Усули хоким бар равобити бейни дорул ислом бо дорул куфр.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(2- қисм)
Дар ин сурат ” хукумат” қудрати созмон ёфта ва мунсажим астки еки аз ин қолибхоро барои худиш интихоб карда ва қавонини хос мутаносиб бо ақоидишро нез дар ин қолибхо рехта аст ва бо ин находхойи мухталифики дар ихтиёр дорад хам тадбир мекунад ва сиёсатхо ва рахбурдхоро мушаххас мекунад ва хам ба рафторхойи ижтимоий жихат медихад ва бар ин рафторхо назорат мекунад ва мутобиқ бо қавонини хоким бар жомеъа амр ва нахий мекунад.
Нуктайи хийли мухим ва асосий ин астки мохияти тамоми хукуматхо хам мубтани бар итоат ва фармонбурдорий астки маъни ва мафхуми севуми дин аст баъди аз қудрати хукуматий ва қонун ва барнома. Холо агар мардум аз қавонин итоат накарданд хукумат бо қудрати хукуматий ва низомийки дар ихтиёр дорад мардумро мужозот мекунад ва онхоро бо зури аслаха мажбур мекунадки дар масирики қонуни асосийи жомеъа таъйин карда харакат кунанд. Инхам маъни ва мафхуми чохоруми динки мужозот кардан ва подош додан аст.
Ин хокимияти довлати исломий дар дорул ислом аз коноли хукумат ва находхойи ижтиходпазир ва мутағаййирики дар ихтиёр дорад ва метавонанд худро мутаносиб бо ниёзхо ва замон ва макон татбиқ диханд, се коргарди асосий дар жомеъа дорад:
أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ -1
( аз бейн бурдани гурснагий ва таъмини рифохи иқтисодийи дорул ислом). Ин коргарди собити иқтисодийи довлати исломий астки маъмулан расидан ба он холати тадрижий дорад, аммо инки чи системи мутаносиб бо ” вазъи мовжуд” ва ” ниёзхойи руз” метавонад ин асосро пиёда кунад мутағаййир аст ва наметавон шикл ва қолиб ва сохтори вохидиро барои хамиша ва хамма жо тўвсия кард. Дар инжо масалан метавон мисли қолибхойи хукуматий, қолиби системхо ва равишхойи иқтисодийро бо хам муқояса кард аммо аз жихати мухтавоий на. Зеро мухтавойики дар ин системхо рехта мешавад жудоий аз қавонини хоким бар жомеъа ва ахдофи хокимиятхо нест.
وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ-2
( аз бейн бурдани тарс ва таъмини амнияти аъзойи дорул ислом) ин хам коргарди собити амниятийи довлати исломий астки ба сурати инқилобийи худишро нишон медихад, аммо инки дар ” вазъи мовжуд” ва бар асоси ” ниёзхойи руз” чигуна ва бо чи абзорхойи метавон амнияти дорул исломро дар шикли калон ва фардийи он таъмин кард мутағаййир ва инъитоф пазир аст.
فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ
( фарохам кардан ва тасхили заминахойи комилан озод ” ибодатуллохи таоло” барои аъзойи дорул ислом)
« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ »« وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ »
Ахдоф миён муддатий жихати бастарсозий ва хидоятгарий дар дорул ислом барои ибодоти озодонайи аллох таоло дар тамоми абъоди ибодат аст. Ибодат хам яъни хар чизи даруний ё зохирийки аллох таоло ба он рози бошад мисли ибодатхойи эътиқодий ( иймон ба аллох ва малоика ва китобхойи қаблий ва қуръон ва қонуни шариати аллох ва қиёмат ва қазо ва қадар ва …….), қалбий ( ховф ва рижоъ – бим ва умид- тарс ва валоъ, буғз, кина ва …….) забоний (дуо, даъват, тасбех ва даъват , амр ба маъруф ва нахий аз мункар……) , баданий ( намоз,хижрат, жиход, руза, кор, хаж, татбиқи худудуллохи таоло ва …..), молий ( закот, инфоқ ва …..). дар инжо
«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»
Хадафи боланд муддат ва ғоийи хокимият дар дорул ислом аст ва масоили иқтисодий ва амниятий абзорхойи жихати расидан ба ин хадафи нахоий дар дунё хастандки хадафи хилқати инсон ва жин хам хаст:
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ (ذاریات/56)
Ман жинхо ва инсонхоро жуз барои парастиши худ наёфаридам.
(идома дорад………)