Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(5-қисмат)
Бо нигохи амиқ ба зиндагий дар дини ислом хам мутаважжих мешавемки хаммайи абъоди ахком ва қавонини он хам доройи харакат ва нашот аст. Намоз, душманшиносий ва даража банди душманон ва мушорикат дар тахаввулоти мантақаий ва жахоний, жиход фи сабилиллах, таъкид бар силайи рахм, ёдгири саворкорий ва тирандозий ва шино ва ғейрих намунахойи аз жилвахойи шодий дар дини ислом хастанд, барои хамин аст зиндагий ва сийрайи бузургон ва пейравони қонуни шариати аллох хам бар харакат ва нашот устувор буда аст, ва дар холати хеч ек аз рахравони ростини садрил ислом ва хатто қарнхо пас аз он, афсурдагий ва ноумидий дида намешавад, балки озодий ва тахарррук ва озодсозийи дигар инсонхост аз банди тоғутхо ва умиди ростин ба ваъдахойи аллох таолоки бар асоси қонуни шариати аллох анжом мешавад:
: یَا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْکُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَشِفَاءٌ لِّمَا فِی الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ * قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ» (يونس/ 57-58)
Эй мардумон! Аз суйи парвардигоритон барои шумо андарзи( барои идорайи зиндагий) ва дармони барои чизхойики дар синахо аст омаде аст ва хидоят ( бо қонуни шариатиш) ва рахмат ( ба сурати екжониба ва билоаваз аз тарафи аллох) барои мўъминон аст. Бигу: ба фазл ва рахмати худо – ба хамин ( на чизи дигари)- бояд мардумон шодмон шаванд. Ин бехтар аз чизхойи астки ( аз дунё) гирд меоваранд.
Аллох таоло возих ва ошкоро мефармоядки қавонини шариатишки нозил карда танхо дармони беморихойи қалбий ва омили хидояти астки боиси шодийи инсонхо мешавад, ва табаъияти аз ин қавониниш мешавад “ зикри аллох”ки пояйи убудият ва бандагий аст, ва иртиботи банда бо холиқро дар тамоми авқот ва холат нишон медихад ва мешавад:
قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ (انعام/162)
Бигу: намоз ва ибодат ва зистан ва мурдани ман аз он худо астки парвардигори жахониён аст.
Ин ихтисос додани зиндагийи ва марг бар асоси қонуни шариати аллох ба он мегуянд “ зикри аллох”ки ба мунофиқин ва инсонхойи заифул иймон – ба далили пойбанди камтаришон ба қонуни шариати аллох – мегуянд : зикри аллохро камтар мекунанд, ва шайтон хам бар касони мусаллат мешавадки аз қонуни шариати аллох ё зикри аллох ғофил мешаванд,барои хамин аст танхо рохи оромиши қалбхо ва мавъизатум мир роббикум табаъият аз қонуни шариати аллох ва пойбанд шудани комил ва холис ба мафохими чохоргонайи дини ислом астки бо худиш шодий меоварад фабизалика фаляфроху ва аллох таоло ба сурати инхисорий дар қолиби “ зикри аллох “ мефармояд:
الَّذِینَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ (رعد/28
Эй касоники иймон меоваранд ва дилхойишон бо ёди худо сукун ва оромиш пейдо мекунад. Огох бошид! Дилхо бо ёди худо ором мегиранд.
وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ (رعد/29)
Он касоники иймон меоваранд ва корхойи шойиста мекунанд, хушо ба холи ишон ё бехишт барои ишон, ва чи жойгохи зебоий доранд!
Возих аст, мустамир ёд кардан ва зикри аллох яъни табаъият аз қонуни шариати аллох ва шукргузор будан ва нофармоний накардани аз аллох дар тамоми холоти зиндагий, ва ин яъни пейванд ва иртиботи хамишагийи бо аллох дар тамоми зиндагий. Замоники интури бо аллох таоло иртибот барқарор карди аллох таоло хам рахойит намекунад балки хамиша бо ту аст:
فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَاشْکُرُواْ لِی وَلاَ تَکْفُرُونِ (بقره/152)
Пас маро ёд кунид ( бо тоат ва ибодат ва дурий аз маосий, ба дил ва забон ва амал) то ман нез шуморо ёд кунам( бо эътойи савоб ва гушойиши абвоби саодат ва хейрот ва идомайи пийрузий ва қудрат ва неъмат) ва аз ман сипосгузорий кунид ва аз ман носипосий макунид.
Табаъият аз қавонини шариати аллох яъни қадам гузоштан дар саломати қалбий ва касби оромиш ва итминони қалбий, ва хидоят ва харакат дар масири сахихи зиндагий. Ин мавъиза ва рахмати астки аллох таоло ба сурати билоаваз ба инсонхо хадя дода аст( мисли мавадда нестки ду жанба боша) ровшан астки иймон ба аллох ва қонуни шариати аллох мусовийи аст бо хидоят ва шифо ва саломати қалб ва ба дунболи он ислохи аъмол ва рафторхо
«وَمَن یُؤْمِن بِاللَّهِ یَهْدِ قَلْبَهُ وَاللَّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ »(تغابن/ 11)
Ва хар касики ба худо иймон дошта бошад, худо дили уро рохнамуд мегардонад, ва худованд аз хар чизи комилан огох аст.
Холо инсонхойи пейдо мешавандки мехоханд ин саломати қалб ва масири дурустро дар жойи ғейри аз қонуни шариати аллох пейдо кунанд, ва ба хамин содагий дар интихоби масир барои расидани ба шодий ва оромиш дучори иштибох ва хато мешаванд, ва ин масири ғалат онхоро ба интихобхойи ғалати мекашонад, ва ба жойи инки ба кейфияти зиндагий ва оромиш руйи биёваранд, хамми ғами худишонро руйи камияти зиндагий ва осойиш қарор медиханд, ва аз асбоби ижоди оромиш ғофил мешаванд ва ек буъдий харакат мекунанд; мебинемки аз назари осойиш ва моддият руз ба руз вусъати молий пейдо мекунанд, анвоъи лавозим ва имконоти жадидий ба руз ва ба истилохи васоили осойишро тахия мекунанд, аммо мутаносиб бо он, шодий ва нашоти онхо ва оромишишон таъмин намешавад.
(идома дорад……..)