Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(73- қисмат)
Дар ин уммати огохи хадафдори харакатийки ба вужуд омаданд зан ва мард ба сурати ексон огохона ба суйи хадафи вохидишон дар харакат хастанд:
: فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ:
- هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ
- وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي
- وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا
لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ (آل عمران/195)
Пас парвардигоришон дуойи ишонро пазирофт ва посухишон додки ман амали хеч каси аз шумороки ба кор пардохта бошад- хох зан бошад ё мард – зойеъ нахохам кард. Баъзи аз шумо аз баъзи дигар хастанд. Ононики хижрат карданд, ва аз хонахойи худ ронда шуданд, ва дар рохи ман азият ва озоришон расонданд, ва жангиданд ва кушта шуданд, хар ойина гунохонишонро мебахшам ва ба бехиштишон дар меоварам. Бехиштики рудхонахо дар зери ( дарахтони) он равон аст. Ин подоши аз суйи худо аст, ва подоши нику танхо назди худо аст.
Дар ин сурат пейдоиши мўъминини чун уммул мўъминин Хадича аввалин шахсики ба паёми росулуллох саллаллоху алайхи васаллам иймон овард, ё чун Сумайя аввалин касики дар рохи ислом ва иймониш хун дод ва шахид шуд, ё каси чун Нусайбаки дар пеймони ақаба, ва ғазва ухуд ва ғазвайи хадайбия ва ғазвайи хунайн ва жанги ямома хузур пейдо мекунад ва жиход ва мубориза мекунад ва хатто еки аз дастхояш дар жанг қатъ мешавад ва дар жанги ухуд аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сурати мусаллахона дифоъ мекунад ва даххо намунайи дигари ошкоро ба мо мегуяндки: дар ин харакати огохона ва хадафманд, тамоми муслимин бидуни махдудияти жинсияти мовзеъи худишонро бидуни ибхом ва бо сирохат дар баробари қонуни шариати аллох ва жохилият хоким медонанд, инон метафовут ва тамошогар нестанд, балки мутаносиб бо тавоноийхойишон нақш ийфо мекунанд ва ба пеш мераванд.
Хам акнун мо хамки дар масири харакат ба самти ташкили шўройи улил амри вохиди жахоний ва уммати вохид ва жамоати вохид дар харакат хастем бояд ба еки дигар аз ин асбобики лозим ва зарурий аст ба унвони чохорумин пеш ниёзи ин вахдати огохона, хадафманд ва харакатий риоят бишаванд ахамият бидихемки – дар зимни хам масир шудан ва риояти хаққи фирқайи мансураки дар гуруххойи мухталифи ва мазохиби мутафарриқи бахш шуданд ва гум ва ғариб хастанд – чигунагийи бархурд бо ахли қиблайи астки дар мавориди бо мо ихтилофоти доранд.
Дар ин масир ба самти вахдат ва шўройи улил амри вохид каси хақ надорадки дар бораи мазохиб ва гуруххойи мутаъаллиқ ба ахли қибла қазовати иғроқомиз, мунхариф ва масх шуда дошта бошад, замони хам ек мусалмон ё ек гурух ва жамоат ё ек эътилоф ва шўройи махдуди исломий мутаъаллиқ ба мантақа ё мазхаби хосси, аз нигохи мо, жанбахойи манфий хам дошта бошад ва хатто амири фожири хам дошта бошад боз набояд уро бо душман дар ек радиф қарор бидихем, ва уро бо аъмоли иштибохимон ба самт ва суйи тоғутхойи ишғолгари хорижий ва новкарони махаллий онхо суқ бидихем.
Еки аз ин аъмоли иштибохики мумкин аст ек мусалмон дар баробари муслимини мухолифиш муртакиб бишавад пешдовари ва зехнигарийи махз ва дури аз воқеъиятхойи мовжуд аст. Шахс наметавонад алъон фирқа ё гурухики бо он мувожих астро дарк кунад, ва бо зехниятики фалон олим дар чанд қарни гузашта дар мовриди ин фирқа ироя дода аст дар мовридиш сухбат мекунад, ва табиий астки ин пеш довари ва зехнигарийи махз бо вазъи мовжуд намесозад, ва шахс дучори чанин натижагирихойи сабук сарона ва беарзиши мешавад.
Ин бародарони номутаодил ва номезони мо мутаъаллиқ ба алъон нестанд ва дар қарнхойи гузашта зиндаги мекунанд, ва қасд доранд бо баддахани ва тухмат зани ва хушунат ва лажбози ба жойи онки кафши ба андозайи по бигиранд, саъй доранд похоро битарошанд то андозайи қолиб ва шуморайи мовриди назари онхо бишавад. Чиро? Чун чанд қарни газашта еки аз уламо гуфта аст ин шахс аз ин фирқа ва гурух шуморайи пойиш хамин аст, ва алъон ин бародари номезон ва номутаодили мо хиёл мекунад хаммайи насли ин шахс ё хаммайи аъзойи ин фирқайики ин шахс ба он таъаллуқ дорад хаммашон шуморайи пойишон хамони астки он олими бузургвор дар он қарн гуфта аст.
Алъонки мо бо омузиши иймон ва огохихойи лозим ва зарурий ва ба дунболи ин ба ахамият ва жойгохи фирқайи ножия ва танхо пуштибононимон пас аз нусрати аллох пей бурдем ва амалан дар ин масир дар холи харакат хастем зарурий астки ин натижагирихойи сабук сарона ва ба дур аз воқеиятро дур бирезем. Мо имруз, ва ниёзхойи имрузи худимон ва жараёни харакатимон ба самт ва суйи шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохидро мебинем, ва мутаносиб бо имрузимон ва харакат ба самти хадафимон тасмим мегирем.
(идома дорад………)