Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(82- қисм)
Хуб, бо ин нигариши шаръий, холо дар вазъи мовжуд, чи мо аз қудрати хукумати бадили изтирорийи исломий бархурдор бошем ва чи аз ин неъмат махрум бошем ва мажлиси шўройи мужохидин дошта бошем. Дар хар ду холат нуктаики лозим аст дар дохили шўройи тахти хокимияти ин ду абзор ба унвони ек тажрубайи торихийи арзишманд ба он ахамияти амалий дода бишавадки аз лавозими таъмини “ иродайи шўроий” ба унвони еки дигар аз пеш ниёзхо ва муқаддамоти вахдати огохона, хадафманд ва харакатий дар кинори тақвият ва пуштибонийи аз рахбарият аз тариқи еки аз абзорхойи сегона матрах мешавад, “ истиқлоли даруни гурухий” тафосир ва мазохиби исломий дар умури шахсий худишон аст.
То замони расидан ба ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохиди муслимин такия кардани героишхойи мазхабий ва тафсирий бар истиқлоли фикрийи махдуди худишон еки аз масоили мухимми жунбуши исломий аст. Танхо замоники истиқлоли куллияи героишхойи тафсирий ва фиқхий аз дини ислом тазмин бишавад, он замон астки хар фирқа ва мазхаб ва гурух ва ё хизби метавонанд дар раванди иттиход бо хизиши туфанда исломий ёри бирасонад ва ба тахаққуқи ваъдахойи аллох ва нузули нусрат ва пирузий суръат бибахшад.
Истиқлол дар андиша ва озодий дар баён дар чорчуби шўро ва хифзи “ иродайи шўроий” хаққи қобили эхтиром ва хадаша нопазири хар ек аз героишхойи исломий аст ва хеч каси хақ надорад ба он таъарруз кунад. Хар тафсири хам ба сахми худиш муваззаф ба истиқлоли соири тафосири исломий эхтиром бигузорад. Эхтиром гузоштан ба истиқлоли дар андиша ва озодий дар баён дар чорчуби шўро шарти муқаддам ва мабнойи “ иродайи шўроий” екпорчаги муслимин ва хамкори бейни онхост, амри екпорчаги ва хамкори бейни тафосири бародар фақат замони метавонад воқеан ихтиёрий, пойдор ва самимона бошадки куллияи тафосир ва героишхойи мазхабий мутақобилан истиқлоли екдигарро риоят кунанд. Агар ин асли асосий зерипо гузошта бишавад масоили буғранжи бейни тафосири бародар бавужуд меояд. Ва “ иродайи шўроий” ва екпорчагийи жунбуши исломий аз бейн меравад, ва мушкилоти жиддий бар сари рохи жунбуш пешраванда бедорий исломий аз он се абзор ва се коноли шаръий хукумати исломий ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси шўройи мужохидин ба вужуд меояд.
Дар хамин солхоики дар он хастем ва дар чанд соли гузашта ва шояд хам бишавад гуфт ва қатъан дуруст аст,дар қарнхойи ахир дар жунбуши исломий ин асли дар равобити бейни тафосири исломий зерипо гузошта шуда аст. Барои хамин дар жунбуши бейнал милали ва хатто мантақаийи исломий масоили буғронжи зохир шуда, ва мавонеъи жиддий бар сари рохи тахаққуқ бахшидани ба амри екпорчаги фирақ ва тафосири бародар бавужуд омада аст, ва мустақиман “ иродайи шўроий” ва конолхо ва абзорхойи хукумати изтирорийи исломий ё мажлиси шўройи мужохидинро дар баробари хатароти дохилий ва хорижий ғейри қобили инкор, заиф, нотавон ва хатто суст ва беубухат карда, ва мухаррики душманон барои густариши жиноёт ва тажовузотишон бар сарзаминхойи муслимин шуда аст.
Куллияи героишон ва тафосири исломийки ба конолхойи сегона ба унвони танхо абзорхойи қудрати умда дар баробари душманони умда эътиқод ва яқин доранд бояд ба унвони ек пешниёзи вахдати огохона, ва хадафманди харакатий ба “иродайи шўроий” ва мутақобилан ба хамдигар эхтиром бигузоранд, ва дар ин росто” мовзеъи тасовийи хуқуқ” бигиранд, яъни онхо хаққироки барои худишон раво медонанд, барои соири ахли қибла хам раво бидонанд, ва хамма бо хуқуқи ексон хамчун девори пулодин ба ислом ёри бирасонанд.
Дар инжо ва бо вужуди инхамма фирқа ва тафсир ва мазохиби суннатий ва модерн бояд фахмида бошидки танхо рохнамойи кордор ва рафтори муслимин ислом аст. Ва хатмаши ва сиёсати шўройи муслимин бар асоси корбурди халлоқи ислом бо дар назар гирифтани шароити хосси хузайи фаолияти ин шўро танзим шуда аст. Жузъ ин , барои мо идеоложий, жахонбиний ва теорийи рахбарийи дигари наметавонад вужуд дошта бошад.
Мўъмининики ба ахамияти шўро ва жойгохи шаръийи “ иродайи шўроий” дар панохи еки аз се абзори шаръий пей бурданд, хақ надоранд нисбат ба дигар тафосир ва героишоти бародари рафторхойи иғроқомиз дошта бошанд, ва тафосир ва андишахойи худишонро бар соири фирақ тахмил кунанд, ва ё героиш ва тафсири соири тафосир ва героишотро тахти фишор қарор бидиханд, ё инки дар умури дохилийи онхо дахолат кунанд, чун тобеъи иродайи онон нестанд ва аз тафсири хосси онхо пейравий намекунанд.
(идома дорад…….)
