Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(115- қисмат)
Дигар шумо бо тамоми муштаракотики мумкин аст дар жохилиятхо вужуд дошта бошад, аммо вижагихойи хосси ин жохилиятхойи бумий ва махаллий, ин ижозаро ба шумо намедихадки рохкорики ба дарди дармони жохилияти фалон шахс ё фалон хонувода ё фалон русто ё фалон шахр ва устон ва сарзамин хурдаро копи бардори кунид ва му ба му руйи инсонхойи дигар ва жавомеъи дигар пиёдаш кунид. Хаммайи инон бемор хастанд, аммо хаммашон ек беморий надоранд, ва бо ек дору намешавад хаммаро дармон кард. Мумкин аст ек дору барои бемори муносиб бошад ва барои ек бемори дигар хукми самро дошта бошад.
Илова бар ин бояд ин доруро бо забони содаки мардум мефахманиш, ва бо он зиндагий мекунанд, мутаносиб бо увлавиятхойи онхо ба он дода бишавад ва бо онхо вориди сухбат бишавем, мисли забони мохвораий ва забони сиёсий ва иқтисодий ва фархангий ва ғейрих.
وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ (ابراهیم/4)
Мо хеч пайғамбариро нафристодем магар инки ба забони қовми худишон барои онон ( ахкоми илохийро ) ровшан кунад. Ба унвони мисол забони сиёсий ва хатто иқтисодий ва увлавиятхойи мардуми курдистон бо забони сиёсий ва увлавиятхойи мардуми Афғонистон ва хатто бисёри аз аъроб тафовутхойи фохиши пейдо карда ва бояд бо ин забони руз ва мутаносиб бо увлавиятхойи онхо бо онон вориди гуфтагу шуд.
Хамчунин лозим аст таваққуъ ва интизор хам мутаносиб бо зарфияти шахс ва жомеъа бошад на бештар, чун агар таваққуъ ва интизор бештар аз зарфияти шахс ва жомеъа бошад боис мешавад шахс ва жомеъа дар урз ва бахонаро боз кунад, ва агар идома дошта бошад боис мешавад шахс ва жомеъа дар дироз муддат куллан хаммасир шудан бо ин жараёни муборакро рахо кунанд.
Ин яъни хар шўройи ба хам масирониш ёд бидихадки бояд ба “ имконоти бумийи худишон пей бибаранд, ва аз ришахойи худишон по бигиранд, ва ба воқеиятхойи худишон такия кунанд” бо ин заминайи зербано сози ва бетонрези астки метавонанд ру энержийи соири муслимини жахон дар сохтани сохтумони хукумати исломий жомеъашон хисоб боз кунанд.
Умуман хечкас ғейри аз инсонхойи аблах ва жохил муртакиби ин иштибох намешавандки тажрубайи сарзаминхойи дигарро куркурона дар сарзамини худишон ба кор бибаранд. Нехзатхо натажайи кори “ дохилий” андки кам ва пеш тахти таъсири авомили хорижий мусоид ё номусоид хам қарор мегиранд, аммо асосан сарневишти он василайи хамон миллат таъйин мешавад ва шикл мегирад.
Мардуми мустазъаф ва бахусус муслиминики дар сафи муқаддами жанги бо куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий қарор гирифтанд ба хуби медонандки чи мехоханд, ба хамин далил рахбарон бояд барои омухтани “ шевайи забони мардум” ва омухтан аз мардум, наздишон бираванд ва аз онон ёд бигирандки читури бо онхо сухбат кунанд, ва чижури қавонини шариати аллохро ба онон ёд бидиханд.
Бисёри аз бародарони дарсхондайи моки дар мухити омузиши носолим ва ноқис, ва дар мухити фархангий ва хатто ижтимоий хориж аз мардумики мехоханд бо онхо сухбат кунанд рушд карданд, аксаран дарборайи жомеъа худишон сар ва садойи зиёдий барох меандозанд, дар холики ғофиландки беиддаотарин фурушандайи дўврагарди хошия хиёбонхойи махаллий, мумкин ас дарбора даруни жомеъа худиш аз бисёри аз тахсилкардахойи мадрак гирифтайи жудо аз мардум, огохтар бошад ва шинохти дақиқтар ва айнийтар дошта бошад.
Мардум ва жомеъаро бояд бишносем то битавонем рох ва расми озодагий ва харакати ба самт ва суйи хукумати исломий ала минхажин нубувват ва уммати вохид ва жамоати вохидро ба онхо ёд бидихем, бояд онхоро бишносем то дар холатхойи изтирор мисли имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох хифз ва нигахдорий ва иртиқоъи хукумати бадили исломийро ба онон ёд бидихем. Бояд онхоро бишносем то дар холатхойи изтирорий бадтар чигунагийи мухофизат ва иртиқоъи мажлиси шўройи мужохидинро ба онон ёд бидихем. Ва бояд онхоро бишносем тоба онхо ёд бидихемки ғейри аз ин “ се абзор” ва се рох хеч рохи дигари барои вахдат ва қудрат ва халос шудани аз фақр ва ноамний ва дур рехтани куффори ишғолгар ва муртаддини махаллий ва касби қудрати хукуматий ва иззат вужуд надорад.
Дар рохи посдорийи аз ин вахдатики шўройи мо дар хар сатхи ба вужуд оварда аст бояд аз мулохазоти танг назаронайи роижи миёни мардум ва аз интизороти таваххум героёнайи иддайи аз дустонки рабти ба вазъи мовжуд ва рабти ба бунёдхойи қонуни шариати аллох надорад, дури кард.
(идома дорад……..)
