Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(67- қисмат)
Вужуди ин шубхот аз суннати қадарийи аллох аст, ва то замоники мужохидин хохони харакат дар масири қонуни шариати аллох хастанд ва барояш жиход мекунанд ва то рузи қиёмат боқий хоханд монд ин шубхот хам хамвора ва мустамир хоханд буд, барои хамин аст аллох таоло мефармояд:
«يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ» (مائده/ 54)
Дар рохи худо жиход мекунанд ва аз сарзаниши хеч сарзаниш кунандайи харроси ба худ рох намедиханд.
Албатта иддайи аз муслимини жохил ва фариб хурда ва заифул иймон хам ин вахийи шайтон ба дустонишро такрор мекунанд. Дар хар сурат бо онки ин уммат аз бейн рафта ва умматхойи мутаъаддиди жойишро гирифтанд аммо тоифаи мансурайики дар миёни инхамма гурух ва умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид пинхон аст, аз бейн нарафта, ва то рузи қиёмат вужуд дорад; ва масири бозгашт ба уммати вохида ва жамоати вохида аз коноли шўро хам аз бейн нарафта;
:«لَنْ يَبْرَحَ هَذَاالدِّينُ قَائِمًا، يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»[1]
“ ин дин хеч гох аз бейн нахоханд рафт то онгохки гурухи аз мусалмонон то рузи қиёмат барои он қитол мекунанд. Оё
« لَنْ يَبْرَحَ و لاَ تَزَالُ »
Феълхойи нестандки истимрор ва давоми амалийро нишон медоданд? Чиро хастанд. Барои хамин астки хамин тоифайи мансурайики то рузи қиёмат вужуд дорад аз коноли хамин шўро ва вахдат дубора метавонад уммати вохида ва жамоати вохидаро ба вужуд биёварад.
Хамчун хадиси жанги муътаки пас аз кушта шудани фармондахон, Холид ибни Валид ба унвони рахбар ва амири мужохидин интихоб шуд ва ин яъни жиход бидуни хузури имом идома пейдо мекунад, ва фарқи намекунад имоми ғоиб бошад ё аслан мовжуд набошад. Мухим ин астки дар хар ду холат дар жараёни кор хузур надорад.
Ғиёби имом аз жумла далоили жиход барои интихоби имоми жадид аст, ва жиход бо аз миён рафтани имоми қаблий мутаваққиф намешавад ва ё аз бейн намеравад, балки барои интихоби имоми жадид бо шиддати бештари идома пейдо мекунад. Албатта муслимин пас аз кушта шудани охарин шохи аббосий тавассути муғулхо боз муваффақ ба ташкили ек хукумати бадили изтирорий исломий ва интихоби имоми барои он шуданд, ва ин интихоб то ба хол дар сутухи мухталифи даххо бор бо жойгузин шудани ек силсила ба жойи силсилахойи дигар дар торихи муслимин такрор шуда аст.
Ибни Таймия гуруххойи мухталифики дар Шом ва Миср ва соири манотиқ бар алайхи муғулхойи секуляр межангидандро аз жумла афроди тоифайи мансура мешморд ва мегуяд: “ аммо гуруххойи Шом ва Миср ва атрофи он, пас онон дар ин замон барои дини ислом жанг мекунанд ва онхо аз сазовортарин мардум ба ворид шудан дар тоифа мансура хастанд.” [2]
Мушаххас аст инхоики ибни Таймия ононро фирқайи ножия ва тоифаи мансура медонад хам фикройи он набуданд, ё хатто шогирди шогирдохойи онхо чун ибни Қоййим ва ибни Касир набуданд. Балки аксарияти қотиъи онон олудагихойи ақидатий ва рафторий доштандки; дар Миср касони чун қози Зайниддин ибни Махлуф ва дар Шом касони чун Мансурий ва рахбарият фикрий онон будандки, инон аз душманони сарсахти ибни Таймия буданд ва хатто каси чун қози Зайниддин ибни Махлуф фатвойи қатлишро дода буд; ва ба хотири ин ду тейф мовриди кўтаккори ва шиканжа ва ихонат ва зиндон ва табъид ва анвоъи озор ва азият воқеъ шуд. Аммо бо ин вужуд гуруххоироки “ ба хотири дини ислом” бо муғулхо межангидандро фирқайи мансура маърифий мекунад.
Ин фирқайи мансура, хам дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам вужуд дошта аст ва хамма ононро мешнохтанд ва агар мисли жанги табук се нафари онон аз жанг ақаб мемонданд хамма мефахмиданд, ва хам дар замони хукумати исломий ала минхажин нубувват вужуд доштандки уммати вохид ва жамоати вохиди муслимин вужуд дошт. Ва хам баъди аз ин хам то рузи қиёмат вужуд хоханд дошт; ва мумкин аст ин тоифайи мансура ва ин фирқайи ножияйи мусаллах дар хар дўврайи дорои ек тафсир ва ек мазхаби исломий бошад. чун мушаххас астки муслимин харгиз баъди аз хилофати исломий ала минхажин нубувват то кунун мазхаби вохиди надоштанд чун шўройи вохид ва уммати вохид ва ижмоъи вохиди надоштанд.
Пас тоифайи мансура ва
«عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي»
Хамиша то рузи қиёмат вужуд дорандки огохона барои расидан ба хадафи вохиди қитол мекунанд, аммо баъди аз инхидоми уммати вохид ва жамоати вохид афроди ин тоифа дар мазохиби мухталиф ва жамоатхойи рангоранг ва умматхойи кучаки мутаъаддид пароканда ва гум шуданд, ва гох ба далоили мухталифи , тафарруқ боис шуда аст ин афрод тавассути хамдигар хам ба қатл бирасонадки мутаъассифона ин қитоли бейни мўъминин зиёд иттифоқ офтода аст ва ниёз ба ислох бейни онон дорад.
(идома дорад…….)
[1]صحيح مسلم – الإمارة (1922)/ مسند أحمد (5/92) / و این حدیث مشهور و بلکـه متواتره و از پنجاه نفر از اصحاب روایت شده است و صاحبان کتب ششگانه، و معجم ها و مسندها و در کتب سنت و سایر کتابهای سلف صالح آن را تخریج نموده اند.
[2] ابن تیمیه ، مجموعه فتاوى 28/531