Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(74- қисмат)
Мо ба пешинайи тамоми афрод ва гуруххо ва жамоатхо ва эътилофхо ва шўрохойи кучак нигох мекунем, муддат замони муъайяни онхоро мовриди озмойиш қарор медихем, хар вақтки инон амалан дар баробари яхудиёни жангталаб ва дини секуляризм ва муртаддин ба унвони мусалласики душмани шумора ек ахли қибла хастанд мовзеъи мушаххаси шаръий аз худишон нишон доданд, харгох инон амалан дар сафи ахли қибла бар алайхи душманони шумора ек ва ду ва се ахли қибла мовзеъи шаръий гирифтанд, ва аз жараёни харакат ба самти ташкили шўрохойи бузургтар ва вохиди исломий пуштибони карданд, мо метавонем бо инон ва тамоми куффори ахли китоб ва шибхи ахли китобики бо мо манофеъи муштараки дар жанги бо душмани аслийи мо пейдо мекунанд муттахид бишавем.
Мо дар хийни иттиход бо тамоми ин афроди мухталиф ва фирқахо ва гуруххойи мухталиф, бо риояти услуби шаръий ва хассоси амр ба маъруф ва нахий аз мункар, ва пиёда кардани услуби интиқод аз худ, дар баробари хамма мовзеъи фаоли мегирем, ва хамма бо риояти услуби шаръийи даъват жанбахойи манфийи хамдигарро мовриди интиқод қарор медихем то дар ислохи хамдигар ба хам кўмак кунем. Дар айни хол ба жанбахойи мусбати хамдигар эхтиром мегузорем, ва ононро баржаста мекунем, ва аз ин жанбахойи мусбати хамдигар пуштибоний мекунем. Танхо дар ин сурат астки метавонем айбхойимонро зуд бартараф кунем, ва ижоза надихем душманонимон аз коноли ин айбхо ба мо садама бизананд, ва танхо дар ин сурат астки то замони расидан ба ижмоъи вохид метавонем қудрати харакат ба жилови исломимонро тақвият кунем, ва бар муттахидини дини секуляризм боз хам заработи нийрумандтари ворид кунем.
Бародарони номутаодил ва номезон ва кутох фикри инқилобийи мо ба тағйироти гуруххо ва афрод ва мазохиб ва ахзоб ва тафосири мухталиф ахамият намедиханд, ва вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи худишон ва соири муслиминро мовриди таважжух қарор намедиханд, барои хамин астки ба сурати дугмотик ва жазмият ва пофишорийи таъассубомиз ва бидуни далили мўътабари шаръий, бар дурустийи раъйи ек олимки марбут ба қарнхо пеш ва замони худиш буда аст, саъй мекунанд ижтиходоти он бузургворон дар гузаштаро бар вазъи мовжуди мо тахмил кунандки, бо такрори ин ижтиходоти ғейри мунтабиқ бо вазъи мовжуд ва ирояи рохи халхои ғейри шаръий дар кутох муддат се мусибат бар жараён руба жилови муслимин ворид мекунанд:
-еки инки хам фикрхойишонро ба иқдомоти ифротий ва мусиббор водор мекунанд ва энержийи ин сармояхойи азимро хадар медиханд.
-мусибати дувум инки жунбуши мужохидинро аз анбухи муслимин жудо мекунанд ва мужохидро табдил мекунанд ба мохийи бидуни об.
-мусибати севумики ин дустони номутаодил ва номезони мо бар ахли қибла тахмил мекунанд ин астки нийрухойи мужохид ва озодихохро муншаъиб ва тика тика мекунанд ва ғейри мумкин месозандки зарбайи умда бар душмани умдайи мутамаркиз ворид бишавад.
Мо мебинемки душманони муттахид мо аз шикофхойики бародарони номутаодил ва номезони мо ба вужуд меоваранд нихояти суъистефодаро барои зарба задан ба хамма мекунанд, ва саъй доранд аз ин шикофхо ва тика ва тика шуданхойи муслимин тажовузот ва амалиётхойи рохзанонашонро бар сари ахли қибла пеш аз пеш ташдид кунанд.
Инхо бахши аз самароти ин бародарони номутаодил ва қосири мост, аммо мо хақ надоремки бо дар пеш гирифтани мубориза алайхи қосирин иштибохи маъмули худишонро муртакиб бишавем ва екпорчагиро инкор кунем, хамчунин набояд бо дар пеш гирифтани дифоъ аз екпорчаги ба хатохойи тазохур ва авомфариби биёфтемки ба сарфи назар кардани мубориза алайхи кутох фикрон ва қосирин тазохур мекунанд. Жараёни исломийки ба самти ташкили шўройи улил амр дар харакат аст бо риояти тамоми усули даъват, ва пархез аз иртикоби мункари бузургтар ба жойи мункари кучактар , ба мубориза оштинопазир ва беамоний алайхи хар ду гурух пардохта, ва барои дифоъ аз вахдати ахли қибла ва екпорчаги жунбуши исломий, ва такомул бахшидан ба шўрохойи кучак ба шўройи вохиди улил амри жахоний аз хеч талоши сарфиназар намекунад.
Мо бояд дақиқан бейни душманон, ва дустоники муртакиби иштибох шуданд фарқ бигузорем: душманро бояд кубид ва мужохидини фирқайи ножияйироки муртакиби иштибох шудандро бояд бо кўмаки “ интиқод ба сабки исломияш” ба рохи рост хидоят кард. Бо дар пеш гирифтани ин равиш бояд бо нирухойи куллия мўъминин муттахид шуд ва иттиходи умдаро дар шўрохойи умда ба вужуд овард то алайхи душманони умда мубориза кард.
Ин иттиходи умдайики ахли қибла ба вужуд меоваранд бидуни шак мажмуъайи аз мазохиб ва тафсирхо ва назароти мухталифи хастанд ва мовзеъгири онхо нисбат ба масоили мухталиф хам мумкин аст мухталиф бошад, аммо онхо дар хар хол вужуд доранд ва бар жамоати васиъи аз муслимин таъсир мегузоранд, барои инки жамоатхойи бештариро ба жиход дар рохи тахкими қонуни шариати аллох ва ижоди уммати вохид ва жамоати вохид аз коноли хукумати исломий ва шўройи улил амри вохиди муслимин кашонд набояд иттиходи муштараки бо ин жамиъатхо, тахти рахбари шўройи вохид ва хукумати исломий дар хар сатхиро рад кард. Шойиста нестки мўъминин ва бахусус мўъминини мужохид фирқайи ножияки пас аз нусрати аллох танхо пуштибонони хамдигар хастанд танхо ба мавориди ихтилофи назар чашм бидузанд, балки бояд ба нукоти муштараки беандоза муъассир ва қавий дар тафсирхо чашм бидузанд ва мовриди таважжух қароришон бидиханд.
(идома дорад……..)