Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(150- қисмат)
Холо рахбари ин уммат –дар хар сатхики қарор гирифта бошад – танхо маржаъи таъйин кунандайи астки мушаххас мекунад бо дар назар гирифтани усули собит ва аслийи қонуни шариати аллох, мутаносиби бо вазъи мовжуди жахоний ва мантақаий ва дохилий,ва мутаносиб бо ниёзхойи рузи муслимин, мафод ва муддати ин пеймонхо чигуна бояд бошад. ин яъни инки дипломосий мутағаййир аст, ва муслимин лозим аст ин тағйиротро аз коноли шўройи улил амр ва рахбарияти он се конол бигирандки мустақиман ба “ самиъна ва атоъна” йи хар мўъмини гира хурда аст.
Чун дипломосий ва равиши бархурд бо куффор бо инки доройи усули собити мисли маъдани охан аст, аммо барои расидан ба ахдофиш мутаносиби бо шароити мутағаййир замоний ва маконий, тағйир ва тахаввулоти мутаъаддидиро тажруба мекунад, ва мумкин аст барои расидан ба ек хадаф аз равишхойи мухталифи мутаносиби бо вазъи мовжуд замоний ва маконий ва ниёзхойи рузи муслимин истефода бишавад.
Яъни читури маъдани охан собит аст ва мутаносиби бо шароит мутағаййири замон ва макон, ва ниёзхойи руз, дар заминахойи корбурдиш тағйир ва тахаввулоти мутаъаддидиро ба худиш дида аст, метавонем бигуемки маъдани охан дар заминахойи корбурдиш, мохияти мутахаввили дорад ва собит ва мутлақ нест.
Дипломосийй исломий хам аз замони аввалин пайғамбар то охарин фристода, ва бахусус аз замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам то рузи қиёмат, мутаносиб бо тағйироти замоний ва маконий ва вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи муслимин – бо хифзи усул – тахаввулоти зиёдийро дар заминайи рафъи ниёзхойи рузи муслимин, ва посухгуйи ба ниёзхойи рузи муслимин ва вазъи мовжуд дошта ва хахад дошт.
Албатта ин тағйир ва тахаввулот дар чигунагийи бархурд бо куффор хам оддий аст, чун мумкин аст қудрати муслимин дар замонхо ва маконхойи мухталиф кам ё зиёд бошад, ё барои расидан ба ахдофи мушаххас, муслимин мутаносиби бо шароити сиёсийи рузи худишон, ва мовқеияти хукумати тоғутийи мантақаий, ва шароити бейнал милалий, мажбур бишавандки бо табаъияти аз усули собити қонуни шариати аллох аз шевахойи ба рузи барои расидан ба ахдофишон истефода кунанд.
Возих аст замоники аз ин маъданики бояд мутаносиб бо ниёзхойи рузи муслимин аз он истефода бишавад, намешавад интизор доштки дар қонуни ислом ба ин амр ишора шуда бошадки аз ин маъдан дар солхойи оянда чи истефодайи бояд бишавад, ё ек равиширо дар ек дўврайи замоний ва маконийи хосси бидуни таважжух ба шароити замони ва макони ва ниёзхойи руз, онро ба унвони ек улгу бар оянда тахмил кард; балки қонуни шариати аллох бо маърифийи усули собит, чигунагийи истефода аз ин маъданро – мисли умури низомий ва хамл ва нақл ва пизишкий ва соири умури мушобих – ба ижтиходи шўройи улил амри уммат аз коноли се абзори вогузор карда астки еки аз ин се абзор мутаносиби бо вазъи мовжуди муслимин ва шароити мантақаий ва бейнал милалийи жомеъайи куффор ва мутаносиби бо ниёзхойи рузи муслимин ижтиходи вохидишро аз забони амир ва рахбари худиш ба муслимин ироя медихад.
Дар инжо рахбариятики аз тариқи еки аз ин се абзор ба вужуд омада аст сипар мешавад, ва бояд дар хар амри ба у ва ба находхойи тахти пушиши мисли шўройи улил амри мутахассисин панох бурд:
وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً (نساء/83)
Ва замоники корики мужиб натарсидан ё тарсидан аст ба онон мерасад, онро пахш ва пароканда мекунанд. Агар ингуна афрод,сухан гуфтан дар ин бораро ба пайғамбар ва волийи амрхойи худ вогузор кунанд, танхо касони аз ин хабари ишон иттлоъ пейдо мекунандки шўройи халлу ақд ва улил амранд ва ончи лозима аз он дарк ва фахм мекунанд. Агар фазл ва рахмати худо шуморо дар бар намегирифт жуз андаки аз шумо хамма аз шайтон пейравий мекардид.
Возих астки шумо ба чи мезони ба ин рахбарият ва ба шўройи улил амри он эътимод дорид ба хамон мезон хам ба дипломосийхойи мутағаййири онхо дар баробари душманон эътимод хохид дошт. Чи ба хикмати ин тағйир ва тахаввулоти мутаносиби бо ниёзи руз ва вазъи мовжуди муслимин пей бибарид чи мисли масоили амниятий ва жахоний ба хикмати ин тағйир ва тахаввулот пей набарид. Чи бифахмид ё нафахмидки чиро рахбарият ин хамма имтиёз дар пеймони Мадина ба яхудиён медихад, ё инхамма имтиёз ба мушрикин ва секуляристхойи қурайш дар пеймони худайбия медихад, мухим ин аст ба рахбарият ва шўройи улил амри мутахассисин хамчун ек сипар эътимод дорид. Мухим ин аст.
(идома дорад…….)
