Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(134- қисмат)
Холо ин мусалмоники бо масрафи ин маъжуни дасткорий шуда ва тақаллубий ба номи дин, таодул ва мезонишро аз даст медихад, ва хохони дин ва татбиқи қонуни шариати аллох хам хаст, ба содагий дар баробари дини дасткори нашуда ва аслий вокуниши манфий нишон медихад, ва гуфтани ин хақоиқ ишонро ба рохати ба хашм меоварад, хашми нобажо ва ғейри шаръий. Дар инжо сухани Али ибин Аби Толиб розиаллоху анху дар мовриди ин бародарони мо сидқ мекунадки мефармояд: инсон бо ончи намешносад душмани мекунад.
Вақтики ба имоми Ахмад рохимахуллох гуфтанд: Яхё ибни Муъин аз имоми Шофеъий бадгуйи карда ва айби у мегуяд, таъажжуб кард ва хайрон шуд ва гуфт: яъни Яхё ибни Муъин дарборайи Шофеъий бадгуйи мекунад?! Гуфтанд: бале аз Шофеъий бад мегуяд, имоми Ахмад гуфт: Яхё хатман аз гуфтахойи Шофеъий бе иттилоъ аст, ва хар каси чизиро надонад бо он душман мешавад.
Ин дар мовриди касони астки ба беморийи такаббур ва хисодат ва лажбозий олуда нашуда бошанд, ва танхо омили душманийи онхо жахл бошад. шарри ин даста бисёр камтар аз касони астки ба хисодат ва лажбозий ва соири беморихойи такаббур олуда шуда бошанд. Чун жохил бо ровшан шудани илм ором мешавад аммо лажбоз ва мутакаббир на.
Иддайи аз бародарони мо жахли худишонро бо лажожати тўлид кунандагони маъжун ва уламойи суъ қотиъ карданд, ва худишонро табдил кардан ба бародарони номутаодил ва номезон ва гох нима девонайики, дар баробари хар чизики карданд дар хулқумишон вокуниши манфий ва хашми нобажо нишон медиханд. Чиро? Чун инон марожеъи тақлиди онхо хастанд ва ин бародарони мо ақл ва чашм ва гуш ва дили худишонро ижора доданд ба ин марожеъи тақлидишон. Хамин.
Ба унвони мисол медонем мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо ахком ва қавонини хосси худишонро доранд, ва куллан дар манобеъи шаръий бо куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб тафовут доранд; масалан мо наметавонем забихайи мушрикин ё секуляристхоро бухурем, ё наметавонем бо занхо ва духтарони покдоманишон издивож кунем, ё мушмули жизъя намешаванд, аммо соири куффор мешаванд, аввалин бор уламоъйи дарборийи режими фосиди оли саъуд барои мусалмонкуши ва басижи мардум каламайи мушрикинро ба сурати олуда ва тақаллубий ва дасткорий шуда ироя доданд ва хадафи наздикишон хам ба кор бурдани ахкоми мушрикин дар мовриди ахли қиблайи мухолифи худишон буд.
Инон барои куштори ин ахли қиблайи мухолиф ба ек тўвжихи шибхи шаръий ниёз доштанд, ва гарна муслимин дар куштори муслимин бо онхо хамкорий намекарданд; барои хамин уламойи дарборий аз каламайи мушрикин ва баъадхо аз истелохи хавориж истефода карданд, чиро? Чун аввалан бадтар аз ин вужуд надошт. Сониян наметавонистанд бигуяндки инхо яхудий ё насроний ё мажус ва собеий хастанд; чун ин куффор қаворайи хосси доштанд аммо аз каламайи мушрикин бо шубхотики тўлид мекарданд метавонистанд суъистефода кунанд ва муслиминро бо он фариб бидиханд. Албатта баъадхоки натавонистанд бо ин калама тамоми мухолифинишонро сиёх кунанд аз каламайи дигари ба номи хавориж хам истефода карданд ва алъон хам мекунанд.
Холо хамин маъжуни масмумики хеч собиқайи дар манобеъи шаръий мо надорадро карданд дар хулқуми ин азизонки фалон гурухи ахли қибла мушрик аст, агар тамоми оёти аллох ва суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хатто раъйи аиммайи хойрул қурунро хам ба у нишон бидихидки мухолифи ин хукм бошад, ё ба у бигуйидки хукми мушрикин бо хукми куффори яхудий ва насроний ва мажус хам фарқ дорад ва хатто аллох таоло ин куффори ошкорро мушрик надониста холо шумо ба чи далили фалон гурухи ахли қибларо мушрик медони дар холики нест? Асабоният ва хашми нобажо вужудишро мегирадки аксаран баддаханий ва тухмат заний аз муқаддамоти ин хашми нобажо аст.
Бо ек мисоли дигарики ришайи торихийтар ва қадимийтар аз ин дустони номутаодил ва тақрибан нима девонайи мо дорад биравем жилов бехтар аст:
-ба унвони мисол балад нестки татбиқи қонуни шариати аллох аслий аст аммо ижройи худуд фарийи аз ин асл аст. Холо агар еки аз “ се абзор” ба пейравий аз қонуни шариати аллох ва ба далоили шаръий мисли адами ижройи хадди дузд дар замони Умар ибни Хаттоб ва ғейрих ба сурати муваққатий хаддиро бар шахс ё гурухи ижро накард ва бар дигаронки шариати аллох ижоза дода аст ижроиш кард, ё дар зуруфи хосси мисли замони жанг- холо хар чиқадарки тул бикашад – худудро ба сабки дигарий татбиқ дод ва ё хатто татбиқиш надод, ба хотири жахлиш бароияш бейни ин амири мусалмонки ба кулли қонуни шариати аллох иймон дорад, аммо ба табаъият аз қонуни шариати аллох ва бо таважжух ба шароити шаръий хукмиро ижро намекунад ё шиклишро мутаносиб бо вазъи мовжуд тағйир медихад, бо секуляристи кофар ё муртаддики аслан бо қонуни шариати аллох иймон надорад – аммо ин хам хамон хукмиро ижро намекунад – барояш шубха ба вужуд меояд, ва важхи муштараки инонро адами ижройи фалон қонуни шариати аллох медонад, ва ба хамин рохати онхоро дар ек сатх ва хатто амири муслиминро хам бадтар аз куффори аслий медонад.
(идома дорад………)
