Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(87- қисмат)
Собиқин ва пештозон ва шўрохойи мухталиф набояд фаромуш кунандки тафаккур ва фарханги ғолиб дар жомеъайи жохилий муттакий бар жохилият ва нафахми аст, ва аз тариқи мухталиф мумкин аст муборизин бахши аз ин жохилий ва нафахмийро бо худ оварда бошанд, ин табиий хохад будки инхо сохиби бархи аз сифоти жохилий бошанд, ва табиийтар ва амалийтар ин астки хатохо ва афкори ғалати ақидатий ва фархангий, бо ироя далил ва бурхони сахихи ақидатий ва фикрий, он хам ба тадриж ва дар дироз муддат бартараф мешаванд. Муддати бартараф шудани ин сифатхойи жохилий ва пок кардани олудагихойи махсуси куффор ва мунофиқин ва секулярзадахо хам бастаги ба мезони ихлос, садоқат, иймон, дарк, фахм ва героийи шахс дорад.
Барои хамин астки буридани аз ин даста аз сифот ва олудагийхо ниёзманди замон, ва тадрижий будан, ва мухимтар аз он ниёзманди вужуди фазойи боз, озод ва табиий барои интиқод ва худи интиқодий сахихи исломий аст. Ва харгиз намешавад қабли аз тей кардан ва ижроий кардани ин пружа ва барномайи дақиқ ва мунсажим, жудоийхойи козиб ва марзбандихойи ғейри шаръийро доман зад ва ба “ иродайи шўроий” ахли қибла дар панохи се абзори шаръий садама зад, чун дар ғейри ин сурат пичидани нусха барои тафарруқ ,
،« فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ»،
Шикаст ва мусибат ва залилий аст. Инхо бародарони мариз ва олудайи мо хастандки ба сурати тадрижий ва барномарези шуда бо тўвхид ва қонуни шариати аллох, ва дилсузона , бояд зимни хифзи “ иродайи шўроий” ва пархез аз тафарруқ ва дар панохи се абзори шаръий дармонишон кунем.
Еки дигар аз пеш шартхойи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий “ риояти марохили тадрижий баён ва ижройи ислохоти санавияи шариат” аст.
Замоники аллох таоло амр мекунад омузиши иймон ва ёдгири иймон ва ақида хам бояд аз руйи илм бошад чи расид ба соири умур:
فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19)
Ва амр мекунад:
وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36)
Дар ин сурат танхо абзори расидан ба ин хадаф хам таъаққул, тафаккур ва тадаббур ба унвони ибтидоийтарин хуқуқи хар инсони астки бояд ба воситайи ин абзор ба чанон илми расидки аллох дастуришро дода аст.
Холо жомеъайи жохилий аз ектараф ин хаққи тафаккур ва таъаққул ва тадаббурро аз шахс гирифта ва мусодараш карда аст ва аз тарафи дигар аллох таоло хам дар оёти мухталифи ба каррот мефармояд ин оётро нишонит додам ва ин сифоришотро ба шумо кардам то :
وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾
Ва ба дунболи он астки дар жохойи мухталифи мепурсад:
: أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟
Шахси чи посухи барои ин суъолоти аллох таоло дорад дар холики жомеъайи жохилий тамоми роххойи тафаккур ва таъаққул ва тадаббур ва ёдгири ва расидан ба илми шаръийро бар он баста аст, ва бисёри аз чизхоироки аллох аз у хостаро барояш тобу ва мамнуъ карда аст, ва ижоза намедихад шахс бо ақл ва тафаккур ва тадаббур ба самти илм харакат кунад ва тағйир ва тахаввулоти хоста шуда астро дар худиш ба вужуд биёварад?!
Қудрати андишидан ва тафаккур ва тадаббур, он чизи астки аз шахси мусалмон дуздида шуда аст ва бояд ба у баргардонда бишавад, ва замоники ин қудратро ба у баргардонди бояд заминайи рушд ва харакати ба самти жилов ва тараққийро хам барояш фарохам куни, ва бипазирики харакат дар масири касби илм ва харакат дар масири тақвияти иймон бидуни шак ба сурати тадрижий ва замонбар ва аксаран омихтайи бо хато ва иштибох аст.
Бояд хар жо шариат ижозайи пурсидан дода аст, шахс битавонад бипурсад чиро? Ва агар бо қалбиш бар додахойи зехн ва хавосиш таъаққул кард
«لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا»
ва бо қалбиш ба тафқе мовриди ниёз расид ва жузъви
:«لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا»
Набуд, ва тавонист ин хамкори мухлисонаи миёни зехн ва қалбро сарусомон бидихад, дар воқеъ калиди боз кардани тамоми қуфлхойики бояд боз бишавандро ба даст оварда аст.
(идома дорад…….)