Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(12- қисмат)
Дар ингуна маворид мо фалон гурухро ахли бидъат медонем. Яъни, фалон гурух кориро анжом додаки аз нигох ва ба ижтиходи мо ин гуфта ё амали, куфр аст аммо, аз нигохи худишон таъвил ва ижтиход аст; барои хамин мо наметавонем уро такфир кунем ва аз доирайи ислом уро хориж намоем балки, фақат ба у мегуемки ахли бидъат аст.
Ва ин ахли бидъат , то кей идома дорад? То замоники шўройи улил амри вохид аз тариқи хамон “ се абзор” биёяд ва ба унвони қозий бо ижмоъи вохиди худ хукми нахоийро содир кунад, ва бар хамма иқомайи хужжат намояд, ва бо ташхис ва қазовати худиш ба умри ин ихтилофот ва ин чизхойики мо ё онхо бидъат медонем хотима дихад. Дар инжо,фақат шўро астки дар жойгохи қози ва қазоват ва содир кунандайи раъйи нахоий қарор мегирад; ва фақат ин қози астки метавонад бар хаммайи афрод,гуруххо, ахзоб ва мазохиб иқомайи хужжат кунад ва раъйи нахоийро бо ижмоъи вохидиш содир намояд,ва хеч шахси, гурухи,мазхаб,тафсир ва хизби наметавонад ва салохиятишро надорадки “ меъёр ва махак “ шавад ва хиёл кунад бо раъйи хосси худиш метавонад бар дигар гуруххойи мазхабий, тафосир ва жамоатхойи мухталиф иқомайи хужжат намояд;бояд ин салохиятро ба уммати вогузор кардки аз тариқи шўройи улил амри еки аз “ се абзор” ба вужуд омада бошад.
Дар кинори ин ижтиходоти иштибох, умури дигари хам хастандки фақат аз лахози луғавий метавон дар мовриди онхо аз вожайи бидъат истефода кард ва машмули хукми шаръийи бидъат ва “ кулли бидъатин золалатун” намешаванд.
Возих ва ровшан астки каламайи бидъат мисли каламайи куфр,фисқ, иймон ва ғейрих жойгоххойи мухталифи ба кор рафтанд, ва ба унвони мисол, мисли куфр ва кофар метавонад маъони луғавий ва хатто мафхуми мухталифи дошта бошад ва бояд фахмид манзури шореъ чист?
Мо куфр ба тоғут дорем ва нисбат ба бовархо ва ақоид ва аъмоли зидди исломийи куффор,кофар хастем ва ин хуб аст
«فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى لَا انْفِصَامَ لَهَا»(بقره/256)؛
Ин куфр ба тоғути мо, бахши асосий ва вурудий дини ислом ва римолати тамоми пайғамбаронро ташкил дода
«وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ» (نحل/36)؛
Аммо дар баробар, куффор хам нисбат ба ақоид ва бовархойи исломийи мо кофар хастанд, ва кофар шудани нисбат ба қонуни шариати аллох ва куфр ба қонуни шариати аллох ва барномайи шариати аллох ва куфри кофарон бад аст.
Яъни : куфрики кофарон муртакиби он мешаванд, дар баробари қонуни шариати аллох бад аст:
:«إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ نَارًا كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُم بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ ۗ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَزِيزًا حَكِيمًا (نساء/56)؛«إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ نَارًا»
Бегумон касоники оёт ва далоили моро инкор карда ва анбиёйи моро такзиб намуданд, билахара ишонро ба оташи ажиб ва шигифти ворид мекунем ва бо он азоб онхоро месузонем.
. كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُم بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ ۗ
Хар замоники пустхойи (бадани) онон бирён ва сухта мешавад, пустхойи дигарий ба жойи онхо қарор медихем, то мазайи азобро бичашанд; аллох таоло бидуни шак, тавоно ба ин кор ва хаким аст ва медонад чи кори анжом медихад.
Холо,мисли хамин куфр ва кофар шудан, бидъат ва нововари хам метавонад хам дар хилқат бошадки аллох таоло онро анжом дода, ва хам метавонад дар ба вужуд овардани чизхойи жадид, моддий ва текноложи бошадки инсонхо онро анжом доданд, ё зинда кардани қавонин, суннатхо ва умури бошадки қаблан вужуд доштанд ва алъон мардум хиёл мекунанд касики онро зинда карда мубтакири он хам худиш аст, ва хам инки метавонад ба вужуд овардани чизи жадиди дар баробари қонуни шариати аллох бошад.
Дар ин сурат, бидъатро ба сурати куллий метавон ба ду сурат- хам аз лохози “ луғавий” ва хам аз лахози “ шаръий”- баррасий кард ва аз лахози луғавий, мафхуми ғейри аз истелохи шаръийи мовриди назар дар: “ кулли бидъатин золалатун” ро аз он истинбот намуд мисли:
-зинда кардани мужаддад ва дуборайи ек суннат ё зинда кардани хукми фаромуш шудайи аз қонуни шариати аллох. Дар фарханги араб бо онки шахс он қонун ва барномаро ба вужуд наёварда аммо, чун дубора онро зинда карда мисли ек муассис аз у ёд мекунанд. Мисли ихёйи намози тарових тавассути ек имом тавассути Умар бин Хаттоб розиаллоху анху. [1] Ин тўлид ек амри жадидий набуд балки, зинда кардани ек суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буд; аммо, боз мебинемки каламайи бидъат бар он итлоқ шуда ва Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху мегуяд:
«نِعْمَ البِدْعَةُ هَذِهِ»
Ин бидъати хуби аст..[2]
(идома дорад……..)
[1] امام مالک رحمه الله در« الموطّاء » فصل «شروع قیام شب های رمضان» و امام بخاری در صحیحش، فصل«صلاه التراویح »ازعبدالرّحمن بن عبدالقاری روایت کرده اند که گفته است:«در یکی از شب های رمضان با عمر بن خطاب به مسجد رفتم، مردم به صورت پراکنده نماز می خواندند، عمر گفت: به نظر من بهتر است همه به یک امام اقتدا کنند(چون در یک مسجد چند جماعت با هم نماز خواندن نوعی بی نظمی و مزاحمت ایجاد می کند اما یک جماعت و یک امام همانی است که رسول الله صلی الله علیه وسلم در آن چند شب انجام داده بود) سپس با برگزیدن ابیّ بن کعب به عنوان امامشان نظرش را عملی کرد. شب دیگر با او به مسجد رفتم این بار مردم با هم نماز می خواندند عمر که این صحنه را دید گفت:چه بدعت نیکویی! البتّه کسانی که الان می خوابند تا آخرهای شب برای تهجّد برخیزند بهترند از کسانی که هم اکنون نماز می خوانند.»
[2]– صحیح بخاری، ج ۳، ص ۴۵، ح ۲۰۱۰