Усули хоким бар равобити бейни дорул ислом бо дорул куфр.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(5- қисмат)
أُمِرْتُ أَن أُقاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَن لا إِلهَ إِلاَّ اللَّه وأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ، ويُقِيمُوا الصَّلاةَ، وَيُؤْتُوا الزَّكاةَ، فَإِذا فَعَلوا ذلكَ، عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وأَمْوَالَهم إِلاَّ بحَقِّ الإِسلامِ، وحِسابُهُمْ عَلى اللَّهِ [1]
Ба ман амр шуда астки бо мардум бижангам то инки шаходат бидиханд ба вахдонияти худованд “ла илаха иллаллох” , ва рисолати пайғамбар “Мухаммад росулуллох”, ва намоз бапо доранд, ва закотро бипардозанд. Пас хар гох чанин карданд, хун ва молишон аз нохияйи ман мухтарам ва мухофизат шуда аст. Магар инки кори анжом бидихандки ислом, кушта шудан ва тасохуби амволишонро хақ дониста бошад ( масалан муртакиби қатл ё дузди ё иртидод ва ……шаванд) ва хисоби инхо бо худост.
Аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам пурсида шуд хаққи ислом чист? Ва касоники хаққишон аст хунишон рехта шавад чи касони хастанд?
قِيلَ: وَمَا حَقُّهَا؟ قَالَ: «زِنًى بَعْدَ إِحْصَانٍ، أَوْ كُفْرٌ بَعْدَ إِسْلَامٍ، أَوْ قَتْلُ نَفْسٍ، فَيُقْتَلُ بِهِ [2]
Фармуд: касики зинойи мухсина бикунад, ё муртад бишавад ва аз ислом баргардад, ва ё инки касиро кушта бошадки; дар ин сурат кушта мешавад. Ё дар жойи дигари бо хамин мазмун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
لا يَحِلُّ دَمُ امْرِئٍ مُسْلِمٍ، يَشْهَدُ أنْ لا إلَهَ إلَّا اللَّهُ وأَنِّي رَسولُ اللَّهِ، إلَّا بإحْدَى ثَلاثٍ: النَّفْسُ بالنَّفْسِ، والثَّيِّبُ الزَّانِي، والمارِقُ مِنَ الدِّينِ التَّارِكُ لِلْجَماعَةِ.[3]
Шиъаёни жаъфарий хам тибқи ривоятики аз имоми Сажжод рохимахуллох нақл кардан нишон медихадки даъват бояд аз тўвхид шуруъ шавад. Яъни доий бояд ибтидо торхойи анкабути ва хурофийи ширкро дар зехни куффор бо даъват ба тўвхид ва ягона парастий пора созад ва сипас ахкоми динро арза намояд. .[4]
Холо ин даъватики бояд жахоний шавад ва бисёри аз хитобхойи он тамоми инсонхо аст ва гох бо ” я айюхан насу” ва “я бани адам” шуруъ мешавад, ва ин хидоят хам шомили “нас” ва “аъламин” [5]
мешавад ва жахоний аст ва ба қовм ва макони хосси таъаллуқ надорад, ва ин “даъват” ва дин бояд бар тамоми “куффори шишгонайи ошкор” ва куффори пинхони дохилий ва бовархойи ғалати онхо мусаллат шавад ва заминро аз хокимияти ин куффор пок кунад хамиша бар асоси сулх аст ё жанг? Ба иборати дигар, жихати , басати дини тўвхидий ва пок кардани замин аз хокимияти ширк ва фасод ва тахкими қонуни шариати аллох жанг исолат дорад ё даъват ё сулх?
Бояд дар назар дошта бошем масалайи озодсозийи инсонхо аз тасаллути “куффори шишгона” йи ошкор ва таблиғи ислом дар миёни ин инсонхо бо тахаммули ақида ексон нест. Дар ислом ғейри аз секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) каси мажбур ба тарки дини худ намешавад ва тахаммули ақидайи бар ғейри аз секуляристхо вужуд надорад.
Дар ин сурат даъват ва таблиғ асл аст на жанг ё сулх, даъват хамиша буда ва хохад буд, фақат равиш ва услуби он фарқ мекунад. Дар кул, жанг вақти ба вужуд меоядки даъват, музокара ва дипломосий корсозий надошта бошад. Асли даъват хам бар хўвли михвари таблиғи “исломи комил” мечархад. Яъни баъди аз куфр ба тоғут ( ла илаха) ва иймон ба аллох ( иллаллох) аз коноли “Мухаммадан росулуллох” касоники ухдадори таблиғи дини аллох мешаванд бояд тамоми исломро таблиғ ва “амал”ий кунанд на бахши аз онро. Исломи комилро таблиғ ва “амалий” кунанд на исломи ноқисро.
(идома дорад……..)
[1] البخاري (1399)، ومسلم (20)
[2] أخرجه البخاري (392)، وأبو داود (2641)، والترمذي (2608)، والنسائي (3966)، وأحمد (13056) بنحوه، والطبراني في ((المعجم الأوسط)) (3221) باختلاف يسير
[3] بخاری6878
[4] ابوالفضل شکوری ، فقه سیاسی اسلام ( اصول سیاست خارجی ) ، قم ، نشر حر 1361 ، ج 2 ، ص 368
[5]آیات مانند: بقره / ۱۸۵و ۱۸۷، آل عمران، ۱۳۸، ابراهیم / ۱ و ۵۲، نحل / ۴۴، کهف / ۵۴، جاثیه / ۲۰، زمر / ۴۱، حشر / ۲۱، انعام / ۹۰، یوسف/ ۱۰۴، ص / ۸۷، قلم/ ۵۲ و تکویر / ۲۷، انعام / ۱۹ و اعراف/ ۱۵۸٫