Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(57- қисмат)
وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ (آل عمران/7)
Росихон ( ва собит қадамон) дар илм мегуянд: мо ба хамма онхо иймон дорем хамма аз суйи худойи мо аст. Ва жузъ сохибони ақл мутазаккир намешаванд. Ин вокуниши илми ахли ла илаха иллаллох ба тамоми қонуни шариати аллох ва тамоми он ахком ва қавонини астки аз тарафи аллох нозил шуда аст. Ва инон ахли илм ва собит қадамони дар илм хастанд ва кори хам ба пиру ва жавон ва босавод ва бесавод ва зан ва мард надорад.
Холо возих ва ровшан астки он илмики аз он сухбат мешавад танхо “ ла илаха – иллаллох” ва хамон чизи астки тамоми пайғамбарон барои он омаданд:
وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِی کُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُواْ اللّهَ وَاجْتَنِبُواْ الطَّاغُوتَ» (نحل/36)
Мо ба миёни хар миллати пайғамбариро фристодаем ( ва мухтавойи даъвати хамма пайғамбарон ин буда аст) ки худоро бипарастид ва аз тоғут дури кунид.
Барои хамин астки мефармояд:
فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَیُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ (بقره/256)
Банобарин касики аз тоғут нофармони кунад ва ба тоғут куфр кунад ва ба худо иймон биёварад, ба мохкамтарин дастовез дар овихта аст аслан гусихтан надорад. Ва ба хаммайи муслимин амр мекунадки:
فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19)
Бидонки қатъан хеч маъбуд ва илохи жузъ аллох вужуд надорад. Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам дар хамун ибтидоъйи амр мефармуд:
يَا أَيُّهَا النَّاسُ، قُولُوا: لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ تُفْلِحُوا
Эй мардум! Бигуйид: “ ла илаха иллаллох “ то ростгор шавид.
Ба унвони мисол мо дар гуфтагуйи касоники ин илми “ ла илаха иллаллох” бо онон дода шуда аст ва ононики ба онон дода нашуда аст мисолхойи зиёдийро дар қуръон метавонем пейдо кунем мисли:
وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذَا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قَالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مَاذَا قَالَ آنِفًا أُولَئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ (قتال:محمد/16)
Дар миёни онхо касони хастандки ба суханонит гуш фаро медиханд, аммо хенгомики аз назди ту берун мераванд, ба касоники худо бадишон илм ва дониш бахшида шуда аст, мегуянд: ин мард алъон чи гуфт?. Онон касонияндки худованд бар дилишон мухр находа аст( яъни кофаран чи пинхониш боше ё ошкориш) , ва аз хавохо ва хавасхойишон пейравий мекунанд.
Холо возих ва ровшан астки он илмики аллох таоло дар миёни садхо ва балки хазорон илми дигари дар увлавият қарориш дода аст ва паёми тамоми пайғамбарон дар тули торих ва рисолати охарин фристода буда чист? Бо ин тўвзихики аллох дар мовриди илм ва сохибони илм медихад ба сурати хисрий мефармоянд:
إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28)
Танхо бандагони олим, аз худо, тарс доранд.
Алъон дигар мушаххас шудки он илмики бояд бу муслимин босавод ва бесавод, зан ва мард, пир ва жавоники танхо аз саломати ақлий ва равоний бархурдоранд бояд дода боше чи чизи аст? Бале, ин хамон куфр ба тоғут ва иймон ба аллох, ё :
فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ(محمد/19)
قُولُوا:لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ تُفْلِحُوا،
“ ла илаха”( куфр ба тоғут) ва “ иллаллох” ( ийяка наъбуду ва ийяка настаъин) аст, бале хамин аст. Хамин. Харки ба хаммайи он иймон овард
«آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا»
Ин каси астки ба он илм дода шуда аст: улул илм ва олим аст, хар чандки комилан бесавод бошад мисли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё аксари қотиъи сахоба, ва агар ба хамма он иймон наёвард жохил ва нафахм аст хар чандки мисли Абу Жахл аз босаводтарин афроди жомеъа ва аз докторхо ва профессорхойи жомеъа хам бошад.
Хуб холо аллох таоло ба хамма амр карда астки бояд ин илмро қабли аз хар илми касб кунем:
فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19)
Аммо хаммайи мардум аввалан мумкин аст арабий балад набошанд ва сониян имкони ин бароишон нестки махалли худишонро тарк кунанд ва бираванд ёдиш бигиранд, дар чанин холати иддайи аз мардуми хамон махал бояд бираванд ва инро ёд бигиранд:
وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ (توبه/122)
Мўъминон хаммаги наметавонанд берун бираванд. Боядки аз хар қовм ва қабилайи, иддайи бираванд то дар дин фахм пейдо кунанд, ва хенгомики ба суйи қовм ва қабила худ баргаштанд ононро битарсонанд то хазар кунанд, эхтиёт кунан ва хушёр бошанд.
(идома дорад………)