
Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(60- қисмат)
Дар ин бора лозим медонем тўвзихотиро хидмати дустон ироя бидихем: аллох таоло мефармояд:
: الله تعالی می فرماید:وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِی حَرَّمَ اللّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ (اسراء/33)
Ва касиро накушидки худованд куштани уро – жуз ба хақ – харом карда аст……..он бачча чи гунохи кардаки бояд кушта бишавад? Магар аллох таоло намефармояд:
مَن قَتَلَ نَفْساً بِغَیْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِی الأَرْضِ فَکَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعاً
Хар кас инсониро бидуни иртикоби қатл, ё фасод дар замин бикушад, чанон астки гуйи хамма инсонхоро кушта аст,
وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعاً (مائده/32)
Хар кас инсониро аз марг рахоий бахшад, чанон астки гуйи хамма мардумро зинда карда аст.
Ин қатли ғейри амд ё шибхи амди жанин ек журми астки бояд дар баробариш дия пардохт бишавад ва хукми қатли ғейри амд ва шибхи амдро дорад:
أَنَّ امْرَأَتَيْنِ مِنْ هُذَيْلٍ رَمَتْ إِحْدَاهُمَا الْأُخْرَى، فَطَرَحَتْ جَنِينَهَا، فَقَضَى فِيهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ[1]
Ду зан аз қабилайи хузайл бо екдигар даргир шуданд. Еки бар дигари санг андохт ва у жанинишроки дар шикам дошт кушт дар ин бора назди росулуллох саллаллоху алайхи васалам омаданд ва ишон фармуд: дияйи жанини у ек абд ё амма аст…….. Манзур аз ғарротин яъни е бардайи сафид пуст.
Назари Умар бин Хаттоб розиаллоху анху хам ин астки бачча ба махзи баста шудани нутфа хукми нафси инсонро дорад чун имкони табдил шудан ба ек инсон ва нафсро дорад. Бар ин асос каси чун имоми Мухаммад ғаззолий тусий исқоти жанинро дар тамоми марохил харом медонад. Дар фиқхи шиъайи 12 имомий хам исқоти амдийи жанин ( ижхаз) дар хар мархалайи ва аз хар рохи харом ва мужиби дия аст, чун бар ин боварандки хилқати инсон аз хамон инъиқоди нутфа оғоз мешавад
«إنَّ اوّلَ ما یُخْلَقُ نُطْفَه» .[2]
Ривоёт астки аз зани хомилайи назди Умар бин Хаттоб розиаллоху анху бадгуйи карданд ва у занро ихзор кард, он зан гуфт:
یَا وَیْلَهَا مَا لَهَا وَلِعُمَرَ!
Вой бар ман маро бо Умар чикор! Дар бейни рохки меомад ногахон дарди зойимони он занро фаро гирифт, вориди хонайи шуд, фарзандишро ба дунё овард; аммо он кудак ду бор фарёд зад ва мурд,
فَصَاحَ الصَّبِیُّ صَیْحَتَیْنِ ثُمَّ مَاتَ..[3]
Бар ин асос имоми Нававий рохимахуллох бо истинод ба ин воқеъа мегуяд: агар аз зани назди хоким ва фармондехи бадгуйи карда ва уро муттахам кунанд, сипас хоким касиро наздиш бифристад то уро ихзор кунанд ва он зан аз тарс, фарзанди дар рахимишро сиқт намояд, бар хоким астки дия вайро бипардозад. Ин фатво аз Абу Ханифа аст. Ва Ахмад пешвойи ханбалийхо гуфта аст: афзун бар тифли барои зан хам бояд дия бидиханд; чун хоким уро ихзор карда аст; пас зомини хифзи зан хам хаст; монанди онки занро бизананд ва у бимирад[4]
Хатто каси чун ибни Хазм рохимахуллох дар мовриди касики жанинишроки рух дар он дамида шуда аст ва 120 шаб умр дошта аст аммо ба амд мекушадиш мефармояд: назари мо ин астки қисос вожиб аст ва гуризий аз он нест[5]
Ахли фиқх танхо қабли аз дамидани рух дар жанин дар мовриди сиқти жанин ихтилоф доранд аммо баъди аз нафхи рух хаммайи фуқахойи фирақи маъруф ба ахли суннат иттифоқ дорандки жанин монанди соири инсонхо қобили эхтиром аст ва куштани он қатли амд мебошад.[6]
Дар баробари журми ошкори зан, боз шўхар ва фарзанд хам метавонанд бо риоят накардани қонуни шариати аллох омили тахриби шодий дар хонувода бишаванд. Холо замоники шодий дар миёни хонувода гум шуд ва ба жойиш ғам ва ғусса ва истерес ва нигароний ва афсурдагий ва соири офатхойи қалбий ва баъдан жисмий ба аъзойи хонувода руовард хаққи эътироз ба дигаронро надоранд, ин махсули чизхойи астки худишон коштанд ва замоники чанин базрхойи фосидиро мекоштанд бояд медонистандки чи чизиро бардошт мекунанд.
(идома дорад………)
[1] متفق علیه . همچنین: كتاب السنن الكبرى(الديات ) المعجم الكبير) باب الحاء) المعجم الأوسط (باب الميم) التلخيص الحبير )الديات) سنن أبي داود (الديات)سنن ابن ماجه (الديات) سنن الترمذي (الديات –الفرائض) سنن الدارقطني (الحدود والديات وغيره) سنن الدارمي (الديات) سنن النسائي (القسامة) صحيح البخاري (الديات) صحيح مسلم (القسامة والمحاربين والقصاص والديات) فتح الباري شرح صحيح البخاري (الديات) مسند الإمام أحمد- باقي مسند المكثرين / البحر الزخار المعروف بمسند البزار/ حديث أبي المليح عن أبيه/ المصنف/ أقضية رسول الله / مصنف عبد الرزاق/ العقول/ موطأ مالک/ نصب الراية في تخريج أحاديث الهداية/ اقتتلت امرأتان من هذيل فرمت إحداهما الأخرى بحجر قتلها وما في بطنها ، فاختصموا إلى النبي صلى الله عليه وسلم فقضى : ” أن دية جنينها غرة عبد أو وليدة ، وقضى أن دية المرأة على عاقلتها ، وقد رواه مسلم أيضا قال : حدثني أبو الطاهر قال أخبرنا ابن وهب رحمه الله قال وأخبرنا حرملة بن يحيى التجيبي ، قال أنبأنا ابن وهب قال أخبرني يونس بهذا الإسناد .
[2] محمدبن حسن حرّ عاملی، وسائل الشیعه الی تحصیل مسائل الشریعه، ج۱۹، ص۱۵، چاپ عبدالرحیم ربانی شیرازی، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳.
[3] الصنعانی، أبو بكر عبد الرزاق بن همام (متوفای211هـ)، المصنف، ج 9، ص 458، ح18010، باب من أفزعه السلطان، تحقیق حبیب الرحمن الأعظمی، ناشر: المكتب الإسلامی – بیروت، الطبعة: الثانیة، 1403هـ.
[4] النووی، أبی زكریا محیی الدین (متوفای676 هـ)، المجموع، ج 19، ص 12، ناشر: دار الفكر للطباعة والنشر والتوزیع، التكملة الثانیة.
[5] ابن حزم، المحلی بالآثار، دارالکتب العلیمه،بیروت 1998نصرانی، ج 11 ص 239
[6] القوانین الفقهیة/141 با انکه کسانی چون امام زرکشی تنها یک استثناء رو ذکر کرده اند که اگر دو پزشک حاذق و ماهر مسلمان بگویند که با تولد فرزند مرگ مادر قطعی و (100%) است می توان را سقط نمود. خوب توجه بفرمایید در فرموده ایشان صحبت از قطعیتی اجتناب ناپذیر است و هرگز کلمهی ←احتمال→ را به کار نبرده اند…