Рахбарият дар дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(2- қисмат)
ذَلِکُمُ اللَّهُ رَبِّی عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ
Чанин довари, худо астки парвардигори ман аст ва ман баду пушт мебандам,
وَإِلَیْهِ أُنِیبُ» (شوری/10).
Ва ба ( қонуни шариати) у мурожаъа мекунам.
Дар ин сурат се шарт ( мўъмин будан+ хукм кардан ва хокимият бар асоси қонуни шариати аллох+ додгох жихати қазоватки фақат қуръон ва суннат бошад) аз хам жудо шудани нестанд, ва касики бихохад еки аз ин се шартро жудо кунад аз у пазирофта намешавад, чун дасткорий кардан дар шурути астки аллох таоло барои рахбарият қарор дода аст.
Агар бар асари таблиғоти уламойи суъ дарборий ва дағалбозий ва адохо ва далғак бозийхойи шибхи исломийи тоғутхойики бар асоси еки аз мазохиби дини секуляризм бар муслимин хокимият мекунанд барои шахс шак ва шубхайи дар кофар будани ин тоғутхо вужуд дошта бошад, аммо хеч мусалмони шак надорадки шурути дувум ва севум дар ин тоғутхо вужуд надорад. Чун на бар асоси қуръон ва суннат хукм мекунанд ва на дар хенгоми мушкилот ба қазовати додгохи ислом яъни қуръон ва суннат мурожаъа мекунанд, балки хам возих ва ошкоро иддаойи секуляризм ва демокрасий доранд ва бар асоси қавонини секуляристий хукм мекунанд ва хам дар хенгоми мушкилот ба хамин қавонин ва демокрасийи секуляристий ва арбобони тоғути секуляри жахоний ва мантақаийки доранд мурожаъа мекунанд.
Дар хамин ибтидойи амр хар мусалмони огохи мутаважжих мешавадки сарзамини тахти хокимияти инхо ” дорул ислом” нест, чун манот ва меъёр ва маллоки ” дорул ислом” будан сарзамини ” қонун ва хукм” астки ошкоро тавассути ин тоғутхо ” қонун ва хукми” шариати аллох кинор зада шуда ва ” қонун ва хукми” секуляристий хоким шуда аст.
Дастайи аз ин дажжолони дарборий, касони хастандки пушти сари муллойи бечорайи масжидики ба назаришон доройи ақоиди суфиёна аст ё вобаста ба фалон жамоат ва жараёни исломий аст намоз намехонанд ва ба имомати у дар масжид эътироф намекунанд, аммо ба рахбарияти ек тоғути секуляр бар жомеъа эътироф мекунанд, ва ин тоғути секулярро валийи амр ва имоми худишон медонанд, ва бо хар мусалмони шариатгаройики мухолифи ин валийи амр ва рахбаришон бошад душманий ва мухолифат мекунанд.
Ин уламоёни дарборий валийи амрро танхо аз лахози луғавий ба маънийи ” сохиби хукм” баррасий мекунанд ва ба он се шарти аллох таоло хеч ишорайи надоранд, мисли касоники салотро танхо аз лахози луғавий ба маънийи “дуо” баррасий карданд ва аз нигохи шаръий ба он нигох накарданд ва ба хамин содагий иқомайи намоз ба ин сабки муслиминро тарк карданд.
Ин муллохойи дарборий ба мардум чанин мефахмонандки ” сохиби хукм” яъни валийи амр ва бояд аз вай итоат шавад, холо мухим нест ин сохиби хукм кофари бошадки бар асоси қавонини куфрий хукм мекунад; мухим ин астки ” сохиби хукм” аст. Ин яъни китмони оёт ва шурути аллох ва тахрифи мабонийи шариати аллох ба нафъи тавоғит .
-Дар ин нигариши фосид агар кофари мисли режими сехюнистий сарзамини муслиминро ишғол кард ва ахкоми хосси худишро бар муслимин тахмил кард ” сохиби хукм” аст ва бояд аз чанин сохиби амри итоат шавад хамчунонки иддайи хамин корро мекунанд ва хатто дар артеши режими ишғолгари фаластин гордонхойи мусаллах ташкил доданд ва хатто намоз хам мехонанд ва борхо амсоли судайс гуфтандки қуддус масалайи дохилийи режими сехюнистий аст ва рабти ба дигарон надорад.
-Дар ин нигариши фосид ишғолгарони коммунисти чиний ( хитой) дар Туркистони шарқий ва ғейрих ” сохиби хукм” ва валийи амр хастанд хар чанд куффори бошандки ба хукми куфрий хокимият кунанд.
-Дар ин нигариши фосид тамоми тоғутхойи жахон валийи амр хастанд ва бояд аз онхо итоат шавад хатто агар мужрийи қавонини шариати аллох набошанд модомики ижоза медиханд намоз бихонем ва масжид ва азон вужуд дорад кофий аст!
(идома дорад……..)