Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(92- қисмат)
Барои хамин астки, мутаносиби бо ончики вазиъати мовжуди жунбуш такомули аз мо мехохад, агар каси аз мо бипурсадки барномайи шумо барои чигунаги татбиқи
«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»
Ё барномайи шумо барои чигунаги татбиқи
«وَأَمْرُهُمْ شُورى بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ»
Дар оянда чист? Агар мо зимни иймон ба куллиёти ин ахком барои татбиқи жузъиёти ин ахком мутаносиб бо ниёзи руз, ва вазъи мовжуд, ва мезони пешрафти инсонхо дар оянда, дар жавоб бигуемки мо феълан чанин барномайи дар ихтиёр надорем ва рузи худиш хамма чиз мушаххас мешавад, ва аз харгуна иқдомоти ажулона ва шуордехи ихсосотий ва ирояйи ахкоми норас ва нобажо худдори кардем, шояд битавонем ба худимон бигуемки мо дар масири жиход ва мубориза муваллиди садама ба ин жараёни муборак нашудем, ва еки аз усули асосий онро барои расидан ба хадаф риоят кардем.
Чунончи арз шуд ин ба ин маъни нестки мо набояд ахкоми худимонро дошта бошем. Мо инонро дорем ва хубиш хам дорем. Дар қуръон ва суннати сахих ин ахком қарнхо пеш сабт шуданд ва ба унвони қонуни асосийи мо дар маъаррази дид ва дар ихтиёри дуст ва душман қарор доранд, балки дар инжо хадафи сухан ин астки бояд бо барнома рези дақиқ, мутаносиб бо хар замон ва маконики кучактарин фурсати муносиби барои касби қудрати иймоний ва дунёвий мутаносиби бо татбиқи шаръий ба руз он хукм ба вужуд омада аст, мо дар хамон мовқеияти замоний ва маконий, ва мутаносиб бо абзорхойи он замон, ин хукмро татбиқ бидихем ва ижрош кунем.
Мухолифини мо хам фахмидандки муслимин қавонини хосси худишонро доранд ва барои татбиқи он хам тавоноийхойи хосси худишонро дорад ва бидуни шак шойистаги ва тавон дар даст гирифтани қудрати хукуматиро доранд, пас мушкил бар сари вужуди ин қавонини мунсажим нест; балки манзур ин астки татбиқи ин ахкоми ижтиходий бояд мутаносиб бо вазъ ва мовқеияти замонийи худиш дар оянда бошад, ва хам акнунки мазохиб ва тафосири мухталиф ва мутаъаддид ва умматхойи кучаки мутаъаддид, ва жамоатхойи кучаки мутаъаддид, ва шўрохойи кучаки мутаъаддид ба вужуд омаданд, ва хануз дар ек сарзамини мушаххас ек уммати вохид ва ек ижмоъи вохид ва ек жамоати вохиди аз тариқи ек шўройи вохиди ба вужуд наёмада аст то дар мовриди татбиқи хукми хосси раъйи вохид ва ижтиходи вохиди худишро мутаносиби бо вазъи мовжуди он замон ироя бидихад, то он замон гуфтан ва ирояйи бардоштхойи зудрас дар ғейри замон ва фасли муносибиш, талоши бефойдайи астки аслан ба дарди дўврайи инқилобий то қабли аз касби қудрат ва ташкили хукумат намехурад. Мо алъон бояд огохона ва хадафманд танхо бо такияйи асосий бар муштаракот ва мухофизат аз вафодор мондан ва истодагийи бар харакати умумий ба суйи хадаф дар масири сахихиш ба самти пирузийи нахоий, барномарези кунем.
Замоники шахс дар хамон дўврони омузиши иймониш “ ла илаха” ро бар забон меоварад ва куфр ба тоғут мекунад яъни дар вазъи мовжуд мегуяд: ман зери бори хеч хукми ғейри аз хукми аллох намеравам, қавонини дини секуляризмро зери пом мегузорам, ман аз ин дини секуляризм на коммунизмишро мехохам на либирализмишро, ман зери бори ахкоми социал демократхо хам намеравам, ман ижоза намедихамки ахкоми секуляристи ба жойи ахкоми илохий бар хонуводам ижро бишавад, ман намегузорамки дар панохи қавонини секуляристи ва дар панохи қудрати хукумати секуляристи хохарам, занам ва духтарам талаф бишаванд, ман зери бори фақр ва фахшо намеравам, ман тарс ва ноамнийро дар тамоми пояхойи зиндагим намехом, ман зери бори нисбияти ахлоқий секуляристи муртаддин намеравам, ман тахти шуорхойи фарибандайи “ озодий куфр” ё хамон бебандубори фикрий ва шахсий ижозайи куфргуйи ва тўвхин ба аллох ва росул ва қавонини шариати аллох ва оёти аллохро намедихам, ва даххо мовриди дигарки шахси мусалмон бо гуфтани хамон ла илаха ва куфр ба тоғутиш хеч қонуни жохилийро дар хеч шикл ва қиёфайи намепазирад.
Дар ин сурат возих астки “ на”ики мо мегуем хамон “ на” мардум аст. Ва “ иллаллох” ва иймон ба тамоми ахкоми аллохи мо ва “ бале” гуфтани мо хам бо “ бале” гуфтани хаммайи мўъминин еки аст, аммо дар умури ижтиходий хақ надорем то ташкили шўройи улил амри вохид – холо дар сарзамини вохиди бошад ё муташаккил аз чанд сарзамин ва ё жиходий бошад – биёем ва раъйи фардий худимон ё дорудастайи кучаки худимонро ба жойи раъйи вохид ва ижмоъи вохиди шўройи умумий ироя бидихем ва боиси ижоди истикок ва боиси ба вужуд омадани тафарруқ ва тажзия дар миёни муслимин бишавемки рахбариятишонро ба ухда гирифтаем.
Дар инжо масала созиш, таназзул аз савоб ё ворид омадани хадаша бар усули тўвхид, вало ва баро, куфр ба тоғут ва иймон ба аллох нест, балки бар акс, жиловгири аз созиш ва тажзия ва героиши ба тоғутхо ва ё кинорагири нийрухойи астки , қудрат ва шовкати моро изофа мекунанд ва сухти жиходи хаммайи муслиминро дар ғалаба бар душмани мухожим ва расидан ба хадафи бузург таъмин мекунанд.
(идома дорад……)