Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(2-қисмат)
Бале,росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
“إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا یَستَبَاحُ ﺑَﯿْﻀَﺔُ اﻟْﻤُﺴْﻠِﻤِﯿﻦَ، یا سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ”،[1]
Аллох таоло замонат ва ваъдайи се чизро дар мовриди умматам ба ман дода еки инки умматам гурсна намемонанд,
«لا يَجُوعُوا»
Дувум инки умматам бар гумрохий хам раъй намешаванд
«لا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ، لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ»
Ва севум инки душман бар умматам чийра намешаванд.
Танхо қудратики монеъ мешавад душманони кофари ошкор даражайи 1ва 2 ва 3, мунофиқин ва секулярзадахо ба унвони душманони даража 4 бар муслимин ва бар находхойи хаётийи муслимин тасаллут пейдо накунанд, фақат ва фақат қудрати хукумати муслимин ва мезони аъдоди низомий онхост.
Агар ин қудрат заиф шавад ё аз бейн биравад ва жамоати вохид вужуд надошта бошад, мейдон барои аъмоли табахкоронайи ин чохор душмани аслий ва хатто муслимини мужрим хам боз мешавад. Абдуллох бин Муборак рохимахуллох мегуяд:
لَوْلاَ الْجَمَاعَةُ مَا كَانَتْ لَنَا سُبُلٌ وَكَانَ أَضْعَفُنَا نَهْبًا لأَقْوَانَا،
Агар жамоат намебуд мо роххойиро пеши худ надоштем ва заифони мо дар дасти қавитархо мовриди таррож қарор мегирифтанд.
Барои хамин бузургони мо фармуданд:
:«كَدَرُ الجَمَاعةِ خَيْرٌ مِن صَفْو الفُرْقَةِ»،[2]
Тирагийи жамоат бехтар аз зулолийи тафарруқ аст; яъни хатто агар ин жамоат доройи олудагихойи хам бошад боз, бехтар аз тафарруқ ва танхоий астки азоби дунёвий ва ухровийро бо худиш меоварад.
Бале,агар ин уммат ва жамоати қавий аз тариқи хукумати исломий ала минхажин нубувват набуд, ё хатто заифтар аз он тавассути хукумати бадили изтирорийи исломий бо олудагихойи хам вужуд надошт, ё заифтар аз ин ду- ба унвони севумин гузинайи ночорий – тавассути мажлиси вохиди шўройи мужохидин бо олудагихойи хам вужуд надошт, онвақт барои муслимин ва ахли дунё танхо азоб мемонад. Хам барои муслимин саргардоний меояд, хам тасаллути душманон бар муслимин, ва хам гурснагий бар муслимин ва соири дунё.
Умматки буд ин се офат ва се азоби саргардоний, тасаллути душманон ва гурснагий вужуд надорад, умматки аз бейн рафт ин се офат ва се азобро мебинем.
Ин хамон азоби астки қарнхо пеш аллох таоло дар мовриди пархези аз гирифтор шудан ба он ба муслимин хашдор дода ва мефармояд:
«وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ» (آل عمران/105)،
Ва монанди касони нашавидки пароканда ва мутафарриқ шуданд ва дучори ихтилоф шуданд ( он хам ) баъди аз онки нишонахойи ровшан ба онон расид, ва барои инхо азоби бузурги вужуд дорад.
وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ.
Дар ин сурат, агар гурснагий, тасаллути душманон ва саргардонийи фарогирро дар миёни муслимин мебини яъни тафарруқ хоким шуда, ва уммати вохид ва жамоати вохиди вужуд надорад, ва инсонхо бо ин тафарруқ ва дурийшон аз уммати вохид ва жамоати вохид, дархости азобро карданд, ва асбоби нузули азобро барои худишон фарохам карданд.
Чун, кулли ин ваъдахойики аллох таоло ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дода мутаъаллиқ ба уммати вохиди астки жамоати вохидиро ба вужуд овард, ва агар каси мехохад азобхойи гурснагий,фақр, тасаллути душманон ва саргардонийро дар миёни муслимин аз бейн бибарад бояд дубора уммати вохидро ба вужуд биёварад, ва дубора хукуматро ба
«ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»
Баргардонадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам онро баён карда аст.
Дубора хукуматро ба
«ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»
Баргардонадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам онро баён карда аст. Чун, хатто бо ташкили уммат ва жамоат аз тариқи хукумати бадили изтирорийи исломий бо олудагихойики дорад танхо бахши аз сарзаминхойи муслимин метавонад аз гурснагий, адами тасаллути душманон ва саргардоний нажот пейдо кунадки тахти контроли он қарор дорад, ва дар замони набуди ин хукумати бадили изтирорий ва бо ташкили уммат аз тариқи мажлиси шўройи мужохидин танхо бахшхойи ночизтари аз муслимин тахти пушиши мазоёйи ин уммат қарор мегиранд.
(идома дорад……..)
[1]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
[2]– الجاحظ في البيان والتبيين، ص 142
