سَوال: خَوارِج خُدانِی بَدتَرِین مَخلوُقاتِی اِیمَسمِی، مُسُلمانلَر اوُچُون اوُلَرنِی اوُلدِیرِیش اَصلِی کافِرلَر وَ طاغوُت توُزُوملَرِیدَن کوُرَه مُقَدَّمراق اِیمَسمِی؟
(1 – قیسم)
جَواب: اَصلِیدَه مَنَه بُو “خَوارِج” دِیگن اِصطِلاحنِی دُشمَنگه حِذمَت قِیلَیاتگن رُوحِی جَنگلَرنِی آلِیب بارُوچِیلَر تامانِیدَن حَقارَت، لَقَب صِیفَتِیدَه اِیشلَتِیلَدِی وَ اوُتگن یِیللَر دَوامِیدَه مِینگلَب مُسُلمانلَر شُو سَبَبلِی ناحَق اوُلدِیرِیلگن وَ حاضِردَه هَم اوُلدِیرِیلیَپتِی؛ مَنَه بُو اِصطِلاحدَن ناتوُغرِی حُلاصَه چِیقَرِیش سَبَبلِی مُسُلمانلَرنِی قانِی توُکِیلگن، اَگر اوُلدِیرِیلگن هَر بِیر مُسُلمان اوُچُون دُنیا نابوُد بوُلَدِیگن بوُلسَه، اَلله نِی نَزدِیدَه یِینگِیلراق وَ آسانراقدِیر، بِیر مُسُلماننِی قانِینِی قَدرِی دُنیادَن هَم یوُقارِیراق توُرَدِی:
لزوالُ الدنيا أهونُ على اللهِ مِنْ قتلِ رجلٍ مسلمٍ [1] یا «لزوالُ الدُّنيا أهونُ على اللهِ من قتلِ مؤمنٍ بغيرِ حقٍّ».
رَسُول الله صلی الله علیه وسلم باشقَه بِیر جایدَه کَعبَه گه خِطاب قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:
لَلْمؤمنُ أعظَمُ حُرمَةً عِندَ اللّه ِ مِنكِ، إنَّ اللّه َ حَرَّمَ مِنكِ واحِدَةً، وحَرَّمَ مِنَ المُؤمِنِ ثَلاثا: دَمَهُ ومالَهُ وأن يُظَنَّ بِهِ ظَنَّ السَّوءِ[2]
مُؤمِن کِیشِی اَلله نِی نَزدِیدَه سِیندَن کوُرَه هَم حُرمَتلِیراقدِیر؛ چوُنکِی اَلله سِیندَن فَقَط بِیر نَرسَه نِی حَرام قِیلگن،مُؤمِن کِیشِیدَن اِیسَه اوُچتَه نَرسَه نِی: مالِینِی، جانِینِی، اوُندَن یامان گوُمان قِیلِیشنِی.
رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی: لو أنَّ أَهلَ السَّماءِ وأَهلَ الأرضِ اشترَكوا في دمِ مؤمنٍ لأَكبَّهمُ اللَّهُ في النَّارِ.[3] اَگر آسمان وَ یِیر اَهلِی مُؤمِننِی قانِینِی توُکِیشدَه قَتنَشسَه، اَلله تَعالی اوُلَرنِی هَمَّه سِینِی جَهَنَّمنِی آلاوِیگه اَغدَرِیب تَشلَیدِی؛ شوُنگه قَرَمَسدَن نَجدِی حِزبلَر وَ باشقَه اِسلامِی ساددَه اَخماق کِیشِیلَرنِینگ اَلدَنِیب اوُتِیرگنِینِی کوُرَمِیز، مَنَه شوُنچَه بوُتوُن سِکوُلار کافِرلَرِی وَ مَحَلِّی مُرتَد طاغوُتلَر وَ اِیچکِی مُنافِقلَر توُدَه سِی تِیشِیدَن- تِیرناغِیگه چَه قوُراللَنگن حالدَه مُؤمِنلَرنِی قَرشِیسِیدَه صَفگه تِیزِیلِیب آلِیشگن بِیر پَیتدَه، اوُلَر مَنَه بُو باسقِینچِی اَصلِی کافِرلَرگه وَ اوُلَرنِی اِیچکِی جِنایَتکار مُتَّحِدلَرِیگه آرقَه قِیلِیب آلِیب، مُشرِک وَ رافِضِی، خَوارِج وَ ناصِبِی دِیگن بَهانَه لَر بِیلَن اوُزلَرِیگه مُخالِف بوُلگن مُؤمِنلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیش بِیلَن مَشغُولدِیرلَر، مُؤمِن کِیشِینِی ناحَق اوُلدِیرِیشنِی اَصلِی کافِرلَر وَ مُرتَدلَرگه قَرشِی جِهاد قِیلِیشدَن کوُرَه یوُقارِی عِبادَت، دِیب حِسابلَشَدِی.
بِیرِینچِی بوُلِیب اَصلِی کافِرلَرگه وَ سِکوُلار توُزُومگه وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلگن وَ نَجدِی دَولَه جَماعَتِی اوُنِی هَممَنهَجِی، هَمفِکرِی هَم بُولگن، اَمّا نَجدِیَتنِی صادِقلِیک بِیلَن طَتبِیق قِیلِیش مَسَلَه سِیدَه دَولَه جَماعَتِی بِیلَن بِیر قَنچَه کِلامِیتر فَرقِی بوُلگن نَحدِی جاهِل بِیر کِیشِی اَیتدِیکِی: “اَجرِی کَتتَه راغِینِی تَنلَدِیک! چُونکِی اَگر توُزُومگه قَرشِی جَنگدَه اوُلدِیرِیلسَک بِیر شَهِیدنِی اَجرِیگه اِیگه بوُلَمِیز، اَمّا اَگر داعِشگه قَرشِی جَنگدَه اوُلدِیرِیلسَک اِیککِی شَهِیدنِی اَجرِیگه اِیگه بُولَمِیز!!” بِیر نِیچَه یِیللَر آلدِین مَنَه بُو سُوزلَرنِی جَیشُ الاِسلامنِی گوُرُوهِینِی رَهبَرِی زَهران عَلوُش نَجدِی اَیتگن اِیدِی، چِیچِینلِیک رَمَضان قادِیراوگه اوُحشَگن خائِن هَم اوُزِینِی چِیچِین مُسُلمانلَرِیگه قِیلگن خِیانَتِینِی اَساسلَش وَ راسسِیَه گه قِیلَیاتگن حِذمَتِینِی صُوفِیلَرنِی حِمایَه قِیلِیش نِقابِی بِیلَن یَشِیرِیش اوُچُون نَجدِیلَرنِی اوُلدِیرِیشگه قَسَم اِیچَدِی.
مَنَه بُو اَهلِی سُنَّتنِی قِیلمَگن گوُناهِی سَبَبلِی ناصِبِی دِیگن بَهانَه بِیلَن قَتلِی عام قِیلگن غوُلُّات وَ اَنگلِیز شِیعَه لَرِینِی اَخماقگرچِیلِیگِی وَ اِیران دارُ الاِسلامِیگه حَملَه قِیلِیشلَرِی وَ باسقِینچِی اَصلِی کافِرلَرنِی بِیر چِیتگه سُورِیب قوُیِیشلَرِی وَ اَمِیرِکَه لِیک مُتَحَجِّر سُنِّیلَرنِی، غوُلّاتنِی، توُرلِی- هِیل اِسلامِی مَذهَبلَرنِی آرَسِیدَگِی جاهِللَرنِی اوُزلَرِینِینگ بِیر- بِیرلَرِیگه یا شِیعَه جَعفَرِیلَرِیگه نِسبَتاً خِیانَتلَرِینِی، جِنایَتلَرِینِی اَساسلَش اوُچُون قِیلَیاتگن اَخماقگرچِیلِیگِی بوُلَدِی؛ شُو سَبَبلِی هَم مُفَصِّل صُورَتدَه خَوارِجلَرنِی نَوعلَرِینِی( اوُلَرنِی آرَسِیدَگِی مُسُلمان اَهلِی بَغِی حِسابلَنَدِی) توُشوُنتِیرماقچِیمِیز.
(دوامی بار……)
[1] الألباني، صحيح الجامع 5077
[2] رواه البيهقي في «شعب الإيمان» (5/296) (6706)، الألباني في «سلسلة الأحاديث الصحيحة» (3420)./ تنبيه الخواطر ج 1 ص 52 .
[3] صحيح الترمذي
