Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(124- қисмат)
“Адами мудирият ва контрол ва хидояти шаръийи хашм” ба унвони еки дигар аз мавониъи вахдати огохона,хадафманд ва харакатий. [1]
Аллох таоло мефармояд:
: قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ (ممتحنه/4)
Иброхим ва касоники бо у буданд, улгуйи хуби барои шумо аст, замоники ба қовми худ гуфтанд: мо аз шумо ва аз чизхойики бағейри аз худо мепарастид, безор ва гуризонем,( яъни аввал аз худитон бароат дорем ва безорем, ва баъад аз чизхойики ғейри аз аллох ва қонуни шариати аллох мепарастид. Чун бароат аз шахс худ ба худ мунжар ба бароат аз ақоидиш хам мешавад. Аммо мебинем иддайи хастандки ба забон аз ақоиди тараф эъломи бароат намекунанд ва бохошандки , ин хам еки дигар аз равишхойи мунофиқин ва секулярзадахо дар фариби ахли қибла аст). Ва шуморо қабул надорем ва ба шумо кофар хастем, ва душманонаги ва кинатузи хамишаги миёни мо ва шумо падидор омада аст, то замоники ба худойи ягона иймон меоварид ва уро ба ягонагий мепарастид.
Ин тўвзихи мухтасар дар мовриди мафоди ла илаха ( куфр ба тоғут) ва иллаллох ( иймон ба аллох) астки ба сирохат ба новъи буғз ва кина ва хушунат дар баробаро муридони қавонини жохилият ва қавонини ғейри шаръийи онхо ишора дорад. Ба забони содатар, хамин ла илаха ( куфр ба тоғут); ақида, фикр ва нигариширо ба мо медихадки дар он, боиси дуст надоштани ин даста аз инсонхойи мужрим, ва арзёбийи манфий аз онхо бар асоси қануни шариати аллох мешавад. Албатта читури мо ба онхо куфр дорем ва худишон ва қавонинишонро қабул надорем, дар баробари онхо хам, на моро ба унвони ек мўъмини шариатгаро қабул доранд ва на қавонини шариати моро.
Хамин “ адавату вал бағзоу” душмани ва кина, худ ба худ манбаъ ва сарчишмайи хушунат тавассути тарафайн мешавад. Арз кардемки секуляристхо илова бар жанги равоний ва сард ин хушунати худишонро, хамиша то рузи қиёмат, ба сурати жанги мусаллахона нишон медиханд ва бар муслимин тахмилиш мекунанд.
وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا.
Пас вужуди хашм дар инсони мусалмон ва кофар чизи аст мисли гурснагий ва ташнагий ва соири ниёзхо. Ровшан астки ин нийруйи хашмро аллох таоло ба унвони ек ниёзи зиндагий ба инсонхо дода аст, ва чизики аллох таоло ба инсон дода аст агар дар масири қонуни шариатиш харж бишавад харгиз бад нест. Аммо мумкин аст боз касони бошанд бипурсандки чиро аллох таоло нийруйи хашм ва ғазабро ба инсон дода аст? Оё нийруйи хашмро мешавад ба унвони нийруйи муассир ва муфид,дар зиндагий мовриди истефода қарор дод? Аллох ба ду далил нийруйи хашмро дар вужуди инсон қарор дода аст:
1-Еки инки то инсон аз хостахойи физикий ва нафсонийи шаръияш дифоъ кунад. Масалан бо хашмиш ижоза надихад ек мор уро ниш бизанад, ё ек саг ба у хамла кунад, ё каси захмиш кунад, ё каси хонашро оташ бизанад, ё мошинишро панчар кунад, ё шишайи хонашро бишканад, ё баччашро бизанад, ё ба заниш тўвхин кунад ва ғейрих.
2-Далили дигари вужуди хашм ин астки ин хашм дар ростойи тахаққуқи ахдофи шариат ва татбиқи арзишхойи қонуни шариат, дар баробари душманони қонуни шариати аллох ба кор гирифта бишавад.
Мушаххас аст дар инжо, хашм ек нийруйи даруний астки барои дифоъ аз жисми инсон, ақоидиш, манофеъиш, арзишхош ва боядхош халқ шуда астки, шахс бо ин хашм, саъй мекунад аз хар чизики жисм ва арзишхоишро тахдид мекунад, холати тахожумий ва хамла ба худиш бигирад.
(идома дорад………)
[1] این مانع و آفت وارداتی هم از صفات کفار و منافقین است .