Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(68- қисмат)
«وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا»(حجرات/9)
Хар гох ду гурухи аз мўъминон бо хам ба жанг пардохтанд, дар миёни онон сулх барқарор созид.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам замоники амр ба жиход мекунад амр ба жамоатро қабли аз хамма меоварад:
«وَأَنَا آمُرُكُمْ بِخَمْسٍ اللَّهُ أَمَرَنِي بِهِنَّ: بِالْجَمَاعَةِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَالْهِجْرَةِ وَالْجِهَادِ»
Шуморо ба панж чиз амр мекунам, чизхоики худованд маро бидонхо амр карда аст; ба жамоат, ба гуш ба фармон будани амир, итоат аз амир, ба хижрат ва жиход дар рохи худо”.
Холо икромоти вохид ва жамоати вохид ва имоми вохид вужуд надошта бошад, ба жойиш, рахбарон ва даъватгарони гумрох
«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»
Доиёни мардумро ба суйи дарвозахойи жаханнам фаро мехонанд, ва мисли муслимин хастанд бо адабиёти исломий мисли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам сухбат мекунанд:
«هُمْ قَوْمٌ مِنْ جِلْدَتِنَا، يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا»
Онон аз мо хастанд ва ба забони мо сухан мегуяндки
«مَنْ أَجَابَهُمْ إِلَيْهَا قَذَفُوهُ فِيهَا»
Касики ононро ижобат кунад, уро дар оташ меандозанд; дар ин сурат чи бояд кард? Бояд аз хаммайи ин
«أَئِمَّةً مُضِلِّينَ» و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»
дури кард.
. فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا[1]
“ дар он сурат, аз хаммайи он гуруххо , дури кун.”
Ингор росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои имрузи мо сухбат карда аст, ва барои имрузи мо нусха пичида астки дар бархурд бо шўрохойи кучак ва умматхо ва жамоатхойи кучакики тамоюли ба вахдат ва пейвастан ба шўрохойи бузургтар, ва харакат ба самт ва суйи уммати вохида ва жамоати вохидаро надоранд ва масири тафарруқ ва саргардони ва гумрохиро ба пеш мераванд читури бояд бархурд кунем.
Дар чанин мовқеъиятхойи муслимин бояд нигох кунанд бибинанд кудом жараён ба самт ва суйи ташкили шўрохойи бузургтар ва хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хатто хукумати бадили изтирорийи исломий ва ташкили уммати вохида ва жамоати вохида харакат мекунад, ва ин жараён такомулиро мисли ек амонат хамл мекунад ва барояш жиход ва қитол мекунад бояд ба он мулхақ бишавад, хатто агар амири ин шўро хам шахси фожир бошад
«الْجِهَادُ مَاضٍ مَعَ الْبَرِّ وَالْفَاجِرِ»
Мухим ин астки дар он масир харакат ба самт ва суйи хадафи вохиди муслимин бошад; ва бидуни шак дар хар асри чанин жараёноти вожуд доранд, танхо кофие бидуни таъассуб ва кина ва бо нигариши шаръий нигох кард:
وَاتَّبِعْ سَبِيلَ مَنْ أَنَابَ إِلَيَّ (لقمان/ 15)
“ва рохи касониро ба пеш гирки ба жониби манру карданд”.
Инжостки дўврайи ғурбат шуруъ мешавад:
بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيباً، وَ سَيَعُودُ كَمَا بَدَأَ غَرِيباً، فَطُوبى لِلْغُرَبَاءِ” [2]
Ислом бо ғурбат оғоз шуда ва ғариб гуна хам боз хохад гашт, пас хушо ба холи ғарибон. Ё бехишт ва саодат барои ғарибон аст.
Ислом то замоники дар Макка буд ва хануз ба қудрати хукумати даст пейдо накарда буд ғариб буд ва бо жиход ва хуни
«السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَار»
Аз холати ғурбат дар омад ва хукумати исломий ба вужуд омадки то замони вафоти росулуллох ва пас аз он боз ба муддати 30 сол то инхидоми хилафату ала минхажин нубувват дар замони Хасан ибни Али розиаллоху анхума идома пейдо кардки ба дунболи он хукумати шохигари ва хукуматхойи бадили исломий жойгузини он шудандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
خِلَافَةُ النُّبُوَّةِ ثَلَاثُونَ سَنَةً، ثُمَّ يُؤْتِي اللَّهُ الْمُلْكَ مَنْ يَشَاءُ، أَوْ مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ [3]
(идома дорад…….)
[1] متفق علیه
[2]رواه مسلم (145) / مسند شهاب قضاعي/ سنن ترمذي/ سنن ابن ماجه
[3] سنن أبي داود / صححه آلبانی
