Чашм андози жараёни жибхайи жахонийи исломий барои жиход бар зидди секуляризм

Чашм андози жараёни жибхайи жахонийи исломий барои жиход бар зидди секуляризм

(1-кисмат)

Бисмиллахир рохманир рохим.

Аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Муносиб мебинем дар ин замоники шохиди хазиматхойи ошкори амрико парчамдори мушрикини замони хозир ва муттахидини жахоний ва муздурони махаллияш дар сарзаминхойи исломий хастем, чашм андози жараёни жибхайи жахонийи исломий барои жиход бар зидди секуляризм дар дорул исломхоро ба сурати мухтасар ва мовридий хидмати тамоми бародарон ва хохарони мўъминам ироя дихам:

1-Хам акнун доирайи огохихо васиъ шуда ва ба истелохи илм зиёд шуда аст, дар ин сурат мо бо такия бар дарсхойи муқаддамотий ва қиёмат шуносий – биизниллах – вориди доирайи мўъминини мужохиди шудаемки аллох таоло дар мовридишон мефармояд:

 «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ أُولَٰئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ».[1]

2-Ба дунболи ин, жихати таъмини

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»

ва иртиқойи хукумати бадили изтирорийи исломийи феълий ба

«خلافةً على مِنهاجِ نُبُوَّةٍ»[2]

бо дар назар доштани

وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً ۚ»[3]

вориди жиходи сегона бо тамоми секуляристхо хохем шудки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар шевайи бархурд бо онхо амр карда аст:

جَاهِدُوا الْمُشْرِكِينَ بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ وَأَلْسِنَتِكُمْ[4]

Ва ба ин шикл бо аъмоли худ муаллими дигарон мешавем. Дар ин сурат мо барои созмондехийи “ амал” талош мекунем ва шуъори мо хам ин аст:

: لَستُ معلِّمَكُم إلّا بِالعمل[5].

3-Барои харакат дар ин масир ва танзими иқдомоти амалийи худ, мутаносиб бо шароити хос ва вазъи мовжуди хар мантақа ва ниёзхойи рузишки – мумкин аст бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи соири манотиқ тафовутхойи дошта бошад – “ увлавият бандий” хохем кард.

Еки аз сифати хоинин ва дорудастайи мунофиқиники хамиша вужуд дошта  ва хоханд дошт бархам задани огохона, амдий ва ихтиёрийи увлавият бандихост ва саъй доранд мўъмининро ба мархалайи бикашонанд ва барои марохили баъдий даъват дихандки агар хамон марохил хам фаро барасанд харгиз худишон дар ин мархала нез хамрохи мўъминин нахоханд буд.

Яъни бо онки увлавиятхоро ба хам мезананд ва бо мўъминин нестанд агар хамон увлавият хам замониш бирасад бо мўъминин нахоханд буд аллох таоло бо зикри ибрати дар мовриди ин гурух мефармояд:

إِذْ قَالُواْ لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكاً نُّقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللّهِ

Пайғамбар гуфт: оё худро чанон мебинидки агар қитол бар шумо вожиб шуд аз жангидан шона холий накунид?

قَالُواْ وَمَا لَنَا أَلاَّ نُقَاتِلَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَقَدْ أُخْرِجْنَا مِن دِيَارِنَا وَأَبْنَآئِنَا

Гуфтанд: чигуна мумкин аст дар рохи худо жанги мусаллахона накунем, дар холики аз хона ва фарзандонимон ронда шудаем?

فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْاْ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمْ وَاللّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ ‏(بقره/246)

Аммо хенгомики дастури жанги мусаллахона ба онон дода шуд, хамма жуз иддайи ками аз ишон сарпичий карданд ва худованд огох аст аз ситамкорон.

4-Дар ин сурат ин ситамкорон ва равофизи мовжуд дар мазхаб ва мантақайи худро нез шиносоий кунид. Сохиби манхаж мегуяд:

«فلا يُنكَر أن يكون في المنتسبين إلى الأئمة الأربعة من هو زنديق ملحد مارق من الإسلام، فضلا عن أن يكون رافضيا!»[6]

Инкор немекунемки дар миёни мунтасибин ба имомони арбаъа фарди зиндиқ ва мулхиди бошад, чи расид ба инки дар миёни онхо фарди рофизий бошад!

(идома дорад……..)


[1] حجرات/15 . مؤمنان تنها کسانیند که به خدا و پیغمبرش ایمان آورده‌اند ، سپس هرگز شکّ و تردیدی به خود راه نداده‌اند، و با مال و جان خویش در راه خدا به جهاد برخاسته‌اند. ایشان به حقیقت راستگو (و همان راستگویان) هستند.‏

[2] ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ / پس از آن خلافت یک بار دیگر بر منهج نبوت قائم خواهد شد / رواه الطیالسی في مسنده (1/349-350) ، والبزار (3/352-353)، وأحمد في المسند  (4/273 ،163) والبيهقي في دلائل النبوة (6/491)

[3] توبه/36. (اي مؤمنان) با همه مشركان بجنگيد همان گونه كه آنان جملگي و متّفقا با شما مي‌جنگند.

[4]  رواه أبوداود ۳/۲۳ (۲۵۰۴) وأحمد ۳/۱۲۴ والنسائی (٧/۶) (3096) وابن حبان في صحيحه (۱۶۱۸) و الحاکم ۲/۸۱ والدارمی ۲/۲۱۳ / با مشرکان جهاد کنید به وسیله ی اموالتان و جان ها و زبان هایتان

[5] تاریخ طبری به نقل از عمر بن خطاب رضی الله عنه / نصیحت و سخنرانیِ من، رفتار من است.

[6] منهاج السنة النبوية، الناشر: جامعة محمد بن سعود الإسلامية، ج 4، ص 134

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *