Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(58-қисмат)
Ин афроди хамки аз миёни қовм ва қабилайи худишон барои фахми дин рафтанд ва онро фахм карданд бояд инро ба забони мардуми худишонки мефахманиш ёд бидиханд:
وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ لَهُمْ (ابراهیم/4)
Мо хеч пайғамбариро нафристодаем магар инки ба забони қовми худиш, то барои онон ( ахкоми илохийро) ровшан кунад. Ва бояд барои хамзабонхо ва ақвоми худишон тури ровшаниш кунанд “ лиюбаййина лахум” хаминтурики метавонанд баччахойи худишонро бишносанд интури росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва қонуни шариати аллох бароишон ровшан ва ошкор ва бидуни ибхом ва шак ва шубха бошад:
: یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ (بقره/146)
Ин хамон чизи астки мо ба табаъият аз тамоми пайғамбарон ва ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бояд ба унвони е пеш шарти вахдати огохона, хадафманд ва харакатий ёд бидихемки умумий аст ва зан ва мард ва пир ва жавон ва босавод ва бесавод намешносад. Бале, ба сабки пайғамбарон ва ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васалламки, ба хужжати набавий шинохта шуда аст. Ба сабки ишон на сабкхойи дигар. Барои хамин аст мо дарсхойи муқаддамотимонро ба забони сода ва бидуни такаллуф аз дин чист? Жохилият чист? Тоғут чист? Ислом чист ва мусалмон кист? ва душманшиносий шаръий шуруъ кардем то ба ин мархала расидем.
Бо тей кардани ин муфаддамот, ва дар дувумин қадам, қиёматшиносий мухимтарин ва калидитарин иқдом ва огохий астки бояд барои муслимин ровшан ва ошкор бишавад. Мо хануз дар омузиши иймон хастем қабли аз омузиш ва ёддехи қуръон, ва ин мархалайи бисёр мухим ва асосий аст. Шухм задан ва омода созийи замина барои инки муносиб бишавад барои кошти базри солим. Ин мархала омодасози қалб аст барои пазириши
«آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا».
Танхо бо гузарондани ин мархала астки татбиқ ва амалий кардани қавонини ижроий ва дунёвийи шариат бидуни кучактарин фишор ва ижбори, ба сурати довталабона ва муштоқона, сахл ва осон мешавад.
.إِنَّمَا کَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِینَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ أَن یَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (نور/51)
Мўъминон хенгомики ба суйи худо ва пайғамбариш фаро хонда шаванд то миёни онон довари кунад, суханониш танхо ин астки мегуянд: шанидем ва итоат кардем! Ва ростгорони воқеий ишонанд.
Аз Жундуб ибни Абдуллох бажалий розиаллоху анху ривоятики мефармояд:
: كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا[1].
Мо дар замони пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам новжавон будем(хул ва хуши болиғ шудан), қабли аз инки қуръонро ёд бигирем иймонро ёд гирифтем; ба дунболи он қуръонро омухтем ва бо омухтани қуръон иймони мо бештар мешуд.
Хамчунин ибни Журайж ривоят мекунадки Юсуф ибни Мохак гуфт: пеши уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо будемки ногахон марди Ироқий омад ва гуфт: кудом новъи кафан бехтар аст? Оиша гуфт рахм бар ту бод! Туро чи зиёни мерасонад ( хар новъи кафаники бошад) гуфт: эй уммул мўъминин мусхаф ( қуръони) худро ба ман нишон биде, уммул мўъминин гуфт: туро чи зарар мерасонадки кудом ояро қаблан ( ё баъадтар ) бихони, ончи аввал нозил шуда, сурайи аз сурахойи муфассал будаки дар он аз бехишт ва жаханнам ёд шуда аст, то мардум ба ислом руйи оваранд, онгох оёти халол ва харом нозил шуд ва агар аввал ин чиз нозил мешуд: шароб нанушид, мегуфтанд: мо харгиз шаробро тарк намекунем. Ва агар нозил мешуд: зино накунид,мегуфтанд: мо харгиз зиноро тарк намекунем. Ин оя дар Макка бар Мухаммад нозил шуда ва дар он замон ман духтараки хурдсол будамки бози мекардам.
(идома дорад……..)
[1]السنن ابن ماجه، أخرجه إبن ماجه و غيره