Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(11- қисмат)
Ё замоники ек сахобий мисли Қуддома розиаллоху анху дучори журми дар хадди тахлил ё тахрим мешавад, бо ижмоъи вохиди уммати тахти пушиши хукумати исломий ала минхажин нубуват ва бо гузарондани у аз чохор филтери шаръий ( 1- исботи журм, 2- таъйиди журм,3- шурути такфир, 4- мавонеъи такфир) ишон доройи узри ташхис дода мешаванд, ва хукми ба адами такфири ишон содир мегардад. Ин рохаттарин ва танхо кори астки аз тариқи шўро ва умматики аз тариқи он се абзор ташкил шуда бошад метавон онро анжом дод.
Холо,агар ин уммат вужуд надоштки ин мутахассисинро жамъ кунад ва раъйи вохидиро бо ижмоъи вохидиш ироя дихад, онвақт ба жойи ижтиходи вохиди шўро, ижтиходи мутафарриқ ба вужуд меояд; ва эхтимоли иштибох ва саргардоний дар он меравад. Дар ин сурат, замонати барои жиловгири аз саргардоний ва гумрохий вужуд надорад. Ва замонати вужуд надорадки раъйи фалон мужтахид,мухолифи баъзи аз оёт ва аходис хам набошад. Аммо, шахсики аз манобеъи шаръий ижтиход мекунад хар чандки ижтиходиш мисли фарди намозхон иштибох хам аз об дар биёяд, ё гурухи ва жамоати ижтиход кунанд ва мисли он асхоби росулуллох мунжари ба қатли ек мусалмон хам шавад боз хам ек ижро дорандки онхамма талош ва кушиш карданд ва ба хотири ижтиходи иштибохишон аз манобеъи шаръий, қисос ё жарима намешаванд.
Анжоми ижтиходоти фардий ва пейдоиши мазохиб, тафосир ва таъвилоти мухталиф ва гохи муттазоди бо қуръон ва суннати сахих дар сурати ғийбат ва адами вужуди шўройи улил амр ва уммати вохид ва ижмоъи вохиди он аст. [1] Дар ин сурат,замоники имоми Абу Ханифа рохимахуллох ба унвони мисол,дар мовриди ботил шудани вузуъ ё ламси занон,хукмиро содир мекунад дар холики имоми Шофеъий рохимахуллох бар хилофи он фатво медихад ;ва хадиси росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чизи дигариро баён мекунадки раъйи имоми Ханафий рохимахуллохро таъйид мекунад, оё метавон ба имоми Шофеъий рохимахуллох ахли бидъаро зад чун, каломиш бархилофи хадиси ёд шуда аст? Ё тасаввур кунид 254 хадис дар мовриди рафъи ядайн вужуд дорад аммо, ахноф аз ин кор шона холи мекунанд. Оё метавон онхоро ахли бидъат ва ахли оташ номид? Агар метавон барои имомони бузургвори чун Ханафий, Молики, Шофеъий ва ғейрихки дар хойрул қурун ва наздики асри сахоба ва тобеъин ба сар бурданд узр овард оё барои муслимини мусибатзадайи мазлуми гирифтор, наметавон узри пейдо кард?
Ин муслимин на ахли бидъатанд на фосиқ. Инхо қурбониёни набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва набуди шўройи улил амри вохиди донишмандони мутахассиси исломий ва уммати вохид ва ижмоъи вохид хастандки , ба далили набуди ин шўро ба анвоъи таъвилоти иштибохи аз қуръон, аходис, сийра ва раъйи имомон ва бузургворони гузаштайи мо гирифтор шуданд.
Инхо фосиқ хам нестанд, чун шахси фосиқ, “ огохона” медонадки масалан тухмат задан ба занон ва мардони покдоман харом аст аммо, бидуни икрох ва бо мейли худиш кароран дучори ин журм мешавад ; [2] ё медонад ва яқин дорадки ба кор бурдани каламайи мушрикин барои муслимин, ва хатто куффори яхудий, насроний,мажус ва собеий хам, ғейри қуръоний ва ғейри шаръий аст аммо, ба мейли худиш ва бидуни узри шаръий боз, хаммаро бо лафзи мушрикин хитоб мекунад, ин фосиқ аст ва метавон ба у гуфт ахли бидъат ; аммо мужтахидики тамоми талошро карда ва ба натижайи иштибохи расида ; хукмиш бо ин фарқ дорад ва наметавон бо вужуди мухолифати ин мухтахид бо манобеъи шаръий ба у фосиқ ё ахли бидъат гуфт.
Агар мо сохиди ек шўройи вохид ва уммати вохид аз коноли ин “ се абзор” ба унвони қозийи мовриди қабули хамма набудем,ва шахси дучори журмхойи дар хадди Қуддома хам шавад аммо, ба далили доштани узри дар шурути такфир ё мавонеъи такфир мо натавонем ба далил адами вужуди шўройи улил амри вохид ва ижмоъи вохид – ба унвони танхо қозийи зи салох – ишонро на табраъа кунем ва на такфир намоем, ин шахс хамчунон ба далили набуди ин шўро – танхо қозийи зи салох –ба журми худ идома дихад,ин шахс аз нигохи мо ва ба ижтиходи мо ек шахси мужрим ва ахли бидъат махсуб мешавад. Холо, мумкин аст аз нигохи худиш ва гурухи ва дорудаста ва мазхаби худиш,худро ахли бидъат надонад, ва хатто мороки ақидайи бархилофи ақидайи у дорем, ё кори бархилофи кори у анжом медихемро ахли бидъат бидонад.
Дар инжо қози зи салохки шўройи вохид ва ижмоъи вохиди ин шўро бошад вужуд надорадки бейни мо қазоват кунад ва бар хаммайи мо иқомайи хужжат намояд, барои хамин астки мо хар кудом худимонро бар хақ ва тарафи мухолифимонро мужрим ва ахли бидъат медонем.
(идома дорад……..)
[1] در صورت غیبت یا عدم وجود شورای اولی الامر و امت واحد و اجماع واحد آن است که گفتیم فقط از طریق همان سه ابزار به وجود می آید
[2]– وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلَا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهَادَةً أَبَدًا وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ* إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (نور/4-5)