Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(81- қисм)
Чанд руз гузашт ва шир дубора гурсна шуд ва ба фикри шикор офтод. Пеши гови ханоий рафт ва гуфт: ранги ман ва ту наздики ба хам аст, аммо ин гови сиёх, хамонанди лакайи бузург аз дур пейдост ва махалли ихтифойи моро лов медихад. Агар ижоза дихи ман уро ба қатл мерасонам то махалли ихтифойи мо камакон аз диди шикорчихо пинхон бимонад. Гови ханоий ижоза дод ва шир, бо хиёли рохат шиками гови сиёхро пора кард.
Муддати гузашт ва шир пеши гови ханоий рафт ва бидуни муқадддима гуфт: ман омадам то туро бихурам! Гови ханоий гуфт: маро? Шир : бале туро. Гови ханоий гуфт: пас ижоза биде то қабли аз кушта шудан фарёдий бизанам ва диламро холи кунам то буғзам фуру нишинад. Шир: ижоза дори. Гов се мартаба бо садойи боланд фарёд кашид: ман хамон рузи хурда шудамки , гови сафид хурда шуд. Ман хамон рузи хурда шудамки , гови сафид хурда шуд, ман хамон рузи хурда шудамки , гови сафид хурда шуд.
ألا إني أكلت يوم أكل الثور الأبيض.
Али ибни Аби Толиб розиаллоху анху баъди аз баёни ин достон, чанин натижагири кард: “ ман хамон рузи суст,заиф ва бекаси шудамки Усмон ба қатл расид.” [1]
الا و انی لما وهنت یوم قتل عثمان .
Бале, тамоми муслимин қудрат ва хайбатишон дар хукуматишон ва рахбарияти исломийшон хулоса мешавад, ва ин қудрат ва хайбат астки дар баробари куффори ошкор ва пинхон ва дар баробари муслимини номутаодил ва номезон боиси пиёда шудани фаризайи ирхоб
«تُرهِبونَ بِه عَدُوَّ اللهِوَعَدُوَّکُم»
Ба унвони ек омили боздоранда мешавад. Танхо кофиеки мо дар баробари душманон ин қудрати хукуматийи исломий ала минхажин нубувват ё бадили изтирорийи исломий дар баробари душманони аллох ва худимон сукут кунем то натоижи талх ва ногуворишро дар ояндайи наздики худимон ва хатто наводгонимон бичашанд.
Мо хам акнун дар баробари афроди нестемки қудрати аслахайи фардийи мо маъни бидихад, дар баробари ек гурух ва даста хам нестемки қудрати гурух ва жамоати мо маъни бидихад, мо дар баробари қудрати хукуматий ва қудрати хукуматхойи муттахиди душманони аллох ва худимон хастем ва мо танхо дар сурати бо вахдати пулодин ба сурати сафи вохидий дар омадем ва махбуби аллох шудем:
: إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ
Онвақт астки аллох моро бо вужуди чанин қудрати мунсажимики бо иймон ва сабр пуштибоний мешавад бар душманони касиримон пируз мекунад:
كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ
Дар ин сурат танхо рох ва танхо коноли ижройи ин қонуни шариати аллох ва ин фаризайи аз тариқи хукумати исломий ё бадили изтирорийи хукумати исломийки бар асоси еки аз мазохиби исломий хукм мекунад.
Агар ин бадили изтирорий хам вужуд дошт то замоники ин холати изтирор аз бейн меравад бояд аз ин абзор ба унвони танхо абзор истефода кард ва дучори тафарруқ ва такравий нашуд ва сабр кард. Бале инжо сабр маъни медихад. Инжо сабр барои ек муваххид бисёр талхтар аз хар чизи аст, аммо танхо коноли ижро кардани қонун ва фаризайи ирхоби душманон бо аслаха хамин аст, ва бояд то ислохи ин хукумати бадили изтирорийи исломий ё иртиқойи он ба хукумати исломий бо кейфияттари сабр кард, ва бо сабри худ ва пархез аз тафарруқ ва такруйи аз аллох ва росулиш итоат кард:
وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ .
Қаблан арз кардемки каси чун Салохиддин Айюбий хам аз ин бадили изтирорийи исломий дар баробари салибийхо ба унвони ек сангар истефода кард ва муддати 19 сол вазорати хукумати фотимиёни шиъа мазхаби Мисрро қабул кард. Иллати хамкори муслимин бо бани Умайя ва бани аббос ва усмонийхо хам бар алайхи куффор хамин буд. Иллати хамкори бо жамоатхойи ахли бидъат ханафий диюбанди дар жанги бо коммунистхойи шўравий хамин буд, иллати хамкори бо хукумати пур аз бидъати гуруххойи махаллий толибон бар алайхи амрико ва муттахидиниш хам хамин буд. Иллати хамкори ибни Таймия бо хукумати вақт дар мубориза бо муғулхо хам хамин буд. Инон куллан бадилхойи хукумати исломий хастандки бояд дар сурати изтирор бо қудрати аслахайи чанин хукуматхойи душманони ошкор ва пинхони аллох ва худимонро батарсонем, ва ояндаро бибинем ва мутмаъин бошемки сукут ва бетафовути мо дар баробари касоники хокимияти исломийи мовжудро ба хукумати исломийтари иртиқоъ намедиханд балки уро ба самти хокими кофари секуляр ва муртаддини махаллий суқ медиханд хиёнати ошкор ва зулми ошкори ба худимон ва тамоми ояндагони астки тахти хокимияти ин хукуматхойи кофар ё муртад дучори анвоъи муфосид ва зулмхо ва жиноят мешаванд.
(идома дорад……..)
[1] ابن ابی شیبه، المصنف، (متولد 159 قمری- وفات 235 قمری) باب 3، کتاب الجمل، شماره روایت 39088 صفحه 457؛ انتشارات : عربستان سعودی، جدة، شرکه دارالقبلة، / سوریه، دمشق، موسسه علوم القرآن، (1427قمری-2006 نصرانی) / قامت بطباعته و اخراجه: لبنان، بیروت، دارالقرطبه / أنبأنا عبد الوهاب بن المبارك قال: أنبأنا أبو الفتح أحمد بن محمد الحداد قال: أخبرنا أبو بكر أحمد بن علي بن إبراهيم بن منجويه أن الحاكم أبا أحمد محمد بن أحمد بن إسحاق الحافظ أخبرهم قال: أخبرنا عبد الله بن سليمان بن الأشعث قال: حدثنا الحسين بن عرفة قال: حدثنا عباد بن عباد بن حبيب بن المهلب بن أبي صفرة عن مجالد بن سعيد عن عمير بن زودي.
