва мовжудияти хукумат, созмон ва ширкатхо ворид мекунад.
Масалан дар ширкати тўлиди одомси табиий дар Курдистон формули тўлид, еки аз сармояхойи арзишманди ин ширкати иқтисодий махсуб мешуд, аммо лов рафтани ин формул тавассути еки аз аъзойи дохилий садамоти сангиний ба ин ширкати бузурги иқтисодий ворид кард.
Дар ин сурат заруроти хифзи назм ва амнияти умумийи жомеъа ва пешбурди сахихи барномахо иқтизо дорадки бо хар омили дохилий ё хорижийки махалли ин амнияти умумий бошад бархурди муносиби сурат гирад. Ва еки аз вазоифи масъулини “ се абзор” ин астки барои тақвияти ихсоси амнияти умумий дар жомеъайи муслимин иқдомоти лозимро анжом бидиханд.
Фош кардани ахбор ва асрори махрамонайи шахсий ва гурухий ва жамоатий ва ширкатий ва созмоний ва хукуматий ва ғейрих дар воқеъ еки аз авомили ихлол дар амният махсуб мешавадки бо шуорхойи дуруғин ва фарибандайи озодийи баён ва озодийи матбуот ва …… наметавон ин зулми ошкорро лопушоний кард; инхо ба нисбатхойи мухталифи хатти қирмизхойи хар жомеъайи хастанд чи мусалмон ва чи ғейри мусалмон.
Мушаххас аст, мухофизат аз чизхойи арзишманд назди хар шахс, гурух, созмон, ширкати иқтисодий, қовм ва хукуматий амри оддий ва қобили хазм аст, ва табиий астки қабул дошта бошем хамчунонки мо аз ахбор ва иттилоат ва асноди худ мухофизат мекунем мухолифин хам чанин кориро анжом бидиханд ва хамчунонки мо мехохем онхоро гул бизанем ва ба иттилоат ва ахбори онхо нуфуз карда ва дар аваз монеъи дастрасийи онхо ба ахбор ахноди худ бошем онхо хам дар пейи чанин таррохихойи бошанд.
Дар истелох ин даста аз ахбор ва иттилоатро тахти унвони “иттилоати махрамона” ё “асноди табақа банди шуда” ё “ахбори бисёр хассос” ва ғейрих ном бурданд.
(идома дорад……..)
[1] متفق عليه/ بخاری10 – مسلم 40