Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(25- қисм)
Масалан, бизларнинг баъзи мувозанатсиз биродарларимиз Салохиддин Айюбий мана бу хукуматга кириши билан кофир бўлган дейишади, бошқа бир даста эса аслини олганда у олдин хам кофир бўлган дейишади, нима учун? Чунки сўфийларни ақидасига эга бўлган. Ёки баъзиларни айтишича, йўқ у кофир бўлмаган, чунки уни нияти исмоилийларнинг шиъа хукуматини йўқотмоқчи бўлган ва шу сабабли уларни хукуматига кириб келган. Бўлиб хам хужжатларни хаммаси мана бу нарсаларни аксини кўрсатади.
Мана бу мувозанатсиз ва меъзонсиз дўстларимиз хеч қандай далилга эга бўлмаганликлари сабабли, Салохиддинни ниятига ишора қилишади, бўлиб хам хеч қайси бир ақлли инсон ўзини бундай усулда хақорат қилмайди ва шахсни ниятини,қалбини меъёр деб кўрсатмайди,аслида эса барча хужжатлар, санадлар буни тескарисини собит қилади. Улар ўзларининг бундай муносабатлари билан ё бизларнинг мувозанатсиз, меъзонсиз дўстларимиз ёки бўлмасам огох ва режага асосан иш олиб борадиган душманимиз хисобланишади.
Бизлар мана бу исломий изтирорий бадал хукуматлар эга бўлган нотўғри,ғалат ақидаларни ва рафторларни баъзисини химоя қилмаймиз, балки биз шу фикрдамизки, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишлари бўйича ва кичик мункарни йўқотишга харакат қилиш каттароқ мункарни вужудга келишига сабаб бўлмаслигини ёки катта мункарни йўқотишга харакат қилиш янада каттароқ мункарни вужудга келишига сабаб бўлмаслигини хисобга олишимиз керак. Набавий хужжатни мана бу шахсларга ё гурухларга ёки исломий изтирорий бадал хукуматларга етказишимиз ва амр ба маъруф ва нахий аз мункар бўйича вазифамизни бажаришимиз керак .
Чунки мусулмонлар мана бу хукуматларни ва амирларни фармони остида бўлишганини ва мусулмонлар кофирларга қарши жанг қилишганини яхши биламиз, ахли қибла билан кофирларни ўртасидаги мана бу жанг , фақат икки дастани ўртасида бўлади.
الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ.
Хўп, энди мана булар кофир бўлишганми ё мусулмонми? Улар фатх қилган минтақалардаги одамларни мусулмон қилишганми ё кофир қилишганми? Агар мусулмон бўлишган бўлса, уларни хокимияти остидаги диёрлар хам дорул ислом бўлади ва агар кофир бўлишган бўлса, уларни хокимияти остидаги диёрлар хам дорул куфр бўлади.
Демак мана бу хукуматларни ва мана бу амирларни,қўмондонларни фармони остида жанг қилган мусулмонлар тоғутни лашкари эмаслар, агарчи мана бу “ахли таъвил” мусулмонлар ўзлари эга бўлган шаръий узрлари билан бирга иртидодгача етиб бормайдиган тоғутларни сифатларига эга бўлишган бўлса хам, мана бу фожир амирларни фармони остида жиходни бир сафда уйғунлашган холда муттахид душманга қарши олиб боришимиз лозим бўлади.
Биз шуни яхши биламизки, нубувват манхажига асосланган исломий хукумат қулагач, мана бу катта мусибатни кетидан вохид уммат ва вохид жамоат хам нобуд бўлгач, турли-хил умматлар ва хилма- хил жамоатлар уни ўрнига келди. Мана бу катта мусибатни баробарида исломий изтирорий бадал хукуматлар вужудга келишди, улар вохид улил амр шўроси ва вохид уммат ва вохид жамоат бўлмагани учун турли-хил фирқалар,мазхабларни вужудга келишига шароитни мухайё қилишди ва мусулмонлар вужудга келган тафарруқ саратонини ўзини вақтида қатъият билан дармон қилишга қодир бўлишмади. Буюк уламоларнинг саъй харакатлари натижасида хам мана бу саратон ва тарқалган касаллик учун муносиб дармон йўли топилмади. Шу сабабли хам бизлар жамиятда аллохни шариатидаги қонунларни комил ишлатилиш неъматидан махрум бўлганимиздан сўнг, турли-хил ақидавий ва ички касалликларнинг хамласига дучор бўлдик, тафарруқ ва ички жангларни вужудга келиши, хамда жуда кўп мусулмон диёрларидаги умумий иртидод хам, мана бу мусибатни кўзга кўринган намунаси хисобланади.
Мана шу холатда хам исломий изтирорий бадал хукуматлар бутун тарих давомида ташқи ошкор кофирларни ва махаллий муртадларни қаршисидаги мусулмонларни химоя қилишга қодир бўлишди, хатто ташқи ошкор бир кофир мусулмонларга хамла қиладиган бўлса, бу ишни кетидан ўзларига мухолиф бўлган хукуматлар билан хам муттахид бўлишга харакат қилишган. Мана бу мусулмонлар тарихидаги ажойиботлардан хисобланиб, бу борада юзлаб намуналарни келтирса бўлади, муғулларни хамласи давридаги ибни Таймияни ёки Зохир байбарс Baibars ва Сайфиддин Қутузни муғулларга қарши иттиходи хам бунга мисол бўлади. Бу борада бир оз изох бериб ўтмоқчиман, бу фойдали бўлиши мумкин:
Зохир байбарс билан Сайфиддин Қутузни орасида мисрда қонли жанглар бўлиб ўтган, аммо уни қўмондони оқтой жамдор ўлдирилгач, 652 хижрий йилда 4000 нафар аскарлари билан бирга мисрдан шомга қочиб кетади. Байбарс ва унинг аскарлари бу диёрда айюбийлар билан хам,Сайфиддин Қутузни лашкари билан хам қонли жангларни бошларидан кечиришади. Аммо 656 хижрий йилда боғдоднинг муғулларни қўлига ўтгани уни қулоғига етиб боргач, ташқи ошкор кофирлар ва уларнинг махаллий навкарлари мусулмонларни хаммасини тахдид қилаётганини тушуниб етади. Шу сабабли хам 657 хижрий йилда халабни хокими малак носир юсуфга нома ёзади ва унга 4000 нафар аскар билан ёрдам беришини сўрайди, улар билан бирга фурот дарёсига қўриқчилик қилишларини ва муғуллар, уларга муттахид бўлган махаллий сотқинларни шомга ўтишлари учун кўприк қуришларига рухсат бермаслигини айтади, аммо малик носир уни талабини қабул қилмайди.
(давоми бор……..)