Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(59- қисм)
Мана бундай шубхаларни бор бўлиши хам, аллохни қадаридаги суннатларидандур, тоинки аллохни шариатидаги қонун йўлида харакат қилувчи мужохидлар бор эканлар ва улар аллох учун жиход қилишар экан, то қиёмат кунигача улар давом этишади – мана бу шубхалар хам хамиша, доим бор бўлади, шу сабабли хам аллох таоло мархамат қиладики:
«يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ» (مائده/ 54)
Улар мўъминларга хоксор, кофирларга эса қаттиққўл, бирон маломатгўйнинг маломатидан қўрқмай аллох йўлида курашадиган кишилардир.
Албатта баъзи жохил,алданган, иймони заиф мусулмонлар хам шайтоннинг мана бу вахийсини дўстларига такрорлаб айтишади. Хар қандай холатда хам, мана бу уммат нобуд бўлган ва кўп сонли умматлар уни ўрнини эгаллаган, аммо мана шунча кўп сонли умматларни, жамоатларни орасида мансура тоифаси яширинган,у йўқолиб кетган эмас ва то қиёмат кунигача мавжуд; вохид умматга ва вохид жамоатга шўрони канали орқали қайтиш йўли хам йўқолиб кетмаган:
«لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا، يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»
“Бу дин хеч қачон йўқолиб кетмайди, бу дин учун мусулмонларнинг бир гурухи то қиёмат кунигача жанг қилишади.”
«لَنْ يَبْرَحَ و لاَ تَزَالُ »
Феъллари амални бардавомлигини, давомийлигини кўрсатмайдими? Албатта шундай. Шу сабабли хам мана бу мансура тоифа то қиёмат кунигача мавжуд ва худди шу шўрони канали ва вахдати яна қайтадан вохид умматни ва вохид жамоатни вужудга келтиришга қодир.
Бу худди мўъта жангидаги хадисга ўхшайди, яъни қўмондонлар ўлдирилгач, Холид ибни Валид мужохидларнинг амири ва рахбари деб сайланади ва жиход имомни хузурисиз давом этади, бу ерда имом ғоиб бўладими ё аслан мавжуд эмасми,буни фарқи йўқ. Энг мухими, хар икки холатда хам у бу ишларни бошида хозир эмас.
Имомни мавжуд бўлмаслиги хам жиходни далилларидан бири бўлиб, янги имом сайланиши керак бўлади, олдинги имомни йўқлиги сабабли жиход тўхтаб қолмайди ёки нобуд бўлмайди, балки янги имом сайланиши учун янада шиддатлироқ суратда давом этади. Албатта мусулмонлар охирги аббосийлар шохи муғуллар томонидан ўлдирилгач, исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил қилишга ва бу хукумат учун имомни сайлашга муваффақ бўлишади ва мана бу сайланишлар хозирги кунгача турли-хил сатхларда ўнлаб марта бир силсилани ўрнига бошқа бир силсилани келтириш орқали мусулмонларнинг тарихида такрорланган.
Ибни Таймия Шомда,Мисрда ва бошқа минтақаларда муғул секулярларга қарши жанг қилаётган турли-хил гурухларни мансура тоифасидан деб хисоблайди ва айтадики: “ Аммо Шом,Миср ва уни атрофидаги гурухлар хозирги замонда ислом дини учун жанг қилишяпти ва улар мансура тоифасига кириш учун одамларни энг сазоворроғи саналади.” Шу нарса аниқки, ибни Таймия фирқайи ножия ва мансура тоифа деб санаётган кишилар у кишининг хамфикрлари ё ибни Қоййимга ва ибни Касирга ўхшаган у кишини шогирдини шогирдлари хам бўлишган эмас. Балки уларнинг аксарияти ақидавий ва рафторий булғанишларга эга бўлишган; Мисрда қози Зайниддин ибни Махлуфга ва Шомда Мансурийга ўхшаган кишилар уларнинг фикрий рахбарлари эдилар, бу кишилар ибни Таймиянинг энг қаттиққўл душманлари хисобланган, хатто қози Зайниддин ибни Махлуфга ўхшаган кишилар ибни Таймияни ўлдириш борасида фатво берган; шу сабабли хам икки тоифа калтакланишга, азобларга, тахқирлашларга, зиндонга,сургунга, турли-хил озорларга, азиятларга дучор бўлишади, аммо шунга қарамасдан “ислом дини сабабли” муғулларга қарши жанг қилаётган гурухларни фирқайи ножия деб хисоблаганлар.
Мана бу мансура фирқа росулуллох саллаллоху алайхи васалламни асрларида хам мавжуд эди ва хамма уларни яхши таниган, хатто табук жангига ўхшаб, уч нафар жангдан ортда қолиб кетган пайтида хамма буни фахмлаган ва хар қандай замонда нубувват манхажига асосланган исломий хукумат, хамда вохид уммат ва вохид жамоат мавжуд бўлган, бундан сўнг хам то қиёмат кунигача мавжуд бўлади; мана бу мансура тоифа ва қуролли фирқайи ножия хар бир даврда бир тафсирга ва бир исломий мазхабга эга бўлишлари мумкин. Чунки шу нарса аниқки, нубувват манхажига асосланган исломий хилофатдан сўнг хозирги кунгача мусулмонлар харгиз ягона мазхабга ё вохид шўрога ва вохид умматга ва вохид ижмоъга эга бўлишмаган.
Демак мансура тоифа ва
«عِصَابَةٌ مِنْ أُمَّتِي» و«طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي»
хамиша то қиёмат кунигача бор бўлишади ва огохона вохид мақсадга етиш учун қитол,жанг қилишади, аммо вохид уммат ва вохид жамоат инқирозга учрагач бу тоифа турли-хил мазхаблар ва ранго- ранг жамоатлар ва кўп сонли кичик умматлар кўринишида пароканда бўлиб кетишган, гохида хилма-хил далилларга кўра ва тафарруқ сабабли мана бу кишилар бир-бирлари томонидан хам ўлдирилган, афсуски бундай жанглар мусулмонларни ўртасида жуда кўп содир бўлган, бу ерда уларни ўртасини ислох қилишга эхтиёж бор эди:
«وَإِنْ طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا»(حجرات/9)
(Эй мўъминлар), агар мўъминлардан бўлган икки тоифа (бир-бирлари билан) урушиб қолсалар дархол уларнинг ўртасини ўнглаб қўйинглар!
(давоми бор………)