Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(88- қисмат)
Имруза жохилияти секуляр бо парубол додан ба мунофиқин ва секулярзадахо варрувайбиза ва уламойи суъ валаимматул музиллин ва дуотун ала абваби жаханнам ин калидро аз муслимин гирифта аст, ва роххойи пирузи ва рушдро бар муслимин сад карда, ва ононро одат додаки шинаванда бошанд ва худишон нагарданд дунболи чизи, балки ба сурати тар ва тамиз ва бастабанди шуда мунтазири “ жавоби” омада шуда тавассути онхо ва луқмахойи омадайи онхо бошанд ва хамма масраф кунандайи тўлидоти ақидатий ва фикрийи онхо бошанд. Интури аз дарун онхоро ба банд мекашанд, ва озодийро аз онхо мегиранд, ва бар он қуфл мезананд, ва калиди ин қуфл хам назди худишон нигах медоранд ва ижоза намедиханд ба ин зехн ва дили асир ва зиндоний каси бидуни ижозайи онхо сар базанад. Дар инжо ишкол ва айби умдайи ин қалбхойи барда ва асир дар надонистан нест, балки дар иштибох донистан аст.
Холо дар баробари ин иштибох донистан се табақайи хосси ба вужуд меоянд, иддайики хаминтури бо ин иштибохот идома медиханд ва ба пеш мераванд ва хатто дар баробари дурустиш хам вокуниши манфий нишон медиханд, иддайи дигар медонанд инхо иштибох ва фосид аст, аммо жохилона ва бидуни мурожаъа ба дурустиш дар баробари ислом сафоройи мекунандки ағлаб бо пуштивонайи шубхоти мунофиқин ва секулярзадахо ба пеш мераванд, ва дастайи севум бародарон ва хохарони зиёдий хастандки ё ислох шуданд ё бо хамин иштибох донистан ба еки аз “ се абзори харакати огохона ва хадафманд” мулхақ шудандки ниёз доранд дубора қудрати таъаққул ва тафаккур ва тадаббури дуздида шуда аст ба онхо баргардонда бишавад, ва ба сурати тадрижий ва дулсузона дар шусташуйи олудагихойи ақидатий ва рафторий онхо бо онон хамкори бишавад, ва дар тасфия хонайи шариати аллох нохолисихойишон бартараф бишавад, ва дар масири рушди табиийки аллох бароишон дар назар гирифта қарор бигиранд.
Ин бародарон ва хохарони дар холи тараққий ва пешрафти мо хамчун худи мо ниёзи ба рақиб надоранд, ниёз надорандки бо вужуди инхамма кофари пинхон ва ошкори дохилий ва хорижий хаммасириш хам мисли ек рақиб бо у бархурд кунандки хадафишон аз гуфтагу танхо мухолифат бо у, жибхагирий дар баробари у, тафра рафтан, ин шох ва он шох паридан ва шикаст додани у аст, на ровшан сохтани дилсузона ва хейр расондан ба у.
Истодан ва томошо кардан ва сукути мо дар баробари чанин бархурдоти дар воқеъ созиш ва марги ахдоф ва озодийхойи мо аст. Ин бародар ва хохари мо чиқадар ба мухофизат ва дифоъ аз тафаккур ва таъаққул ва тадаббуриш ниёз дорад мо хам ба хамон мезон ба чанин дифоъи ниёз дорем, ва назорагар будан ва сукути дигарон новъи зулми ошкор ва ризояти ба давоми ин жохилият, ва олуда кардани сафи хаммасирони харакатийи огохонаий “ се абзори бунёдин” ва ижоди монеъ дар баробари вахдати “ нийруйи вохид” дар панохи ек “ барономайи вохид” ва расидан ба “ наздиктарин хадафи вохид” аст.
Холо бояд бибинемки ин “ се абзор ва се коноли асосий” читури бояд ин марохили тадрижийро дарк кунанд ва хаққи тадрижийи харакат кардани шахси мусалмонро ба у баргардонанд?
Замоники муслимин иймонро ёд мегиранд ва худишонро шойистайи хитоби қуръоний
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»
Қарор медиханд ёдгири тамоми ахкоми қуръоний ниёз ба замон ва мезони пешрафти шахс дар сохтани таодул миёни ёдгирийи оёти қуръон бо амалиш дорад, ривоятхойи мухталифи ишора доранд ба инки асхоб бештар аз 10 ояро намегирифтанд, ва замоники дар маъни он 10 оя тадаббур мекарданд ва ёдиш мегирифтанд ва онро табдил мекарданд ба амал, баъди аз татбиқи ин оёт будки мерафтанд суроғи ояйи дигар. Ба ин шева хам илмро ёд мегирифтанд хам амалро.
-عن ابن مسعود، قال: «كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا إِذَا تَعَلَّمَعَشْرَ آيَاتٍ ، لَمْ يُجَاوِزْهُنَّحَتَّى يَعْرِفَ مَعَانِيَهُنَّوَالْعَمَلَ بِهِنَّ»[1]
- حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مَنْ كَانَ يُقْرِئُنَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،: أَنَّهُمْ كَانُوا ” يَقْتَرِئُونَ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ “، فَلَا يَأْخُذُونَ فِي الْعَشْرِ الْأُخْرَى حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِي هَذِهِ مِنَ الْعِلْمِ وَالْعَمَلِ، قَالُوا: فَعَلِمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ[2]
- إِنَّمَا أَخَذْنَا الْقُرْآنَ عَنْ قَوْمٍ أَخْبَرُونَا أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا تَعَلَّمُوا عَشْرَ آيَاتٍ لَمْ يُجَاوِزُوهُنَّ إِلَى الْعَشْرِالْأُخِرِ حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِيهِنَّ مِنَ الْعَمَلِ، قَالَ: فَتَعَلَّمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ جَمِيعًا (وفي رواية: كنا إذا تعلمنا العشر من القرآن لم نتعلم العشرالتي بعدها حتى نتعلم حلالها وحرامها وأمرها ونهيها) وَإنَّهُ سَيَرِثُ الْقُرْآنَ بَعْدَنَا قَوْمٌ يَشْرَبُونَهُ شُرْبَ الْمَاءِ لَا يُجَاوِزُ هَذَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَنَكِهِ[3]
Барқарор кардани таодули бейни ёдгирихо ва табдил кардани ин илм ба амал бидуни шак хам замонбар аст ва хам мумкин аст аз шахси ба шахси дигари дар навасон бошад, ва қатъан дар ин замина хаммайи муслимин дар ек сатх нестанд. Илова бар ин хамр шахси хамчунонки дўврони рушд ва булуғро бояд тей кунад ва бояд ин масирро биравад барои хамин харгиз ин харакат тамомий надорад, агар имруз ек бародар ё хохар ин дўвраро тамом мекунад фардо ва пас фардо ва фардохойи дигар ин масир бояд тавассути хохар бародари кучактариш ё фарзандони инон ва соири муслимин тей бишавад. Пас ин жараён хамишагий аст ва ижоза намедихад ин об рокид бимонад ва бигандад.
(идома дорад…….)
[1] أثر صحيح: رواه ابن جرير الطبري في تفسيره، وأشار إلى صحته ،
[2] مسند الإمام أحمد بن حنبل ج5/ص410
[3] صحيح مروي عن عطاء بن السائب عن أبي عبد الرحمن السلمي: رواه الفريابي في “فضائل القرآن”، وأبو الفضل الرازي في ” فضائل القرآن وتلاوته”، وابن سعد في “الطبقات”، وابن وضاح في “البدع والنهي عنها”كلهم من طريق حماد بن زيد. ورواه عبد الرزاق في المصنف ومن طريقه المستغفري في “فضائل القرآن”. وراه الطحاوي أيضا من طريقي سفيان الثوري وهمام بن يحيى.
وهؤلاء روواعن عطاء قبل أن يختلط.ورواه أحمد، وابن أبي شيبة في “المصنف” وفي “المسند”، والمستغفري في “فضائل القرآن”، من طريق محمد بن فضيل. ورواه الطحاوي في”شرح مشكل الآثار”، والحاكم في “المستدرك”، والبيهقي في”شعب الإيمان” و”السنن الكبرى”، من طريق شريك بن عبد الله.وراه الطبري في “جامع البيان” من طريق جرير بن عبد الحميد.