Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(116- қисмат)
Замоники худимонро бо улуми шаръий ва душманшиносийи шаръий ва вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аз коноли “ се абзори “ шаръий мусаллах кардем, бояд барои расидани ба хадафи муштаракики хаммайи моро дўври худиш жамъ карда аст огохона хеч фурсатиро барои вахдати фарогир ва харакати ба самти хадафи вохидимон аз даст надихем. Ин хамон вахдати хадафманди огохонайи астки нийрухойи пештоз ва сабиқунал аввалуни хар қовм ва жомеъайиро бо худиш хамрох мекунадки , бо пейвастан сабиқунал аввалун ба хамдигар, вахдати огохона ва хадафманди кулли муслимини он нохия ва басижи нахоийи манотиқи тахти нуфузи шўро дар хар сатхики боша анжом мешавад. Дар хар сурат вахдати хадафманд ва огохонайи сабиқунал аввалун таъсири мустақими бар вахдати кулли муслимин ва басижи нахоийи онхо дорад.
Дар мовриди соири сарзаминхойи мусалмоннишин хам лозим аст бибинемки ин мардумики солхойи сол аст дар талоши касби озодийи хақиқийи худ ва касби иззат ва расидан ба жомеъайи исломий хастанд, чи касони хастанд ва доройи чи ақоиди хастанд?, ва созмонхо ва ижройики дар холи хозир қасд доранд мубориза ононро идора кунанд кудом хастанд?, ва аз кужо об мехуранд, ва ба кужо васл шуданд? Ин аввалин огохихойи астки бояд барои танзими равобитимон бо дигар жамоатхойи сарзаминхойи дигар бояд ёдиш бигирем ва ёдиш бидихем.
Бародарон ва хохароники дар ин хадди муқаддамотий дар мовриди жомеъайи куффор ва жавомеъи муслимин ва жомеъайи худишон огохий ва шинохт надоранд ва вориди майдони даъват ва жиход шуданд, ин жахлишон метавонад ба унвони ек омили боздоранда дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатий амал кунад ва барои худишон ва соири муслимин мушкилсоз бишавад, ва бояд қабли аз хар иқдоми бо мухосибайи худ, ва баргашт ба еки аз “ се абзори” аслий, ба дармони худишон машғул бишаванд.
“лажбозий “ еки дигар аз мавонеъ ва офатхойи хатарноки “ вахдати огохона , хадафманд ва харакатий”.
“Лажбозий” аз беморийи мухлики такаббур сарчишма мегирад. Медонемки се нафс дар инсон вужуд дорад ва ахли фиқх бо истиноди ба оёти қуръон ба се нафс ишора карданд: нафси лаввама ё сарзанишгар
«وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ»
ки ижоза намедихад шахс ба самти зидди арзишхо биравад. Дар суратики нафси инсон сарзанишхойи нафси лаввамаро қабул кунад ба даражайи мутмаиннах мерасад:
«يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي»
Аммо агар қабул накунад нафс ба даражайи аммора суқут мекунад ва хамвора ба бадихо ва жахолати манфий героиш дорад.
وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِإِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي إِنَّرَبِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ .
Ин нафси амморату биссуъ хақоиқироки шахс ба он яқин дорадро ситамгарона ва мутакаббирона инкор мекунад, мушаххас аст ин аз сифоти куффор ва мунофиқин аст на мўъминин, ин аз сифоти куффори астки аллох таоло дар мовридишон мефармояд:
وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَیْقَنَتْهَا أَنفُسُهُمْ ظُلْماً وَعُلُوّاً فَانظُرْ کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِینَ (نمل/14)
Ситамгарона ва мустакбирона мўъжизотро инкор карданд, хар чандки дар дил бидонхо яқин ва итминон доштанд. Аллох таоло чанин ашхосироки яқин доранд хақ чист аммо инкориш мекунанд ва бо он мухолифат ва душмани мекунандро табахкор ва муфсид ва идома дихандайи муфсидин ва табахкорони қаблий дар торих маърифий мекунад ва дар идомайи хамин оя мефармояд:
فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ.
Нигох кун саранжом ва сарневишти табахкорон чигуна шуд?
Дар ин сурат возих ва ровшан астки идома додани масири муфсидин ва табахкорони торихки хақро медонистанд ва дар дилишон ба он яқин ва итминон доранд, дар воқеъ қадам гузоштан дар доирайи такаббур ва лажбозийи астки: такаббур хам хеч вақт бо худиш оромиш ва сулх намеоварад, балки душманий жузъи жудойи нопазири такаббур аст, хар чи такаббур бештар бошад маваддах камтар аст, ва жанг талабий ва саркуби муслимин хам бештар мешавад. Дар дарси қаблимон дар даража банди шаръий душманон арз кардем иллатики аллох таоло насороро дар даражайи пойинтар қарор медихад вужуди маваддах ва набуди такаббур аст.
لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُواْ وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ قَالُوَاْ إِنَّا نَصَارَى ذَلِکَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّیسِینَ وَرُهْبَاناً وَأَنَّهُمْ لاَ یَسْتَکْبِرُونَ(مائده/82)
( Эй пайғамбар!) хохи дидки душмантарин мардуми барои мўъминон, яхудиён ва мушриконанд, ва хохи дидки мехрабонтарин мардум барои мўъминин, касониандки худро насроний меноманд, ин бидон хотир астки дар миёни насронийхо, кашишон ва рохибон хастандки такаббур намеварзанд.
(идома дорад………)