Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(79- қисмат)
Яъни шўрои муслимин бояд қабул кунандки дар даруни аъзойи шўро ихтилофи назар ва танаввуъи бардоштхо, мутаносиб бо илм нисбий ва пешрафтхойи фикрийи инсонхо барои пешрафт ва тараққийи мудовим ва пейваста, вужуд дорад ва замоники шўро хам бо ижмоъи вохидиш раъйи худишро содир кард аъзо бояд бипазирандки бояд тобеъи раъйи вохиди шўро аз коноли рахбарият ва амир бошанд хар чандки мухолифи раъйи онхо бошад. танхо дар пеш гирифтани ин равиши жиходий ва муборизотий астки аз ду беморийи хазф героийи кур ва инхисоргероийи жохилона, ва дар нихоят тафрақа ва инхидоми вахдати хадафманд ахли қибла жиловгири мекунад. Таслими “ иродайи шўроий” шудан яъни зимонати еки аз пеш шартхо ва пеш ниёзхойи вахдати огохона хадафманд ва харакатий.
Дар дарси гузаштамон дар мовриди душманшиносий шаръий ва даража банди шаръий душманон арз кардемки аллох таоло дар мовриди душманоники ошкоранд ва мешносамишон ва онхоики пинхонанд ва намешносамишон амр мекунад:
وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)
Барои ( жиход бо) онон то онжоки метавонид нийру, қувват ва асбхойи варзида омада созид, то бо он душмани худо ва душмани хувишро битарсонид, ва касони дигари жузъ ононро нез ба харрос андозидки ишонро намешносид ва худо ононро мешносад.
Дар дарси шиносоийи мунофиқин ва секулярзадахо арз кардемки омили “ қудрат” нақши калидий ва асосийро дар бархурди бо ин куффори пинхони дохилийки мо намешносемишон ва танхо аллох онхоро мешносад бози мекунад, холо аллох таоло ошкоро ва возих баён мекунадки он чизики куффори ошкорро контрол ва мудирият мекунад ва дар баробари куффори ошкор хам хукми боздорандагий аслийро дорад боз “ қудрат” аст, ва амр мекунад то онжоики метавонем худимонро ба омада кардан ва тахия кардани ин “қудрат” машғул кунем то бо ин “қудрат” хам душманони ошкор ва шинохта шударо битарсонем ва хам душманони ношнохта ва пинхонроки танхо аллох онхоро мешносад.
Аммо чи “қудрат” астки инонро метарсонад? Қудрати илмий аст? Қудрати фархангий аст? Қудрати иқтисодий аст? Ё ….? ижоза бидихид росулуллох саллаллоху алайхи васаллам жавоб бидихад: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои инки иддайи рувайбиза ва уламои суъ наёянд маънийи қувват ва нийруйи хоста шуда дар ояро ба чизхойи дигари тафсир ва таъвил кунанд мефармояд:
“أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ،أَلا إِنَّالْقُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ[1]
Огох бошидки манзур аз қувват тир андози аст. Огох бошидки манзур аз қувват тир андози аст, огох бошидки манзур аз қувват тир андози аст.
Дар ин сурат танхо душманони ошкор ва пинхони аллох ва худимонро танхо бо қудрати аслаха мешавад тарсонд, хуб, ин душманики рубаруйи мост ек шахс аст то бо қудрати шахсий онро битарсонем? Оё жамоат ва гурухи хосси астки бо қудрати гурух ва жамоати хосси онро битарсонем? Ё хукумат аст? Агар хукумат нест балки хукуматхо хастанд танхо ва танхо бо қудрати хукуматий астки мешавад онро тарсонд на бо қудрати ек фарди мусаллах ё гурухи мусаллахи.
Рохи расидан ба ин қудрати хукуматий хам аз иттиход ва вахдат барои ташкили халфул фузули шахрий ва рустоий ва махаллаий шуруъ мешавад то ба жамоат мерасад ва то ба шўройи мужохидин мерасад ва то дар нихоят ба қудрати хукуматийи исломий мерасад. Хадаф ин астки танхо бо қудрати хукуматий астки мешавад дар баробари қудрати хукуматийи душманони аллох ва худимон ва хатто қудрати мунофиқин ва секулярзадахо ва ошуб талабони мусалмонони номутаодил ва номезони дохилий истод.
Хатто агар чанин хукумати исломий чун хукумати хулафои рошидин вужуд надошт ва бадили изтирорийи исломий он вужуд дошт мисли тамоми хукуматхойики пас аз хулафои рошидин бар муслимин бар асоси фиқхи хосси исломий хукм ронданд, боз қудрат ва аслаха, дар баробари хукумати душманон, танхо ва танхо бо хукумат маъни медихад, ва ин хукумат хам танхо ва танхо бо вахдат ба вужуд меояд, барои хамин астки аллох таоло барои хифзи ин вахдат рохкорхойиро ироя дода аст. Мисли душманшиносий шаръий ва даража банди душманон; душманхо хам тамоми талошишон бар ин астки ин вахдатро ба хам бизананд ва тафарруқро ба жойиш бигузорандки натижайи қахрийи он нобудийи қудрати хукуматий аст ва аввалин иқдомишон бархам задан даража банди душманон аз тариқи мунофиқин ва секулярзадахо ва уламойи суъ варрувайбиза ва муслимини номутаодил ва номезон буда аст. Хатто дар мавориди зиёдий худи муслимини номутаодил ва номезон бидуни дахолати душманони ахли қибла худишон довталабона ва нохоста корхойиро анжо дадандки ингор тибқи нақшайи ин душманони ахли қибла дар харакатанд ва тамоми самароти ин корхойи ин бародарони номутаодил ва номезони мо ба душманони мо ва худишон расида аст.
(идома дорад……..)
[1]رواه مسلم