Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(78- қисм)
Онгли, мақсадли ва харакатланувчи вахдатнинг олди шартларидан бири, “ баённинг даражама-даража мархаласини риоя қилишлик ва шариатдаги иккинчи ўриндаги ислохотларни ижро қилиш”дан иборат.
Энди аллох таоло иймонни таълим олишлик ва иймонни, ақидани ўрганишлик хам илмга асосланган бўлиши керак,деб амр қилганидан сўнг, бошқа ишлар борасида гапирмаса хам бўлади:
فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19)
У зот амр қилади:
وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36)
Мана бу холатда, мана бу мақсадга етиш учун танхо абзор хар бир инсоннинг ибтидоий хуқуқи бўлмиш ақлни ишга солиш, тафаккур, тадаббур хисобланади, мана бу абзорларни воситасида аллох дастур берган ўша илмни қўлга киритилади.
Хозирги даврда жохилий жамият бир томондан мана бу тафаккур ва тадаббур, таъаққул қилиш хаққини шахсдан тортиб олган ва уни мусодара қилган, бошқа томондан эса аллох таоло турли- хил оятларда қайта-қайта мархамат қиладики, мана бу оятларни сизларга кўрсатдим ва сизларга бу тавсияларни бердим:
وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)
قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾
ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾
буни кетидан хилма-хил жойларда қуйидаги саволларни беради:
أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟
Шахс аллох таолонинг мана бу саволларига қандай қилиб жавоб бера олади? Чунки хозирги даврда жохилий жамият тафаккур,таъаққул, тадаббур қилишни ва шаръий илмларни таълим олиш ва уни қўлга киритиш йўлларини ёпиб ташлаган, хамда аллох таоло ундан талаб қилган нарсаларни жуда кўпини мамнуъ қилиб қўйган ва шахснинг илм томонга ақл,тафаккур, тадаббур билан харакат қилишига ва талаб қилинган ўзгаришларни ўзида вужудга келтиришга рухсат бермайди?!
Мусулмон шахсдан ўғирлаб олинган андиша қилиш, тафаккур, тадаббур қудратини унга қайтариб берилиши керак, энди мана бу қудрат унга қайтариб берилгач, у учун олдинга сари харакат қилиш, ўсиш, ривожланиш шароитини мухайё қилиш лозим, шу нарсани хам қабул қилишимиз керакки, илмни касб қилиш ва иймонни қувватлантириш йўлида харакат қилиш, шубхасиз аста-секинлик билан маълум муддатда ва аксар холларда хатолар билан бирга давом этади.
Шариат шахс учун сўрашга рухсат берган жойда, нима учун,деб сўрай олиши керак? Ва агар қалби билан зехнига берилган нарсалар борасида таъаққул қилган бўлса,
«لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا»
ва қалби билан керакли тафаққухни қўлга киритган бўлса, ва
«لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا»
жумласидан бўлмаса ва зехн билан қалбни ўртасидаги мухлисона хамкорликни йўлга қўйишга қодир бўлган бўлса, дархақиқат очилиши керак бўлган қулфларни хаммасини калидини қўлга киритибди.
Бугунги кунда секуляр жохилият мунофиқларни,секулярзадаларни ,уламойи суъ варрувайбизани, аимматул музиллинни ва дуъату ала абваби жаханнамни қўллаб- қувватлаш билан мана бу калидни мусулмонлардан тортиб олган ва мусулмонлар учун ғалаба ва ўсиш йўлларини тўсиб қўйган ва уларни фақат эшитувчи бўлишга, хамда ўзлари бир нарсани кетидан тушиб изламасликка одатлантирди, балки мусулмонларни улар томонидан тайёрланган, янги холатда қадоқланган “жавоб”ни ва тайёр луқмаларни кутишга ва уларнинг ақидавий ва фикрий вужудга келтирган махсулотини масраф қилувчилари бўлишликка ўргатди. Улар бу равиш билан мусулмонларни ичкаридан боғлаб ташлашади ва улардан озодликни тортиб олишади ва уларни қулфлаб қўйишади,натижада эса бу қулфни калидини хам ўзларини олдиларида сақлашади ва мана бу асирни,махбусни зехни ва дилига бирор кимса уларни рухсатисиз киришига рухсат беришмайди. Бу ерда мана бу қул ва асир қалбларнинг кўпчилигини айби билмасликда эмас, балки хато суратда билишликдадур.
Энди мана бу хато билишликни баробарида учта хос табақа вужудга келади, уларнинг баъзи бирлари мана шу хатоларида давом этишади ва олдинга сари харакат қилишади ва хатто тўғри назарни қаршисида хам манфий муносабатни билдиришади, бошқа баъзи бирлари эса буларни хато, фосид эканини билишади, аммо жохилона ва бу назарни тўғрисига мурожаъат қилмасдан исломни қаршисида сафланиб олишади ва кўпинча мунофиқларни, секулярзадаларни шубхаларини химояси остида илгари харакат қилишади, учинчи дастада жуда кўп биродарларимиз ва опа-сингилларимиз мавжуд бўлиб, улар ё ислох бўлишган ёки мана шу хато билишликлари билан бирга “онгли ва мақсадли харакатни уч абзоридан” бирига тобеъ бўлишган, улардан ўғирлаб олинган таъаққул, тафаккур ва тадаббур қудратини бу кишиларга қайтариб берилишига эхтиёжлари бор, аллохнинг шариатининг покланиш хоналарида нохолисликлари бартараф қилиниши керак ва аллох улар учун назарга олган табиий ўсиш йўлига жойлашишлари лозим бўлади.
Бизларнинг тараққий топиб ривожланаётган биродарларимиз ва опа-сингилларимиз худди ўзимизга ўхшаб рақибга эхтиёжлари йўқ, қаршиларида мана шунча ошкор ва пинхон, ички ва ташқи кофирларга қўшимча равишда, хамрохлари хам уларга бир рақибдек муносабатда бўлишига эхтиёжлари йўқ, чунки кофирларнинг асли мақсади дилсўзлик билан равшанлаштириш ё яхшилик қилиш эмас, балки сўзлашувдан бўлган хадафи хам қаршилик қилиш,уларни қаршисида жибхаланиб олиш, қочиш, бу шохдан у шохга сакраш ва мағлубиятга учратишдан иборат.
Мана бундай муносабатларни баробарида бизларнинг қараб томоша қилиб туришимиз, хақиқатда келишувни, бизнинг мақсадларимизни ва озодлигимизни ўлимини англатади. Бизларнинг мана бу биродарларимиз ва опа-сингилларимиз қанчалик мухофизатга,дифоъга, тафаккурга, тадаббурга эхтиёжлари бўлса, бизлар хам ана ўша миқдорда дифоъга эхтиёжимиз бор, бошқаларнинг томошабин бўлиб сукут сақлаши, ошкор зулмни бир нави ва мана бу жохилиятни давом этишига розилик билдириш ва “асосий уч абзорни” онгли харакатидаги хамрохларини сафини булғаш ва бир “вохид дастурни” панохидаги “ вохид куч”нинг вахдатини, хамда “энг яқин вохид мақсадни” қўлга киритишни баробарида тўсиқ ижод қилиш демакдир.
(давоми бор……..)