Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(106- қисмат)
Ин бародарони “ мунфариди аз се абзори “ моки дар ахзоб ва жамоатхойи мухталифи ба каррот дида мешаванд агар ба фозилоби жохилият ва даст нишондагони дини секуляризм барои хифзи бақойишон жорий нашандки – маъмулан мешаванд – тобеъ хаяжоноти зудгузар ва ихсосий хастандки танхо ба “ никоя” дил хуш мекунанд на” тамкин”, ва бештар дар жустажуйи ғорот ва чоповул ва харобкорий хастандки барои анжоми ин кор хам албатта ниёзий ба ядак кашидани орзухойи бозгардондани уммати вохида ва жамоати вохида ва бозгардондани хукумати исломий ала минхажин нубувват аз тариқи вахдат ва басижи умумий муслимин надорад. Чун масири харакатий ва амалийи ин бародарони “ мунфариди аз се абзори” мо куллан бар халофи ин масир аст, ва агар дар сухбатхойишон хам иддаойи вахдат ва харакат ба суйи уммати вохид ва жамоати вохид ва хукумати исломий дошта бошанд бештар ба шуорхойи тухолийи намояндагони мажолиси жохилий дар хенгоми интихобот шабих аст то ба ваъдахойи ек мужохиди шариатгаро ва ба сирохат тазоди миёни гуфтор ва амали инхоро мешавад ташхис додки чигуна худишонро машмули
لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ
Карданд ва худишонро машмули хашм ва кинайи аллох карданд
کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ
Ва ошкоро худишонро аз ононики аллох дустишон дорад ва дар ек сафи вохид ва пулодини межанганд жудо мекунанд чун:
: إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ صَفّاً کَأَنَّهُم بُنیَانٌ مَّرْصُوصٌ .
Ровшантар ва жузъийтар хидматитон арз кунам: алъон барои куштани ек мақоми низомий ё идорий ниёзи ба вахдат ва созмондехи ва мардуми созмонёфтайи ниёзи нест. Хам аслаха ва хам маводди мунфажира ва равиши корбурди он дар ихтиёри хамма вужуд дорад, ва ек аксул амали физикий астки дар саросари жахон ек шикли собити дорадки, дар шикли зохириш бисёр пурхаяжон аст, аммо дар воқеъ ин амал ба танхоий барои системи хокима комилан безиён аст. Чиро? Алъон тўвзих медихам иншааллох.
Муслимин пас аз ислом овардани Умар ибни Хаттоб ба сурати екдаст ва шабихи рохпиймоий меоянд ба самти каъба, ин абзори қудрат аст. Замоники Абу Басир розиаллоху анху тибқи муъохидайи худайбия ба секуляристхойи қурайш тахвил дода мешавад ва баъад фарорий мешавад ва дар сохили дарё ек жанги мустақилли чирикий бар алайхи душмани аслий ва муштарак рох меандозад ва пойгохи бадил ва изтирорий дар кинори Мадина барои муслимини ситамдидайи Макка ба вужуд меоварад ин хам чанон қудрати астки секуляристхойи қурайшро мажбур ба ақабнишини мекунад ва секуляристхойи қурайш эълом мекунанд мо аз ин шарт бозгардондани муслимини фарорий даст кашидем ва хар мусалмоники мехохад ба Мадина биравад метавонад биравад ва мо бо у кори надорем. Ва росулуллох салаллоху алайхи васаллам ин гурухи чирикий ва пойгохи мавозийро ба Мадина даъват мекунад, ва бо бардошта шудани холати изтирор, ин гурух хам мунхал мешавад ва дар муслимини дигар хал мешаванд, ин қудрати ошкори астки дар хидмати хадафи аслий ва бар алайхи душмани аслий анжоми вазифа мекунад.
Дар жавомеъи жохилий ва секуляр хам эътисоби бисёр мўътадили ек синфи махдуд дар жомеъа натоижи мухимми чун тақвияти эътимод ба нафси аъзойи синф, рушди иттиходияхойи синфий, тағйири дар шароити номатлуби хокима ва ғейрихро барои синфи ёд шуда дарбар дорад; дар суратики танхо қатли ек маъмури хукуматий сирфан жаввиро полисийтар мекунад, ва ё дар нихоят ек маъмури дигарро ба жойиш мегузорандки холи аз арзиши ижтимоий асосий аст, ва дар бехтарин холати мисли шикасти сари фалон мушрик тавассути Саъад ибни Аби Ваққос розиаллоху анху мешавад барояш арзиш гузорий кардки, арзиш ва суди он дар хадди ек интиқоми шахсий боқий мемонадки кулли судиш хам ба жийби жамъи муслимин меравад, аммо дар вазъи мовжуд авоқиб ва зиёнхойи ин интиқоми шахсий дар хадди аз даст рафтани зиндагийи муслимини зиёдий дар жомеъа густариш пейдо мекунад ва ин муомалайи сад дар сад зиёнбори аст,чун зиндагийи ек мусалмон арзиши зиндагийи хазорон кофари аслий вожибул қатлро дорад холо чи расид ба инки ба хотири кушта шудани ек кофар зиндагийи чандин мусалмон аз даст биравад. Ин муовизайи хуби нест. Агар зиндагийи тамоми муслимин дар рохи сарф бишавадки ба хукумати исломий ва шўройи улил амри вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид мунтахий мешавад арзиш дорад аммо дар ек интиқомгирийи шибхи жиходий чанин муовизайи наметавонад судманд бошад.
(идома дорад……….)