Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(131- қисмат)
Дар хар сурат возих аст хашм ва хушунатики бо қонуни шариати аллох махор шуда бошад лозимайи зиндагийи ижтимоий ва ниёзи муслимин аст, ва баро мухофизат аз ақоидишон ва худишон ва хонуводашон, ва жомеъашон ва озод созийи соири сарзаминхойи дорул куфр ба он ниёз доранд, ва бояд мутаносиб бо амали тахдид кунанда, хашмро мудирият ва хидоят кунанд.
Ин “ таносуби бо омили тахдид кунанда” нуктайи бисёр мухимми астки банда борхо ба он ишора кардам ва тазаккур додам, яъни агар шахс омили тахдид кунанда аст, мешавад шахси бо у даргир шуд; агар гурухи ва хизби омили тахдид кунанда аст, мешавад бо хизб ва гурух бо у даргир шуд; аммо агар хукумат ё хукуматхойи муттахид омили тахдид шуданд танхо бо хукумат ва иттиходи хукуматхо мешавад хашм ва хушанатро дар масири шаръияш хидоят ва мудирият кард ва ба натижайи шаръий расид; ва агар муслимини ин хукумат – хукумати исломий ала минхажин нубувват чи хукумати бадили изтирорийи исломий – ро хам дар ихтиёр надоштанд, танхо бо мажлиси вохиди мужохидин метавонанд хашмро дар масири шаръияш бар алайхи ин хукуматхойи кофари мухожим ва муртаддини махаллий мудирият ва хидоят кунанд ва хеч рохи дигари вужуд надорад.
Хашми нобажо:
Медонемки инсонхо аз қавонини мухталифи пейравий мекунанд, ва дар ин қавонинишон хам хуқуқ ва таколифишон мушаххас шуда аст, ва мушаххас хам шуда астки агар шахривандон бар халофи онро анжом бидиханд жарима мешаванд ва бояд мунтазири авоқибиш хам бошанд. Табиий астки дар хар жомеъайи хам одамхойи қонун шикани вужуд дорандки харфи хисобу хақ ва хуқуқи дигарон холишон нест, барои хамин хар миллати додгоххойи хосси худиш, ва полис ва зиндон ва табъид ва мужозотхойи хосси худишро дорад, ва мужозоти мужримини жомеъайи худишро ниёзи худиш медонад, ғейри аз ин, барои муқобила бо душманони хорижий, вужуди артеши қудратманд ва жанг ва эъмоли хушунат бо душманони хорижийро хам хаққи худиш медонад. Дар ин сурат эъмоли хушунатики тавассути қонуни он кишвар таъйид шуда бошад мовриди таъйиди мардумони хам ақида бо ин хукумат аст, ва хар кишвари дар дунё чанин эъмоли хушунати бар асоси қавонинишро барои хифзи амнияти моддий ва маънавийи афроди жомеъаш хаққи худиш медонад.
Пас хашм бо ин вижагихо монанди нийрухойи дигар дар инсон вужуд дорадки бояд контрол ва хидоят бишавад, ва инсон аз тариқи қавонин, боядхо ва арзишхойики қабул карда аст бояд ин хашмро контрол ва хидоят кунад, ё ба истелохи мо мудирият кунад.
Холо барои мудирият ва контроли ин хашм кудом қонун ва кудом шевайи эъмоли хушунат дуруст аст ва кудом еки ғалат аст, ё мезони тўвзиъ ва масрафи ин хушунат дар баробари инсонхойи мужрим ё мухолиф чиқадар аст, ба ақоиди афрод бармагардад. Дар инжо ба теъдоди бовархо ва ақоид ва қавонин, хушунатхойи рухий ва жисмий бо хам фарқ доранд ба унвони мисол:
-Назди мо сузондани ек жаноза ек тўвхин ва хушунати рухий ба бозмондагони маййит аст, аммо назди будоийхо новъи адойи эхтиром аст.
-Ё рақсидан ва шодий кардан хенгоми дафни жаноза назди баъзи аз қабоили африқоий ек эхтиром аст аммо назди мо новъи хушунати рухий ва тўвхин аст.
-Ё жасади маййитро аз қабр берун овардан барои мо ек тўвхин ва хушунати рухий аст, аммо назди баъзи аз қабоили андонезий хар се сол екбор берун овардани маййит ва либос пушондан ба у ек арзиш аст.
-Ё масалан ислом мегуяд хукми муртад куштан аст ва ин хушунат бажост; аммо дини секуляризм мегуяд: на, ин хушунати нобажост.
-Ислом мегуяд хукми дузд буридани дастиш аст ва ин хушунати бажост; аммо дини секуляризм мегуяд: на, ин хушунати набажост.
-Ислом мегуяд хукми машрубхўр ва зинокор ва хамжинсбоз ва ғейрих ин аст…. ва ин хушунати бажост, аммо дини секуляризм мегуяд: на , ин хушунати нобажост.
-Ислом мегуяд қонуни аллох бояд таъйин кунад хушунати бажо ва нобажо чист? Аммо секуляризм мегуяд: на, ин хақ бояд моли ман бошад.
-дини секуляризм мегуяд хар каси дунболи қонуни шариати аллох бошад хушунатиш бад аст ва нобажост, ва аллох мегуяд хуб аст ва ниёз аст ва бажост.
(идома дорад………)