Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(91- қисмат)
Баъзи аз мункаротро шахс метавонад аз бейн бибарад, баъзи аз мункарот тавассути хелф ва синдико аз бейн мераванд, баъзи аз мункархо хам аз тариқи жамоат ва хизб аз бейн мераванд ва бисёри аз мункархо хам хастандки танхо ва танхо аз тариқи хукумати исломий аз бейн мераванд ва то расидан ба ин мархала хар фаолиятики мунжар ба бадтарин мункар яъни ширки тафарруқ бишавад дар воқеъ жойгузин кардани ек мункари бадтар ба жойи ек мункари бад аст. Жойгузини мункари бузургтар ба жойи мункари кучактар аст.
Набуди қудрати хукумати исломийки танхо аз тариқи вахдат ва пархези аз тафарруқ дубора ба даст меояд ғам ва балойи бузурги астки боис мешаванд балохо ва ғамхойи кучак фаромуш бишаванд ё лоақал зиёд ба онхо ахамият надод: ин чанин буд “ ғамман биғамин” қуръон :
فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)
Ғами бузурги алъони мо набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва хатто набуди ек хукумати бадили изтирорийи исломий дар аксарияти қотиъи сарзаминхойи мусалмоннишин ва хатто бадтар аз он набуди ек мажлиси шўройи вохиди мужохидин дар ин сарзаминхо ба далили азоби тафарруқики илова бар давоми фақр ва ноамний ва тасаллути тоғутхойи махаллий бар муслимин боиси тамъа ва тасаллути соири куффори хорижий бар муслимин шуда аст. Барои аз бейн бурдани ин тафарруқики ноши аз ихтилофи дар бардоштхо ва тафосири мухталиф аст, ва барои мухофизати аз вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аз коноли еки аз “ се абзор”, лозим аст ба “ замон бар” будани халли ин ихтилофот ва хатто “ замон бар” будани пиёда кардани ислохоти ақидатий ва рафторий дар миёни муслимин мўътақид буд.
Медонемки баъди аз омузиши иймонки жўвхарайи рисолат тамоми анбиё буда аст
«وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍ رَسولًا أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» و لا اله – الا الله
Аз коноли пайғамбари он аср, соири ахком ба сурати тадрижий аз пайғамбари ба пайғамбари дигар дар холи такомул буда аст ва андак андак бар миллатхойи гузашта ироя шуданд то инки ба асри пайғамбари хотам саллаллоху алайхи васаллам мерасемки ба такомули худиш мерасад.
Замоники сейри ахком дар хаёти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мехост ба такомули худиш бирасад, боз ба сурати тадрижий ва дар муддати 23 сол дўврайи худишро такмил кард, яъни барои ек бадани мариз ва ек жомеъайи маризки барои дармони худиш аллохро ба унвони сохиби дастур ва амр, ва қонуни шариати аллохро ба унвони нусха ва дору барои дармони худиш пазирофта аст, ва ба ин масир иймон дорад, дорухоро боисти дар муддати масалан ду хафта ё чанд мох ва хатто то охари умр дар замонхойи мушаххаси масраф кард, ва намешавад хаммайи дорухоро екжо масраф кард.
Дорухойи жомеъа мутаносиб бо вазъи мовжуди он жомеъа ва ниёзхойи рузи он жомеъа ироя мешаванд, ва мумкин астки дар рохи расидан ба хадафи бузург, жунбуш мажбур бишавад дар марохили аз баёни баъзи аз ахкоми шариати аллох хам худдори кунад, ва мисли имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох дар хадиси арнияйн чанин ташхис бидихадки дар ин мархалагузар хеч ниёзи ба баёни он нест, ва мумкин аст хатто дар сурати баён ва боз шудани фаолиятхойи теорик ва амалий дар ин замина, баунвони боздорандайи хам амал кунад, ва дар масири мубориза хилал ворид кунад ва сад бишавад.
Аз хадиси уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ба сурати возих ва ровшан мешавадки қабли аз омузиши иймон, ироя ва татбиқи ахкоми чун шаробхўри ва зинокори ва ғейрих метавонист боздоранда бошад. барои хамин аст мебинем муслиминики дар ин дўврон фовт карданд усулан намедонистандки чанин ахкоми хам вужуд доранд, ва барои хеч кудом аз ёрони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам тасаввури чанин ахкоми ва қавонини қобили тасаввур набуд.
Зохири қазия нишон медихадки аллох таоло лозим хам намедидки қабли аз мархала ва замони хосси амалий шудани ахкомиш, онхоро хам ба сурати лафзий ва теорик баён мекунад, барои хамин астки қуръонро екжо ва мисл ек китоб бар мардум нозил намекунад, балки хатто баён ва нозил кардани оёт марбут ба онхоро хам, ба замони ва макони хосси худиш муваккил мекунад. Замоники иймон омузиш дода мешавад кулли оёти мухтасси мўъминин бо
«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»
Шуруъ мешавад ва баъди аз ижод ва омузиши иймон астки шахсро мухотоби ахкомиш қарор медихад.
Ва агар каси фақат мусалмон шуда бошад аммо ба даражайи мўъминин нарасида бошад ва иддаойи мўъмин будан бикунад аллох ба сирохат эълом мекунад:
قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14)
Арабхо мегуянд: иймон овардем. Бигу : шумо иймон наёвардид, балки бигуйид: таслим ва мусалмон шудем. Чироки иймон хануз ба дилхоитон рох наёфта аст.
(идома дорад……….)
