Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(18- қисмат)
Замоники шахс бо куфр ба тоғутхо ва иймон ба аллох ба арзишхойи қонуни шариати аллох ва рахмат ва ваъда ,ваъийдхойи аллох таоло дилбаста ва вобаста мешавад, дигар шодийи худишро ба хеч чиз ва хеч каси дигари ғейри аз аллох таоло вобаста намекунад, барои хамин аст хамиша аз неъмати шодий бархурдор мешавад, чун:
وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَ أَبْکي.
Замоники шахс шодийи худишро танхо бо умури зудгузари моддий вобаста мекунад табиий астки бо тамом шудани онхо, у хам дучори ғам ва нигароний шавад.
Тасаввур кунид каси мисли Жорж Истман Кудокки аккосийро барои хаммайи мардум мумкин кард, бо вужудики 95 миллион доллор сармоя дошт дар соли 1932 ба далили сир шудан аз мол ва лаззатхойи дунё дар синни 82 солагий худишро бо шиллики гулулайи ба синаш мекушад. Кудок дар охарин жумла васиятномаш невишта буд “ ман корамро анжом додам. Пас мондани дигар лузуми надорад”.
Намунайи дигар Адолф Меркелки дар синни 74 солагий дар соли 2009 бо 43 миллиард доллар сармоя ва чандин ширкати бузурги дорусозий ва худрусозий ва ғейрихки сад хазор корманди зери назари у кор мекарданд ва 44 имин марди сирватманди жахон буд ба далили ўфти 50 дар сади сахоми еки аз ширкатхоиш худишро меандозад жилови қатор ва худкуши мекунад, дар холики танхо аз рутбайи 44 сирватмандтарин афроди жахон ба нафари 96 таназзул пейдо мекард.
Намунахо ва мавориди дар ин замина бисёр зиёдандки ашхос шодийи худишонро ба умури зудгузари дунёвий вобаста карданд ва замоники ба ин умур расиданд мисли Кудок худкуши карданд ё агар мисли Меркел ками аз он ноқис шуда худишонро хам аз бейн бурданд.
Аммо замоники шахси мўъмин шодийи худишро ба аллох ва қонуни шариати аллох ва ваъдахойи аллох таоло гира мезанад дигар пархез аз гунох барояш шодий меоварад, жиходи фи сабилиллах ва барқарорийи силайи рахм барояш шодий меоварад, пазироий аз мехмон ва гирагушоий аз кори бандагони аллох ва ижройи тамоми дастуроти аллох таоло барояш шодий меоварад, яъни замоники медонад хойрун наси анфаъахум линнас, аз амри ба маъруф ва нахий аз мункар ва кори таблиғий ва талош барои бозгардондани хукумат ва қонуни шариати аллох бар мардум гирифта то расондани нафъи моддий ба инсонхо ва анжоми умури оммун нафъа рухияшро шод мекунад ва умид ва иззати нафсишро боло мебарад.
Хатто худороий ва расидагий ба сар ва либоси худи шахс хам барои мўъмин шодийи мазид бар шодий меоварад чун медонад аллох таоло фармуда:
«يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ» (اعراف/31)
Эй одамизодагон! Дар хар масжиди, худро биёройид. Холо ин шахс хам шодийи ноший аз расидагий ба вазъи зохирий ба у мерасад ва хам шодийи ноший аз табаъият аз еки аз қавонини шариати аллохки ба шодийи ула ва умумияш пойдорий ва мондагорий мебахшад.
Дар ин замина намунахо зиёданд аммо нуктайики лозим аст ба он ишора шавад гиря аст ба унвони еки аз мукаммилхойи шодий дар қонуни шариати аллохки ба унвони еки аз муфидтарин, олийтарин ва табиийтарин роххо барои рахоийи аз ғам ва андух ва берун рехтани ғам ва андух сифориш мешавад.
Гиря на танхо афсурдагий намеоварад, балки еки аз неъматхойи ғейри қобили инкор аз суйи худойи хаким, ва еки аз бехтарин василахо барои таскини инсон астки дар вужуди инсон қарор дода шуда аст. Бар ин асос ханда ва гиря дар пойдор шудани шодий мукаммили хам мешаванд. Аллох таоло хам барои расидан ба ин хадаф хам механдонад ва хам мегирёнад:
« وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَ أَبْکي».
Росулуллох хам барои гиря кардан хатто ба гирёндани ижборий худ хам сифоришхойи карда аст.
Ин яъни риояти сахихи бехдошти даруний ва равонийи инсонхо дар зиндагийи дунёвий тавассути қонуни шариати аллох, хатто агар мухофизат аз ин шодий ва дур рехтани ғам ва ғуссаро ба сабки дигарий сифориш карда бошадки барои ғейри мўъминин қобили хазм хам набошад.
- Мовриди калони дигарики аллох таоло барои мондагор ва пойдор кардани шодий маърифий карда ва ризояти ба қазо ва қадари аллох ва адами эътироз ба муқаддароти илохий дар ботин ва зохир мисли қалб ва забон ва амал аст.
Замоники шахси мўъмин ба ин даража мерасад ба биниши ровшан ва воқеий аз жойгохи зиндагийи дунёвий нисбат ба зиндагийи ухравий даст пейдо мекунад, ва ин боиси ризоят мандий ва хушнудий ба қазо ва қадари илохий мешавад.
«لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى مَا فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِمَا آتاكُمْ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ» (حدید/23)
“ то бар ончи аз даст додид, таъассуф нахурид ва ба ончи ба шумо дода шуд, ( сармастона) шодмоний накунид ва худованд хеч мутакаббири фахрфуруширо дуст надорад”.
(идома дорад……..)
