Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(132- қисмат)
Инжо дигар шахси мусалмон бо гуфтани ла илаха – иллаллох ва Мухаммадур росулуллох тамоми қавониники мухолифи қонуни шариати аллох бошандро рад карда ва зерипойиш гузошта аст. Аллох таоло хам барои хашм шурут ва қавониниро аз тариқи шариатиш дар ихтиёри инсонхо қарор дода аст то ба василайи ин қавонин битавонанд ин хашмро мудирият кунанд, ва дар масири сахихиш хидоятиш кунанд.
Аллох тало мушаххас мекунадки тундий, ғазаб ва хашм, дар баробари ботил ва дар баробари куффор ва душманони аллох ва душманони мардум ва мужримин аст, ва хашмгин шудани нисбат ба хақ ва нисбат ба мўъминин кори иштибохий аст.
Пас ришайи аслийи хашми ек мўъмин ба иймониш ба қонуни шариати аллох ва мезони пойбандийи у ба қавонин, боядхо ва арзишхойи дин бармегардад.
Хашм ва ғазаби инсони мусалмон дар баробари ботил ва мужримин ва хар каси астки арзишхойи динишро зерипо бигузарад. Андозайи ин хашмро хам аллох таъйин карда аст, масалан касики тухмати зада ё дузди карда ё инсони бегунохиро кушта ё гарданагири карда ё муртад шуда ва ғейрих аллох барои ин журмхо худудиро таъйин карда; барои хамин хашмро бояд ба хамин андозайики аллох таъйин карда нисбат ба шахси мужрим ба кор бурд, ин яъни таъйини мезони масрафи хашм нисбати ба анвоъи журмхойи мухталиф дар жомеъа тавассути аллох таоло.
Пас аллох таоло хашми бажо ва сахихро ба унвони ек нийруйи ғаризий бейни инсон ва хайвон барои мухофизат қарор дода астки бидуни он инсон дар маъаррази нобудий қарор мегирад. Илова бар ин бо муририят, контрол ва хидояти хашм тавассути қонуни шариати аллох, ин хашм аз ниёзхойи хаётийи инсон мисли дин – жон – номус – ақл – мол ва обру ва ғейрих мухофизат мекунад. Агар чанин хашми хидоят шуда тавассути қонуни шариати аллох набошад дунё нобуд мешавад.
لَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ (بقره/251)
Агар худованд бархи аз мардумро ба васила бархи дигар дафъ накунад, фасод заминро фаро мегирад, ва ле худованд нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад. Пас хашми бажо омили аст барои жиловгирийи аз фасоди замин ва дафъ кардани инсонхойи мужрим тавассути инсонхойи солих, ва аътойи ин хашми бажо лутф ва эхсони аллох ба бандахояш аст.
1-Холо, хашми нобажо ё ифроти дар хашм аз сифати куффор ва мунофиқин астки ин хашмро дар баробари қавонини шариати аллох ба кориш мегиранд. Пас харгуна хушунати ноши аз суъистефодайи аз қудрат ва хамла ба хуқуқи инсонхоки – қонуни шариати аллох ин хуқуқро барои инсонхо қоил шуда – хушунати нобажо ва ботил аст. Албатта иддайи аз муслимин хам мумкин аст ба далоили чун жахл ё амдан ба ин беморийи куффор ва мунофиқин олуда бишаванд. Аммо боз ин сифат хам моли муслимин нест, балки мисли тафарруқ ва лажбозий ва такаббур ва амсолихим моли куффор ва мунофиқин аст, аммо ба далоили мисли жахл ва ғейрих муслимин хам ба он олуда мешаванд.
Дар ин сурат хушунати нобажо яъни харгуна амалики боиси осиби жисмий, рухий ё моддий ғейри шаръий ба шахс бишавадки табъан мухолифи шариати аллох ва харом аст . осиби рухий мисли мажбур кардани ек мусалмон ба табаъият аз қавонини куфрий дини секуляризм, ё гирифтани мустабидона озодийхойи ақидатий ва рафторий муслимин тавассути секуляристхо, ё ривожи анвоъи мафосиди ахлоқий ва рафторий тахти унвони озодийхойи шахсийки мустақиман рухияйи муслиминро хадаф қарор медиханд. Ё табъизи нажодий, ё мушрик ва муртад донистани мусалмоники мушрик ва муртад нест, ё хавориж донистани мусалмононики нест, ё задани хар тухмати нисбат ба мусалмоники дар он нест ва бар мусалмони хушунати нобажойи рухийро тахмил мекунад. Ё мисли зураки духтар ва занро издивож додан, ё анвоъйи издивожхойи ботилики дар жохилият вужуд доштанд ва имруза хам дар қолиби бебандуборийхойи жинсий вужуд доранд ва хушунати рухийро бар зан тахмил мекунанд.
Хашми нобажойи ек мусалмон аз масоили кучак ва пешипо офтода шуруъ мешавад то ба шарорат мерасад, дар ин холати шарорат, шахс хукми девонаро дорад. Дар шаръ агар чанин шахси хамсаришро талоқ бидихад талоқи у намеофтад ва хукми талоқ ижро намешавад. Агар мо ба баъзи бародарони номезон ва номутаодилимон дар ин холатхо мегуем нима девона иғроқ накардем ва воқеияти онхоро нишон додем.
(идома дорад……..)
